Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο Κώστας Βάρναλης για τον Κώστα Μπέζο (1943)

Posted by sarant στο 6 Νοεμβρίου, 2016


85140Θα θυμηθούμε με το σημερινό άρθρο έναν ξεχασμένο πια, αλλά σημαντικό στην εποχή του, καλλιτέχνη, τον Κώστα Μπέζο (1905-1943), έναν πολυτάλαντο δημιουργό: ήταν σκιτσογράφος, δημοσιογράφος, συνθέτης, κιθαρίστας, τραγουδιστής. Είχε δικό του συγκρότημα με χαβάγιες, τα Άσπρα πουλιά.

.

Αρκετά από τα τραγούδια του, που ισορροπούσαν ανάμεσα στο ρεμπέτικο, στο επιθεωρησιακό και στο ελαφρό, είναι γνωστά και σήμερα, αν και δεν είναι πάντοτε γνωστό πως είναι δικά του. Έγραψε επίσης και καθαρόαιμα ρεμπέτικα, με το ψευδώνυμο Α. Κωστής.

.

Είχαμε κάνει λόγο για τον Μπέζο πριν από αρκετόν καιρό, και ο φίλος μας ο Corto προθυμοποιήθηκε να πληκτρολογήσει δυο κείμενα, ένα του Μπέζου για τον Μάρκο Βαμβακάρη κι ένα του Κώστα Βάρναλη, χρονογράφημα στην Πρωία γραμμένο για τον θάνατο του Κώστα Μπέζου, ενώ επίσης βρήκε και αρκετό συνοδευτικό υλικό.

mpezos080241

Γελοιογραφία του Μπέζου στην Πρωία, 8.2.1941

Στο σημερινό άρθρο θα παρουσιάσω τη νεκρολογία αυτή του Μπέζου που έγραψε ο Βάρναλης και το κείμενο του Μπέζου για τον Βαμβακάρη θα το δούμε κάποιαν άλλη φορά. Ο Βάρναλης ήταν συνάδελφος του Μπέζου στην Πρωία, της οποίας ο Μπέζος ήταν ο βασικός σκιτσογράφος. Παρουσιάζω επίσης γελοιογραφίες του Μπέζου, που μου έστειλε ο Corto ή από το αρχείο μου.

Επίτηδες δεν αναφέρομαι στα τραγούδια του Μπέζου, το αφήνω σε σας να παραθέσετε γιουτουμπάκια στα σχόλια. Κάτι άλλο που αφήνω στη συλλογική σοφία του ιστολογίου, επειδή δεν ξέρω την απάντηση, είναι να εξακριβωθεί ποια συγγένεια υπάρχει (αν υπάρχει) με τον σημερινό καλλιτέχνη Γιάννη Μπέζο.

Το χρονογράφημα του Βάρναλη δημοσιεύτηκε στην Πρωία το Σάββατο 16 Ιανουαρίου 1943. Εκσυγχρονίζω την ορθογραφία.

Κώστας Μπέζος

Μιαν εξαιρετική φυσιογνωμία έχασε ο καλλιτεχνικός κόσμος της Αθήνας κ’ έναν πολύτιμο συνεργάτη η «Πρωία», τον Κώστα Μπέζο. Νέος ακόμα νικήθηκε από την ύπουλη αρρώστεια, που τον έφθειρε χρόνια και τώρα τελευταία τον έρριξε χάμου, για να μη σηκωθεί πια.

Ο Μπέζος ήτανε πολύπλευρη καλλιτεχνική φύση. Σκιτσογράφος, ποιητής, συνθέτης, κιθαριστής, τραγουδιστής, ηθοποιός, επιθεωρησεογράφος, πεζογράφος. Και σ’ όλ’ αυτά είχε λεπτό γούστο και πνεύμα και στα περισσότερα αναγνωρισμένο τάλαντο. Αλλά κυρίως ήταν ένας από τους πιο γνήσιους τύπους της μποέμικης ζωής. Ξενύχτης αδιόρθωτος, γλεντζές, καλόκαρδος –ένα μεγάλο παιδί, που δεν ήξερε τι θα πει «αύριο». Κι ήταν αγαπητός απ’ όλους και περιζήτητος στις παρέες. Και για το πλήθος των ταλάντων του και για την ευθυμία του και για τα γουστόζικα ανέκδοτά του, που ήξερε να τα διηγιέται με μοναδικό μπρίο.

Πρωία 20 Αυγ. 1938

Πρωία 20 Αυγ. 1938

Ως γελοιογράφος των εφημερίδων δεν είχε το ταίρι του. Το χιούμορ του ήτανε πάρα πολύ φίνο κι η γραμμή του σίγουρη. Χαριτωμένος και πνευματώδης κι ανεξάντλητος. Κι όμως πόσο βαριότανε τη δουλειά! Όταν ερχότανε τα βράδια στα γραφεία της «Πρωίας» για να φκιάσει το καθημερινό του σκίτσο, ήτανε άθυμος σα να τον είχανε καταδικάσει σε καταναγκαστικά έργα.

– Τι να φκιάσω; έλεγε, το κεφάλι μου είναι άδειο.

– Κάτσε και πάρε χαρτί και πένα. Κάτι θα βγει.

Και πραγματικά, σε λίγη ώρα το σκίτσο ήτανε έτοιμο, φρέσκο και σπαρταριστό κι απορούσες πούθε βγήκε όλο αυτό το κέφι. Κ’ έπειτα, άμα έπαιρνε την «αντιμισθία», έτρεχε να την χαλάσει. Λες και τα λεφτά τού καίγανε τις φούχτες.

Είχε μια καταπληκτική ευκολία να εφευρίσκει κωμικές σκηνές και να γράφει σατιρικούς στίχους. Αλλά σχεδόν ποτέ του δεν είχε την υπομονή να τελειώσει ένα έργο. Αφού το έφκιανε όλο μες στο κεφάλι του και προχωρούσε αρκετά στην πραγματοποίηση, ξαφνικά τα παρατούσε όλα. Τον έπαιρνε το ρέμα της μποεμικής ανεμελιάς –ναυάγιο της νύχτας και της ημέρας.

Ως κιθαριστής ήτανε μαέστρος κι ως τραγουδιστής περίφημος για τη λεπτή του τέχνη και το αληθινό αίσθημα. Πόσες φορές πηγαίναμε να τον βρούμε σε διάφορα κέντρα, όπου καταντούσε να διασκεδάζει το κοινό. Κάπου – κάπου τα μάζευε κι έφευγε με μερικούς άλλους συντρόφους για καλλιτεχνική περιοδεία στην Αίγυπτο και στην Πόλη. Ξαναγύριζε μετά καιρό στα παλιά του λημέρια και στις παλιές του συνήθειες με κέφι και παράδες. Και σε λίγο έτρωγε τους κόπους του και ξαναγινότανε σκιτσογράφος. Αυτήν τη δουλειά τη θεωρούσε ρουτινιέρικη. Κι αν μπορούσε, θα πλήρωνε όσα είχε για να την αποφύγει!

Αυτή η μποέμικη αταξία της ζωής του τον έφαγε. Διαρκώς αδυνάτιζε. Έβηχε. Και πριν από ένα χρόνο και πλέον τόνε δέχτηκε η «Σωτηρία». Οι φίλοι, που τον αγαπούσαν, κι οι γνωστοί, που τον εχτιμούσαν, λυπηθήκανε πολύ. Γιατί η κατάστασή του δε σήκωνε διόρθωση. Έφυγε κι από κει , γιατί η μοίρα του το είχε να μη ριζώνει πουθενά. Πήγε στην Αγία Παρασκευή. Εκεί σ’ ένα δωμάτιο ακατάστατο και υγρό έρεβε τελειωτικά και καμιά βοήθεια δεν μπορούσε πια να τον σώσει. Ο γιατρός τελευταία, αφού απελπίστηκε, του κατάργησε κάθε δίαιτα και του επέτρεψε να τρώγει ό,τι ήθελε. Γιατί να τον βασανίζει άδικα;

– Γιατρέ, του είπε μπροστά σε κάτι φίλους, που πήγανε να τον ιδούνε, σου χρωστώ μεγάλη χάρη για όσα μου έκανες. Αλλά σε παρακαλώ να μη μου αρνηθείς μια τελευταία χάρη.

– Ποιαν;

– Δώσε μου ένα φάρμακο να πεθάνω απόψε. Γιατί να βασανίζομαι άδικα;

– Δεν ντρέπεσαι; του απάντησε ο γιατρός. Θα γίνης καλά την άνοιξη.

Και πραγματικά μέσα σε μια βδομάδα έγινε απολύτως καλά. Πέθανε.

Μια ζωή, ένα παραμύθι, ένας τάφος. Τι άδικα που χάθηκε μια εξαιρετική καλλιτεχνική ψυχή, ένας θαυμάσιος άνθρωπος – ο τελευταίος της γενεάς των βοημών!

Κ. ΒΑΡΝΑΛΗΣ

Πρωία 5 Αυγ 1938

Πρωία 5 Αυγ 1938

Πρωία 14 Απρ 1938

Πρωία 14 Απρ 1938

123 Σχόλια to “Ο Κώστας Βάρναλης για τον Κώστα Μπέζο (1943)”

  1. Γιάννης Κουβάτσος said

    Καλημέρα. Εδώ μπόλικα περί Μπέζου:
    http://www.lifo.gr/articles/music_articles/79531

  2. cronopiusa said

    κωστας μπεζος / α. κωστης – Ρεμπέτικο Φόρουμ

    Καλή σας μέρα!

  3. Spiridione said

    Καλημέρα, ευχαριστούμε Νικοκύρη και Κόρτο.
    Εδώ μία έκδοση με τα 12 ρεμπέτικα του Μπέζου με πολύ καλής ποιότητας ήχο.
    The Jail’s a Fine School
    http://olvidorecords.bandcamp.com/releases

  4. sarant said

    Καλημέρα καθοδόν -τρόπος του λέγειν- για Μάλτα. Ευχαριστώ για τα πρώτα σχόλια και τους λίκνους.

  5. Παναγιώτης Κ. said

    Έχουμε πει γιατί σε κάποια εποχή το ρήμα είναι γραφόταν με ε στο τέλος;

  6. cronopiusa said

    Πάνος Σαββόπουλος Α. Κωστής (Κώστας Μπέζος)

  7. cronopiusa said

  8. gpoint said

    Καλημέρα

    Ενδιαφέρουσα ανέρτηση

    Μπορεί να πλήρωνε για να αποφύγει την δουλειά του σκιτσογράφου αλλά στο σκίτσο που επιστρατεύεται φροντίζει να πάρει τα μολύια του στο μέτωπο !

  9. cronopiusa said

    Δανάη- Χρ.Μνηματίδης – Ανασ.Βάμπαρης (Γλυκιά Σταμπούλ) 1934
    Συνθέτης: Μπέζος Κώστας
    Στιχουργός: Μπέζος Κώστας

  10. daeman said

    Τι μυστήρια που ‘ναι η Ελλάδα
    δάνεια κλείνει, φράγκο δε δίνει
    Γαλλία, Αγγλία […] να εισπράξει
    παίρνει ένα τσέκι που γράφει «Εν τάξει»

    Ρε, πώς τη δουλεύουνε εν τάξει
    στην Ελλάδα κάθε μηχανή
    όλοι οι παλαβοί να είν’ απόξω
    και οι γνωστικοί μες στο Δαφνί

  11. cronopiusa said

    και ο Ύμνος

    (Ρουφο=from the english word Roof)

  12. daeman said

    @3 Spiridione:

    Επίσης εκεί:

    http://lexilogia.gr/forum/showthread.php?165&p=252351&viewfull=1#post252351
    +
    http://lexilogia.gr/forum/showthread.php?165&p=252352&viewfull=1#post252352
    +
    http://lexilogia.gr/forum/showthread.php?165&p=252353&viewfull=1#post252353

    Απ’ την πόρτα σου περνώ, στέκω και κοιτάζω
    κι από την αγάπη μου αρχίζω και νυστάζω
    Απ’ την πόρτα σου περνώ, στέκω και μπανίζω
    κι από τις χαραματιές πάντα σε μπανίζω

  13. daeman said

    Τρελαίνεται κάθε Ρωμιός για φρέσκια παξιμάδα
    τρελαίνονται κι οι βουλευτές για γρονθοπατινάδα
    Ετρελαθήκαν οι υπουργοί απ’ τις πολλές τις μάσες
    τρελάθηκαν και τα λεφτά και φύγαν απ’ τις κάσες

    Λίγο πολύ είναι τρελοί οι Έλληνες
    Θεέ μου, να τους έδενες
    ποτέ να μην τους έλυνες
    τους Έλληνες

    Τρελαίνεται η καθεμιά για ν’ αποκτήσει φίλο
    να της τα παίρνει ταχτικά και να της δίνει ξύλο
    Τρελαίνομαι εις τα μπαιν μιξ σαν πάω να κολυμπήσω
    βλέπω την κόλαση μπροστά, τον Άδη από πίσω

    Λίγο πολύ είναι τρελοί οι Έλληνες
    Θεέ μου, να τους έδενες
    ποτέ να μην τους έλυνες
    τους Έλληνες

    Τρελάθηκαν οι μπέμπηδες και αμολάν μπαλόνια
    τρελάθηκαν κι οι τράπεζες απ’ τα πολλά κανόνια
    Τρελαίνομαι, τρελαίνεσαι και όλα είναι τρέλα
    από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα

  14. Raf said

    Η «Υπόγα» είναι διασταυρωμένο πως την έγραψε ο Μπέζος; Εξαιρετικό τραγούδι. Ρεμπέτικο αλλά όχι ακριβώς, σκοτεινό, και βρίσκει και εξαιρετικές διασκευές/ερμηνείες στη σύγχρονη εποχή. Παραπέμπω στην εκτέλεση Μυστακίδη με τη φοβερή του κιθάρα.

    μπαίνει ένας μπάτσος με το κούφιο
    και ρίχνει μούσμουλα στο ρούφο

    (σε άλλες ερμηνείες βρίσκεις «στο ρούχο», αλλά ο ρούφος μου φαίνεται πιο λογικό)

  15. daeman said

    «Ο Γιώργος Καρράς -γιά τον οποίο γνωρίζουμε ελάχιστα- ήταν ένας ξεχωριστός κιθαρίστας όπως φαίνεται από το κατ’εξοχήν μαγκίτικο «Στρίβε λόγια (Πάψε να μου κάνεις πιά την πάπια)». Πιθανόν να παίζει αυτός την όμορφη αυτη κιθάρα και να συνοδεύει ο Μπέζος. Το τραγούδι αυτό που κυκλοφόρησε το 1931 μετά την «Παξιμαδοκλέφτρα» και ταυτόχρονα με παρόμοια κιθαριστικά ρεμπέτικα του Κωστή. Ίσως ο Μπέζος να είναι ο στιχουργός και γιαυτό μπήκαν στο όνομα του τα τραγούδια…»

    http://rebetcafe.blogspot.gr/2013/01/blog-post_7676.html

  16. Πέπε said

    Εύγε Νίκο, ευχαριστούμε πολύ για το σημερινό. (Περιμένουμε εναγωνίως και το άλλο για τον Βαμβακάρη.)

    Ο Μπέζος, αν και δεν ήταν ρεμπέτης, είναι ένας δημιουργός που έχει αφήσει έντονη τη σφραγίδα του στο ρεμπέτικο (τουλάχιστον όπως το αντιλαμβανόμαστε σήμερα), παραμένοντας ωστόσο παράλληλα αρκετά άγνωστος σήμερα, μέχρι πρόσφατα δε εντελώς αινιγματική φυσιογνωμία, πρακτικά φάντασμα.

    Από την άλλη, ως μουσικός του ελαφρού φαίνεται ότι υπήρξε παραγωγικότατος: τα τραγούδια του, από τα οποία εγώ δεν ξέρω παρά 2-3, είναι φαίνεται πάνω από 100, έναντι των 12 ρεμπετοπρεπών.

    Σχετική συζήτηση και αναζήτηση και εδώ.

  17. Πέπε said

    @5:

    > > Έχουμε πει γιατί σε κάποια εποχή το ρήμα είναι γραφόταν με ε στο τέλος;

    [Ας λεξιλογήσουμε λοιπόν. Σ’ ένα θέμα σαν το σημερινό, που χτυπάει τόσο έντονα την άλλη μου χορδή, θα ήθελα να μουσικολογήσουμε, αλλά δε βρίσκω τίποτε να πω που να μην ειπώθηκε ήδη.]

    Δεν ξέρω αν έχουμε πει, ούτε αν είχε ειπωθεί και στην εποχή του κάποια εξήγηση. Μπορώ όμως να υποθέσω τα εξής:

    Πρώτον, το γράφανε «είνε» για να μη συγχέεται με το απαρέμφατο «είναι» του ειμί, πιθανόν από κάποια ενδόμυχη ανησυχία μη τυχόν και θεωρηθούν ότι είναι τόσο αγράμματοι ώστε να χρησιμοποιούν ένα απαρέμφατο ως τύπο της οριστικής.

    Δεύτερον, ο ενεστώτας του «είμαι» είναι ομαλός στο πρώτο και δεύτερο πρόσωπο και των δύο αριθμών (-μαι, σαι, -μαστε, -σαστε/-στε), αλλά ανώμαλος στα δύο τρίτα πρόσωπα. Αφού πουθενά αλλού στην ελληνική γραμματική δεν υπάρχει ρηματική κατάληξη [ne] (χώρια που δεν υπάρχει άλλο ρήμα με ίδιο τύπο στο γ’ ενικό και το γ’ πληθυντικό), δεν υπήρχε κανένας λόγος που να υπαγορεύει αναγκαστικά την ορθογραφία με άλφα γιώτα.

  18. nikiplos said

    Τον Μπέζο και τις χαβάγιες του, τον πρωτογνώρισα από τον Πετεφρή. Ήταν με βάση τα ακούσματα ένα μοναδικό είδος από μόνος του. Δεν θα το έλεγα ρεμπέτικο με κιθάρες, αλλά αν με τον όρο ρεμπέτικο συμπεριελάβουμε και την μποέμ εκδοχή του – δλδ ξεφύγουμε από τα στερεότυπα χασικλίδικα, τεκές, φούμα, αργιλές κλπ – τότε χωρίς αμφιβολία ο Μπέζος υπήρξε ένας γνήσιος ρεμπέτης. Πιστεύω ότι απλά δεν βρήκε συνεχιστές το είδος του. Ήταν δύσκολο ερμηνευτικά άλλωστε και απαιτούσε περισσότερα πράγματα από ένα απλό μάζεμα παρέας με ένα μπαγλαμαδάκι που χώραγε και στην τσέπη. Όλα τα προηγούμενα φυσικά προσωπική εικόνα και με πολλή κριτική ματιά, επομένως και με επιφύλαξη.

  19. leonicos said

    Τι υπέροχο άρθρο! Μετά δε το χθεσινό… θησαυρός.

    Υπέροχοι σχολιαστές. Ωραία και η Μάλτα! Να πας και στα δυο νησιά!

    Διαφορά Μάλτας Ελλάδας: Ήθελα να πάω συνάθροιση. Βρίσκω τη διεύθυνση, παίρνω το λεωφορείο, κατεβαίνω στη στάση, ξέροντας ότι εκεί κοντά είναι μια Καθολική εκκλησία. Ρωτάω κάποιον για την Καθολική εκκλησπία, κι αυτός με πάει σχεδόν απ’ έξω. Ψάχνω για τη διεύθυνση που ήθελα να πάω… αλλά δεν την έβρισκα. Απέναντι ένα αστυνομικό τμήμα. «Αυτοί θα ξέρουν!» είπα μέσα μου.
    Το αστυνομικό τμήμα, ισόγειο, δύο δωματιάκια με επίπλωση του 1950, ένα αστυνομικό αυτοκίνητο απ’ έξω ανοιχτό (ναι, μςε ανοιχτά παράθυρα) με το ραδιόφωνό του να παίζει, και μέσα δυο παιδάκια – μπάτσοι.
    «Μήπως ξέρετε που είναι οι Μάρτυρες του Ιεχωβά, εδώ γύρω;»
    «Όχι!»
    Λέω τη διευθυνση… Ήταν ακριβώς απέναντι! Στην Ελλάδα μάς έχουν φακελωμένους εννοείται.

    Για το ‘είνε’
    Νομίζω ότι ήταν λίγο μόδα να γράφουν με ‘ε’ το γ΄πληθυντικό, αλλά δεν επικράτησε

  20. cronopiusa said

    Ευχαριστούμε Νικοκύρη και Κόρτο για τη ναύλωση Βάρναλη – Μπέζου και τα πρωινά μας μουσικά αρμενίσματα.

  21. cronopiusa said

    «Ως κιθαριστής ήτανε μαέστρος και ως τραγουδιστής περίφημος για τη λεπτή του τέχνη και το αληθινό αίσθημα…»

    Ο (Ελληνοαμερικάνος;) τραγουδιστής Α. Κωστής και ο συνθέτης, κιθαρίστας και τραγουδιστής Κώστας Μπέζος. Νίκος Πολίτης
    5ο Θερινό Σεμινάριο για το Ρεμπέτικο «Το ρεμπέτικο τραγούδι, ως μία από τις βασικές διαχρονικές συνιστώσες του αστικού λαϊκού μας πολιτισμού» Λαογραφικό Μουσείο Μάνου και Αναστασίας

  22. Corto said

    Χαίρετε και από μένα!

    Ευχαριστούμε και πάλι τον Νίκο Σαραντάκο για τις ωραίες λογοτεχνικές Κυριακές που μας χαρίζει!

    Για την νεκρολογία του Μπέζου που έγραψε ο Βάρναλης πρέπει να υπογραμμισθεί ότι ο πρώτος που την ανακάλυψε και την δημοσιοποίησε ήδη από το 2002 ήταν ο Spatholouro, για τον οποίο πρέπει να πούμε ότι είμαστε τυχεροί που σχολιάζει εδώ.
    Στον Spatholouro μάλιστα παραπέμπει και ο Κουνάδης, γεγονός ιδιαίτερα αξιοσημείωτο.

  23. cronopiusa said

    Λαογραφικό Μουσείο Μάνου και Αναστασίας Φαλτάιτς Σκυρος,

  24. Corto said

    Όπως θα παρατηρήσατε, η γελοιογραφία με τον Μουσολίνι συνιστά ένα είδος αυτοπροσωπογραφίας του Μπέζου, γιαυτό έχει ιδιαίτερη αξία. Από εκεί μαθαίνουμε επίσης ότι στρατεύθηκε, αλλά δεν γνωρίζω αν έφτασε στο μέτωπο.

    Να βάλουμε και ένα κουίζ, αν και είναι αρκετά γνωστό:

    Ποιος σπουδαίος Έλληνας μουσικός, που συνέθεσε μεγάλες επιτυχίες ιδίως κατά τις δεκαετίες του ’40 και του ’50, ξεκίνησε την καριέρα του από το συγκρότημα «Άσπρα Πουλιά» του Μπέζου;

  25. «Ο γιατρός τελευταία, αφού απελπίστηκε, του κατάργησε κάθε δίαιτα και του επέτρεψε να τρώγει ό,τι ήθελε.»
    Να τρώει ό,τι ήθελε; Εν έτει 1943; Μάλλον πικρό χιούμορ έκανε ο Βάρναλης…

  26. Dervish said

    Live fast die young πολυ πριν τους μπητνικς και τους ροκερς!

  27. Dervish said

    Και εδω ενα μικρο αριστουργημα με την μπαντα του με χαβαγιες

  28. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα σχόλια! Τρέχω όμως, οπότε δεν θα σχολιάσω.

  29. Δημήτρης Κούρτης said

    Καλημέρα και από εμένα. Έχω επιμεληθεί την έρευνα στην πρώτη κυκλοφορία με τα ρεμπετικα του Κώστα Μπέζου. Αυτή την στιγμή ετοιμάζεται και η δεύτερη κυκλοφορία με τις χαβάγιες. Η κυκλοφορία θα περιέχει βινύλιο με 14 τραγούδια, cd με 18 τραγούδια και βιβλιαράκι με 24 περίπου σελίδες με την ιστορία της χαβάγιας και πως έγινε γνωστή στην Αθήνα μετά το 1925 με κύριους εκπρόσωπούς της τον Κώστα Μπέζο και τον Αρίσταρχο Δημητρίου.
    Η αλήθεια είναι ότι ο Μπέζος ξεκίνησε την δημοσιογραφική του σταδιοδρομία τον Ινουάριο του 1929 και σταμάτησε πιθανόν τέλη του 1941. Έχει δημοσιεύσει εκατοντάδες ίσως και χιλιάδες σκίτσα σε τουλάχιστον 6 εφημερίδες και έχει γράψει πάρα πολλά άρθρα. Έχει δουλέψει ως σκηνογράφος σε θεατρικές παραγωγές της εποχής τουλάχιστον από το 1928 ως το 1931 και γενικά υπήρξε πολυτάλαντος άνθρωπος όπως άλλωστε διαβάζουμε στο άρθρο του Βάρναλη αλλά και σε άλλα που έχουν γραφτεί για τον Μπέζο την χρονιά που πέθανε. Δεν επιστρατεύτηκε στον πόλεμο λόγω φυματίωσης, αλλά η φωτογραφία που υπάρχει στην προηγούμενη μας έκδοση με τα ρεμπέτικα που είναι ντυμένος φαντάρος είναι από τα κομμένα πλάνα της ταινίας »Διπλή Θυσία». Εμπλέκεται σε 120 με 122 ηχογραφήσεις ελαφρού τραγουδιού με συνοδεία χαβάγιας. Όντως ο Μανώλης Χιώτης ξεκίνησε την καριέρα του στα Άσπρα Πουλιά, όπως και πολλοί άλλοι πχ. Δανάη Στρατηγοπούλου, Γούναρης κλπ.
    Μπορώ να γ΄ραψω πάρα πολλά καθώς ασχολούμαι τουλάχιστον 2 χρόνια για την προώθηση αυτού του μουσικού, που τόσο νωρίς πέθανε και έτσι χάθηκε και το έργο του. Η έκδοση με τις χαβάγιες που έρχεται από Δεκέμβρη ή Γενάρη είναι αποτέλεσμα εντατικής δουλειάς με πολύ μεράκι και τα περισότερα τραγούδια δεν έχουν κυκλοφορήσει ποτέ. Επίσης θα υπάρχουν καινούριες αδημοσίευτες φωτογραφίες του Μπέζου και άλλων μουσικών με χαβάγιες. Αναμένω όσο και εσείς αυτη την κυκλοφορία.

  30. Corto said

    29:
    Κύριε Κούρτη προφανώς είστε βαθύς γνώστης του έργου του Μπέζου και είναι πολύ ευχάριστο που συμβάλετε με τις γνώσεις σας στην διαδικτυακή συντροφιά μας. Αναμένουμε την κυκλοφορία της έκδοσης με τις χαβάγιες.

    Πράγματι η απάντηση στο κουίζ είναι ο Μανώλης Χιώτης, όπως το λέει ο ίδιος στην αρχή της συνέντευξης:

    «Πρώτος κιθαρίστας του Μπέζου»

  31. Corto said

    Ακούστε το κομμάτι «τα άσπρα πουλιά στα βουνά» που έβαλε η Cronopiusa στο σχ.7 και δώστε βάση στο σόλο που ξεκινάει στο 2.08 περίπου. Δεν θυμίζει Μανώλη Χιώτη;

  32. Corto said

    29:
    Για την «Διπλή Θυσία» να πούμε ότι ήταν το δεύτερο κινηματογραφικό έργο στα οποία μετείχε ο Κώστας Μπέζος ως ηθοποιός. Το πρώτο έργο ήταν η Μάγια η Τσιγγάνα, το οποίο βγήκε στις αίθουσες το 1943, έτος θανάτου του Μπέζου. Και οι δύο ταινίες θεωρούνται απωλεσθείσες.
    Η «Διπλή θυσία» ή «Σιωπηλή Σύρραξη» παίχτηκε για μία και μόνον εβδομάδα το 1945. Πάνω από δέκα χρόνια αργότερα κάποιες σκηνές της (χωρίς τον Μπέζο όμως) ενσωματώθηκαν σε καινούριες λήψεις και ξαναπροβλήθηκε στις αίθουσες. Σκηνές από την ταινία:

  33. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Τώρα μπήκα στο ιστολόγιο και βλέπω το ωραίο ωραίο άρθρο και τα πλούσια σχόλια. Ήμουν εκτός αλλά άκουγα ράδιο και το μεσημέρι Στοκόκκινο η Άντρη Βασιλειάδου στην εκπομπή της«Στις όχθες του Ιλισσού»στο 031:50, έβαλε την Παξιμαδοκλέφτρα παιγμένη με δυο κιθάρες και με την ολοκάθαρη φωνή του Μπέζου να καμπανίζει γλυκά και με το ιδιαίτερο τραγουδιστικό του μπρίο τους στίχους. Συνόδεψε η παραγωγός με λίγα λόγια το τραγούδι και εξήγησε για το ψευδώνυμο Α.Κωστής και τη σχετική σύνδεση με τον Κώστα Μπέζο που έγινε από τον Πάνο Κουνάδη. Με αφορμή αυτό, σκεφτόμουν την πολυσχιδή περίπτωσή του και ποια άλλα τραγούδια του ξέρουμε και να τώρα τί ωραία σύμπτωση! Μπεζαλίδικη κατάσταση σήμερα🙂
    Τα έχετε πει όλα.Ας βάλω τη φωτό των Άσπρων πουλιών-γιατί φορούσαν πάντα άσπρα- με τον αινιγματικό (και σέξι) ρεμπέτη της Ελλάδας, λέει.

  34. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>ο τελευταίος της γενεάς των βοημών!
    Μ΄άρεσε αυτό,πολύ. Και ήταν ,για δες, αλήθεια αφού μάλλον δεν έχουμε να το πούμε για κάποιον τώρα. Δε μου ΄ρχεται,ή δεν ξέρω κανέναν. Καλλιτέχνες,λογοτέχνες,όλοι «στα πλαίσια», όλοι κομιλφάδες🙂

  35. 33

    ΕΦΗ², η φωτογραφία του Μπέζου, που έβαλε πάνω-πάνω ο Νικοκύρης μοιάζει να είναι μέρος μικρό από τη γενική φωτογραφία της μπάντας, ο ίδιος φωτισμός, το ίδιο άσπρο πουκάμισο, η ίδια ασύμμετρη στάση. Κουλ τύπος φαινόταν ο μακαρίτης.
    Όσο για το σκίτσο, που τον παρουσιάζει φαντάρο να φιλάει τον Ντούτσε, ε ο Μουσολίνι ήταν η χαρά του σκιτσογράφου, πομπώδης, κακάσχημος, φουσκωμένο παγώνι και μεγάλη λινάτσα.

  36. MA said

    Καλησπέρα και από μένα,
    πολύ ενδιαφέρουσα ανάρτηση και η σημερινή. Ευχαριστούμε Νικοκύρη και Corto.
    Για τον Μπέζο και εδώ http://www.panossavopoulos.gr/p/blog-page_32.html, προσέξτε μάλιστα την αναφορά στη δουλειά του Δ. Κούρτη (που μας έδωσε και εκείνος πληροφορίες στο σχόλιό του, ευχαριστίες) και στη σημερινή ανάρτηση

  37. spatholouro said

    22 (Corto)
    Αγαπητέ Corto, ευχαριστώ θερμά για τα, υπερβάλλοντα πάντως, καλά λόγια (μόνο περικαλώ προσφωνάτε με στο ουδέτερο: το spatholouro, πώς λέμε «το Γιωργάκη/το Κωστάκη»;)

    Όλοι είμαστε τυχεροί που έτερος εξ ετέρου σοφός εδώ στο φιλόξενο ιστολόγιο του Νίκου, στον οποίο και ανήκουν τα εύσημα για το τόσο δημιουργικό δημόσιο βήμα που έφτιαξε και που διαρκώς τροφοδοτεί τη δυναμική του.

  38. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    35α Ναι,απ΄αυτήν είναι.Και βλέπω ότι ξέχασα να βάλω το λινκ από περσινό άρθρο, όπου έχει κι άλλες πρωτοφανίστηκες λέει φωτό και διάφορα άλλα ενδιαφέροντα:
    «…Σήμερα, ένας Βρετανός μουσικός και ψυχίατρος που ζει στην Σουηδία, ο Tony Κlein και ένας Αμερικανός, ο Gordon Ashworth που είναι οι μεγαλύτεροι θαυμαστές του συγκεκριμένου έργου του, μάζεψαν τα 12 αυτά κομμάτια και τα κυκλοφόρησαν σε ένα άλμπουμ για πρώτη φορά όλα μαζί με τίτλο ‘The Jail’s a fine school’ [από το κομμάτι του Μπέζου ‘Η φυλακή είναι σχολείο’] από την νεοσύστατη αμερικάνικη δισκογραφική Olvido Records….»
    http://www.lifo.gr/articles/music_articles/79531

  39. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>Κώστας Μπέζος (1905-1943)
    πέθανε μόλις 38 χρονών!

    Από το Μπάγκειον του Ορέστη Λάσκου
    Ο Μπέζος, ο ήρεμος κι ωχρός, κι άλλοι δυο τρεις ζωγράφοι,
    μες στο καρνέ τους μολυβιές τραβούν μηχανικώς.
    Κι όμοια σαν μούμια αιγυπτιακή ο Βαγιάνος σοβαρός
    μιαν απ’ τις μύριες κριτικές περί Καβάφη γράφει.
    http://www.sarantakos.com/liter/laskos/mpagkeion.html

  40. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Πολλές φορές το ιστολόγιο αναφέρθηκε στο Κ.Μπέζο.π.χ.:
    https://sarantakos.wordpress.com/2011/05/16/mousmoula/
    Σχ.42.Μισιρλού… said
    16 Μαΐου, 2011 στις 18:06
    Βέβαια Νίκο! Και μάλιστα λέγεται πως ο Φωκίων σύστησε τον Μπέζο στον αδελφό του, όταν ήρθε από την Αμερική στην Αθήνα, περί το 1929.
    Τα δυο αδέλφια κάνανε και δισκογραφικές μπίζνες!

    Στην εξαίρετη σελίδα Recording Pioneers, του Hugo Strötbaum, θα δεις μέχρι και τη διεύθυνσή του !!!
    (Address: Odos 3 Septemvriou 133

    σχ.52
    Tamistas said
    16 Μαΐου, 2011 στις 19:09
    .. Έτσι, αν και ήξερα εδώ και δεκαετίες την «Υπόγα», δεν ήξερα τον συνδημιουργό της. Όπως δεν ήξερα και τη … χαβανέζικη πλευρά τού Μπέζου, για την οποία πληροφορήθηκα πρόσφατα από απίθανη πηγή,
    https://mademoisellemontana.wordpress.com/2008/09/07/do-they-yodel-in-greece-or-is-it-hawaii-kostas-bezoss-hawaiian-orchestra/

  41. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    ‘Εξαιρετικὰ ἐνδιαφέρον καὶ τὸ σημερινὸ ἄρθρο. Γιὰ τὸν Μπέζο εἶχα διαβάσει κάποια σκόρπια πράγματα στὸ διαδίκτυο. Τὴν στρατώνα τὴν εἶχα πρωτοακούσει ἀπὸ κάποιον συμφοιτητὴ μου στὸ Πολυτεχνεῖο, ἐκεῖ γύρω στὸ ’71-’72. Ἐξαιρετικὰ εἶναι καὶ πολλὰ σχόλια. Ἔχουμε τὴν τύχη νὰ γράφουν ἄνθρωποι ποὺ ἔχουν ψάξει τὸ ρεμπέτικο σὲ βάθος, ὅπως τὸ Σπαθόλουρο, ὁ Corto καὶ, σήμερα, ὁ Δημήτρης Κούρτης. Ἄν ξέχασα κάποιους ἄς μὲ συγχωρήσουν.
    Τοὺς εὐχαριστοῦμε ὅλους γιὰ τὴν πολύτιμη γνώση ποὺ μᾶς χαρίζουν καὶ βέβαια τὸν Νικοκύρη γιὰ τὴν φιλοξενία.

  42. spatholouro said

    #11/14
    Ρούφο/ρούχο/roof

    Καταρχάς να παρατηρήσω ότι εγώ ακούω πέραν πάσης αμφιβολίας «ρούφο». Άρα για μένα το «ρούχο» και δεν παίζει ως εκδοχή αλλά και α-νόητο θα έμοιαζε εάν αλήθευε (έτσι άειντε στο ρούχο; τίνος ρούχο;)

    Πάμε τώρα στο «ρούφο». Επί πολλά χρόνια η μόνη ερμηνευτική εκδοχή που έβλεπε κανείς να κυκλοφορεί ήταν ότι επρόκειτο περί εξελληνισμού της λέξης «roof» (=οροφή/ταβάνι). Ούτε αυτή η εκδοχή θα έλεγα ότι με έχει πείσει, διότι:
    1) Εάν επρόκειτο περί του εν λόγω εξελληνισμού, εικάζω ότι η λέξη θα όφειλε να απαντά στο ουδέτερο, δηλ. «το ρούφι», ακριβώς όπως μας τα λέει εδώ:
    https://el.wiktionary.org/wiki/%CF%81%CE%BF%CF%8D%CF%86%CE%B9

    2)Εφόσον λοιπόν είναι στο αρσενικό («ο ρούφος/το ρούφο»), πολύ πιθανότερο βρίσκω η λέξη να σημαίνει είτε τον ναργιλέ είτε αυτόν που τον «ρουφά». Την ερμηνεία αυτή άλλωστε δίνουν, τόσο ο Δ. Υφαντής στη διατριβή του «Η χρήση τοξικών ουσιών στην Ελλάδα μέσα από το ρεμπέτικο τραγούδι», Πάντειο 2012 (σελ. 255, 259, 303), όσο και ο συντάκτης του Γλωσσαρίου του τελευταίου δίσκου για τον Μπέζο που επιμελήθηκε ο Klein.

    Υπέρ αυτής της ερμηνευτικής εκδοχής θαρρώ συνηγορεί και η κατάστρωση των στίχων του ίδιου του ποιητικού κειμένου («Μπαίνει ένας μπάτσος με το κούφιο, και ρίχνει μούσμουλα στο ρούφο/και κατρακύλισε το φέσι, μας σβήνει ο ναργιλές στη μέση»). Δηλ. κάλλιστα μπορούμε να φανταστούμε ότι μπουκάροντας ο μπάτσος δεν βαρεί όπου λάχει («στο ταβάνι») αλλά ίσα στον στόχο, στο απαγορευμένο αντικείμενο του πόθου, στον ναργιλέ: οπότε πάει καλλιά του το φέσι και να και γίνεται μαντάρα ο ναργιλές και η συν-ουσία διεκόπη…

  43. spatholouro said

    #14
    Υπόγα/Μπέζος

    Ναι, είναι διασταυρωμένο ότι είναι δικό του:
    Εάν ξεφυλλίσει κανείς το βιβλιάριο που συνοδεύει τον δίσκο «The Jail’s a Fine School» (που αναφέρθηκε στο #6) θα δει ετικέτα του δίσκου RCA VICTOR («Στην υπόγα») όπου αναφέρονται οι συντελεστές με τα πραγματικά τους ονόματα: Bezos-Demetriades.

  44. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    #42. Θυμᾶμαι ὁ συμφοιτητὴς μου ποὺ τὸ τραγουδοῦσε τότε σὲ μιὰ ταβέρνα ἀκαπέλα ἔλεγε: «καὶ ρίχνει μούσμουλα στὸ ρούφιο». Κι ἐγὼ εἶχα καταλάβει πὼς ἐννοοῦσε τὸ ρούφηγμα τοῦ ἀργιλέ. Πιθανότατα τὸ ἴδιο εἶχε καταλάβει κι ἐκεῖνος κι ἔλεγε ρούφιο ἐπειδὴ ἔτσι ἦταν καλύτερη ἡ ὁμοιοκαταληξία κούφιο-ρούφιο. Μᾶλλον κι αὐτὸς θὰ τό ‘χε ἀκούσει ζωντανὰ σὲ κάποιο μαγαζὶ μὲ ρεμπέτικα ποὺ εἶχαν ξεκινήσει τὸτε δειλὰ-δειλὰ νὰ ἐμφανίζονται κάποιοι παλιοὶ ρεμπέτες. Φυσικὰ οὔτε λόγος τότε γιὰ τὶς παλιὲς ἠχογραφήσεις ποὺ βρίσκουμε σήμερα στὸ διαδίκτυο. Τὸτε τὶς εἶχαν ἐλάχιστοι συλλέκτες.

  45. Corto said

    Ωραιότατα σχόλια. Ευχαριστώ τους φίλους για τα καλά τους λόγια.

    Να πούμε ότι στην κηδεία του Μπέζου εκφώνησε επικήδειο λόγο ο έτερος μεγάλος γελοιογράφος της εποχής, ο Φωκίων Δημητριάδης. Θα ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρον να βρισκόταν και αυτός ο επικήδειος.

    Ο Μπέζος ήταν αναγνωρισμένος στην εποχή του και ευρύτερα αγαπητός. Από προσωπικό ψάξιμο που έκανα, αν και μπορεί να είναι γνωστό στους ερευνητές, διαπίστωσα ότι οι χαβάγιες του Μπέζου περιλαμβάνονταν στο πρόγραμμα της ελληνικής ραδιοφωνίας (σταθμός Αθηνών) τουλάχιστον τέσσερις φορές, και συγκεκριμένα:

    Στις 8 Οκτωβρίου 1939 και ώρα 11.30 μ.μ.
    Στις 18 Οκτωβρίου 1939 και ώρα 11.30 μ.μ.
    Στις 26 Οκτωβρίου 1939 και ώρα 6.55 μ.μ.
    Στις 18 Ιανουαρίου 1940 και ώρα 13.45 μ.μ.

    Δεν ξέρω αν επρόκειτο περί ηχογραφημένης ή ζωυτανής μουσικής.

    Η αποδοχή του Μπέζου φαίνεται και από τούτο: Ο ραδιοφωνικός σταθμός της Εθνικής Οργανώσεως Νεολαίας (ΕΟΝ) του Μεταξά στις 26 Νοεμβρίου 1939 περιλάμβανε στο πρόγραμμά του (ώρα 12.30) μουσική από την Χαβανέζικη Ορχήστρα της ΕΟΝ υπό την διεύθυνση του κ. Ταμπακίδη. Τα μουσικά κομμάτια ήταν τα εξής:
    – Τρέλλα στην Χαβάη
    – Χαβανέζικο βαλς
    – Μου κλέψανε τ’ αρνί
    – Καντάδα Μπέζου
    – Παίξε φλογέρα
    – Χαβανέζικη ρούμπα

  46. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  47. spatholouro said

    Ένας συνάδελφος ψηλός, αδύνατος, άσχημος, με περίεργο «σεξ αππήλ», κατάλαβε το δράμα μου. Ο Κώστας Μπέζος. Μια φύσις καλλιτεχνική, μια «αδελφή ψυχή», διαισθάνθηκε τον καϋμό μου. Σκιτσογράφος, ευθυμογράφος, μουσικός, τραγουδιστής. Μια πολυσύνθετη μορφή. Γείτονάς μου στο δημοσιογραφικό τραπέζι, σύντροφός μου στο απαλό τραγούδισμα που στήναμε στα διαλείμματα της δουλειάς. Αυτός με γλύτωσε από τον σφοδρό έρωτα του αρχισυντάκτη, αυτός μου έσπασε την πέννα μου και μούδωσε στο χέρι την κιθάρα, αυτός με ξεκόλλησε απ’ τη δημοσιογραφία και μ’ έρριξε στην καλλιτεχνία, αυτός με «μάντρωσε» στη Μάντρα του διστακτικού Αττίκ. […]

    Και τότε παρουσιάστηκε ο Μπέζος. Και επειδή ο μποεμικός πολυτεχνίτης δεν έφτανε μόνος του, βρέθηκε και ο Αττίκ. Αυτοί οι δυό αρτίστες δημιουργήθηκαν από τη θεία πρόνοια προς χάριν μου. Ο Μπέζος με ανακάλυψε για λογαριασμό του Αττίκ. Και ο Αττίκ για λογαριασμό του κοινού… […]

    Ο Κωστας Μπέζος, άνδρας «πολύτροπος», φίλος με μορφήν ασκητού, καρδιά καλλιτέχνου και μυαλό διαβόλου πρόσεξε τη φωνή μου, συμπόνεσε το δημοσιογραφικό δράμα μου και απήγγειλε την ετυμηγορία του:
    -Εσύ παιδί μου […] πρέπει να γίνης επισήμως τραγουδίστρια, γιατί ανεπσήμως είσαι κι’ όλας μια τραγουδίστρια σωστή.

    (Απόσπασμα από το βιβλίο της Δανάης, «Τραγουδώντας –Σκόρπιες νότες στο πεντάγραμμο της ζωής μου», εκδόσεις ΑΕΤΟΣ 1954)

  48. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Ωραίο άρθρο, συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές. Τον Μπέζο δεν τον ήξερα, τον έμαθα πριν κάμποσο καιρό που είχε σχολιαστεί εδώ, και σήμερα άκουσα όλα τα τραγούδια του που έβαλαν διάφοροι σχολιαστές, και δυο τρία τα βρήκα πολύ ενδιαφέροντα.

  49. Corto said

    Και έτσι με τον τραγικό θάνατο του Κώστα Μπέζου το 1943, προστίθεται ακόμα μια μεγάλη απώλεια για τον προπολεμικό μας λαϊκό πολιτισμό.
    Ως γνωστόν εκτός από τον Μπέζο, μέσα στην Κατοχή πέθαναν οι παρακάτω σπουδαίοι συντελεστές του ρεμπέτικου τραγουδιού:
    – Παναγιώτης Τούντας (1942)
    – Κώστας Σκαρβέλης (1942)
    – Γιοβάν Τσαούς (Γιάννης Εϊτζιρίδης) και η στιχουργός γυναίκα του (1942)
    – Βαγγέλης Παπάζογλου (1943)
    – Γιώργος Κάβουρας (1943)
    – Ανέστης Δελιάς (1944)
    Αμέσως μετά την Κατοχή, στις 18 Δεκεμβρίου του 1944, πέθανε και ο Αντώνης Διαμαντίδης ή Νταλγκάς.

    Για τους περισσότερους από τους παραπάνω, η πείνα και οι κακουχίες που είχε επιφέρει η Κατοχή αποτέλεσαν την πρωταρχική αιτία θανάτου, ενώ όλοι τους έφυγαν από την ζωή σε δημιουργική ηλικία. Η ζημιά που υπέστη το ρεμπέτικο τραγούδι από τον πόλεμο και την Κατοχή μπορεί να βρει ένα και μοναδικό αντίστοιχο, την μεταπολεμική καταστροφή του νεοκλασικού οικιστικού ιστού των ελληνικών πόλεων.
    Μετά τον πόλεμο τίποτα δεν θα είναι ίδιο στην πολιτιστική έκφραση των Ελλήνων. Ένας τεράστιος καλλιτεχνικός θησαυρός που έφερνε σε συνάφεια το λόγιο και το λαϊκό στοιχείο (και ο οποίος συνοψίζετο στο ρεμπέτικο, στο χρονογράφημα και στην επιθεώρηση) θα αποτελέσει πια παρελθόν.
    Στα επόμενα χρόνια οι λαϊκές εκφράσεις θα μετακυλίσουν στην χυδαία εμπορικότητα, ενώ η ακαδημαϊκή δημιουργία θα αυτοεγκλειστεί στα όρια του ακατανόητου και θα αποξενωθεί από τα πλατιά στρώματα. Εν γένει παρατηρείται μία επίταση της διάκρισης λαϊκού και λόγιου στοιχείου. Οι κοινωνικές συνέπειες αυτής της πολιτιστικής παραμόρφωσης και αυτού του δυϊσμού είναι οφθαλμοφανείς και στις μέρες μας ακόμη.

  50. Corto said

    47:
    Spatholouro, ισχύει ότι η Δανάη και Μπέζος υπήρξαν και εραστές;

  51. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Για εσάς που με συγκινητικό μεράκι ψάχνετε ακόμη και δυο αράδες για το ρεμπέτικο,αν τυχόν δεν το είδατε, εδώ:

    «…Υπάρχει ένα πολύ ενδιαφέρον papper από τον Nicholas G. Pappas με τίτλο: Concepts of Greekness: The Recorded Music of Anatolian Greeks after 1922.
    Δίνω μόνο ένα απόσπασμα:
    «… rebetika have been the subject of scholarly study only in recent years and, even within Greece, are the refuge of only amateur musicologists. Even in these studies, there has been a tendency to concentrate on the so-called «Piraeus rebetika», which are perceived by many to be the genuine performances, the «rebetika high» of Gail Holst and others. For them, the music of the Anatolian refugees was merely a pubescent version of what was to follow, rather than a musical and cultural tradition in its own right».

    48.Γεια σου Λάμπρο.Όταν διάβασα αυτό το στίχο του Μπέζου, πήγε ο νους μου σ΄εσένα (αναφορικά με το σχολείο-όχι τη φυλακή,προς θεού), επειδή εσύ (κι εγώ,αλλά δε δύναμαι να σου το δώσω κατανοητά και θα μπλεχτούμε στα…σεντόνια🙂 ) θα το λέγαμε και ανάποδα,πως φυλακή είναι το σχολείο🙂

    » η φυλακή είναι σχολείο
    κι έχει δασκάλους μεγαλείο».

  52. Γς said

    48:

    >Τον Μπέζο δεν τον ήξερα, τον έμαθα πριν κάμποσο καιρό

    Κι εγώ τον Μπέζο, τον Κώστα Μπέζο, δεν τον ήξερα.
    Ηξερα μόνο τον άλλο Μπέζο, τον Γιάννη Μπέζο.

    Δηλαδή τι τον ήξερα;

    Σε μια τηλεοπτική εκπομπή στην ΕΡΤ2 για τα μεταλλαγμένα, ήμασταν στο πάνελ και στο διάλλειμα τον ρώτησα.

    -Κάπου σας ξέρω. Τι δουλειά κάνετε;
    -Ηθοποιός.
    -Α…

  53. Γς said

    52:

    Τα συνηθίζω κάτι τέτοια

    http://caktos.blogspot.gr/2014/07/blog-post_7.html

  54. cronopiusa said

    «… – ο τελευταίος της γενεάς των βοημών!»

  55. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    52.-Κάπου σας ξέρω. Τι δουλειά κάνετε;
    -Ηθοποιός.
    -Α…
    Και σκηνοθέτης,
    Γς γεια σου είχαμε πάει στο Γιάννη Μπ σε μια παράσταση που τη διάλεξε μια ξαδέρφη μουπολύ φαν του και βλαστήμησα. Είναι καλός ηθοποιός αλλά εκείνη η παράσταση ήταν μούφα. Θαρρώ κιόλας ότι ήταν στο θέατρο στην οδό Καπνοκοπτηρίου που λέγαμε προχτές, «Η γυναίκα που τηγάνισε τον άνδρα της». Από κάποιο καλό βιβλίο,υποτίθεται μαύρη κωμωδία,μαύρη σαχλαμάρα θυμάμαι εγώ-που δε θυμάμαι δηλαδή,παρά μόνο ότι νευρίασα-. Αρπαχτή,σκέφτηκα.Επαιζε μαζί και η Τσαλίκη-η γυναίκα του, και σκηνοθετούσε ο ίδιος .

  56. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για όλα τα σχόλια, τον τιμήσαμε καλά τον Μπέζο θαρρώ!

  57. Πέπε said

    @49:
    > > Ένας τεράστιος καλλιτεχνικός θησαυρός που έφερνε σε συνάφεια το λόγιο και το λαϊκό στοιχείο (και ο οποίος συνοψίζετο στο ρεμπέτικο, στο χρονογράφημα και στην επιθεώρηση) θα αποτελέσει πια παρελθόν.

    Δε θα έλεγα ότι υπάρχει λόγιο στοιχείο στο ρεμπέτικο. (Εκτός αν εννοούμε τη γνώση και χρήση των οθωμανικών μακαμιών από τους Μικρασιάτες συνθέτες και μουσικούς: πρόκειται όντως για λόγιο στοιχείο, αλλά δε μου μοιάζει να εννοείς αυτό Κόρτο.) Το λόγιο στοιχείο του Μπέζου δεν ανήκει βέβαια στο καθαυτού ρεμπέτικο.

    Το αστικό με το λαϊκό ίσως;

  58. spatholouro said

    50
    Δεν έχω κάτι υπόψη μου Corto

  59. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    52 –🙂🙂🙂

    55 – «Αρπαχτή,σκέφτηκα.» Στην εποχή της οικονομικής κρίσης, πενία τέχνας κατεργάζεται, υπάρχει μεγάλο οικονομικό ζόρι στο θέατρο, σχεδόν εφάμιλο της οικοδομής.

  60. cronopiusa said

    Στο παράθυρο σαν βγεις με πιάνουνε ζαλάδες
    μ’ ανάβεις ρε σουρουκλεμέ στα στήθια μου νταλκάδες
    με τους μάγκες για τα σε αρχίζω τους καυγάδες
    μ’ έβαλες στο πλημμέλημα με βάζεις σε μπελάδες.

    Νάζια σκέρτσα με περικοκλάδες
    καρπαζιές με δόσεις και καυγάδες.

    Την κάπα μου την κρέμασα ρε σπλάχνο στη στρατώνα
    και όποιος πει για σένανε θα τονε φάει το χώμα
    πρέφα το πήρες και γελάς μου κάνεις την κουρνάζα
    είσαι κορόιδο και χαλβάς σε με δεν πιάνεις μπάζα.

    Νάζια σκέρτσα με περικοκλάδες
    καρπαζιές με δόσεις και καυγάδες.

    Στη φυλακή του Μεντρεσέ έστησα το τσαρδί μου
    και στου Μπακούρου τον τεκέ θα στήσω το παχνί μου
    οι μάγκες θα μαζεύονται τα φίνα τα παιδάκια
    τα ζάρια θε να παίζουνε και τα μπαγλαμαδάκια.

    Νάζια σκέρτσα με περικοκλάδες
    καρπαζιές με δόσεις και καυγάδες.

  61. Corto said

    58 (Spatholouro): Νομίζω ο Φέρρης το είχε γράψει σε ένα σχόλιο, που έκανε λόγο και για τον Κεμάλ Ατατούρκ κλπ. Τέλος πάντων, δεν έχει και μεγάλη σημασία.

    57 (Πέπε): Δεν εννοώ βέβαια οτι το ρεμπέτικο είναι λόγιο είδος, αφού εξ ορισμού είναι μορφή λαϊκής τέχνης. Επίσης δεν θα χρησιμοποιούσα τον όρο αστικό σε αντιπαραβολή με το λαϊκό, αφού το ρεμπέτικο είναι εξ ορισμού αστικό τραγούδι.
    Προσπαθώ να πω ότι σε ένα ποσοστό σημαντικό η ρεμπέτικη δημιουργία κυρώς ως προς την στιχουργική (αλλά ορθώς επεσήμανες και ως προς την σύνθεση) είναι έργο ανθρώπων μορφωμένων, ανθρώπων της πένας δηλαδή.
    Τέτοιοι ήταν:
    ο Μίνως Μάτσας
    ο Κώστας Φαλτάιτς
    ο Χαράλαμπος Βασιλειάδης (μεταφραστής φιλοσοφικών κειμένων!)
    ο Γιώργος Καμβύσης
    ο Κώστας Μάνεσης (συντάκτης του περιοδικού «το μοντέρνο τραγούδι»)
    ο Νίκος Ρούτσος (γνωστός για τον Γκαούρ Ταρζάν κλπ)
    ο Γιώργος Γιαννακόπουλος
    κ.ο.κ.

    Το μεγαλύτερο λάθος του Ηλία Πετρόπουλου (που παραμόρφωσε εντελώς την άποψη των αναγνωστών για το ρεμπέτικο τραγούδι) είναι ότι δεν υπέστη λόγιες επιδράσεις.

  62. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    61.α
    http://www.rembetiko.gr/forums/archive/index.php/t-16512.html
    ferris
    30.10.2003, 20:11
    Έπιασε φωτιά το σπίτι της ΔΑΝΑΗΣ (Στρατηγοπούλου) και κάηκαν όλα τ' αρχεία της!!!
    Γιά μας, το σημαντικό είναι πως στ' αρχεία της αυτά, φύλαγε όλη την αλληλογραφία της και πολλά άλλα δημοσιεύματα και στοιχεία που είχε, με τον Κώστα Μπέζο ή Α. Κωστή, με τον οποίο διατηρούσε μυθικό ερωτικό δεσμό.
    Το χειρότερο είναι πως ίσαμε σήμερα, δεν είχε αφήσει κανέναν άλλο να τα διαβάσει ή μελετήσει, ούτε καν τους κληρονόμους του Μπέζου (Καλλίρης και Τζοβάνα Τέμπου), ούτε φυσικά τους ρεμπετολόγους (Κουνάδη κ.λ.)
    Μοναδική μας ελπίδα τώρα, είναι να πετύχομε κάποια προφορική αφήγησή της γιά τον Μπέζο.
    Κρίμα.

  63. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    62 τέλος Αντίγραψα κοπιπαστέ το σχόλιο του Φέρρη και τώρα είδα ότι στους κληρονόμους του Μπέζου ήταν και η Τζοβάνα Τέμπου, πολύ γνωστή και σοβαρή δντρια παραγωγής στους κινηματογραφικοτηλεοπτικούς κύκλους.

  64. Corto said

    62 -63:
    Μπράβο Έφη! Και από ό,τι βλέπω πρόσφατα (λιγότερο από ένα χρόνο πριν) προστέθηκε σχόλιο με το χρονογράφημα του Βάρναλη.

    Αυτό που δεν έχει συζητηθεί ακόμα είναι ποια ήταν η στάση του Βάρναλη έναντι της δημιουργίας του Μπέζου και εν γένει έναντι της τέχνης αυτής της μορφής. Προφανώς το προκλητικό στοιχείο στο εν λόγω χρονογράφημα είναι η πρόταση:
    «Πόσες φορές πηγαίναμε να τον βρούμε σε διάφορα κέντρα, όπου καταντούσε να διασκεδάζει το κοινό»

    Καταντούσε; Άραγε πρόκειται για αρνητική διάθεση; Έχει πολύ ενδιαφέρον αυτή η διερεύνηση.
    (Είχε ξεκινήσει στο άρθρο με την χασικλίδικη λογοτεχνία η σχετική συζήτηση με το Spatholouro, από όπου δόθηκε και η αφορμή για το σημερινό.)

  65. Corto said

    Να εμπλουτίσουμε το νήμα και με καμιά γελοιογραφία ακόμα.
    Από την Πρωία (12 Ιανουαρίου 1935):

  66. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    62-63 Τι κρίμα…

    64 Κι εγώ το πρόσεξα αυτό. Ωστόσο, πάρε υπόψη σου ότι στους παλιούς το «καταντούσε» συχνά έχει εντελώς ουδετερη σημασία και σημαίνει «κατέληγε». Δηλαδή εδώ εγώ καταλαβαίνω πως μάλλον εννοεί ότι ο Μπέζος πήγαινε κάπου να πιει με την παρέα του και κατέληγε να διασκεδάζει τους θαμώνες παίζοντας και τραγουδώντας.

  67. Πέπε said

    @61:
    > > δεν θα χρησιμοποιούσα τον όρο αστικό σε αντιπαραβολή με το λαϊκό, αφού το ρεμπέτικο είναι εξ ορισμού αστικό τραγούδι

    Πρόβλημα ρε γμτ… Στη φράση σου, Κόρτο, το «αφού…» περιττεύει: το αστικό και το λαϊκό δεν είναι αντιδιαστελλόμενες έννοιες – τέρμα. Άρα δε θα έστεκε ο συλλογισμός. Γι’ αυτό έβαλα και το ερωτηματικό («αστικό με λαϊκό ίσως ;«).

    Στο είδος των ρεμπέτικων που κυρίως με γοητεύει, και τ’ ακούω πολύ περισσότερο, μέχρι σημείου να ξεχνώ καμιά φορά ότι υπάρχουν κι άλλα ρεμπέτικα, είναι πολύ ενδιαφέρουσα η συνάντηση της λαϊκής παράδοσης (που κατά …παράδοση ήταν αγροτική ή τέλος πάντων εξωαστική) με το αστικό στοιχείο. Εννοώ κυρίως τα τραγούδια που συνήθως ονομάζουμε αδέσποτα, και όσα είναι γνωστού δημιουργού αλλά στο ίδιο καλούπι (π.χ. πολλά του Βαμβακάρη).

    Αυτό ήθελα να πω, αλλά μάλλον εσύ όχι! Αυτό που ήθελες να πεις το κατάλαβα τώρα.

  68. Πέπε said

    @65:
    Εντελώς επίκαιρο. (Τι αβγουλάς, τι καστανάς…)

  69. Αγαθίας ο Σχολαστικός said

    Αγαπητοί συμπατριώται,

    Θα είμεθα επιγραμματικοί…

    1) Συγχαρητήρια στον κ. Κορτό (σχ. 64α) που ομολογεί δημοσίως την γκάφφα του: Κάθισε και πληκτρολόγησε το χρονογράφημα του Βάρναλη για τον Μπέζο, ενώ υπήρχε ανηρτημένο στο διαδίκτυο από τις 10 Δεκέμβρη 2015, αντλημένο από το βιβλίο του «Καστανιώτη». Καλούμε τους συνταξιούχους αναγνώστες που στο μέλλον θα χρειαστεί να πληκτρολογήσουν κάποιο κείμενο, να ψάξουν πρώτα στον ουρανό του Διαδικτύου μήπως υπάρχει αναρτημένο και κάνουν τζάμπα κόπο. Αυτή η οδηγία είναι επιπέδου νηπιαγωγείου, αλλά βλέπετε ότι δεν τηρείται ακόμη και από δαιμόνιους ερευνητές της ολκής του κ. Κορτό…

    2) Συγχαίρουμε τον κ. Κορτό (σχ. 64β) για την τόλμη του να μάς αποκαλύψει κάτι που μάς αποκρύπτει επιμελώς ο κ. Σαραντάκος επί 8 έτη: Ο Κώστας Βάρναλης σιχαινόταν τα ρεμπέτικα, πιστός στην εντολή του ΚΚΕ κλπ….

    3) Μάς προκαλεί αλγεινή εντύπωση ότι επί 16 ώρες ουδείς συνταξιούχος αναγνώστης τόλμησε να μιλήσει για την περίεργη σιωπή της μπολσεβίκας γκόμενας του Κώστα Μπέζου, Δανάης Στρατηγοπούλου. Αναρτάμε τί απεκάλυψε πρίν έναν ακριβώς χρόνο σε συνέντευξή του στην «Lifo» ο κορυφαίος μελετητής του Κώστα Μπέζου, Βρετανός ιστοριοδίφης Tony Klein (πάλι από τους Αγγλοσάξωνες μαθαίνετε την αλήθεια, επιπόλαιοι Ρωμιοί…):

    4) Η αλήθεια (όπως την έψαξε και την βρήκε το Επιτελείο μας) έχει ως εξής: Ο Κώστας Μπέζος ήτο διακεκριμένος ελληνόψυχος και φανατικός οπαδός της 4ης Αυγούστου (αν προκληθούμε, θα αναρτήσουμε ντοκουμέντα…), εξ ού και ότι τα τραγούδια της μπάντας του «Άσπρα Πουλιά» παιζόντουσαν μανιωδώς από τον Ραδιοσταθμό της Μεταξικής Νεολαίας, όπως αποκαλύπτει (προς τιμήν του) ο κ. Κορτό εν τω σχολίω 45. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο η κομμούνα (από το 1941 και μετά…) Δανάη Στρατηγοπούλου (κόρη του στελέχους του Δημοκρατικού Στρατού Ιππόλυτου Στρατηγόπουλου) αρνείται να ξανασχοληθεί με τον πρώην εραστή της που την έβγαλε στο κουρμπέτι της δημοσιογραφίας και της Μάντρας του Αττικ!.. Εξ ού και η αισχρά σιωπή της για τον θάνατο του ελληνόψυχου Μπέζου, εξ ού και το ότι ουδέποτε δημοσιοποίησε την αλληλογραφία τους (όπως προς τιμήν του αποκαλύπει ο Κώστας Φέρρης) μέχρι που αυτή κάηκε το 2003 κλπ – κλπ. Πρόκειται για μέγα σκάνδαλο εκ μέρους της Δανάης Στρατηγοπούλου που οφείλεται στο μέγα μίσος που τρέφουν οι μπολσεβίκοι για τους ελληνόψυχους, ακόμη κι αν ήσαν ευεργέται τους, όπως ο Κώστας Μπέζος της Δανάης

    5) Περαίνοντες, επισημαίνουμε πως υπάρχει μέγα θέμα και με την περίφημη «Παξιμαδοκλέφτρα» του Μπέζου που στηλίτευσε η θρυλική μουσικοκριτικός Σοφία Σπανούδη. Λέξη «παξιμαδοκλέφτρα» δεν υπάρχει στο σχετικό στιχούργημα του Μπέζου, αλλά είναι μεταγενέστερη προσθήκη κλπ.

    Είπαμε και ελαλήσαμε και αμαρτίαν ούκ έχομεν, 52 ώρες πρίν ανέλθει στον Πλανηταρχικό Θρόνο ο ελληνόψυχος Ντόναλντ, πράγμα που αυτή την στιγμή δεν πιστεύει κανείς αναγνώστης του παρόντος Ιστολογίου και ο κ. Σαραντάκος αρνείται πεισματωδώς να κάνει σχετική δημοσκόπηση για να μήν εξευτελιστούν εσαεί οι παρασυρμένοι από την προπαγάνδα των ΜΜΕ αναγνώσται του…

  70. Corto said

    66 (Sarant):
    Πράγματι μπορεί να το λέει με ουδ΄τερη σημασία, αλλά βέβαι αναφέρεται σε κοινό, όχι σε θαμώνες. Υπάρχει μια ασάφεια τέλος πάντων.

    67 (Πέπε):
    Συμφωνώ με αυτά που λες για την συνάντηση λαϊκής παράδοσης (και δημοτικού τραγουδιού υποθέτω) με το αστικό στοιχείο. Απλά προσθέτω ότι και τα τραγούδια «λόγιων» ή εν πάση περιπτώσει των μορφωμένων δημιουργών αποτελούν μεγάλο ποσοστό του αστικού λαϊκού (ρεμπέτικου) τραγουδιού. Χώρια που καμιά φορά λόγιες δημιουργίες πέρασαν και στον εξωαστικό χώρο και αφομοιώθηκαν ως γνήσια δημοτικά (π.χ. το «πουλάκι ξένο» ή «τσοπανάκος» της ΕΡΤ).

  71. Πέπε said

    @71:
    > > 52 ώρες πρίν ανέλθει στον Πλανηταρχικό Θρόνο ο ελληνόψυχος Ντόναλντ

    52 ώρες πριν λήξει η ασυλία του Αγαθία και κάνουμε καμιά βδομάδα να τον δούμε μέχρι να ξαναβαφτιστεί, θα ήθελα να τον ευχαριστήσω για τη Φαύστα, την οποία κατέβασα. Αν ο λόγος και η σκέψη του δεν ήταν τόσο ρυπαρά και προσβλητικά, ίσως να μην αισθανόταν την ανάγκη να εξιλεωθεί με τέτοια δωράκια.

  72. Corto said

    69 (Αγαθίας Ο Σχολαστικός):
    Η πληκτρολόγηση του κειμένου έγινε απευθείας από την εφημερίδα Πρωία και ακολουθήθηκε αυστηρώς η ορθογραφία της εφημερίδας. Ο κ. Σαραντάκος με την πείρα του έκανε τον εκσυγχρονισμό της ορθογραφίας, όπως την βλέπουμε στην αναρτημένο κείμενο.
    Στην ιστοσελίδα που παραπέμπετε, το άρθρο έχει πληκτρολογηθεί όχι από το πρωτότυπο, αλλά από την έκδοση του Καστανιώτη με ήδη εκσυγχρονισμένη ορθογραφία, οπότε ακόμα κι αν το είχαμε εντοπίσει νωρίτερα, πάλι θα χρειαζόταν να το αντιπαραβάλλουε με το πρωτότυπο.
    Ο λόγος είναι απλός: στην μετατροπή της ορθογραφίας, πολλές φορές γίνονται ενοχλητικά λάθη που αλλάζουν το νόημα.
    Εμείς λοιπόν ακολουθήσαμε την αυστηρή μέθοδο και έτσι η πληκτρολόγηση δεν ήταν μάταιη.

  73. Γιάννης Ιατρού said

    Όντως απ΄ τις ωραιότερες αναρτήσεις Νίκο. Corto & Spatholouro τις ευχαριστίες μου για τις πολύτιμες πληροφορίες από τις έρευνές σας🙂

    Θα το έχετε δει βέβαια, αλλά στους επόμενους συνδέσμους μιά συνέντευξη και λίκνος για την συλλογή «Η φυλακή είναι σχολείο» :

    Συνέντευξη (11/2015) των Τony Klein και Gordon Ashworth (Αμερικανός και ταξιτζής, ίδρυσε σε ηλικία 20 χρονών μια εταιρεία μουσικών παραγωγών, την Olvido Records, στο Portland) στην Γεωργία Δρακάκη: Ξεκλειδώνοντας το μυστήριο του πιο αινιγματικού μουσικού στην ιστορία του ρεμπέτικου τραγουδιού

    Στην σελίδα της Olvido Records μπορεί κανείς να ακούσει (streaming) όλα τα τραγούδια από το The Jail’s a Fine School.

  74. Γιάννης Ιατρού said

    73: Ωχ, τώρα είδα ότι τον σύνδεσμο της Olvido Records τον δίνει και ο Σπύρος στο #3 (άμα διαβάζει κανείς γρήγορα τα σχόλια, αυτά παθαίνει🙂 )

  75. Γιάννης Ιατρού said

    35/38 ΕΦΗ/Σκύλος

    Ε, ναι🙂

  76. spiral architect said

    […] Και πραγματικά μέσα σε μια βδομάδα έγινε απολύτως καλά. Πέθανε. […]

    Πικρό χιούμορ.

  77. spatholouro said

    Βαταλίας ο Αυθεντικός

    1)Πολύ καλά έκανε ο Corto που ανέτρεξε στην πρωτότυπη πηγή, διότι, επιπλέον, από την πληκτρολογήσασα στο Ρ. Φόρουμ δεν διέφυγαν λάθη:

    «διηγείται» αντί «διηγιέται»
    «μποέμικης ανεμελιάς» αντί «μποεμικής ανεμελιάς»
    «γιαστρός» αντί «γιατρός»

    2) Ο φερόμενος υπό του Βαταλίου ως «κορυφαίος μελετητής του Κώστα Μπέζου, Βρετανός ιστοριοδίφης Tony Klein» (που ήλθε, Αγγλοσάξων αυτός, να μας μάθει -των επιπολαίων Ελλήνων- τι εστί αλήθεια!) ισχυρίζεται πράγματι ότι η Δανάη τάχα γράφει στην αυτοβιογραφία της ότι ο Μπέζος «ήταν πολύ σέξι». Ωστόσο το τι ακριβώς γράφει η Δανάη το παρέθεσα παραπάνω («άσχημος, με περίεργο σεξ αππήλ») και θα προτιμούσα το ίδιο να είχε κάνει και ο κ. Klein, παρά να κατασκευάζει δικές του εξισώσεις.

    Επίσης, σε ό,τι αφορά το συνοδευτικό του δίσκου βιβλιαράκι που επιμελήθηκε ο «κορυφαίος μελετητής του Κώστα Μπέζου, Βρετανός ιστοριοδίφης Tony Klein», διορθωτέα τα εξής:

    Α)στους στίχους:
    «Γιάννης Χασικλής»: Μέσα «στου» Συγγρού, όχι «του»
    «Τουμπελέκι-Τουμπελέκι»: Έναν κόμητα τοιούτο, όχι «κόμη σαν τοιούτο»
    «Αδυνάτισα ο καϋμένος»: στην επανάληψη είναι «κοσαράκι κοσαράκι», όχι συνέχεια διφραγκάκι…

    Β)στο Γλωσσάρι:
    Μεντρεσές: κατεδαφίστηκε το 1914 και όχι το 1898
    Παλιά Στρατώνα: κατεδαφίστηκε το 1932 και όχι το 1929
    Συγγρού: χτίστηκε το 1886 και όχι το 1888

    Γ) το άρθρο του Μπέζου, το μεταφρασμένο αγγλικά, δημοσιεύθηκε ελληνιστί στην εφημερίδα «Ελευθερία» στις 25/2/1945, και όχι «γύρω στα 1937-38», όπως αναφέρεται. Επίσης δεν αναφέρεται η πηγή από την οποία αντλήθηκε το άρθρο αυτό!

    Δ) η ολοσέλιδη καταχώριση δίσκων Victor (όπου διακρίνεται η «Υπόγα» και το «Ήσουνα ξυπόλυτη») είναι αχρονολόγητη και αταυτοποίητη (στην πραγματικότητα πρόκειται για την νεοϋορκέζικη εφημερίδα «Κυριακάτικος Εθνικός Κήρυξ», 9/11/1930)

    Ε) Ανακριβώς αναφέρεται ότι η έκδοση των «Ρεμπέτικων Τραγουδιών» του Πετρόπουλου το 1991 είναι η «δεύτερη και τελική έκδοση» (το σωστό είναι 1979).

    ΣΤ) Σχετικά με το «Τουμπελέκι-Τουμπελέκι», ο «κορυφαίος μελετητής του Κώστα Μπέζου, Βρετανός ιστοριοδίφης Tony Klein» κάνει λόγο για ένα ποίημα ενός πορτοφολά-ποιητή, του Χρήστου Μακρή, του οποίου κάποιοι στίχοι θεωρεί ότι παραφράζονται στο τραγούδι του Μπέζου.
    Έτσι, στα κλεφτά, περνά αυτή η σημαντική πληροφορία, χωρίς, και αυτό είναι το χειρότερο, να δίνονται περαιτέρω στοιχεία περί των στίχων του Μακρή (ώστε να γίνουν συγκρίσεις) ούτε και καμία αναφορά στην πηγή της πληροφορίας αυτής…

    3) Κανένα θέμα δεν υπάρχει «και με την περίφημη «Παξιμαδοκλέφτρα» του Μπέζου που στηλίτευσε η θρυλική μουσικοκριτικός Σοφία Σπανούδη κλπ κλπ», καθώς πρόκειται για την «Παξιμαδοκλέφτρα» του Γ. Καρά, όπως είναι ο τίτλος του τραγουδιού του 1927.

  78. Corto said

    77:
    Spatholouro, καταπληκτικές παρατηρήσεις, υπόδειγμα επιστημονικής ακρίβειας!
    Ειδικότερα το ζήτημα με το στιχούργημα του Χρήστου Μακρή έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον.

  79. Πέπε said

    Το «Ήσουνα ξυπόλητη» ή «Παξιμαδοκλέφτρα» είναι σήμερα αδέσποτο τραγούδι. Δεν ξέρω αν η αρχική του σύνθεση έχει αποδοθεί με αποδεδειγμένη ασφάλεια στον Μπέζο, αλλά σε αρκετές ηχογραφήσεις από τότε μέχρι τώρα, και σε απροσμέτρητες ζωντανές εκτελέσεις, έχουν προσθαφαιρεθεί τόσα δίστιχα όσα συνήθως μπαινοβγαίνουν στα αδέσποτα ελεύθερης μορφής τραγούδια, εκείνα που βασικά είναι σκοποί για δίστιχα κι όχι συγκεκριμένα στιχουργήματα με τη μελωδία τους.

    Εκτός από καθαυτού Παξιμαδοκλέφτρες με περισσότερα ή διαφορετικά δίστιχα, έχουμε ακόμη τα εξής:

    -Λίγο νεότερα από την ηχογράφηση του Μπέζου (1930) είναι «Το μωρό μου» του Δούσα, με εντελώς άλλους στίχους αλλά την ίδια μουσική, καθώς και ο επιθεωρησιακός Τσακατσούκας» του Π. Κυριακού, που έχει παρόμοιους με την Ξυπόλητη στίχους και μουσική που είναι εν μέρει η ίδια και εν μέρει ο Σαλταδόρος του Κατσαρού.

    -Επίσης η μελωδία της Ξυπόλητης ταυτίζεται με μέρος της μελωδίας αυτού του αχρονολόγητου τραγουδιού της προφορικής -μάλλον- παράδοσης της Σμύρνης:

    Συναφές και το παρακάτω, ηχογρ. πολύ πρόσφατη (δεκ. ’80 ή ’90), σύνθεση αχρονολόγητη:

    Το παλιότερο ντοκουμέντο παραμένει φυσικά η ηχογράφηση του Μπέζου. Αυτό αποτελεί ένδειξη ότι είναι ο δημιουργός, όχι όμως απόδειξη. (Τα τραγούδια του Παπάζογλου και των Μιλάνων, ακόμη και του Δούσα, θα μπορούσαν κάλλιστα να έχουν υπάρξει επί γενιές χωρίς να ηχογραφηθούν.)

    Ο λόγος που κρατάω επιφυλάξεις είναι η δομή και το ύφος της Ξυπόλητης: ένας νέος, μορφωμένος, κοσμικός, πολυτάλαντος, αλλά και εκκεντρικός μποέμης μπορεί, αν διαθέτει κάποιες πραγματολογικές πληροφορίες και κάποιες λεξιλογικές, να γράψει το «Η φυλακή είναι σχολείο» ή την «Υπόγα». Για να μιμηθεί όμως με τόση επιτυχία την ιδιαίτερη τεχνοτροπία των μουρμούρικων τραγουδιών, με δίστιχα συναφή μεν αλλά αυτοτελή και ανεξάρτητα, θα χρειαζόταν ένα εντελώς εξαιρετικό ταλέντο που δε νομίζω να το έχω συναντήσει σε καμία επώνυμη, ανώνυμου στυλ, δημιουργία.

  80. Alexis said

    Εξαιρετικό άρθρο και σχόλια, τα διάβασα όλα καθυστερημένα, αλλά άξιζε τον κόπο!

    #77: Αυτό θα πει ξεκώλιασμα, όχι σαν το άλλο που όλο εξαγγέλεται αλλά συνεχώς αναβάλλεται!
    (Πότε ο Δόναλδ δε μπορεί πότε ο κώλος του πονεί… )

    Ας κάνω και δύο ερωτήσεις προς τη συλλογική σοφία του ιστολογίου και ειδικά προς τους φίλους σχολιαστές που είναι γνώστες του ρεμπέτικου και έχουν ασχοληθεί ιδιαίτερα:

    1)Σε κάποιους παλιούς δίσκους βινυλίου είχα παρατηρήσει ότι τα τραγούδια που ήταν «αγνώστου δημιουργού», τα κοινώς λεγόμενα αδέσποτα, δίπλα στον τίτλο αντί για τα ανόματα των συντελεστών είχαν την ένδειξη C.C.
    Δείτε κι εδώ για παράδειγμα, όπου τα τραγούδια «Γραμμόφωνα» και «Ήσουνα τι ήσουνα («Παξιμαδοκλέφτρα») επισημαίνονται με αυτή την ένδειξη.
    Ξέρετε άραγε τι σημαίνουν αυτά τα αρχικά C.C. ;

    2)Με αφορμή το τραγούδι «Υπόγα» που αναφέρθηκε παραπάνω, ξέρει κανείς από πόσο παλιά τεκμηριώνεται η χρήση της λέξης «μπάτσος» για τον αστυνομικό, και ποιά είναι η πιθανή προέλευσή της;

  81. Corto said

    80 (Alexis):
    Υποθέτω ότι η ιστορία της λέξης μπάτσος απαιτεί αρκετή έρευνα. Ορισμένοι φίλοι του ιστολογίου σίγουρα μπορούν να συμβάλουν σε μεγάλο βαθμό.

    Να πω μόνο ότι αν η λέξη μπάτσος σχετίζεται με τον τύπο μπασκίνες («κι η Λίλιαν η Χάρβεϋ να διώχνει τις μπασκίνες»), υποτίθεται ότι η λέξη «μπασκίνι» σχετίζεται με κάποιο είδος πολεμικού πλοίου, αλλά αν θυμάμαι καλά η πληροφορία είναι από τον Πετρόπουλο, οπότε ελέγχεται.
    Ο ποιητής Μιχαήλ Αργυρόπουλος (Σμύρνη,1862 – Αθήνα,1949) είχε γράψει τους εξής στίχους στο ποίημα «ένα δράμα»:

    «Σαν ξεπόρτισα, στο χρόνο, ξεκινώ στο μαχαλά,
    ν’ ανταμώσω πρώτα εκείνη.
    Κι αφουγκιέμαι: τα σαντούρια κι ο χορός και τα βιολιά
    μού ‘στησαν κρυφό μπασκίνι!»

    http://vivi.pblogs.gr/2012/20120301.html

  82. spatholouro said

    1) C.C.
    Δεν το έχω ξανασυναντήσει. Μπήπως σχετίζεται με τούτο δω;
    https://creativecommons.ellak.gr/fylladio/

    2) Τη λέξη έχω συναντήση για παράδειγμα στον Πικρό στη δεκαετία του 1920. Ο Babis στο Ετυμολογικό του δίνει προέλευση από τουρκικό baç=φόρος/διόδια (που εισέπρατταν φορτικά οι χωροφύλακες), και αυτό από περσικό bāc= φόρος.

  83. Corto said

    Εδώ βρίσκω και τούρκικη λέξη baskin που σημαίνει έφοδος, αλλά πιθανότατα η λέξη μπάτσος να είναι άσχετη από τον μπασκίνα:

    http://www.lexigram.gr/lex/omor/%CE%BC%CF%80%CE%B1%CF%83%CE%BA%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CF%82#Hist1

  84. Alexis said

    Ευχαριστώ για τις απαντήσεις.

    #82: Όχι, το C.C. δεν πρέπει να έχει σχέση με το creative commons αφού υπήρχε στα παλιά βινύλια πολύ πριν από το διαδίκτυο και την ψηφιοποίηση.
    Τον συγκεκριμένο δίσκο της «Αθηναϊκής Κομπανίας» που δίνω το λινκ στο #80, τον είχα σε βινύλιο, είναι του 1982, και θυμάμαι πολύ καλά ότι έγραφε πάνω αυτό το C.C.
    Αποτελεί μέχρι σήμερα ένα ανεξήγητο μυστήριο για μένα!🙂

  85. Alexis said

    #83: Ναι, ο «μπασκίνας», λέει και το ΛΚΝ ότι είναι από το τουρκικό baskin=αστυνομική έφοδος.
    Αλλά μάλλον άσχετο με τον «μπάτσο».

    Είχα ακούσει και μία γουστόζικη παρετυμόληση για τον «μπασκίνα», ότι δήθεν ο αστυνομικός ως ρουφιάνος αναρωτιέται συνεχώς για τους γύρω του «μπας κι είναι ο Χ, ξερωγώ, αναρχοκομμουνιστής ή κακοποιός ή οτιδήποτε…»🙂

  86. Corto said

    85:
    Ναι, υπάρχει κι αυτή η παρετυμολόγηση και είναι όντως γουστόζικη!
    Ρε μπας κι ‘ναι εδώ, μπας κι ‘ναι εκεί…

  87. spatholouro said

    #78 (Corto: «Ειδικότερα το ζήτημα με το στιχούργημα του Χρήστου Μακρή έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον»)

    Το «Τουμπελέκι» του Μπέζου και το «φελέκι» του Μακρή(;)

    Ας με συμπαθήσουν οι φίλοι, αλλά δικαιολογούμαι κάπως για το «φελέκι»: και ριμάρει με το «τουμπελέκι» αλλά και «γαμώ το φελέκι» μου είπα και ξαναείπα, σπάζοντας το κεφάλι μου να βρω τι σχέση μπορεί να έχουν τα στιχάκια του Μπέζου με αυτά του Μακρή (;) (το ερωτηματικό θα γίνει κατανοητό παρακάτω)

    Ας ξεκινήσουμε.
    Το ποιητικό κείμενο του τραγουδιού «Τουμπελέκι-Τουμπελέκι» του Μπέζου (1931) περιέχει τους στίχους:

    «Αχ , η ζωή των Γιάννηδων, μες την απελπισία
    Πότε στα κρατητήρια, και πότε σ’ ευτυχία»

    «Βρε ποια κυρία, ποια κουρέλω, βρε ποια κασόμπρα του συρμού
    Βρε έναν κόμητα τοιούτο, να τον περάσει γι’ αλεπού»

    Λέγαμε, λοιπόν, παραπάνω ότι ο Klein έκανε λόγο μεν περί Μακρή, αλλά πέραν τούτου ουδέν. Πριν από καιρό, διαβάζοντας ένα βιβλίο παλαιού αστυνομικού συντάκτη, του Σ. Αρνέλλου, [«Ο υπόκοσμος της παλιάς Αθήνας», εκδ. ΕΥΡΩΕΚΔΟΤΙΚΗ 1989] με ιστορίες από παλαιούς λωποδύτες κλπ, συνάντησα (σελ. 195), ως εκ θαύματος, την περίπτωση του Χρήστου Μακρή (;). Ο Μακρής, εκτός από πορτοφολάς ήταν και στιχουργός και ο Αρνέλλος παραθέτει ένα μακροσκελές στιχούργημά του που αφηγείται τη ζωή των πορτοφολάδων, με τίτλο «Ο βίος και η απελπισία».

    Το στιχούργημα ξεκινά με τους στίχους:

    «Ο βίος εις τους Γιάννηδες/εις την απελπισία
    πότε στα κρατητήρια/πότε στην ευτυχία»

    και στη συνέχεια, μερικούς στίχους παρακάτω συναντάμε:

    «Ποια κυρία, ποια κοκότα/μα ποια νέα του συρμού
    ένα κόμητα τοιούτον/να περάσει για αλεπού»

    Τόμπολα!!! Οι στίχοι «φωνάζουν» ότι βρισκόμαστε ενώπιον περιπτώσεως διακειμενικότητας. Αλλά ποιος «πήρε» από τον άλλο ή τι άλλο μπορεί να συνέτρεξε;

    Ατυχώς, από τα γραφόμενα γενικότερα του Αρνέλλου σε όλο το βιβλίο δεν μπορώ να χρονολογήσω το στιχούργημα αυτό του Μακρή (;), αλλά είχα κάνει τότε την υπόθεση πως μου φαινόταν περισσότερο εύλογο να προϋπήρχε του τραγουδιού του Μπέζου, ο οποίος υπέθετα ότι ενσωμάτωσε τους εν λόγω στίχους του Μακρή, καθώς φαίνεται, επιφέροντας ένα-δυο τροποποιήσεις. Το συμπέρασμα αυτό συνήγαγα από συγκριτική ανάγνωση των δύο ποιητικών κειμένων:

    Από τη μια πλευρά, το στιχούργημα που τραγουδάει ο Μπέζος, σε εμένα τουλάχιστον δίνει την αίσθηση ότι είναι προϊόν συρραφής διστίχων που, αν και συμποσούνται σε ενιαίο ποιητικό κείμενο, δεν οδηγούνται ωστόσο σε ενιαία νοηματική κοίτη. Διακρίνω τον κύριο νοηματικό κορμό (το ιστορούμενο δηλαδή περιστατικό με το σακάκι) στον οποίο όμως παρεντίθενται τα δύο δίστιχα που μας ενδιαφέρουν και που για μένα «βγαίνουν» εκτός συγκειμένου. Βέβαια, μπορεί να παρατηρήσει κανείς ότι η επένθεση «ψιλοάσχετων» δίστιχων ήταν κάτι σύνηθες σε πολλές περιπτώσεις τραγουδιών τότε, αλλά σε αυτές τις περιπτώσεις νομίζω η όλη «δόμηση» των ποιητικών κειμένων υποδείκνυε στον αναγνώστη/ακροατή ότι εκ κατασκευής έτσι είχε το πράγμα, ενώ στην περίπτωση του «Τουμπελέκι-Τουμπελέκι» θεώρησα ότι συντρέχει «δευτερογενής κατασκευή».

    Από την άλλη πλευρά, το στιχούργημα του Χ. Μακρή (;) έχει συγκροτημένη δομή και εστιασμένο περιεχόμενο: διηγείται τη ζωή των πορτοφολάδων (των «Γιάννηδων», κατά την αργκό). Και όχι μόνο αυτό. Με μια πρώτη αναγνωστική ματιά πιστεύω φαίνεται ότι, αντίθετα από το στιχούργημα Μπέζου, οι επίμαχοι στίχοι (που είναι κοινοί ή οιονεί ταυτόσημοι, δηλαδή, και στα 2 ποιητικά κείμενα) στον Μακρή έχουν την αρμόζουσα νοηματική και δομική σχέση τους με τους υπόλοιπους, έτσι ώστε να είναι υποστηρίξιμη η πιθανολόγηση ότι, εάν κάποιος «πήρε» από τον άλλο, αυτός μάλλον είναι ο Μπέζος.

    Το στιχούργημα Μακρή (;) αρχίζει:

    «Ο βίος εις τους Γιάννηδες/εις την απελπισία
    Πότε στα κρατητήρια/πότε στην ευτυχία»

    Αμέσως μετά επεξηγεί:

    «Πότε φορούν ορθό φακό/κι ολόταιρα ντουσλούκια
    Αίφνης πάνε στα κάτεργα/και μέσα στα κουτούκια
    Τι δόξα κι ευτυχία/εις τους Γιάννηδες παιδιά
    Όταν πάρουνε μπαγιόκο/είναι ντυμένοι στ’ ακριβά
    Τι μποτίνι, τι λουστρίνι/τι στενάχωρα φαρδειά
    Τι φιγουρίνια εμπρός τους/δεν κάνουν ούτ’ ένα παρά»

    Αμέσως μετά ακολουθεί το δεύτερο «επίμαχο» δίστιχο:

    «Ποια κυρία, ποια κοκότα/μα ποια νέα του συρμού
    Ένα κόμητα τοιούτον/να περάση για αλεπού»

    Προκύπτει ξεκάθαρα δηλαδή εδώ πόσο ταιριάζει νοηματικά το δίστιχο μέσα στην ακολουθία των προηγηθέντων στίχων, ενώ στην περίπτωση του Μπέζου έχουμε ένα «ξεκάρφωτο» δίστιχο, που καλά-καλά όχι μόνο ο ακροατής δεν πολυκαταλαβαίνει τι θέλει να πει αλλά και τι θέση έχει εκεί…: ενώ δηλαδή στον Μακρή(;) κατανοούμε αμέσως ότι έναν έτσι ακριβά και στην πένα ντυμένο «κόμη» είναι αδύνατον να τον υποψιαστεί καμιά κοπελίτσα ότι είναι «αλεπού» (δηλαδή «πορτοφολάς» στην αργκό, και όχι «πονηρός», όπως μας αφήνει ενδεχομένως να νομίζουμε το παρένθετο δίστιχο του Μπέζου…)
    Αυτές ήταν οι σκέψεις που πριν από καιρό με οδήγησαν να συναγάγω πιθανολογικά ότι μάλλον ο Μπέζος «πήρε» από τον Μακρή (;), άρα ο Μακρής (;) προϋπήρχε ως ποιητικό κείμενο.

    Ώσπου πριν από λίγες μέρες «έπεσα» πάνω στο πρωτότυπο πλέον κείμενο του Αρνέλλου, από τη δεκαετία του 1930. Σε κείμενό του στην εφημ. ΤΥΠΟΣ στις 6/7/1935, με τίτλο «Ο πορτοφολάς ποιητής» έχουμε ως φαίνεται την πρώτη εμφάνιση του ιδιότυπου στιχουργού μας. Μόνο που δεν ονομάζεται Χρήστος Μακρής (και είναι η ώρα για το ερωτηματικό) αλλά Δημοσθένης Καστρινός, του οποίου μάλιστα δημοσιεύεται και φωτογραφία!

    Ξαναγυρίζοντας στο επίμαχο ζήτημα της διακειμενικότητας των στίχων, στο κείμενο του 1935 απαντούν, μεταξύ άλλων, και αυτοί που μας ενδιαφέρουν:

    «Ποια κυρία, ποια κοκότα/και ποια νέα πού, πού
    Έναν κόμητα τοιούτο/θα περάση γι’ αλεπού;»

    Και

    «Ο βίος εις τους Γιάννηδες/εις την απελπισίαν
    Πότε στα κρατητήρια/πότε στην ευτυχία»

    Δηλαδή, πλέον μιλάμε και για «ενδοδιακειμενικότητα», ας πούμε, εφόσον παρατηρούνται αλλαγές σε στίχο από τον Αρνέλλο του 1935 στο βιβλίο του Αρνέλλου το 1989… (το «και ποια νέα πού και πού» έγινε «μα ποια νέα του συρμού»).

    Σε αυτή τη γριφώδη κατάσταση έχουν περιέλθει για μένα τα πράγματα. Τουλάχιστον χρονολογήθηκε τώρα (εάν δεν προκύψει κάτι άλλο…) ότι το αρχικό κείμενο είναι του 1935. Αλλά τότε ποιος «πήρε» από ποιον (εφόσον ήδη το 1931 ο Μπέζος έχει φορμάρει δισκογραφικώς τους επίμαχους στίχους);

    Αυτά…

  88. spatholouro said

    Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι

    Να διευκρινίσω, διότι το ξέχασα, ότι εγώ μπορεί να βρήκα τυχαία το βιβλίο του Αρνέλλου, αλλά το έχει ήδη επισημάνει ο Gauntlett εδώ, όπως βλέπω τώρα:

    https://www.academia.edu/23077291/The_sub-canonical_meets_the_non-canonical_rebetika_and_interwar_Greek_literature

  89. Corto said

    87:
    Spatholouro, αυτό δεν είναι σχόλιο σε ιστολόγιο. Αυτό είναι εμπεριστατωμένη μελέτη για δημοσίευση! Συγχαρητήρια και πάλι!
    Στην γριφώδη κατάσταση, πού να μπλέξουμε και τον Δελιά…και μπερδεύτηκεν ο κόμπος.

  90. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    # 77. Ἅμα τῇ ἀναγνώσει τῶν ὕπερθεν σχετικῶν τῷ κυρίῳ Κλάιν ἀνέκραξα:

    Κλάιν μάιν!

  91. gpoint said

    Ολα καλά σπαθόλουρο. μόνο φρίντισε να συνάξεις (σικ ρε) αντί να συναγάγεις που θάλεγε κι ο Νικοκύρης (φατσούλα χαμογελαστή)

  92. gpoint said

    # 91

    φρόντισε γμτ

  93. Γιάννης Ιατρού said

    87: Άψογος🙂

  94. JohnyQ said

    καλησπέρα σας,

    άλλη μια φορά συγγνώμη. ηθελα να σας κάνω μία ερώτηση άσχετη με το θέμα της ανάρτησης.

    προσπάθησα να καταγράψω τους στίχους από ένα τραγούδι «Τα οχυρά της Νάουσας»
    ορίστε ο σύνδεσμος με την παρουσίασή του: https://www.youtube.com/watch?v=ye260dqGYuY

    στο στίχο που λέει «Δεν τα έχασε κανένας τα ??? σκυλιά» δεν μπορώ να κατάλαβω το επίθετο που χρησιμοποιεί για τα σκυλιά. νοηματικά ταιριάζει το «λυσασμένα» μιας και » γυρίζαν και ληστεύαν όλα τα χωριά»… αλλά αυτό που ακούγεται είναι κάτι σαν «αλισοτιμα»;;

    ευχαριστώ και συγγνώμη για το άσχετο.

  95. spatholouro said

    Εδώ είναι οι στίχοι, αλλά άκρη με τα σκυλιά δεν βγάζω:
    http://www.odigitis.gr/wp-content/uploads/2016/10/1039.pdf

  96. 94

    Με το λάπτοπ δεν μπορώ να δώ το pdf του φίλου Σπαθόλουλουρου αλλά μήπως λέει αλυσολυμένα; Δηλαδή που έσπασαν τις αλυσίδες και τρέχουν;

  97. Σκύλε, «λυσσότημα» γράφει. Δεν το έχω ξανακούσει ούτε μπορώ να βρω πουθενά τη λέξη.

  98. spatholouro said

    #89 έως 93
    Ευχαριστώ θερμά!

    Μόνο συμπάθα με αγαπητέ Gpoint, αλλά με το αγαγ- γεμίζει το στόμα σου και το φχαριστέσαι, ενώ με το αξ- μπορεί και να δώσεις λαβή σε κακεντρέχειες (φατσούλα)

  99. !

  100. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    97. Λυσσότημα γράφει,ναι, αλλά σε κάποιες εκτελέσεις (άκουσα όσες βρήκα στο νέτι), σα να λέει «λυσσώδιμα»*.
    Ή να ήταν, το πιο λογικό, «τ’ αλισσόλυτα σκυλιά» και παραποιήθηκε κάποια στιγμή.

    *Απ΄τη βρώμα και …λυσσωδία.
    π.χ.
    http://www.notia-press.gr/index.php/south-cities-news/glyfada/828-2011-04-10-22-48-19

  101. «Τα λυσσώδη τα σκυλιά» μήπως; Αν το πήραν από κάποια παλιά ηχογράφηση ή τίποτα χειρόγραφους στίχους δεν αποκλείεται. (Ούτε το «τα αφιλότιμα σκυλιά», βέβαια — μπορεί κανείς να κάνει ένα σκασμό υποθέσεις).

  102. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    87 – Πώ πώ, ρε συ Spatholouro τι έγραψες; δηλαδή δεν έγραψες ΖΩΓΡΑΦΙΣΕΣ, και πάνω στο νήμα κέρδισες τον Corto.🙂 Παιδιά είστε ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟΙ και οι δύο, ανεκτίμητοι θησαυροί που δίνουν κι άλλη λάμψη σε ένα ήδη λαμπρό ιστολόγιο, νάστε καλά και να μας μαγεύετε με τις γνώσεις σας.

    Υ.Γ – Μόνο μην ασχολείστε ονομαστικά με τα πίτουρα, (72 – 77) τα κάνετε να αισθάνονται αλεύρι.🙂

  103. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    101. Εδώ νομίζω«δεν τα έχασε κανένας τα …λυσσότ(δ)ιμα σκυλιά»

  104. sarant said

    87 Αυτή η κασόμπρα έχει κάψει καρδιές τελικά -και δεν έχει ακόμα ενδώσει.🙂

    94 Πράγματι, λέει lisoδima, αλλά είναι σχεδόν βέβαιο (λέω εγώ) πως στην αρχική εκτέλεση θα έλεγε
    «τα λυσσώδικα σκυλιά», τι άλλο θα μπορούσε να πει άλλωστε;

  105. Spiridione said

    87. Συγχαρητήρια και από μένα Σπαθόλουρο. Πολύ ενδιαφέρον θέμα.
    Δεν ξέρω αν έχεις βρει κάποιο στοιχείο για αυτόν τον Δημοσθένη Καστρινό. Βρίσκω μόνο έναν πορτοφολά Ελευθέριο Καστρινό που συνελήφθη το 1929 επειδή έκλεψε ένα πορτοφόλι με 2.500 δρχ. σε λεωφορείο.
    Ενδιαφέρον έχει ότι στο τέλος του στιχουργήματος αυτού, που παραθέτει ο Αρνέλλος, ο πορτοφολάς συλλαμβάνεται την ημέρα του γάμου του, αλλά καταφέρνει να ξεφύγει με την καπατσοσύνη του. Αυτό μου ακούγεται κάπως σαν μοτίβο δημοτικής ποίησης ας πούμε ή κάτι τέτοιο. Κατά σύμπτωση όμως λίγες μέρες νωρίτερα (θα το έχεις δει σίγουρα) ο Αρνέλλος αναφέρει μια άλλη ιστορία με έναν πορτοφολά, τον Παντελή Ανδρούτσο, που αφού έκανε μεγάλη μπάζα με κλοπές πορτοφολιών (και εν συνεχεία ασχολήθηκε και με το εμπόριο), βρήκε μια πολύ καλή νύφη στην Πόλη, και την ημέρα του γάμου του τον συνέλαβαν οι αστυνομικοί λόγω μιας παλιάς απόφασης που εκκρεμούσε. Αναφέρεται δε ότι ήταν πολλοί πορτοφολάδες στον γάμο και κουμπάρος ήταν ένας θρυλικός πορτοφολάς, ο Αριστείδης Λαλές ή Βαρβάρας.
    Βρίσκω δημοσίευμα του 1928 (Εμπρός 11-12-1928) για σύλληψη μιας τριάδας λωποδυτών, του σεσημασμένου Ι. Βλαχάκη ή Δαλαβανέλλη ή Σταματόπουλου ή Αιβαλιώτη, του επίσης σεσημασμένου γαμπρού του Π. Ανδρούτσου ή Μπαρμπουτσάκη, και του κουμπάρου τους Αντ. Μαγκανά ή Καλόγλου ή Παπάζογλου. Δεν ξέρω αν αυτός ο Π. Ανδρούτσος έχει σχέση με τον Παντελή Ανδρούτσο που αναφέρει ο Αρνέλλος. Το βάζω σαν στοιχείο αν βοηθά σε κάτι.
    http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin_ftr.asp?c=108&pageid=-1&id=49063&s=0&STEMTYPE=1&STEM_WORD_PHONETIC_IDS=AAiARdASVASMASZASXASlAScASbASXASaAAi&CropPDF=0

  106. spatholouro said

    102
    Λάμπρο, κόψε κάτι, γιατί ελλοχεύει το κακό μάτι!

    Προσωπικά αφιερωμένο ένα τραγούδι που με έχει σφραγίσει και με συνοψίζει… till the end of the day:

  107. spatholouro said

    105
    Ευχαριστώ.
    Τη σειρά την είδα όντως όλη. Ευχαριστώ και για ό,τι παραθέτεις.

  108. Corto said

    102:
    Λάμπρο σε ευχαριστώ για τα τόσο καλά σου λόγια. Σίγουρα υπάρχουν άλλοι φίλοι σχολιαστές που έχουν προσφέρει πολύ περισσότερα από μένα. Αλλά η ομορφιά βρίσκεται στο γεγονός ότι όλοι συμβάλλουμε με κάποιο λιθαράκι!

    105: Spiridione, παρά πολύ ενδιαφέρον εύρημα. Μπράβο!

    Ζήλεψα και βάζω και εγώ ένα τραγουδάκι:

  109. Δημήτρης said

    69. @Αγαθίας ο Σχολαστικός
    ΝΑΙ Θέλουμε ντοκουμέντα για τη σχέση του Μπέζου με 4η Αυγούστου!!! Αλλιώς απλά θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι η Μεταξική Νεολαία ίσως τυχαία έπαιζε τέτοια τραγούδια από δσκους(πιθανόν αφού δεν ξέρουμε αν υπληρχε ζωντανή μετάδοση με Χαβλαγιες), λόγω αφέλειας ίσως.

    45. corto
    Χαβανέζικη Ορχήστρα της ΕΟΝ υπό την διεύθυνση του κ. Ταμπακίδη. Τα μουσικά κομμάτια ήταν τα εξής:
    – Τρέλλα στην Χαβάη
    – Χαβανέζικο βαλς
    – Μου κλέψανε τ’ αρνί
    – Καντάδα Μπέζου
    – Παίξε φλογέρα
    – Χαβανέζικη ρούμπα
    Έχεις περισσότερα στοιχεία τι είναι αυτή η Χβανεζικη Ορχιστρα της ΕΟΝ?

    62. ΕΦΗ
    Το αρχείο της Δαναης Στρατηγοπούλου δεν κάηκε. Κάηκαν κάποια πράματα μόνο. Το λέει το 2009 σε συνετευξη ξ κόρη της.
    http://vlahopoulou.blogspot.gr/2009/05/blog-post_05.html

    Επιπλέον να πω ότι η οικογένεια Καλλίρη παρόλο που δεν μπόρεσε να βοηθήσει με συνέντευξη, έδωσε το φωτογραφικό υλικό για τον Κώστα Μπέζο(περίπου 80 φωτογραφίες του Μπέζου μαζί με άλλους μουσικούς, οπως Αττικ, Δανάη, Βάμπαρης, Στέφανος Μακρής από Τα Πολιτάκια!! κλπ)) που ήταν όλες αδημοσίευτες εκτός από αυτην που είχε βγάλει ο Κουνάδης που είναι ντυμένοι όλοι στα άσπρα ως Ασπρα Πουλιά. Πολλές απο αυτ΄ς τις φωτογραφίες δημοσιεύτηκαν στην έκδοση με τα ρεμπέτικα και πολλές ακόμα θα δημοσιευτούν στην έκδοση με τις χαβάγιες Μπέζου. Επιπλέον οι φωτογραφίες βοήθησαν στην ανακάλυψη πολλών βιογραφικών στοιχείων για τον Μπέζο καθώς είχαν χειρόγραφη σημείωση και ημερομηνία από Μπέζο κι έτσι βλέπουμε τα ταξίδια του στην Αίγυπτο, Κωνσταντινούπολη, κλπ.

  110. sarant said

    Eχουν γίνει πολύ ωραία σχόλια σε αυτό το νήμα -και μόνο αυτά κάνουν τη δημοσίευση αξιόλογη κι ας υπήρχε κάπου αλλου΄το χρονογράφημα του Βάρναλη.

  111. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    106 – Δεν κόβω τίποτα, άντε μη προσθέσω όσα ήθελα να γράψω και διαβάζεις μέχρι αύριο.🙂

    108 – Ναί, σίγουρα υπάρχουν αρκετοί αξιόλογοι φίλοι σχολιαστές που έχουν προσφέρει και προσφέρουν τις γνώσεις τους σε διάφορα θέματα, και είναι μεγάλη τύχη για μένα που με ενδιαφέρουν όλα, αλλά δεν υπήρχε ποτέ περίπτωση να ασχοληθώ εις βάθος, να τα έχω έτοιμα στο ηλεπιάτο του Νικοκύρη.🙂 Αυτό δεν αναιρεί την δική σου ανεκτίμητη προσφορά, μη κοιτάς που έγραψα πως κέρδισε το Spatholouro στο νήμα🙂 δεν γίνεται διαγωνισμός γνώσεων εδώ, η προσφορά είναι δωρεάν, κι αυτό σας τιμά όλους ιδιαίτερα (εκτός από τους βλάκες που «προσφέρουν» από την προσωπική τους βιβλιοθήκη🙂 ).

    Aς βάλουμε κι ένα ωραίο τραγούδι με την Δανάη

  112. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    και λίγο σουρρεαλισμό

  113. Για τον Γιάννη Μπέζο τα λέει, ΕΦΗ² μας. Όχι για τον ταλαντούχο.

  114. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    113.Με πλήγωσες!

  115. Corto said

    109 (Δημήτρης):

    Όχι δυστυχώς δεν γνωρίζω τίποτε άλλο για την ορχήστρα αυτή. Την πληροφορία την πήρα από το πρόγραμμα ραδιοφωνίας που δημοσίευε η εφημερίδα Βραδυνή και συγκεκριμένα στο φύλλο της Κυριακής 26 Νοεμβρίου 1939.

    http://srv-web1.parliament.gr/display_doc.asp?item=47352&seg=47884

    Στην σελ.236

  116. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Στο τεύχος 376,Φεβρουάριος 1943, η Νέα Εστία αναφέρει στην πρωτελευταία σελίδα:ΕΙΔΗΣΕΙΣ Κατά τον λήξαντα μήνα εθρήνησε και ο καλλιτεχνικός μας κόσμος δύο θανάτους, του ηθοποιού Μαμία ,περί του οποίου θα γράψη ειδικός συνεργάτης εις το ερχόμενον τεύχος, και του καλλιτέχνου Μπέζου.

  117. Δημήτρης said

    116 Corto
    Ευχαριστώ
    Βλέπουμε βέβαια και στη σελίδα 260 στις 2 Δεκεμβρίου στο πρόγραμμα άλλου ραδιοφωνικού σταθμού »χαβαγιες Μπέζου» ή έτσι τυχαία σελ 324 »ορχήστρα Μηνά Πορτοκάλη, τραγούδι Δανάη. Είναι μεγάλο ερώτημα αν όλα αυτά ήταν ζωντανά. Σε άλλες εκπομπές κάποιες μέρες επιλεκτικά σε κάποια προγράμματα βαζουν σε παρένθεση (δίσκοι), ότι θα παιχτούν δλδ δίσκοι. Τι να πω?

  118. sarant said

    117 Τον Μπέζο όμως τον θυμόμαστε, τον Μαμία… ποιος ήταν αυτός τάχα;

  119. Γς said

    Ευάγγελος Μαμίας

  120. Γς said

    Ευάγγελος Μαμίας

  121. […] Πηγή […]

  122. […] από δυο Κυριακές είχα ανεβάσει εδώ ένα χρονογράφημα του Κώστα Βάρναλη, γραμμένο το 1943, που ήταν νεκρολογία του Κώστα Μπέζου, […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: