Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης – Γέρων αιμύλος και σπουδαιόμυθος

Posted by sarant στο 8 Δεκεμβρίου, 2015


Εδώ και κάμποσο καιρό έχω αρχίσει να δημοσιεύω, κάθε δεύτερη Τρίτη, αποσπάσματα από το βιβλίο του πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου, “Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης” (εκδ. Ερατώ, 1995, εξαντλημένο), που είναι μια βιογραφία του παππού μου, του Νίκου Σαραντάκου (1903-1977), ο οποίος είχε το ψευδώνυμο Άχθος Αρούρης (που είναι ομηρική έκφραση και σημαίνει ‘βάρος της γης’). Η σημερινή συνέχεια είναι η πεντηκοστή έκτη, και είναι η τελευταία του 11ου κεφαλαίου, που έχει τον τίτλο: Ένας επικούρειος στον καιρό μας, παναπεί πλησιάζουμε προς το τέλος. Η προηγούμενη συνέχεια βρίσκεται εδώ.

Στο τέλος του άρθρου λέω το ανέκδοτο με τα φλιτζάνια για αριστερόχειρες, που το αναφέρει ο παππούς μου σ’ ένα ποίημά του και που μπορεί να μην το ξέρουν κάποιοι.

mimis_jpeg_χχsmallΌσο περνούσαν τα χρόνια γινόταν ένας καλοσυνάτος και ευχάρι­στος ηλικιωμένος. Σ’ αντίθεση με τους περισσότερους ανθρώπους που όταν γεράσουν αρχίζουν να λένε είτε βλακείες είτε κακίες και γενι­κώς πράγματα ανούσια και πληκτικά, ο ποιητής πέτυχε να γίνει αυτό που ο Δημόκριτος θεωρούσε ως ιδανική κατάληξη του ανθρώπινου βίου: γέρων αιμύλος και σπουδαιόμυθος, δηλαδή καλοσυνάτος γέρος που λέει πάντα ενδιαφέροντα πράγματα. Πραγματικά η συνα­ναστροφή μαζί του ήταν αληθινή απόλαυση. Είχε καθιερώσει στα οικογενειακά τραπεζώματα των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρο­νιάς να διαβάζει κάποιο διήγημα του Παπαδιαμάντη εις επήκοον της ομήγυρης, ενώ στις συνεστιάσεις της Λεσβιακής Παροικίας οπωσδή­ποτε θα τον καλούσαν να απαγγείλει ποιήματά του.

Τόσο στο Τολό και στο Ξυλόκαστρο, όπου μονίμως και εναλλάξ παραθέριζε, όσο και στην Αίγινα στη συμπεθέρα και στο πολυπληθές συγγενολόι της, ήταν πολύ αγαπητός και η παρέα του περιζήτητη. Οι γνωστοί και φίλοι που απέκτησε εκείνη την περίοδο ανήκαν στις πιο διαφορετικές κατηγορίες ανθρώπων. Στο Ξυλόκαστρο γνωρίστηκε με τον γλύπτη Χάρη Σακελλαρίου, ο οποίος του έκανε και ένα πολύ πετυχημένο πορτρέτο, αλλά και με το χασάπη και αυτοσχέδιο ποιητή Γιάννη Αθανασόπουλο, που έγραψε ένα κάπως αφελές στιχούργη­μα, αφιερωμένο στη γνωριμία τους. Ο Νίκος σ’ ανταπόδοση έγραψε το παρακάτω ποίημα, που το χάρισε στο φίλο του.

Που λες δεν είν’ η ποίηση προνόμιο
των λίγων πούχουν φίρμα ποιητή
έχουνε κι άλλοι χάρισμα παρόμοιο
κι ας μη σκαρώνουν στίχους στο χαρτί

Η έμπνευση τους έρχεται πηγαία
στις ώρες του κεφιού και της αγάπης
κι έτοιμα τα στιχάκια τους τα ωραία.
Παράδειγμα: ο Γιάννης ο Χασάπης.

Στο Τολό πάλι γνωρίστηκε καλά με τον γάλλο αρχαιολόγο Γκυ Ροσέ, που του χάρισε το βιβλίο του Archeologie de la Grece Prehistorique, με ιδιόχειρη αφιέρωση. Επί δύο κατά σειρά καλοκαίρια τακτικός συμπαίκτης του στο σκάκι ήταν ένας γερμανός ωτορινολα­ρυγγολόγος, με τον οποίο όμως δεν έπιασε φιλίες. Από την αρχή δεν τον γούσταρε, όπως φαίνεται στο ποίημα που του «αφιέρωσε»:

Έπαιξα σκάκι μ’ ένα Γερμανό
πούναι γιατρός ωτορινολαρυγγολόγος.
Τον έχουν στη δουλειά του ικανό,
ωστόσο εμένα δε μου πέφτει λόγος.

Μια που δεν πρόκειται να κάνω θεραπεία
— έχω αυτιά, μύτη και λάρυγγα στην τρίχα!—
Στο σκάκι μόνο με έμελλε να μάθω ποία
είναι η τέχνη του, αφού αντίπαλο τον είχα.

Πρώτη παρτίδα κι έλαχε να πάρει τα λευκά.
Ανοίγει έψιλον τέσσερα, παρτίδα
gioco-piano.
Πριν από κάθε κίνηση σκέφτεται εντατικά,
σα νάταν για πρωτάθλημα ή κάτι παραπάνω.

Το προϊόν της σκέψης του συνήθως είναι τζίφος.
Τευτονική βραδύνοια ή τολμηρή παγίδα;
μ’ ανησυχεί -τ’ ομολογώ- το πλήρες κύρους ύφος.
Δε θες μ’ όλα τα λάθη του να πάρει την παρτίδα;

Του παίρνω τη βασίλισσα μα εκείνος πέρα βρέχει,
Ποιο σχέδιο καταχθόνιο να καταστρώνει τάχα;
με τέτοιους τύπους ο καθείς οφείλει να προσέχει
να μη κοιτά τα κέρδη του μονάχα.

Του παίρνω πύργο κι άλογο, χάνοντας μόνο πιόνια
όμως αυτός ατάραχος σα νάταν Ταλ ή Σπάσκι.
Του κάνω ματ! Ετέλειωσα. Για δες ρε κάτι ψώνια!
Σωστά το λεν διδάσκεται κανείς όσο γηράσκει.

Και πάμε ευθύς για τη ρεβάνς. Στήνουμε τα κομμάτια
κι αρχίζουμε. Μια πονηρή περνά απ’ το νου μου σκέψη:
δε θες ο μάγκας νάχασε μονάχα για τα μάτια
να με γελάσει και να με χορέψει;

Ωστόσο πάει κι η δεύτερη. Σε λίγο πάει κι η άλλη.
Ο κόπανος! Και μ’ έσκιαξε με τη σπουδαιοφάνεια.
Θάχει και τούτος το γερό του Φύρερ του κεφάλι
όπου γι’ αριστερόχειρες αγόραζε φλιτζάνια.

grafeioΣκάκι έπαιζε ανελλιπώς και στην Αθήνα, με συνήθεις συμπαίκτες του το σύγγαμβρό του τον Γιώργο τον Μίσσιο και το φίλο του γιου του Μανώλη Γεωργουλάκη, που εξελίχθηκε αργότερα σε διεθνή διαιτητή του σκακιού. Με τους φίλους του γιου του και της νύφης του άλλωστε έκανε ισότιμη παρέα. Για είκοσι περίπου χρόνια το σπίτι του και η παρουσία του ίδιου του ποιητή ήταν το σταθερό σημείο αναφοράς για πολύ κόσμο, ιδίως στα δύσκολα χρόνια της απριλιανής Δικτατορίας. Βρίσκανε στη συναναστροφή μαζί του κάτι το πηγαίο, το γνήσιο και το πρωτότυπο. Με μόνη την παρουσία του τους θύμιζε πως υπήρχαν αξίες αιώνιες, άφθαρτες και διαχρονικές: η εντιμότητα, η παρρησία, η φιλία, η ανθρωπιά, η αγάπη του ωραίου, η απλότητα.

Ποτέ του δεν παραδέχτηκε ότι αποστρατεύτηκε από τη ζωή. Χωρίς να αξιώνει να περνά η γνώμη του, φρόντιζε να είναι πάντα χρήσιμος στους γύρω του. Το ενδιαφέρον του για τους άλλους ήταν πάντα ακοίμητο. Όταν μια φορά, σε μια τυχαία επίσκεψη στο σπίτι της πε­θεράς τής ανιψιάς του, της Βαγγελίτσας, πήρε είδηση πως το μικρό κορίτσι της κουνιάδας της ψηνόταν από τον πυρετό και πως οι γονείς του δεν έδιναν, (από άγνοια, καθώς ήταν μόλις φερμένοι από το χωριό τους) την πρέπουσα προσοχή, δεν περιορίστηκε σε συμβουλές, αλλά επιβίβασε το κοριτσάκι και τη μητέρα του στο Γρηγόρη και τους πήγε στο Παίδων. Εκεί τους είπαν ότι το παιδί αν έμενε άλλη μια μέρα στο σπίτι θα πέθαινε από αφυδάτωση.

Στη βοήθεια που έδινε στους γύρω του συντελούσε και το γεγονός ότι είχε τις πιο ποικίλες και χρήσιμες γνώσεις και ότι πιάναν τα χέ­ρια του. Το τραπέζι του γραφείου του ήταν ταυτοχρόνως και πάγκος βιβλιοδέτη, εφαρμοστή, ξυλουργού και ηλεκτρονικού. Η συντήρηση των ηλεκτρολογικών και υδραυλικών εγκαταστάσεων του σπιτιού ήταν αποκλειστική αρμοδιότητά του. Μέγα μέρος των χιλιάδων βι­βλίων της ενωμένης οικογενειακής βιβλιοθήκης έχει βιβλιοδετηθεί από τα χέρια του με τρόπο κυριολεκτικά αθάνατο. Έφτιαχνε μόνος του ραδιοφωνάκια τρανζίστορ και είχε γεμίσει το σπίτι με αυτοσχέ­διες συσκευές ενδοσυνεννόησης. Κατασκεύαζε ωραιότατες βάσεις, αναλόγια και ράφια για βιβλία. Σε μια τέτοια βάση, που χάρισε στον εγγονό του όταν μπήκε στην Ιωνίδειο Πρότυπη Σχολή, είχε γράψει:

Aι μεν ρίζαι της γνώσεως πικραί οι δε καρποί αυτής… πικρότεροι

Εκείνη ακριβώς την εποχή έγραψε την Ποιητική Αυτοβιογραφία του, όπου διατυπώνει τις απόψεις του για την ποίηση και τους κανόνες της στιχουργικής. Την παραθέτω ολόκληρη, ελπίζοντας και πάλι να μην εξαντλήσω την υπομονή του αναγνώστη.

Από μικρό κι αμούστακο, με μάγουλο σα ρόδι,
ως τώρα που μ’ αυλάκωσαν το πρόσωπο οι ρυτίδες,
η μούσα η λάμια κάθεται στο νου μου σταυροπόδι
και με οίστρους και με οράματα μου σαλαγάει τις βίδες.

Του κάκου κλειω τα μάτια μου στης άνοιξης το θάμα,
στην ομορφιά, στο λούλουδο, στης κόρης τους βοστρύχους,
κουφός στη νότα τ’ αηδονιού και στης πηγής το νάμα.
Αδιάκοπα κι αλύπητα μου ψιθυρίζει στίχους!

Να ήτανε κάνε οι στίχοι της αυτοί της προκοπής
και να γινόμουν ένδοξος κι ένας απ’ τους Αρίστους,
ή νάταν μπούρδες υψηλές και μεγαλοπρεπείς
σα νάτανε βλαμμένος ο ποιητής τους!

Να ’βοσκε στου ασυνείδητου τις ζοφερές εκτάσεις
κι ασύδοτη ν’ αράδιαζε κουβέντες ηχηρές
κομμένες κι ασυνάρτητες -μοντέρνες όμως- φράσεις
τρίχες τουτέστι κατσαρές!)

Όμως εκείνη τίποτες! Αγύριστο κεφάλι.
Δεμένη στην Παράδοση, στο μέτρο και στη ρίμα.
Ούτε δυο στίχους το σκυλί δε μπόρεσε να βγάλει
γριφώδεις κι ακατάληπτους – σαν τους μοντέρνους. Κρίμα.

Και της υποδεικνύω ο φουκαράς:
Έτσι που πάμε Μούσα μου καημένη,
ο διάβολος μας πήρε και τους δύο.
Η Λήθη δυστυχώς μας περιμένει
κι όχι τιμές ή δόξες ή παράς
ή καν της δωδεκάδος το βραβείο.

Στίχοι με μέτρο, ρυθμικοί,
πούναι θαρρείς τυμπάνων ήχοι,
καμιά δεν έχουν πέραση οτις μέρες μας.
Ξεπερασμένοι πια και πληχτικοί
και των παλιών δασκάλων τώρα οι στίχοι,
που τόσο συγκινούσαν τους πατέρες μας.

Κι η δόλια η ρίμα – Πού ’ναι ο Παλαμάς,
όπου δεκάτη μούσα την εκάλει!
από το στίχο τώρα πήρε φύσημα
και ξέπεσε στον άμουσο μπακάλη.

Τυλίγονται στα φύλλα της νηστίσιμα,
ελιές, τουρσί, χαβιάρι, ταραμάς.
Κι εξόν αυτό, το λεν οι μυημένοι
και της μοντέρνας τέχνης οι γλεντζέδες
μέσα σε τέτοιους στίχους τυλιγμένοι
φαίνονται νοστιμότεροι οι μεζέδες,
γιατί –ό,τι κι αν πεις -κάτι έχουν πάρει
από το Μαλακάση ή το Γρυπάρη.

Για τούτο κι η μομφή, πως οι μοντέρνοι
δεν έχουν παλαιότερους διαβάσει
είν ’ ολοφάνερο πως πέφτει.
Απλούστατα καθένας δρόμο παίρνει
και τρέχει τους παλιούς να ξεπεράσει
(βάζοντας όπου δει λιγάκι νέφτι).

Πρώτα ο τεχνίτης ζύγιαζε τις λέξεις του
σα νάτανε βενέτικο χρυσάφι.
Σήμερα ακολουθώντας τις ορέξεις του
ασύδοτος αφήνεται να γράφει

Κι αν άλλοτε, σ’ ολόκληρο το βίο του
δούλευε ο ποιητής μια συλλογή του (—αλλοί!)
ο τωρινός ατσίδας το βιβλίο του
το γράφει εις δύο βδομάδες το πολύ.

Παλιοί δασκάλοι που σμιλεύατε
το στίχο σαν ατίμητο πετράδι!
να ξέρετε πως άδικα παλεύατε.
Ξοφλήσατε. Σας έφαε το σκοτάδι.

Φευ! το παν ελησμονήθη.
Σας εκάλυψεν η λήθη
και σας έφαγε η μαρμάγκα!
Νέοι άνδρες, νέα ήθη.
Τώρα σκας το παραμύθι
κι έτσι πέφτουνε τα φράγκα.

Λοιπόν τραγούδα Μούσα μου καημένη
όμως σε νέα προσηλώσου ιδανικά
(πάρε καμπόσα απ’ τους μοντέρνους δανεικά)
και τα παλιά που τόσο σ’ άρεσαν… Κομμένη!

Και συμμορφούμαι το λοιπόν και τραγουδώ,
χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ.

Το ανέκδοτο που λέγαμε. Μόλις άρχισε ο Χίτλερ να παίρνει τα πρώτα μέτρα κατά των Εβραίων, κάποιος από το οικονομικό επιτελείο του προσπάθησε να τον πείσει ότι κάνει λάθος και ότι θα βλάψει την οικονομία, διότι οι Εβραίοι είναι ικανότατοι έμποροι. Όχι, απάντησε ο Χίτλερ, απλώς αλληλοϋποστηρίζονται.

Να μου επιτρέψετε, Φύρερ μου, να κάνουμε ένα τεστ, είπε ο οικονομολόγος, για να συγκρίνουμε την εμπορική δεινότητα Εβραίων και μη Εβραίων.

Και πράγματι, μαζί με άλλον ένα σύμβουλο, που αμφισβητούσε το εμπορικό δαιμόνιο των Εβραίων, πήραν γύρα τα καταστήματα ειδών πορσελάνης, ρωτώντας τους αν έχουν φλιτζάνια για αριστερόχειρες. Οι Γερμανοί καταστηματάρχες τα έχαναν: – Μας έχουν τελειώσει… -Να παραγγείλουμε στο εργοστάσιο… – Πρώτη φορά μας ζητάνε κάτι τέτοιο…

Πάνε και σε έναν Εβραίο. –Έχετε φλιτζάνια για αριστερόχειρες;
– Βεβαίως, ορίστε. Και παίρνει ένα από τα φλιτζάνια και το περιστρέφει κατά 180 μοίρες ώστε το χερούλι να έρθει από την άλλη πλευρά.

Εντυπωσιάστηκε ο άλλος σύμβουλος και πείστηκε ότι οι Εβραίοι έχουν εμπορικό δαιμόνιο. Πάνε στον Φύρερ και του λένε τι συνέβη, το και το. Και αυτός:

— Ε και τι αποδεικνύει αυτό; Αυτός έτυχε να έχει!

 

 

150 Σχόλια to “Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης – Γέρων αιμύλος και σπουδαιόμυθος”

  1. atheofobos said

    ή καν της δωδεκάδος το βραβείο.

    Η Ομάδα των Δώδεκα ήταν μία ομάδα 12 Ελλήνων λογοτεχνών που ιδρύθηκε με στόχο την βράβευση πεζού έργου νέου λογοτέχνη, ενώ αργότερα τα έπαθλα που απένειμε επεκτάθηκαν και σε άλλα είδη του λόγου.
    Η Ομάδα των Δώδεκα ιδρύθηκε το 1951. Ιδρυτικά μέλη ήταν οι:
    Άλκης Θρύλος
    Κώστας Ουράνης
    Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος
    Μιχαήλ Στασινόπουλος
    Στέλιος Ξεφλούδας
    Γιάννης Χατζίνης
    Πέτρος Χάρης
    Ηλίας Βενέζης
    Γιώργος Θεοτοκάς
    Άγγελος Τερζάκης
    Μ. Καραγάτσης
    Τάσος Αθανασιάδης

    Το 1954 αποχώρησαν από την ομάδα οι Μ. Καραγάτσης και Άγγελος Τερζάκης και πέθανε ο Κώστας Ουράνης, στην μνήμη του οποίου το έπαθλο της Ομάδας ονομάστηκε έκτοτε «Έπαθλο Κώστα Ουράνη». Η ομάδα παρέμεινε με 9 μέλη έως το 1956, όταν έγινε μέλος ο Κλέων Παράσχος, ενώ το 1957 αποχώρησε ο Γιάννης Χατζίνης και έγιναν μέλη οι Οδυσσέας Ελύτης, Ε. Π. Παπανούτσος, Τάκης Παπατσώνης. Από εκείνη την χρονιά η ομάδα έδινε και νέο βραβείο, το «Έπαθλο Λ. Γουλανδρή», για τα είδη μελέτη, δοκίμιο, κριτική και ταξιδιωτικό κείμενο. Το 1958 προστέθηκε και το «Έπαθλο Κ. Χατζηπατέρα» για ποιητικές συλλογές και το 1959 το «Βραβείο Πουρφίνα», ενώ την ίδια χρονιά αποχώρησε ο Οδυσσέας Ελύτης και πιθανότατα ο Άγγελος Τερζάκης, οι οποίοι αντικαταστάθηκαν από τους Αντρέα Καραντώνη και Κ. Θ. Δημαρά. Το 1963 θεσμοθετήθηκε από την Ελένη Ουράνη (Άλκης Θρύλος) νέο βραβείο, το «Έπαθλο Μαρία Νεγρεπόντη», στην μνήμη της μητέρας της.
    Η Ομάδα των Δώδεκα διαλύθηκε το 1967.
    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9F%CE%BC%CE%AC%CE%B4%CE%B1_%CF%84%CF%89%CE%BD_%CE%94%CF%8E%CE%B4%CE%B5%CE%BA%CE%B1

  2. LandS said

    Έπαθλο Γουλανδρή. Χατζηπατέρα, Πουρφίνα. Ομοίωμα τάνκερ ήταν τυπωμένο στο δίπλωμα;

  3. Γιάννης Ιατρού said

    Σ’ αντίθεση με τους περισσότερους ανθρώπους που όταν γεράσουν αρχίζουν να λένε είτε βλακείες είτε κακίες και γενι­κώς πράγματα ανούσια και πληκτικά….

    ενίοτε αποκαλούμενοι και Β@τ@λοι 🙂

  4. spiral architect said

    A, ε-ξαιρε-τι-κό το σημερινό! 🙂

    [..] τους θύμιζε πως υπήρχαν αξίες αιώνιες, άφθαρτες και διαχρονικές: η εντιμότητα, η παρρησία, η φιλία, η ανθρωπιά, η αγάπη του ωραίου, η απλότητα. [..]

    Καλημέρα σας.

  5. LandS said

    #3 Τώρα με το φέισμπουκ δεν χρειάζεται να γεράσει κανείς για να γεμίζει κακίες και βλακείες το τόπο.

  6. Alexis said

    Καλημέρα.
    Πολύ ωραίο το σημερινό!
    Μου άρεσαν τα ποιήματα (ειδικά η «αυτοβιογραφία»), το πορτρέτο του ποιητή και το ανέκδοτο με τον Χίτλερ.
    Καλώς ή κακώς, είμαι κι εγώ οπαδός της παραδοσιακής ποίησης και συμφωνώ εν πολλοίς με τις διαπιστώσεις του για το μοντέρνο στίχο.

    #3: Γιατί γράφεις το όνομα του γερο-ξεκούτη με @;
    Έφαγε κόκκινη και δεν το πήρα χαμπάρι μήπως; 🙂

  7. spiral architect said

    @3: Σιωπή φαρμακόγλωσσε! 👿

  8. Γιάννης Ιατρού said

    6β: για να μη γκουκλιζεται εύκολα 🙂
    5, 7: 🙂 και επίσης (σχετικά με την μισή περιουσία που μάλλον χάνει κανείς κάθε φορά)

  9. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    Ωραίο και σήμερα.
    Πάντως φλιτζάνια για αριστερόχειρες υπήρχαν από παλιά, όπως μου εξηγούσε ο καθηγητής μου των αγγλικών: στις διάφορες λέσχες της Αγγλίας, τα tea-cups έχουν πάνω το θυρεό της λέσχης, ο οποίος όταν πίνεις πρέπει να είναι από την έξω πλευρά, να βλέπει ο άλλος σε ποια λέσχη ανήκεις. Αν λοιπόν ο honorable gentelman είναι αριστερόχειρας, του δίνουν tea-cup με το θυρεό ζωγραφισμένο/τυπωμένο στην άλλη πλευρά! 😀
    Σήμερα, φλιτζάνια για αριστερόχειρες θεωρούνται αυτά που το «μήνυμα» είναι βαλμένο από την πλευρά που θα το διαβάζει αυτό που πίνει.

  10. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Πώς γίνεται και επίγονοι φανατικών το πάλαι σκακιστών διακρίνονται στο μπριτζ;
    Και αποτελεί τούτο αναβάθμιση ή υποβάθμιση της τέχνης τους;

  11. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια και χαίρομαι που σας άρεσε το κομμάτι.

    10: Δεν είναι καθόλου ασυνήθιστο σκακιστές να μεταπηδούν στο μπριτζ. Ο παγκόσμιος πρωταθλητής Εμάνουελ Λάσκερ έπαιξε μπριτζ αργότερα (όχι με την ίδια επιτυχία), ενώ ο δικός μας Λουκάς Ζώτος διακρίθηκε περισσότερο στο μπριτζ αλλά ξεκίνησε από το σκάκι. Κι εγώ έπαιζα (αγωνιστικό) σκάκι στα νιάτα μου, όπως είπαμε και τις προάλλες.

  12. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    11, !!!

    δεν ήξερα τη σχέση, ομολογουμένως.

  13. Mindkaiser said

    Βρε Νικοκύρη, ειλικρινής απορία. Γιατί ο «αιμύλος» έγινε «αιμύλιος»;

    «Αιμύλος» έγραφες παλιά και έτσι περιλαμβάνεται στη φράση «γέρων εὔχαρις ὁ αἱμύλος καὶ σπουδαιόμυθος» που είχα βρει να αποδίδεται στον Δημοκράτη (ή Δημόκριτο κατά Στοβαίο, φαίνεται ενδιαφέρουσα ιστορία).

  14. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    Ο Xριστόδουλος Μπανίκας επίσης, πολυπρωταθλητής Ελλάδας και πανίσχυρος σκακιστής GM (Γκρανμαίτρ) είναι και πρωταθλητής στο μπρίτζ.*
    Ο Λάσκερ ,Νίκο, νομίζω ότι έπαιζε με σχετική δεινότητα οτιδήποτε επιτραπέζιο ή κουμάρι… 🙂 Έπαιζε πάντως σίγουρα και αξιόλογο Γκο (Go), το δυσκολότερο μάλλον πνευματικό επιτραπέζιο παιχνίδι

    * Από τον Μπανίκα έχει κόψει παλικαρίσα νούλα (και με τα μαύρα μάλιστα) στα νιάτα του ο Aλ Κίντ Αλ Αχεδρίθτα! Όι παίζουμε…! 😉

  15. spiral architect said

    Πάντως, κάποτε υπήρχαν φωτογραφικές μηχανές για αριστερόχειρες. Με το αριστερό πατούσες το κουμπί του κλείστρου και με το δεξί εστίαζες αναγκαστικά. Είναι οι περίφημες Exaktaκατασκευασμένες στη Δρέσδη από το 1936 έως το 1973.
    Ιδού!

  16. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    13 Ωχ, στραβομάρα -νομίζω πως έτσι το είχε και το βιβλίο του πατέρα μου, αλλιώς γιατί το OCR να το αλλάξει σε αιμύλιος.
    Σε ευχαριστώ.

    14 Το είπα επειδή στο μπριτζ δεν πήρε πρωτάθλημα ο Λάσκερ.
    Με τον Μπανίκα έχω παίξει μπριτζ (διαδικτυακά).

  17. marulaki said

    Μην πιάσουμε τους καημένους τους αριστερόχειρες, ούτε μπρίκι, ούτε ψαλίδι δε βρίσκεται να βολέψει…

    Υπέροχα τα ποιήματα! Ευχάριστη η αρχή της μέρας και ωραίος στόχος να μεγαλώσουμε και να γεράσουμε και εμείς αξιοπρεπείς και ωραίοι. Πολύ καλημέρα σας!

  18. Γιάννης Ιατρού said

    17: ε, πώς, μπρίκι υπάρχει 🙂
    Τι, μόνο φλυτζάνι όπως λέει στο 9; Υπάρχει και το σχετικό μπρίκι για αριστερόχειρες, με τη ροή από την δεξιά πλευρά, π.χ. εδώ

    …και πολύ καλά κάνουν και διαθέτουν τέτοια εξειδικευμένα προϊόντα!

  19. Γιάννης Ιατρού said

    15: …στη Δρέσδη από το 1936 έως το 1973..
    Έ, τότε, εκεί, «αριστεροί» τις κατασκεύαζαν Γι αυτό 🙂

  20. Παναγιώτης Κ. said

    Το ανέκδοτο με το φλιτζάνι το είχα διαβάσει σε λίγο διαφορετική παραλλαγή.
    Ζητούν λοιπόν φλυτζάνια από τον Εβραίο έμπορο και αυτός τους βγάζει ένα, το βάζει πάνω στον μπάγκο με το χερούλι δεξιά. Καλό είναι του λένε εμείς όμως θέλουμε φλυτζάνια για αριστερόχειρες. Έχω, τους λέει , μόνο που είναι πιο ακριβά. Παίρνει λοιπόν το φλιτζάνι το κατεβάζει από τον πάγκο και χωρίς να τον πάρουν χαμπάρι το στρίβει και φέρνει μπροστά τους με το χερούλι αριστερά!!!.

    Για τους Εβραίους εμπόρους λένε καταπληκτικά πράγματα!

    Ο Εβραίος έμπορος, εκείνο τον καιρό, σκόρπιζε κάποια κουταλάκια του γλυκού μπροστά από το μαγαζί του. Το έβλεπε η κυρία, όλο χαρά για το τυχερό τους και μετά έσπευδε να αγοράσει και τα υπόλοιπα για να τα κάνει σετ. 🙂

    Υπάρχει και το άλλο με τα δύο αδέρφια εμπόρους όπου ο ένα προσποιούνταν τον κουφό.
    Έμπαινε λοιπόν η πελάτισσα στο μαγαζί να ρωτήσει για κάποιο ύφασμα, ο Τζακ ήταν στη σκάλα και τακτοποιούσε τα υφάσματα στα ράφια, ο Ιωσήφ αναλάμβανε να εξυπηρετήσει την πελάτισσα και αγνοώντας τάχα την τιμή ρωτούσε τον υπερυψωμένο αδελφό.
    Ενενήντα έλεγε εκείνος και ο Ιωσήφ έλεγε στην κυρία…πενήντα.
    Ποιος δεν θα τσιμπούσε σε μια τέτοια περίπτωση;

  21. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    19,
    ε, με κάποιο εύλογο διάλειμμα, υποθέτω, μετά τους βομβαρδισμούς του ’45, απ’ την επέλαση των «δεξιών» συμμαχικών δυνάμεων…

  22. Γιάννης Ιατρού said

    20: Παναγιώτη, σήμερα θα έχει τροφή το τρολ του μεσονυκτίου 🙂

  23. Γιάννης Ιατρού said

    21: Ναι, βέβαια, αλλά οι απεικονιζόμενες στο 15 είναι κατασκευασμένες μετά τον ΒΠΠ …

  24. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    17 Τώρα με το Διαδίκτυο βρίσκουν κάτι

    20 Το δεύτερο κόλπο το έχω ακούσει κιεγώ

  25. Εντάξει, ας μην υπερβάλλουμε, μια χαρά κάνουμε τη δουλειά μας και με τα κανονικά μπρίκια πάντως! Υποτίθεται, α προπό, ότι ο ΜακΚάρτνεϊ είχε παραγγείλει μπάσο για αριστερόχειρες.
    Τι ωραία όμως η σημερινή συνέχεια!

  26. LandS said

    9 Τώρα εμένα αυτό με τις Λέσχες δεν μου πολυκάθεται.
    Κάθε λέσχη έχει τα δικά της σερβίτσια και σερβίρει το τσάι στο δικό της λάουντζ. Το θυρεό τον έχει για φιγούρα (τα σερβίτσια μας κατασκευάζονται ειδικά για μας) και όποιος πίνει στη λέσχη του, ξέρουν ότι είναι μέλος ή συνδεδεμένος με μέλος.
    Μετά, ένας τζέντλεμαν παίρνει το τσάι του σπίτι. Στη Λέσχη έχει κάνα δυο, μπορεί και παραπάνω, ουίσκι ή μπράντι, και αυτουνόνε τα ποτήρια ο θυρεός κρύβεται όταν τα κρατάς..χικ

  27. LandS said

    25 Σωστά. Δεν θυμάμαι φωτογραφία του με μπάσο που τα κλειδιά να κοιτάνε κάτω. Άρα δεν άλλαζε απλά τη θέση των χορδών.

  28. Μπρίκια εντάξει, αλλά μηχανές

  29. Πάνος με πεζά said

    «Υπάρχει και το άλλο με τα δύο αδέρφια εμπόρους όπου ο ένα προσποιούνταν τον κουφό.
    Έμπαινε λοιπόν η πελάτισσα στο μαγαζί να ρωτήσει για κάποιο ύφασμα, ο Τζακ ήταν στη σκάλα και τακτοποιούσε τα υφάσματα στα ράφια, ο Ιωσήφ αναλάμβανε να εξυπηρετήσει την πελάτισσα και αγνοώντας τάχα την τιμή ρωτούσε τον υπερυψωμένο αδελφό.
    Ενενήντα έλεγε εκείνος και ο Ιωσήφ έλεγε στην κυρία…πενήντα.
    Ποιος δεν θα τσιμπούσε σε μια τέτοια περίπτωση;»

    Αυτό πρέπει να το έχει μεταφέρει αυτούσιο ο Τσιφόρος στα «Παλιόπαιδα τ’ ατίθασα». Το θυμάμαι από την τηλεοπτική μεταφορά, νομίζω με Προύσαλη και Γεωργίτση.

  30. Μαρία said

    Και μπρίκια και κυρίως ψαλίδια http://www.aristeroxeiras.gr/

  31. atheofobos said

    Υπάρχει κατάστημα με είδη για αριστερόχειρες στην Αθήνα.
    http://www.aristeroxeiras.gr/index.php?language=el
    κι η σχετική ειδησεογραφία
    http://www.kathimerini.gr/186423/article/epikairothta/ellada/ena-magazi—steki-aristeroxeirwn

  32. Στάζι (και Νίκο) ήξερες ότι η Πόρσε χρειάζεται εκμάθηση;
    http://tech.in.gr/news/article/?aid=1500044492#ref=newsroombox

  33. LandS said

    30 & 31 Για το μπρίκι και τον αποφλοιωτή το καταλαβαίνω. Τα ψαλίδια;

  34. 32: Φυσικά και χρειάζεται. Μην κοιτάς τα δωρεάν φιλοξενούμενα ιστολόγια στο wordpress.com. Το wordpress είναι Σύστημα Διαχείρισης Περιεχομένου για οποιονδήποτε διακομιστή.

  35. 33: Κόψε με το αριστερό χέρι και δεξί ψαλίδι, πάνω σε γραμμή.

  36. gbaloglou said

    Πολύ ενδιαφέρον αυτό το «σπουδαιόμυθος»: αν είναι όντως αρχαϊκό (Δημοκρίτειο), δεν θα έπρεπε το πρώτο συνθετικό να αντιστοιχεί στο «γρήγορος» αντί του «σημαντικός», οπότε «σπουδαιόμυθος» = «ετοιμόμυθος» = «αυτός που έχει γρήγορες τις ιστορίες» = «αυτός που για κάθε τι που του λες έχει αμέσως μια ιστορία να σου πει»;

    [Αντιθέτως, το μάλλον διαλεκτικό «σπουδαιολογώ» που άκουσα από μια ηλικιωμένη τουρίστρια, πιθανότατα από Κρήτη, σημαίνει πράγματι «δίνω σημασία» και όχι «μιλάω γρήγορα».]

  37. gbaloglou said

    Επίσης το αιμύλος μάλλον το αντίθετο του «καλωσυνάτος» είναι!

  38. Δεν στήνουμε ένα διαδικτυακό γκάλοπ για το πόσοι εδώ μέσα είμαστε αριστερόχειρες; 🙂

  39. gbaloglou said

    36 Χμμ, μια ματιά στο Liddell & Scott με κάνει να αμφιβάλλω γι αυτά που έγραψα … αν και όχι και να τα αναιρώ!

  40. Μαρία said

    39
    Με πρόλαβες 🙂 http://www.perseus.tufts.edu/hopper/morph?l=spoudai%3Dos&la=greek#lexicon

  41. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    38 Το αν κάποιος είναι αριστερόχειρας συνήθως δεν καταγράφεται κάπου -και κάποιοι Αμερικάνοι που ήθελαν να κάνουν μια στατιστική βρήκαν μόνη λύση τους καταλόγους των επαγγελματιών παιχτών του μπέιζμπολ -διότι εκεί καταγραφόταν αυτή η πληροφορία.

    36-37: Είναι του Δημόκριτου, και σπουδαιόμυθος είναι αυτός που μιλάει για σπουδαία πράγματα. Το «αιμύλος» πράγματι μπορεί να σημαίνει και τον δόλιο, αφού είναι όποιος γοητεύει με τα λόγια (και όχι ο καλοσυνάτος)

    https://books.google.lu/books?id=VmRHAQAAMAAJ&q=%CE%B3%CE%AD%CF%81%CF%89%CE%BD+%CE%B1%CE%B9%CE%BC%CF%8D%CE%BB%CE%BF%CF%82&dq=%CE%B3%CE%AD%CF%81%CF%89%CE%BD+%CE%B1%CE%B9%CE%BC%CF%8D%CE%BB%CE%BF%CF%82&hl=fr&sa=X&redir_esc=y

  42. cronopiusa said


  43. cronopiusa said

    Personajes: zurdos famosos

    Ευχαριστούμε!

  44. gbaloglou said

    41 Νίκο πρόκειται για άπαξ λεγόμενον … οπότε όλα παίζονται! (Αν μάλιστα το συνοδευτικό του «σπουδαιόμυθος» στο Δημοκρίτειο παράθεμα, «αιμύλος», σημαίνει όντως «δόλιος» (όπως μάλλον δείχνουν οι διάφορες χρήσεις του) … τότε θα έλεγα ότι πιο πολύ του ταιριάζει ο ετοιμόλογος παρά ο σοφός.)

  45. nikiplos said

    Καλημέρα… πολύ ωραίο το ποίημα με το σκάκι με το Γερμανό. Πραγματικά…

    «Αλληλοϋποστηρίζονται»… Ως γόνος οικογένειας εμπόρων, μπορώ να βεβαιώσω ότι στο ελληνικό εμπόριο μέχρι και τα 60ς που μεσουράνησαν, οι Εβραίοι, υπήρξαν μακράν οι καλύτεροι δάσκαλοι του εμπορίου, με το αζημίωτο βέβαια… Ως προς την αλληλοϋποστήριξη, αυτό αναμφισβήτητα ισχύει, εντούτοις σημαντικότερο είναι ότι «στήνουν το παιχνίδι εξαρχής» έτσι ώστε τουλάχιστον να μην υπάρχει σημαντική σύγκρουση στα μεταξύ τους συμφέροντα. Πχ Ποτέ Εβραίος δεν θα άνοιγε μαγαζί απέναντι από ομόθρησκό του που να είναι ανταγωνιστικό, όπως πρωτίστως κάνουν οι συμπατριώτες μας…

    Σταχυολογώντας διάφορα από τα χρόνια συγχρωτισμού μου ως παιδιού με αυτούς, κυρίως στη Θεσσαλονίκη, όπου συχνά έσπευδαν εκείνα τα χρόνια αρκετοί για φθηνό εμπόρευμα:

    -Στο γραφείο ενός μεγαλεμπόρου υπήρχε η επιγραφή: Ο Πελάτης δεν είναι κάποιος που ήρθε να εξυπηρετηθεί στην επιχείρηση· Ο πελάτης ΕΙΝΑΙ η επιχείρηση.
    -Σε παζάρι μεταξύ τους για πρώτες ύλες, αφού έφυγε ο Λαρισαίος, λέει ο ένας Εβραίος στον άλλον: Γιατί του έκανες παζάρια ρε, αφού θα τον φεσώσεις· ο άλλος απάντά: Θα χάσει λιγότερα.
    -Δεν υπήρχε περίπτωση να μπει κανείς σε μαγαζί Εβραίου να αγοράσει πράγματα και να ζητήσει κάτι που να μην υπάρχει. Ακόμη κι αν δεν το είχε ο καταστηματάρχης, πήγαινε σε γειτονικό κατάστημα που υπήρχε το έπαιρνε χωρίς να δώσει λόγο στον ιδιοκτήτη και το έδινε στον Πελάτη…
    -Σε κάποιο από τα συχνά και συχνά πιεστικά για δωροδοκία περάσματα των ελεγκτών της εφορίας από τα μαγαζιά των παλαιότερα που οι εποχές ήταν φαιές, είχαν σκηνοθετήσει ληστεία και είχαν γδύσει τους εφόρους μαζί με άλλους πελάτες (συνεννοημένους). Σε ένα επόμενο πέρασμά τους που δήθεν η δωροδοκία είχε τοποθετηθεί σε κούτα από κάλτσες – οι έφοροι καμώνονταν πως αγόραζαν κάτι για ξεκάρφωμα- έβαλαν τα «κλοπιμαία». Εννοείται δεν υπήρξε καμία καταγγελία…

    δεν είναι τόσο αστεία τα ανωτέρω… Στα κατοπινά χρόνια, οι Εβραίοι, σιγά, σιγά έφυγαν από το εμπόριο και την κατασκευή, πούλησαν τα εργοστάσια σε Ελληνάρες και αυτοί άρχισαν να τους πωλούν πρώτες ύλες…

    αυτά τα ολίγα anecdotes…

  46. sarant said

    45 Αποκλείεται το αιμύλος στη φράση του Δημ, να σημαίνει «δόλιος» αφού είναι γέρων εύχαρις. Σημαίνει «χαριτογλωσσών» που έλεγε κάποιος.

    Όσο για το σπουδαιομυθος, έχεις και τη σημασία του σπουδαιολογώ, ή του σπουδαιότης, που είναι ίδια η σημερινή

  47. gbaloglou said

    47 Σίγουρα δεν το έγραψε με την έννοια «δόλιος» ο Μίμης, αλλά είχε ίσως αυτήν την έννοια στον Δημόκριτο (ή σε όποιον άλλον έγραψε το «αιμύλος και σπουδαιόμυθος», καθότι οι αρχαίοι ημών πρόγονοι έβαζαν λόγια στο στόμα ακόμη πιο αρχαίων*).

    *πως το περιγράφουμε αυτό μονολεκτικά, είτε στα Αγγλικά είτε στα Ελληνικά; (misattribution???)

  48. gbaloglou said

    46 Σε συγκεκριμένο κλάδο παραγωγής εδώ στην Θεσσαλονίκη που προτιμώ να μην αναφέρω … ο μεν αυτοδημιούργητος πλην όμως κρατικοδίαιτος Ελληναράς φαίνεται να βουλιάζει, ο δε αντίστοιχος Εβραίος, παλιά καραβάνα (διάβαζε «συνειδητός αστός»), επιπλέει και μάλλον ανέρχεται… (Αυτά σύμφωνα με τα λεγόμενα φίλου που απασχολείται στον κλάδο, ιδίαν άποψιν ουκ έχω.)

  49. gbaloglou said

    47 & 48 «γέρων εύχαρις ό αίμύλος και σπουδατόμυθος» — έχεις δίκαιο!

  50. Εφιστώ την προσοχή σας στο #43. Μέχρι τώρα είμαστε χαλαρά το 1/4 🙂

  51. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    51,
    εγώ είμουν αλλά από μικρός το άλλαξα (μου το άλλαξαν, δηλαδή).
    Έτσι ψήφισα όχι, και προσμετρήθηκα, κι εγώ, με τους πολλούς.

  52. sarant said

    52 Ξέρω κι άλλους που ως παιδιά άλλαξαν ή εξαναγκάστηκαν να αλλάξουν

  53. Μαρία said

    53
    Εξαναγκάστηκαν για το γράψιμο, τους κοπανούσαν το χέρι με το χάρακα οι δάσκαλοι. Στο φαγητό όμως το καλό χέρι παραμένει το αριστερό, τουλάχιστον σ’ αυτούς που ξέρω.

  54. Γιάννης Ιατρού said

    53, 54: κι έγιναν κρυπτο-αριστεροί 🙂
    Απαράδεκτες ενέργειες! Δεν είναι/ήσαν αυτοί δάσκαλοι…. Νομίζω (κι ελπίζω), ότι αυτό ανήκει πλέον στο παρελθόν!

  55. 51: 8-10% το βλέπω στο επαγγελματικό μου περιβάλλον.

  56. 56 Αυξημένοι λοιπόν οι αριστερόχειρες στο κοινό του Σαραντάκου. Ας βγάλουν οι δεξιόχειρες τα συμπεράσματά τους 🙂

  57. Spiridione said

    Κι εγώ Δύτη. Καλό ποσοστό έχουμε.

  58. Πρέπει να συζητήσουμε και για τους αριστερομάτηδες: αυτούς που κυρίαρχο μάτι τους είναι το αριστερό. Με το αριστερό σκοπεύουν με τη φωτογραφική μηχανή ή -στο στρατό- με το όπλο. Είχα φάει πολλές κλωτσές στο πεδίο βολής επειδή στην «εκ του πρηνηδόν» θέση έπρεπε το όπλο να είναι σε ευθεία με το μάτι και η ευθεία να συνεχίζεται με το αντίστοιχο πόδι. Εγώ τόκανα ανάποδα και χάλαγα τη στρατιωτική ομοιομορφία. Οπότε με την τρίτη-τέταρτη φορά το μάθαινα κι έμπαινα στη γραμμή βολής είτε πρώτος είτε τελευταίος. Κι έτσι έτρωγα λιγότερες κλωτσές. :mrgreen:

  59. Σκύλε, αυτό που λες έχει να κάνει με το ποιο μάτι μπορείς να κλείσεις μόνο του; Εγώ που είμαι α/χειρας μπορώ μόνο να κλείσω το αριστερό μάτι και ως εκ τούτου είμαι δεξιομάτης.

  60. sarant said

    56-57 Προσπάθησα να βάλω το γκάλοπ στο Φέισμπουκ αλλά δεν τα κατάφερα

  61. 60, δε νομίζω, Δύτη μ’. Μάλλον έχει να κάνει με ποιό μάτι είναι πιο «γερό». Π.χ. σε μένα το αριστερό έχει λιγότερη μυωπία κι έτσι από μικρό έμαθα να βασίζομαι σ’ αυτό. Η συμμετρία της φύσης: το αριστερό μου αυτί σχεδόν δεν ακούει καθόλου. Τουλάχιστον δεν είναι πεταχτό!

  62. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    Θυμίζω παλαιότερο σχόλιο στου Σαραντάκου:

    «Είχε γίνει αρκετός ντόρος για τους αριστερόχειρες στην Αμερική όταν στις 4 Απριλίου του 1991 η Washington Post δημοσίευσε (και μάλιστα πρωτοσέλιδο) μια ερεύνα από την οποία πρόεκυπτε ότι οι αριστερόχειρες ζουν κατά μέσο όρο 9 ολόκληρα χρόνια λιγότερο από τους δεξιόχειρες! Η έρευνα βασιζόταν στο στατιστικό δείγμα των θανάτων στην Καλιφόρνια και ήταν βασισμένη σε σωστά στοιχεία και ακριβείς αριθμούς που δείχνανε αδιαμφισβήτητα ότι ενώ οι δεξιόχειρες έφταναν πιο συχνά σε μεγάλες ηλικίες ,οι αριστερόχειρες δεν ήταν τόσο τυχεροί.
    Η είδηση είχε μεγάλο αντίκτυπο και γρήγορα εμφανίστηκαν εξηγήσεις για το αποτέλεσμα. Ακούστηκε ότι οι αριστερόχειρες είναι πιο επιρρεπείς σε ασθένειες και σοβαρά ατυχήματα!
    Τα μηχανήματα και οι συσκευές που χρησιμοποιούμε καθημερινά και ο κόσμος γενικότερα είναι στο κάτω-κάτω φτιαγμένος για δεξιόχειρες. Αποτέλεσμα (λεγαν οι «σοφοί») είναι η αδυναμία προσαρμογής των αριστερόχειρων και κατά συνέπεια η μείωση της διάρκειας ζωής τους.
    Έλα όμως που δεν ήταν έτσι! Το Φεβρουάριο του 1993 δημοσιεύτηκε στο American Journal of Public Health, ένα απόλυτα τεκμηριωμένο και αναλυτικό άρθρο που έβαζε τα πράγματα στη θέση τους. Η διαφορά στην ηλικία θανάτου μπορούσε να εξηγηθεί πλήρως μέσω της διαφοράς στην ηλικιακή κατανομή αριστερόχειρων και δεξιόχειρων.
    Στην αρχή του 20ου αιώνα (και όχι μόνο!) όταν ένα παιδί παρουσίαζε τάση να γράφει ή να τρώει με το αριστερό, το υποχρέωναν να το κάνει με το δεξί, έτσι όταν διεξάχθηκε η έρευνα υπήρχαν πολύ λίγοι αριστερόχειρες ηλικιωμένοι και γι’αυτό ήταν λίγοι οι θάνατοι , όχι επειδή δεν έφταναν σ’ αυτή την ηλικία, αλλά επειδή δεν τους άφηναν να γίνουν- σαν ενήλικες πια -αριστερόχειρες και βεβαίως πέθαναν σαν δεξιόχειρες!
    Βέβαια, το δεύτερο άρθρο του έγκυρου επιστημονικού περιοδικού δεν έγινε ποτέ( το καημένο) πρωτοσέλιδο, κάτι που λέει πολλά για το ποιες ειδήσεις πουλάνε ,όσο και για την εγκυρότητα αυτών των «ειδήσεων».
    Επίσης βέβαια, ένα παράπλευρο ηθικό δίδαγμα ίσως, είναι ότι όταν έχουμε στην κατοχή μας κάποια στοιχεία είναι εύκολο να βρούμε πιστευτές και λογικοφανεις εξηγήσεις που να τα δικαιολογούν.»

  63. Μαρία said

    57
    Και οι εξής 3 υπουργοί: Κοτζιάς, Παππάς, Χουλιαράκης.

  64. Γιάννης Ιατρού said

  65. Ανδρέας said

    Αυτό είναι γιγάντιο μεζεδάκι, λερναίο ή τπτ από τα δύο;

    h**p://www.ipaideia.gr/i-eliniki-tautotita-aksizei-ton-kopo.html

  66. Γιάννης Ιατρού said

    63: Traue keiner Statistik, die du nicht selbst gefälscht hast 🙂

  67. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Έμπλεη ενθουσιασμού για τον παιχνιδιάρη ωραίο τον παππού και στο σημερινό!

    47. «χαριτογλωσσών»
    μου θύμισες τη γλυκοσάλιση ,γλυκειά κουβέντα. από το γλυκό σάλιο,προφανώς.
    Σώζεται στην οικογένεια «δεν είδα μια γλυκοσάλιση απ΄όνομίς σου», μάλλον από ένα δίσκο 45άρη μιας εποχής, όπου ένα(παλιό) κρητικό ζευγάρι μαλώνουν, (και εκτυλίσσονται αστείες σκηνές και λέγονται ιδιωματικές εκφράσεις).Λέει η γυναίκα ας πούμε, θα ποθάνω ΄γω και θα δεις την αξία μου. Μωρέ πόθανε συ και θωρώντα ς την έχω! λέει ο άντρας.
    59.να συζητήσουμε και για τους αριστερομάτηδες
    Αμ οι αριστεροπόδηδες να δεις!Εκτός απ΄τ αριστερό ψαλίδι(έτσι το λένε στο ποδόσφαιρο; ) είναι κάποιοι αριστεροπάτηδες σαν κι εμένα που έχω δεινοπαθήσει όταν μάθαινα το κρητικό χορό Μαλεβιζώτη, εκεί όπου πρέπει να πατήσεις (στα μεσαία βήματα)το δεξί,εγώ να πάλι τ΄αριστερό.Κλωτσιά και μαλιά(η μαλιά, το μάλωμα) 🙂

  68. …Πρώτα ο τεχνίτης ζύγιαζε τις λέξεις του
    σα νάτανε βενέτικο χρυσάφι.
    Σήμερα ακολουθώντας τις ορέξεις του
    ασύδοτος αφήνεται να γράψει…

    Με εντελώς προσωπικά κριτήρια,
    συμμερίζομαι κάπου την απόγνωση και νοσταλγία που εκφράζονται στους στίχους.

    Θα την επέκτεινα μάλιστα και στα εικαστικά
    — σε πίνακες «γριφώδεις κι ακατάληπτους – σαν τους μοντέρνους» —
    και στα αρχιτεκτονικά, όπου τα σύγχρονα υλικά και οι υπολογιστές επιτρέπουν
    τον σχεδιασμό και την κατασκευή δομών περίτεχνων και διάσημων
    — συχνά από starchitects
    αλλά και αλλόκοτων, για το γούστο μου.
    Η φράση του παλιού μάστορα-οικοδόμου
    «Ευτυχώς βγήκε το μπετό και σας έκανε όλους μαστόρια !»,
    που αναφέρθηκε σε σχετικά πρόσφατο σχόλιο
    είναι πολύ βαθύτερη απ’ ό,τι φαίνεται με πρώτη ματιά.

  69. 15, …Πάντως, κάποτε υπήρχαν φωτογραφικές μηχανές για αριστερόχειρες…

    Είχαν και ειδικό σχεδιασμό ανάλογα με το αν έκλεινες το δεξί ή το αριστερό μάτι; 🙂

  70. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Παράξενο που δεν είναι αριστεροχέρηδες η Μαρία και ο Νικοκύρης. Ο Μιχάλης; 🙂 .

  71. 17, … τους καημένους τους αριστερόχειρες, ούτε μπρίκι…δε βρίσκεται να βολέψει…

    Έλα τώρα, στα μπρίκια κολλάμε;
    🙂

  72. Μαρία said

    71
    Γιατί παράξενο;

  73. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Ο Δούρειος Τύπος πήρε τις εκλογές στην ΕΣΗΕΑ, ακούω στο Κόκκινο.

  74. 74 ΕΦΗ²

    πώς τις πήρε; έγιναν εκλογές;

    και για το στίχο που αναφέρει ο Μιχάλης Νικολάου

    …Πρώτα ο τεχνίτης ζύγιαζε τις λέξεις του
    σα νάτανε βενέτικο χρυσάφι.
    Σήμερα ακολουθώντας τις ορέξεις του
    ασύδοτος αφήνεται να γράψει…

    Μήπως το ΟCR έκανε λάθος και η τελευταία λέξη είναι γράφει ώστε να ομοιοκαταληκτεί με το «χρυσάφι»;

    Just sayin’…

  75. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    71. Αστειεύτηκα.Τυχαίνει οι αριστερόχειρες που ξέρω να είναι πολύ πάνω από το μέτριο ευφυείς, σαν γνώρισμα,χάρισμα 🙂

  76. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    75α. Είπε ότι ο Σταμάτης Νικολόπουλος έγινε πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ. Για να δω.

  77. Γιάννης Ιατρού said

    71: Έλα!

  78. Γιάννης Ιατρού said

    78 ==> 76

  79. 77 α, ναι, είχαν έξι μήνες χωρίς προεδρείο.
    Και κινδύνευαν να χάσουν κάτι πολλές χιλιάδες ευρά από ΕΣΠΑ για προγράμματα άνεργων δημοσιογράφων.

  80. 78

    ε, τον Τζέραλντ Φορντ δεν τον λες και πανέξυπνο.
    Έλεγαν για το μακαρίτη πως δεν μπορούσε να κάνει δύο πράματα ταυτόχρονα, πχ να περπατά και να μασάει τσίχλα.

  81. sarant said

    75 Δίκιο έχεις, οσιαρικό λάθος

    69 Και δεν είσαι ο μόνος που έχει αυτές τις σκέψεις

  82. 71,
    Περιαυτολογία, αλλά μια που ρωτήθηκε:

    Δεξιόχειρας με αριστερόχειρες εξαιρέσεις (πχ, με την τράπουλα, εργαλεία κήπου,…)
    (Σουτάρω και με το αριστερό πόδι, πάντως. 🙂 )

    Η γιαγιά μου (από την μάννα μου) κι η κόρη μου ζερβοκουτάλες.

    Στην οποία κόρη μου στέλνω θερμές ευχές κάθε χρόνο δυο μέρες πριν της Παναγίας,
    την Διεθνή Ημέρα Αριστερόχειρων.

  83. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    75α Πήρε την προεδρία του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ είναι το σωστό
    http://www.koutipandoras.gr/article/38379/ta-apotelesmata-ton-eklogon-tis-esiea
    και
    http://www.newsbomb.gr/media-agb/story/649831/neos-proedros-tis-eshea-o-stamatis-nikolopoylos

  84. Γιάννης Ιατρού said

    81: ρε σκύλε, γι αυτό και δεν είναι έγχρωμη η φωτό 🙂

  85. 85

    Ναι, τρία χρώματα, ματζέντα, κυανό και κίτρινο, άντε να ξεμπλέξεις.
    Πάντως ο Μπίλυ και ο Ομπάμιας είναι έξυπνοι.
    Αν και ο Τζέραλντ, χαζός-ξεχαζός, ήταν ο μόνος μπρόεδρας που ανέλαβε το αξίωμα χωρίς να εκλεγεί. Αντικατέστησε τον Άγκνιου και μετά ανέλαβε στη θέση του Νίξον. Γαμάτος! 😎

  86. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    78. Αυτούς δεν τους ξέρω! 🙂
    83 🙂 ζερβοκουτάλες 🙂

  87. Μαρία said

    80
    680.000 για την ακρίβεια.

    84
    Ο πρώτος διευθυντής σύνταξης της εφσυν.

  88. Νίκος Κ. said

    Αριστερόχειρες: Γυναίκες~10% Άνδρες~12%

  89. Γιάννης Ιατρού said

    89: φαίνεται καθαρά αυτό που έγραψε και ο κιντ, δηλαδή, ότι με τη σταδιακή αποδοχή τους και περιορισμό της καταπίεσης, τα ποσοστά γίνονται όλο και πιό αντιπροσωπευτικά

  90. sarant said

    90 Εκεί πρέπει να οφείλεται αλλά δεν περίμενα τέτοια αύξηση

  91. Γιάννης Ιατρού said

    91: εκεί πάντως πρέπει να κυμαίνεται (10%-12%), δες και την παρατήρηση του stazybo στο #56

  92. 10-12% είχα γράψει αρχικά, τόσο λένε τα κιτάπιά μου, αλλά είπα να το μετριάσω…

  93. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Λέω να πάω εδώ, τί λέτε;
    https://left.gr/news/oi-istorikes-diastaseis-tis-politistikis-politikis-kai-oi-simerines-prokliseis

  94. Γιάννης Ιατρού said

    93: Γιατί;

  95. 93

    μετριασμός –> Moderation μεζεδάκι, δλδ!

    Προφανώς ο Στάζυ δουλεύει σε έναν κλάδο αυστηρά ιεραρχημένο, όπου κάθε εργαζόμενος έχει κι έναν υφιστάμενο που είναι το δεξί του χέρι. :mrgreen:

  96. Εσείς το ξεύρατε πως άμα ταξιδεύετε με κινητό τηλέφωνο, βιντεοκάμερα και φάρμακα μπορεί να θεωρηθείτε ιζλαμιστές;

  97. gpoint said

    Επιβεβαιώνω τον ΠμΠ πως τα σχετικά με εβραίους εμπόρους είναι γραμμένα από τον Τσιφόρο. Απορώ (σαν ούφο που είμαι) γιατί θεωρείται προσόν το να είσαι καλώς έμπορος, δλδ να ξεγελάς τον πελάτη…. Εχω ζήσει κάτι ατελείωτα παζάρια στη Βηρυττό μέχρι να φτάσουμε στην σωστή τιμή, ποτέ δεν κατάλαβα γιατί δεν ψωνίζανε από τα τότε σούπερμάρκετ που οι τιμές ήταν φιξαρισμένες, φαίνεται τόχει η περιοχή.

    Το αριστερό χέρι και πόδι μου είναι πιο δυνατό, το δεξί χέρι και πόδι πιο τεχνικό (από την εποχή της μπάλλας και του μπιλιάρδου). Οι γιατροί τι λένε επ’ αυτού ;

  98. sarant said

    97 Φαντάσου να έχει και γένια κανείς

    94 Εγώ μπορεί να πήγαινα αν ήμουν στην Αθήνα

  99. gbaloglou said

    50 Το ξανασκέφτηκα, παίζει πολύ και το «πονηρούλης» 🙂

  100. 93: Γιατί είμαστε μαζεμένοι πολλοί έξυπνοι -πλάκα κάνω. Γιατί το δείγμα μου είναι επηρεασμένο από τον παράγοντα της νεότητας.

  101. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    55 – «Απαράδεκτες ενέργειες! Δεν είναι/ήσαν αυτοί δάσκαλοι…. Νομίζω (κι ελπίζω), ότι αυτό ανήκει πλέον στο παρελθόν!»
    Δυστυχώς λάθος μομίζεις (κι ελπίζεις) ο πατέρας χειρουργός σε μεγάλο ιδιωτικό νοσοκομειο, η μητέρα καθηγήτρια γαλλικών στο λύκειο, αφού κατάφεραν τον πρώτο γιό (δεκάχορονος πλέον) να τον κάνουν «δεξιό» από πρόπερσι «προσάρμοσαν και τον μικρό που παει φέτος στην πρώτη. Ζεί και βασιλεύει η βλακεία.

    81 – «ε, τον Τζέραλντ Φορντ δεν τον λες και πανέξυπνο.» Ενώ τους άλλους δύο!!! ο Ραν Ταν Πλαν κι ο Άβερελ.

  102. Νίκος Κ. said

    Άντε, θα δώσω τροφή για δούλεμα: Κι ο Καμμένος έμαθε τον μικρό Αλέξη να γράφει με το δεξί 🙂

  103. Γιάννης Ιατρού said

    102 α: Εντάξει ρε Λάμπρο, κάποιοι θα είναι ακόμα σ΄ αυτό το στάδιο. Αλλά, όπως βλέπεις και από το διάγραμμα στο 89, η κατάσταση έχει αλλάξει σημαντικά,,,, Και η επίδραση της κοινωνικής αποδοχής γενικότερα θα συμβάλει στο να λιγοστεύσουν ακόμα περισσότερο συμπεριφορές σαν αυτές που αναφέρεις.

  104. Γοργίας Λεοντίνος said

    @ 89 Δεν είναι γουστόζικο που ο συγγραφέας μιας μελέτης για τα χέρια λέγεται McMANUS ;

  105. Νατάσσα said

    Από το αριστερόχειρας τζιάρ πήρα της κόρης μου όταν ξεκίνησε σχολείο ψαλίδι, φυσικά, αλλά και χαρακάκι (με το μηδέν από δεξιά) και ξύστρα (που ξύνει με ανάποδη φορά). Εξαιρετικά. Δεν μπορούμε οι δεξιόχειρες να καταλάβουμε τις -μικρές μεν, αλλά αφάνταστα ενοχλητικές και πολύ, μα πολύ περισσότερες απ’ όσο νομίζουμε- δυσκολίες των αριστερόχειρων στην καθημερινή τους ζωή.
    Τα αριστερόχειρα παιδιά στην εκπαιδευτική μου καριέρα, πάντως, είχαν κατά κανόνα πολύ ωραίο γραφικό χαρακτήρα. Μάλλον ο Φορντ πρέπει να είναι εξαίρεση -βλέπετε στη φωτο του 78 πώς κρατάει το ίσιο της πένας με τον δεξή μέσο;:)

  106. spiral architect said

    @78: Αla Ομπάμ(ι)α γράφει ο γιος μου.

  107. Γιάννης Ιατρού said

    105: Right Hand, Left Hand: The Origins of Asymmetry in Brains, Bodies, Atoms and Cultures

  108. spyridon said

    Ο έμπορος του Τσιφόρου στην τηλεοπτική μεταφορά (Παραμύθια πίσω από τα κάγκελα), Αθηνόδωρος Προύσαλης είναι Αρμένης και στο διήγημα του Τσιφόρου το ίδιο αλλά δεν είμαι σίγουρος για το δεύτερο. Δεν έχω το βιβλίο κοντά.
    Στην πραγματικότητα έχω ζήσει την ίδια σκηνή σε μεγαλέμπορους υφασμάτων στην Αθήνα. Δεν ήταν Εβραίοι. Ηταν γνωστή οικογένεια εμπόρων με το νεότερο αδελφό τους τότε (1970-80) πολύ γνωστό μπασκεμπολίστα του Παναθηναϊκού και της Εθνικής. Το μικρό του Τάκης.

    Θυμάμαι στο δημοτικό φριχτές καταστάσεις με παιδιά που τα χτυπούσε ο δάσκαλος στα χέρια για να γίνουν σώνει και καλά δεξιόχειρες. Το θυμάμαι σαν κάτι εντελώς τραγικό και τραυματικό χωρίς να είμαι εγώ αυτός που τις έτρωγα. Πως να αισθάνονται εκείνοι?

    Σε τουλάχιστον δύο ατομικά αθλήματα η αριστεροχειρία βοηθάει τον αριστερόχειρα. Οχι ότι είναι ο κύριος παράγοντας επιτυχίας αλλά σε αμφίρροπες καταστάσεις μπορεί να κάνει την διαφορά. Εχουν ειπωθεί και γραφτεί πάρα πολλά για τους αριστερόχειρες τενίστες. Μερικοί που θυμάμαι, ΜακΕνρόου, Ναδάλ, Σέλες, Ναβρατίλοβα, Σερίνα Γουίλιαμς.
    Έχω πείρα από ξιφασκία. Και εκεί το ποσοστό αριστερόχειρων επιτυχημένων ξιφαθλητών είναι μεγάλο. Επίσης οι καλοί δάσκαλοι της ξιφασκίας είναι σε πολύ μεγάλο ποσοστό αριστερόχειρες. Η διδασκαλία απαιτεί να μπορείς να χειριστείς το ξίφος και με τα δυό χέρια για να μπορείς να διδάξεις όλους τους μαθητές. Οι αριστερόχειρες λόγω καταναγκασμού έμαθαν συχνά να χρησιμοποιούν και το δεξί χέρι αρκετά ή πολύ καλά σε αντίθεση με τους δεξιόχειρες που δεν κοπίασαν ποτέ σε αυτό τον τομέα και υστερούν. Φίλος που σε παιδική ηλικία έμαθε να γράφει μάλλον με το ζόρι με το δεξί ήταν αριστερόχειρας ξιφαθλητής. Αλλά είχε και ξίφη με δεξιόχειρη λαβή και τα χρησιμοποιούσε σχεδόν στο ίδιο επίπεδο με τα αριστερά.
    Το πλεονέκτημα που έχουν οι αριστερόχειρες οφείλεται στο ότι οι δεξιόχειρες βρίσκουν πολύ λιγότερους αριστερόχειρες συναθλητές και αντιπάλους για να εξασκηθούν. Και έτσι δυσκολεύονται επειδή όλες οι επιθέσεις και οι άμυνες πρέπει να γίνουν ακριβώς αντίθετα απ ότι μαθαίνουν.
    Η πλάκα είναι ότι οι αριστερόχειρες αντιμετωπίζουν το ίδιο ακριβώς πρόβλημα με αριστερόχειρες αντιπάλους.

  109. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    #26
    Ξέρω κι εγώ. Αυτός που μας τα έλεγε είναι από το Γουίμπλεντον, γεννημένος το 1929 ζωή να ‘χει. Μπορεί να ήταν και μπεντροβάτο.

  110. Βάταλος said

    Eντιμώτατοι κύριοι, μοί προξενεί αλγεινήν εντύπωσιν η άπελπις προσπάθειά σας να αποκρύψετε την αλήθειαν, ενώ τα στοιχεία βοούν:

    1) Διατί αποκρύπτετε ότι ο μόνος αριστερόχειρ από τους τέσσαρες υποψηφίους Αρχηγούς της Συγγρού είναι ο ελληνόψυχος Άδωνις Γεωργιάδης, εξ ού και τον ανέλαβον υπό την προστασίαν των οι δαιμόνιοι Εβραίοι έμποροι (image maker Ζάν Κοέν κλπ); Με αποτέλεσμα, η εγγόνα μου η εργαζομένη εν τη πλατεία Μαβίλη να με διαβεβαιοί ότι αι δημοσκοπήσεις των Γιάνκηδων τον βγάζουν μακράν νικητήν και νέον Αρχηγόν της Αξιωματικής Αντιπολιτεύσεως;

    2) Διατί αποκρύπτετε ότι εις την «Καθημερινήν» του περασμένου Σαββάτου 5 Δεκεμβρίου 2015, παραμονήν του ανυπάρκτου αγίου Νικολάου, ο θρυλικός Βλαχο-Μακεδών δημοσιογράφος Νίκος Μέρτζος εξεκώλιασε τον αγράμματον Γερμανόν ιστορικόν Χάιντζ Ρίχτερ, όστις δικάζεται εν τη νήσω του Διός (Κρήτη) διά παράβασιν του αντιρατσιστικού νόμου;

    3) Διατί αποκρύπτετε τον κρετινισμόν που δέρει τους καθηγητίσκους του Ρωμέικου, εν προκειμένω τον κουκουέν Γιωργάκην Μαργαρίτην , όστις εν τη απαντήσει του προς τον Ρίχτερ τον καλεί να περάση από το Πανεπιστήμιον διά να του δώκη το μνημειώδες σύγγραμμα του Χριστοφόρου Browning, «The Origins of the Final Solution», (Lincoln, Jerusalem, University of Nebraska Press, Yad Vashem, 2004), ενώ αυτό υπάρχει από ετών δωρεάν εις τον ουρανόν του Διαδικτύου;

    Έχει και συνέχειαν…

  111. Βάταλος said

    Σχολίου 111 συνέχεια…

    4) Διατί ο πατήρ Σαραντάκος εις το σημερινήν συνέχειαν του ιστορήματός του αποκρύπτει ότι ο εγγονός του Άχθου Αρούρη και αγαπητός οικοδεσπότης μας εμβήκε εις την Ιωνίδειον Πρότυπον Σχολήν μεσούσης της Χούντας (1971); Και ότι ολίγους μήνας μετά (φθινόπωρον 1971) εμβήκε 3ος και εις την Σχολήν Αναβρύτων από την οποίαν είχεν αποφοιτήσει ο Κωνσταντίνος Γλύξμπουργκ (1958) και την οποίαν η Χούντα είχε μετατρέψει εις «Γυμνάσιον Αριστούχων» διά να εκπαιδεύη τα στελέχη της; Ο γέρων Βάταλος έλειπε εκείνον τον καιρόν εν Μασσαχουσέτη, αλλά ενθυμείται ευκρινώς πως ήτο αδύνατον να επιτύχης 3ος εις την βασιλοχουντικήν Σχολήν Αναβρύτων, αν η οικογένειά σου δέν ήτο φίλα προσκειμένη προς το καθεστώς των εθνικοπαραφρόνων χριστιανούληδων αξιωματικών της Χούντας. Μήπως έπαιξεν ρόλον η φιλία των Σαραντάκηδων με τον εκδότην του «Ηλίου» Ιωάννην Πασσάν, όστις ετύγχανε στενός φίλος του Γεωργίου Παπαδοπούλου; Και διατί ο φίλτατος κ. Σαραντάκος δεν μάς έχει αποκαλύψει ποτέ τους λόγους που δεν επήγε ποτέ να φοιτήση εις το βασιλοχουντικόν άντρον των Αναβρύτων, προυτιμήσας την Ιωνίδειον;

    5) Όσον αφορά το εμπορικόν δαιμόνιον των Εβραίων, διατί αποκρύπτετε ότι αυτό οφείλεται 100% εις τον Ραββίνον Χριστόν, όστις απεβλάκωσε τους Έλληνας (οι οποίοι μέχρι τότε κυριαρχούσαν εις το εμπόριον) με τις μαζοχιστικές παπαριές του, τούς έκαμε να στρέψουν το βλέμμα των από την γήν εις τον ουρανόν, με αποτέλεσμα να εκμεταλλευθούν το δημιουργηθέν κενόν οι δαιμόνιοι Εβραίοι; Ρίψατε μίαν ματιάν εις το υπ’ αριθμόν 230 (Νοέμβριος – Δεκέμβριος 2010) τεύχος των «Εβραϊκών Χρονικών» που εκδίδει το «Κεντρικόν Ισραηλιτικόν Συμβούλιον Ελλάδος», αγαπητοί μου Ρωμιοί, διά να ξεστραβωθήτε: Και οι Εβραίοι επήγαν να πάθουν το ίδιον κατά τον 17ον αιώνα με τον περίφημον ψευδοπροφήτην Σαμπετάϊ Σεβί, τον ιδρυτήν των Ντονμέδων: Τους απεβλάκωσε προς στιγμήν με τας παλαβομάρας του, αφήκαν το εμπόριον διά να σώσουν την ψυχήν των, με αποτέλεσμα να εκμεταλλευθούν το κενόν οι Αρμένηδες και οι Ρωμιοί και να κυριαρχήσουν εμπορικώς εις την Μικράν Ασίαν επί 250 έτη!.. ΚΙ ΟΜΩΣ: Οι αγνώμονες Ρωμιοί δεν έχουν ούτε μίαν οδόν εις το όνομα του Μεγάλου Ευεργέτου των Σαμπετάϊ Σεβί, όστις απεβλάκωσε προς στιγμήν τους Εβραίους και έδωκε την ευκαιρίαν εις τους Ρωμιούς να αναλάβουν τα ηνία του Εμπορίου εν Μικρασία!..

    Μετά πάσης τιμής
    Γέρων Βάταλος
    αιμύλος και σπουδαιόμυθος

  112. 109 Στην «Πλωτή πολιτεία» του Ιούλιου Βερν, που διαδραματίζεται στον Μεγάλο Ανατολικό (το υπερωκεάνειο, που έγινε γνωστό και χάρη στον Εμπειρίκο), εμφανίζεται ένας ξιφομάχος που έχει το πλεονέκτημα, μια και είναι αριστερόχειρας. Είναι βέβαια ο κακός της υπόθεσης 😦 και αν θυμάμαι καλά καταφέρνει να τραβήξει έναν κεραυνό στο σπαθί του (η μονομαχία γίνεται εν μέσω καταιγίδας) και να γίνει κάρβουνο.

  113. gpoint said

    # 109

    Τελικά η ιστορία είναι από τα Παλιόπαιδα τα ατίθασα με τίτλο » Παλτά σε τιμή ευκαιρίας’ και Εβραίους πρωταγωνιστές, Ζαλουμών και Γιακόμπ. Αγνοώ (και δεν έχω δει) την τηλεοπτική μεταφορά ούτε ξ΄ρω γιατί ους έκαναν Αρμένηδες εκεί

  114. Γιάννης Ιατρού said

    113: Ο δεξιός είναι αριστερόχειρας 🙂

  115. Αμάν πια, Βάταλε! Από πού κι ως πού ο Σαραντάκος πατηρ, σ’ ενα αφήγημα με θέμα τον πατέρα του, θα έπρεπε να δίνει εξηγήσεις για τη σχολική πορεία του γιού του;

  116. 115 Α μπράβο!

  117. Ανδρέας said

    112
    Διατί αποκρύπτεται από το φιλοθεάμων κοινό ότι ο Σαμπετάι παρότι ιδρυτής θρησκείας αλλαξοπίστησε από την ειδικήν του και το γύρισε εις το οθωμανικόν;

    Υ.Γ.
    Το -τα- στο βάταλος με δύο ταυ το γράφετε;

  118. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    104 – Τι κάποιοι ρε Γιάννη, 47-45 χρονών είναι, επιστήμονας ο κύριος και η κυρία διδάσκει σε λύκειο. Αν και δεν είχα δεί το διάγραμμα, (πάντως βλέπω μια σημαντική πτώση στους άντρες-χαμόγελο) 2015 -16 έχουμε γαμώτο.

    » Και η επίδραση της κοινωνικής αποδοχής γενικότερα θα συμβάλει στο να λιγοστεύσουν ακόμα περισσότερο συμπεριφορές σαν αυτές που αναφέρεις.»
    Καλά, ας κάνουν έρευνα για την βία (σωματική αλλά και ψυχική) των γονιών στα παιδιά τους, και θα δείς πόσο έχουν λιγοστεύσει τέτοιες συμπεριφορές, το ξύλο πέφτει σύννεφο, και το ποσοστό είναι το ίδιο σε όλα τα στρώματα (από αρχεία που κρατάμε με την Παπέν που είναι παιδαγωγός, από το 1982 μέχρι και το 2013) ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ, δεν έχει αλλάξει τίποτα πραγματικά, στην διαπαιδαγώγηση των παιδιών από τους γονείς, εξακολουθεί να κυριαρχεί ο φασισμός.

  119. alexisphoto said

    Καλησπέρα
    @29, 98, 109
    Τσιφόρος «τα παλιόπαιδα τ΄ατίθασα – ιστορ: Παλτά εις τιμήν ευκαιρίας»
    Εβραίοι οι έμποροι στην Θεσσαλονίκη του ’50.
    Μάλλον αληθινή η ιστορία.

  120. Ανδρέα (66), εννοείς τον ισχυρισμό ότι οι ομηρικοί βασιλείς είχαν, «όπως μαρτυρεί το έτυμο της λέξης, σαν «βάση» της εξουσίας τους τον λαό»; Πορτοκαλισμό θα το έλεγα, μέσα βέβαια σε περιβόλι ανοησιών…

  121. Γιάννης Ιατρού said

    119: Λάμπρο, αν έχετε τέτοια στοιχεία, τι να πω, εκπλήσσομαι. Πάντως οι δικές μου παρατηρήσεις τείνουν στο ότι έχει αλλάξει αρκετά η αντιμετώπιση των παιδιών από τους γονείς σήμερα, σε σύγκριση με την εποχή που είμασταν εμείς νέοι / παιδιά (ε, πάνε και κάτι 40-50 χρόνια, δύο γενιές δηλαδή …).

    Υπάρχουν βέβαια πολλά είδη βίας, όχι μόνο η σωματική. Αλλά δεν μπορεί να πει κανείς, ότι κάθε εναντίωση σε τυχόν συμπεριφορές / απαιτήσεις αποτελεί και βία. Μεγάλη συζήτηση βεβαία, αλλά η εντύπωση που έχω είναι αυτή που είπα προηγουμένως (δηλ. πηρός το καλύτερο).

    Η εποχή που ζούμε και η ταχύτητα και η λεπτομέρεια (να μη πω κατακρεούργηση για να επιτύχουν καλύτερα νούμερα … τα ΜΜΑ) στη διάδοση της είδησης δυστυχώς συμβάλουν στο να συνηθίζει κανείς να ακούει / βλέπει βίαιες σκηνές. Και τα παιδιά επηρεάζονται απ΄ αυτά, όχι μόνο οι γονείς / ενήλικοι. Άσε το στρες και η ανασφάλεια στη δουλειά, στην καθημερινότητα κλπ. που επιτείνουν τέτοιες καταστάσεις.

    Αλλά αν ανοίξουμε εδώ τώρα αυτή τη συζήτηση, που άρχισε με τα σχόλια για τους αριστεροχέρηδες, θα το λιανίσουμε το νήμα… Ίσως με μιάν άλλη ευκαιρία 🙂

  122. gpoint said

    # 120

    να διαβάζουμε και κάνα σχόλιο(# 114) πριν γράψουμε, έ… που θάλεγε και ο Γς

  123. Υαλτις said

    Ερχεται η «Αστυνομία Φύσης» -Την προανήγγειλε ο Τσιρώνης
    «θα μπορούν και να συλλαμβάνουν τον παρανομούντα, ώστε να μη μείνει κανένα σημείο της Ελλάδας ακάλυπτο ούτε για λαθροθηρία, ούτε για λαθροϋλοτομία, ούτε για υποκλοπή φυτών», είπε ο κ. Τσιρώνης μιλώντας στο Πρακτορείο 104,9 FM.»
    Μετά την Αστυνομια πόλεων , 100 χρονια μετα, Αστυνομια Φύσης για υποκλοπες φυτών.
    Μετα τον Υπουργό θάλασσας τωρα και υπουργό βουνών;

  124. Ανδρέας said

    124
    »Αστυνομια Φύσης για υποκλοπες φυτών.»
    Βεβαίως αφού πατεντάρουν οι φαρμακοβιομηχανίες τις ουσίες των βοτάνων εσύ απαγορεύεται να χρησιμοποιείς βότανα. Όλα αυτά βέβαια στο κοντινό μέλλον όχι ακόμη για την Ελλάδα.

  125. Ανδρέας said

    Άγγελε (121), γενικά όλο το στήσιμο εννοώ.

  126. alexisphoto said

    @123
    Έχεις δίκιο. Τα πέρασα στα γρήγορα.. δεν θα ξαναγίνει…
    🙂

  127. cronopiusa said

  128. cronopiusa said

  129. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    122 – Ναι ας το αφήσουμε, γιατί άμα αρχίσω να λέω για την βία στα βρέφη (για το 2015 μιλώ) αλλά και την καταπίεση τους για να φάνε, (την άλλη την αφήνω-χαμόγελο) θα χαθεί το τόπι, μια άλλη φορά ίσως.

  130. O δεξιοτέχνης Λάκης Καρνέζης

  131. Υαλτις said

    125
    το υπεδειξα για το οξυμωρο του σχήματος

  132. cronopiusa said

  133. Ανδρέας said

    133
    τσιφτετέλ’ τουίστ

    132 έτσι!

  134. cronopiusa said

  135. cronopiusa said

  136. 96: http://www.greek-language.gr/greekLang/modern_greek/tools/lexica/search.html?lq=%CE%BC%CE%B5%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%AC%CE%B6%CF%89
    Όντως, το μετριασμός=moderation είναι μεζεδάκι :-p

  137. 137

    Ε, ναι. Ας το κρίνει ο Νοικοκύρης.

  138. gryphon said

    Και ο Χεντριξ βεβαια που ηταν αριστεροχειρας αλλα επαιζε με κιθαρα για δεξιοχειρες βλεποντας δηλαδη τις χορδες αναποδα κατι που αλλαζει ολους τους δακτυλισμους στις συγχορδιες κλπ.Εβρισκε τροπο παντως.
    Και η Ελιζαμπεθ Κοττεν το ιδιο που οταν ανακαλυφθηκε κατα το φολκ ριβαιβαλ του 60 ηταν ηδη γιαγια που επαιζε μια ζωη με τγν κιθαρα με τις μπασες χορδες κατω.Καθε ερασιτεχνης η και επαγγελματιας κιθαριστας νομιζω εχει παιξει στα πρωτα του βηματα σε καποια απλη μορφη τοfreight train το τρενακι οπως το λεω που για να το παιξεις οπως αυτη ειναι εξαιρετικα δυσκολο.

  139. 105, Πολύ καλό! 🙂

    McManus’ manuscript on the left-handed is right!

  140. cronopiusa said

  141. voulagx said

    Βαταλος Βαταλω κρουεται!

  142. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα και να με συμπαθάτε αλλά πήγα σινεμά

    109: Τι μαθαίνει κανείς, πολύ ενδιαφέρον!

    112: Με εξετάσεις πέρασα, που διάλεξαν ένα παιδί από κάθε δημοτικό σχολείο της χώρας -και δεν πήγα να φοιτήσω. Αν είχα μέσον δεν θα μπορούσα να το κάνω αυτό.
    Και πώς τα φέρνει η τύχη, πρώτος είχε περάσει ένας εβραίος από τη Λάρισα, που αργότερα έγινε συμφοιτητής μου και ο πρώτος σύντροφός μου στο μπριτζ.

  143. Πέπε said

    139:
    Δεν αλλάζουν μόνο οι δακτυλισμοί, αλλά και η φορά της πενιάς: όλα τα προς τα κάτω γίνονται προς τα πάνω και τανάπαλιν.

    Θυμάμαι προ αμνημονεύτων ετών ένα νεαρό (γύρω στα 18) κιθαρίστα που έπαιζε έτσι: προφανώς είχε μάθει με την κιθάρα του αδελφού του, δεν μπορώ να φανταστώ άλλη εξήγηση. Προφανώς, επίσης, είχε μάθει εντελώς μόνος του, ανακαλύπτοντας το όργανο εκ του μηδενός. Όποιος ήξερε στοιχειωδώς από όργανα, τον έβλεπε κι ήταν σαν πλέι μπακ: οι κινήσεις του δε συμφωνούσαν μ’ αυτό που άκουγες. Αργότερα πήρε αριστερόχειρη κιθάρα, την ξανάμαθε -υποθέτω- από την αρχή, και εξελίχθηκε σ’ έναν από τους πιο αξιόλογους ρεμπετοκιθαρίστες της γενιάς του.

    Παρά ταύτα το φαινόμενο των αριστερόχειρων οργανοπαιχτών μού είναι ακατανόητο. Δεν τίθεται θέμα καλού και κακού χεριού αφού χρησιμοποιείς και τα δύο, και μάλιστα το κακό -το χέρι της ταστιέρας- μάλλον κάνει την πιο δύσκολη δουλειά. Πάντως πιάνα αριστερόχειρα δεν υπάρχουν.

  144. 143: Καλή η Νονά;

  145. sarant said

    145 Tίποτα δεν μένει κρυφό. Η ταινία είχε μερικά πειστικά και μερικά όχι πειστικά σημεία. Η συζήτηση μετά ήταν καλή, όπως και τα άφτερ.

  146. Γς said

    105:

    >Δεν είναι γουστόζικο που ο συγγραφέας μιας μελέτης για τα χέρια λέγεται McMANUS

    Και στην περίπτωση-μεταμόρφωσή μου γκες χου έβαλε το χέρι του.

    Επίσης ένας McManus!

    Δεν είναι γουστόζικο;

    http://caktos.blogspot.gr/2014_06_01_archive.html

  147. Γς said

    147:
    Φτου!
    Λάθος λίκνο!

    http://caktos.blogspot.gr/2014/06/guess-whos-coming-to-dinner.html

  148. leonicos said

    Δεν ξέρω γιατί έλειπα τόσες μέρες.
    Όχι ότι με χρειάζεστε, αλλά για ν’ αποτίσω τιμή

  149. Εδώ δεν λέγαμε κάτι για την ευφυΐα των αριστερόχειρων;
    Σόρρυ γκάιζ εντ γκαλς, η πραγματικότητα σας διαψεύδει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: