Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ένα Χριστιανόπουλο γράφει στο Ελληνόπουλο

Posted by sarant στο 15 Νοέμβριος, 2015


Κυριακή σήμερα, ας προσπαθήσουμε να ξεχάσουμε το φονικό του Παρισιού. Βοηθάει η μέρα, βοηθάει και το φιλολογικό ή λογοτεχνικό θέμα που συνηθίζω να βάζω τις Κυριακές. Οπότε, λέω να γυρίσουμε πίσω στο χρόνο, εβδομήντα χρόνια πίσω, και πίσω στην παιδική ηλικία, όχι τη δική μας παρά ενός σημαντικού Έλληνα ποιητή.

Την περασμένη Κυριακή είχα δημοσιεύσει την ομιλία που είχα κάνει στην παρουσίαση του βιβλίου «Μεταπολεμικά νεανικά περιοδικά» του Νίκου Τριανταφυλλόπουλου. Το κορυφαίο ίσως παιδικο και νεανικό περιοδικό των πρώτων μεταπολεμικών χρόνων ήταν το Ελληνόπουλο, και το βιβλίο του Τριανταφυλλόπουλου του αφιερώνει αρκετές σελίδες, παρόλο που ο συγγραφέας ως παιδί δεν ήταν τακτικός αναγνώστης του αλλά μάλλον περιστασιακός.

Στα σχόλια εκείνου του προηγούμενου άρθρου, έγινε λόγος για τις αναμνήσεις του ποιητή Ντίνου Χριστιανόπουλου από το Ελληνόπουλο, στο οποίο ήταν συνδρομητής  -αυτές ακριβώς τις αναμνήσεις θα παρουσιάσω σήμερα, συνοδεύοντάς τις από ντοκουμέντα για τη συμμετοχή του Χριστιανόπουλου στο περιοδικό, καθώς από αγαθή τύχη έχω στο αρχείο μου τον πρώτο τόμο του Ελληνόπουλου.

Χαριτολογώντας θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο Ντίνος Χριστιανόπουλος οφείλει τα πάντα στο περιοδικό Ελληνόπουλο. Όχι ο ποιητής, αλλά… το ψευδώνυμο. Εννοώ ότι ο έφηβος Κώστας Δημητριάδης, δεκατεσσάρων χρονών το 1945, χρησιμοποίησε το ψευδώνυμο «Χριστιανόπουλο» για τη συμμετοχή του στην εσωτερική ζωή του περιοδικού (μικρές αγγελίες, λογοτεχνικές συνεργασίες κτλ.) και αυτό στάθηκε έναυσμα να υιοθετήσει αργότερα ως ποιητής το ψευδώνυμο Ντίνος Χριστιανόπουλος. Αλλά ας τον αφήσουμε να τα πει ο ίδιος, καταρχάς συνοπτικά σε συνέντευξη:

14 χρονών, πάμπτωχος και διάβαζα ένα παιδικό περιοδικό, το «Ελληνόπουλο». Το περιοδικό είχε μια στήλη συνεργατών, στην οποία για να δημοσιεύσεις έπρεπε να είχες καταθέσει ψευδώνυμο, η επιτροπή του περιοδικού να εγκρίνει το ψευδώνυμο και μετά ν αρχίσει να σου δημοσιεύει μόνο με το ψευδώνυμο.

Οι φίλοι μου, λοιπόν, είχαν βάλει άλλος «Ελληνόπουλο», άλλος «Ιππότης των ορέων» λέω κι εγώ, ας βάλω Χριστιανόπουλος, βρε αδελφέ! Και ενεκρίθη βέβαια, ο συντάκτης μου έγραψε ότι, «είμαι πεπεισμένος παιδί μου ότι είσαι μεγάλο ταλέντο» και μου δημοσίευσε αρκετά ποιήματα. Από τότε κατά την παροιμία, γλυκάθηκε η γριά στα σύκα κι όλη μέρα τ αναζήτα! Μου άρεσε αυτό και περίπου το μονιμοποίησα και ξεφορτώθηκα το παλιό επίθετο.

Πιο αναλυτικά, θυμάται το περιοδικό στο βιβλίο του «Θεσσαλονίκην ού μ’ εθέσπισεν», όπου περιλαμβάνει το άρθρο του «Αναμνήσεις απ’ το Ελληνόπουλο», το οποίο αρχικά είχε δημοσιευτεί σε περιοδική έκδοση του Συλλόγου Αναγνωστών – Συνεργατών Περιοδικού Ελληνόπουλο το 1986. Η φίλη μας η Μαρία μάς ενημέρωσε για την ύπαρξη του κειμένου και προθυμοποιήθηκε να το δακτυλογραφήσει:

Αναμνήσεις από το «Ελληνόπουλο»

   Το καλοκαίρι του 1945 γράφτηκα συνδρομητής στο παιδικό περιοδικό «Ελληνόπουλο» με το ψευδώνυμο «Χριστιανόπουλο» – ένα ψευδώνυμο που εξέφραζε τους χριστιανικούς μου ενθουσιασμούς των δεκατεσσάρων μου χρόνων και που αργότερα θα με συντρόφευε σε όλη μου τη λογοτεχνική ζωή. Ήμουν στην κατασκήνωση των κατηχητικών, στη Νέα Ελβετία, όταν η μητέρα μου μου έφερε το τεύχος, όπου με απερίγραπτη συγκίνηση διάβασα πως ο αρχισυντάκτης, ο Ν. Τσεκούρας, με χαρακτήριζε «περίφημο παιδί». Λίγο αργότερα γράφτηκαν και οι φίλοι μου Καρ. Μητσάκης («Μπιμπίκος»), Νίκος Χουρμουζιάδης («Μικρούλικο»), Μίμης Μεϊμάρογλου («Εδουάρδος Ντέρμπυ»), Βαγγέλης Τσομπανόπουλος («Προσφυγόπουλο») και άλλοι. Τρεις μήνες αργότερα δημοσιεύτηκε το πρώτο μου ποίημα, «Παράπονο ξενιτεμένου» – την ίδια χρονιά μάλιστα το είχα μελοποιήσει: αυτή ήταν η πρώτη μου μελοποίηση – κι ακολούθησαν άλλα τέσσερα. Συνέχισα συνδρομητής μέχρι και το τέλος του 1946, οπότε το εγκατέλειψα, για να δοκιμάσω την τύχη μου σε λογοτεχνικά περιοδικά.

   Ο ενάμισης χρόνος του «Ελληνόπουλου» υπήρξε ίσως η πιο ξέγνοιαστη σελίδα των παιδικών μου χρόνων. Οι αγγελίες στα «μεταξύ μας» με τα λογής λογής πειράγματα, οι απαντήσεις του αρχισυντάκτη στα γράμματά μας, οι διάφορες επισκέψεις που κάναμε, για να γνωρίσουμε κι άλλα παιδιά του «Ελληνόπουλου» – σε μια τέτοια επίσκεψη, το 1946, έφαγα για πρώτη φορά στη ζωή μου κέικ! – και προπάντων οι δημοσιεύσεις των διαφόρων συνεργασιών μας μας έδιναν μια ξεχωριστή χαρά και μας έδεναν ακόμη περισσότερο μεταξύ μας. Ακόμη και σήμερα που η ζωή μας χώρισε από μερικούς παιδικούς φίλους, τα χρόνια εκείνα εξακολουθούν μυστικά να μας ενώνουν.

   Η δημοσίευση των ποιημάτων μου στο «Ελληνόπουλο» και η ενθάρρυνση που μου ’δωσε ο αρχισυντάκτης του είχαν σαν αποτέλεσμα να καταπιαστώ με την ποίηση πιο εντατικά και με περισσότερο πάθος: μέχρι το 1950 που τύπωσα την πρώτη μου ποιητική συλλογή, είχα ήδη γράψει καμιά τριακοσαριά ποιήματα και είχα εξασκηθεί αρκετά στη στιχουργία της παραδοσιακής αλλά και της μοντέρνας ποίησης.

   Αλλά και σε κάτι άλλο με επηρέασε απροσδόκητα το «Ελληνόπουλο»: πολύ πριν γραφτώ συνδρομητής, όταν ακόμα το διάβαζα δανεικό από τους φίλους μου ένιωθα έντονη την επιθυμία να βγάλω κι εγώ ένα παρόμοιο περιοδικό, έστω και χειρόγραφο! Και όντως το τόλμησα: την άνοιξη του 1945 κυκλοφόρησε σε τέσσερα χειρόγραφα αντίτυπα – όλα καλλιγραφημένα με το χέρι μου – το περιοδικό μου, που του έδωσα τον τίτλο «Χριστιανόπουλο» («χριστιανικό περιοδικό»), σε σχήμα όγδοο και με 16 χρωματιστές εικονογραφημένες σελίδες! Κομμένο και ραμμένο στα χνάρια του «Ελληνόπουλου», γραμμένο όμως εξολοκλήρου σχεδόν από μένα και με σωρεία ψευδωνύμων, το περιοδικό μου περιείχε ολοσέλιδο χρωματιστό εξώφυλλο, κύριο άρθρο, μυθιστόρημα σε συνέχειες, ποιήματα, διήγημα, χρονογράφημα, πινακοθήκη, ανέκδοτα, σπαζοκεφαλιές, και στο οπισθόφυλλο εικονογραφημένες περιπέτειες του «Λελέ» στο στυλ του «Μπιμπίκου»! Η μόνη διαφορά ήταν το μικρό (όγδοο) σχήμα. Το «Χριστιανόπουλο» βγήκε κανονικά σε τέσσερα τρίμηνα τεύχη το 1945 και σε έξι δίμηνα τεύχη το 1946 (πρόοδος!), συμπληρώνοντας συνολικά 188 σελίδες. Το σταμάτησα θεληματικά, όταν κατάλαβα πως οι ανησυχίες μου είχαν πλέον ξεπεράσει τις παιδικές μου αναζητήσεις. Πάντως το «Χριστιανόπουλο» υπήρξε μια πολύ μεγάλη εκδοτική άσκηση, που κι αυτή τη χρωστά στο «Ελληνόπουλο» και που όσοι το είδαν και το διάβασαν έμειναν κατάπληκτοι.

   Έτσι το «Ελληνόπουλο» μου πρόσφερε στην εφηβεία μου τρία σπουδαία πράγματα: τη χαρά μιας ξέγνοιαστης παιδικής ζωής, την ώθηση να ασχοληθώ με πιο πολύ πάθος με την ποίηση και την παρόρμηση να βγάλω κι εγώ περιοδικό – εμπειρία που αργότερα με οδήγησε στην έκδοση της «Διαγωνίου».

 

Παράπονο ξενητεμένου

Τώρα που ο ήλιος,
θ’ αποχαιρετήσει
τους ανθρώπους όλους
και τα ζωντανά,
τώρα που σε λίγο,
θα κρυφτεί στη δύση
και θα πάει σ’ άλλα,
μέρη μακρινά,

Ας του πω δυο λόγια.
Δυο λογάκια μόνο.
Τα συχνά μου λόγια,
λόγια της καρδιάς,
θα του πω και πάλι,
τον κρυφό μου πόνο,
που με τυραννάει,
πόνο ξενητειάς.

«Ήλιε, όταν φτάσεις,
στο μικρό χωριό μου,
κι’ όταν στην καλύβα
βρεις τη φαμελιά,
να τους πεις, χρυσέ μου,
το παράπονό μου,
θέλω να γυρίσω,
απ’ την ξενητειά.

Χριστιανόπουλο

Οι αναμνήσεις του ποιητή είναι γραμμένες σαράντα χρόνια μετά τα γεγονότα, και ολοφάνερα δεν είχε άλλο βοήθημα από τη μνήμη του όταν έγραφε το κείμενό του. Αναδιφώντας τον τόμο του Ελληνόπουλου, μπορούμε να αναπαραστήσουμε τα πρώτα βήματα του νεαρού Κώστα Δημητριάδη στο περιοδικό.

Στο τεύχος 18 (4 Αυγούστου 1945, το περιοδικό έβγαινε κάθε Σάββατο) δημοσιεύεται η έγκριση του ψευδωνύμου Χριστιανόπουλο, που ήταν το απαραίτητο πρώτο βήμα για να μπορεί ο συνδρομητής να συμμετέχει στη ζωή του Ελληνόπουλου. Όπως θα δείτε αν κλικάρετε, δεν δίνονται αρχικά του συνδρομητή, μόνο η πληροφορία ότι πρόκειται για αγόρι. Το ψευδώνυμο δεν το έπαιρνε δωρεάν ο συνδρομητής, στοίχιζε 100 δραχμές (όταν το περιοδικό είχε τιμή 70 δρχ.)

Αλλά και οι Μικρές Αγγελίες δημοσιεύονταν επί πληρωμή, 4 δρχ. η λέξη. Ίσως γι’ αυτό, η πρώτη αγγελία του Χριστιανόπουλου στο περιοδικό ήταν μάλλον λακωνική, μόλις εννιά λέξεις,  στο τεύχος 21 της 25.8.1945: Λίγο καθυστερημένα μπαίνει στην κίνηση του «Ελληνόπουλου» το Χριστιανόπουλο».

Για να πάρουμε μιαν ιδέα από την ύλη του περιοδικού, το συγκεκριμένο τεύχος του Ελληνόπουλου φιλοξενούσε, ανάμεσα στα άλλα, το παιδικό διήγημα «Το πλουσιόπαιδο» του Δημοσθένη Βουτυρά (μπορεί να είναι και αθησαύριστο, τουλάχιστον δεν υπάρχει στον κατάλογο που είχε δημοσιευτεί στο περιοδικό Πολίτης, αν και ο Βάσιας Τσοκόπουλος μάλλον θα το ξέρει), ένα άρθρο της Σοφίας Μαυροειδή-Παπαδάκη για τον Ηρακλή, ένα άρθρο με έθιμα από όλο τον κόσμο (στο συγκεκριμένο τεύχος για το χαρακίρι ή σεππούκου), ένα άρθρο με εξηγήσεις της προέλευσης αρχαίων φράσεων (στο 21ο τεύχος για τη φράση «Κακού κόρακος κακόν ωόν»), ένα «κινέζικο παραμύθι» του Λευκάδιου Ερν (σήμερα τον λέμε Χερν τον ελληνοϊρλανδογιαπωνέζο συγγραφέα) σε μετάφραση Νίκου Καζαντζάκη, τρία μυθιστορήματα σε συνέχειες (ένας Βερν, ένας Ντίκενς και ένα ελληνικό), ένα βιογραφικό άρθρο για τον Γκάντι, συνεργασίες αναγνωστών, μικρές αγγελίες, και βέβαια τον δημοφιλέστατο Μπιμπίκο, ένα από τα πρώτα ελληνικά κόμικς.

Δυο τεύχη αργότερα, στις 8 Σεπτεμβρίου, στη στήλη των συνεργασιών που εγκρίθηκαν υπάρχει και το «Παράπονο του ξενιτεμένου» του Χριστιανόπουλου, ανάμεσα σε πολλές άλλες. Ωστόσο, επειδή ακριβώς το πλήθος των συνεργασιών ήταν μεγάλο, το ποίημα δεν δημοσιεύτηκε αμέσως αλλά έναν μήνα αργότερα, στο τεύχος 27, στις 6 Οκτωβρίου 1945. Η χαρά του νεαρού ποιητή όμως ήταν διπλή, διότι λίγες σελίδες πιο κάτω ο αρχισυντάκτης του αφιέρωνε πολλά και θερμά λόγια:

xrel-239Η φράση «είσαι ένα περίφημο παιδί» του αρχισυντάκτη χαράχτηκε στη μνήμη του έφηβου, τόσο ώστε να τη θυμάται σαράντα χρόνια μετά, ενώ έχει ξεχάσει ή συγχέει άλλα περιστατικά.

Διότι βέβαια, η δημοσίευση του ποιήματος δεν έγινε «τρεις μήνες μετά» από τα επαινετικά λόγια του αρχισυντάκτη, αλλά στο ίδιο τεύχος.

Και αφού αυτό ήταν το τεύχος της 6ης Οκτωβρίου, ολοφάνερα δεν μπορεί να βρισκόταν «στην κατασκήνωση των κατηχητικών» όταν το διάβασε. Κατά πάσα πιθανότητα, στην κατασκήνωση θα διάβασε το τεύχος στο οποίο γινόταν η έγκριση του ψευδωνύμου του (τον Αύγουστο).

Τη σπαζοκεφαλιά του Χριστιανόπουλου δεν τη βρήκα στα επόμενα τεύχη του περιοδικού, ίσως να δημοσιεύτηκε χωρίς υπογραφή ή να την προσπέρασα.

Βρήκα όμως το ποίημα «Ηλιοβασίλεμα», το οποίο δημοσιεύτηκε στο τεύχος 31 της 3.11.1945, πριν από εβδομήντα χρόνια και δώδεκα μέρες δηλαδή.

xrel-264Φαντάζομαι πως οι περισσότεροι νεαροί ποιητές θα έχουν γράψει ένα ποίημα για το Ηλιοβασίλεμα. Κι ο Λαπαθιώτης είχε δημοσιεύσει, στο μεγάλο παιδικό περιοδικό της εποχής του, τη Διάπλαση των Παίδων, ένα «Ηλιοβασίλεμα» το 1906, όταν ήταν 18 χρονών.

Λίγο αργότερα, στις 24 Νοεμβρίου, το Χριστιανόπουλο επανέρχεται στον στίβο των αγγελιών:

xrel-286

Όπως συνήθιζαν πολλοί, ίσως και για οικονομία, σε μία αγγελία ο Χριστιανόπουλος απευθύνεται σε πολλούς αγγελιομάχους.

Από τις αναμνήσεις του ξέρουμε ότι ο Μπιμπίκος ήταν ο Κάρολος (ή Καριοφίλης) Μητσάκης (1932-2013), καθηγητής της Φιλοσοφικής, νεοελληνιστής, που «περιέπεσε εν πολλαίς αμαρτίαις» επί χούντας (αν και δεν ξέρω ακριβώς τα περιστατικά). Αλλά ποια είναι η Τσούχτρα που από τη συντροφιά της δηλώνει ότι αποχωρεί το Χριστιανόπουλο; (μπορεί να μου έχει ξεφύγει κάποια προγενέστερη αγγελία στην οποία θα δήλωνε προσχώρηση στη συντροφιά της).

Αναδιφώντας τις σελίδες του περιοδικού, βλέπει κανείς τη στήλη των Μικρών Αγγελιών να κυριαρχείται από την Τσούχτρα, ένα κορίτσι με θαρρετό ύφος και κοφτερή γλώσσα, που έχει πολλούς οπαδούς και άλλους τόσους αντιπάλους, όπως και σήμερα συμβαίνει με τις πληθωρικές προσωπικότητες στο Φέισμπουκ και άλλα κοινωνικά μέσα. Η Τσούχτρα δεν χαρίζει κάστανα για να γίνει αρεστή, ας πούμε σε άλλη συνδρομήτρια, τη Ντορεμί, που της ζήτησε αλληλογραφία απαντά: Γράψε μου μέσω του περιοδικού, αλλά αν το γράμμα σου είναι τόσο γλυκανάλατο όσο το ψευδώνυμό σου δεν θα σου απαντήσω. Και επειδή η Τσούχτρα έστελνε πολλές και μακροσκελείς (άρα ακριβές) αγγελίες, κάποιος άλλος τη ρώτησε «μήπως είσαι μαυραγορίτισσα για να έχεις τόσα λεφτά;» Όμως, στον στίβο των «Μεταξυμάχων» το χειρότερο χουνέρι που μπορούσες να κάνεις σε κάποιον ήταν να αποκαλύψεις την ταυτότητά του -κι έτσι, σε κάποιο τεύχος ένας από τους αντιπάλους της Τσούχτρας φανέρωσε πως το πραγματικό της όνομα ήταν Καλλιόπη Μπουρδάρα.

Να πρόκειται για τη μετέπειτα βουλεύτρια του ΠΑΣΟΚ (1935-1996); Θα μπορούσε, αλλά είναι λίγο δύσκολο στα δέκα της χρόνια να γράφει με τόσο θάρρος. Ίσως πρόκειται για κάποια εξαδέλφη της, από την οικογένεια πάντοτε της Ευρυτανίας που έβγαλε στρατιωτικούς και πολιτικούς -πάντως δεν μπορεί να είναι η όντως ξαδέρφη της Κέλλυ Μπουρδάρα, βουλευτίνα της ΝΔ, διότι αυτή ήταν αγέννητη το 1945.

xrel-309Όποια και να ήταν, η Τσούχτρα δεν απάντησε με κάποιο φαρμακερό σχόλιο στη δήλωση αποκήρυξης του Χριστιανόπουλου -είχε πια αραιώσει έτσι κι αλλιώς τις εμφανίσεις της. Όσο για το(ν) Χριστιανόπουλο, το χριστουγεννιάτικο τεύχος του Ελληνόπουλου (τχ. 37, 22.12.1945) του επιφύλασσε μιαν ακόμα χαρά, τη δημοσίευση του ποιήματός του «Ποθώ», και μάλιστα όχι στη σελίδα των συνεργασιών αλλά στην τιμητική και πανηγυρικά χρωματισμένη λόγω των ημερών τρίτη σελίδα.

Όπως διαβάσατε πιο πάνω, ο Χριστιανόπουλος συνέχισε τις συνεργασίες του και το 1946, αλλά εγώ δεν έχω στο αρχείο μου τον δεύτερο τόμο του Ελληνόπουλου.

Να κρατήσουμε πάντως από αυτή τη μικροφιλολογική αναδρομή τη μεγάλην αξία που έχει για κάποιον προικισμένο αρχάριο η ενθάρρυνση των πρώτων προσπαθειών του. Και δεν θα ισχύει μόνο για τους ποιητές αυτό…

Advertisements

90 Σχόλια to “Ένα Χριστιανόπουλο γράφει στο Ελληνόπουλο”

  1. Neo Kid phone home said

    Einai varia h Arapia
    Ki opoios pou thn antexei
    Ein palhkari atromito
    Doksa Timh na exei!

  2. Γς said

    Ο καθείς με τον πόνο του
    κι ο φον χομ με το δικό του

  3. Α, έβγαζα κι εγώ ένα οικογενειακό περιοδικό, ή μάλλον εφημερίδα, εκεί γύρω στα 10-12…

  4. Γς said

    >μεγάλην αξία που έχει για κάποιον προικισμένο αρχάριο η ενθάρρυνση των πρώτων προσπαθειών του

    Είναι όμως ποτέ και καθοριστική;
    Και στην περίπτωση ατάλαντου;

  5. Γς said

    3:
    Κι εγώ έγραφα το «περιοδικό» [4 σελίδες, του μεγάλου μου γιου, που ήταν πολύ μικρός, νηπιαγωγείο]. Περισσότερο σκίτσα παρά κείμενο.

    Πρώτο τεύχος:
    Το Sky Lab [κι ο φόβος τότε από την επικείμενη πτώση του]

  6. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ για τα πρώτα σχόλια!

    1: Και κάποιοι δουλεύουν εκεί στην Αραπιά!

    3: Ποιον τίτλο είχες δώσει;

    4: Όχι, εκεί ίσως να χειροτερεύει τα πράγματα.

  7. Γς said

    Και η «Χριστιανική Φλόγα». Εκδωση του Κατηχητικου Ι.Ν. Μεταμορφώσεως Βύρωνος και τα ποιηματάκια και διηγηματάκια του μικρού Γς.

    Κι ο μεγάλος Γς που μπούκαρε στη «Ζωή του Παιδιού» απαιτώντας την διακοπή της αναδημοσίευσής τους.

  8. 6β Λοιπόν, διάβαζα τότε ένα σοβιετικό παιδικό μυθιστόρημα που είχε μεταφράσει η Αλεξίου, τον «Βήτια Μαλέεφ». Ο Βήτια ήταν ένας κουμπούρας που γινόταν στο τέλος επιμελής και, παρεμπιπτόντως, βιβλιοθηκάριος. Η εφημερίδα τοίχου της τάξης λεγόταν «Ο επιμελής μαθητής»· το εφημεριδάκι που έβγαζε στο τέλος ο βιβλιοθηκάριος λεγόταν «Ο νεαρός αναγνώστης». Ε, είπα να τα συνδυάσω στη δική μου απόπειρα αλλά βέβαια το «Ο νεαρός μαθητής» μου φάνηκε υπερβολικά γελοίο, οπότε διάλεξα το «Επιμελής αναγνώστης».

  9. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα, επιμελείς μαθητές και μη.

    Θα λείψω ως το βράδυ, πετάω

  10. 1,
    Κιντ, κλασικό και αφιερωμένο εξαιρετικά.

  11. Γς said

    Χριστιανόπουλος-Τσιτσάνης

  12. Πάνος με πεζά said

    Καλημέρες !

    Ας βάλω πάλι ένα εκκλησιαστικό κουϊζ, παραπλήσιο με το προχτεσινό, πριν να πούμε περί του άρθρου : εκκληία, και πάλι «one of a kind» στην Ελλάδα – για την ακρίβεια έχει δύο ονόματα, αλλά το ένα αναφέρεται σε ιστορικό γεγονός, με αφορμή το οποίο και χτίστηκε.

  13. Πάνος με πεζά said

    Βρίσκεται εντός Αττικής.

  14. Γς said

    >πάλι ένα εκκλησιαστικό κουϊζ,

    Κι ένα ιγκλεσιαστικό

  15. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    12. Άγιος Δημήτριος Λουμπαρδιάρης

  16. Πάνος με πεζά said

    @ 15 : Ισχύει ίσως κατά την παράδοση, αλλά δεν είναι αυτός, Ξέχασα να πω ότι δεν έχει όνομα Αγίου.

  17. Βάταλος said

    Αγαπητοί κύριοι,

    1) Διατί αποκρύπτετε ότι ο πατήρ Παΐσιος είχε προβλέψει το κτύπημα των ισλαμοπιθήκων εις Παρισίους, την πόλιν που ίδρυσεν ο Μέγιστος Ιουλιανός;


    ΄
    2) Διατί αποκρύπτετε ότι εκοιμήθη προ ολίγου ο βασικός αρθρογράφος της «Αυγής», Γιώργης Ανανδρανιστάκης
    , όστις υπέστη εγκεφαλικόν την περασμένην Τρίτην εις ηλικίαν 48 ετών;
    Διατί αποκρύπτετε ότι ο Ανανδριναστάκης απεκάλυψεν εις το τελευταίον άρθρον του ότι ο Άγιος Πειραιώς,Σεραφείμ Μεντζελόπουλος, τον επήγε εις τα δικαστήρια, διότι εμπέρδεψε την πεολειχίαν με τον στοματικόν έρωτα;

    3) Διατί αποκρύπτετε ότι ο Ντινάκος Χριστιανόπουλος (κατά κόσμον Κωστάκης Δημητριάδης) αρέσκεται εδώ και 70 έτη εις την οπισθογέμισιν, χούΐ που απέκτησεν εις το χριστιανικόν κατηχητικόν το σωτήριον έτος 1945, όπως ο ίδιος έχει αποκαλύψει εις δεκάδες κείμενά του; Είναι δυνατόν οι Ρωμιοί αναγνώσται του παρόντος Ιστολογίου να καταλάβουν την παρούσαν ανάρτησιν του ρέκτου κ. Σαραντάκου, αν δεν γνωρίζουν την θεμελιώδη αυτήν λεπτομέρειαν διά τον Ντινάκον; Καταβιβάσατε το καλύτερον βιβλίον του Ντινάκου (εκδ. «Διαγώνιος», Θεσσαλονίκη 1990) με τον εύγλωττον τίτλον «Νεκρή Πιάτσα», όπου περιλαμβάνονται όλα τα έξοχα ομοφυλοφιλικά ποιήματά του, τα οποία δεν τολμώ να μεταφέρω εδώ, διά να μη αρπάξω νέαν κιτρίνην κάρταν υπό του κ. Σαραντάκου.

    http://www.docdroid.net/VLce20u/-1990.pdf.html

    Αμ έτσι, δεν γίνεται λογοτεχνική κριτική, αγαπητέ κ. Σαραντάκο: Είναι δυνατόν να αποκρύπτετε από τους αναγνώστας σας τα καλύτερα ποιήματα του Ντινάκου Χριστιανόπουλου, που είναι τα ομοφυλοφιλικά του;

    4) Διά να καταλάβετε, αγαπητοί μου Ρωμιοί, το ποιόν του Ντινάκου, από την συλλογήν «Νεκρή Πιάτσα» που σας προσέφερα προηγουμένως, αναβιβάζω φωτοτυπίαν του καλυτέρου (διά τον γερο-Βάταλον και διά πολλούς άλλους γνώστας…) ποιήματος του Χριστιανόπουλου, του περιφήμου «Το χούφταλο». Ο χριστιανούλης Χριστιανόπουλος αποκαλεί ΧΟΥΦΤΑΛΟΝ την χαροκαμμένην χριστιανήν μητέρα του, η οποία ησθάνετο δυστυχισμένη κάθε φοράν που τον έβλεπε να γυρίζη ευτυχισμένος από τα ψωνιστήρια του εις τα Θεσσαλονικιώτικα άλση, όπου έκαμνε πεολειχίαν (κυρίως…) εις τους περιστασιακούς του επιβήτορας…

    Τόχουν αυτό οι Γαλιλαίοι και όλοι οι μονοθεϊσταί: Αισθάνονται δυστυχισμένοι, μόλις ιδούν έναν συνάνθρωπόν των ευτυχισμένον… Αυτό και μόνον εξηγεί τα κίνητρα των Ισλαμοπιθήκων δι’ ό,τι συνέβη επροχθές εν Παρισίοις, την πόλιν του Μεγίστου Ιουλιανού…

    Μετά πάσης τιμής
    Γέρων Βάταλος
    Πρώην Ρωμιός, πάντοτε Έλλην και ουδέποτε κάφρος

  18. Γέροντα Βάταλε

    τα αποκρύπτομε διότι έτσι μας έχει διατάξει ο Τζώρτζ Σόρος.

    Αλλά μην πεις πουθενά πως στο είπα εγώ, ε;

  19. Ιάκωβος said

    Πολύ καλό. Δεν ήξερα ότι το Χριστιανόπουλος ήταν ψευδώνυμο.

    8, Δύτης. «Βήτια Μαλέεφ»
    Πωωπω, που τον θυμήθηκες. Μου είχαν κάνει στο δημοτικό δώρο το βιβλίο αυτό, μάλλον σε άλλη μετάφραση γιατί είχε και άλλο άλλο τίτλο: Ο φίλος μου ο Κόστια. Με τη Λίκα την αδερφή του και το ποντίκι, το σκύλο που τον μαθαίνανε να μετράει και το μεγάλο κεφάλι στο θέατρο, που ξεφυσούσε…

  20. Πάνος με πεζά said

    Βοηθώντας λίγο παραπάνω με την εκκλησία, θεωρητικώς, σήμερα γιορτάζει…

  21. venios said

    Σήμερα 15/11 είναι Γουρία, Σαμωνά και Αβίβου των μαρτύρων.
    Κατ’ άλλους δεν υπαρχει γνωστή γιορτή (με τέτοια ονόματα, ποιος να γιορτάζει).
    Και μήπως είναι η Μεταμόρφωση του Σωτήρος;

  22. sarant said

    Βρήκα γουήφι στη Ζυρίχη και ευχαριστώ για τα νεότερα!

    21 Κανένα ιστορικο γεγονός μήπως είναι;

    17 Γλιτώνεις την κάρτα επειδή έβαλες το αποχαιρετιστήριο του Ανανδράν, που τον αγαπούσα πολύ…

  23. Πάνος με πεζά said

    Nαι, στο #12 έχω μιλήσει για ιστορικό γεγονός.

  24. nestanaios said


  25. Stella said

    Σου συμβαίνουν το 1945, ανατρέχεις (από μνήμης) σε αυτά το 1986 και στα «τακτοποιεί» ένας τρίτος το 2015. Εκπληκτικό (σαν τα γκολ του Μέσσι).

  26. cronopiusa said

    «Σας αφήνω με ένα βαρύ αναστεναγμό…»

  27. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Με όλα τα καλά και τα κακά του, με όλες τις καλωσύνες και τις παραξενιές του, με όλες τις δημιουργικές του δραστηριότητες και τις αμφιλεγόμενες σχέσεις του, ο Ντίνος υπήρξε ένα πολύτιμο κεφάλαιο για την πνευματική ζωή της μεταπολεμικής Θεσσαλονίκης και όσοι νιώθουμε φίλοι του και φίλοι του έργου του σε ευχαριστούμε για την σημερινή σου αναφορά σ’ αυτόν..

  28. Πάνος με πεζά said

    Τελευταία βοήθεια για την εκκλησία (η απάντηση στις 9:30), το πρώτο και κύριο της όνομα, είναι ίδιο με του δρόμου στον οποίο βρίσκεται (κάτι μας είπες τώρα !).
    Δεύτερη, σημαντική βοήθεια, το όνομα της περιοχής όπως καταγράφηκε στις εφημερίδες της εποχής, έχει ένα «ι» διαφορετικό ή όχι, από τη σημερινή γραφή ( 🙂 ), σαν να λέμε, στη θέση του, κατά τον κώδικα του ιστολογίου, θα του βάλουμε αστεράκι !

  29. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    25: 🙂

    27: Νάσαι καλά. Είναι και άρρωστος ο ποιητής.

  30. Πάνος με πεζά said

    Εφημερίδες της εποχής, λοιπόν, μεταφέρουν την είδηση γράφοντας «στην περιοχή Γουδή». Μιλάμε για το 1922, Μια που κατά την εποχή του κινήματος, άλλα έντυπα το κατέγραψαν ως «Γουδί», ας μιλήσουμε για μια εκκλησία στην περιοχή του…Παπάγου !
    http://menoumeholargo.blogspot.gr/2014/11/92.html

  31. Γς said

    Για την εκκλησία:

    Ν;ός της «της Αναστάσεως» στου Παπάγου;

  32. sarant said

    Ωστε «η εκκλησία των Έξι». Και υπήρχε εκεί και Παναγία Γουδί από τον Μεσαίωνα, έχουμε πει.

  33. Γς said

    Τότε Ο Παπάγος και μέρος του Χολαργού λεγόταν Γουδί.

  34. Πάνος με πεζά said

    Ναι, ακριβώς. Ναός της Αναστάσεως ή «των έξι», που εκτελέστηκαν εκεί σαν σήμερα, το 1922. Αν πιστέψουμε στην παράδοση του κειμένου που επισύναψα, το μνημόσυνο θα γίνει την πρώτη Κυριακή μετά την επέτειο του γεγονότος, άρα την άλλη Κυριακή. Οπότε όσοι πιστοί, μπορείτε να πάτε και να δείτε και το χώρο από κοντά (φαντάζομαι, το Μετρό την άλλη Κυριακή δε θα έχει απεργία).
    Στις εφημερίδες αναγράφεται ως τόπος εκτέλεσης η περιοχή «Γουδή», αλλά άστο να πάει στο διάλο…

    A propos, πάντως, διαβάζοντας και το σχετικό στο βιβλίο του Νοικοκύρη (στο 1ο),εκείνο που, πιστεύω, «ουδετεροποίησε» το Γουδί, είναι το ένθετο «ου», σε συνδυασμό με το μικρό μήκος της λέξης.Ενώ, δηλαδή, δεν έχεις κανένα πρόβλημα να πεις «στου Ζωγράφου», «στου Παπάγου», εκείνο το «στου Γουδή», όπως και το «στου Κουκάκη», μοιάζοντας σα γρυλλίσματα, τελικά εξωρραϊστηκαν…

  35. Πέπε said

    @21:
    > > Σήμερα 15/11 είναι Γουρία, Σαμωνά και Αβίβου των μαρτύρων.
    Κατ’ άλλους δεν υπαρχει γνωστή γιορτή (με τέτοια ονόματα, ποιος να γιορτάζει).

    Και όμως!
    Γουρίας είναι τοπικό όνομα στη Σαντορίνη. Δεν ξέρω πόσο συχνό είναι -έναν έχω γνωρίσει-, αλλά πάντως στη Σαντορίνη δεν απορούν τι σόι όνομα είναι αυτό. Πίστευα ότι είναι τοπική παραλλαγή του Γουλιέλμος, που επίσης υπάρχει στο νησί (περνάς στους δρόμους και ακούς «Γουλιέλμο έλα να φάμε»!!), αλλά τελικά είναι χώρια άγιος.

  36. leonicos said

    Γιατί να πάρει κάρτα ο Βάτταλος; Τι είπε στο κάτω κάτω;

    Προφανώς αστειεύεται, διότι είναι τόσο γνωστό το ‘χούι’ του περι ου ο λόγος, που η κατηγορία ‘αποκρύπτεις’ ισχύει όσο θα ίσχυε και για τον Καβάφη. Άλλωστε φαίνεται η σάτιρα και από το γεγονός ότι ‘αποκρύπτεις’ και τον θάνατο του Ανανδρανιστάκη, που δεν θα είχες κανένα λόγο να το κάνεις.

    Ασφαλώς κάνεις πλάκα κι εσύ.

    Όσο για τον περι ου ο λόγος ποιητήν, ο Βάτταλος δεν τα είπε όλα. Διακαίωμά του οι επιλογές του (ας πούμε). Αλλά γράφει χυδαιότητες και με μια έπαρση που σε συνδυασμό, καταντάει γελοιότητα. Το παίζειανέγγιχτος επειδή κανείς δεν έχει καμιά διάθεση να τον αγγίξει.

  37. Πέπε said

    > > Διατί αποκρύπτετε ότι ο Ντινάκος Χριστιανόπουλος (κατά κόσμον Κωστάκης Δημητριάδης)…

    Ιδού ένα λεξιλογικό θέμα που θα άξιζε να συζητήσουμε:

    Γιατί άραγε έχει γίνει συνήθεια, τα τελευταία χρόνια, όποιος θέλει να επιτεθεί σε κάποιο δημόσιο πρόσωπο, να χρησιμοποιεί ανάμεσα σ’ άλλα όπλα και το …όνομά του; Μερικά παραδείγματα που μου έρχονται προχείρως είναι ο Χριστόδουλος, που σε άρθρα ή προφορικά κείμενα εναντίον του συχνά τον ανέφεραν με το κατά κόσμον όνομά του, «ο κ. Παρασκευαΐδης», η σύζυγος του τωρινού πρωθυπουργού Μπέτυ Μπαζιάνα, που σε αντίστοιχες περιπτώσεις την αναφέρουν με το βαφτιστικό της, Περιστέρα, και ο πρώην πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου, ο Τζέφρυ (υπάρχει κάποια ιστορία σχετικά μ’ αυτό το όνομα, ακριβής ή όχι, αδιάφορο για το ζήτημα που επισημαίνω).

    Νομίζω ότι ο επιτιθέμενος μοιάζει να υπονοεί «ξέρω πως σε αποκαλούν οι οικείοι σου / πώς λεγόσουν πριν γίνεις παπάς / πώς είναι το γραφικό βαφτιστικό που άλλαξες σε τρέντι υποκοριστικό / ποιο είναι το πραγματικό όνομα πίσω από το καλλιτεχνικό σου ψευδώνυμο, άρα φυλάγου, ξέρω κι άλλα πολλά για σένα που δε θα ήθελες να τα κάνω βούκινο…».

  38. Ανδρέας said

    Λεό
    ο Βάτταλος είναι σε κατάσταση μονίμου διωγμού εδώ και στου Gaumata. Αλλά του αρέσει. Ανεβάζει παλμούς (μ’ έχουν στην μπανιέρα δε μ’ έχουν αναρωτιέται πριν ανεβάσει ποστ).

  39. sarant said

    37 Δεν ξέρω αν είναι ίδιες όλες οι περιπτώσεις -ας πούμε, το Τζέφρι ήθελε να υπονοήσει ότι ο ΓΑΠ ήταν αμερικανάκι. Πάντως, για τους δεσποτάδες έχεις δίκιο, η αναφορά του κοσμικού επωνύμου χρησιμοποιείται σαφώς υποτιμητικά.

  40. To «Ελληνόπουλο» του 1945-46 δεν το πρόλαβα, θυμάμαι όμως αμυδρά ένα παιδικό περιοδικό με τον ίδιο τίτλο που έβγαζαν οι Πεχλιβανίδηδες (οι εκδόσεις Ατλαντίς) το 1958 και που δεν πρέπει να μακροημέρευσε. Το θυμάται κανείς άλλος;

  41. Πολλοί θα θυμούνται το σκωπτικό τραγουδάκι «Τα χριστιανόπουλα θα πάνε σινεμά…», που όπως έμαθα από ένα δίσκο του Λουκιανού Κηλαϊδόνη ήταν παρωδία κάποιου άλλου, που έλεγε «τα χριστιανόπουλα προβαίνουν με φτερά / να πούνε μήνυμα που φέρνει την χαρά». Υπήρχε καμιά συγκεκριμένη οργάνωση που τα μέλη της αποκαλούνταν «χριστιανόπουλα»;

  42. Spiridione said

    41 Το θυμάμαι που το λέγαμε στο κατηχητικό αυτό.

  43. Μαρία said

    41
    Θα πάμε με φτερά …
    Οργάνωση χριστιανόπουλα δεν υπήρχε, απλώς το τραγούδι το τραγουδούσαν όσα παιδιά πήγαιναν στο κατηχητικό ανεξάρτητα απ’ την οργάνωση.

    «Τα ονόματα και το ψευδώνυμο» επιγράφεται άλλο άρθρο του Χρ. «Απο μικρό με φώναζαν Λάκη, δηλαδή Αγγελάκη.» Ήταν το όνομα αδερφού του πατέρα του, που είχε σκοτωθεί νέος. Όταν πήγε σχολείο, τον έγραψαν με το πραγματικό του όνομα Κωνσταντίνος, απο το όνομα του άλλου αδερφού του πατέρα, που είχε χαθεί στα τάγματα εργασίας των Τούρκων.
    Όταν έκανε τα χαρτιά του, για να γραφτεί στο Πανεπιστήμιο, ανακάλυψε στο βαφτιστοχάρτι του οτι είχε βαφτιστεί … δυο φορές, την πρώτη φορά Νικόλαος, το μυστήριο όμωςακυρώθηκε («ο παπάς ήταν αντικανονικός ή κάτι τέτοιο») , και τη δεύτερη φορά Κωνσταντίνος.
    «Το 1947 αποφάσισα μόνος μου να το μετατρέψω σε φιλολογικό ψευδώνυμο και το έκανα Ντίνος Χρ. Πώς μου ‘ρθε το Ντίνος δεν ξέρω. Στο σπίτι και στο σχολείο, στα κατηχητικά και στις παρέες με φώναζαν ακόμα Λάκη.»
    Στο στρατό, για να μην τον κοροϊδεύουν συστήθηκε ως Κώστας που «αποδείχτηκε σωτήριο σε όλες τις περιπτώσεις. Γι’ αυτό το κράτησα και όταν απολύθηκα απο το στρατό, και το χρησιμοποίησα έκτοτε σε όλη την ερωτική και επαγγελματική μου ζωή.»
    Περιπέτειες είχε και με το επώνυμό του. Στην πρώτη δημοτικού ήταν γραμμένος ως Δημητριάδης, αλλά στη δευτέρα απο λάθος υπαλλήλου του ληξιαρχείου έγινε Δημητρίου μέχρι που αποκαταστάθηκε το σωστό Δημητριάδης όταν τελείωνε το γυμνάσιο.

  44. Μαρία said

    42
    Νέο παλικάρι και πήγαινες στο κατηχητικό; 🙂

  45. Spiridione said

    44. Με παρέσυραν 🙂 Για κάτι μήνες πήγα.

  46. Μαρία said

    45
    Κάποιας παρεκκλησιαστικής οργάνωσης ή της μητρόπολης;

  47. Spiridione said

    Όχι κι έτσι, στην εκκλησία της ενορίας μου.

  48. sarant said

    40: Όχι. Όταν ήμουν παιδί είχαμε σπίτι έναν τόμο από το παλιό Ελληνόπουλο, της μητέρας μου

  49. Γς said

    41, 42:
    Τα χριστιανόπουλα:

    Κι είχαμε παραφράσει το στίχο
    «Ο χριστός είναι που δίνει τη χαρά και την Ειρήνη»

    σε

    Ο χριστός είναι που δίνει το ψωμί και την Θρεψίνη.

    Tι, δεν την ξέρετε;

  50. Βάταλος said

    Αγαπητοί κύριοι,

    προυχώρησεν η νύξ (άς όψεται η γραία Βατάλαινα που μού έφαγε την ώραν με τις αρρώστιες της) και μόλις προλαμβάνω να σάς ενημερώσω δι’ έν ζωτικής σημασίας θέμα…

    Κακώς ο καθηγητής κ. Βένιος Αγγελόπουλος (σχόλιον 21) και ο κ. Πέπες (σχόλιον 35) νομίζουν πως η απελθούσα ημέρα (15 Νοεμβρίου) δεν έχει κάποιον σημαντικόν Άγιον. Εορτάζει ο αυτοκράτωρ μας Ιουστιανιανός και η πόρνη σύζυγός του Θεοδώρα αλλά απ’ ό,τι βλέπω έχετε και εις το παρελθόν ασχοληθεί με το θέμα και τοτο έχετε καλύψει . Διό και ο γέρων Βάταλος θα σάς προσφέρη εις το πιάτον την μνημειώδη περιγραφήν που κάμνει ο Προκόπιος εις την «Απόκρυφον Ιστορίαν» του διά τας τρύπας της Θεοδώρας και διά το περίφημον στριπτήζ με το καλαμπόκι και τας χήνας, καιι το οποίον έχουν βάλει εις το πρόγραμμά των όλα τα μεγάλα καμπαρέ της Γαλλίας. Μνημειώδεις σελίδες, που ελπίζω πως όταν με το καλό γίνη υπουργός Παιδείας ο ρέκτης κ. Σαραντάκος θα τας βάλη εις τα σχολικά βιβλία, μπάς και εξυπνήσουν τα αποβλακωμένα (από τας χριστιανικάς παρλαπίπας) Ρωμιόπουλα…

    Μετά πάσης τιμής
    Β.

    ΥΓ: Η μετάφρασις της «Αποκρύφου Ιστορίας» του Προκοπίου είναι – φυσικά – της υπέροχης Αλόης Σιδέρη (εκδόσεις «Άγρα») και το βιβλίον σάς το προσφέρει απόψε ο γερο-Βάταλος (πατήσατε εδώ ), προκειμένου να αντιληφθήτε πόσον μεγάλαι πόρναι υπήρξαν εις τα νιάτα των αι μισαί (τουλάχιστον) αγίαι της Ορθοδοξίας μας και αι μισαί (τουλάχιστον) αυτοκράτειραι του Βυζαντίου..

  51. Μαρία said

    47
    Πολύ σοφτ.
    Εμένα μ’ άρεσε ένα άλλο άσμα για τη μελωδία του. Μεγάλη ανακάλυψα οτι είναι κλεμμένη απ’ τη συμφωνία του νέου κόσμου του Νβόρζακ.

  52. Γς said

    39:

    >για τους δεσποτάδες έχεις δίκιο, η αναφορά του κοσμικού επωνύμου χρησιμοποιείται σαφώς υποτιμητικά.

    Και θυμάμαι την περίπτωση του Μακαρίου.
    Μούσκο τον ανεβάζανε, Μούσκο τον κατεβάζανε ενίοτε οι επικριτές του.
    Η Εστία μονίμως.

    Και μιας που λέμε για Μακάριο, ας πούμε τι μου θύμισε το χτεσινό νήμα-άρθρο
    «Το Παρίσι καίγεται, ο φασισμός ανεβαίνει»

    1955. Καισαριανή, Βύρωνας, Υμηττός. Ξύπνησαν γύρω στις 11 από τις φωνές μιας ομάδας εφημεριδοπωλών που έτρεχαν κουβαλώντας πόκους εφημερίδων και φώναζαν:

    «Η Κύπρος φλέγεται! Ο Μακάριος αυτοκτόνησε!»

    Κι όλος ο κόσμος, της μοναδικής ενημέρωσης από την ΕΙΡ [που θα είχε κλείσει εκείνη την ώρα με τον Εθνικό ύμνο] έσπευδε να αγοράσει ένα φύλλο.

    Και ματαίως έψαχναν να βρουν κάτι σχετικό με τα διαλαλούμενα υπό των εφημεριδοπωλών που έκαναν την αρπαχτή τους εκείνη τη νύχτα

  53. Γς said

    50 @ Βάταλον

    >Εορτάζει ο αυτοκράτωρ μας Ιουστιανιανός και η πόρνη σύζυγός του Θεοδώρα αλλά απ’ ό,τι βλέπω έχετε και εις το παρελθόν ασχοληθεί με το θέμα και το έχετε καλύψει

    Ναι το έχουμε καλύψει.
    Ποικιλοτρόπως

  54. BLOG_OTI_NANAI said

    Εξαιρετικός ο Χριστιανόπουλος, και ως ποιητής και ως δοκιμιογράφος. Φυσικά στην παιδική του ηλικία έγραφε πολύ διαφορετικά, αργότερα όμως είχε μια αξιοθαύμαστη επιμονή με την οικονομία των εκφράσεων αλλά και των διατυπώσεων. Εάν μία σκέψη μπορεί να διατυπωθεί σε 2 γραμμές, θα την ολοκληρώσει σε δύο μόνο γραμμές. Δεν βρίσκεις επίσης στα δοκίμια του καμία προσπάθεια να γίνει μελοδραματικός, τα βάσανα του και τις ενοχές του τις περιγράφει ρεαλιστικά και με ειλικρίνεια. Βεβαίως, τον αδικεί εντελώς η τηλεοπτική εικόνα του, όπου βγάζει μια έπαρση και μια περίεργη «υστερία» ίσως, πολύ μεγαλύτερα απ’ ότι στα γραπτά του. Στα δοκίμια του έχει καλά λόγια (όχι κολακείες) να πει για αρκετούς ποιητές, αλλά στις σπάνιες -ευτυχώς!- τηλεοπτικές εμφανίσεις του μοιάζει να θεωρεί αξιόλογο ποιητή μόνο τον εαυτό του.
    Θυμάμαι αντίστοιχα τον συχωρεμένο τον Ι.Μ. Χατζηφώτη, του οποίου η τηλεοπτική εικόνα ήταν επίσης επιεικώς απαράδεκτη -ερειστικός όσο δεν πάει-, όμως στα κείμενα του, λογοτεχνικά, ταξιδιωτικά, ιστορικά, ο χειρισμός του λόγου ήταν μοναδικός.

  55. leonicos said

    Πιθανότατα να κάνω και κάπου λάθος.
    Ασφαλώς δεν είναι τυχαία διάσημος. Γιατί είναι διάσημος ως λογοτέχνης, τελεία και παύλα.
    Είναι μικροψυχιά και βαρύ σφάλμα το να αναφέρεται κάποιος σε κάτι που δεν τον αφορά ή που δεν περιλαμβάνεται στη συζήτηση. Επομένως για τον λογοτέχνη μιλάμε.
    Αλλά ο συνδυασμός απόλυτη έπαρσης, χωρίς αντικείμενο, με την επιθετική αθυροστομία του είναι ενοχλητικός, διότι δεν σου δίνει τη δυνατότητα να το θεωρήσεις αυτοσαρκασμό έστω.

    Βέβαια ο καθένας αντιλαμβάνεται ότι κατατρύχεται από αρνητικά συναισθήματα για τον εαυτό του, από τα οποία δεν μπορεί ν’ απαλλαγεί και γι’ αυτό τα οδηγεί στο επακρο. Αυτό τον κάνει επιθετικό, εξ ου η αθυροστομία του.

    Και ασφαλώς επειδή δεν είναι δυνατό να θεωρηθεί ‘αξιοσέβαστος’, εκτός του σεβασμού προς τον πρόσωπό του που συνεπάγεται ο ανθρωπισμός μας, προσπαθεί να δείξει ότι περιφρονεί την απόρριψή του, αλλά τον πονάει.

    Και ασφαλώς είναι πονεμένος άνθρωπος, ανέκκλητα αλλά με δική του ευθύνη

  56. sarant said

    54 Εύστοχες παρατηρήσεις

    50 Ο Γιββων, αντίθετα, όλα τα άσεμνα αποσπάσματα των αρχαίων ιστορικών τα άφησε στο πρωτότυπο ή τα έβαλε στα λατινικά. Κάποιος λόρδος πλήρωσε αδρά έναν φιλόλογο της Οξφόρδης να του μεταφράσει όλα τα αμετάφραστα παραθέματα -αλλά απογοητεύτηκε μια και τα βρήκε κατώτερα της λιγούρας του.

  57. Ιάκωβος said

    41,42,43,
    Στο Χριστιανικό κατηχητικό δεν πήγα, μόνο στο άλλο.Κινηματογραφική παραλλαγή. Το λέγαμε στο σχολείο.

    Τα χριστιανόπουλα θα πάνε σινεμά
    θα δούνε πράχτορα μηδεν μηδέν εφτά
    τα φώτα σβύσανε, αρχή της νέας σεζόν
    βγαίνει μια γκόμενα χωρίς κομπινεζόν.

  58. 56β Το ίδιο έκανε ο Γκιμπ με την οθωμανική ποίηση (τα άφηνε στα οθωμανικά), έχω δει όμως και λατινικές βερσιόν.
    57 Στην εκδοχή που ξέρω απ’ τον πατέρα μου: …και βγαίνει ο Τζέιμς Μπον / με την κοπέλα του χωρίς κομπινεζόν (ή κάπως έτσι)

  59. Ιάκωβος said

    Η πιο γνωστή εκδοχή,

    …το έργο αρχινά
    και βγαίνει ο πράχτορας μ’ ένα διπλό σουγιά.

  60. sarant said

    58 Κι εγώ με Μποντ το ξέρω: και βγαίνει ο Τζέιμς Μποντ / με τη συμβία του χωρίς κομπινεζόν

  61. Όχι μόνον ο Γίβων. Το φαινόμενο ήταν συχνότατο μέχρι σχετικά πρόσφατα. O περίφημος Krafft-Ebing, στη μνημειώδη του επισκόπηση των σεξουαλικών διαστροφών Psychopathia Sexualis, τις πιο τολμηρές περιγραφές συγκεκριμένων πράξεων τις έγραφε λατινικά, και στην εισαγωγή λέει ρητώς ότι αυτό το κάνει ώστε να μην τον διαβάζουν οι αναρμόδιοι. Αλλά και στις εκδόσεις Loeb των Αρχαίων που μας έχει χαρίσει ο Βάταλος, καλή του ώρα όσο κι αν μας εξοργίζει ώρες-ώρες, γίνεται το ίδιο: στις Θεσμοφοριάζουσες π.χ., ο στίχος «και μην βεβίνηκας συ γ’, αλλ’ ουκ οίσθ’ ίσως» (ως απάντηση σε κάποιον που ρωτάει για έναν διαβόητο για το κουσούρι του ποιητή και λέει πως δεν τον ξέρει) αποδίδεται στο αγγλικό «I fear there’s much you don’t remember, Sir», ενώ μεταφράζεται κατά λέξη σε … λατινική υποσημείωση! (Τουλάχιστον αυτό συνέβαινε στην έκδοση που υπήρχε πριν από 50 χρόναι στη βιλιοθήκη του σχολείου μου· από τότε μπορεί να το ‘χουν αλλάξει.)

  62. sarant said

    61 Πολύ ενδιαφέρον, δεν το ήξερα. Βέβαια, είχα πετύχει κάπου μια έκδοση Αριστοφάνη για φοιτητές της Οξφόρδης, που τους άσεμνους στίχους απλώς τους παρέλειπε.

  63. Πράγματι, το άλλαξαν από τότε. Βλ.
    https://books.google.be/books?id=3jLjZvb9fxQC&pg=PA179&lpg=PA179&dq=%22remember.+Sir%22+paedicasti&source=bl&ots=itA8BD04So&sig=6F9NqITggwrGOmS_S0wlLQ_-u7I&hl=el&sa=X&ved=0CB8Q6AEwAGoVChMIyPfH9fOUyQIVh7IUCh21wASq#v=onepage&q=%22remember.%20Sir%22%20paedicasti&f=false
    (γενικώς, γαργαλιστικά ενδιαφέρον βιβλίο, που μόλις ανακάλυψα και νιώθω τον πειρασμό ν’ αγοράσω!)

  64. Ριβαλντίνιο said

    Αχα ! Καλό στοιχείο. Δηλαδή οι Βυζαντινοί μοναχοί που διέσωσαν τα διάφορα αρχαία και μεσαιωνικά έργα ήταν λιγότερο σεμνότυφοι από τους πιο πρόσφατους.
    Στους Μαυρόλυκους του Πετσάλη δείχνει τον πατριάρχη να συζητάει με τον Φαναριώτη Μαυρόλυκο. Ο πατριάρχης του μιλάει για τους αρχαίους συγγραφείς που έχει στην βιβλιοθήκη του. Ο Μαυρόλυκος παρατηρεί ότι λείπουν οι τραγικοί και ο Αριστοφάνης. Και ο πατριάρχης του λέει:

    «Η βιβλιοθήκη μου είναι βιβλιοθήκη αναχωρητή. Δεν έχουν θέση σε αυτήν τα πάθη.»

    ή κάτι τέτοιο, δεν θυμάμαι καλά.

    ——————————————————————-

    Εγώ που έκανα κατηχητικό 8 χρόνια (περνάγαμε και γαμώ ! τζαμάουα που λέγανε και οι αρχαίοι ) και σχετικά πιο πρόσφατα, το τραγούδι αυτό ζήτημα είναι αν το είπαμε 2 φορές σε 8 χρόνια !

    Σε ένα άλλο, τους «Ψαράδες», αντί για

    «Εμπρός αδέλφια, ψαράδες γινείτε,
    και με πίστη και αγάπη μαζί….»

    λέγαμε

    «Εμπρός αδέλφια, ψωράδες γινείτε,»

    🙂

  65. Μαρία said

    61, 62
    Ad usum Delphini 🙂

  66. 65 χαχαχά!
    Comparer l’original du texte d’Esther de Racine :

    « Lorsque le roi, contre elle enflammé de dépit,
    La chassa de son trône ainsi que de son lit, »

    avec la version ad usum Delphini :

    « Lorsque le roi contre elle irrité sans retour,
    La chassa de son trône ainsi que de sa cour. »

  67. Μαρία said

    62
    Θα το αφομοιώσεις με την τρίτη 🙂
    https://sarantakos.wordpress.com/2011/02/28/sykophant/#comment-60368

  68. sarant said

    Ξεχνάω, είπαμε

  69. Μάλλον μ΄έχει πιάσει η σπαμοπαγίδα — για πρώτη φορά, όσα χρόνια σχολιάζω εδώ μέσα.
    Πάω να βάλω μια απάντηση στα 65-66 και μου απαντάει η WordPress ότι την έχω ήδη βάλει — αλλά δεν εμφανίζεται.
    Όποιος θέλει να τη δει, μπορεί να τη δεί εδώ.
    Πάντως όλοι πλην της Μαρίας ξεχνούμε…

  70. 67 Καλά θυμόμουν λοιπόν ότι είχα ξαναγράψει για τον Γκιμπ 🙂

  71. Μαρία said

    69
    Όταν είχα να εξεταστώ μεταξύ άλλων όλο τον Κάτουλλο, ήξερα οτι θα γλίτωνα αυτά τα επιθετικά … ολισθήματα απ’ την εξέταση κι άρα απ’ τη μελέτη. Γι’ αυτό και τα έχω επιμελώς τσεκαρισμένα 🙂

    Σε μετάφραση Τρομάρα η στροφή με τον Μέμμιο, που είχε τον Κάτουλλο σουπίνουμ:
    Ω Μέμμιε, με καλοξάπλωσες για ώρες
    κι ατάραχος μου έδωσες ολάκερο παλούκι! (irrumasti)
    Μα απ’ ότι βλέπω, πάθατε κι εσείς καζούρα:
    κι εσάς ψωλή αντάξια σας φορτώσαν.
    Ψάχνε σου λέει ύστερα για φίλους απο τζάκι!

  72. Απίστευτο αυτό το τελευταίο παράδειγμα — πολλώ μάλλον που ο Ρακίνας είχε γράψει την Εσθήρ ακριβώς για παρθεναγωγείο!
    Ακόμα πιο απίστευτη όμως είναι η έκδοση του Κατούλλου ad usum Delphini, όπου ο εκδότης είχε αφαιρέσει από το σώμα του έργου τα ολισθηρά αποσπάσματα… αλλά τα είχε συμπεριλάβει, όλα μαζί συγκεντρωμένα, σ’ένα επίμετρο του ίδιου τόμου! (ίσως η ιδέα του να ήταν να μπορεί να κόψει τις σελίδες εκείνες ο δάσκαλος προτού το δώσει στο μαθητή.) Δεν κοροϊδεύω: δείτε εδώ λεπτομέρειες καθώς και και τους σχετικούς στίχους του Βύρωνα:
    Juan was taught from out the best edition,
    Expurgated by learned men, who place
    Judiciously, from out the schoolboy’s vision,
    The grosser parts; but, fearful to deface
    Too much their modest bard by this omission,
    And pitying sore his mutilated case,
    They only add them all in an appendix,
    Which saves, in fact, the trouble of an index;
    For there we have them all ‘at one fell swoop,’
    Instead of being scatter’d through the Pages;
    They stand forth marshall’d in a handsome troop,
    To meet the ingenuous youth of future ages…
    (Εμείς τον ξέρουμε κυρίως ως φιλέλληνα, αλλά όσοι ξέρουν αγγλικά αξίζει να διαβάσουν όλο το ποίημα με τις απίθανες ομοιοκαταληξίες του:
    There ‘s not a sea the passenger e’er pukes in,
    Turns up more dangerous breakers than the Euxine.
    και πάντως οπωσδήποτε όλο το απόσπασμα το σχετικό με τη μόρφωση του ήρωα (αναζητήστε τις λέξεις that his breeding should be strictly moral και διαβάστε τις 8-9 επόμενες στροφές).

  73. Για όποον ενδιαφέρεται, ο απίστευτος Βάταλος ανέβασε εδώ ολόκληρο το βιβλίο Expurgating the Classics: Editing Out in Greek and Latin όπου παρέπεμψα προηγουμένως, συνοδεύοντάς το από το εξής σχόλιο:
    » Διά να μή γράφω εγώ νέον σχόλιον, παρακαλώ, ενημερώσατε τους αποβλακωμένους (από τας χριστιανικάς παρλαπίπας) Ρωμιούς αναγνώστας του Σαραντακείου ιστολογίου, μπάς και ευρεθή καμμία αγαθή ψυχή και θελήσει να το αναγνώση, αν και δεν το πολυπιστεύω.»
    Εγώ πάντως το κατέβασα και το έχω, αν και, διαβάζοντας το μεσημέρι τις σελίδες που εμφάνιζε το Google Books, είχα μάλλον χορτάσει. Τον ευχαριστώ· αλλά ότι θα βρισκόταν άνθρωπος να κατηγορήσει ως «αποβλακωμένους από τας χριστιανικάς παρλαπίπας» γενικώς και αορίστως τους «Ρωμιούς αναγνώστας του Σαραντακείου ιστολογίου», ε, αυτό δεν το περίμενα! Και μη μου θυμίσετε ότι έχει ξαναγίνει…

  74. sarant said

    Πότε θα τα διαβάσουμε όλα αυτά;;;;

    69-72 Σε είχε πιάσει η σπαμοπαγίδα και όταν το απελευθέρωσα ετεροχρόνισα το σχόλιο.

  75. Μαρία said

    Για να ξαναγυρίσουμε στο Χριστιανόπουλο, η δημοσίευση της πρώτης συλλογής του το ’49, που δεν ήταν ad usum christianorum, του στοίχισε αρχικά την παύση του απο κατηχητή και δυο χρόνια αργότερα την οριστική αποπομπή του απ’ τα κατηχητικά.
    πηγή ο ίδιος, στο Τα δύσκολα χρόνια της κατακραυγής, όπ.

  76. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Τα χριστιανόπουλα θα πάνε σινεμά
    θα δούνε πράχτορα μηδέν μηδέν εφτά.
    Τα φώτα σβήσανε και βγαίνει ο Τζέιμις Μπον
    με μια χανούμισσα χωρίς κομπινεζόν.

  77. Γς said

  78. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Ραδιοτηλεοπτικές εκπομπές με το Ντίνο Χριστιανόπουλο:

    Ντ. Χρ./Φλέσσα(Α’ Μέρος)

    Ντ. Χρ./Φλέσσα (Β’ Μέρος)

    Ντ.Χρ./Τσαπανίδου

    Συνέντευξη Ντίνου Χριστιανόπουλου στο Τζίμη Πανούση
    Σχόλιο Charilaos Koulioumpas
    Είναι μέρος της ραδιο-φονικής εκπομπής του Τζίμη Πανούση με τίτλο «Αληθινές Συνεντεύξεις»… Τα πάντα, πάντα είναι μονταρισμένα.

  79. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    Όλα τα βιβλία που απλόχερα προσφέρονται, δήθεν με κόπους σκαναρισμένα, προέρχονται από εδώ gen.lib.rus.ec
    Είπα και ελάλησα και αμαρτίαν ουκ έχω… 🙂

  80. sarant said

    Κι επειδή είναι στο Εκουαδόρ δεν έχουν και φόβο να κλείσουν όπως το bookfi και τα άλλα;

  81. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    Δεν ξέρω τι γίνεται. Κάθε φορά που τους κλείνουν τα πάνε αλλού μάλλον;
    Π.χ. βρήκα μόλις ότι ξανάνοιξε το sci-hub.io (io είναι εδώ https://en.wikipedia.org/wiki/British_Indian_Ocean_Territory) που είχα γράψει στους κυβερνοπόντικες ότι έκλεισε όταν ήταν .org. Οι πειρατές παίζουν κρυφτούλι στις Επτά Θάλασσες… 🙂

  82. Παύλος said

    #80
    Το fi έγινε zz και δουλεύει μια χαρά.

  83. Ηλεφούφουτος said

    Συγγνώμη για το όψιμο του σχολίου, αλλά τώρα διάβασα αυτό το άρθρο και είδα κάτι που μου θύμισε μιαν άλυτη απορία μου σχετικά με τη χρήση της λέξης «νοσταλγία».

    Συγκεκριμένα, στο ποιημα «Ποθώ» βλέπω ότι το μικρό Χριστιανόπουλο(ς) λέει «την προσευχή μου νοσταλγώ να κάνω εκεί».

    Δεν το έχω δει πουθενά λεξικογραφημένο. Στην παλιότερη ποίηση η λέξη νοσταλγία και τα παράγωγά της φαίνεται πως χρησιμοποιόταν με μια αλεξικογράφητη σημασία που δεν είχε μέσα το χαρακτηριστικό του παρελθόντος ή της πατρίδας αλλά μάλλον νέτα σκέτα τη σημασία της λαχτάρας, της έντονης συναισθηματικής κατάστασης.
    Παρεπιφτού, πώς ερμηνεύεται το «νοσταλγικά εγώ κλαίω τη θλιβερή
    μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που ‘ναι»;

    Ξέρετε μήπως κάτι παραπάνω; Βλέπετε μήπως κάτι που εγώ δεν βλέπω;

    Και μια που ασχολούμαι τώρα με το άρθρο, η κατακλείδα του
    «Να κρατήσουμε πάντως από αυτή τη μικροφιλολογική αναδρομή τη μεγάλην αξία που έχει για κάποιον προικισμένο αρχάριο η ενθάρρυνση των πρώτων προσπαθειών του.»

    Μου θύμισε τι σκέφτηκα όταν είχα διαβάσει πρώτη φορά αυτό το ποίημα του Καβάφη
    http://www.kavafis.gr/poems/content.asp?id=201&cat=4

    ότι δηλαδή δεν πρέπει να ασχοληθώ ποτέ με κριτική ποίησης, γιατί, αν δεν ήξερα ποιος το έγραψε και με ρωτούσαν τι γνώμη έχω για τον ποιητή του, θα έλεγα πάνω κάτω ότι είναι ένας βλάκας που θα γράφει πάντα βλακείες.

    Και για να μη βρεθεί κανείς να πει ότι δεν τοποθετήθηκα στο θέμα των χριστιανόπουλων, η παραλλαγή με το σινεμά και τον Τζέιμς Μποντ είναι η μόνη που ξέρω.
    Το αυθεντικό στο δικό μου τμήμα στο Δημοτικό δεν το κάναμε, είχαμε και δασκάλα Κρητικιά και προοδευτικιά, αλλά το ήξερα από συνδιδασκαλίες (όταν η κυρία μας αρρώσταινε) με το άλλο τμήμα, που είχε δάσκαλο που ήταν και αδελφός γνωστού ποδοσφαιριστή που κατά καιρούς πολιτεύτηκε με τη Δεξιά και είχε και τη χορωδία οθντκ του σχολείου. Παρ όλα αυτά μόνο το «πειραγμένο» μού έμεινε. Παλιότερα ήξερα και διάφορες παραλλαγές του μετά τα φώτα που σβήσανε, τώρα θυμάμαι μόνο αυτήν της Έφης-Έφης.

  84. sarant said

    83 Νοσταλγώ με τη σημασία λαχταρώ… ενδιαφέρουσα παρατήρηση

  85. 83 Και όμως ρε συ το τέλος του ποιήματος το απογειώνει κάπως (γενεάς αδυσωπήτους…)

  86. Ηλεφούφουτος said

    85 τους διερμηνείς απογειώνει 🙂

  87. Μαρία said

    Δε βλέπω σχόλιο για τα τσαΐρια 🙂 Άλλη σύμπτωση με Χρ.

  88. Μαρία said

    40 χρόνια ο Χρ. μόλις 24 η Αλέκα. Η άτιμη η μνήμη και νεκρούς ανασταίνει. http://www.efsyn.gr/arthro/istories-poy-den-denoyn

  89. Ηλεφούφουτος said

    87 Πράγματι, Μαρία 🙂
    Κοπυπαστώνοντας το λίκνο του καβαφικού ποιήματος μού ήρθαν στο μυαλό οι τσαϊράδες του Χριστιανό.

    Αλλά είπα να περιοριστώ έναν συνειρμό.

  90. Βάγια said

    Παραδέχομαι ότι ο Χριστιανόπουλος είναι γνωστός ποιητής και για αυτό θα πρέπει να κρίνεται ως λογοτέχνης μόνο από την ποιητική του αξία, χωρίς να μπαίνουν κουτσομπολιά στο παιχνίδι! Εμένα προσωπικά δεν μου πολυαρέσουν τα ποιήματά του, βρίσκω ότι δεν υπάρχει το ποιητικό φίλτρο που μεταμορφώνει το βίωμα σε ποίηση, αλλά το να λέει κάποιος κακίες επειδή δεν του αρέσουν τα ποιήματα του το βρίσκω εκτός από αισχρό και άδικο για τον ποιητή, υποβιβαστικό για τον κουτσομπόλη.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: