Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης – Ο μεγάλος έρωτας του γιου του

Posted by sarant στο 8 Σεπτεμβρίου, 2015


Εδώ και κάμποσο καιρό έχω αρχίσει να δημοσιεύω, κάθε δεύτερη Τρίτη, αποσπάσματα από το βιβλίο του πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου, “Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης” (εκδ. Ερατώ, 1995, εξαντλημένο), που είναι μια βιογραφία του παππού μου, του Νίκου Σαραντάκου (1903-1977), ο οποίος είχε το ψευδώνυμο Άχθος Αρούρης (που είναι ομηρική έκφραση και σημαίνει ‘βάρος της γης’). Η σημερινή συνέχεια είναι η πεντηκοστή και είναι η έκτη του δέκατου κεφαλαίου, που επιγράφεται «Ανασυγκρότηση». Η προηγούμενη συνέχεια βρίσκεται εδώ. Βρισκόμαστε στις αρχές της δεκαετίας του 1950, στην Αθήνα. Τα γεγονότα της σημερινής συνέχειας τα έχουμε ξαναδεί, αλλά από άλλη οπτική γωνία, όταν δημοσίευα αποσπάσματα από τα Εφτά ευτυχισμένα καλοκαίρια, το αυτοβιογραφικό αφήγημα του πατέρα μου.

mimis_jpeg_χχsmallΠαρά την εισαγωγή του Γρηγόρη στην οικογένεια, ο γιος του ποιητή δε θέλησε να μάθει να οδηγεί. Μόλο που στην εύθυμη διάθεση, το χιούμορ, την πολυμέρεια, την τεράστια μνήμη και την αντοχή του στο κρασί έμοιαζε πολύ στον πατέρα του, διέφερε απ’ αυτόν σε πολλά σημεία. Δεν κάπνιζε, δεν τα κατάφερνε με τις μηχανές, δεν «πιάναν τα χέρια του», δεν έγραφε ποιήματα. Αντίθετα του άρεσε η συμφωνική μουσική, που τον πατέρα του δε συγκινούσε καθόλου, έπαιζε φυσαρμόνικα και κουτσοζωγράφιζε, ικανότητες που εκείνος δεν είχε.

Το καλοκαίρι του 52, ύστερα από μια πολυήμερη εκδρομή στην Αίγινα, ο γιος τους γύρισε ερωτευμένος ως τα μπούνια. Κι’ άλλες φορές είχε ερωτευθεί με τη συνηθισμένη σ’ αυτή την ηλικία ορμή, αυτή τη φορά όμως φάνηκε από την αρχή πως τα πράγματα ήταν σοβαρά, πρώτα πρώτα γιατί τους ενημέρωσε αμέσως για τη νέα γνωριμία του, ύστερα γιατί από την επομένη άρχισε ακατάσχετη αλληλογραφία και τέλος γιατί σχεδόν κάθε Σάββατο έκανε σύντομα ταξίδια στην Αίγινα, που συνεχίστηκαν κι όταν ξανάρχισαν τα μαθήματα στο Πολυτεχνείο κι όταν χειμώνιασε για καλά. Από τα ταξίδια αυτά ο νεαρός επέστρεφε ακόμα πιο ερωτευμένος και κατά κανόνα πουντιασμένος. Με χαρά ο Νίκος κι η Ελένη μάθανε πως η εκλεκτή της καρδιάς του γιού τους έγραφε ωραία ποιήματα και επί πλέον σκόπευε μόλις τέλειωνε το γυμνάσιο, να σπουδάσει χημικός.

Το καλοκαίρι του άλλου χρόνου, ο γιος του, διπλωματούχος πια του Πολυτεχνείου, τους παρουσίασε την κοπέλα που είχε έρθει στην Αθήνα για φροντιστήριο, μια που θάδινε το Σεπτέμβρη εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο. Το κορίτσι κατάχτησε το Νίκο με την πρώτη. Ηταν όμορφη, χυμώδης, με παιδικό γέλιο και στα ζωηρά καστανόμαυρα μάτια της διάβαζε κανείς εξυπνάδα, καλοσύνη κι απλότητα.

Η κοπέλλα μπήκε με την πρώτη στο Πανεπιστήμιο αλλά ο γιος τους το ‘μαθε με τηλεγράφημά της στην Κόρινθο όπου είχε καταταγεί νεοσύλλεκτος. Κατόπιν, ύστερα από λιγοήμερο πέρασμα από την Αθήνα, τοποθετήθηκε στη 15η Μεραρχία, στην Καστοριά, όπου υπηρέτησε για πολλούς μήνες. Τη στράτευση την αντιμετώπισε με αισιοδοξία και καρτερία. Η μεγαλύτερη στεναχώρια του ήταν φυσικά πως βρισκόταν τόσο μακρυά τους αλλά πιο πολύ πως δεν υπήρχε τρόπος να αλληλογραφεί με την Κική, το κορίτσι του, που έμενε προσωρινά στο σπίτι κάποιου πολύ τσαγγού θείου. Ο Νίκος με χαρά δέχτηκε να γίνει ένα είδος ιδιωτικό Ποστ Ρεσταντ και η Κική, ύστερα από κάποια περίοδο αμηχανίας, συνήθισε να πηγαίνει στον Ηλιο και να παίρνει τα γράμματα. Πολύ σύντομα εξοκειώθηκε με το Νίκο και την Ελένη, που από την αρχή την είδαν σαν μελλοντική κόρη τους.

Ο ποιητής έγραφε στο γιο του μακροσκελή γράμματα, περιγράφοντας τις σχέσεις τους με την Κική.

( 30.3.54)

Το Σαββαταπόγεμα, με ουρανό πότε αίθριο και πότε νεφοσκεπή, πήγαμε με την Κική, τη Βαγγελίτσα και τη μαμά σου στη Βάρκιζα. Είχαμε μαζί μας κάτι μεζέδες που περίσσεψαν από το πάρτι της Βαγγελίτσας και δυο μπουκάλια μπύρα. Εκεί υπάρχει παρα θιν’ αλός ένα αρκετά μεγάλο πλάτωμα, που το χειμώνα προφανώς είναι τέλμα, μα που ήτανε πια στεγνό και αρκετά πατημένο και στρωτό, ώστε να αποτελεί έξοχο γήπεδο για μαθήματα αυτοκινήτου. Εκεί αφού έκαμα ως μισήν ώρα μάθημα στη Βαγγελίτσα – που ήδη μπορεί να μπει σε δρόμο με κίνηση, γιατί οδηγεί άνετα και ψύχραιμα – πήρε το τιμόνι η Κική – για πρώτη φορά. Εκάναμε του κόσμου τα γέλια, γιατί άπαξ και ξεκινούσε δεν εννοούσε να σταματήσει, άμα σταματούσε της έσβηνε δυο τρεις φορές η μηχανή ωσπου να ξαναβάλει μπρος κλπ κι εγώ την πείραζα αγρίως. Πάντως τα κατάφερε πολύ φίνα για πρώτη φορά. Ετρεξε με πρώτη, δεύτερη και τρίτη και βαστούσε καλούτσικα το τιμόνι στην κατεύθυνση που της όριζα.Μόνο που γελούσε περισσότερο του δέοντος για πρωτάρη οδηγό. Σ’ αυτό φυσικά έφταιγα περισσότερο εγώ.

Μετά το μπάνιο ξαπλώσαμε στην άμμο και κολατσίσαμε και κατόπιν πήραμε το δρόμο του γυρισμού τραγουδώντας. Δεν την είχα ξανακούσει να τραγουδάει. Εχει ωραία φωνή και ξέρει έναν περίδρομο τραγούδια. Οσο να φτάσουμε στο Φάληρο είχε πια νυχτώσει. Την πήγαμε μέχρι το Νέο Φάληρο και την επιβιβάσαμε στο τρόλλεϋ μπας.

Τελικά ο γιος του μετατέθηκε στην Αθήνα, όπου υπηρέτησε τους υπόλοιπους οχτώ μήνες της θητείας του. Πολύ σύντομα έγινε και η επισημοποίηση του δεσμού του και η γνωριμία με τη συμπεθέρα τους (η μέλλουσα νύφη τους ήταν ορφανή πατρός), γυναίκα αυστήρή και δύσκολη, την οποία όμως ο ποιητής κατάχτησε ολοκληρωτικά.

Όπως ήταν επόμενο το κορίτσι, που εξ απαλών ονύχων είχε επαναστατικές διαθέσεις και αντιμετώπιζε με δυναμικές εκδηλώσεις τη μητρική αυστηρότητα, προσχώρησε ολοκληρωτικά στην αριστερή ιδεολογία της μελλοντικής της οικογένειας. Στο Πανεπιστήμιο οργανώθηκε στην ανασυσταθείσα, παράνομη, ΕΠΟΝ και στις 12 Οκτωβρίου 1955, με την ευκαιρία της επετείου της απελευθέρωσης της Αθήνας, και στο πνεύμα ξεσηκωμού της νεολαίας λόγω του Κυπριακού, πέταξε με μια φίλη της αυτοσχέδιες προκηρύξεις, που είχε μόνη της τυπώσει με λινόλεουμ. Η Ασφάλεια όμως, που λόγω της επετείου επαγρυπνούσε, έπιασε αμέσως τα κορίτσια, βρήκε πάνω τους τις προκηρύξεις και μετά τις σχετικές ανακρίσεις και την κράτησή της στα υπόγεια της Μπουμπουλίνας, τις παράπεμψε, με αφορμή την υπογραφή ΕΠΟΝ που είχαν οι προκηρύξεις, για παράβαση του Νόμου 509, στο επταμελές εφετείο κακουργημάτων!

Ο ποιητής κι ο γιος του αντιμετώπισαν την περιπέτεια αυτή με ψυχραιμία και αποφασιστικότητα. Φρόντισαν να αναλάβει την υπόθεση ο διαπρεπής δικηγόρος Σταύρος Κανελλόπουλος και εμψύχωσαν την καταπτοημένη συμπεθέρα τους, ολότελα άγευστη από παρόμοια μπλεξίματα. Είχαν φυσικά να αντιμετωπίσουν την επίκριση αρκετών συγγενών της νύφης τους, που χρέωναν τη σύλληψη της Κικής στην πονηρά επίδρασή τους, αλλά είχαν ενοχλήσεις και από την εξαδέλφη της Ελένης, την αποκαλούμενη Χουφτού. Αυτή, μόλις έμαθε τα νέα, έβαλε τη στολή της επισκέπτριας αδελφής, που είχε από τον ελληνοϊταλικό πόλεμο, και πήγε να τη δεί στη φυλακή, όχι φυσικά για να την ενισχύσει ή να τη βοηθήσει, αλλά για να την επιπλήξει για την αντεθνική της δράση. Η Κική λύσσαξε από το κακό της, όχι τόσο για τα όσα άκουσε από τη Χουφτού αλλά γιατί έχανε ένα πολύτιμο επισκεπτήριο από τα δύο τη βδομάδα που εδικαιούτο ως υπόδικη. Ο Νίκος έγινε θηρίο. Πήρε στο τηλέφωνο τη Χουφτού και αφού τη σκυλόβρισε της απαγόρεψε επί ποινή κοπής των ποδιών της να έχει στο μέλλον οποιαδήποτε επαφή με κάθε μέλος της οικογενείας του.

Τελικά, μετά από τρίμηνη προφυλάκιση στις φυλακές Αβέρωφ, η Κική δικάστηκε και απηλλάγη λόγω αμφιβολιών. Η ευτυχής εξέλιξη της δίκης και η εν γένει στάση της οικογένειάς του με τους συμπέθερους της Αίγινας, έφεραν πιο κοντά τις δύο οικογένειες. Ο γάμος των παιδιών επισπεύστηκε και έγινε στις αρχές του ’58, πριν ακόμα η Κική πάρει το πτυχίο της. Ο ποιητής αποπεράτωσε εν τάχει τα δύο δωμάτια στον όροφο του σπιτιού του, όπου εγκαταστάθηκαν οι νεόνυμφοι.

 

 

65 Σχόλια to “Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης – Ο μεγάλος έρωτας του γιου του”

  1. επί ποινή κοπής των ποδιών της
    😀

    Τέσσερα άτομα με δυο μπουκάλια μπίρα… κέφι να υπάρχει 🙂
    Λοιπόν δεν είχα ιδέα ότι ανασυστάθηκε η ΕΠΟΝ μετά τον εμφύλιο!

  2. Γς said

    Και το χέπι εούό άρθρου:

    >Ο ποιητής αποπεράτωσε εν τάχει τα δύο δωμάτια στον όροφο του σπιτιού του, όπου εγκαταστάθηκαν οι νεόνυμφοι.

    Καλημέρα

  3. spiral architect said

    Καλημέρα.
    Χουφτού; 😆 Από που το παρονόμι;

  4. Γς said

    Και το χέπι εντ του άρθρου:

  5. Γς said

    3:

    Α, δεν διαβάζεις. Το έχουνε πει:

    ως σύζυγος ενός χούφτα [εφοριακού]

  6. Γς said

    5:

    Το έχουνε = Το έχουμε

  7. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    3-5: Ναι. έχασε την προηγούμενη συνέχεια!

    1: Βεβαίως, νομίζω ως το 1958.

  8. Γς said

    >Φρόντισαν να αναλάβει την υπόθεση ο διαπρεπής δικηγόρος Σταύρος Κανελλόπουλος

    Και νονός του Νικοκύρη.

    Να υποθέσω ότι τους στεφάνωσε κι όλας;
    [Δημήτρη-Κική]

  9. spiral architect said

    Α, ναι το θυμήθηκα. 😳

  10. Το ΚΚΕ προσπάθησε (τελείως άστοχα, αφού λειτουργούσε νόμιμα ή ΕΔΑ) να ανασυγκροτήσει τις παράνομες οργανώσεις του, γι’ αυτό άλλωστε έστειλε και τον Μπελογιάννη στην Ελλάδα. Έδινε έτσι πάτημα στη Δεξιά να κυνηγάει και ανθρώπους που πέραν των φρονημάτων τους δεν είχαν τίποτε το επιλήψιμο στο παρελθόν τους, έστω και μονο λόγω ηλικίας. Την άστοχη αυτή τακτική την εγκατέλειψε, νομίζω, μόνο μετά την αλλαγή ηγεσίας και τον εκλογικό θρίαμβο του 1958.

  11. sarant said

    8: Όχι, άλλος Κανελλόπουλος είναι ο νονός μου (που τους πάντρεψε κιόλας)

  12. dacazman said

    Με την ιστορία αγάπης ανάμεσα στο γιο του ποιητή και την Κική, ο συγγραφέας μας παραπέμπει στα Εφτά Ευτυχισμένα Καλοκαίρια. Τη απέγινε σχετικά με την επιμέλεια και έκδοσή του;

  13. Παναγιώτης Κ. said

    Λογοτεχνία, λένε, δεν είναι τι γράφεις αλλά πως το γράφεις. Αυτό είναι το ένα.
    Η συγκεκριμένη λοιπόν αφήγηση είναι λογοτεχνική. Γίνεται περισσότερο ενδιαφέρουσα επειδή τα σχήματα είναι οικεία δηλαδή ελληνικά και γιαυτό, νομίζω, αρέσει.
    Κάτι ανάλογο με τις ασπρόμαυρες ελληνικές ταινίες που τις βλέπουν μικροί και μεγάλοι χωρίς να τις βαριούνται.
    Ωραία λοιπόν και η σημερινή συνέχεια.

    Όσο για τον δικηγόρο Σταύρο Κανελλόπουλο μαζί με τον Γεώργιο Β.Μαγκάκη (όχι τον Γ.Α. Μαγκάκη τον καθηγητή την Νομικής που είχε φυλακιστεί και ήταν και υπουργός επί Πασόκ) ήταν τα δύο ονόματα δικηγόρων που δημιουργούσαν σε μένα ένα είδος «ασφάλειας» επειδή μπορούσαν κατά κάποιο τρόπο να αντιμετωπίζουν την δικτατορική αυθαιρεσία όταν αυτή εκδηλωνόταν στους αντιπάλους του καθεστώτος.

  14. LandS said

    «ο διαπρεπής δικηγόρος Σταύρος Κανελλόπουλος» ήταν το Μέλος του Εθνικού Συμβουλίου στις Κορυσχάδες, Βουλευτής της ΕΔΑ και, νομίζω Πρόεδρος για ένα φεγγάρι, της Ελληνικής Επιτροπής για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη.

  15. LandS said

    Ερωτηματικόν

  16. Alexis said

    Καλημέρα.

    Τι σημαίνει «κάποιου πολύ τσαγγού θείου»;

    Έχει γούστο πάντως να γράφει ο Δημήτρης Σαραντάκος για τον έρωτά του με την Κική σε τρίτο ενικό, σα να πρόκειται για κάποιον άλλο… 🙂

  17. Γς said

    16:

    τσαγκού, ίσως;

  18. LandS said

    @16 Εδώ όταν είναι για κάτι καλό διαβάζουμε «ο ποιητής» και όταν πρόκειται για απειλές εναντίον της σωματικής ακεραιότητας ανυπεράσπιστων συζύγων φορατζήδων γίνεται «ο Νίκος».

  19. sarant said

    12 Ήταν να βγει φέτος -αλλά η αγορά βιβλίου έχει προβληματα με τους κεφαλαιακούς ελέγχους.

    14 Αν ρωτάς ναι, αυτός ήταν 🙂

    16 Τα έχουν αυτά οι συγγραφείς 🙂

    17 Ναι, ίσως έπρεπε να το διορθώσω. Τσαγκός, αυστηρός, τζαναμπέτης.

  20. Κουνελόγατος said

    19 (12). Γιατί; Λόγω οικονομικών προβλημάτων του βιβλιοκοινού;

  21. Γς said

    >με τους κεφαλαιακούς ελέγχους

    είπαμε!

  22. IN said

    Καλημέρα κι από μένα.

    α. Ως υπηρετήσας και εγώ στην ένδοξη 15η Μεραρχία Πεζικού («Και ούτος ο αριθμός ικανός» το σλόγκαν και έμβλημα η γρυψ, αλλά αυτά προφανώς είναι μεταγενέστερα του πατέρα σου) εκφράζω την συγκίνησή μου. Βεβαίως, τώρα η Μεραρχία έχει «ξεπέσει» σε ταξιαρχία. Πήγα να γράψω μηχανοκίνητη ταξιαρχία αλλά (μια και εδώ λεξικολογούμε, που λες κι εσύ) θυμήθηκα ότι προσφάτως κάποια μύγα τσίμπησε το ΓΕΣ και απεφάνθη ότι το σωστό είναι να λέμε «Μηχανοποιημένη» και όχι «Μηχανοκίνητη» όπως ίσχυε όταν ήμουν εγώ φαντάρος και για πολλά χρόνια. Αγνοώ την ακριβή αιτιολογία και μάλλον δεν συμφωνώ, αλλά με τους καραβανάδες δεν βγάζεις άκρη. Να ερωτήσω, λοιπόν, πού ακριβώς (σε ποια μονάδα της 15ης Μεραρχίας) υπηρέτησε ο πατήρ;

    β. Απορία μού δημιουργεί και η πληροφορία ότι η Κική παραπέμφθηκε στο επταμελές Εφετείο. Νομίζω ότι εκείνη την εποχή παράβαση του ν. 509 πήγαινε στο Διαρκές Στρατοδικείο. Aποκαλύπτεται, όμως, ότι σε αντίθεση με τον υιόν του 🙂 ο πατέρας σου πρόσεχε τις νομικές λεπτομέρειες. Σε κάποια προηγούμενη συνέχεια, που δεν την σχολίασα γιατί τότε ήμουν διακοπές και το Ίντερνετ βραδυκίνητο, αλλά τη διάβασα σε κάποιο μπιτσμπαρ που βρήκα Wifi, αναφέρει λεπτομερώς το νόμο με τον οποίο επανήλθε ο παππούς (ο ποιητής) στην Αγροτική Τράπεζα για να παραιτηθεί στη συνέχεια, όπως ακριβώς τα είχα «προφητεύσει» εγώ σε σχόλια της προηγούμενης συνέχειας και εις καταισχύνην του εγγονού που πήγε να τη γλυτώσει με ένα αδύναμο «δεν θυμάμαι». Επομένως, κρατάω επιφύλαξη μήπως ήταν όντως το Εφετείο, διότι κάτι θα ήξερε ο αείμνηστος. Ευτυχώς. εδώ την άμεσα ενδιαφερομένη την έχουμε ακόμη για να τη ρωτήσουμε, αλλά αμφιβάλλω αν θα θυμάται τέτοιες λεπτομέρειες ή θα θέλει γενικά να της υπενθυμίζουν τέτοιες άσχημες περιπέτειες.

  23. Γς said

    Τι παει να πε αν θα θυμάται τέτοιες λεπτομέρειες ή αν θέλει γενικά να της υπενθυμίζουν τέτοιες άσχημες περιπέτειες;

    Να κληθεί βιαίως!

  24. sarant said

    22 Επιφυλάσσομαι για το β. Ως προς το α., είχε τοποθετηθεί στην Καστοριά, αλλά μη με ρωτάς αριθμό μονάδας.

  25. Γς said

    >Πήρε στο τηλέφωνο τη Χουφτού και αφού τη σκυλόβρισε της απαγόρεψε επί ποινή κοπής των ποδιών της να έχει στο μέλλον οποιαδήποτε επαφή με κάθε μέλος της οικογενείας του.

    Κι ήταν και μία κορασίς που είχε ξεμυαλίσει τον ανιψιό της και την έπιασε και της είπε ότι αν συνεχίσει θα τις κόψει τα πόδια.

    Και πληροφορηθείς ο Γς το συμβάν έσπευσε στο σπίτι της θειας του [της Ευθυμίας, όχι της γλυκύτατης Σοφίας που μια ζωή του έκανε πλάτες] και της έκατσε ένα χαστούκι, μα τι χαστούκι…

    Ακόμα το φχαριστιέμαι

  26. spiral architect said

    @17, 19δ: … και ταγκισμένος.
    (με αναφορά στα λάδια)

  27. LandS said

    @22 Αλήθεια «μηχανοποιημένη» την «μηχανοκίνητη»; Λένε «Μηχανοποιημένο Πεζικό»;

  28. spiral architect said

    ταγκισμένο

  29. Άραγε τα μαθήματα οδήγηγσης έγιναν εδώ; https://www.google.com/maps/place/37%C2%B048'56.0%22N+23%C2%B047'59.0%22E/@37.820755,23.814338,3a,75y,306.54h,90.54t/data=!3m7!1e1!3m5!1sx-_tKEpBnZ55sjnkewPmCw!2e0!6s%2F%2Fgeo1.ggpht.com%2Fcbk%3Fpanoid%3Dx-_tKEpBnZ55sjnkewPmCw%26output%3Dthumbnail%26cb_client%3Dmaps_sv.tactile.gps%26thumb%3D2%26w%3D203%26h%3D100%26yaw%3D354.40369%26pitch%3D0!7i13312!8i6656!4m2!3m1!1s0x0:0x0

  30. sarant said

    26 Άλλο ο τσαγκός άνθρωπος, άλλο το ταγκό ή ταγκιασμένο λάδι. (Και άλλος ο Τσακός στην Αγιαπαρασκευή 🙂

    29 Δεν αποκλείεται -εντυπωσιάζομαι!

  31. Gpoint said

    αι άλλος ο Τσακός στην Αγιαπαρασκευή…

    κι άλλος ο Τσάκας για να μη ξεχνιόμαστε !

  32. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Ο Α.Ν 509/1947
    https://el.wikisource.org/wiki/%CE%9D%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CF%82_509/1947
    22.>> παράβαση του ν. 509 πήγαινε στο Διαρκές Στρατοδικείο
    Μήπως με το Σύνταγμα του 1952,άλλαξε η αρμοδιότητα;

  33. Νικος Κ. said

    «Όπως ήταν επόμενο το κορίτσι, που εξ απαλών ονύχων είχε επαναστατικές διαθέσεις και αντιμετώπιζε με δυναμικές εκδηλώσεις τη μητρική αυστηρότητα, προσχώρησε ολοκληρωτικά στην αριστερή ιδεολογία …»

    Εκτός από τους δρόμους της αγάπης, άδηλοι παραμένουν (για όλους μας) κι οι δρόμοι τής πολιτικής ένταξης.

  34. IN said

    32: Όχι, δεν άλλαξε κάτι με το Σύνταγμα του 1952, γιατί με το Ψήφισμα της 16/29 Απριλίου 1952 διατηρήθηκαν σε ισχύ όλα τα Ψηφίσματα και οι Συντακτικές Πράξεις που ίσχυαν προηγουμένως (είναι το λεγόμενο «Παρασύνταγμα»). Μεταξύ αυτών και το διαβόητο Γ’ Ψήφισμα του 1946, στο οποίο παρέμπε το άρθρο 7 του α.ν. 509/47 (που τον έβαλες εσύ) και το οποίο όριζε ότι αρμόδια είναι τα Στρατοδικεία.

  35. sarant said

    33: Πράγματι!

  36. Ιάκωβος said

    Πολύ ωραίο. Γνήσια Ελληνικές μεταπολεμικές ιστορίες.Μου άρεσε η σχέση της μέλλουσας νύφης με την οικογένεια και η παρουσίαση της φίλης του πατρός Σαραντάκου στον παππού Σαραντάκο, όλα αυτά δείχνουν ανθρώπους ανοιχτόκαρδους και θετικούς. Φαντάζομαι δεν θα ήταν το σύνηθες τότε.

    Συνηθισμένη όμως ήταν η συναναστροφή ανάμεσα στις δυο γενιές, φαινόμενο που συνεχίστηκε μέχρι τα εξήνταζ. Εμείς της μεταπολίτευσης, ακόμα και οι των πιο προοδευτικών οικογενειών, τα αισθηματικά ζητήματα δε τα μοιραζόμαστε με τα μανοπατέρουδα. Οι σημερινοί πια, σφίγγες. Ομερτά. Έτσι μου φαίνεται, δεν ξέρω βέβαια, μπορεί να γενικεύω.

  37. Ιάκωβος said

    Η παρέμβαση της Φουχτούς, πολύ αστεία μέσα στην τραγικότητά της και πολύ Ελληνική.

    Σε όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες μετά τον πόλεμο ο κόσμος βγήκε διαιρεμένος στα δυο. Αλλά πουθενά τόσο, όσο εδώ. Ο εμφύλιος γαρ και τα πέτρινα χρόνια. Τουλάχιστον στις διάφορες Γαλλίες, τιμωρήθηκαν πολλοί δοσίλογοι (λίγοι σχετικά με τον συνολικό αριθμό των γερμανόφιλων) αλλά και οι υπόλοιποι κρύβανε όσο μπορούσαν το ναζιστικό τους παρελθόν.

    Διάβαζα παλιά στην αυτοβιογραφία του Μπέργκμαν, εκεί, στο Κρατικό θέατρο, απλά οι μεν με τους δε, στην αρχή …δεν μιλιόντουσαν. Εδώ, οι μεν στέλναν τους δε στο απόσπασμα.
    Στην Ελλάδα, το αριστερός -δεξιός έπαιζε ρόλο στις κοινωνικές σχέσεις πολλά χρόνια μετά και νομίζω ακόμα.

    Οι νέοι λένε ότι στις συναναστροφές τους δεν παίζουν ρόλο αυτά πια, αλλά δεν είμαι τόσο σίγουρος. Πάντα από κάτω, ακόμα και χωρίς να συνοδεύονται από κομματική δέσμευση, κάποιες συμπεριφορές, κάποιες ιδέες, τους γκρουπάρουν σε σύνολα και παρέες.

  38. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    34. το άρθρο 97 του Συντάγματος του ΄52 λέει ότι οι πολίτες δικάζονται από στρατοδικείο μόνο για έγκλημα κατά των ενόπλων δυνάμεων.
    Τώρα μην κάνω τη σπουδαία νομικό, αλλά το σκέφτηκα από το γεγονός ότι το ΄52 ψήφισαν πρώτη φορά οι γυναίκες άρα το σύστημα έστω φαινομενικά ξέσφιγγε κάποια λουριά(Με το παρασύνταγμα εξάλλου,καλά τα βόλευαν και στη συνέχεια)

  39. Ιάκωβος said

    Και δεν ξεχνάμε τον Τσαγκό, πνεύμα στην σαντερία της Νότιας Αμερικής. 🙂

    ( Changó, Από κάτι λάτιν τραγούδια)

  40. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    38. ΙΝ, και κάπου αλλού λέει (το Σύνταγμα του ‘ 52)ότι(και) τα πολιτικά εγκλήματα δικάζονται από ορκωτά δικαστήρια.Δεν κοίταξα πολύ γιατί με περίμεναν απλωμένα λαχταριστά φρούτα,σύκα μελωμένα, σταφύλια μοσχάτα και άσπρα ροδάκινα και δεν κρατιέμαι.Κολλάνε με τα μέλια τους και δε βολεύει η ενδελεχής αναζήτηση 🙂
    Ήταν και η μνήμη του Γιώργου-Αλέξανδρου Μαγκάκη που αναφέρθηκε πριν,καθηγητή μου μεταπολιτευτικά στο Ποινικό, που με τσίγκλισε περαιτέρω.

  41. sarant said

    36 Μη γενικεύεις 🙂

  42. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    36. Ναι! μη γενικεύεις.Για τότε θαρρώ ήταν εξαίρεση.Τώρα,άμα είναι κιόλας ερωτευμένα,μπαινοβγαίνουν ανέτως και τα δικά μας και οι φίλοι τους με τα ταίρια τους (η καλύτερή μας 🙂 ).

  43. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Νικοκύρη η αυστηρή γιαγιά από την Αίγινα ήταν Έφη; (Διάβασα ξανά τα 7 Ευτυχισμένα Καλοκαίρια 🙂 ). Την πρόλαβες; Κάνω ερωτήσεις σαν συμπεθέρα αλλά τα γράφει τόσο ωραία που θες να συστηθείς να γνωρίσεις όλον αυτό τον όμορφο ανθρώπινο κόσμο που περιγράφει ο αείμνηστος Μίμης.

  44. @40 ΕΦΗ² μάλλον έχεις δίκιο το λέει το άρθρο 95:
    http://www.hellenicparliament.gr/UserFiles/f3c70a23-7696-49db-9148-f24dce6a27c8/syn16.pdf#page=14
    (χωρίς αν είμαι νομικός) μάλλον από κάποιο ψήφισμα διακζόταν στο Εφετείο. Στην επόμενη σελίδα είναι και το άρθρο 97. Οπότε καλά θυμόταν το πατέρας Σαραντάκος (λογικό το βλέπω … η αγαπημένη του διακζόταν δεν είναι εύκολο να το ξεχάσει)

  45. Ιάκωβος said

    41,42. Ίσως. Πάντως οι περισσότερες περιπτώσεις που έτυχε να ξέρω μάλλον προς την ομερτά τείνουν, κυρίως μετά το γυμνάσιο, στο Πανεπιστήμιο. Μπορεί φταίνε κι οι συγκεκριμένοι γονείς 🙂 Ή και τα πολυγαμικά τέκνα, που, τι να κάθονται να εξηγούν τώρα… Γιατί όντως, όταν υπάρχει μεγάλος έρωτας και σοβαρός σκοπός έχω δει και σόγια να γίνονται μια παρέα. Θα χρειαζόταν μια πιο καλή στατιστική για να βγουν γενικά συμπεράσματα. (Ξέρω και περίπτωση σημερινή, που οι γονείς είχαν χωρίσει και ο ένας από τα παιδιά, αρκετά μεγάλος, το κατάλαβε ένα μήνα μετά.-«Μου φαίνεται οτι ο μπαμπάς δε μένει πια στο σπίτι «)

  46. sarant said

    43 Όχι ακριβώς Έφη: Ευφημία, κυρά Φημία τη λέγαν στη γειτονιά της. Σήμερα, θα τόκανε Έφη. Βεβαίως την πρόλαβα, σχεδόν σαραντάρης ήμουν όταν πέθανε.

  47. 39: Αχά! Ώστε αυτό λέει ο Dr. John στο 3:23!

  48. NM said

    Σ’αυτό το πλάτωμα στη Βάρκιζα, έμαθε πολύς κόσμος να οδηγεί. Μεταξύ αυτών κι εγώ όταν σε ηλικία 12-13 χρονών με πήρε μια θειά μου τρελλοαμερικάνα της εποχής (δούλευε στην αμερικάνικη αποστολή στη Γλυφάδα) μ’ένα FIAT που το μόνο που θυμάμαι ήταν ότι είχε τις ταχύτητες στο χέρι και διπλά-δίδυμα φανάρια μπροστά και με πήγαινε εκεί για 4-5 μέρες συνεχεια, κρυφά απ τη μάνα μου, μέχρι που έγινα οδηγάρα.
    Τότε παραθερίζαμε σένα εξοχικό σπίτι που νοίκιαζε η θειά μου στη Βούλα που ήταν ακόμα σχεδόν άχτιστη και γεμάτη από ανεμοκίνητες αντλίες νερού που αντλούσαν το νερό απ τα πηγάδια.
    Οταν έκρινε ότι έμαθα να οδηγώ θεωρήσαμε σωστό να κάνουμε έκπληξη στη μάνα μου με το να καθήσω εγώ, χωρίς προειδοποίηση, στο τιμόνι του FIAT για την καθημερινή απογευματινή βόλτα.
    Φυσικά η μάνα μου έγινε θηρίο. Κατέβηκε απ το αυτοκίνητο, την ακολούθησε και θεία γελωντας και τις έβλεπα να τσακώνονται όσο εγώ περίμενα ανυπόμονα με τα χέρια στο βολάνι.
    Τελικά δεν με άφησαν να οδηγήσω εκείνη τη μέρα. Θυμάμαι πάντως το κορυφαίο επιχείρημα της θείας, που φάνηκε να ταρακούνησε αρκετά και τη μάνα μου: «Στο Ματσατσούτσες τα παιδιά επιτρέπεται να οδηγούν αυτοκίνητο από τα 14 και αρχίζουν να μαθαίνουν από τα 12.»

  49. NM said

    1. Με το: ¨τις ταχύτηες στο χέρι» εννοώ ότι είχε τον λεβιέ στον άξονα του τιμονιού.
    2. Βλέποντας φωτογραφιες στη Βικη, θαρρώ ότι ήταν το μοντέλο «1500» της FIAT

  50. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    46.Ευχαριστώ.Ωραία,τη μνημονέψαμε και τη μαμά της κυρίας Κικής. Μην είμαστε μονόπαντοι 🙂
    >>έγραφε ωραία ποιήματα και επί πλέον σκόπευε μόλις τέλειωνε το γυμνάσιο, να σπουδάσει χημικός.
    το κορίτσι είχε τα σημάδια, τις βασικές προδιαγραφές :Χημεία και ποίηση, το όνομα της έλειπε 🙂
    » Άνθρωποι, διηγηθείτε τις ιστορίες σας» του Ντάριο Φο ξαναθυμήθηκα.

  51. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    49 ΝΜ, ναι ταχύτητες στο χέρι αυτό εννοούμε,λεβιέ πάνω στον άξονα του τιμονιού.Το πρώτο τέτοιο αμάξι το έφερνε στο χωριό πουλώντας διάφορα ένας τραυματίας του Αλβανικού μετώπου που έσερνε το πόδι του και έγραφε η πινακίδα με κόκκινα «Ανάπηρος Πολέμου». Μαζευόμασταν και χαζεύαμε την πραμάτεια αλλά τα αγόρια ιδίως το αμάξι.

  52. sarant said

    48 Τις θυμάμαι τις ανεμοκίνητες αντλίες στη Βούλα.

  53. gryphon said

    22
    Eλαφτως αχρησρη πληροφορια αυτο που θα πω αλλα μιας και γινεται αναφορα στο στρατιβτικο στην Καστορια.
    Εγω υπηρετησα προς τα τελη του 80 καποιους μηνες μεχρι την απολυση σε μια μοναδα που ουτε θυμαμαι πως λεγοταν οχι στην Καστορια ακριβως αλλα στο Αργος Ορεστικο πανω στον εθνικο δρομο Καστοριας Φλωρινης.
    Ακριβως διπλα στο πολιτικο (και στρατιωτικο) αεροδρομιο της Καστοριας που ομως δεν βρισκεται στην Καστορια αλλα στην εισοδο του Αργους Ορεστικου πανω στον δρομο οπως ειπα.Τρομερο κρυο τον χειμωνα αρκετα χειροτερο απο την Καστορια που ειναι σε μια γουβα κατα καποιο τροπο
    Αυτο που καταλαβα ηταν οτι αυτη η μοναδα που ηταν ηδη μισοπαροπλισμενη και αλλες εκει γυρω στελεχωνονταν εκτος απο τους τοπικους βυσματιες σε πολυ μεγαλο βαθμο απο μουσουλμανικης καταγωγης φανταρους απο την Θρακη που τους εστελναν επιτηδες εκει μακρια απο τις μαχιμες μοναδες του Εβρου η του Γ Σωματος κλπ.Μαλλον δεν τους εμπιστευονταν τους θεωρουσαν υποπτους καρασκοπειας κλπ.Επισης εστελναν εκει «προβληματικους » φανταρους που ειχαν πολυμηνες ποινες περιστατικα βιας κλπ.
    Κι εγω βρεθηκα εκει με δυσμενη μεταθεση απο Θεσσαλονικη.

  54. IN said

    Όντως, τελικά το Πενταμελές (όχι Επταμελές) Εφετείο ήταν αρμόδιο – νόμος 1975//31.12.1951 – 6.1.1952.

  55. ακρ. said

    @ 32, 34, 38 κλπ.
    Η κυβέρνηση Πλαστήρα που σχηματίστηκε τέλη Οκτώβρη του ’51 είχε εξαγγείλει μια κάποια «χαλάρωση» του αντικομμουνιστικού οπλοστασίου, μεταξύ άλλων και με μεταφορά των υποθέσεων του α.ν. 509 από τα διαρκή στρατοδικεία σε ειδικά πενταμελή εφετεία.
    Αυτό ψηφίστηκε στις 31.12.1951 και αποτέλεσε το ν. 1975/6.1.1952.
    Φυσικά, παρά τις όποιες κατά καιρούς τροποποιήσεις του, το καθεστώς του παρασυντάγματος διατηρήθηκε, παράλληλα προς το Σύνταγμα του ’52, μέχρι το ’67 και, χωρίς παράλληλο σύνταγμα, μέχρι το ’74.

  56. IN said

    53: Ναι, πράγματι, εγώ ήμουν το 1993 στην Καστοριά και οι μονάδες είχαν πολλούς μουσουλμάνους που, μάλιστα, τότε ήταν όλοι υποχρεωτικά «Γιωτάδες» και είχαν ειδικότητες όπως Αμμοκονιαστής κλπ. Οι περισσότεροι ήταν πολύ καλά και πολύ συμπαθητικά παιδιά – θυμάμαι ακόμη έναν φουκαρά πομάκο που ήταν κι ορφανός από μητέρα και κυριολεκτικά δεν είχε να φάει πριν πάει φαντάρος. Για καλή του τύχη, αποσπάστηκε από τη μονάδα του (η μοίρα πυροβολικού της μεραρχίας, 149 νομίζω ήταν το νούμερό της, με έδρα το Άργος) στο Στρατιωτικό Πρατήριο της Καστοριάς (ουσιαστικά σούπερ-μάρκετ) όπου τον βάλαν στον πάγκο με τα τυριά και τα σαλάμια. Μια φέτα πουλούσε μια έτρωγε και είχε γίνει διπλάσιος σε πάχος! Ακόμη μου χρωστάει κάτι λεφτά που του είχα δανείσει ο κακομοίρης 🙂 Έτσι όπως το περιγράφεις, νομίζω κι εσύ στη μοίρα πυροβολικού πρέπει να υπηρετούσες, σε ποιο όπλο/σώμα ήσουνα; Απ’ ό,τι θυμάμαι, εκτός από το Πυροβολικό, στο Άργος έδρευε τότε και το 90 Σύνταγμα, που είχε όμως μόνο Λόχο Διοικήσεως και ουσιαστικά ήταν επιστρατεύουσα αρχή (όλα τα τάγματά του υπήρχαν μόνο στα χαρτιά και τα υλικά στις αποθήκες) και πρέπει να είχε πολύ λίγους φαντάρους. Νομίζω είχε κι ένα Τάγμα Εθνοφυλακής εκεί.

    Παρεμπ. τώρα που το θυμήθηκα, στο ίδιο στρατόπεδο με μας έδρευε τότε ο Λόχος Στρατονομίας, με διοικητή τον Αγάπιο Σημαιοφορίδη, γιο του βουλευτή της ΝΔ και στενού συνεργάτη του Μητσοτάκη (ήταν ακόμη τότε πρωθυπουργός). Αργότερα ο Αγάπιος παραιτήθηκε από το στρατό, επί Καραμανλή του Β’ τον βάλανε σε ένα διοικητικό συμβούλιο ταμείου και έμπλεξε στο σκάνδαλο με τα δομημένα ομόλογα και τον έμαθε το Πανελλήνιο.

    Νίκο, ο πατέρας σου σε ποιο όπλο/σώμα υπηρέτησε;

  57. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    >>ανεμοκίνητες αντλίες στη Βούλα.
    Αυτές με τη φτερωτή ψηλά ψηλά;Τους ανεμόμυλους; κι έψαχνα καμιά παλιά φωτό από τον κάμπο της Ιεράπετρας που είχε παλιά τέτοιους,να τραβούν το νερό από τα πηγάδια, με στέρνα πάντα δίπλα εννοείται,και πέφτω πάνω στο νήμα Βαπέ και φουφρούρια 🙂

  58. sarant said

    56 Στο ΣΥΠ (Υλικού Πολέμου)

    57 Ναι, αυτή!

  59. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    >>τρίμηνη προφυλάκιση στις φυλακές Αβέρωφ,η Κική
    Πολύ επιγραμματικό για ένα τόσο ζόρικο συμβάν.Δεν υπάρχει άλλη καταγραφή(δημοσιεύσιμη),ημερολόγιο,ποίημα από κείνη την περίοδο; Δε μπορεί…:)

  60. Βάταλος said

    Αγαπητοί κύριοι, επιτρέψατε και εις τον γέροντα Βάταλον ωρισμένας επισημάνσεις

    1) Καλώ τον κ. Σαραντάκον να εμπλουτίση το ελεεινόν άρθρον της Wikipedia διά τον άνθρωπον που διέσωσε την μητέρα του Κικήν από πολυετή φυλάκισιν. Δεν καταγράφεται ούτε το έτος του θανάτου του…

    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CF%84%CE%B1%CF%8D%CF%81%CE%BF%CF%82_%CE%9A%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82

    2) Μοί προξενεί κατάπληξιν ότι επί 15 ώρας ουδείς αναγνώστης εφιλοτιμήθη να επισημάνη ότι ο Σταύρος Κανελλόπουλος υπήρξεν επί δεκαετίας ο βασικός δικηγόρος της «Αυγής» (την διέσωσε πολλάκις από του Χάρου τα δόντια), ως αποκαλύπτει εις τα απομνημονεύματά του και ο Λεωνίδας Κύρκος

    http://www.tovima.gr/books-ideas/article/?aid=302092

    3) Η μοναδική φωτογραφία του Σταύρου Κανελλοπούλου που υπάρχει εις την πιάτσαν, είναι αυτή εις το εξώφυλλον των Απομνημονευμάτων του Παπινιανού (κατά κόσμον Τρύφωνος Κουταλίδου)«Ο δικηγόρος» («Εστία», 2003). Ο Στ. Κανελλόπουλος είναι ο ευτραφής κύριος μπροστά από τον Ωνάσην και τον Κουταλίδην που αγορεύει εις κάποιαν δίκην της «Ολυμπιακής».

    https://www.ianos.gr/o-dikigoros-0054631.html

    Δεξιά εις την φωτοτυπίαν που ανήρτησα, βλέπομε τί αποκαλύπτει ο μακαριστός Θανάσης Τσουπαρόπολος εν τω βιβλίω του «Λαοκρατικοί Θεσμοί της Εθνικής Αντίστασης» («Γλάρος», 1989) δια τον Στ. Κανελλόπουλον: Είναι αυτός που διέσωσε το Αρχείον των Λαϊκών Δικαστηρίων του ΕΑΜ επί Κατοχής, πράγμα που πρέπει να περιλάβετε εις το λήμμα της W. αγαπητέ κ. Σαραντάκο…

    4) Τέλος διαψεύδω τας φήμας των ακροδεξιών ιστολογίων ότι ο Σταύρος Κανελλόπουλος είναι ο αδελφός του Αρχηγού της ΕΟΝ Αλέξανδρου Κανελλόπουλου (1913-1983), της γνωστής οικογενείας των Τσιμέντων «ΤΙΤΑΝ», ως φαίνηται και από το γενεαλογικόν δένδρον που δημοσιεύει η Wikipedia

    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9F%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%B3%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CE%B9%CE%B1_%CE%9A%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%85

    Αντιθέτως, όπως βλέπετε, η σύζυγος του «Εθνάρχου» Καραμανλή, Αμαλία Κανελλοπούλου – Μεγαπάνου, ήτο πρώτη εξαδέλφη του Αρχηγού της ΕΟΝ, πράγμα που ουδέποτε (επί 70 ολόκληρα έτη!) επεσημάνθη υπό των Ρωμέικων ΜΜΕ. Διατί, άραγε; Επίσης, τα βρωμερά ρωμέικα ΜΜΕ αποσιώπησαν και την διαβόητον ιστορίαν λαθρεμπορίου εις την οποίαν πρωτηγωνίστησεν ο Αρχηγός της ΕΟΝ και πρωτεξάδελφος της Αμαλίας Καραμανλή, Αλέξανδρος Κανελλόπουλος

    http://www.tellingstories.gr/stories/index.php?option=com_content&view=article&id=771:-15-2014-&catid=9:2008-12-26-15-46-23&Itemid=4

    Μετά πάσης τιμής
    Β.

    ΥΓ: Να μή ξεχάσω κάτι διδακτικόν: Ότε ο Παπινιανός εκυκλοφόρησε τα απομνημονεύματά του (2003) με φάτσα – κάρτα την φωτογραφίαν του Σταύρου Κανελλόπουλου εις το εξώφυλλον, ο Σταύρακας Ψυχάρης ελύσσαξεν από το κακόν του. Και υπεχρέωσε τον δυστυχή Τρύφωνα να αλλάξη την φωτογραφίαν εις την 2αν έκδοσιν!..

    http://www.politeianet.gr/books/9789600515657-papinianos-trufon-koutalidis-estia-o-dikigoros-bibliodetimeni-ekdosi-220920

  61. sarant said

    60 Η Αμαλία Μεγαπάνου άλλωστε ήταν ανιψιά του Παναγιώτη Κανελλόπουλου της ΕΡΕ, γι’ αυτό και στα 1960 αποκαλούσαν ειρωνικά τον Κανελλόπουλο «ο θείος» (ενν. του Καραμανλή)

    59 Η μητέρα μου έχει γράψει ποιήματα για τη φυλακή. Μια άλλη φορά.

  62. gryphon said

    56
    Πυροβολικο ημουν και ναι αυτη πρεπει να ηταν η μοναδα μου.Ευχαριστω που μου το θυησες γιατι τα χαρτια στρατολογιας μου τα εχω καπου ξεχασμενα στο πατρικο μου.Εσυ εισαι νεωτερος εγω οπως ειπα βρεθηκα εκει το 88-89.
    Και εχεις δικιο για τους μουσουλμανους ειχα γινει φιλος με καποιους αν και γενικα ηταν λιγομιλητοι και κπως ψαρωμενοι.
    ΣΥΠ εκει στην περιοχη υπηρχε στην Νεαπολη νομιζω μια κωμοπολη μετα το Αργος πηγαινοντας προςΚοζανη.
    Γενικα μου αρεσε εκει η περιοχη η φυση ειναι πλουσιο και ευφορο μερος.
    Να υπενθυμισω για μια ακομη φορα το κρυο Δεν υπαρχει.Οτι θερμοκρασια και αν ακουει καποιος οτι κανει τον χειμωνα στα δελτια στα καθιερωμενα σημεια αναφορας Νευροκοπι Φλωρινα Σουφλι -10 -20 κλπ στο Αργος ειναι σχεδον παντα μερικους ακομη βαθμους χαμηλοτερα.
    Η Καστορια ειναι λιγο χαμηλοτερα και ειναι καπως προστατευμενη.
    Ενω εκει στο αεροδρομιο ειναι τελειως ανοιχτα και φλατ και μπροστα υψωνεται το Βιτσι και τον χειμωνα ο παγωμενος βοριας μας εκανε ολους 20χρονα παιδια να μοιαζουμε με παππουδες.
    Αμεσως μολις βγαιναμε εξω τα φρυδια μας τα γενια ακομη και χνουδι να ειχαμε γινοντα ασπρα.

  63. IN said

    62: Το πόσοι ακριβώς φαντάροι υπάρχουν στο ΣΥΠ και σε ποιες μονάδες υπηρετούν είναι κάτι που δεν το ξέρω καλά, γι’ αυτό και δύσκολα μπορώ να εντοπίσω την μονάδα στην οποία πρέπει να υπηρέτησε ο πατέρας του Νίκου. Νομίζω οι φαντάροι του ΣΥΠ υπηρετούν σε κάτι Αποθήκες (ΠΑΠ ή ΠΑΥΠ) και σε ΛΥΠ (Λόχος Υλικού Πολέμου) Στην εποχή μας η 15η Μεραρχία ανήκε στο Α’ Σώμα Στρατού (Κοζάνη) που είχε και δική του Ταξιαρχία Υποστηρίξεως (1η ΤΑΞΥΠ) αλλά δεν θυμάμαι να είχε ΛΥΠ δικό της η Μεραρχία.Στη Νεάπολη, αν καλά θυμάμαι, πρέπει να είχε Συνεργείο Τεχνικού, μπορεί να κάνω λάθος όμως και να είχε καμιά ΠΑΠ (ή και τα δύο).

    Προφανώς ο πατέρας του Νίκου βρέθηκε στο ΣΥΠ επειδή ήταν Χημικός (Μηχανικός). Έχω παρατηρήσει ότι στο στρατό λειτουργούσαν (λειτουργούν;) κάτι περίεργοι αυτοματισμοί. Έχω κι εγώ ένα θείο που ήταν Χημικός (όχι Μηχανικός) και υπηρέτησε κι αυτός στο ΣΥΠ (δόκιμος). Είχα παρατηρήσει, επίσης, ότι όποιος στην κατάταξή του δήλωνε ως επάγγελμα «σερβιτόρος» αυτομάτως ελάμβανε ειδικότητα μάγειρα! Ακόμα αναρωτιέμαι τι ειδικότητα έδιναν σ’ αυτούς που δήλωναν επάγγελμα «μάγειρας»…

  64. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    61.β. Όσο σκεφτόμουν τις περιστάσεις ζόφου που συνέβαιναν όλα αυτά και ότι με αυτό το διαβόητο Α.Ν 509 και το Γ’ ψήφισμα έγιναν περί τις 5.000 εκτελέσεις και χιλιάδες χιλιάδων καταδίκες,εξορίες,εκτοπίσεις, είπα πως σίγουρα η νέα γυναίκα θα πιάστηκε από την ίδια την ψυχή και το μυαλό της και ίσως να μπόρεσε να γράψει και να διασώσει κάτι,υπό τις συνθήκες ή αργότερα.

  65. Souitonios said

    Στο σπίτι του Κανελλόπουλου στη Καλιθέα έμεινε για αρκετό διάστημα ο Πρόεδρος της ΕΔΑ Γιαν. Πασαλίδης που έιχε έρθει από Θεσσαλονίκη για ν αποφύγει την τρομοκρατία της εποχής.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: