Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ένα ποίημα για το Λος Αλάμος

Posted by sarant στο 3 Μαΐου, 2015


Το Λος Αλάμος, όπως το λέγαμε παλιά, ή Λος Άλαμος όπως το λένε οι ντόπιοι, είτε στα ισπανικά είτε στα αγγλικά, δεν ξυπνάει αμέσως την ποιητική διάθεση -η μικρή πόλη του Νέου Μεξικού είναι γνωστή επειδή στα όριά της βρίσκεται το τεράστιο ερευνητικό εργαστήριο στο οποίο εκπονήθηκε το σχέδιο Μανχάταν, δηλαδή η πρώτη ατομική βόμβα.

Αλλά το ποίημα που έχω υπόψη μου δεν αναφέρεται καθόλου στο φονικό όπλο ή έστω στα λαμπρά μυαλά που το σχεδίασαν -αντίθετα επικεντρώνεται αποκλειστικά στο τοπωνύμιο, που το ανατέμνει ευρηματικά με παιγνιώδη διάθεση:

ΛΟΣ  ΑΛ  ΑΜΟΣ [Γραμμένο σαν να ήταν τρεις λέξεις]

Όταν τις νύχτες ξαγρυπνώ
κι είναι μου οι θλίψεις άμμος
ποτές, ποτές μου δεν ξεχνώ
το Λος Αλάμος.

…Μια πολιτεία μακρινή,
σα μουσική Ταμ-Ταμ,
χαρούμενη και ποθεινή,
το Λος Αλάμ…

Τάχα να είναι μου γραφτό,
να μείνω με το «αλλά»,
κάποτε να το επισκεφτώ
το Λος Αλλά;

Όνειρο μέθης του μυαλού
μην είμαι εγώ ο τρελός;
Ονειροπόλημα τρελού;
το Λος! Το Λος!

Όπως βλέπετε, ο ποιητής αγνόησε κάθε τι άλλο και έμεινε στις ηχητικές δυνατότητες του παιχνιδιού με το τοπωνύμιο, και φαντάστηκε τη μικρή πόλη, χαμένη στη μέση του πουθενά και σκεπασμένη με τους πέπλους του απόρρητου, σαν «χαρούμενη και ποθεινή πολιτεία».

Αλλά είπαμε τόσα κι ακόμα δεν έχω φανερώσει ποιος είναι ο ποιητής. Πρόκειται για τον μάλλον ξεχασμένο σήμερα ποιητή, κριτικό και δημοσιογράφο Γιώργο Μυλωνογιάννη (1909-1954), από τα Χανιά της Κρήτης. Το συγκεκριμένο ποίημα δημοσιεύτηκε το 1956, δηλαδή μετά τον θάνατό του,  στο περιοδικό Λογοτέχνης του Στέφανου Χατζημιχελάκη και περιλαμβάνεται σε έναν τόμο που κυκλοφόρησε πέρυσι (για την ακρίβεια: τον Δεκέμβριο του 2013) από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη, σε επιμέλεια του καθηγητή Γιάννη Παπακώστα, με τίτλο Ανοίχτε τα παράθυρα στο φως και υπότιτλο Προσεγγίσεις στο ποιητικό και στο κριτικό έργο του Γιώργου Μυλωνογιάννη.

Για τους αναγνώστες του ιστολογίου, ο Μυλωνογιάννης δεν είναι άγνωστος. Πριν από δυο χρόνια, του είχα αφιερώσει ένα άλλο άρθρο, όπου τον χαρακτήριζα «λησμονημένον», ίσως υπερβολικά, αφού ένα ποίημά του μελοποιήθηκε τα τελευταία χρόνια.

Ακόμα, σε ένα παλιότερο άρθρο είχαμε δει πως ο Μυλωνογιάννης, φίλος του Λαπαθιώτη, είναι το μοναδικό πρόσωπο που φιγουράρει και στις δύο εκδοχές του σαρκαστικού ποιήματος στο οποίο ο Λαπαθιώτης φαντάστηκε την κηδεία του. Στην πρώτη εκδοχή,

lapamylonΘα είναι κι ο Μήτσος με το Χάρη,
και πέντε-δέκα συγγενείς,
–κι ο Γιώργος ο Μυλωνογιάννης:
άλλος κανείς, κανείς, κανείς…

Στη δεύτερη εκδοχή,

Θα είναι ο Άγγελος, ο Χάρης,
ο Κλέων, ο Τάκης, η Λιλή,
ο Γιώργος ο Μυλωνογιάννης,
κι άλλοι πολλοί, πολλοί, πολλοί…

(Περισσότερα για τα ποιήματα αυτά, εδώ).

Στη μία εκδοχή, άλλος κανείς, στην άλλη εκδοχή, άλλοι πολλοί -αλλά πάντοτε o Μυλωνογιάννης, κοινός παράγοντας. (Ο Χάρης δεν είναι το ίδιο πρόσωπο -στην πρώτη περίπτωση πρόκειται για τον Χάρη Σταματίου του Μπουκέτου, στη δεύτερη για τον Πέτρο Χάρη της Νέας Εστίας).

Στο ΕΛΙΑ υπάρχουν κάμποσα μπιλιετάκια που είχε στείλει ο Λαπαθιώτης στον Μυλωνογιάννη. Διαλέγω ένα από τα συντομότερα γιατί τα πιο πολλά από τα άλλα έχουν ψωμί και θέλουν εκτενή σχολιασμό, κι αυτό θα με κάνει να ξεστρατίσω από το σημερινό μου θέμα, που δεν είναι ο Λαπαθιώτης αλλά ο Μυλωνογιάννης και το βιβλίο του Γ. Παπακώστα.

Ο τίτλος «Ανοίχτε τα παράθυρα στο φως» είναι ο πρώτος στίχος του εξής ποιήματος του Μυλωνογιάννη:

ΛΑΧΤΑΡΑ

Ανοίχτε τα παράθυρα στο φως!
Οι κάμαρες φαντάζουνε σαν τάφοι,
του ήλιου λαχταράω το χρυσάφι
μέσα στο μαύρο χάος ναυαγός.

Του ήλιου εραστής και νοσταλγός,
ποια μοίρα και ποια μπόρα μου το γράφει
γύρω, τριγύρω να με κλειούνε τάφοι
και με τα χέρια σταυρωτά, κι αργός

Κι ανήμπορος ν’ αφήνουμαι στη θλίψη,
τη θλίψη που ποτέ δε θα μου λείψει,
θαρρώντας πως δε χάνεται ο καιρός,

Κι αφήνοντας τη φλόγα να με γλύψει.
Δώστε φτερά για ν’ απλωθώ στα ύψη
κι ανοίχτε τα παράθυρα στο φως!

που δημοσιεύτηκε στο αριστερό λογοτεχνικό περιοδικό Ελεύθερα Γράμματα (γύρω στο 1946, δεν έχω σημειώσει την ημερομηνία και δεν αξίζει τον κόπο να ψάχνω όλο το σώμα). Το περίεργο είναι ότι το ποίημα που έδωσε τον τίτλο του βιβλίου, και που δεν είναι δα και παγκοσμίως γνωστό, δεν ανθολογείται στο βιβλίο!

Από τα 24 ποιήματα του Μυλωνογιάννη που περιλαμβάνονται στο βιβλίο (μαζί με 6 μεταφράσεις, 25 κριτικά κείμενα, καθώς και εκτεταμένη εισαγωγή του Παπακώστα), τα 14 είναι εντελώς άγνωστα, αφού προέρχονται από τα κατάλοιπα του ποιητή, που τα εμπιστεύθηκαν στον Γ. Παπακώστα οι κάτοχοί τους. (Βέβαια, για τον σημερινό μέσο αναγνώστη, και οι τρεις συλλογές που εξέδωσε ο ποιητής είναι σχεδόν απρόσιτες, οπότε όλα τα ανθολογούμενα ποιήματα είναι σχεδόν εξίσου άγνωστα -αλλά για τον μελετητή υπάρχει διαφορά).

Ξεσηκώνω ένα ποίημα «Στον Καρυωτάκη», που έρχεται να προστεθεί στα τόσα και τόσα ποιήματα που έστειλαν ομότεχνοι στον αυτόχειρα της Πρέβεζας.

ΣΤΟΝ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗ

Πέντε’ έξι στίχοι μοναχά -να! η ζωή μας όλη
πικρή και ταπεινή και πονεμένη
-αντίο σας για πάντα αγαπημένοι…
Κι ύστερα, φίλε ποιητή, απ’ το μοιραίο βόλι
και την αιώνια φυγή, τι μένει
στους άλλους; Λίγοι στίχοι ξεχασμένοι.

Κι η σταδιοδρομία σου, τα όνειρα, οι πόθοι
ελπίδες κι ηλιαχτίδες της ζωής σου;
– Στον ήρεμο τον ύπνο σου κοιμήσου.
Τώρα που το ποτήρι σου ως κάτω εκενώθη
και κει που είσαι -αν μπορείς- θυμήσου
τα πατημένα ρόδα της ψυχής σου…

Θα προσέξατε ότι το ποίημα συνομιλεί τουλάχιστον με δύο ποιήματα του Καρυωτάκη: αφενός τη Σταδιοδρομία, όχι μόνο επειδή μνημονεύεται η λέξη, αλλά κι επειδή ο τελευταίος στίχος απηχεί το τελευταιο δίστιχο εκείνης («θα φύγουν, και θάναι η καρδιά μου / σα ρόδο που επάτησα χάμου») -και αφετέρου ο πρώτος στίχος νομίζω ότι παραπέμπει στην Υστεροφημία (Mόνο μπορεί να μείνουνε κατόπι μας οι στίχοι, δέκα μονάχα στίχοι μας να μείνουνε…). Υπάρχουν κι άλλα δυο ποιήματα που αναφέρονται στην αυτοκτονία του Καρυωτάκη, το: «Ηυτοκτόνησεν, βληθείς διά σφαίρας περιστρόφου» (έτσι είχαν γράψει οι εφημερίδες για τον Καρυωτάκη) και το «Απεπειράθη να αυτοκτονήσει, βληθείς διά σφαίρας περιστρόφου». Αλλά και κάμποσα από τα άλλα ποιήματα είναι πεισιθάνατα.

Ο Μυλωνογιάννης ήταν αριστερός, αν και λίγα ποιήματα έγραψε που να φαίνεται η τοποθέτησή του. Ανάμεσα στα λογοτεχνικά περιοδικά που εξέδωσε ήταν και ο Λυτρωμός, που είχε τροτσκιστικό προσανατολισμό, και που κάποτε, νάμαστε καλά, θα βάλω μιαν ανθολογία από ποιήματα που δημοσίευσε στα εφτά τεύχη του. Όπως και η υπόλοιπη παρέα του Μπουκέτου (Λαπαθιώτης, Σταματίου, Μ. Παπανικολάου) ταλαιπωρήθηκε με τα ναρκωτικά και πέθανε στο Δρομοκαΐτειο, όπου μπαινόβγαινε προσπαθωντας να αποτοξινωθεί -το ίδιο τέλος με τον Παπανικολάου.

Σε μιαν υποσημείωση του βιβλίου του Παπακώστα βρίσκω κι ένα ποίημα που αφιέρωσε στον Γιώργο Μυλωνογιάννη ο αδελφός του, ο Παντελής, μετά τον θάνατό του. Να το βάλουμε για αποχαιρετιστήριο:

ΜΕΤΑΘΑΝΑΤΙΟ

Δυο τρεις γραμμές στη συλλογή του Αποστολίδη
σα μαχαιριές λόγια πικρά του Πετροχάρη
και του Χατζίνη «άψογη» κρίση για στολίδι
κι έτσι είσαι δυο φορές, αδέρφι μου, κουφάρι…

Μ’ αν η ζωή μου διάβηκε στην αγωνία
του στίχου αλήθεια, πόσο αυτό βαραίνει!
Όλα ‘ναι ψέμα κι όνειρο κι η Κοινωνία
μήτε μ’ αγκάθια πια τον τάφο σου δε ραίνει…

Ήσουνα, λένε, μια κοινότατη θητεία
στα γράμματα (και στη ζωή, αλητεία).
Όμως απ’ όλα αυτά σαν τι πια ν’ απομένει;
Ποιος θε να πει για τον δικό σου πικραμό;

Α! να’βγαινε στον Κάτου Κόσμο η «Νέα Εστία»
θα ερχόμουνα να τη γεμίζαμε μ’ αστεία
και να γελούν και να γελούν οι πεθαμένοι
(Ίσως να βρίσκαμε κι οι δυο το λυτρωμό…)

Θα αναγνωρίσατε πάλι τον Καρυωτάκη (αγκάθια τον τάφο σου δεν ραίνει -βλ. τη Δικαίωσι). Ο Πετροχάρης είναι ο διευθυντής της Νέας Εστίας (Πέτρος Χάρης) και ο Αποστολίδης ο Ηρακλής, ο κορυφαίος ανθολόγος. Δεν αποκλείω, βέβαια, ο πέμπτος στίχος να είναι «η ζωή σου διάβηκε» και όχι «η ζωή μου» όπως τυπώνεται στο βιβλίο. Ταιριάζει περισσότερο έτσι. Δυστυχώς το βιβλίο δεν είναι απαλλαγμένο από λάθη -ένα λάθος (πρέπει να) υπάρχει στον τελευταίο στίχο του Λος Αλαμος (εδώ το διόρθωσα), ενώ βέβαια και ο Λαπαθιώτης δεν αυτοκτόνησε στις 7 Ιανουαρίου 1943 όπως γράφεται στην εισαγωγή (σελ. 18) αλλά στις 8 Ιανουαρίου 1944.

Κι έτσι τον ξαναθυμηθήκαμε τον Μυλωνογιάννη.

 

 

 

58 Σχόλια to “Ένα ποίημα για το Λος Αλάμος”

  1. cronopiusa said

    Καλή σας μέρα

  2. Γς said

    Καλημέρα

    Λος Αλαμος, οι Λεύκες.
    Στο Νιου Μέξικο.
    Αλαμο και ρεντ ε καρ.

    Αλαμο και στο Τέξας.
    Το Σαν Αντόνιο.

  3. spiral architect said

    Καλημέρα. 🙂
    Πού ήξερε ο ποιητής το Λος Άλαμος για να κάνει το στιχουργικό του λογοπαίγνιο άραγε;

  4. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    3. Το Άλαμο (πριν γίνει λαμπ του Οπενχάιμερ) δεν ήταν οι τεξανικές «Θερμοπύλες»; Ντέηβυ Κρόκετ εναντίον Χενεράλ Σάντα Άνα κ.λ.π. (ή τα θυμάμαι λάθος από τον Μπλεκ; (ή ο Όμπραξ ήταν;) 🙂

  5. Στο Λος Αλά… βλέπω μια επιρροή από ένα μάλλον παλιό προσκοπικό τραγουδάκι.

  6. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    2-4: Άλλο το Άλαμο, άλλο το Λος Άλαμος (αν και ετυμολογικά συγγενεύουν).

    3: Αλλά το ποίημα γράφτηκε μετά το 1945, οπότε θα είχε γραφτεί κάτι στις εφημερίδες για το σχέδιο Μανχάταν ή για το τοπωνύμιο.

  7. Gpoint said

    καλημέρα…

    παρότι το #6 αποθαρρύνει,στ η μνήμη μου ήρθε ένα αγαπημένο από την εποχή που ήμουνα τηνέιτζερ !

  8. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    4 – Ο Όμπραξ (πού τον θυμήθηκες;) ήταν σε κείνα τα μέρη, ο Μπλέκ ήταν βόρειος, θα έπρεπε να το ξέρεις, μα την κουτσή αρκούδα!!!

  9. cronopiusa said

    Η Μιράντα Ξαφά θα μηνυθεί για παραβίαση του άρθρου 191 του Ποινικού Κώδικα;

    Τάχα να είναι μου γραφτό,
    να μείνω με το «αλλά»,
    κάποτε θε να δικαστεί
    εκείνη η Ξαφά;

    Los Alamos – Lost Alamo

    No se Menciona la Soga en Casa del Ahorcado
    Δεν μιλάνε για σχοινί στο σπίτι του κρεμασμένου

  10. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    Το χτυποκάρδι μου μετρώ
    η ορμή μου λέει «Βάμος!»
    αχ να υπήρχε ένα μετρό
    μακριά να πάει στο Αλάμος!

    Ο Όπι κι ο χοντρούλης Γκρουβς
    σιάζουν το τεστ στην άμμο
    όποιος σιμώσει πάει για βρουβ’ς…
    παιδί τρελό του Λος Αλάμο!

    Το πρότζεκτ είναι σήκρετ τοπ
    Τούρινγκ και Φον κανουνε γάμο
    στο Μανχατάν είν ραπ και ποπ
    τι ήχος γλυκύς στο Λος Αλάμο!

    μου ανοιξε η όρεξη να φάω μανιτάρι
    μες το τηγάνι με αυγά, φαγάκι μου «Τι άμο!»
    μα φευ! όνειρο ήτανε. έμεινε το παπάρι…
    κι ο Ντέυβυ να πολεμά ασκόπως στο Αλάμο!

  11. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ για τα νεότερα

    9-10: Μπράβο, αντλήσαμε έμπνευση!

  12. Ριβαλντίνιο said

    Μπορεί να ήταν στο Μπλεκ γιατί ο Όμπραξ είχε αυτοτελείς ιστορίες και πήγαινε εναλλάξ με ιστορία με το Λοχαγό Μαρκ στο ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ. Ενώ ο Μπλεκ είχε και άλλες ιστορίες ( ποδοσφαιράκια, Μακαρόνα και Ταλιατέλα, Παιδί Πάνθηρα κ.λπ.).

    Για το Άλαμο οι αναθεωρητές

    «Πόσο ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα η «επίσημη εκδοχή» για τις ήρωες υπερασπιστές του Άλαμο;

    H αλήθεια μπορεί να είναι αρκετά διαφορετική. Πριν από λίγες δεκαετίες, εμφανίστηκε ένα ντοκουμέντο που ανατρέπει άρδην το δημοφιλή λαϊκό μύθο για τη θυσία του Kρόκετ και του Mπάουι. Στο Aλαμο βρίσκονταν κατά τη διάρκεια της πολιορκίας, οχυρωμένοι περίπου 200 Tεξανοί επαναστάτες, μεταξύ αυτών οι δύο προαναφερθέντες, που έκτοτε θεωρούνται σύμβολα του αγώνα των Aμερικανών για ανεξαρτησία και μάρτυρες του αμερικανικού έθνους. Oμως, συγκεκριμένα αυτοί οι δύο ίσως και να μην πολέμησαν μέχρις εσχάτων.
    Στην εκδοχή της ιστορίας που καταγράφει το ημερολόγιο του Mεξικανού υπολοχαγού, Xοσέ Eνρίκε ντε λα Πένια, ο Kρόκετ μαζί με έξι ακόμη Tεξανούς, παραδόθηκαν στους Mεξικανούς και μάλιστα υποστηρίζοντας ότι είναι πολίτες και ότι κατά λάθος βρέθηκαν στη δίνη της μάχης! Aν αυτή η εκδοχή αληθεύει, τότε το πρότυπο του στωικού, ηρωικού Kρόκετ που πεθαίνει με το μουσκέτο στο χέρι, αντιμετωπίζοντας ορδές Mεξικανών, ανατρέπεται πλήρως.
    Πάντως, σύμφωνα με το ημερολόγιο του ντε λα Πένια, η παράδοση του Kρόκετ και τα παρακάλια του δεν στάθηκαν ικανά να σώσουν τη ζωή του, αφού ο επικεφαλής των Mεξικανών, Σάντα Aννα, διέταξε την εκτέλεσή τους.
    Tο ημερολόγιο έχει αμφισβητηθεί έντονα από Aμερικανούς και Mεξικανούς ως προς την αυθεντικότητά του, ωστόσο πρόσφατες έρευνες απέδειξαν ότι έχει γραφτεί σε χαρτί της εποχής των συμβάντων και με το σωστό μελάνι, οπότε υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να είναι ακριβώς αυτό που φαίνεται ότι είναι, ένα αληθινό ιστορικό ντοκουμέντο.
    Λιγότερο πιθανή φαίνεται μία άλλη εξήγηση που έχει προταθεί τα τελευταία χρόνια, ότι μία μεγάλη ομάδα από τους υπερασπιστές του Aλαμο, μεταξύ των οποίων οι Mπάουι και Kρόκετ, παραδόθηκαν στους Mεξικανούς και μεταφέρθηκαν σε μία φυλακή του Mεξικό, όπου παρέμειναν για αρκετά χρόνια.
    Aυτή η εκδοχή δεν έχει πολλές πιθανότητες να είναι πραγματική, καθώς αφενός δεν υπάρχουν ουσιαστικές αποδείξεις που να τη στηρίζουν, αφετέρου δεν είναι λογικό να μην έχει αποκαλυφθεί και μάλιστα από τον ίδιο τον Σάντα Aννα, ο οποίος αιχμαλωτίστηκε λίγο καιρό μετά από τους Aμερικανούς και θα μπορούσε να «χρησιμοποιήσει» τους αιχμάλωτους επαναστάτες για να παζαρέψει μία ανταλλαγή.
    Oι επίσημες θέσεις τόσο των Aμερικανών όσο και των Mεξικανών, απορρίπτουν κατηγορηματικά αυτές τις εναλλακτικές εκδοχές τόσο της παράδοσης όσο και της αιχμαλωσίας. Και είναι λογικό αυτό, αφού για τους Aμερικανούς το Aλαμο είναι ένα ιστορικό σύμβολο και τυχόν παράδοση του Kρόκετ και συντρόφων του θα προκαλούσε ρωγμή στο οικοδόμημα του μέχρις εσχάτων αγώνα, ενώ από μεξικανικής πλευράς θεωρείται προτιμότερη η εκδοχή όπου οι Mεξικανοί στρατιώτες εκπόρθησαν το οχυρό και σκότωσαν πολεμώντας όλους τους υπερασπιστές του, παρά μία που θα τους έφερνε να σκοτώνουν μετά το πέρας της μάχης και εν ψυχρώ άοπλους άνδρες που έχουν παραδοθεί.»

    http://www.militaryhistory.gr/index.php/articles/view/90

    Και η γνωστή φράση «Θυμηθείτε το Άλαμο» που χρησιμοποιούσαν οι ΗΠΑνοι όταν πολεμούσαν τους Μεξικανούς.

    «On the afternoon of April 21 the Texian army attacked Santa Anna’s camp near Lynchburg Ferry. The Mexican army was taken by surprise, and the Battle of San Jacinto was essentially over after 18 minutes. During the fighting, many of the Texian soldiers repeatedly cried «Remember the Alamo!»»

    http://en.wikipedia.org/wiki/Battle_of_San_Jacinto

  13. Νικος Κ. said

    Στα Χανιά (στο κέντρο) υπάρχει η οδός Μυλωνογιάννη. Διαβάζοντας τη σημερινή δημοσίευση του Νικοκύρη ήλπισα: λες να είμαστε τόσο προχωρημένοι που δώσαμε το όνομα ενός ξεχασμένου ποιητή σε κεντρικό δρόμο; Αμ δε! Ο δόμος είναι προς τιμήν του επιφανούς Κρητικού οπλαρχηγού Μαθιού Μυλωνογιάννη (1828-1901, αναφέρεται και ως Αίαντας των κρητικών Επαναστάσεων http://www.tar.gr/content/content/print.php?id=2504 ). Από τα παιδιά του Ματθαίου, διακρίθηκαν ο Γεώργιος Μυλωνογιάννης ιατρός, ο Μιχαήλ Μυλωνογιάννης, επίσης οπλαρχηγός και ο Σταμάτιος Μ. Μυλωνογιάννης. http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%B1%CF%84%CE%B8%CE%B1%CE%AF%CE%BF%CF%82_%CE%9C%CF%85%CE%BB%CF%89%CE%BD%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82

    Ο ποιητής είναι Γ.Μ. Μυλωνογιάννης. Να έχει κάποια σχέση με τον οπλαρχηγό Μιχαήλ (ή με τους άλλους Μυλωνογιανναίους); Στο ποιήμα του «Ο Όρκος» («Εξόρμηση, 1/6/1948) γράφει στην τελευταία στροφή:

    Των σκλάβων οι αντρειωμένοι, πρόγονοί μου,
    που πέφτατε στη μάχη σα θεριά,
    ορκίζομαι, ως την ώρα τη στερνή μου
    να μάχουμε παντού για λευτεριά

    http://www.rizospastis.gr/story.do?id=3603064

  14. sarant said

    13 Ο οπλαρχηγός είναι παππούς του ποιητή και ο ιατρός (και βουλευτής) θείος του. Ο πατέρας του ποιητή λεγόταν Μιχάλης και μετοίκησε το 1915 στην Αθήνα.

    Το ποίημα που παραθέτεις περιλαμβάνεται στη συλλογή του Μεθεόρτια (1948) και από εκεί το πήραν και το έβαλαν στην εφημερίδα του ΔΣΕ -δεν συνάγεται ότι το έδωσε (ή ότι μπορούσε να το δώσει) ο ίδιος. Απροπό, το συγκεκριμένο άρθρο του Ριζοσπαστη έχει μερικές απιθανότητες -κοντεύει να βγάλει κομμουνιστή τον Σκίπη.

  15. cronopiusa said

    Remember The Alamo

    «El Álamo»: Paco Ignacio Taibo II

  16. 4, …Το Άλαμo…δεν ήταν οι τεξανικές «Θερμοπύλες»…

    …ή η τεξανική Αλαμάνα (κοντά κι οι ημερομηνίες).
    (Η αναμέτρηση με τους Αλαμανούς ήρθε αρκετά αργότερα.)

  17. Το Άλαμο, πριν γίνει πιο γνωστό σαν τοπωνύμιο, ήταν όνομα δέντρου (cottonwood, λέει). Εκτός από το Άλαμο (κάτι σαν Πεύκη-Μαγκουφάνα) και το Λος Άλαμος (κάτι σαν Πευκάκια), υπάρχει και το Άλαμο Γκόρντο (κάτι σαν το Μεγάλο* Πεύκο) το μέρος όπου έσκασε μια τεράστια στρακαστρούκα, μετά απο τεράστια συλλογική προσπάθεια.

    * Ακούγεται καλύτερα από «Χοντρό», αν και gordo, gordito/a είναι γλυκόλογα στα ισπανικά.

  18. Στον δρόμο που χάραξε ο Κιντ (σχ. 10), και για την αποκατάσταση της τονικής αλήθειας:

    Όταν τις νύχτες ξαγρυπνώ
    ο σκοτεινός μου θάλαμος
    φέρνει στο νου μου το τεκνό
    απ’ το Λος Άλαμος.

    …Η θύμησή του μακρινή,
    – τι τρέλα τότε, μάνα μ’ –
    χαρούμενη και ποθεινή,
    αχ, το Λος Άλαμ…

    Τάχα να είναι μου γραφτό,
    σαν βγω απ’ αυτή τη γιάλα
    κάποτε πάλι να βρεθώ
    μεσ’ στο Λος Άλα;

    Τι αρμονία θαυμαστή
    – ήμασταν τότε ταλ-εκουάλ –
    ξέγνοιαστοι, νέοι, ταιριαστοί
    για το Λος Αλ.

    Όνειρο μέθης του μυαλού
    – πόσο μακριά ήταν το τέλος –
    Ονειροπόλημα τρελού
    άμποτε Λος…

    Φεγγάρι κι άστρα τ’ ουρανού
    φέγγετε σας παρακαλώ
    να βρω γαλήνεμα του νου
    στο Λο… στο Λο…

    Μορφέα, να μπεις δεν πρόλαβες
    μεσ’ του μυαλού μου το σπιράλ.
    Ήδη θα το κατάλαβες
    τι να σημαίνουν τα Λ

  19. Pedis said

    Επιτρέπεται ν’ αλλάξω θέμα;

    «Η Μακρόνησος του Θανάση Βέγγου »
    http://e-oikodomos.blogspot.gr/2014/06/blog-post_3101.html

  20. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    18. Σαπώ στην άμμο στο Λος Αλάμο!! 🙂

  21. Pedis said

    «The Fall of Saigon -Does Europe Remember What Happened 40 Years Ago? »
    του Jean Bricmont, http://www.counterpunch.org/2015/05/01/the-fall-of-saigon/

    (O J. Bricmont είναι από τους ελάχιστους θετικούς επιστήμονες (τουλάχιστον, από όσο μπορώ να κρίνω από αυτά που βλέπω γύρω-γύρω) που ασχολείται ακόμη με τα κοινά από την πλευρά του κοινού και όχι των πατρόνων του.
    Δεν είναι, άραγε, ενδιαφέρον να διαπιστώνει κανείς πόσες (ελάχιστες) υπογραφές θετικών επιστημόνων. μηχανικών και μαθηματικών σε σχέση με επιστήμονες των άλλων κλάδων ακολουθούν τις διάφορες συλλογές υπογραφών και δημόσια υπομνήματα/προσκλήσεις ενάντια στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις;

  22. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    «Δεν είναι, άραγε, ενδιαφέρον να διαπιστώνει κανείς πόσες (ελάχιστες) υπογραφές θετικών επιστημόνων. μηχανικών και μαθηματικών σε σχέση με επιστήμονες των άλλων κλάδων ακολουθούν τις διάφορες συλλογές υπογραφών και δημόσια υπομνήματα/προσκλήσεις ενάντια στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις; »

    Aυτό τώρα είναι έγκυρο; έχεις στατίστικαλ ντέητα δηλαδή; ή απλώς το λες για κράχτη; (καλή πρόθεση. μην παρεξηγήσεις το «κράχτη»! )
    Αλλά και να ισχύει, μπορεί απλά να σημαίνει ότι οι «θετικοί» έχουν λιγότερο σπέαρ χρόνο από τους «αρνητικούς», κι όχι ότι είναι ιμπεριαλιστικά γουρούνια…correlation does not necessarily imply causation…

  23. Pedis said

    Υπάρχει σημαντική διαφορά με ό,τι συνέβαινε μέχρι κάπου σαράντα χρόνια πριν, όπου αντί να γλείφουν τους νομπελίστες τους λοιδορούσαν γι αυτό που ήταν στην κοινωνική και πολιτική ζωή: οππορτουνιστές, αυλικοί, και (εν δυναμει, ε όχι και τόσο εν δυνάμει …) εγκληματίες.

    Για παράδειγμα, οι αποκαλύψεις για τους jasons

    http://socrates.berkeley.edu/~schwrtz/SftP/JASON/Jason.html
    http://science-for-the-people.org/wp-content/uploads/2014/02/The-War-Physicists.pdf

  24. Pedis said

    # 22 – Εδώ και χρόνια, από περιέργεια, κοιτάζω να βρω πόσοι υπογράφουν τέτοιου είδους μη καθεστωτικές petitions και προέρχονται από το χώρο των θετικών επιστημών. Τζίφος. Μακάρι να ήταν αλλιώς και το εύχομαι ακόμη. Πάντως, όπου έχω πάει και δουλέψει, η συντριπτική πλειοψηφία των συναδέλφων φυσικών είτε δεν ασχολούνται καν είτε αναπαράγουν τις παπαριές της προπαγάνδας όσο το κάνει και η πεθερά μου που βρίσκεται δέκα ώρες τη μέρα μπροστα στην τιβι. (Ε, οι πρώτοι είναι «εξυπνότεροι» και δεν χρειάζονται καν δέκα ώρες καθημερινής έκθεσης στην προπαγάνδα … to be on the safe side, you know.)

    Κοίταξε κι αυτό, που το έβαλα χτες, και θα μυριστείς κάποιες από τις αιτίες του φαινομένου
    The Academic Manifesto: From an Occupied to a Public University
    Halffman και Radder
    http://link.springer.com/article/10.1007%2Fs11024-015-9270-9

  25. Pedis said

    # 22 – κάνε και προσωπική στατιστική κι έλα πες μου έπειτα από ένα χρόνο τι βρήκες.

  26. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    25. Δεν ξέρω… πάντα είμαι επιφυλακτικός απέναντι σε «αυτοεπιλεγόμενα δείγματα». Η συλλογή υπογραφών είναι αυτοεπιλεγόμενο δείγμα, και άρα δεν οδηγεί σε ασφαλή στατιστικά συμπεράσματα. Τα έχω ξαναπεί παλιότερα με άλλη αφορμή:https://sarantakos.wordpress.com/2014/05/19/ekloges-3/#comment-218598

  27. Pedis said

    # 26 – » Η συλλογή υπογραφών είναι αυτοεπιλεγόμενο δείγμα, και άρα δεν οδηγεί σε ασφαλή στατιστικά συμπεράσματα.» – ορθότατον!

    Δεν σου είπα να με πιστέψεις διότι δεν έδωσα data, μα την εντύπωσή μου. Κοίτα, δεν είναι, όμως, δύσκολο να αποκτήσεις κι εσύ μία ιδέα σχετικά. Οι μη-καθεστωτικές, αντικομφορμιστικές, αντιμπεριαλιστικές διεθνείς πετίτιονς μετρούνται στα δάκτυλα. Κοίτα τα ινστιτούτα αναφοράς του καθενός, κάνε τη σουμα, τη διαίρεση και κρίνε ~ 1% και πολύ σου λέω.

    Θα μου πεις, στις άλλες, τις καθεστωτικές, τις πορτοκαλί, υπέρ της δημοκρατίας (όπως των ναζί στην Ουκρανία) τι γίνεται; Κι εκεί, μπορεί να βρεις σχετικά περισσότερες περιπτώσεις, αλλά τζίφος. Αυτιστικοί, κομφορμιστές, προτζεκτομανείς, εφφίσιενσι και τα ρέστα, νομίζουν ότι θα τη γλυτώσουν από το μινώταυρο, συμμετέχοντας σε όλα τα πρότζεκτ, ό,τι κι αν είναι κι από όποιον κι αν χρηαμτοδοτούντα. Ουρά κάναν τόσοι και τόσοι απολίτικοι, ουδέτεροι και αντικειμενικοί (τώρα, μάλλον έχουν μικρότερη πέραση) για συμμετοχή στα επιστημονικά γκαλά του ΝΑΤΟ!

  28. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Από τα νήματα που πολύ αγαπώ το σημερινό.
    18.>>στο Λο… στο Λο…
    «κι ούτε» συνέχισα μέσα μου αυθόρμητα
    Θυμήθηκα απ αυτό και επιτρέψτε μου να πάω σ έναν νεότερο ποιητή της γενιάς του ΄70, που έφυγε νωρίς.Ολιγογράφος μα θαρρώ σημαντικός.Μ΄έναν τρόπο είχε την αύρα, και στην ποίησή του, αυτών των ποιητών του άρθρου.
    Τάκης Παυλοστάθης
    «Στο σκοτάδι»
    Πόσες φορές δεν έταξα,
    τα μάτια μου δεν τα συνήθισα
    στο σκοτάδι
    εκεί έξω καθισμένος
    μες το δωμάτιο
    μόνο να νοώ και να μη βλέπω
    τα λίγα ψίχουλα πάνω στο τραπέζι
    κι ούτε τραπέζι
    μηδέ στο ούτε πάνω
    ούτε ψίχουλα λίγα κι ούτε τα
    ώσπου να μη νοώ.
    Γνωρίζοντας πως ήταν φίλος του Θωμά Γκόρπα, του Γιάννη Πατίλη,της Βερονίκης Δαλακούρα,έψαξα να βρω γουγλίζοντας μαζί αυτά τα ονόματα για να κάνω κόπι το ποίημα και να μην τ΄αντιγράψω(απ το βιβλίο του-όπως έκανα τελικά) κι ακόμη και κυρίως με ανατρίχιασμα να θυμηθώ την ημερομηνία του ξαφνικού του θανάτου,καθώς άνοιξη και Μάης είτανε. Και είναι ακριβώς σήμερα 16 χρόνια από τη φυγή του: 3 Μάη του 1999. Ωσεί παρών,λοιπόν,όπως ήταν το αφιέρωμα του περιοδικού «Πλανόδιον» του Ιουνίου του 2000 στον Τάκη.
    Πλανόδιον – τχ. 31.Ωσεί παρών

    Ο Θωμάς Γκόρπας για τον Τάκη Παυλοστάθη
    Συγγνώμη αν ξεστράτισα.Ελπίζω πως μόνο φαινομενικά.

  29. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    18: Μιχάλη, φοβερός! Σαπώ!

    19: Επιτρέπεται, αλλά πώς το σκέφτηκες;

    21-24: Από την άλλη πλευρά, είναι λιγότεροι και εκείνοι οι μηχανικοί κτλ. που υπερασπίζονται ενεργά το καθεστώς.

    28: Μόνο φαινομενικά, ακριβώς.

  30. Pedis said

    # 29 β – έτσι, έπεσα απάνω και μου άρεσε.

    # 29 γ «Από την άλλη πλευρά, είναι λιγότεροι και εκείνοι οι μηχανικοί κτλ. που υπερασπίζονται ενεργά το καθεστώς. » μπορεί, κι αυτό από μία άποψη είναι χειρότερο. Απάθεια, αλλα δυστυχώς όχι γενική, διότι άμα υπάρχει φαί αλλάζει …

  31. LandS said

    @29 και 30

    Πάντως οι πολλοί μηχανικοί που είναι τώρα στη κυβέρνηση τις υπογραφές τους για κοινωνικά και, βέβαια, για περιβαλλοντικά θέματα τις έχουν βάλει.

  32. Σε γενικές γραμμές, είναι συνηθέστερο να υπογράψει για ένα δημόσιο ζήτημα κάποιος πολιτικός επιστήμονας, κάποιος ιστορικός, κάποιος κοινωνιολόγος, κοκ. Ωστόσο, στα περιβαλλοντικά, συγκεκριμένα, οι «μηχανικοί» που υπογράφουν είναι περισσότεροι.

  33. sarant said

    30: Είναι επέτειος του θανάτου του, στραβομάρα δική μου.

  34. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Λος Αλαμός
    Σαν ξαγρυπνώ νύχτες για νύχτες
    κι είναι μου σκέπασμα ο καημός
    ακούω βαθειά στους λεπτοδείχτες
    Τικτακ τικτακ Λος Αλαμός

    Μια πολιτεία μακριά στο χάρτη σα μουσική παράμ παράμ, γλυκά καλεί να βάλω ξάρτι Για Λος Αλάμ

    Ποιος ξέρει, η βάρκα μου ένα βράδυ αν ξεγλιστρήσει απαλά και λάμνοντας μες το σκοτάδι πάω Λος Αλά

    Όνειρο μέθης του μυαλού μου η πολιτεία καρτ ποστάλ γέννα του πόθου του τρελού μου, αχ το Λος Αλ!

  35. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    34. 😦 😦 το τσάκισα στην αντιγραφή

  36. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Κύριε Νικοκύρη,ελέησον με στο 34.Αν γίνεται κάποια στιγμή να στοιχηθούν οι στίχοι. Δε μπορώ να το βλέπω.Και το έγραψα μ΄ αγάπη.Το τόνισα όπως
    (Λος)Μπαλαμός

  37. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    34 συνέχεια
    Λος Αλαμός, Λος Αλαμός μου
    τρέχει το δάκρυ μου θολό
    πήγε και γύρισε ο καημός μου
    για Λο για Λο

  38. Πέπε said

    Ο τίτλος «Ανοίξτε τα παράθυρα στο φως» είναι ο πρώτος στίχος… > Ανοίχτε, μάλλον (όχι πως έχει σημασία)

  39. sarant said

    38: Ωχ ναι….

    34-37: Ολόκληρο της Έφης και στοιχημένο:

    Λος Αλαμός
    Σαν ξαγρυπνώ νύχτες για νύχτες
    κι είναι μου σκέπασμα ο καημός
    ακούω βαθειά στους λεπτοδείχτες
    Τικτακ τικτακ Λος Αλαμός

    Μια πολιτεία μακριά στο χάρτη
    σα μουσική παράμ παράμ,
    γλυκά καλεί να βάλω ξάρτι
    Για Λος Αλάμ

    Ποιος ξέρει, η βάρκα μου ένα βράδυ
    αν ξεγλιστρήσει απαλά
    και λάμνοντας μες το σκοτάδι
    πάω Λος Αλά

    Όνειρο μέθης του μυαλού μου
    η πολιτεία καρτ ποστάλ
    γέννα του πόθου του τρελού μου,
    αχ το Λος Αλ!

    Λος Αλαμός, Λος Αλαμός μου
    τρέχει το δάκρυ μου θολό
    πήγε και γύρισε ο καημός μου
    για Λο για Λο

  40. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    39. Ω! Ευχαριστώ πολύ! Σκιας μοιάζει με ποίημα.

  41. Πέπε said

    39 (=34+37):

    Εμένα πάντως μ’ αρέσει.

    Θα μείνω κυρίως στα λεξιπαίγνια. Το «για Λο για Λο» – γιαλό γιαλό προφανώς δεν ξεγλίστρησε τυχαία. Μ’ ενθουσιάζει όμως και το (ίσως τυχαίο;) «είναι μου σκέπασμα ο καημός»: λευκές νύχτες, καημός, μούσκεμα τα σκεπάσματα (από δάκρυα; από ιδρώτα; απ’ ό,τι κι αν είναι, αυτό το μουσκέπασμα συμβάλλει πολύ στην εικόνα).

  42. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    41.Ευχαριστώ σε Πέπε. Το πήγες και παραπέρα 🙂 .
    Πρώτα σκέφτηκα «και μου είναι σκέπασμα ο καημός» αλλά το «είναι μου σκέπασμα» μου φάνηκε πιο δυνατό.Κάπου αναδεύεται στη μνήμη αντιστροφή στίχου που μ΄άρεσε.
    Επίσης τελευταία στιγμή άλλαξα το προπροτελευταίο «κλαίει το μυαλό μου το θολό» σε τρέχει το δάκρυ μου θολό,,ίσως έπρεπε να τ αφήσω.

  43. Reblogged this on anastasiakalantzi50.

  44. Πέπε said

    @42: > > Κάπου αναδεύεται στη μνήμη αντιστροφή στίχου που μ΄άρεσε.

    Ίσως όχι πολύ μακριά:

    Όταν τις νύχτες ξαγρυπνώ
    κι είναι μου οι θλίψεις άμμος…

  45. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    44. 🙂 🙂 Καλά κρασά μου!

  46. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    42.>>είναι αντιστροφή στίχου
    Όχι,της συνήθους σειράς ,υποκείμενο,ρήμα αντικείμενο.

  47. Γιωργής said

    Προσπαθώ να επανασυνδεθώ

  48. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    47: Γιά να δούμε!

  49. Pedis said

    # 31 – «Πάντως οι πολλοί μηχανικοί που είναι τώρα στη κυβέρνηση τις υπογραφές τους για κοινωνικά και, βέβαια, για περιβαλλοντικά θέματα τις έχουν βάλει.»

    Αυτό το φοβάμαι.

    # 32 – «Σε γενικές γραμμές, είναι συνηθέστερο να υπογράψει για ένα δημόσιο ζήτημα κάποιος πολιτικός επιστήμονας, κάποιος ιστορικός, κάποιος κοινωνιολόγος, κοκ.»

    Είναι συνηθέστερο. Αυτό λέω κι εγώ. Για τους λόγους, όμως, αναρωτιέμαι.

    «Ωστόσο, στα περιβαλλοντικά, συγκεκριμένα, οι «μηχανικοί» που υπογράφουν είναι περισσότεροι.»

    Αυτά σε αρκετές περιπτώσεις παρουσιάζονται να είναι (και είναι) ειδικότερα και τεχνικότερα ζητήματα.

  50. 39,
    Πολύ ωραίο το «για Λο, για Λο».

  51. Αγάπη said


    Τελείως άλλο κλίμα φυσικά αλλά πολύ αγαπημένο τραγούδι και το πρώτο που μού ήρθε στο μυαλό από τον τίτλο 🙂

  52. Αγάπη said

    Του Χοακίν Ροντρίγκο είναι

    De los álamos vengo, madre,
    de ver cómo los menea el ayre.

    De los álamos de Sevilla,
    de ver a mi linda amiga.

    De los álamos vengo, madre,
    de ver cómo los menea el ayre.

    Έρχμαι από την λεύκες, μητέρα, κ.λ.π.

  53. leonicos said

    Πάντως… πολύ ωραίο σονέτο.

  54. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    50.Ευχαριστώ!Κι άλλο ένα γιατί παρακινήθηκα και από το δικό σου 🙂
    52.Α! εξαιρετικό! Αυτό,με απογείωσε εκ νέου.

  55. Βάταλος said

    Αγαπητοί κύριοι, επιτρέψτε και στον γερο-Βάταλο να εκφράση (με καθυστέρησιν 24 ωρών, διότι έλειπε εις την εξοχήν) ωρισμένας σκέψεις επί της παρούσης αναρτήσεως…

    1) Εχάρην χαράν μεγάλην πληροφορηθείς ότι αμφότεροι οι γόνοι των παλαιών οικογενειών Λαπαθιώτη και Μυλωνογιάννη ήσαν βάταλοι και ηρέσκοντο εις τας ωραίας απολαύσεις. Καίτοι ο κ. Σαραντάκος δεν λέγει λέξιν διά τας σεξουαλικάς προτιμήσεις του αειμνήστου Μυλωνογιάννη, επήρα αμπάριζα από το άρθρον του και το επληροφορήθην από το Ψυχαρικόν «Βήμα» http://www.tovima.gr/books-ideas/article/?aid=610568 και την συριζέϊκην «Αυγήν» http://www.avgi.gr/article/5014848/sosialistis-kai-mpoem . Διατί, άραγε, ο κ. Σαραντάκος ομιλών διά τον Μυλωνογιάννην, μάς αποκρύπτει το ωραίον πάθος που καθώρισε την ζωήν του; Το θεωρεί «Προσωπικά Δεδομένα»; Μά τότε, καταλήγομε στο συμπέρασμα ότι το «Βήμα» και η «Αυγή» δεν σέβονται τα προσωπικά δεδομένα του ποιητού και τα λένε φόρα – παρτίδα στους αναγνώστες των…

    2) Εσοκαρίσθην, πληροφορηθείς την άποψιν του κομμουνιστού ιστορικού Γιάννη Κορδάτου διά τον Μυλωνογιάννην, όπως την εκφράζει εις τον 2ον τόμον της «Ιστορίας της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας» (σελ. 699). Γράφει ο Κορδάτος: «…Στα 1937-1939 ήταν αρχισυντάκτης του περιοδικού «Νεοελληνικά Γράμματα». Μπλέχτηκε με τη συντροφιά του Λαπαθιώτη, Παπανικολάου και σία και πήρε το στραβό δρόμο»!..
    http://users.sch.gr/symfo/sholio/kimena/milonogianis.htm Δηλαδή, ποιός είναι ο στραβός ο δρόμος, σύντροφε Κορδάτε; Ούτε οι ναζισταί χρυσαυγίται δεν τολμούν να εκφράσουν δημοσίως τοιαύτην άποψιν σήμερον και το καμάρι της Κομμουνιστικής Λογιοσύνης, ο Γιάννης ο Κορδάτος, την γράφει φόρα – παρτίδα εις την «Ιστορίαν της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας»!.. Τόσον συντηρητικοί – δυστυχώς – ήσαν πάντοτε οι Ρωμιοί κομμουνισταί..

    3) Ομολογώ ότι ηγνόουν το ερωτηματολόγιον του Μυλωνογιάννη προς τον Σεφέρην https://www.academia.edu/10107241/%CE%A4%CE%BF_%CE%B5%CF%81%CF%89%CF%84%CE%B7%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%BF%CE%BB%CF%8C%CE%B3%CE%B9%CE%BF_%CF%80%CE%BF%CF%85_%CF%85%CF%80%CE%AD%CE%B2%CE%B1%CE%BB%CE%B5_%CE%BF_%CE%93%CE%B9%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%82_%CE%9C%CF%85%CE%BB%CF%89%CE%BD%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82_%CE%A0%CE%B5%CF%81%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82_%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD_%CE%93%CE%B9%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%BF_%CE%A3%CE%B5%CF%86%CE%AD%CF%81%CE%B7_%CE%BA%CE%B1%CE%B9_%CE%BF%CE%B9_%CE%B1%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CF%83%CE%AF%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B5%CF%82_%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AE%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82_%CF%84%CE%BF%CF%85. Απ’ ό,τι βλέπω, ο Σεφέρης τον περιφρόνησε και δεν του απήντησε.

    4) Διά να ίδητε τι ετραβούσαμε ημείς οι παλαιοί βάταλοι των Αθηνών από το Κράτος της Δεξιάς, σάς παραπέμπω εις την προ ημερών Στήλην της «Καθημερινής» «49 χρόνια πρίν». Διαβάσατε και φρίξατε:

    «30 Απριλίου 1966: ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΙΣ «ΑΡΕΤΗ»: Ισχυραί αστυνομικαί δυνάμεις με επί κεφαλής τον υπουργόν Δημοσίας Τάξεως κ. Χρ. Αποστολάκον […] ήρχισαν χθες την εκκαθάρισιν της πρωτευούσης από τους διαφόρους ανωμάλους, υπόπτους κ.λπ. Τύπους. Η εκκαθάρισις εγένετο κυρίως εις την περιοχήν Φιλοπάππου και Ζαππείου, εις την λεωφόρον Συγγρού, εις την Πλάκαν κ.λπ. Συνελήφθησαν πολυάριθμα άτομα, άνδρες και γυναίκες, ανήκοντα εις τας υπό εκκαθάρισιν κατηγορίας. Ο κ. Αποστολάκος εδήλωσεν ότι συνελήφθησαν « […] εις διάφορα αλσύλλια, ύποπτα κέντρα, σφαιριστήρια και εις τας οδούς, 308 άτομα όλων των κατηγοριών, ήτοι ανώμαλοι τύποι, θηλυπρεπείς νέοι, ηδονοβλεψίαι, γυναίκες ελευθερίων ηθών, ανήλικοι, άτομα καταδιωκόμενα δυνάμει καταδικαστικών αποφάσεων, αλήται επαίται κ.λπ. […].»
    http://www.kathimerini.gr/813437/opinion/epikairothta/politikh/49-xronia-prin-30-iv-1966

    Σας θυμίζω ότι (όπως σίγουρα γνωρίζει και ο κ. Σαραντάκος, διότι – απ’ ό,τι βλέπω – είναι πολλά τα παλαιότερα κείμενά του για τον Λαπαθιώτη, τα οποία δεν έχω προλάβει να αναγνώσω), και οι Μυλωνογιάννης – Λαπαθιώτης εσύχναζον εις το Ζάππειον, το οποίον ελάτρευον διά το ψωνιστήρι του… Κι όπως διαβάζω εδώ http://www.poiein.gr/archives/1732 , ο Λαπαθιώτης ήθελε να ταφεί στο Ζάππειο για να βλέπει εσαεί το ψωνιστήρι και να αγάλλεται η ψυχούλα του. Μεταφέρω:

    «Ο ποιητής αυτοπυροβολήθηκε στο σπίτι του, μπαίνοντας στον πρώτο όροφο, βρέθηκε ξαπλωμένος σ’ ένα κρεβάτι δίχως σεντόνι. Το φτωχικό φέρετρο με το λείψανό του, σκεπασμένο ολόκληρο με κατηφέδες, παρέμεινε στο νεκροτομείο μέχρι την ώρα της κηδείας, η οποία έγινε -κατόπιν εράνου- τέσσερις μέρες μετά, στις 11 Ιανουαρίου 1944, σύμφωνα με ρητή επιθυμία του, φοβούμενος το φαινόμενο της νεκροφάνειας που είχε συμβεί σε νεαρή ηλικία στη μητέρα του. Θάφτηκε στο Α΄ Νεκροταφείο, αν και σύμφωνα με μια μαρτυρία, η επιθυμία του ήταν να θαφτεί στο Ζάππειο, λίγο πιο πάνω από το σιντριβάνι, και να στηθεί μια προτομή του που να αντικρίζει τον Ιλισό. Εύλογο τούτο, αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι ο συγκεκριμένος υπαίθριος χώρος ήταν από τους πλέον αγαπημένους για να κάνει τους νυχτερινούς περιπάτους του – και όχι μόνο. Από Το Πνεύμα του Ν. Λ., αποσπώ πάλι δυο σχετικές εγγραφές του: «Για το Ζάππειο συνήθιζε να λέει: – Το σπίτι μου είναι το σπίτι μου. Το Ζάππειο είναι ο κήπος του σπιτιού μου. Όλ’ άλλα τ’ άλλα εν τω μεταξύ, είναι τα σκαλοπάτια για να κατεβώ από το σπίτι μου στον κήπο του σπιτιού μου. / Και άλλοτε πάλι: Αγαπώ το Ζάππειο, επειδή είναι το μόνο μέρος στην Αθήνα, που υπάρχουν τόσα πολλά δέντρα και τόσο λίγοι άνθρωποι.»

    Έρρωσθε…
    Β.

  56. Πέπε said

    @55
    Δεν είμαστε κύριοι. Είμαστε εν Χριστώ αδελφοί.

  57. Αγάπη said

    54 «Με απογείωσε εκ νέου» Κι’ εγώ το παθαίνω με κάτι τέτοια τραγούδια 🙂

  58. sarant said

    55 Και εγώ το ηγνόουν. Αλλά δεν ισχύει ότι ο Σεφέρης περιφρόνησε τον Μ., αντίθετα επιχείρησε τρεις φορές να απαντήσει.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: