Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Η χαμένη άνοιξη του Στρατή Τσίρκα (αποσπάσματα)

Posted by sarant στο 19 Ιουλίου, 2015


Καθώς αυτές τις μέρες συμπληρώνονται 50 χρόνια από τα Ιουλιανά του 1965, σκέφτηκα το σημερινό φιλολογικό μας άρθρο να είναι αφιερωμένο σε ένα λογοτέχνημα που να αναφέρεται στις ταραγμένες εκείνες μέρες. Θα πρέπει να υπάρχουν κι άλλα, αλλά το εμβληματικό λογοτεχνικό έργο για τα Ιουλιανά είναι το μυθιστόρημα του Στρατή Τσίρκα «Η χαμένη άνοιξη» (1976). Χαρακτηριστικό είναι ότι η πλοκή του έργου εκτυλίσσεται από τις 4 Ιουλίου έως τις 23 Ιουλίου 1965, που είναι η μέρα της ταφής του Σωτήρη Πέτρουλα.

Ο Στρατής Τσίρκας (1911-1980, κατά κόσμον Γιάννης Χατζηανδρέας), γεννημένος στο Κάιρο και αργότερα κάτοικος της Αλεξάνδρειας για πολλά χρόνια, είχε εγκατασταθεί στην Αθήνα από το 1963, επομένως τα γεγονότα τα έζησε από κοντά. Είχε συλλάβει τη «Χαμένη άνοιξη» σαν το πρώτο έργο μιας τριλογίας, της δεύτερης έπειτα από τις Ακυβέρνητες πολιτείες, που θα έπιανε και την περίοδο της δικτατορίας, μιας τριλογίας που την είχε τιτλοφορήσει Δίσεχτα χρόνια, που είναι και ο υπέρτιτλος της Χαμένης άνοιξης. Ωστόσο, το σχέδιό του έμεινε στα χαρτιά -ο Τσίρκας πέθανε το 1980 και η Χαμένη άνοιξη ήταν το τελευταίο του έργο. Χωρίς να φτάνει τις Ακυβέρνητες πολιτείες, διαβάστηκε πολύ και μεταφέρθηκε και στην τηλεόραση.

Διάλεξα τα αποσπάσματα που αναφέρονται στην είδηση του θανάτου και μετά στην κηδεία του Σωτήρη Πέτρουλα. Ο Πέτρουλας, 22 χρονών, φοιτητής της ΑΣΟΕΕ και μέλος των Λαμπράκηδων βρήκε το θάνατο από δακρυγόνο ή από στραγγαλισμό το βράδυ της 21 προς 22 Ιουλίου, ενώ συμμετείχε σε διαδήλωση και σε συγκρούσεις με τις αστυνομικές δυνάμεις, στη γωνία της οδού Σταδίου με τη Χρήστου Λαδά -αργότερα τοποθετήθηκε εκεί μια αναμνηστική πλάκα, που κατά καιρούς βανδαλίζεται από καθάρματα.

Η χαμένη άνοιξη, αποσπάσματα

Ο μόνος τρόπος για ν’ αποφύγει ο λαός ένα νέο εμφύλιο, ήταν ν’ ακουστεί σ’ Ανατολή και Δύση, στεντόρεια η διαμαρτυρία του. Μια διεφθαρμένη, βασικά ξενόδουλη, άρχουσα κάστα βίαζε ξετσίπωτα την εκφρασμένη θέλησή του να κυβερνηθεί επιτέλους δημοκρατικά, πάσχιζε μ’ όλους τους σκοτεινούς μηχανισμούς της να κρατήσει αυτόν τον τόπο εκατό χρόνια πίσω, στον απολυταρχισμό και την ξενοκρατία του Όθωνα. Να φωνάξουμε τόσο δυνατά, που να τρίξουν τα θεμέλια του πύργου απ’ όπου μας φοβέριζαν σφετεριστές και δυνάστες.

Από νωρίς το απόγεμα πήγα και κόλλησα τη ράχη μου στον ανατολικό τοίχο του «Μεγάλη Βρετανία». Το πλήθος είχε καταλάβει όλο το πεζοδρόμιο, αντίκρυ δεξιά μας η Βουλή – άρχιζε η πολιορκία της. Φώναζα κι εγώ με τους άλλους, ώσπου έγδαρα το λαρύγγι μου: «Κάτω οι προδότες. Κάτω οι δούλοι της Αυλής. Ένας είναι ο αρχηγός, ο κυρίαρχος Λαός». Αγόρια και κορίτσια έφταναν ομάδες –ομάδες, ξεχώριζαν μερικά πανώ των Λαμπράκηδων∙ παίρναν θέση στο πεζοδρόμιο, ύστερα πέρασαν και στ’ αντικρινό, η πολιορκία της Βουλής γινόταν πιο στενή. Με το σούρουπο άρχισαν να φτάνουν οι εργαζόμενοι: υπάλληλοι καταστημάτων, εργάτες κι εργάτριες από τις βιομηχανίες γύρω στην Αθήνα και τον Πειραιά. Η πλατεία Συντάγματος γέμισε κι οι φωνές, σαν άγρια καταιγίδα, τάραζαν το πλήθος κύμα στο κύμα. Ο τόνος έγινε πιο τραχύς: «Μητσοτάκη, κάθαρμα». Η αστυνομία του ναυάρχου Τούμπα, του νέου αποστάτη υπουργού Δημοσίας Τάξεως, προσπαθούσε ν’ αναχαιτίσει το πλήθος σχηματίζοντας αλυσίδα με τα χέρια. Ύστερα ήρθαν, φαίνεται, άλλες διαταγές, κι άρχισε η επίθεση με τα κλομπς για να διαλυθούμε. Τότε ανέβηκαν ως τον ουρανό οι κατάρες κι οι βρισιές. Τα ρόπαλα κατεβαίναν κατακέφαλα, στριγκλιές γυναικών, είχε νυχτώσει πια, κάμποσοι γεροδεμένοι διαδηλωτές, εργάτες, οικοδόμοι, αθλητές, σπουδαστές θέλησαν να περάσουν στην αντεπίθεση, τους συγκράτησαν οι πιο ψύχραιμοι, κι άρχισε η υποχώρηση. Ο Τούμπας είχε κρύψει τις κλούβες του σ’ όλες τις παρόδους. Κι ενώ συνεχιζόταν το κυνηγητό κι οι συγκρούσεις στην πλατεία Συντάγματος, εγώ βρέθηκα τρέχοντας, σπρωγμένος από το πλήθος, στην οδό Βουκουρεστίου. Πέρα, στο αντικρινό πεζοδρόμιο, ύστερα από το «Μπραζίλιαν» είδα το κεφάλι της Φλώρας, έπειτα την είδα ολόκληρη, έτρεχε κι αυτή, μονάχη της μέσα στο πλήθος, δε φαινόταν να τη συνοδεύει κανένας από τους φίλους της. Έτρεξα να τη συναντήσω, μα για να διασχίσω το κατάστρωμα μου πήρε μερικές στιγμές, ώσπου να φτάσω στο πεζοδρόμιο της Σταδίου, εκείνη είχε χαθεί στη στοά του άλλου «Μπραζίλιαν», που βγάζει στην οδό Καραγεώργη της Σερβίας, ποτέ μην μπαίνεις σε στοά όταν σε κυνηγούν, στην άλλη άκρη σε περιμένει το μπλόκο. Παλιά μαθήματα, της Κατοχής. Σταμάτησα και την άφησα να χαθεί. Γύρισα με τα πόδια∙ τα λεωφορεία ήταν φίσκα κι ήθελα να βλέπω τον κόσμο, το κυνηγητό και τους αιφνιδιασμούς της αστυνομίας, ν’ ακούω τα συνθήματα και τις κατάρες. Από την πλατεία Ρηγίλλης και πέρα ο κόσμος αραίωσε. Με πονούσε και το λαρύγγι μου από τις φωνές. Σπίτι, έκανα μια γαργάρα με νερό κι αλάτι∙ χειρότερα. Τότε πήρα δυο αυγά φρέσκα, τα έσπασα σ’ ένα φλιτζάνι, κράτησα τον κρόκο τους, έριξα μέσα πολλή ζάχαρη και τα χτύπησα. Αυτό ήταν και το δείπνο μου. Άδικα περίμενα ν’ ακούσω τη Ματθίλδη να γυρίζει, θα την έπιανα στην κουβέντα, να μάθω τις εντυπώσεις της. Δε σκέφτηκα να βάλω το ραδιόφωνο, για ν’ ακούσω πώς θα παρουσίαζαν τα πράγματα οι Αποστάτες. Λες κι είχα ξεχάσει την παρουσία του. Βαρέθηκα να περιμένω, τα μάτια μου είχαν γλαρώσει από τη νύστα, γδύθηκα, έπεσα στο κρεβάτι και τον πήρα μονορούφι. Μ’ αποκοίμισε η ανάμνηση μιας μυριόστομης κραυγής: «Κάτω οι δούλοι της Αυλής».

……………………………………………………………………………………………………………..

Κι όταν μπήκε για καλά το πρωινό κι ο ήλιος έπιασε να καίει, ο Σωτήρης ετοιμάστηκε για την τελευταία του κατοικία. Το μοιρολόι της μάνας ακούστηκε πιο γοερό κι οργισμένο. Η μνηστή του, ντυμένη πάντοτε στ’ άσπρα, έκλαιε τώρα σπαραχτικά. Είκοσι πέντε χιλιάδες συγκεντρωμένες από νωρίς στον Κολωνό, ξέσπασαν σ’ ένα πανδαιμόνιο από ζητωκραυγές, χειροκροτήματα, ιαχές, και κατάρες, όταν φάνηκε στο κατώφλι το λείψανο. Σημαίες και λάβαρα υψώνονται, γέρνουν απ’ εδώ κι απ’ εκεί, μπρος και πίσω, πάνω απ’ τα κεφάλια του ξέφρενου πλήθους.

-Ο Σωτήρης ζει!

Ένα δάσος από χέρια πασχίζει ν’ αγγίξει για τελευταία φορά το φέρετρο. Το πλήθος βογκά, θάλασσα φουρτουνιασμένη από σηκωμένες γροθιές, η κατάσταση κινδυνεύει να ξεφύγει, ξεφεύγει από κάθε έλεγχο. Θα χρειαστούν πολλές προσπάθειες των υπεύθυνων και ψυχραιμία, για να κοπάσει η τρικυμία και να μπει κάποια τάξη. Επιτέλους σχηματίζεται η πομπή.

Προπορεύεται η σημαία του 114, το Κεντρικό Συμβούλιο των Λαμπράκηδων με τον Μίκη Θεοδωράκη επικεφαλής, αντιπροσωπείες της νεολαίας, πολιτικοί. Πίσω από το νεκρό οι συγγενείς του κι ύστερα η Αθήνα ολόκληρη… Άξαφνα μια μεγάλη ομάδα από νέους και νέες, αγκαλιασμένοι μέσα στο πλήθος αρχίζει να τραγουδά. Δεν πιάνω ακόμη τα λόγια. Μα σε λίγο ξεχωρίζω:

Σωτήρη Πέτρουλα
Αηδόνι και λιοντάρι, βουνό και ξαστεριά.

-Είναι το καινούριο του Μίκη, μου λέει η Ματθίλδη, που έχει ξαναγυρίσει και μου πιάνει το χέρι. Ν’ ακούσεις τον Τάκη τον Μπενά, να διηγείται πώς γράφτηκε… Τη νύχτα, στα γραφεία της ΔΝΛ, αυτοί να συζητούν, μες στους καπνούς των τσιγάρων, και να προσπαθούν να λύσουν τα προβλήματα της κηδείας, κι ο Μίκης κάτι να γράφει βιαστικά σ’ ένα χαρτί, αλλοπαρμένος:

«-Το λόγο έχει ο πρόεδρος, λέει κάπως έντονα ο Τάκης.
-Το λόγο έχει το τραγούδι αποκρίνεται ο Μίκης, ακούστε:

Σωτήρη Πέτρουλα
σε πήρε ο Λαμπράκης, σε πήρε η Λευτεριά».

Η πομπή περνάει από την οδό Λένορμαν, από την πλατεία Μεταξουργείου, τη λεωφόρο Αχιλλέως, την Αγίου Κωνσταντίνου:

Σωτήρη Πέτρουλα
οδήγα το Λαό σου, οδήγα μας μπροστά.

Είδα χιλιάδες, εκατοντάδες χιλιάδες Λαού, να στριμώχνονται στα πεζοδρόμια, στα παράθυρα και τους εξώστες, και τα λουλούδια να πέφτουν βροχή κι είδα τη λαοθάλασσα που ακολουθούσε κι άκουσα τα συνθήματα και κατάλαβα πως αυτή δεν ήταν κηδεία, ήταν μια γιγάντια διαδήλωση, σε πάθος και σε όγκο, η τελευταία διαδήλωση του Σωτήρη:

Μάρτυρες, ήρωες οδηγούνε
τα γαλάζια μάτια σου
μας καλούνε.

Κι όταν είδα στην πλατεία Ομονοίας τους οικοδόμους με ξεγυμνωμένα στήθη να σταματούν τη νεκροφόρα και να σηκώνουν στα χέρια τους το φέρετρο, είπα μέσα μου πως απ’ εδώ αρχίζει πια η αποθέωση. Κι όταν είδα τον πατέρα τού ήρωα, που τον είχαν σηκώσει στα χέρια οι φίλοι του παιδιού του, να βαστάει στ’ αριστερό ένα μπουκέτο κόκκινες γλαδιόλες και στο δεξί μια τσαλακωμένη φωτογραφία, να τη σφίγγει πάνω στο στήθος του και να τη δείχνει στα πλήθη, που χειροκροτούσαν και ζητωκραύγαζαν, όχι, δεν έκλαιγαν και δε θρηνούσαν, και τον άκουσα να λέει: «Αδέρφια του παιδιού μου… Ο Σωτήρης ζει… Αγωνισθείτε για το ξερίζωμα του φασισμού… Ο Σωτήρης μου γι’ αυτό θυσιάστηκε… Δε θέλω να κλαίτε… Εμπρός στον αγώνα για τη Δημοκρατία…».

Έτσι με συνεπήρε και μένα το παραλήρημα του κόσμου και πίστεψα μαζί με τον πατέρα του, και πίστεψα μαζί με τον κόσμο, πως ο Σωτήρης δεν πέθανε. Κι όταν στην οδό Σταδίου, στο σημείο, που όπως θα πει σε λίγο ο Μίκης, οι εχθροί επισήμαναν, απομόνωσαν και σκότωσαν το γελαστό παιδί, τα πλήθη αυθόρμητα παραμέριζαν, αφήνοντας στην άσφαλτο και το πεζοδρόμιο ένα κενό… Τι κενό; Ένα λοφίσκο από κόκκινα γαρίφαλα και τριαντάφυλλα, που ψήλωνε από στιγμή σε στιγμή:

…τα γαλάζια μάτια σου
μας καλούνε.

Κι όταν εμπρός στη Μητρόπολη, μέσα στην έντονη μυρωδιά της φρεσκοκομμένης δάφνης και το τραγούδι που αναθεμάτιζε αυτούς που σκότωσαν το Σωτήρη, είδα να έρχονται οι ανάπηροι της Εθνικής Αντίστασης, με τα στεφάνια και τις σημαίες τους, είδα το Γλέζο, είδα τον Ηλιού, είδα το Βάρναλη, είδα τον Παπανδρέου και τους άλλους υπουργούς της Ε.Κ. κι αντιλαλήσαν τα συνθήματα:
-Ενότητα.
– Ο στρατός με το λαό.
γονάτισα κι εγώ μέσα στο δρόμο και σα μικρό παιδί που πρωτοπάει σχολειό συλλάβιζα σ’ ένα πανώ:

ΚΙ ΑΝ ΕINΑΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ
ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΔΑΦΝΗ.
ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΝΕΙΣ ΠΕΘΑΙΝΕΙ.

Και είπα μέσα μου: «Εκατοντάδες χιλιάδες Αθηναίοι τον ανακήρυξαν ήρωα κι αθάνατος θα μένει». Κι όταν, μέσα από διπλή, ατέλειωτη σειρά στεφάνια και βουνά λουλούδια, εμπρός στον ανοιχτό τάφο, άκουσα το Μίκη, ν’ αποχαιρετά το πρώτο παλικάρι της Σπουδάζουσας Νεολαίας. «Όλος ο μάρτυρας λαός μας σ’ ακολουθεί. Ολόκληρη η Δημοκρατική Νεολαία της πατρίδας μου σε λατρεύει, σε θαυμάζει, σε ζηλεύει, θέλει να σου μοιάσει» και να ορκίζεται πως η πρωτοπόρα γενιά των Λαμπράκηδων θα φέρει στην Ελλάδα τη Μεγάλη Άνοιξη, είπα μέσα μου: «Και γιατί όχι; Κι αν χάθηκε μια άνοιξη, στο χέρι τους είναι να την ξαναφέρουν ακόμη πιο μεγάλη και λαμπρή. Ο Σωτήρης ζει. Ο παλμός της ζωής του μεταπλάστηκε σ’ ενέργεια, γίνηκε κινητήρια δύναμη, που εμψυχώνει κι ενθουσιάζει κι εμπνέει και οδηγεί. Ευλογημένοι όσοι στα μαρμαρένια αλώνια νικούν το Χάρο, όπως ο Σωτήρης Πέτρουλας».

 

 

Advertisements

70 Σχόλια to “Η χαμένη άνοιξη του Στρατή Τσίρκα (αποσπάσματα)”

  1. Κουνελόγατος said

    Ούτε θυμάμαι πόσες φορές την έχω διαβάσει, και πάντα ανακαλύπτω πράγματα… Εξαιρετικός, όπως πάντα, μας κρατάτε αμείωτο το ενδιαφέρον.
    Καλημέρα σας…

  2. cronopiusa said

    Καλή σας μέρα

  3. atheofobos said

    βρήκε το θάνατο από δακρυγόνο ή από στραγγαλισμό

    Ο στραγγαλισμός έξω από τον Στρογγυλό με το πλήθος που υπήρχε είναι μάλλον απίθανος.
    Τα δακρυγόνα εκείνης της εποχής όπως τα πετούσαν οι αύρες με ένα κανονάκι αν σε πετύχαιναν στο κεφάλι μπορούσαν να σε σκοτώσουν στα σίγουρα.
    Ήταν κάτι οβίδες μήκους περίπου 15 εκ, διαμέτρου περίπου 6 εκ. από πεπιεσμένο χαρτί πάχους περίπου 5-6 χιλ.
    Αφού διαλύθηκε ο κόσμος οι αύρες έτρεχαν στους δρόμους το κέντρου και πέταγαν δακρυγόνα ακόμα και σε μεμονωμένα άτομα.
    Γι΄αυτό τον λόγο εκείνη την μέρα όταν διαλύθηκε η πορεία συνοδεύαμε ένα κορίτσι της παρέας για να πάρει το λεωφορείο για τον Πειραιά από την αρχή της Αθηνάς στην Ομόνοια.
    Παρά το ότι είμαστε μόνο 3 άτομα μας πέταξαν ένα δακρυγόνο το οποίο με την δύναμη που είχε έσπασε το τζάμι μιας βιτρίνας.

  4. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    3: Έχεις γράψει σχετικά;

  5. Πού οδήγησαν όλα αυτά τα ωραία; Ο Παπανδρέου κατάλαβε ότι η εκτράχυνση είχε καταστεί επικίνδυνη. Πήγε να τα βρει με τον Κανελλόπουλο. Δυστυχώς πρόλαβαν άλλοι και …πήραν την σκυτάλη. Αν συγκρίνω Παπανδρέου και Τσίρκα (ως «πολιτικά ζώα», βέβαια), η διαφορά είναι μεγαλύτερη από εκείνη του Homo sapiens και κάποιων …μικροοργανισμών!

  6. Gpoint said

    Το 65 φωνάζαμε » Μητσοτάκη κάθαρμα» και 25 χρόνια μετά πιο…ώριμοι τον βγάζαμε πρωθυπουργό !!!
    Αυτού είμαστε ή αυτούς μας κατάντησε η μη αποχουντοποίηση

  7. cronopiusa said

    Ιουλιανά 1965: Σιδερώνουν τις αγωνιστικές Μνήμες… Του Θύμιου Παπανικολάου

  8. Μια ημερολογιακή σύμπτωση για την 21η Ιουλίου, που αυτοκτόνησε στην Πρέβεζα ο Κώστας Καρυωτάκης (1928), μας οδήγησε στην πόλη αυτή να αφιερώνουμε την ημέρα στον Ποιητή (με την ελπίδα τουριστικής «αξιοποίησης» του κουφαριού του — των σχετικών αναμνήσεων εννοώ) και να θάβουμε ακόμα πιο βαθιά τον Πέτρουλα, στον οποίον δεν γίνεται ποτέ καμιά δημόσια αναφορά. Ας ελπίσουμε πως στα φετεινά ιουλιανά πενηντάχρονα κάτι θα γίνει.

  9. Γς said

    3:
    >Τα δακρυγόνα εκείνης της εποχής όπως τα πετούσαν οι αύρες με ένα κανονάκι αν σε πετύχαιναν στο κεφάλι μπορούσαν να σε σκοτώσουν στα σίγουρα.

    Κι ευτυχώς που ήταν βαρύς χειμώνας και ήμουν ντυμένος σαν κρεμύδι. Φανελάκι, μπλουζάκι, πουλόβερ, σακάκι. Οταν έφαγα ένα τέτοιο δακρυγόνο στην πλάτη.

    Κι ο Πέτρουλας ήταν απ το Οίτυλο, Νικοκύρη.

    Διαβάζω εδώ

    «Ηταν μια οικογενεια απο το Οιτυλο που ειχε την ατυχια να εχει στις ταξεις της αριστερους,δεξιους και εναν συνεργατη των Γερμανων.Καποιοι δεξιοι εκτελεστηκαν το 1944 απο τους ανταρτες,καποιοι αριστεροι στον Εμφυλιο ενω πολλα μελη-κυριως ανηλικα-της οικογενειας εκτελεστηκαν απο παραστρατιωτικη οργανωση δεξιων μαλλον (δεν ειμαι και απολυτα σιγουρος)με αφορμη το γεγονος οτι ενας απο τους Πετρουλες ηταν δοσιλογος…»

    Η Μάνη μας

  10. Και μάλιστα σε δεδομένη αφορμή, στο τοπικό περιβάλλον, ένας αντι-αριστερός γιατρός («Filos») υποστήριξε, δυστυχώς, με παραπομπή σε μαρτυρία άλλου γνωστού εκεί προσώπου, πως ο Πέτρουλας οδηγήθηκε σε μια ηρωοοποιούσα αυτοκτονία αφού –γνώστης πιθανώς της πνευμονικής ασθένειάς του– έλαβε μέρος σε συλλαλητήριο, όπου πιθανότατα θα γινόταν χρήση αερίων.

  11. sarant said

    7: Φοβερή φωτογραφία!

    9: Ναι, το ξέρω.

  12. ΚΑΒ said

    6. Παλίντροπος ο άνθρωπος, παλίντροπος ο λαός, αλλά και η αρμονίη παλίντροπος.

    . Μάρτυρες, ήρωες οδηγούνε
    τα γαλάζια μάτια σου
    μας καλούνε

  13. Γς said

    0:
    >Κι όταν εμπρός στη Μητρόπολη, […] είδα τον Παπανδρέου και τους άλλους υπουργούς της Ε.Κ. κι αντιλαλήσαν τα συνθήματα:
    -Ενότητα.

    Κι ηταν πιο πάνω, το μπαλκόνι της Μεγάλης Βρετανίας πριν 20 χρόνια, που ο Παπανδρόυ φώναζε «Πιστεύωμε και στην Λαολρατία».

    Κι ήταν εκεί που χτύπησαν στο ψαχνό προσφέροντας άφθονους [πρώτους] νεκρούς για τα Δεκεμβριανά και για τον εμφύλιο.

    Κι ήταν κι ο Πετρουλας ένας «πρώτος» νεκρός και σαν τέτοιος υπερ-τιμήθηκε.
    Και πάντα ο φόβος και η «λαχτάρα» ενός νεκρού.
    Γρηγορόπουλος, Φύσσας, κι ο παρα λίγο [στα χαρτιά της τράπουλας, στο πόκερ] ο Νίκος Ρωμανός.

    Και το στιβαρό σλίπινκ μπάνκ του Συντάγματος [Της πλατείας Συντάγματος]. Του απεργού πείνας Γιάννη Μιχελογιαννάκη

  14. Κουνελόγατος said

    Για την οικογένεια Πέτρουλα, υπάρχει κι αυτό (προσωπική μαρτυρία).
    https://www.google.gr/url?sa=t&rct=j&q=&esrc=s&source=web&cd=2&cad=rja&uact=8&ved=0CCYQFjABahUKEwiG_c2l8ebGAhWK1xQKHdrzCYQ&url=http%3A%2F%2Fwww.biblionet.gr%2Fbook%2F173567%2F%25CE%25A0%25CE%25AD%25CF%2584%25CF%2581%25CE%25BF%25CF%2585%25CE%25BB%25CE%25B1%2C_%25CE%2594%25CE%25AE%25CE%25BC%25CE%25B7%25CF%2584%25CF%2581%25CE%25B1_%25CE%25A3.%2F&ei=XG6rVYZfiq9T2uenoAg&usg=AFQjCNHrUTEUcHQTO3_oXVAVqaWt1OTYag&sig2=4KJj7gtNPy4h1iT5r3lwiA&bvm=bv.98197061,d.d24

  15. Νίκος Μαστρακούλης said

    13: Και ο Μιχάλης Καλτεζάς το ’85, κρίμα να τον ξεχνάμε.

  16. Ακόμα αφήνουν λουλούδια στο σημείο δολοφονίας του Πέτρουλα

  17. Γς said

    0:
    >ο λόγο έχει το τραγούδι αποκρίνεται ο Μίκης,

  18. NM said

    Η αξια της ανθρωπινης ζωης υποκειται σε διακυμανσεις ακριβως όπως το δολαριο, το ευρω, το γιεν,ο χρυσος, το αργο πετρελαιο, το χοιρινο και το βοειο κρεας, το κοντρα-πλακε και οι μετοχες των μεγαλων εταιρειων.
    Οι αιτιες και ο μηχανισμος που ανεβοκαταβαζει τις αξιες είναι ο ιδιος. Όταν η κοινωνια ελπιζει στον ανθρωπινο παραγοντα τοτε η αξια της ανθρωπινης ζωης ανεβανει, ενώ αν προβλεπεται το αντιθετο η ανθρωπινη ζωη απαξιωνεται.

    Μεγαλη τυχη λοιπον το να συμπεσει η διαδρομη της ζωης σου με καιρους ελπιδοφορας προσμονης. Αν χαθεις η αν υποφερεις γινεσαι συμβολο και εμπνευση απο τους ζωντανους που διατηρουν τη μνημη σου στην αιωνιοτητα. Γινεσαι Γρ.Λαμπρακης, Σωτ.Πετρουλας, Τσε Γκεβαρα. Γινεσαι «ο ανθρωπος με το γαρυφαλο», γινεσαι κοριτσακι που τρεχει να σωθει απ τις ναπαλμ, γινεσαι Γκουερνικα και Μαι Λαι.

    Αν όμως εχεις την ατυχια να ζεις σ εποχη χωρις ελπιδα, τοτε αλοιμονο σου. Θα γινεις Α.Γρηγοροπουλος, Π.Φυσσας, «αυτοχειρας φαρμακοποιος στην πλ.Συνταγματος», ανωνυμο πτωμα προσφυγα που ξεβραζεται σε παραλια. Ουτε Πικασσο, ουτε Μ.Θεοδωρακης, ουτε Ρ.Καπα, ουτε Στρ.Τσιρκας θα βρεθουν για να σε υμνησουν. Το πολύ πολύ κανα τραγουδακι δευτερης διαλογης, καμμια ταμπελα προχειρη κολλημενη στο τοιχο και νανα παρτυ μνημης από λιγους φιλους σου.

  19. atheofobos said

    4
    Όχι.Το μόνο σχετικό που έχω γράψει είναι στο ποστ μου:
    Ο ΜΠΟΣΤ ΚΑΙ ΤΑ ΣΟΥΡΙ-ΓΛΑΣΕ !
    http://atheofobos2.blogspot.gr/2012/04/blog-post_12.html
    Για πρώτη φορά τα τσίπς ήρθαν στην Αθήνα την 10ετία του 60.
    Τα πούλαγε χύμα το ζαχαροπλαστείο του Τσίτα στην Πανεπιστημίου απέναντι από την Βιβλιοθήκη σε μεγάλες σακούλες.
    Θυμάμαι δε χαρακτηριστικά ότι είχα κατέβει από το σπίτι μου, στην Ασκληπιού τότε,μαζί με τον κουμπάρο μου να πάρουμε τσίπς γιατί οι τότε συμφοιτήτριες, και νυν σύζυγοι μας, είχαν πεινάσει μετά από εξαντλητική μελέτη επί κλίνης!
    Καθώς ανεβαίναμε αγκαλιά με μια θηριώδη σακούλα με τσίπς ένα πλήθος διαδηλωτών μπούκαρε τρέχοντας από την Κοραή πίσω μας και με την ορμή που είχε έσπρωξε τον κρατούντα αγκαλιά την σακούλα επάνω σε ένα αυτοκίνητο με αποτέλεσμα να γίνουν θρύψαλα.
    Αργότερα μάθαμε τι είχε γίνει.
    Ήταν η μέρα των Ιουλιανών που η Αστυνομία είχε αποκλείσει την Σταδίου στο ύψος του Στρογγυλού για να σταματήσει μια διαδήλωση προς το Σύνταγμα και από εκεί άρχισε να πετάει δακρυγόνα.
    Ήταν 21-7-1965,η μέρα που σκοτώθηκε από δακρυγόνο ο Σωτήρης Πέτρουλας οπότε μπορείς να καταλάβεις γιατί το θυμάμαι.
    Παρεμπιπτόντως ο Τσίτας εκτός από τα τσίπς ήταν και ο πρώτος που έφτιαχνε χυμούς φρούτων σε μίξερ, πρωτοπορία τότε!
    Βέβαια μια φορά σε ένα από τα γλυκά του βρέθηκε κομμάτι ποντικού οπότε ο Μποστ είχε γράψει το αμίμητο πως αντί για φρουί γλασέ έχει σουρί γλασέ!

    Όταν φτάσαμε στο Πανεπιστήμιο από το σπίτι μου, η φοιτητική συγκέντρωση ήταν προς το τέλος της και είχε αρχίσει πορεία προς την Ομονοια την οποία ακολουθήσαμε περίπου μέχρι τα Χαυτεία , φωνάζοντας και εμείς τα γνωστά συνθήματα κατά των αποστατών και αφού εκτονωθήκαμε αρκετά επιστρέψαμε ξανά από την Πανεπιστημίου για του Τσίτα μιας και τα κορίτσια θα ανησυχούσαν για την ώρα που λείψαμε αλλά και θα πεινούσαν!
    Η πορεία ανέβαινε αντίστοιχα από την Σταδίου γι΄αυτό και βρεθήκαμε στην διάλυση της.
    Βέβαια τελικά αντί να φάμε τα τσίπς κοιτάξαμε να συνοδεύσουμε τα κορίτσια να γυρίσουν στα σπίτια τους οπότε και έτσι βρεθήκαμε στην Ομόνοια όπως γράφω στο 3.

  20. Παναγιώτης Κ. said

    @6. (Gpoint) Μη αποχουντοποίηση το ΄74, μη τιμωρία των δωσίλογων παλαιότερα κ.ο.κ
    Λίγο-πολύ ξέρουμε που πήγε ένα μεγάλο κομμάτι των φίλων των χουντικών…
    Στην δεκαετία του ΄80 είχα διαβάσει την εξής κριτική: Κακώς το κίνημα είχε επικεντρώσει την ζωτικότητά του στην δίωξη των συνεργατών της δικτατορίας. Έπρεπε να αξιώσει την κατάργηση του νομοθετικού πλέγματος που ήταν εξυπηρετικό για όλους αυτούς αλλά και για τους επερχόμενους που ήταν …τα μήλα που θα έπεφταν από την μηλιά.
    Τη βρίσκω λογική αυτή την θέση.Τελικά, χουντικοί και νομικό πλέγμα έμειναν απείραχτα κατά βάση.

    Ένα τμήμα της παρέας μου αποτελείται από ανθρώπους της γενιάς του 114 και ακόμη πιο πίσω. Με τα δικά μου κριτήρια αρκούντως πολιτικοποιημένοι με μεγάλη ιστορική πείρα.
    Διαβάστε την μέθοδο όπως μου την είπαν οι φίλοι, και με την οποία γλίτωναν την λαϊκή κατακραυγή και αντίδραση οι δωσίλογοι :
    Ας πάρουμε την περίπτωση ενός δωσίλογου π.χ από την Πάτρα. Τον δασκάλευαν οι πάτρωνες του να φύγει από την Πάτρα και να διαλέξει μια μικρή σχετικά πόλη ας πούμε τον Βόλο. Στο Βόλο δεν έμενε για μακρό διάστημα. Ο τελικός του σταθμός ήταν π.χ η Θεσσαλονίκη. Στη Θεσσαλονίκη απέκρυπτε την καταγωγή του και έλεγε ότι είναι από το Βόλο. Με αυτό τον απλό τρόπο θόλωνε τα νερά και έβγαινε λάδι…
    Βεβαίως τα μεγάλα πολιτικά εγκλήματα γίνονται με την κάλυψη του κράτους και στην περίπτωση αυτή το κράτος των δωσίλογων ερχόταν αρωγός προς τους δικούς του ανθρώπους.

  21. Επίσης, για τους παλιούς 114άδες και 15%άδες μια θλιβερή ανακοίνωση, του χθεσινού —ενώ εκολύμβα–πνιγμού του φίλουΠέτρου Ντούσκα καθηγητή στο ΠΑ.ΠΙ.

  22. Παναγιώτη Κ.

    ωραίο το παράδειγμα
    μήπως είχες στο μυαλό σου τον Καλαμπόκα (δολοφόνο του Τεμπονέρα) που ακολούθησε ακριβώς αυτή την διαδρομή;

  23. cronopiusa said

  24. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Στρατής Τσίρκας, Η χαμένη άνοιξη (αποσπάσματα)

    http://ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSB106/544/3564,14920/extras/texts/index_d_08_02_tsirkas.html

    ΥΓ Ειναι ενα μυθιστορηματικο χρονικο της εποχης των Ιουλιανων του 65, γι’ αυτο και δημιουργει σχετικα ενδιαφερον. Προσωπικα, ως στρατευμενη τεχνη, που λειτουργει με το αγκιτσια-προπαγανδα, ενα μιγμα υστερου νεορεαλισμου και σοσιαλιστικου ρεαλισμου δεν μου αρεσε.

    ,Αντιθετως ειναι μεγαλος συγγραφεας λ.χ. στη Λεσχη (τριλογια Ακυβερνητες Πολιτειες). Βεβαιως υπολειπεται του Λ.Νταρελλ στην ιδια περιπου θεματικη στο Αλεξανδρινο Κουατρετο.

  25. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα σχόλια, γιουτουμπάκια κτλ.

    19 Αυτό μάλλον το έχω διαβάσει παλιότερα.
    Και περιέργως δεν έχω παρουσιάσει αυτό το φοβερό σκίτσο του Μποστ

  26. 22. Παραδρομη Ντούσκος, όχι Ντούσκας. (ΠΑ.ΠΕΙ).

  27. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Μια αλλη αποψη, λιγο ρομαντικα βολονταριστικη, κατα την γνωμη μου.

    «…..Το πόνημα του Στρατή Τσίρκα (Γιάννης Χατζηανδρέας στα εκτός λογοτεχνίας) ανήκει σε εκείνα που ενδεχομένως ο χρόνος να σβήσει από το μνημονικό σου, κάτι από την πλοκή, τα τεκταινόμενα, από το περιεχόμενό του, αλλά δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι αφήνει στη ψυχή σου ένα σημάδι, ένα στίγμα που θα σε συνοδεύει εφόρου ζωής. Αν, ασφαλώς, πορεύεσαι στη ανθρώπινη, τη φωτεινή όχθη του ποταμού.

    Το ξαναδιάβασα πριν λίγες μέρες, θες από ένα παιχνίδι της τύχης(;) μήνα Ιούλιο. Ασφαλώς και θυμάμαι ελάχιστα πράγματα από εκείνον το μακρινό, φλογερό Ιούλιο του ’65. Στα οκτώ σου (χρόνια), τέτοια θέματα είναι θολά.

    Το φθινόπωρο του ’77 όμως, έβαλε πολλά πράγματα στη θέση τους και πέρα από την συναισθηματικά φορτισμένη μυθιστορηματική του πλοκή, προσέθεσε πληροφορίες και απόψεις για μια χρονική περιοχή που ναι μεν ζούσα αλλά λόγω ηλικίας δεν γνώρισα.

    Στην εποχή μας πια, εννοείται ότι διαβάζεται με την ίδια επιθυμία, ενώ φέρνει μια αναθεματισμένη απαισιοδοξία για τον θαυμαστό τρόπο που ο συγγραφέας αφουγκράζεται τα πρώτα σημάδια ενός πελώριου κύματος, που έρχεται και έρχεται και ακόμα έρχεται.

    Αντιγράφω (σε μονοτονικό):

    “Σε ποιό μέρος του κόσμου μπορείς να γυρίζεις τη νύχτα, και να είσαι ήσυχη πως κανείς δεν πρόκειται να σε πειράξει; Είναι άκακοι, όχι γιατί φοβούνται το νόμο, αλλά γιατί έχουν φιλότιμο, σέβονται τον άνθρωπο. Αυτό θα αλλάξει φίλε μου; Πρέπει πρώτα να αλλάξει το περιβάλλον που τους έπλασε: το κλίμα και το φώς, η θάλασσα, και τα βουνά, οι νερατζιές, τα πουριά, ή ώχρα, το θυμάρι, όλα όσα ταίριαξαν τόσο σωστά στα μέτρα του ανθρώπου. Και πως θα αλλάξουν έτσι μονομιάς οι άνθρωποι; Με τη σοφή καρδιά τους, τη λεβεντιά, το λαϊκό πολιτισμό, που κουβαλούν από γεννησιμιού τους;”

    Βάζει τόσο εύστοχα τα ερωτήματα, χρησιμοποιώντας τόσο πετυχημένες έννοιες με λέξεις σύμβολα. Ο συγγραφέας οποίος ευτύχησε να μην ζήσει την “Αλλαγή”, τον “εκσυγχρονισμό”, την “ευρωπαϊκή ολοκλήρωση”, το “θαύμα των Ολυμπιακών αγώνων” όλο το ψέμα, όλο το μεγαλειώδες φιάσκο, τη φούσκα της μεταπολίτευσης και της καταναλωτικής λαίλαπας με δανεικά.

    Το είδε όμως να έρχεται και το καταγράφει με τρόπο σπαραξικάρδιο:

    “Θέλουν την Ελλάδα πόρνη να τους ανοίγει τα σκέλια στην ποδιά της Ακρόπολης να προμηθεύει μισοτιμής το ρίγος της αμαρτίας στις μαραγκιασμένες από τον πουριτανισμό ψυχές τους. Μας θέλουν γκαρσόνια ταβερνιάρηδες μαστρωπούς βαρκάρηδες επιβήτορες καμπαρετζήδες μπουζουξήδες χασισέμπορους αχ αμάν αμάν και συρτάκι αμέ και Ζόρμπα δη Γκρηκ κι αυτοί ν αρμέγουν τον τόπο το κρασί το λάδι τα πορτοκάλια τις ντομάτες τα ροδάκινα το βαμπάκι τα μάρμαρα το βωξίτη το λιγνίτη τα μεταλλεύματα και τον ιδρώτα του κόσμου. Κοίτα που καταντήσαμε κάθε πολιτικός και κόκκινο φανάρι στην πόρτα του και το όνομά του φωτισμένο σε ταμπελίτσα πλάι στο κουδούνι.”

    Να μην λησμονούμε ότι το βιβλίο ολοκληρώθηκε το ’76 και ο Τσίρκας βάζει τον ήρωά του να μονολογεί, για ένα δυαράκι που νοίκιασε και εξόπλισε που “έβλεπε στο δασάκι του Αγ. Χαράλαμπου, περιοχή Χίλτον”: “Νεόπλουτος, αυτό ήμουν, μην το συζητάς! Ξανακοίταξα γύρω μου: όλα φτηνά ευκολοτσάκιστα, κι απρόσωπα, δίχως ιστορία και δίχως μέλλον.”

    Εκφράζει μια απόγνωση ο συγγραφέας και το κάνει περίτεχνα, τη σβήνει μέσα στον έρωτα, την βαφτίζει στη λαϊκή αγωνιστικότητα, την απογειώνει στα αδιέξοδα.

    “Εδώ τελείωνε η Άνοιξη της Αθήνας. Η πιο ανοικτή πόλη του κόσμου… Δεν ήταν παρά ένα ξεγέλασμα χαράς. Ο Σίσυφος Λαός.”

    Η “Χαμένη Άνοιξη” καλύπτει είκοσι μέρες του Ιουλίου του ’65, από τις 4, μέχρι της 23 του μήνα όταν και τελείται η ταφή του Σωτήρη Πέτρουλα. Ο Τσίρκας είχε πει για τις συγγραφικές δυσκολίες που αντιμετώπισε στη σύνθεσή της.

    «Στη Χαμένη Άνοιξη, δυσκολεύτηκα πολύ περισσότερο. Και δυσκολεύτηκα γιατί ήτανε πολύ κοντά τα γεγονότα. Είναι φοβερός ο φόβος, που καταλαμβάνει τον γράφοντα, της κριτικής των παρόντων, των ανθρώπων που έχουνε ζήσει το ίδιο γεγονός. Φοβερός ο πανικός. Πάει! θα μου πει εδώ ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα… Η κηδεία του Πέτρουλα π.χ. Είναι φοβερό, προσπαθώ όσο μπορώ να είμαι μέσα στην καλλιτεχνική αλήθεια και ταυτοχρόνως να είμαι και στην αλήθεια της πραγματικότητας, δηλαδή να μην διαστρεβλώσω γεγονότα, ή πρόσωπα ή χαραχτήρες. Λοιπόν στη Χαμένη Άνοιξη ήτανε πιο δύσκολο το προχώρημα, ίσως αυτό να είναι και ζήτημα ηλικίας. Γέρασα, και δεν γράφω όπως άλλοτε, ξέρω γω;».

    Ατυχώς ο συγγραφέας, δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει τη σχεδιασμένη τριλογία “Δίσεχτα χρόνια” της οποίος το πρώτο τμήμα ήταν η “Χαμένη Άνοιξη”. Τον Ιανουάριο του ’80, λίγο πριν τα 69 του χρόνια αφήνει την τελευταία του πνοή στο Ιπποκράτειο της Αθήνας “της πιο ανοικτής πόλης του κόσμου”. »

    http://www.tellingstories.gr/stories/index.php?option=com_content&view=article&id=610:-21-2013&catid=14:2009-01-11-16-45-05&Itemid=18

  28. […] την επιθυμία, για τα φετινά ιουλιανά πενηντάχρονα (1965-2015), να μην ξεχαστούν αυτοί οι αγώνες, κάνουμε την […]

  29. Παναγιώτης Κ. said

    @21. Τι σύμπτωση; Ο Πέτρος Ντούσκος υπήρξε ένας από τους πρωταγωνιστές των αφηγήσεων της παρέας και είχε περιπέτειες λόγω της συμπεριφοράς του πολιτικού φορέα μέσω του οποίου εκφραζόταν (σε κάποια μεταπολιτευτική περίοδο…)
    Σπούδαζε λοιπόν στη Θεσσαλονίκη και ήταν στο στόχαστρο της Ασφάλειας η οποία τον αναζητούσε.
    Ο τρόπος για να ξεφεύγεις δεν είναι να εξαφανίζεσαι αλλά να εμφανίζεσαι. Να εμφανίζεσαι όμως για λίγο στους φοιτητικούς χώρους και μετά να χάνεσαι. Έτσι λοιπόν έκανε ο Ντούσκος.Τον έβλεπαν οι συμφοιτητές του «πριν από λίγο ήταν εδώ» πληροφορούνταν οι ασφαλίτες και…τρελαίνονταν…

  30. Παναγιώτης Κ. said

    @23 (Crono…). Η συγκεκριμένη γελοιογραφία είχε δημοσιευτεί στη Βραδυνή αμέσως μετά το δημοψήφισμα του 1973. Νομίζω ότι την είχαν κυνηγήσει με αφορμή αυτή τη δημοσίευση.
    Το ΟΧΙ ήταν υπέρ της βασιλείας. Φοιτητής εγώ εκείνη την εποχή προσπαθούσα να πείσω τον πατέρα μου να ψηφίσει ΟΧΙ διότι ο πολιτικός χαρακτήρας του ΟΧΙ ήταν εναντίωση προς την χούντα.
    «Παιδί κάτσε καλά! Είναι ευκαιρία να φύγει το καρκίνωμα» μου αντέτεινε.
    Η Ιστορία δικαίωσε τον πατέρα μου!

  31. Παναγιώτης Κ. said

    @22 ( Σκύλος).Όχι δεν το είχα κατά νου. Τώρα όμως που μου το θύμισες είναι έτσι!

  32. 31

    Παναγιώτη Κ., είδες τα ρημάδια τα πάττερνς, που λέμε και ‘δώ χάμου;

    ( ͡° ͜ʖ ͡°)

  33. Gpoint said

    # 30

    «Παιδί κάτσε καλά! Είναι ευκαιρία να φύγει το καρκίνωμα» μου αντέτεινε.
    Η Ιστορία δικαίωσε τον πατέρα μου!

    Δεν είναι όμως ακριβώς έτσι !
    Κι εγώ εναντίον της βασιλείας ψήφισα τότε, κάποια χρόνια μετά άλλαξα γνώμη βλέποντας πως έδιωξα μια βασιλική οικογένεια και μου φυτρώσανε 30 καινούργιες και πεινασμένες. Τουλάχιστον από τον βασιλιά θα περίμενα να μην επιτρέψει την ρεμούλα των πολιτικών ΟΛΩΝ των κομμάτων, τώρα από ποιόν να το περιμένω ; από τον Κάρολο ή τον Πότη ; Ευκαιρία βρήκαν οι πολιτικοί (ΟΛΩΝ των κομμάτων, ξαναλέω) να είναι ανεξέλγκτοι από τις ψαλιδισμένες αρμοδιότητες του ΠτΔ, φιάξαν νομενκλατούρα με τις ΔΕΚΟ και χρεωκόπησαν την χώρα και περίμενε εσύ να σε σώσει η ΠΦΑ

    Δεν είναι τόσο ηλίθιοι οι Ευρωπαίοι που τους διατηρούν σε τόσες χώρες. Θα μου πεις πως εκεί έχουν μάθει να είναι θεματοφύλακες και να μην επεμβαίνουν, θα σου πω όμως και γω πως οι ΠτΔ δεν είναι θεματοφύλακες και γεμίσαμε ατιμώρητα κάνδαλα

  34. cronopiusa said

    ..ένα πεδίο βολής φτηνό, που ασκούνται βρίζοντας ξένοι φαντάροι..

    Πυρκαγιά ξέσπασε λίγο μετά τις 13:00 στην περιοχή Καλαμίτσι στην Πρέβεζα…

  35. a said

    ο καψασκης ηταν ο ιατροδικαστης που συνεταξε την πρωτη εκθεση για τον πετρουλα αργοτερα τον χρησιμοποιησε και ο νιαρχος

  36. […] την επιθυμία, για τα φετινά ιουλιανά πενηντάχρονα (1965-2015), να μην ξεχαστούν αυτοί οι αγώνες, κάνουμε την […]

  37. sarant said

    35 Και πολλοί άλλοι….

    33 Όχι ότι οι βασιλείς απέτρεψαν σκάνδαλα, απλώς τα έχουμε ξεχάσει.

  38. Gpoint said

    # 37β

    συγκρίνονται σε οικονομικό επίπεδο τα προχουντικά σκάνδαλα με τα μεταχουντικά ; Εκαναν λεφτά ο Καραμανλής της ΕΡΕ ή ο λεγόμενος Γέρος της Δημοκρατίας ;
    Να μην πιάσω Κοσκωτά, Ζήμενς,,, ολυμπιακούς, υποβρύχια, φάγανε τα λεφτά του κοσμάκη με το Χρηματιστήριο και στο τέλος γδύσανε και τα ταμεία.
    Ποιό σκάνδαλο επί βασιλείας έχω ξεχάσει ;;

  39. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    Φτώχεια καταραμένη…και οι Καραμανλήδες και οι Παπανδρέηδες…(οι γέροι). Ούτε λεφτά να σπουδάσουν τα παιδιά και τ’αγγόνια τους δεν είχαν οι καημένοι… whatever…

  40. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Σύμφωνα πάντα με τα παραπάνω δημοσιεύματα της εφημερίδας Ελευθερία, τα βασικότερα σημεία της Έκθεσης Πόρτερ συνοψίζονται στα ακόλουθα:

    Εδώ δεν υφίσταται κράτος σύμφωνα με τα δυτικά πρότυπα. Αντ’ αυτού υπάρχει μια χαλαρή ιεραρχία ατομιστών πολιτικών, μερικοί από τους οποίους είναι χειρότεροι από άλλους, που είναι τόσο απασχολημένοι με τον προσωπικό τους αγώνα για εξουσία, ώστε δεν έχουν τον χρόνο να αναπτύξουν οικονομική πολιτική, ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι είχαν την ικανότητα.
    Υπάρχει μεγάλη ανομοιομορφία εις το βιοτικόν έπίπεδον και τα εισοδήματα ανά την Ελλάδα. Οι κερδίζοντες, δηλαδή οι βιομήχανοι, οι έμποροι, οι κερδο­σκόποι και οι μαυραγορίται, διάγουν έν πλούτω και χλιδή, το πρόβλημα δε αυτό ουδεμία κυβέρνησις το αντιμετώπισεν αποτελεσματικώς. Εν τω μεταξύ αι λαϊκαί μάζαι περνούν μιαν αθλίαν ζωή. Οι κερδίζοντες είναι σχετικώς ολίγοι τον αριθμόν και ο συνολικός πλούτος των, περιερχόμενος εις τό σύνολον του πληθυσμού θα έπέφερεν ελάχιστην βελτίωσιν των γενικών συνθηκών διαβιώ­σεως. Αλλ’ ο πολυτελής τρόπος ζωής των εν μέσω της πτώχειας συντείνει εις το να εξοργίζη τας μάζας και να υπογραμμίζη την δυστυχίαν των πτωχών.
    Η δημόσια διοίκηση είναι υπερβολικά εκτεταμένη. Οι χαμηλοί μισθοί προσαυξάνονται βάσει ενός εντελώς συγκεχυμένου συστήματος επιδομάτων, χάριν των οποίων τινές δημόσιοι υπάλληλοι κερδίζουν μέχρι και τέσσερις φορές περισσότερο από τον βασικό μισθό τους.
    Υπάρχει εις την χώραν σημαντικόν ποσοστόν συγκεκαλυμμένης ανεργί­ας, δεδομένου ότι τα 20% του πληθυσμού χρησιμοποιούνται υπό του κράτους ή εξαρτώνται εξ αυτού. Τα χαμηλότατα επίπεδα ζωής των δημοσίων υπαλ­λήλων, των συνταξιούχων και των άλλων μισθοβιώτων αποτελούν ένα σημαντικό παράγοντα, ο οποίος συμβάλλει εις την πολιτικήν και κοινωνικήν έντασιν που χαρακτηρίζει σήμερον την Ελλάδα.
    Ουδέν μέτρον ελήφθη από της απελευθερώσεως δια να δοθή χρήσιμος εργασία εις τους δυναμένους να εργασθούν από το ευρύ αυτό στρώμα του πληθυσμού.
    … Δύο και ήμισυ έτη μετά την άπελευθέρωσιν η Ελλάς ευρίσκεται εις μί­αν κατάστασιν νεκρώσεως παρά την ούσιαστικήν έξωτερικήν βοήθειαν και την αρμοδίαν εξωτερικήν καθοδήγησιν. Εις ολόκληρον την χώρα, απ΄ άκρου εις άκρη, κυριαρχεί μία γκρίζα ανυπεράσπιστη, βαθιά έλλειψη πίστης για το μέλλον – μία έλλειψη πίστης που οδηγεί σε πλήρη απραξία προς το παρόν. Οι άνθρωποι έχουν παραλύσει από την αβεβαιότητα και τον φόβο, οι επιχειρηματίαι δεν επενδύουν, οι καταστηματάρχαι δεν αποθηκεύουν προμήθειες.
    … Σημαντικά ποσά ξένου συναλλάγματος εσπαταλήθησαν κατά τό πα­ρελθόν έτος [1946] εις εϊσαγωγάς ειδών πολυτελείας, εις πώλησιν χρυσών λιρών από το κράτος και εις πράξεις επί του νομίσματος εις την μαύρην άγοράν.

  41. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    33 – Μετά την γαλλική επανάσταση που έκαναν οι σχετικά νεόκοποι αλλά εντελώς αδίστακτοι κεφαλαιούχοι, για να πάρουν την εξουσία από τους αριστοκράτες, τα πράγματα έγιναν ξεκάθαρα για τους δεύτερους, ή θα συμβιβαζόντουσαν στα νέα δεδομένα, ή θα κράταγαν το κεφάλι τους στα χέρια όπως ο ΧVI. Πλέον δεν επηρεάζουν άμεσα τις εξελίξεις, έχουν περιοριστεί στα τσιφλίκια τους στην βόρεια Ευρώπη, και ο βασικός τους ρόλος είναι η διατήρηση της παράδοσης των πάλαι ποτέ αυτοκρατοριών τους, αλλά και η καθαριότητα, δηλαδή να παίρνουν τα μαύρα και γενικώς λερωμένα χρήματα, και μέσω των πλυντηρίων τους, να τα παραδίδουν ολοκάθαρα και λευκά στην κοινωνία, ΘΕΑΡΕΣΤΟ ΕΡΓΟ.
    Αυτό που θα πρέπει να προσέξουμε και αν μπορούμε να το αποκωδικοποιήσουμε, (χλωμό, μόνο λογικές εικασίες μπορούμε να κάνουμε προς το παρόν, αφήνω έξω φυσικά τις κάθε λογής συνωμοσιολογίες)) είναι η συμπεριφορά της νεόκοπης τέταρτης τάξης των υπερπλουσίων-υπερκεφαλαιούχων, που έχει αποκτήσει απίστευτη δύναμη, πέρα από κάθε φαντασία. Νομοτελειακά, θα θέλει να πάρει την παγκόσμια πλέον εξουσία, που είναι διασκορπισμένη σε πολλούς κεφαλαιούχους ανά τον κόσμο, όπως έκαναν οι κεφαλαιούχοι με τους αριστοκράτες, όταν απέκτησαν μεγαλύτερη οικονομική δύναμη από αυτούς. Οι τεχνολογικές εξελίξεις που πάντα καθόριζαν την πορεία του ανθρωπίνου είδους, χρηματοδοτούνται και ελέγχονται ξεκάθαρα από αυτούς, μένει αν δούμε πώς θα χρησιμοποιήσουν την απίστευτη δύναμή τους, που μιά πικρή γεύση παίρνουμε ως χώρα, που σε μιά στιγμή άλλαξαν τα δεδομένα της ζωής μας κλείνοντας τις τράπεζες, χωρίς να γνωρίζουμε πότε θα ανοίξουν τους λογαριασμούς για να μπορεί να πάρει το κορόϊδο ο καταθέτης τα λεφτά του.
    Για όσους εξακολουθούν να ζούν με την ψευδαίσθηση ότι με τις εκλογές οι λαοί αποφασίζουν για το μέλλον τους, (αφήνω τις δύο απανωτές φάπες του εξαμήνου) έχω να πώ, πως το 1938, εκατομμύρια άνθρωποι ζούσαν στα μικροπροβλήματά τους, και όπως μπορούσαν ονειρευόντουσαν το μέλλον τους και χάραζαν την πορεία της ζωής τους και των παιδιών τους, κάποιοι λίγοι όμως είχαν ήδη αποφασίσει αλλιώς για το μέλλον τους, και είχαν προδιαγράψει την πορεία που υποχρεωτικά θα ακολουθούσαν, εν αγνοία τους, (κάποιους τους έχουμε στήσει και άγαλμα) κάπως σαν τον τσοπάνο με τα πρόβατα τα χριστούγεννα, ας το έχουμε στο βάθος του μυαλού μας αυτό, όταν πανηγυρίζουμε τις λαϊκές νίκες.

    Μιά πολύ ωραία επανεκτέλεση ενός τραγουδιού των Zebra, από τους dream theater, τις κάλτσες τους παίζουν οι άνθρωποι.

  42. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Οι γενικές εντυπώσεις του Π. Πόρτερ όπως αυτές μεταφέρθηκαν εκ του δημοσιεύματος του περιοδικού Κόλιερ’ς δεν αφορούν βέβαια την εν λόγω έκθεση πλην όμως περιγράφουν επιπρόσθετα την γενικότερη εσωτερική κατάσταση που εμφάνιζε τότε η Ελλάδα, ίσως και με κάποιες υπερβολές και μεροληψίες, παραβλέποντας επιδεικτικά τις αιτίες, τους παράγοντες και τις συνθήκες της εποχής που διαμόρφωναν γενικότερα την εικόνα της. Χαρακτηριστικότερες περιγραφές αυτών των εντυπώσεων ήταν:

    Απ’ ό, τι μπόρεσα να διαπιστώσω, η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει καμιάν άλλη πολι­τική πρακτική από το να εκλιπαρεί για ξένη βοήθεια ώστε να διατηρηθεί στην εξουσία απαριθμώντας θορυβωδώς τις θυσίες της Ελλάδος… […….] στόχος της είναι να χρησιμοποιήσει την ξένη βοήθεια ως μέσο για τη διαιώνιση των προνομιών μίας μικρής κλίκας εμπόρων και τραπεζιτών, οι οποίοι αποτελούν την αόρατη εξουσία στην Ελλάδα.
    Η κλίκα αυτή είναι αποφασισμένη να υπερασπίσει με κάθε μέσο τα οι­κονομικά της συμφέροντα και δεν ενδιαφέρεται καθόλου για το τι μπορεί να στοιχίσει αυτό στην οικονομία της χώρας. Τα μέλη αυτής της κλίκας επιθυ­μούν να διατηρήσουν άθικτο ένα φορολογικό σύστημα που τους ευνοεί, με αληθινά σκανδαλώδη τρόπο. Αντιτίθενται στον έλεγχο συναλλάγματος, γιατί αυτό θα τους εμποδίσει να εξάγουν τα κέρδη τους στις τράπεζες του Καΐρου και της Αργεντινής. Δεν διανοήθηκαν ποτέ να επενδύσουν τα κέρδη τους στη δική τους χώρα για να βοηθήσουν στην αναστήλωση της εθνικής οικονομίας.
    Τα συμφέροντα των εφοπλιστών προστατεύονται επίσης με σκανδαλώδη τρόπο. Η ελληνική εμπορική ναυτιλία ανθεί στην εποχή μας και οι εφοπλιστές κερδίζουν τεράστια ποσά, αλλά το χρεοκοπημένο ελληνικό κράτος δεν απο­κομίζει κανένα όφελος απ’ αυτό. Οι μισθοί των ναυτικών γυρίζουν στην Ελ­λάδα, αλλά οι εφοπλιστές ασφαλίζουν το μεγαλύτερο μέρος των κερδών τους στις ξένες χώρες.
    Κάθε επιχείρηση θα έπρεπε να πληρώνει μια σημαντική εισφορά στο κρά­τος, κάτω από την προστασία του οποίου λειτουργεί. Αυτό ισχύει κατά κύριο λόγο για την περίπτωση των εφοπλιστών, που τα μεγαλύτερα κέρδη τους προέρχονται από τα «Λίμπερτι», τα οποία τους παραχώρησε η αμερικανική Ναυτική Αποστολή με την εγγύηση του ελληνικού κράτους.
    Η ομάδα πίεσης της καλής κοινωνίας – οι κομψοί κοσμοπολίτες που έχουν την έδρα τους στις Κάννες, στο Σαιν Μόριτς και στην αθηναϊκή πλατεία Κολωνακίου – θα ενεργοποιηθεί. Οι περισσότεροι απ’ αυτούς είναι άνθρωποι πολύ γοητευτικοί, που μιλάνε πολύ καλά τ’ αγγλικά. Είναι πάντοτε πρόθυμοι, όταν πρόκειται να εξυπηρετήσουν την αμερικανική αποστολή για τα δικά τους συμφέροντα. Θυμάμαι ακόμα ένα από τα πιο επίσημα γεύματα ενός από τους σημαντι­κότερους τραπεζίτες, που με είχε καλέσει στη βίλα του των Αθηνών. Είχε τρεις σερβιτόρους με λιβρέα, μια ποικιλία απ’ τα πιο φίνα κρασιά και φα­γητά διάφορα, περίφημα γαρνιρισμένα. Κατά τη διάρκεια του γεύματος, ένας από τους αντιπροσώπους της κλίκας που ανέφερα άρχισε να εξυμνεί τις ομορφιές της ζωής κοντά στη θάλασσα, καθώς και τις χαρές των αρι­στοκρατικών σπορ.
    Η αντίθεση ανάμεσα στο γεύμα αυτό και στα παιδιά που πεθαίνουν από την πείνα στους δρόμους της Αθήνας είναι πραγματικά τρομερή…

    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%88%CE%BA%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%B7_%CE%A0%CF%8C%CF%81%CF%84%CE%B5%CF%81

  43. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    38 – H ίδια η βασιλεία συνιστά το μεγαλύτερο σκάνδαλο στην νεώτερη ιστορία της Ελλάδος, εκτός του ότι επιβλήθηκε από τους ιδιοκτήτες της χώρας, δεν ήταν κάν Έλληνες. Απο κεί και πέρα, αν κάτσει κανείς να σκαλίσει την ιστορία, θα φρίξει από βασιλικά και άλλα βασιλικής διαπλοκής σκάνδαλα. Η διαφορά με τα σύγχρονα, είναι ότι δεν είχαμε ποτέ αστική τάξη, και πήγαν να δημιουργήσουν με την αλλαγή οι σοσιαλΗστές, (τα λεγόμενα νέα τζάκια) αλλά όπως λέει και μια παροιμία, ΓΙΝΕΤΑΙ Ο ΓΥΦΤΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ;

  44. 43

    Πασόκος και κομματόσκυλα!

    (ΥΓ το στρώμα ΔΕΝ γέρνει)

  45. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    ΓΙΝΕΤΑΙ Ο ΓΥΦΤΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ; Οχι μονον ενας αλλα πολλοι γινονται Gipsy Kings 🙂

    Bamboleo – Gipsy Kings

  46. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    44. Υπάρχει θεωρητική τεκμηρίωση από τον γαμπρό του Μαρξ.

  47. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    44 – ΕΙΣΑΙ ΘΕΟΣ ΡΕ (τελικά υπάρχεις- Πιστεύω εις ενα σκύλο θεόν κλπ – χαμόγελο).

    45 – Ε ναί αυτοί είναι βασιλιάδες, οι δικοί μας όμως, όταν μαζεύονται πολλοί, γίνονται ΤΟΥΡΚΟΓΥΦΤΟΙ.

  48. leonicos said

    Και ο Χαλκίδης;

  49. sarant said

    38 Ο Καραμανλής επρόκειτο να παραπεμφθεί σε ειδικό δικαστήριο το 1964 αλλά την τελευταία στιγμή ο Παπανδρέου άλλαξε γνώμη και έτσι η ψηφοφορία στη Βουλή το απέτρεψε.

  50. cronopiusa said

  51. Μαρία said

    49
    Το Φλεβάρη του ’65 παραπέμφθηκε ο Καραμανλής και λοιποί για την Πεσινέ, συστήθηκε και εξεταστική επιτροπή αλλά η υπόθεση δεν εκδικάστηκε ποτέ λόγω Ιουλιανών.
    Χώρια τα βραχώδη οικόπεδα και το μονπώλιο του μπακαλιάρου.

  52. Μαρία said

    51
    http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin_ftr.asp?c=64&pageid=40117&id=-1&s=0&STEMTYPE=0&STEM_WORD_PHONETIC_IDS=ARgARhARj&CropPDF=0

  53. NM said

    «Οθων – Λεφας – Τετενες» ηθελα να γραψω μολις ειδα το #38, αλλα με προλαβαν ο Νικοκυρης και η Μαρια

  54. Μαρία said

    Τα δημόσια έργα της ΕΡΕ ετέθησαν υπο κατηγορίαν http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin_ftr.asp?c=64&pageid=40777&id=-1&s=0&STEMTYPE=0&STEM_WORD_PHONETIC_IDS=ARgARhARj&CropPDF=0

  55. Μαρία said

    53
    Ένας ήταν είπαμε 🙂 https://sarantakos.wordpress.com/2012/04/05/mpost-korai/#comment-110078

    http://bill-files.blogspot.gr/2014/04/edsel.html

  56. giorgos said

    {Στρατής Τσίρκας γεννημένος στό Κάιρο καί άργότερα κάτοικος τής Αλεξάνδρειας γιά πολλά χρόνια }
    «Γιατί άραγε ό έλληνισμός τής Αίγύπτου , ό όποίος εύρέθηκε ύπό τήν αίγίδα τής Αγγλίας –ήγουν πέραν τής προστασίας τών «έθνικών πτερύγων»–, μπόρεσε σέ έλάχιστα χρόνια (άπό τό 1850 περίπου) καί έδωσε μιά τόσο σφίζουσα πνευματική ζωή ? Μήπως αύτό θά έπρεπε νά μάς προβληματίση ,όσο βέβαια τό έπιτρέπουν οί «έθνικές» μας έπιφάνειες τών «έκλογών» καί τών έπισημοτήτων , ώς πρός κάποιαν μέλλουσα χρήση τού έλληνισμού στόν μεσογειακό χώρο καί έκείνον τών βαλκανίων ?
    Από τήν Αίγυπτο ξέρομε μόνο τόν Καβάφη , λόγω τής «λογοτεχνικής» μας ψώρας , άλλά οί αίγυπτιώτες έδωσαν κυρίως έπιστημονικό έργο (πού είναι καί τό σημάδι πνευματικής ζωής ) .
    Δέν έννοούμε τού Γ.Σκληρού , άλλά τών Τ.Νερούτσου Μπέη ,Δ.Μοσχου , Χ.Νομικού ,Γ.Πεντάκη ,Ε.Μιχαηλίδη κ.ά. , πού πρόκειται γιά πρωτοποριακό έργο σέ μιά έποχή πού καί ή εύρωπαική έπιστήμη άρχίζει νά κάνη τήν γνωριμία της μέ τόν βαθύτερο πνευματικό κόσμο τής Μέσης Ανατολής.
    Αν στήν Ελλάδα ξέρωμε μόνο τόν Καβάφη , αύτό βέβαια μπορεί νά έχη σχέση μέ τήν «κριτική» άσχολία τής «έθνικής» μας κατσαρόλας , άλλά προφανώς όχι μέ τόν ίδιον .
    Σάμπως καί έχη προυποθέσεις ό αύτόχθων κριτικός νά νοήση τά παράπαν τούς «έπιλέκτους Ελληνες έν Μηδεία κι έν Περσίδι» τού Καβάφη , ή σώνει καί καλά ό Καβάφης νά έχη ψυχικήν σχέση μέ τήν έξοδο τού Μεσολογγιού !…

  57. Gpoint said

    Καλημέρα

    Απ ‘ ό,τι βλέπω η όποια αίσθηση μέτρου σύγκρισης έχει χαθεί π.χ. τα βραχώδη όρη με την καταλήστευση των ταμείων μέσω των (σο)δομημένων ομολόγων. Το μοναδικό πρωτοκλασσάτο σκάνδαλο εκείνης της εποχής αφορούσε τον Αβέρωφ και την ζάχαρη.
    Χωρίς στην ουσία ανώτατο άρχοντα ο «εθνάρχης» αποτύπωσε τον πολιτικό αμοραλισμό στην φράση του » τον πρωθυπουργό της χώρας δεν τον στέλνεις φυλακή, τον στέλνεις σπίτι του» κι έκτοτε στα σκάνδαλα κυριαρχεί ο διάλογος » μη μιλάς εσύ, έφαγες περισσότερα» περιμένοντας να επέμβει ο εκλεγμένος κοινη συναινέσει ΠτΔ (χαχαχ, μια φορά έγινε λάθος με τον ανάδελφο και πήραν τα μέτρα τους )

  58. Gpoint said

    Λάμπρο αγόρι, το θέμα είναι να αποφεύγεις τα δυλήμματα αλλά εδώ έχουμε βασιλευομένη «δημοκρατία» κόντρα σε «κοινοβουλευτική» δικτατορία

  59. a said

    ο 18 εχει απολυτο δικιο η μνημη του τεμπονερα διασωζεται αλλα οχι των τεσσαρων νεκρων απο την πυρκαγια στο κτηριο του κ μαρουση η οποια προκληθηκε απο αλλογιστη χρηση δακρυγονων στις διαδηλωσεις που ακολουθησαν

  60. sarant said

    57 Βραχώδη οικόπεδα 🙂

    51 Μαρία, εγω θυμόμουν ότι λίγο πριν από τα Ιουλιανά (τον Ιούνιο) ο Γεώργιος Παπ. είχε δηλώσει ότι θα ψήφιζε υπέρ της παραγραφής
    https://sarantakos.wordpress.com/2010/04/20/kourasmeno/

  61. sarant said

    3: Φίλος από το FB σχολιάζει για τον Αθεόφοβο στο 3:

    Επίσης, ο Atheofovos σχολιάζει για τα δακρυγόνα που έριχναν οι ΑΥΡΕΣ της Αστυνομίας, στα Ιουλιανά. Εχω την εντύπωση ότι τα πρώτα τεθωρακισμένα τα απέκτησε η Αστυνομία επι Χούντας, κάτι τετράτροχα Piranha, της Ελβετικής MOWAG , τα οποία είχαν πυργισκάκι με θυρίδα, απο όπου έβγαινε ο χειριστής και έριχνε το δακρυγόνο με φορητό εκτοξευτή. Θα ήταν ιστορικά αξιοπερίεργο να μαθαίναμε άν, πρό Χούντας, η Αστυνομία ή η Χωροφυλακή, είχε δικά της τεθωρακισμένα οχήματα (θα υποπτευόμουν τίποτε Daimler Dingo ή M3 ή Μ8 Greyhound, χρησιδάνεια απο τον Στρατό).

  62. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    57 – Καλημέρα Gee. Σε γενικές γραμμές δεν διαφωνούμε, απλώς δεν θεωρώ ότι τίθεται κάποιο θέμα διλήμματος, μεταξύ βασιλευομένης δημοκρατίας (άτοπο) και κοινοβουλευτικής δικτατορίας. Έχει επιβληθεί και ριζώσει η τραπεζική κεφαλαιακή δικτατορία, που στους αναπτυγμένους λαούς, παρέχει την ψευδαίσθηση της επιλογής μέσω των άκρως ελεγχόμενων εκλογών. Δημοκρατία, είναι να ψηφίζουν και να βγαίνει το αποτέλεσμα που θέλει η δικτατορική εξουσία, οτιδήποτε άλλο, δεν είναι αποδεκτό, και ή ανατρέπεται, ή βαφτίζεται τρομοκρατία, ακόμα το αίμα μας αχνίζει.
    Για τα σκάνδαλα, δεν μπορεί αν γίνει σύγκριση, γιατί τότε δεν υπήρχαν αυτά τα «εργαλεία» οπότε θεωρούμε δεδομένο, πως αν υπήρχαν θα γινόντουσαν, δεν έχει να κάνει με κανέναν θεματοφύλακα, δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα, ΜΟΝΟ ΑΠΛΗΣΤΕΙΑ.

  63. Gpoint said

    # 60 α

    Μου έχει αποτπωθεί από τον τότε τύπο ο χαρακτηρισμός » Ο Βασιλεύς των Βραχωδών Ορέων» για τον πυκνοφρύδη και τα «Βραχώδη όρη τη Φιλοθέης» για τα οικόπεδα

  64. NM said

    #55, Μαρια: Εχετε και παλι δικιο. Ενας ηταν ο μακαριτης και εχει συζητηθει στο παρελθον. Ενιαιος ως προς το ονομα πλην τρισυποστατος οσον αφορα «τα κολπα» στα οποια ανεμειχθη. Αυτό πρεπει να φταιει που μπερδευομαι συνεχως.

  65. 61 για το σχόλιο στο facebook

    Τα πρώτα τεθωρακισμένα «Αύρες» της αστυνομίας πόλεων ήταν σίγουρα White. Τα εξάτροχα τέτοια τα είχε ο Στρατός, τα τετράτροχα η Α.Π.

    https://en.wikipedia.org/wiki/White_Motor_Company

  66. Raptakis Dimitrios said

    Να πούμε ότι από χαλκοσυλλέκτες είχε αφαιρεθεί η προσωπογραφία του Σωτήρη Πέτρουλα από τη συμβολή των οδών Σταδίου και Εδουάρδου Λω. Φιλοτεχνήθηκε εκ νέου και ανατοποθετήθηκε. https://left.gr/news/xana-sti-thesi-tis-i-protomi-toy-petroyla

  67. sarant said

    66 Μπράβο Δημήτρη, γιατί κάτι είχα ακούσει και δεν ήξερα με βεβαιότητα!

  68. […] Σύνδεσμος: https://sarantakos.wordpress.com/2015/07/19/xamenianoiksi/ […]

  69. […] Διαβάστε επίσης: Νίκος Σαραντάκος , ‘Η χαμένη άνοιξη του Στρατή Τσίρκα (αποσπάσματα)’ (https://sarantakos.wordpress.com/2015/07/19/xamenianoiksi/) […]

  70. […] Aπό τις 16 Ιουλίου ως τις 17 Αυγούστου, έγιναν στη χώρα 338 συγκεντρώσεις ενάντια στην Αποστασία με συμμετοχή εκατομμυρίων ίσως ανθρώπων, οι 67 από αυτές στην Αθήνα. Τα γεγονότα που έμεινα στην ιστορία ως Ιουλιανά περιγράφει ιδανικά ο συγγραφέας Στρατής Τσίρκας στο βιβλίο του “Η χαμένη άνοιξη“: […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: