Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ένας σοβιετικός Ροβινσώνας (Ηλία Ιλφ και Ευγενίου Πετρόφ)

Posted by sarant στο 1 Οκτώβριος, 2017


Μια και σε λίγες μέρες έχουμε τα εκατόχρονα της Οκτωβριανής επανάστασης, είπα σήμερα να βάλω κάτι σοβιετικό. Είχα δει τις προάλλες σε έναν ιστότοπο φιλικό προς τη μνήμη της ΕΣΣΔ μια αναδρομή στη σοβιετική σάτιρα, που μου φάνηκε να υστερεί, αφού δεν ανέφερε τις δυο κορυφές της σοβιετικής προπολεμικής σάτιρας, τον Ηλία Ιλφ και τον Ευγένιο Πετρόφ -ουσιαστικά μία κορυφή, αφού οι δυο αυτοί δαιμόνιοι χιουμορίστες έγραφαν πάντοτε μαζί.

«Πώς γράφετε μαζί;» τους ρωτούσαν συχνά οι δημοσιογράφοι. «Όπως οι αδελφοί Γκονκούρ», απαντούσαν εκείνοι. «Ο ένας κυνηγούσε τους εκδότες να κλείσει καινούργιο συμβόλαιο και ο άλλος έμενε σπίτι προσέχοντας μην μπει κανένας ανταγωνιστής και κλέψει τα χειρόγραφα».

Ο Ιλφ και ο Πετρόφ έδωσαν τους δίδυμους ήλιους της σοβιετικής σάτιρας, τα εξαιρετικά μυθιστορήματα «Οι δώδεκα καρέκλες» και «Το χρυσό μοσχάρι». Στο πρώτο, λίγα χρόνια μετά την επανάσταση, ο αριστοκράτης Βορομπιάνινοφ αναζητά έναν θησαυρό που είναι κρυμμένος σε μία από τις δώδεκα καρέκλες της πάμπλουτης θείας του. Συνεταιρίζεται με τον γοητευτικό απατεώνα Οστάπ Μπέντερ, και αφού διατρέξουν τη μισή Σοβιετική Ένωση βρίσκουν -ή δεν βρίσκουν- τον θησαυρό. Στο «Χρυσό μοσχάρι» ο Οστάπ είναι αρχηγός μιας μικρής σπείρας απατεώνων που αναζητούν έναν σοβιετικό εκατομμυριούχο -και πάλι, τον βρίσκουν αλλά… Η συνέχεια επί της οθόνης, θα έλεγα, αφού κάποτε θα παρουσιάσω τα κλασικά αυτά έργα.

Και τα δυο ονόματα είναι ψευδώνυμα, ο Ιλφ λεγόταν Φάινζιλμπεργκ, ο Πετρόφ: Κατάγιεφ -αδελφός του είναι ο γνωστός συγγραφέας Βαλεντίν Κατάγιεφ. Γεννημένοι κι οι δυο στην Οδησσό, στο Χρυσό Μοσχάρι την αποκαλούν Τσερνομόρετς αν θυμάμαι καλά, κι έχουν κι έναν Έλληνα, τον Βαλιάδη, στην παρέα των γέρων με τα πικέ γιλέκα. Ο Ιλφ πέθανε από φυματίωση το 1937, τον Πετρόφ τον ρίξαν οι Γερμανοί το 1942, όταν, πολεμικός ανταποκριτής, επέστρεφε αεροπορικώς από την πολιορκημένη Σεβαστούπολη.

Τα δυο τους μυθιστορήματα γνώρισαν αξεπέραστη αποδοχή από το αναγνωστικό κοινό και πλούτισαν τη ρωσική γλώσσα με κάμποσες παροιμιώδεις εκφράσεις.

Σε κάποιαν ανθολογία χιούμορ της δεκαετίας του 60 που είχαμε στο σπίτι όταν ήμουν έφηβος, υπήρχε και το διήγημα «Ένας σοβιετικός Ροβινσώνας» του Ιλφ και του Πετρόφ. Το βιβλίο αυτό δεν ξέρω πού έχει καταλήξει, πάντως τώρα δεν το έχω. Ομως το συγκεκριμένο διήγημα είναι αρκετά γνωστό, και στο απέραντο Διαδίκτυο μπόρεσα να βρω όχι μία, αλλά δύο αγγλικές μεταφράσεις του, οπότε κάθισα και το μετέφρασα ξανά.

Το (όχι και τόσο, εδώ που τα λέμε) περίεργο ήταν ότι οι δυο μεταφράσεις είχαν αρκετές διαφορές. Στηρίχτηκα περισσότερο στη μία, αλλά σε δυο -τρία σημεία κράτησα εκφράσεις της παλιάς ελληνικής μετάφρασης όπως τις θυμόμουν επειδή μ’ άρεσαν περισσότερο. Κράτησα επίσης τον τίτλο της παλιάς ελληνικής μετάφρασης, αφού οι αγγλικές μεταφράσεις έχουν τον σχοινοτενή τίτλο «Πώς γράφτηκε ο σοβιετικός Ροβινσώνας Κρούσος».

Τέλος πάντων, από δεύτερο χέρι όλο και κάτι θα χάθηκε στο πάρε-δώσε, ελπίζω όμως να σας αρέσει το διήγημα, που πιστεύω ότι δεν προδίδει το χιούμορ των συγγραφέων. Σημειώνω πως το διήγημα είναι γραμμένο το 1933.

Ένας σοβιετικός Ροβινσώνας

Η συντακτική επιτροπή του δεκαπενθήμερου εικονογραφημένου περιοδικού Ο κόσμος της περιπέτειας παραπονιόταν για έλλειψη λογοτεχνικής ύλης. Έλειπαν τα λογοτεχνήματα που θα τραβούσαν και θα διατηρούσαν την προσοχή των νεαρών αναγνωστών.

Τους έστελναν βέβαια πολλά χειρόγραφα, αλλά κανένα δεν ταίριαζε: παραήταν σοβαρά και βαρετά. Για να λέμε την αλήθεια, το πιθανότερο ήταν να προκαλέσουν κατάθλιψη στους νεαρούς αναγνώστες αντί να τους συναρπάσουν. Ο αρχισυντάκτης όμως ήθελε να συναρπάσει το κοινό του.

Τελικά, αποφάσισαν να παραγγείλουν ένα μυθιστόρημα που θα το δημοσίευαν σε συνέχειες.

Ένας κλητήρας έτρεξε να ειδοποιήσει τον συγγραφέα Μολδαβάντσεφ, και την επόμενη μέρα ο Μολδαβάντσεφ καθόταν στον άνετο καναπέ στο γραφείο του αρχισυντάκτη.

— Καταλαβαίνετε, είπε με έμφαση ο αρχισυντάκτης, θέλουμε κάτι φρέσκο, ζωντανό, που να αιχμαλωτίζει τον αναγνώστη με συναρπαστικές περιπέτειες. Θα θέλαμε, με δυο λόγια, έναν σοβιετικό Ροβινσώνα Κρούσο. Θέλουμε μια ιστορία που ο αναγνώστης να μη μπορεί να την αφήσει πριν την τελειώσει.

— Ροβινσώνα Κρούσο; Ναι, γίνεται, απάντησε λακωνικά ο συγγραφέας.

— Αλλά όχι έναν οποιονδήποτε Ροβινσώνα –έναν σοβιετικό Ροβινσώνα.

— Μα φυσικά! Ένας Ρουμάνος Ροβινσώνας δεν θα ταίριαζε.

Ο συγγραφέας δεν σπαταλούσε τα λόγια του. Φαινόταν με την πρώτη ματιά πως ήταν άνθρωπος της δράσης.

Και πράγματι, ετοίμασε το μυθιστόρημα ακριβώς σύμφωνα με τις προδιαγραφές. Ο Μολδαβάντσεφ δεν ξέφυγε πολύ από το διάσημο πρωτότυπό του. Στο κάτω κάτω, ο Ροβινσώνας είναι Ροβινσώνας.

Λοιπόν, ένας σοβιετικός νέος ναυαγεί. Ένα κύμα τον ρίχνει σε ένα έρημο νησί. Βρίσκεται μόνος, ανυπεράσπιστος, απέναντι στην παντοδύναμη φύση. Κάθε λογής κίνδυνοι τον περιτριγυρίζουν: άγρια ζώα, πυκνή βλάστηση, οι μουσώνες που πλησιάζουν. Αλλά ο σοβιετικός μας Ροβινσώνας, γεμάτος ζήλο και ενέργεια, ξεπερνάει όλους τους κινδύνους, ακόμα κι όσους μοιάζουν ανυπέρβλητοι. Κι ύστερα από τρία χρόνια, μια σοβιετική εξερευνητική αποστολή τον βρίσκει να χαίρει άκρας υγείας. Έχει δαμάσει τη φύση, έχει χτίσει μια καλύβα, με παρτέρια ολόγυρα, εκτρέφει κουνέλια, έχει ράψει μια μπλούζα τύπου Τολστόι από τις ουρές των πιθήκων κι έχει διδάξει έναν παπαγάλο να τον ξυπνάει κάθε πρωί με το παράγγελμα: «Προσοχή! Πέταξε το πάπλωμα! Πέταξε το πάπλωμα! Ώρα για την πρωινή γυμναστική!»

— Πολύ καλό! αναφώνησε ο αρχισυντάκτης. Αυτό με τα κουνέλια είναι τέλειο, απολύτως επίκαιρο. Ξέρετε, όμως, δεν καταλαβαίνω πολύ καλά ποιο είναι το κεντρικό θέμα του έργου σας.

— Ο αγώνας του ανθρώπου κόντρα στη φύση, απάντησε ο Μολδαβάντσεφ με τη συνηθισμένη του λακωνικότητα.

— Ναι, αλλά δεν βλέπω κάτι που να είναι ειδικά σοβιετικό.

— Αλλά ο παπαγάλος; Αντικαθιστά το ραδιόφωνό μας –ένας τέλειος εκφωνητής.

— Ναι, ο παπαγάλος είναι καλή ιδέα. Κι αυτό με τα παρτέρια, πολύ καλό. Αλλά στο έργο σας δεν υπάρχει η αίσθηση της σοβιετικής κοινωνίας. Πού είναι, αίφνης, η τοπική επιτροπή; Πού αναδείχνεται ο καθοδηγητικός ρόλος των συνδικάτων μας;

Ο Μολδαβάντσεφ ξαφνικά ζωντάνεψε. Μόλις διαισθάνθηκε ότι το μυθιστόρημά του μπορεί να μη γίνει δεκτό, η επιφυλακτικότητά του έδωσε τη θέση της στην ευγλωττία.

— Μα, τι σχέση έχει η τοπική επιτροπή; Αφού το νησί είναι ακατοίκητο!

— Ναι, έχετε δίκιο. Είναι ακατοίκητο. Πρέπει όμως να υπάρχει μια τοπική επιτροπή των συνδικάτων. Εγώ δεν είμαι βέβαια λογοτέχνης, αλλά στη θέση σας θα έβαζα την επιτροπή. Είναι κάτι το σοβιετικό, καταλαβαίνετε.

— Μα, είπαμε ότι όλο το μυθιστόρημα στηρίζεται ακριβώς στο γεγονός ότι το νησί είναι ακατ….

Τη στιγμή εκείνη, ο Μολδαβάντσεφ έτυχε να κοιτάξει κατάματα τον αρχισυντάκτη. Η φράση του έμεινε μισή. Τα μάτια εκείνα έλαμπαν με μια τέτοια κενή αθωότητα, με εκείνο το άδειο γαλάζιο του πρωινού μαρτιάτικου ουρανού, που ο Μολδαβάντσεφ αποφάσισε αμέσως να συμβιβαστεί.

— Φυσικά, έχετε δίκιο, είπε, ανασηκώνοντας τους ώμους. Μα βέβαια, πώς δεν το σκέφτηκα αμέσως; Από το ναυάγιο σώζονται δύο άνθρωποι: ο Ροβινσώνας μας και ο πρόεδρος της τοπικής επιτροπής των συνδικάτων.

— Και δυο εξωκομματικοί, πρόσθεσε ψυχρά ο αρχισυντάκτης.

— Όι, αναφώνησε ο Μολδαβάντσεφ.

— Δεν θέλω «Όι». Δυο εξωκομματικοί και μια κοπέλα, δραστήριο κομματικό μέλος, που θα εισπράττει τις συνδρομές.

— Μα γιατί να βάλουμε και την εισπρακτόρισσα; Ποιανού συνδρομές θα εισπράττει;

— Του Ροβινσώνα, φυσικά.

— Μα, θα μπορούσε ο Πρόεδρος να εισπράττει τη συνδρομή του Ροβινσώνα. Τι θα πάθει;

— Κάνετε λάθος, σύντροφε Μολδαβάντσεφ, μεγάλο λάθος. Κάτι τέτοιο είναι εντελώς ανεπίτρεπτο. Ο πρόεδρος της τοπικής επιτροπής δεν πρέπει να χάνει τον καιρό του με ασήμαντες λεπτομέρειες και να τρέχει αριστερά δεξιά να μαζεύει τις συνδρομές των μελών. Είμαστε αντίθετοι σε κάτι τέτοιο. Πρέπει να αφιερώνει όλες του τις δυνάμεις στα σοβαρά ηγετικά του καθήκοντα.

— Ωραία, να βάλουμε και την εισπρακτόρισσα, υποχώρησε ο Μολδαβάντσεφ. Καλύτερα έτσι, θα έλεγα. Θα παντρευτεί τον πρόεδρο –ή ακόμα και τον Ροβινσώνα. Αυτό θα μας έδινε γουστόζικα επεισόδια.

— Δεν χρειάζεται κάτι τέτοιο. Μην ξεπέσουμε σε φτηνή χυδαιότητα ή σε νοσηρό ερωτισμό. Αρκεί να εισπράττει τις συνδρομές των μελών και να τις κρατάει σε ένα αλεξίπυρο χρηματοκιβώτιο.

Ο Μολδαβάντσεφ μετατοπίστηκε νευρικά πάνω στον καναπέ.

— Συγγνώμη, αλλά πώς θέλετε να βρεθεί αλεξίπυρο χρηματοκιβώτιο σ’ ένα ακατοίκητο νησί;

Ο αρχισυντάκτης έμεινε για λίγο σκεφτικός.

— Μισό λεπτό, αναφώνησε. Στο πρώτο κεφάλαιο του μυθιστορήματος έχετε μια πολύ ωραία σκηνή. Εκτός από τον Ροβινσώνα και τα μέλη της τοπικής επιτροπής των συνδικάτων, το κύμα ρίχνει στην ακρογιαλιά και διάφορα αντικείμενα…

— Ένα τσεκούρι, ένα ντουφέκι, έναν διαβήτη, ένα βαρελάκι ρούμι κι ένα μπουκαλάκι με αντισκορβουτικό φάρμακο, απαρίθμησε θριαμβικά ο συγγραφέας.

— Το ρούμι ξεχάστε το, τον έκοψε ο αρχισυντάκτης. Και τι είναι πάλι αυτό το αντισκορβουτικό; Τι το χρειαζόμαστε; Καλύτερα βάλτε ένα μπουκαλάκι μελάνι. Και βέβαια, ένα αλεξίπυρο χρηματοκιβώτιο.

— Μα γιατί στην ευχή χρηματοκιβώτιο; Οι συνδρομές των μελών της τοπικής συνδικαλιστικής επιτροπής θα μπορούσαν μια χαρά να φυλάγονται στην κουφάλα ενός κοκοφοίνικα. Ποιος θα τις κλέψει;

— Ποιος; Γιατί όχι ο Ροβινσώνας; Ή ο πρόεδρος της τοπικής επιτροπής; Ή οι εξωκομματικοί; Ή και τα μέλη της επιτροπής;

— Επέζησαν και τα άλλα μέλη της επιτροπής από το ναυάγιο; ρώτησε με αγωνία ο Μολδαβάντσεφ.

— Ναι, κι αυτά.

Ακολούθησε σιωπή.

— Μήπως να βάλουμε το κύμα να ξεβράζει στην ξηρά κι ένα τραπέζι, για τις συνεδριάσεις της επιτροπής; ρώτησε με σαρκασμό ο συγγραφέας.

— Ο-πωσ-δή-πο-τε! Οι κατάλληλες συνθήκες εργασίας είναι απαραίτητες. Γιά να δούμε, χρειάζεται ακόμα μια καράφα νερό, ένα κουδούνι κι ένα τραπεζομάντηλο. Το τραπεζομάντηλο μπορεί να είναι όποιο χρώμα θέλετε, κόκκινο ή πράσινο. Δεν θέλω να επέμβω στη δημιουργική δουλειά σας. Αλλά, αγαπητέ μου, πρώτ’ απ’ όλα πρέπει να δώσουμε στον αναγνώστη μια εικόνα από τις μάζες, τα πλατιά στρώματα του εργαζόμενου λαού.

— Το κύμα δεν μπορεί να ρίξει στην ακτή μάζες, αντέτεινε ο Μολδαβάντσεφ. Αυτό πάει κόντρα στην πλοκή.  Γιά φανταστείτε ένα κύμα που να ρίχνει στην ακτή καμιά δεκαριά χιλιάδες ανθρώπους –θα γελάσει και το παρδαλό κατσίκι.

— Αυτό ακριβώς μας λείπει, λίγο υγιές, αισιόδοξο, ζωογόνο γέλιο, τον έκοψε ο αρχισυντάκτης.

— Μα δεν γίνεται ένα κύμα να κάνει τέτοιο πράγμα.

— Κύμα; Και γιατί να είναι κύμα; ρώτησε έκπληκτος ο αρχισυντάκτης.

— Πώς αλλιώς θα βρεθούν οι λαϊκές μάζες στο νησί; Δεν είναι ακατοίκητο;

— Ποιος σας είπε πως είναι ακατοίκητο; Με μπερδέψατε. Α, να το ξεκαθαρίσουμε. Υπάρχει ένα νησί –ή, καλύτερα, μια χερσόνησος, είναι πιο σίγουρα έτσι. Και συμβαίνουν μια σειρά από διασκεδαστικές, πρωτότυπες, συναρπαστικές περιπέτειες. Οργανώνεται η δουλειά των συνδικάτων, αλλά υπάρχουν πολλές αδυναμίες. Η κοπέλα, το κομματικό μέλος, αποκαλύπτει μερικά ελαττώματα –ας πούμε σε σχέση με την είσπραξη των συνδρομών. Οι εργατικές μάζες τη στηρίζουν. Το ίδιο και ο πρόεδρος, που μετανιώνει για τα λάθη του. Προς το τέλος του μυθιστορήματος μπορείτε να βάλετε μια γενική συνέλευση. Θα είναι πολύ αποτελεσματική, εννοώ από λογοτεχνική άποψη. Αυτό ήταν –τελειώσατε.

— Και ο Ροβινσώνας; τραύλισε ο Μολδαβάντσεφ.

— Χμ, ναι. Καλά που μου τον θυμίσατε. Δεν μου αρέσει και πολύ αυτός ο Ροβινσώνας. Καλύτερα βγάλτε τον εντελώς. Παράξενος χαρακτήρας, απροσάρμοστος, κλαψιάρης πεσιμιστής.

— Κατάλαβα το πνεύμα σας, είπε πένθιμα ο Μολδαβάντσεφ. Αύριο θα έχετε το μυθιστόρημα.

— Ωραία λοιπόν. Πηγαίνετε σπίτι σας και δημιουργήστε. Απροπό, στην αρχή του μυθιστορήματος έχετε βάλει ένα ναυάγιο. Δεν το βγάζετε καλύτερα; Χωρίς ναυάγιο θα είναι πιο συναρπαστική η ιστορία. Σύμφωνοι; Πολύ ωραία, καλή σας μέρα.

Όταν βρέθηκε μόνος του, ο αρχισυντάκτης χαμογέλασε ικανοποιημένος.

— Επιτέλους, αναφώνησε, επιτέλους θα έχουμε μια συναρπαστική περιπέτεια –κι ένα γνήσιο λογοτεχνικό έργο.

 

Προσθήκη: Η φίλη μας η Ρανέλε, που και άλλες φορές έχουμε δημοσιεύσει στο ιστολόγιο δικές της ρώσικες μεταφράσεις, είχε την καλή ιδέα να μεταφράσει (από το πρωτότυπο φυσικά) το διήγημα των Ιλφ και Πετρόφ. Ιδού σε τρεις στήλες, το πρωτότυπο, η μετάφραση της Ρανέλε και η δική μου. Παρατηρώ ότι δεν διαφέρουν και πολύ οι δυο μεταφράσεις.

 

Advertisements

130 Σχόλια to “Ένας σοβιετικός Ροβινσώνας (Ηλία Ιλφ και Ευγενίου Πετρόφ)”

  1. Πέπε said

    Μωρέ μπράβο στα κότσια τους!!

  2. cronopiusa said

    Πολύ ωραίο, «Οι δώδεκα καρέκλες» θυμίζουν το «Αγάπησα μια Πολυθρόνα (1971)» με τον Κώστα Βουτσά

    Καλή σας μέρα!

  3. to_plintirio said

    +1

  4. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα!
    Η δημιουργική επέμβαση του παραγωγού έχει καταλυτικό ρόλο, πάντοτε:

  5. ap8938 said

    οι δύο μεταφράσεις, που υπάρχουν στο διαδίκτυο, εμφανίζουν μια σειρά από χτυπητές διαφορές. για παράδειγμα, σύμφωνα με την πρώτη (https://www.marxists.org/history/etol/newspape/isj/1960/isj002/ilf-petrov.htm) το περιοδικό εκδίδεται κάθε τρεις βδομάδες και ονομάζεται Adventure ενώ σύμφωνα με τη δεύτερη, το περιοδικό ειναι δεκαπενθήμερο και ονομάζεται The Cause of Adventure (http://www.myweb.ttu.edu/aqualin/3302/pdfs/ilfpetrov.pdf). υπάρχει κάποια εξήγηση γιαυτό;

  6. sarant said

    Καλημέρα, καλό μήνα, ευχαριστω πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    2 Ναι, η ταινία του Βουτσά αντιγράφει την ιδέα

    5 Καλά λες. Κρίνοντας από κάποια συγκεκριμένα χωρία θα έλεγα πως ο μεταφραστής του δεύτερου λινκ ήταν καλύτερος.

  7. Ωραίο! Πάνω που θα πιστεύαμε ότι τέτοιοι συγγραφείς βρίσκονταν αυτοδικαίως στη Σιβηρία 😉
    Μια και μιλάμε για ζεύγη Σοβιετικών συγγραφέων, θα ματαξανααναφέρω τους Στρουγκάτσκηδες https://en.wikipedia.org/wiki/Arkady_and_Boris_Strugatsky

  8. cronopiusa said

  9. gpoint said

    Απίθανο !! Γέλασα πολύ !

  10. Theo said

    @1:
    Μπράβο και στα κότσια αυτών που το δημοσίευσαν.

    Πολύ καλό 👏👏

  11. Theo said

    Α, και καλημέρα και καλό μήνα 😊

  12. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Πριν πολλά χρόνια την δεκαετία του 80 είχα δεί στο σινεμά (δεν θυμάμαι με ποιούς) το μυστήριο με τις 12 καρέκλες, πολύ γέλιο.
    Μερικές φορές αναρωτιέμαι, πόσα μεγάλα έργα δεν έχουν δημιουργηθεί από την επιβολή φραγμών στην δημιουργική φαντασία των όποιων δημιουργών από τις εκάστοτε δογματικές εξουσίες.

  13. sarant said

    Ευχαριστω για τα νεότερα, τα λέμε το βραδάκι!

  14. ΣΠ said

    Η πιο γνωστή κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος «Οι 12 καρέκλες» είναι από τον Μελ Μπρούκς The Twelve Chairs (1970). Υπάρχουν όμως πολλές ακόμα ταινίες σε διάφορες γλώσσες, που έχουν βασιστεί στο μυθιστόρημα.

  15. http://www.imdb.com/title/tt0066495 Μελ Μπρουκς, 12 chairs

  16. Pedis said

    Ναι, ναι, είχαν κότσα να το γράψουν μυστικά και να το σπρώξουν προς τα έξω από τα γκουλάγκ …

    Κλασικός τύπος στόκου με υπεύθυνο ρόλο ο αρχισυντάκτης. Ευδοκιμεί παντού ανά τους αιώνες.

    Δεν πρόσεξα να λες πότε γράφτηκε (αν ξέρεις …)

  17. Γιάννης Κουβάτσος said

    Θα μιλήσουμε και για το κείμενο, αλλά τώρα δεν πιστεύω στα μάτια μου βλέποντας όσα γίνονται στην Καταλονία, βλέποντας τη βαρβαρότητα των ρόμποκοπ του Ραχόι.

  18. cronopiusa said

    Lo specialeReferendum Catalogna (18 video)

    https://video.repubblica.it/dossier/referendum-catalogna-01-10-2017/voto-in-catalogna-girona-guarda-civil-sfonda-l-ingresso-del-seggio-di-puigdemont/286030/286648?ref=RHPPLF-BL-I0-C8-P1-S1.8-T1

  19. Γιάννης Κουβάτσος said

    Πολύ ωραία σάτιρα της σοβιετικής πραγματικότητας εν έτει 1933. Ακόμα δεν είχε σφιχτεί για τα καλά το λουρί.

  20. cronopiusa said

  21. Ενα σημαντικό μέρος του πληθυσμού της Καταλονίας δεν είναι εθνοτικά Καταλανοί, και ακόμα και οι αναντάν μπμαμπαντάν Καταλανοί δεν είναι όλοι αναγκαστικά υπέρ της απόσχισης. Αν ο Ραχόι τους άφηνε να διεξαγάγουν κανονικά το δημοψήφισμά τους, μεριμνώντας ώστε να γίνει τίμια και προτρέποντας και τους ισπανόφρονες να πάνε και να ψηφίσουν Όχι, μπορεί να έβγαινε Όχι και να τελείωνε, προς το παρόν τουλάχιστον, το ζήτημα. Αλλά και Ναι να έβγαινε, δεν θα ανακήρυττε αύριο η Καταλονία την ανεξαρτησία της! Η αντίδραση της κυβέρνησης μου φαίνεται απίστευτα κοντόφθαλμη: υπάρχει άραγε κανείς που να μη βλέπει ότι εμποδίζοντας τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος με τη βία, υποδαυλίζει τα αποσχιστικά αισθήματα;

  22. Avonidas said

    Καλημέρα.

    Μα, είναι εντελώς κρετίνος ο Ραχόι;! Εκτός των άλλων, με τέτοια βία κι αναμπουμπούλα, αν τελικά βγει αποτέλεσμα από το δημοψήφισμα δε θα μπορεί κανείς να πει με στοιχεία αν και πόσοι και με τι τρόπο ψήφισαν έγκυρα. Η κάθε πλευρά θα λέει πως νίκησε.

    Αν απλώς άφηνε το δημοψήφισμα να γίνει, η ιστορία θα ξεφούσκωνε ανώδυνα. Ας έστελνε παρατηρητές, τέλος πάντων, αν φοβόταν νοθεία.

  23. cronopiusa said

    Βίαια επεισόδια στην Καταλονία – Πλαστικές σφαίρες από την αστυνομία, δεκάδες τραυματίες

  24. venios said

    Απίθανο διαμαντάκι το διήγημα…
    Όσο για την Καταλωνία, βλέπουμε ότι σε θέματα βίας και καταστολής η «υπεύθυνη» κρατική δεξιά (μόνον η δεξιά, ή κάθε εξουσία που τα βρίσκει σκούρα;) δεν έχει να ζηλέψει από την ακροδεξιά. Απλώς επιλέγει να χτυπήσει καίρια όταν διαισθάνεται κίνδυνο.

  25. Λεύκιππος said

    Τελικά το δημοψήφισμα στην Καταλονία, δεν ξέρω γιατί, αλλά μου θυμίζει έντονα φοιτητικές εκλογές….

  26. Μια φωτογραφία που θα βραβευτεί https://pbs.twimg.com/media/DLDSW79W4AEcxYU.jpg

  27. Pedis said

    Σχετικά με την έκπληξη για την τακτική Ραχόι (ή τη διάγνωση για τις εναντίον του συνέπειες) διαβλέπω μία κάποια Μηλίων στάση … 🙂

  28. cronopiusa said

  29. Γιάννης Κουβάτσος said

    24. Κάθε εξουσία που τα βρίσκει σκούρα, πολύ σωστά. Δεξιά κι «αριστερή». Απλώς, αν η κατασταλτική κυβέρνηση είχε αριστερό πρόσημο, τότε η μούγκα από Ευρώπη μεριά θα είχε δώσει τη θέση της σε ουρανομήκεις διαμαρτυρίες και απειλές για εφαρμογή μέτρων κατά της χώρας.

  30. Ριβαλντίνιο said

    Χαχά, πολύ πλάκα το σημερινό.
    Χρόνια πολλά και καλά στον Λάμπρο !!!
    Μπράβο στους Καταλανούς που ζητάνε την ανεξαρτησία τους. Έτσι κάνουν τα σωστά έθνη.
    Μπράβο και στους Ισπανούς που τους δέρνουν. Αν ήταν να αποσχίζεται όποιος γουστάρει … 🙂
    ( Εμείς σαν κράτος αυτήν την περίοδο επιζητούμε την σταθερότητα. Δεν ευνοούμε τις αποσχιστικές διαθέσεις ).

  31. Χρόνια πολλά στο Λάμπρο μας.
    Και με αφορμή το εξαιρετικό σημερινό, να θυμίσουμε το ρητό του Σερ Άλεκ Ισιγόνις, σχεδιαστή του θρυλικού Mini Cooper

    Γκαμήλα είναι ένα άλογο κούρσας, σχεδιασμένο από επιτροπή

  32. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    16 Θαρρώ 1933. Η κρισιμη στιγμή είναι Δεκέμβριος 1934, δολοφονία Κίροφ. Από τότε σφίγγουν γενικώς.

    21-22: Συμφωνώ απολυτα, η αντίδραση του Ραχόι έκανε τα πράγματα αδύνατο να διευθετηθουν.

    Πάντως, δεν φταιει μόνο αυτός. Το δημοψήφισμα προκηρύχτηκε χωρίς να εχει ρήτρα συμμετοχής, που είναι λιγάκι χοντρό.

  33. Γιάννης Κουβάτσος said

    Του 1933 είναι:
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.marxists.org/history/etol/newspape/isj/1960/isj002/ilf-petrov.htm&ved=0ahUKEwi__oOX88_WAhVFI8AKHdLyD3kQFggjMAA&usg=AOvVaw09E9qOKb4IpBk25EYYA_DO

  34. Διάβασα βιαστικά το διήγημα. Παρά ταύτα θα πω ότι μου φάνηκε ολίγον τι …αντιμπολσεβικικό. Έτσι θα γιορτάσουμε την Οχτωβριανή επανάσταση;;
    (μου φαίνεται ότι οι Καταλανοί κάνουν πιο επιτυχημένα προεόρτια)

  35. Corto said

    «έχει ράψει μια μπλούζα τύπου Τολστόι από τις ουρές των πιθήκων»

    Πιστεύω ότι εννοεί μπλούζα από ναυτικά σχοινιά:

    http://www.dictionary.com/browse/monkey-tail

  36. 35 Τότε μάλλον θα έλεγε «πλέξει» και όχι «ράψει»

    Ίσως εννοεί κάτι τέτοιο https://cdn.rbth.com/all/2016/07/07/tolstoy/2.jpg

  37. Μαρία said

    32
    Το 1925 όμως η Καρδιά σκύλου του Μπουλγκάκοφ,που διάβασα πρόσφατα, δεν τη γλίτωσε.
    http://www.biblionet.gr/book/198723/Bulgakov,_Michail_Afanasjevic,_1891-1940/%CE%9A%CE%B1%CF%81%CE%B4%CE%B9%CE%AC_%CF%83%CE%BA%CF%8D%CE%BB%CE%BF%CF%85
    https://en.wikipedia.org/wiki/Heart_of_a_Dog

  38. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    30 – Ευχαριστώ Ρίβα κι εύχομαι ανάκαμψη του ΠΑΟ. 🙂

    31 – Ευχαριστώ κούταβε, όταν ανέβεις στην Αθήνα χτύπα σύρμα να βγούμε να σε τρατάρω. 🙂

    Το δημοψήφισμα δεν έχει να κάνει με εθνικισμούς κλπ, τα αίτια είναι βαθύτερα και πάντα ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ. Αν αποσχισθεί η Καταλονία το δημόσιο χρέος της Ισπανίας θα βρεθεί στο 124% του αεπ της και το έλλειμμα στο 6,7% και φυσικά πέρα του ότι είναι παράνομο δεν υπάρχει περίπτωση να το αφήσει να γίνει ΚΑΜΙΑ κυβέρνηση είτε η δεξιά του Ραχόϊ είτε οποιαδήποτε άλλη δεξιά με αριστερά χρώματα (αριστερές δεν υπάρχουν τις πάτησε το τρένο της ιστορίας). Μένει να δούμε – βρούμε ποιόν ή ποιούς συμφέρει ο ισπανικός διχασμός και άρα τον τροφοδοτούν στο πλαίσιο του παγκόσμιου νομισματικού πολέμου που μαίνεται άγριος και λυσσαλέος.

  39. Corto said

    36:
    Σαφώς τέτοιου τύπου ένδυμα εννοεί, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω για ποιον λόγο αναφέρεται ειδικά στις ουρές και όχι γενικότερα σε τομάρια ζώων. Χώρια που είναι και κάπως αποκρουστικό.

    Το δε ένδυμα τύπου Τολστόι βλέπω ότι είναι μάλλον λινό:
    «This Russian shirt is made from high quality linen.»

    https://www.rusclothing.com/russian-clothing/traditional/kosovorotka-shirts/tolstoy-shirt-tolstovka-from-linen/

  40. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

  41. Corto said

    36:

    Τώρα που το ξαναβλέπω έχεις δίκιο. Στην ταινία (στο 11.58 περίπου) ο «Ροβινσώνας» φαίνεται ότι φοράει κάτι σαν τομάρια με ουρές:

  42. Μαρία said

  43. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>τον Πετρόφ τον ρίξαν οι Γερμανοί το 1942, όταν, πολεμικός ανταποκριτής, επέστρεφε αεροπορικώς από την πολιορκημένη Σεβαστούπολη.
    «τον ρίξανε» λέγεται και αντί «τον σκότωσαν» -και είναι σπαρακτικό επειδή ξυπνούν οι αφηγήσεις για τους σκοτωμένους των γερμανών και του εμφύλιου. *Τονε ρίξανε την αυγή*
    Το πιο συχνό «του ρίξανε» π.χ. από απέναντι,στο στήθος κλπ είναι λίγο διαφορετικό με *τον ριξαν*,σαν δέντρο και σαν πουλί.Σπάει την καρδιά. Για τον Πετρόφ, ρίξανε προφανώς τ΄αεροπλάνο του.

  44. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Όπως λέει και στο οπισθόφυλλο στις Δώδεκα Καρέκλες «Τα μυθιστορήματα αυτά -αναφέρεται και Στο Χρυσό Μοσχάρι- αποτελούν ένα,όχι μόνο εξαιρετικά ευχάριστο, αλλά και ωφέλιμο ανάγνωσμα.

  45. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    2. Είναι το ριμέικ της παλιότερης «Το παιδί της πιάτσας» 1961 με το ίδιο θέμα.
    http://www.tainiothiki.gr/v2/filmography/view/1/1800/

  46. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

  47. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    46,Εκτός από το Χατζηχρήστο και λοιπούς, η Καίτη Γώγου και ο καταπληκτικός σκύλος Φιντέλ 🙂

  48. sarant said

    45-46 Το αγνοούσα εντελώς!

  49. Γιάννης Κουβάτσος said

    Η πρώτη έκδοση των «Δώδεκα καρεκλών» στην Ελλάδα:
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://retsasbooks.gr/index.php%3Finstance%3Dbook%26id%3D3549&ved=0ahUKEwi2tq_1q9DWAhXiK8AKHfBUCFwQFggmMAE&usg=AOvVaw3tqYS7TurlN6jpdtq6PPjw

  50. cronopiusa said

  51. Βάταλος said

    Εντιμώτατοι κύριοι,

    διακόπτω ολίγον ενωρίτερον απόψε την σιωπήν μου, διά να θέσω μίαν σειράν καταιγιστικών ερωτημάτων επί της παρούσης αναρτήσεως, που ίσως μοί στοιχίσουν νέαν πορτοκαλιάν κάρταν…

    1) Διατί ο αγαπητός κ. Σαραντάκος αρνείται πεισματικώς επί 15 ώρας να ενημερώση τους αναγνώστας του ότι αμφότεροι οι Ilf και Petrov ήσαντε Εβραίοι; Όλοι γνωρίζουν ότι ο Ηλίας Ilf ήτο 100% Εβραίος και από τους δύο γονείς του, αλλά έχει αποκρυβή επιμελώς ότι και ο Ευγένιος Petrov ήτο Εβραίος από την μητέρα του, η οικογένεια της οποίας ανήκε εις Εβραϊκήν σέκταν αρνητών του Ταλμούδ!.. Αυτό μάς το βεβαιώνει η μνημειώδης «Ανθολογία της Εβραιο-Ρωσσικής Λογοτεχνίας» («An Anthology of Jewish-Russian Literature»). Την οποίαν ανθολογίαν δεν σάς προσφέρει το Επιτελείον μας διά να μή γίνη τζάμπα μάγκας ο κακόψυχος Ιατρού… Ακόμη και η Ρωσσική Wikipedia αγνοεί την εκ μητρός Εβραϊκήν καταγωγήν του Ευγενίου Petrov. Αναρτώ, απλώς, το επίμαχον απόσπασμα διά τον Petrov, το οποίον εξηγεί (πράγμα που μάς απέκρυψεν ο κ. Σαραντάκος) πώς εκόλλησαν τόσον σφικτά οι δύο κορυφαίοι Σοβιετικοί σατιρικοί συγγραφείς

    2) Διατί ο κ. Σαραντάκος μάς αποκρύπτει ότι οι απανταχού Εβραίοι απεκάλουν τον Ηλίαν Ίλφ «Μάρκ Τουέϊν της Σοβιετίας», ως αποδεικνύεται από το πώς ανεκοίνωσε τον θάνατόν του (16 Απρίλη 1937) το θρυλικόν Εβραϊκόν Πρακτορείον JTA; Είναι ενδιαφέρον ότι το JTA αποκρύπτει από τους Εβραίους της Αμερικής ότι ο Ίλφ ήτο Εβραίος, όπως ακριβώς το αποκρύπτει απόψε και ο κ. Σαραντάκος απο τους αναγνώστας του. Αλλά το JTA έχει σοβαράν δικαιολογίαν: Το 1937 ο Αντισημιτισμός έκαμνε θραύσιν εις τα ΗΠΑ…

    3) Βεβαίως, δεν υπάρχει μόνον έν αγγλικόν πρωτότυπον από το οποίον μετάφρασε τον «Σοβιετικόν Ροβινσώνα» ο κ. Σαραντάκος, διό και το Επιτελείον μας θα αποφύγη να σχολιάση την μεταφραστικήν του δεινότητα. Μϊα μόνον παρατήρησις: Όλαι αι αγγλικαί εκδόσεις ομιλούν διά «editor» που ο κ. Σαραντάκος μεταφράζει ως «αρχισυντάκτην», ενώ είναι ολοφάνερον ότι πρόκειται διά τον εκδότην του περιοδικού «Ο κόσμος της περιπέτειας». Πρός τί, αγαπητέ κ. Σαραντάκο, ο υποβιβασμός του editor εις… αρχισυντάκτην;

    4) Η φράσις που έκλεψαν οι Ilf + Petrov απο τους Γάλλους αδελφούς Goncourt και αναφέρει ο κ. Σαραντάκος εν τω προλόγω του, δεν είναι ακριβής. Δεν εφοβούντο τους ανταγωνιστάς μή τους κλέψουν τα χειρόγραφα, αλλά τους φίλους των. Μεταφέρω την ακριβή φράσιν, όπως την γράφουν οι ίδιοι οι Ilf + Petrov εις τον πρόλογον του «Χρυσού Μόσχου»

    «Finally, we got to where we were answering without any inspiration at all: “How do we write together? We just do. Like the Goncourt brothers. Edmond runs around town talking to editors, while Jules sits at home with the manuscript so friends don’t steal it.”»

    5) Επειδή σάς εκούρασα, περαίνω με το βασικώτερον που παρέλειψε να σάς είπη ο κ. Σαραντάκος και εξηγεί διατί το αριστούργημά των «The twelve chairs» είχε τόσον μεγάλην επιτυχίαν εις τας ΗΠΑ: Διότι γέμει αντισημιτικών ανεκδότων και αστείων!.. Ως γνήσιοι χιουμορίσται Εβραίοι, οι Ilf + Petrov αναφέρουν σειράν αντισημιτικών αστείων και ανεκδότων, με κορυφαίον όλων το πασίγνωστον με τον ψυχορραγούντα Εβραίον που ερωτά αγωνιωδώς τους συγγενείς του ποίος είναι εις το μαγαζί. Σημειωτέον ότι είναι η πρώτη φορά (1η Ρωσσική έκδοσις 1928) που το ανέκδοτον αυτό τυπώνεται εις το χαρτί, εξ ού και η παγκόσμια διάδοσίς του εις όλας τας γλώσσας.

    Μεταφέρω δύο αντισημιτικά ανέκδοτα από το «The twelve chairs», ευελπιστών ότι δεν φάγω κατακέφαλα νέαν πορτοκαλιάν κάρταν…

    Μετά τιμής
    Γέρων Βάταλος
    αιμύλος και σπουδαιόμυθος

  52. Spiridione said

    46. Είναι λέει το πρώτο σενάριο που έγραψε ο Λάκης Μιχαηλίδης

  53. Παναγιώτης Κ. said

    «Η επιφυλακτικότητα έδωσε θέση στην ευγλωττία»… οπότε αρχίζει να αποκαλύπτεται η ιλαροτραγωδία. Ο αρχισυντάκτης προφανώς είναι κλασικός τύπος γραφειοκράτη που πρέπει με κάθε τρόπο να διεκπεραιώσει τις κρατικές ντιρεκτίβες. Αυτές που δεν στέλνονται από πάνω προς τα κάτω εγγράφως αλλά λέγονται από τους πιο πάνω στους υφισταμένους τους προφορικά.
    Ιδού ένα παράδειγμα από τα δικά μας. Δεν λέει κάποια έγγραφη οδηγία να περνάει ο κάθε μαθητής στην επόμενη τάξη ανεξάρτητα από τις επιδόσεις του. Σιωπηρά όμως έχει επικρατήσει το δόγμα: Τους περνάμε όλους!
    Και αυτό το δόγμα δεν έχει να κάνει από το αν έχουμε «δεξιά» ή «κεντρώα» ή «αριστερή» κυβέρνηση. Είναι ενιαίο!

  54. Spiridione said

    Πρώτη δημοσίευση, διαβάζω, του διηγήματος, ήταν το 1932 στην Πράβδα. Τίτλος του στα ρωσικά Как создавался Робинзон – (Πώς δημιουργήθηκε ο Ροβινσώνας, μάλλον).
    http://libbabr.com/?book=4652
    Και εδώ σοβ. ταινία μικρού μήκους του 1961

  55. gpoint said

    «Την οποίαν ανθολογίαν δεν σάς προσφέρει το Επιτελείον μας διά να μή γίνη τζάμπα μάγκας ο κακόψυχος Ιατρού…»

    Ελα ρε Βάταλε τώρα που δεν μπορει ο Ιατρού να βρει αυτήν την ανθολογία…Γιάννης κερνάει και Γιάννης πίνει !

  56. gpoint said

    Και φυσικά η Μπαρτσελιώμα δεν είναι ΠΑΟΚ -που δεν κατέβηκε να παίξει για πολύ πιο αστείους λόγους με τον ΟΣΦΠ- αλλά σαν ομαδούλα προτίμησε την εξευτελιστική απόφαση να παίξει χωρίς θεατές, οι τρείς βαθμοί είχαν περισσότερη αξία και τα περί » περισσότερο από ένα κλάμπ» αποδείχθηκαν (για άλλη μια φορά) παραμύθια της Χαλιμάς.
    Madrid per siempre !!

  57. spiral architect 🇰🇵 said

    Ωραίο αφιέρωμα σε δυο αγνώστους σε εμάς συγγραφείς. Ευχαριστούμε.

    @22: Έτσι ακριβώς! Αλλά και η €€ συνεπικουρούσα κάνει την πάπια και τώρα επιλεκτική μεταχείριση. Πρόσφατο παράδειγμα τα προπέρσινα γεγονότα της Ουκρανίας και παλιότερο αλλά πιο χαρακτηριστικό το Κόσοβο, όπου στις 17-03-2008, σύμφωνα με τη βίκη, ανακοίνωσε μονομερώς την ανεξαρτησία του και την επόμενη ακριβώς ημέρα το αναγνώρισαν ΗΠΑ, ΗΒ και Γαλλία και δυο μέρες μετά η Γερμανία. Η χώρα αυτή πια είναι ένα προτεκτοράτο των ΗΠΑ με την νομική κάλυψη της €€..

    Εθνίκια οι Καταλανοί, θέλουν και ανεξαρτησία (από τι;) αλλά όταν η ισπανική κυβέρνηση πέταγε ιδιοκτήτες έξω απ’ τα σπίτια τους παρουσία αστυνομικών δυνάμεων, η τοπική κυβέρνηση πετούσε χαρταετό.

  58. spiral architect 🇰🇵 said

    Ποιοι στηρίζουν την ανεξαρτησία της Καταλονίας;
    (στοιχεία έρευνας από την Ελ Παϊς)

  59. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    La création de Robinson et autres récits humoristiques et satiriques : 1929-1932

    Author: Ilʹi︠a︡ Ilʹf; Evgeniĭ Petrov; Alain Préchac
    Publisher Paris : Éditions Librairie du Globe, ©1996.
    http://www.worldcat.org/search?q=no%3A36238474

  60. sarant said

    54-59 Α μπράβο.

    Και η φίλη μας η Ρανέλε μού έγραψε. Παραθέτει και μια δική της μετάφραση του Ροβινσώνα, που θα τη βάλω κάποια στιγμή εδώ, και μου λέει ότι πρωτοδημοσιεύτηκε στην Πράβδα, στις 27.10.1932

    Στην Πράβδα, όχι σε καμιά Φωνή των σιδηροδρομικών της Οδησσου.

  61. spiral architect 🇰🇵 said

    Προτείνω δημοψήφισμα για την απόσχιση της λεβεντογέννας από την Ελλάδα, αλά Καταλωνία. Επειδή, καταπώς δείχνουν τα πράματα, η πλειοψηφία των Κρητικών θα πει το μεγάλο ΝΑΙ, τίθεται εξ αρχής το προαιώνιο κρητικό ερώτημα, (για το οποίο έχει κυτεί αίμα) ποια θα είναι η πρωτεύουσα του νέου κράτους, τα Χανιά ή το Ηράκλειο. Επειδή λοιπόν, εμείς οι Κρητικοί είμεθα πολιτισμένοι και πολιτίκαλι κορέκτ θα κάνουμε ένα δεύτερο δημοψήφισμα για τη διάσπαση της Κρήτης σε ανατολική με πρωτεύουσα το Ηράκλειο και δυτική με πρωτεύουσα τα Χανιά.

    Άμα δεν συμφωνείτε εσείς οι παλαιοελλαδίτες, στα μέζεά μας, καταπώς λέει και ο σύντεκνος Ζουράρις ο εκ Βραχασίου Λασιθίου ορμώμενος. 😀

  62. sarant said

    Και ιδού η μετάφραση της Ρανέλε:

    https://sarantakos.files.wordpress.com/2017/10/robinson.doc

  63. nikiplos said

    Σπειροειδή, για μερικούς εξ’ ημών των παλαιοελλαδιτών, η λεβεντογέννα, ήταν πάντοτε πρόβλημα γιατί έβγαινε πάντοτε είτε πράσινη (παλαιότερα) είτε ροζ τα τελευταία χρόνια… 🙂

  64. gpoint said

    # 61

    Ρέθεμνο ρε !!

  65. gpoint said

    Εχουμε ξαναπεί πως ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου είναι η γυναίκα κι ο πιστότερος σύμμαχος του Ελληνα ο Κρητικός (μπου-χα-χα)

  66. Μπετατζής said

    Κάποιες σκόρπιες σκέψεις. 1) Ο Ροβινσώνας αποτελούσε και αποτελεί δυτικό σύμβολο του ατομικισμού, του ανθρώπου που μόνος του μπορούσε να τα καταφέρνει εκτός κοινωνίας. Υπό αυτή την έννοια ο Μαρξ κοροϊδεψε τις «Ροβινσονιάδες», δηλαδή τους εκπροσώπους της πολιτικής οικονομίας που υμνούσαν τον ατομισμό. Απόηχο της κριτικής αυτής φαίνεται να σατιρίζουν οι συγγραφείς. 2) Το διήγημα τουλάχιστον για εμένα, είναι διασκεδαστικό, με τον τρόπο που διασκεδαστικά ήταν και τα διηγήματα, ξέρω γω, του Δημήτρη Ψαθά. Δηλαδή μην ψάχνει κανείς για μεγάλο βάθος και νόημα, πιο πολύ επιδερμική σάτιρα της επικαιρότητας. 3) Το δίλημμα και την σύγκρουση ατομικότητας – συλλογικότητας το έχουν αποτυπώσει πολύ μεγαλύτεροι και βαθύτεροι σοβιετικοί συγγραφείς από αυτούς που παρουσιάζονται εδώ, (δεν έχω διαβάσει βέβαια τίποτα άλλο δικό τους, κρίνω από το δείγμα), όπως π.χ. ο Ζαμιάτιν και το Εμείς, 4) Για μένα, είναι απλά θέμα οπτικής γωνίας. Το διήγημα δημοσιεύεται στην Πράβδα το 1933, και κάποιοι σχολιάζουν : «Δεν είχε σφίξει ακόμα το λουρί», αντί να προβληματιστουν για το βαθμό ελευθερίας ή ανελευθερίας που υπήρχε στο σοβιετικό καθεστώς και κυρίως πού οφειλόταν αυτές οι συγκρούσεις (κατά τη γνώμη μου οφειλόταν στο ότι η σοβιετική εξουσία δεν ήταν παντοδύναμη, όπως είναι το κοινώς διαδεδομένο, αλλά το αντίθετο, ήταν εντελώς ευάλωτη σε εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς). Ο Μπουλγκάκοφ που αναφέρθηκε παραπάνω ζούσε και εργαζόταν στο Εθνικό Θέατρο της Ρωσσίας, με εντολή του Στάλιν, όμως θα έπρεπε επιπλέον να αφήνει ο Στάλιν (και γενικά η περικυκλωμένη από εχθρούς σοβιετική εξουσία, όχι ο Στάλιν ως απόλυτος δαίμονας και κυρίαρχος), να δημοσιεύονται έργα που στρεφόντουσαν ευθέως κατά της ΕΣΣΔ, και αυτό ανεξάρτητα από την καλλιτεχνική τους αξία, εν ονόματι της καλλιτεχνικής ελευθερίας και μόνον. Θυμάμαι έβλεπα καποτε μια συνέντευξη του πολύ μεγάλου κατά τα άλλα Ταρκόφσκι, σε ένα ντοκιμαντέρ που εστίαζε στα προβλήματα που αντιμετώπισε ο συγκεκριμένος εξ αιτίας της σοβιετικής παρέμβασης στο έργο του (παρ΄ όλα αυτά και αυτός τα μεγαλύτερα έργα του σε αυτό το καθεστώς τα γύρισε), και ως παράδειγμα των προβλημάτων που αντιμετώπιζε ο σκηνοθέτης αυτός, ο ίδιος τόνιζε ότι κάποτε δεν του παραχώρησαν κάποια τανκς για να γυρίσει μια σκηνή. Και αναρωτιέμαι γιατί θα έπρεπε να έχει δεδομένο οποιοσδήποτε σκηνοθέτης ότι θα έχει τανκς στην διάθεσή του, και τυχόν άρνηση του καθεστώτος να παραχωρήσει τανκς σε ένα καλλιτέχνη, να χαρακτηρίζεται απολυταρχική και ανελεύθερη παρέμβαση στο έργο του. Ας δούμε π.χ. τι έλεγε ένας άλλος όχι ασήμαντος σκηνοθέτης για το θέμα αυτό,και για την σύγκριση μεταξύ καπιταλιστικού και σοβιετικού καθεστώτος στον τρόπο που αντιμετώπιζαν την καλλιτεχνία http://www.katiousa.gr/afieromata-istoria/100-chronia-ochtovriani-epanastasi/o-kourosava-essd-ki-kallitechniki-eleftheria/. Αυτά.

  67. Μπετατζής said

    εντάξει, το 1932

  68. cronopiusa said

    Άλλο παέγια άλλο γαμοπίλαφο, βασικό συστατικό και των δύο το ρύζι, για ρύζι θα μιλάμε τώρα;
    Κανείς δεν αναλογίζεται όταν τρώει παραγωγούς, διανομείς, εμπορικές συνθήκες, κοινωνικά και περιβαλλοντικά πρότυπα, αυτές είναι σκέψεις των πεινασμένων, το πολύ πολύ να συγκρίνει τα νουντλς ρυζιού, με το ριζότο, το πλοφ (το ρώσικο πιλάφι), για να καταλήξει ότι
    ο λαπάς της θειάς του της Μυρίτσας του έσωσε τη ζωή: «ένας είναι ο λαπάς» και μία και μοναδική η θεία η Μυρίτσα, αν ζούσε θα ήταν 100 χρονών

    Έκκληση σωτηρίας για τις υπεραιωνόβιες ελιές… μέσω facebook

    The Olive Tree (2016 film)

  69. sarant said

    66 Οι Δώδεκα Καρέκλες και το Χρυσό Μοσχάρι πρέπει να υπάρχουν στο εμπόριο, μπορείς να τα διαβάσεις και να δεις για βάθος και νόημα.

  70. Μπετατζής said

    Eδώ η άποψη του κτήνους για τον Μπουλγκάκοφ (αλλά και γενικότερα), για όποιον/όποια ενδιαφέρεται https://mauroflight.wordpress.com/2013/10/18/%CE%BF-%CF%83%CF%84%CE%AC%CE%BB%CE%B9%CE%BD-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%AD%CF%81%CE%B3%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%B3%CE%BA%CE%AC%CE%BA%CE%BF%CF%86-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%8C/

  71. cronopiusa said

    Για το Ρέθυμνο σημείο αναφοράς είναι οι Ήρωες του Αρκαδίουτ καο όχι οι μαφιόζοι απαγωγείς του Λεμπιδάκη

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούνε ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος: έχουνε κιόλας φάει.

  72. Μπετατζής said

    69. Προσφορά στο κοινό του Νικοκύρη, άλλο ένα διήγημα με ελληνικό ενδιαφέρον. http://russiantexts.blogspot.gr/2008/01/blog-post_30.html Πραγματικά διασκεδαστική η σάτιρα ενός όχι και τόσο διακριτικού έλληνα ασφαλίτη/μπασκίνα.

    Μια ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια που δεν θυμάμαι αν γράφτηκε είναι ότι τα έργα αυτά που αναφέρεις έχουν εκδοθεί και από την ΣΕ. Από την εισαγωγή που βρίσκω στο διαδίκτυο, καταλαβαίνω ότι οι συγγραφείς δεν στρέφονταν τόσο κατά του σοβιετικού καθεστώτος, όσο σατίριζαν και αποτύπωναν τις επιβιώσεις του παλαιού καθεστώτος (ο απατεώνας ατομιστής κερδοσκόπος), που φυσικά δεν εξαφανιζόντουσαν οικειοθελώς, αντίθετα επέμειναν πεισματικά. Μια ακόμα απόδειξη, ότι η εποχή δεν ήταν άσπρο – μαύρο, αλλά ότι ο ταξικός αγώνας συνεχιζόταν με πολλές εκφάνσεις, ακόμα και μετά το 1917, ακόμα και επί του τρισκατάρατου κτήνους Στάλιν. https://rosetabooks.wordpress.com/2013/07/31/%CE%BF%CE%B9-%CE%B4%CF%89%CE%B4%CE%B5%CE%BA%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%B5%CE%BA%CE%BB%CE%B5%CF%83-1927-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CF%87%CF%81%CF%85%CF%83%CE%BF-%CE%BC%CE%BF%CF%83%CF%87%CE%B1/

  73. sarant said

    72 Δεν το ήξερα το ελληνικό διήγημα.

    Φυσικά οι συγγραφείς δεν στρέφονταν κατά του σοβιετικού καθεστώτος. Σε αντίθεση με τα 98 από τα 139 μέλη της ΚΕ των Μπολσεβικων, του συνεδρίου του 1934, που τους έφαγε το σκοτάδι επειδή προφανώς στρέφονταν.

  74. Μπετατζής said

    Mπερδεύεις τα πράγματα. Να μιλήσουμε για τους συγγραφείς ή για τα μέλη της ΚΕ ;;; Το 99,99 % των αναγνωστών του διηγήματος που ανέβασες θεώρησαν ότι πρόκειται για αντιμπολσεβίκους συγγραφείς.

  75. spiridione said

    Οι 12 καρέκλες πάντως και το Χρυσό Μοσχάρι είχαν απαγορευτεί στη ΣΕ από το 1949 έως το 1956.
    https://fr.wikipedia.org/wiki/Les_Douze_Chaises#R.C3.A9ception
    Le roman fut toléré par le pouvoir soviétique, mais en 1949 (après la mort des deux auteurs) fut ciblé par la critique littéraire au nom de la « lutte contre le cosmopolitisme sans racines » :
    « Dans leurs premiers romans, I. Ilf et E. Petrov ont manifesté, vis-à-vis de nombreux aspects et phénomènes de la vie soviétique qui nous sont chers et sacrés, un scepticisme et un nihilisme intellectuels bourgeois caractéristiques de cette période de leur activité créatrice et ont fait pauvre de condescendance envers le Soviétique moyen. »
    — Novy Mir, Article de 1949.

  76. Pedis said

    Ωραία, και τώρα που νομίζετε ότι βγάζετε ο ένας το μάτι του άλλου αιχμηρά … στερεότυπα που βρίσκονται στην κυκλοφορία, τι καταλάβατε; Μέχρι τον επόμενο ράουντ, ξαναμανά.

  77. Pedis said

    (καταραμένο κοπυπάστωμα) … άντε να σας την ξαναπώ όπως την ήθελα γραμμένη:

    Ωραία, και τώρα που νομίζετε ότι βγάζετε ο ένας το μάτι του άλλου με τα πιο αιχμηρά … στερεότυπα που βρίσκονται στην κυκλοφορία, τι καταλάβατε; Μέχρι τον επόμενο ράουντ, ξαναμανά.

  78. sarant said

    74 Πρέπει να είναι πολύ απρόσεχτος ένας αναγνώστης και να θεωρήσει αντιμπολσεβίκους συγγραφέίς τους ΙλφΠετρόφ, όταν γράφω στο προοίμιο ότι είναι οι δυο κορυφές της σοβιετικής σάτιρας, ότι τα έργα τους ήταν κοσμαγάπητα και πλούτισαν τη γλώσσα με παροιμιώδες εκφράσεις (δεν θα κυκλοφορούσαν σε… σαμιζντατ) και ότι ο ένας πέθανε υπερασπιζόμενος τη σοβιετική πατρίδα.

    75 Δεν προκύπτει από το λινκ σου ότι απαγορεύτηκαν και δεν το έχω ξανακούσει αυτό. Ότι τους ασκήθηκε κριτική το 1949 δεν σημαίνει απαγόρευση.

  79. Μπετατζής said

    1, 10, 12, 19, 34.

  80. Pedis said

    # 75 – έχει δίκιο ο Ν/κύρης στο #78β. Ξαναδιάβασε το χωρίο που παρέθεσες από τη βίκι που λέει ότι στο έργο έγινε κριτική από το Νοβι Μιρ. Και; . Άλλωστε, ποιος ξέρει τι λέει η αναφορά που τσιτάρεται ως πηγή …

    Λογοκρισία έπεφτε και κατά περίπτωση ή περίοδο ή κατά τον «ηλίθιο αρχισυντάκτη» χοντρή αλλά .. κάλμα.

  81. spiridione said

    78. H ρώσικη βίκη έχει πιο πολλά στοιχεία. Κάποιος ρωσομαθής μπορεί να βοηθήσει.
    Εδώ μετάφραση στα αγγλικά μέσω γκουγκλ.

    The prohibition of the novel (1949-1956) [ edit ] edit wiki-text ]
    Critic Anatoly Tarasenkov, who wrote in 1929 in Literaturnaya Gazeta, that the novel of co-authors «should be strongly recommended to the reader» [14] , nineteen years later, while working at the publishing house «Soviet Writer,» received a severe reprimand «for the publication of Ilf’s book and Petrov without its preliminary reading » [210] . Disciplinary punishment was issued on the basis of the resolution of the secretariat of the Union of Soviet Writers of November 15, 1948. In a document condemning the release of the «Twelve Chairs» and the «Golden Calf», it was said that the production of a dilogy with a circulation of 75,000 copies was «a gross political mistake»: «Editor of the Department of Soviet Literature, Comrade. Tarasenkov did not even read this book, entirely trusting the editor of the book, Comrade Kovalchik » [211]. In the list of reasons why the Ilf and Petrov’s book was declared «harmful», it was pointed out that the authors of the novel about the search for treasures, not immediately realizing the directions of social development in the USSR, «exaggerated the place and significance of the Nepmen elements» [212] . The directive part of the decree entrusted criticism to Vladimir Ermilov to prepare for the Literary Gazette a publication «revealing the slanderous character of Ilf and Petrov’s book» [210] .
    A month later a memorandum was sent to the secretary of the propaganda and agitation department of the Central Committee of the CPSU (b) Georgy Malenkov , whose authors – Dmitriy Shepilov , F. Golovchenko and N. Maslin – reported that the novel «Twelve Chairs» contains «vulgar, anti-Soviet witticisms» ; special attention was paid to the replicas pronounced by Bender in the 2nd house of the Staples. The May Day demonstration , according to the party figures who signed the document, is portrayed in the novel in a caricature; the story of the launch of the first Stary Gorod tram looks like a «bargain hare»; the editorial offices of Soviet newspapers are presented as a community of «silly workers» [213] .
    The note recalled that a year earlier the Propaganda and Agitation Department had refused to give consent to the re-issue of the Ilf and Petrovs’ diologues, but «the publishing house did not consider this instruction and published novels» [213] . On the basis of this document, a draft resolution of the Secretariat of the Central Committee of the CPSU (b) was prepared «On the Brutal Political Error of the Publishing House» Soviet Writer «of December 14, 1948, according to which the Director of the publishing house, GA Yartsev, was dismissed [214] .
    All the vicissitudes of the «exposure» of Ilf and Petrov at that time did not receive publicity: the documents cited above settled in the archive under the label «secretly» … The writer’s leadership of responsibility escaped, but the directors of the publishing house were indeed replaced, as Agitprop demanded. The promise to put in the Literary Gazette an article that «reveals the slanderous nature» of the dialog, the SCF secretariat has not fulfilled [215] .
    The prohibition of works by Ilf and Petrov continued from 1949 to 1956 [216] . However, in the years of the early Khrushchev thaw , which allowed the «rehabilitation» of the dilogy about Ostap Bender, the publication of the novels was accompanied by commentaries that indicated the continuation of literary discussions about the ideological views of the co-authors. Thus, the writer Konstantin Simonov , who took part in the publication of the first edition of the Twelve Chairs and the Golden Calf (The Fiction , 1956), after the seven-year pause , noted in the preface that Ilf and Petrov were «people who deeply believed in the victory of the light and rational world of socialism over the ugly and decrepit world of capitalism » [217] .

    https://fr.wikipedia.org/wiki/Les_Douze_Chaises#R.C3.A9ception

  82. spiridione said

    Συγνώμη, το σωστό λινκ.
    https://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%94%D0%B2%D0%B5%D0%BD%D0%B0%D0%B4%D1%86%D0%B0%D1%82%D1%8C_%D1%81%D1%82%D1%83%D0%BB%D1%8C%D0%B5%D0%B2#.D0.97.D0.B0.D0.BF.D1.80.D0.B5.D1.82_.D1.80.D0.BE.D0.BC.D0.B0.D0.BD.D0.B0_.281949.E2.80.941956.29

  83. sarant said

    79 Χμ… Μάλλον μπερδεύεις τη σάτιρα της σοβιετικής πραγματικότητας και την άσκηση κριτικής στις αδυναμίες οικοδόμησης με τον αντιμπολσεβικισμό. Όσο για τα σχόλια που λένε «χαρά στο κουράγιο τους», προφανώς έχουν για την ΕΣΣΔ την εικόνα που επικράτησε μετά τον Δεκέμβριο του 1934 -όταν άρχισε η μαύρη περίοδος κατά την οποία και εξοντώθηκε η πλειοψηφία των μελών της ΚΕ του συνεδρίου του 1934.

  84. Pedis said

    # 82 – και βίκι και στα ρωσικά. Ήμαρτον!; 🙂

  85. spatholouro said

    Γουστόζικο είναι και τούτο εδώ:

    «Μία μέρα στην Αθήνα» (Ίλια Ιλφ και Γεβγκένι Πετρόφ, 1936)
    http://russiantexts.blogspot.gr/2008/01/blog-post_30.html

  86. Pedis said

    # 83 – Ν/κύρη, από το ’35 και μετά σφίξαν τα πράματα μεταξύ των απάνω αλλά σφίξαν και τα γάλατα για πολλούς «αρχισυντάκτες» (δικαίως ή αδίκως). Η κριτική των κάτω προς τους επάνω πολλαπλασιάστηκε, διογκώθηκε, τέθηκε εκτός ελέγχου σε πολλές περιπτώσεις. Άρα συμβαίνει το αντίυετο από αυτό που γράφεις.

    Πέρα από τον εγκληματικό κωλοπαιδαρισμό που έπαιξε μπάλα, η βιαιότητα είχε σκοπό την άμεση ακύρωση της παγιοποίησης της εξουσίας της διευθυντικής κομματικής και κρατικής γραφειοκρατίας σε συνθήκες κεντρικού σχεδιασμού σε μια καθυστερημένη χώρα. Το εγχείρημα αυτό, έτσι όπως σχεδιάστηκε και εκτελέστηκε (α) με την απελευθέρωση των στοιχειωδών δυνάμεων φθόνου, αντεκδίκησης και καριερισμού και (β) με τη μη ελεγχόμενη βία, απέτυχε παταγωδώς, όπως, άλλωστε, διαπιστώσαμε … και χάρη σε αυτή την αποτυχία εγιναν κόκα-κόλα που πάει μ’ όλα (και με τον χωροφυλακα και με τον αστυφύλακα) οι «αριστεροί» (ιδιαίτερα οι ανανήψαντες …)

  87. Μπετατζής said

    Βέβαια οι συγγραφείς ΙλφΠετρόφ επέζησαν και από την «μαύρη περίοδο», όπως και ο Μπουλγκάκοφ, όπως και ο Ζαμιάτιν (χωρίς όμως να δημοσιεύουν, οι τελευταίοι). Μα ποιοί συγγραφείς τέλοσπάντων κατέληξαν στα γκουλάγκ ;;; Μόνο ο Σολζενίτσιν ;;; Ποιά τελικά ήταν η εικόνα της ΕΣΣΔ όλα αυτά τα χρόνια ;;; Μαύρη, άσπρη ή μήπως κάτι ανάμεσο ;;; (αυτό είναι που θέλω πιο πολύ απ΄ όλα να γίνει κατανοητό). Και δεν μπορεί τα πράγματα να είναι ρόδινα μέχρι το 1933, να δημοσιεύεται στην Πράβδα το διήγημα της ανάρτησης και το 1934 να μαυρίζουν όλα απότομα. Και να έρχεται και η ναζιστική θύελα (1933 καγκελάριος ο Χ.). Κάποτε πρέπει τα πράγματα να μπουν στη σωστή βάση τους. Και η δαιμονολογία περί στάλιν και μαύρες περιόδους δεν βοηθάει. Ούτε βοηθάει στην θετική αποτίμηση, που λέμε στο άλλο, εάν βέβαια συμφωνείς πραγματικά ότι είναι θετική η αποτίμηση.

  88. cronopiusa said

    58

    Κατιούσα
    … βολή στους βολεμένους

    με στοιχεία έρευνας από την εφημερίδα του Ραχόι!!!

  89. spiridione said

    84. Ωραία να βάλω κάτι που δεν είναι ρωσικά και δεν είναι απ’ τη βίκη.
    http://www.russianlife.com/default/assets/File/calf_forward.pdf
    (σελ. 18)
    III. A LIBELOUS PASQUINADE
    The history of the Bender novels’ critical and popular reception has been told with varying degrees of detail by Mikhail Odessky and David Feldman, Alexandra Ilf, Lidiya Yanovskaya, and others. Still, the most comprehensive look at the vagaries of reception is undoubtedly In the Land of Unfrightened Idiots, Yakov Lure’s 1983 study published under the pseudonym Avel Kurdyumov in Paris (the book has recently been re-released by a Russian publisher). Regardless of this wealth of information, Anglophone criticism suffers from a persistent misconception about Ilf and Petrov’s works. The deeply misinformed claim by Slavicist Bernard Guilbert Guerney in 1960 that the “most painstaking research shows no indication that these two satirists ever received so much as a slap on the wrist throughout their careers” seems to have stuck, since some recent commentators have repeated it.

    This is simply not true. As Lure and Yanovskaya have shown, Ilf and Petrov were indirectly reprimanded by Stalin himself for their 1932 feuilleton “KLOOP,” about a busy government agency in which not a single worker, from the cleaning lady to the director, knows what the agency does. Then, The Little Golden Calf faced serious resistance in 1932, a resistance Ilf and Petrov might have seen coming, led as it was by Fadeyev, a highly-placed official in the recently-liquidated Russian Association of Proletarian Writers (RAPP) that had always been hostile to Ilf and Petrov. Even with Maxim Gorky’s support, the book was released with some jokes and references censored.

    The next time of trouble was 1948. In this year, both Bender novels were published as part of the Sovietsky Pisatel publishing house’s jubilee series “Selected Works of Soviet Literature, 1917-1947.” Given the repressive atmosphere of Zhdanov’s post-war cultural crackdown, combined with the “anti-cosmopolitan” (anti-Semitic) campaign of 1949, these books were doomed. They were deemed anti-Soviet, a “libelous pasquinade,” and heads rolled at the publishing house that deigned to not only publish these and other “harmful” books, but to release them in a series celebrating the achievements of Soviet literature. Interestingly, one of the people who landed in hot water because of this was Fadeyev himself: as head of the Soviet Writer’s Union, whose official publishing house, Sovietsky Pisatel, had released the infamous books in their jubilee series, he was held responsible by the Secretariat of the Central Committee. Poetic injustice, indeed. The Bender novels were taken off library shelves, their cards
    were removed from library card catalogues, and people with pre-war copies in their personal libraries kept quiet about it.

    After Stalin’s death in 1953 and the cautious onset of the Thaw, the book’s future brightened. In 1954, Fadeyev was replaced as the Secretary of the Writer’s Union, the de facto policymaker of Soviet literature, and in fall of 1954 we find the first evidence of someone raising the issue of returning both Bender novels to print: the writer Konstantin Simonov, the bard of World War II. In the next decade, Ilf and Petrov’s literary fate would execute a reversal spectacular even for the notoriously unstable Soviet literary scene. In 1956, the novels were republished in a fine omnibus edition with a special legitimizing foreword by Simonov emphasizing the coauthors’ patriotism, loyalty, and dedication to using the weapon of laughter against their enemies. By 1959 it was possible to publish scholarly work on Ilf and Petrov, quite a feat considering that ten years earlier the scholar Lidiya Yanovskaya (then Gurovich) was thrown out of Kiev University for having the temerity to write her thesis on the coauthors.12 With the release of their fivevolume Collected Works in 1961, Ilf and Petrov were canonized as “classics of Soviet satire.” In the 1960s, they became as lionized as they had been silenced under Fadeyev’s post-war tenure. […]

  90. Γιάννης Κουβάτσος said

    Προτείνω απόσχιση των Κάτω Πατησίων από τα Άνω Πατήσια. Ποτέ δεν τους χώνεψα τους ψηλομύτες. 😎

  91. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μπετατζή, η βιβλιογραφία περί Σοβιετικής Ενώσεως είναι απέραντη. Όρεξη να ‘χεις να ερευνάς. Και δεν μιλάω για μαύρες βίβλους και λοιπές προπαγανδιστικές τρίχες, μιλάω για σοβαρές δουλειές. Το σοβιετικό σύστημα, καλό ή κακό, κατέρρευσε. Πάμε γι’ άλλα.

  92. sarant said

    89 Eίναι ίσως άδικος με τον Φαντέγιεφ, ο οποίος στο κάτω κάτω της γραφής αυτοκτόνησε.

  93. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Τώρα στο ράδιο 24/7 ,88.6, ο Μαν.Μανουάκης των εκδόσεων» Ερατώ» για το βιβλίο του Μπουγλκάκοφ Λευκή Φρουρά

  94. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    93 Μπουλγκάκοφ»Λευκή Φρουρά»

  95. Μαρία said

    93
    Και τι είπε; Το Δεκέμβριο πρόσφεραν 3 αντίτυπα, ενώ το βιβλίο δεν είχε εκδοθεί! http://www.efsyn.gr/diagonismos/logotehnia-i-leyki-froyra-toy-mihail-mpoylgkakof
    Εγώ τη διάβασα τη φρουρά σε μετάφραση του Φραγκιά.

  96. Pedis said

    # 89 – τώρα βελτιώθηκε η κατάσταση.

  97. 90,
    Αυτό θα δημιουργούσε οξύ πρόβλημα,
    ιδίως για την συμμετοχή στο Κύπελλο Ουέφα.

  98. Mπετατζής said

    Ένας γνωστός για τον Μπουλγκάκοφ και τη λευκή φρουρά. https://rogerioscommentaires.wordpress.com/tag/%CE%B7-%CE%BB%CE%B5%CF%85%CE%BA%CE%AE-%CF%86%CF%81%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%AC/ όσα λέει επιβεβαιώνονται από το σχ. 70

  99. cronopiusa said

    Στάση εργασίας στο δημόσιο και τις μεταφορές ενόψει της αυριανής απεργίας κήρυξε η κυβέρνηση της Καταλονίας

    Η επόμενη μέρα στην Καταλονία

  100. Λ said

    Δεν πρέπει να ξεχάσετε τον Ζόσσιενκο που επίσης διακομοδούσε τη σοβιετική πραγματικότητα( με το ανάλογο βαρύ τίμημα). Θυμάμαι κάποιο θεατρικό του υπήρχε ένα πανώ με το εξης σύνθημα: «Μην πίνεις. Με μεθυσμένο μάτι θα μπλεχτείς και δεν θα ξέρεις ποιος είναι ο ταξικός σου εχθρός»

    Τη Λευκή Φρουρά την έκαναν θεατρικό με τίτλο «η οικογένεια Τουρμπίν» και ηταν για χρόνια στο ρεπερτόριο των ρωσικων θεάτρων. Εγώ ειδα την παράσταση στο θέατρο Βαχτάνγκωβ και μου έκανε τρομερή εντύπωση.

  101. Λ said

    Ο Μπουλγκακωβ θυμάμαι προκαλούσε κιόλας. Σύχναζε στις δεξιώσεις της Αμερικανικής πρεσβείας για παράδειγμα, έβλεπε όποιον ήθελε, δεν πρόσεχε).

  102. cronopiusa said

    «Δον Κιχώτης» του Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ

  103. Theo said

    (Συγγνώμη για το σεντόνι που ακολουθεί, αλλά, ενώ η βιβλιογραφία περί Σοβιετικής Ενώσεως είναι απέραντη όπως γράφει ο Γ. Κ. στο σχ. 91, κάποιοι εστιάζουν επιλεκτικά ή διαστρεβλώνουν την Ιστορία)

    @79:
    Να με συμπαθάς, έχω διαβάσει αρκετές μαρτυρίες και ιστορικά βιβλία για την πάλαι ποτέ Σοβιετική Ένωση, για να θεωρώ αντιμπολσεβίκο όποιον συγγραφέα κριτίκαρε την εξουσία. Συνήθως όλοι ήταν μπολσεβίκοι, κριτίκαραν τα στραβά της εξουσίας με καλή διάθεση, να βοηθήσουν να διορθωθούν τα λάθη της, μέχρι να περιθωριοποιηθούν και να γίνουν εκ των πραγμάτων αντιμπολσεβίκοι (σε ένα μεγάλο ποσοστό τους). Άλλωστε, τα έργα των όποιων αντιμπολσεβίκων επιζούσαν από μια περίοδ και μετά δεν δημοσιεύονταν.
    Και το γράμμα του Στάλιν που παραπέμπεις στο σχ. 70 αυτό δηλώνει: Όσο δεν έχουμε έργα δικών μας ή όσο οι δικοί μας είναι τόσο ατάλαντοι, ας προβάλλουμε και έργα μη δικών μας (όχι αντιμπολσεβίκων φυσικά). Όταν έχουμε αρκετά έργα δικών μας, τότε θα τους καταδικάσουμε τους άλλους (αντιμπολσεβίκους ή απλώς όχι δικούς μας) στην αφάνεια (βλ. και το παράδειγμα του Μπουλγκάκοφ στο κείμενο τους Ρογέριου στο οποίοι παραπέμπεις στο σχ. 70: Από το ’40 που πέθανε, το έργο του Ο Μαιτρ κι η Μαργαρίτα εκδόθηκε πετσοκομμένο και «διορθωμένο» σε περιοδικό το 1966-’67 και ολόκληρο στη ΣΕ το 1973!)

    @87:Μα ποιοί συγγραφείς τέλοσπάντων κατέληξαν στα γκουλάγκ ;;; Μόνο ο Σολζενίτσιν ;;;

    Αντιγράφω από το DVD της Britannica (λήμμα Russian literature):

    The decade beginning with Stalin’s ascendancy in the late 1920s was one of unprecedented repression. The “war in the countryside” to enforce the collectivization of agriculture cost more than 10 million lives, about half of them by starvation. Purges took the lives of millions more, among them Babel, Kharms, Mandelshtam, Pilnyak, the peasant poet Nikolay Klyuyev (1887–1937), and the director Vsevolod Meyerhold (1874–1940). In 1932 all independent literary groupings were dissolved and replaced by an institution that had no counterpart in the West, the Union of Soviet Writers. The union became the state’s instrument of control over literature, and expulsion from it meant literary death. In 1934 Socialist Realism was proclaimed the only acceptable form of writing. Henceforth, literature was to be governed by a series of official directives regarding details of style and content in order to ensure that each work offered a “truthful” depiction “of reality in its revolutionary development.” Literature had to be “party-minded” and “typical” (that is, avoiding unpleasant, hence “atypical,” aspects of Soviet reality), while showing the triumph of fully “positive heroes.”

    Some talented writers turned to the safer areas of children’s literature and translation. Others, such as Valentin Katayev in his production novel Vremya, vperyod! (1932; Time, Forward!) and Fedin in Pervyye radosti (1946; Early Joys), sought to infuse official writing with some interest. Quite popular was Nikolay Ostrovsky’s fictionalized autobiography Kak zakalyalas stal (1932–34; How the Steel Was Tempered). In his unfinished novel Pyotr Pervy (1929–45; Peter the Great) and his play Ivan Grozny (1941–43; “Ivan the Terrible”), Aleksey Tolstoy, an émigré who returned to become one of Stalin’s favourite writers, praised tyrannical tsars admired by Stalin. The moral nadir of Soviet literature was reached in a collaborative volume, Belomorsko-Baltiski kanal imeni Stalina: istoriya stroitelstva (1934; Belomor: An Account of the Construction of the New Canal Between the White Sea and the Baltic Sea). With Gorky as an editor and 34 contributors, including Gorky, Katayev, Shklovsky, Aleksey Tolstoy, and Zoshchenko, the volume praised a project (and the secret police who directed it) using convict labour and costing tens of thousands of lives. During these dark years the work now generally regarded as the finest post-Revolutionary novel, Mikhail Bulgakov’s Master i Margarita (The Master and Margarita), was written “for the drawer” (1928–40);

    Πριν από τρία χρόνια έγινε μια σχετική συζήτηση εδώ: https://sarantakos.wordpress.com/2014/11/28/soviet/

    Εκεί είχα γράψει:
    «Τι συνέβαινε το 1934 με τους σημαντικότερους Ρώσους συγγραφείς;
    Ο Πάστερνακ και ο Μπουλγκάκοφ δεν εκδιδόταν.
    Ο Μπάμπελ είχε αρχίσει να φιμώνεται, όλα τα τσιράκια του καθεστώτος αναρωτιώνταν κατά πόσον τα κείμενά του συμμορφώνονταν με το καθεστωτικό δόγμα, ούτως ώστε το 1939 να συλληφθεί και, μετά από οχτώ μήνες, να εκτελεσθεί.
    Η Τσβετάγεβα ήταν στο εξωτερικό. Αργότερα επέστρεψε στη Σοβ. Ένωση με τον άντρα της, πεπεισμένο κομμουνιστή σαν τον Βάρναλη, μόνο και μόνο για να τον δει να εξοντώνεται μαζί με την κόρη της· η ίδια, απομονωμένη σε μια άθλια κωμόπολη, πεινασμένη και χωρίς δουλειά, αυτοκτόνησε το 1941.
    Ο Μάντελσταμ συνελήφθη αυτή τη χρονιά, αργότερα εξορίστηκε, απελευθερώθηκε και ξαναεξορίστηκε, για να πεθάνει το 1938 στην Άπω Ανατολή υπό άγνωστες συνθήκες.
    Ο Μπαχτίν ήταν εξόριστος ήδη από το 1929.
    Ο Ζαμιάτιν είχε αναγκαστεί να αυτοεξοριστεί το 1931. Το 1921 είχε γράψει προφητικά: «Φοβάμαι πως το μόνο μέλλον που μπορεί να έχει η σοβιετική λογοτεχνία είναι το παρελθόν της».

    Το 1934 Αχμάτοβα δεν εκδιδόταν. Ένα χρόνο μετά, ο γιος της συνελήφθη για πρώτη φορά κι η ποιήτρια έλιωνε στις πόρτες των φυλακών και των στρατοπέδων, προσπαθώντας να μάθει αν ζούσε ή όχι και να του δώσει λίγα από τα αναγκαία, χωρίς να μπορέσει να αποτρέψει τον θάνατό του στα γκουλάγκ. (Τρεις ήταν οι μεγάλοι ποιητές του πρώτου μισού του 20ου αιώνα στη Ρωσία: Ο Μάντελσταμ, ο Πάστερνακ κι η Αχμάτοβα. Τον πρώτο το καθεστώς τον εξόντωσε, ενώ τους δυο άλλους τους φίμωσε και τους εξουθένωσε ψυχικά, φυλακίζοντας κι εξορίζοντας κοντινά τους πρόσωπα, παρακολουθώντας τις κινήσεις και την αλληλογραφία τους, «παγώνοντας» τις δημόσιες εμφανίσεις τους, κλπ.)

    Ο Βικτόρ Σερζ εξορίστηκε το 1933.

    Ο Σαλάμοφ είχε αποφυλακιστεί το 1932, μετά από τριετή φυλάκιση. Το 1937 ξανασυνελήφθη και εστάλη στα πιο δύσκολα γκουλάγκ της Σιβηρίας, της Κολιμά, απ᾿ όπου επέστρεψε στη Ρωσία το 1953 και στη Μόσχα το 1956, με κατεστραμμένη την υγεία του.»

    @66:
    Θυμάμαι έβλεπα καποτε μια συνέντευξη του πολύ μεγάλου κατά τα άλλα Ταρκόφσκι, σε ένα ντοκιμαντέρ που εστίαζε στα προβλήματα που αντιμετώπισε ο συγκεκριμένος εξ αιτίας της σοβιετικής παρέμβασης στο έργο του (παρ΄ όλα αυτά και αυτός τα μεγαλύτερα έργα του σε αυτό το καθεστώς τα γύρισε), και ως παράδειγμα των προβλημάτων που αντιμετώπιζε ο σκηνοθέτης αυτός, ο ίδιος τόνιζε ότι κάποτε δεν του παραχώρησαν κάποια τανκς για να γυρίσει μια σκηνή.

    Πρέπει να είναι αρκετά προκατειλημένος κανείς ή να έχει πολύ επιλεκτική μνήμη, για να εστιάσει στο αγκαθάκι και να μην προσέξει τα δοκάρια.
    Αν κανείς διαβάσει τα ημερολόγια (1970-1986) του Ταρκόφσκι, θα δει τι μαρτύρια από το αυταρχικό σοβιετικό καθεστώς και τη γραφειοκρατία του (γι’ αυτό και τα επιγράφει Μαρτυρολόγιο) για να γυρίσει πέντε ταινίες μεγάλου μήκους μέσα σε 19 χρόνια (από το 1960 που παρουσίασε τη μικρού μήκους ταινία του μέχρι την ολοκλήρωση του Στάλκερ το 1979). Αντίστοιχα, ο Κουροσάβα που τον αναφέρεις, στα πρώτα 19 χρόνια της καριέρας του γύρισε 19 ταινίες! 🙂

  104. Theo said

    103, συνέχεια:
    Στο Μαρτυρολόγιο γράφει ο Ταρκόφσκι πως κάποτε «χάθηκαν» τα αρνητικά (ή μήπως τραβούσαν σε θετικό τις ταινίες; ) κι αναγκάστηκε να την ξαναγυρίσει απαρχής!
    Δεν του έλειπαν μόνο τα τανκς!

  105. Theo said

    Να προσθέσω και τον Ανατόλι Ριμπακόφ. Πέρασε 3 χρόνια στα Γκουλάγκ (1934-1937), και τα «Παιδιά από το Αρμπατ» που έγραψε τη δεκαετία του ’60 κυκλοφόρησαν το 1987, περισσότερο από 20 χρόνια μετά.
    (Μνήμονεύω μόνο τους συγγραφείς που διάβασα. Ο κατάλογος των λογοτεχνών που παραθέρισαν στα Γκουλάγκ δεν τελειώνει.

  106. sarant said

    Εδώ που τα λέμε, αρκεί ο Μπάμπελ

  107. Μαρία said

    105
    Στο ενδιάμεσο όμως πήρε το βραβείο Στάλιν.

  108. Theo said

    @106:
    Θεωρώ τον Μπάμπελ απλώς καλό.
    Ο Σαλάμοφ όμως, κατά την ταπεινή μου γνώμη, ξεχωρίζει από τους συγγραφείς της σοβιετικής περιόδου. Λιτός, καίριος, χωρίς κανένα συναισθηματισμό, αξεπέραστος τεχνίτης του λόγου (για τη χώρα του και την εποχή του).

  109. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    105 – Εκεί παραθέριζαν στα Γκουλάκ εδώ στα ξερονήσια, είναι κοινή πρακτική της όποιας δογματικής εξουσίας να μην ανέχεται την κριτική και να φιμώνει -ελέγχει την τέχνη. Η άλλη πλευρά βέβαια η αυτοαποκαλούμενη ελεύθερη στηρίζεται στην αποχαύνωση των μαζών μέσω των ΜΜΑ και της στοχευμένης εκπαίδευσης στην παραγωγή άβουλων παραγωγικών μονάδων.
    Το βέβαιο, είναι πως οι βολεμένοι σε οποιοδήποτε καθεστώς «δημοκρατικό» ή δογματικό, δεν βλέπουν μακρύτερα από την βολή τους.

  110. Theo said

    @104:
    Για την ακρίβεια, καταστράφηκε το φιλμ Στάλκερ στην επεξεργασία:
    (Ανάμεσα στις 26 Αυγούστου και 28 Δεκεμβρίου 1977) Στο μεταξύ έχουν συμβεί πολλά και διάφορα. Κάτι σαν ολοκληρωτική καταστροφή […] Όλα όσα γυρίσαμε στο Ταλίν με τον Ρέρμπεργk είναι διπλά άχρηστα. Πρώτον, από τεχνική άποψη.
    Αιτία 1η: λανθασμένη επεξεργασία της κόπιας (τελευταίο υλικό της Κόντακ) στα εργαστήρια της Μόσφιλμ. Αιτία 2η: Η κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι φακοί και τα μηχανήματα.

    (7 Απριλίου 1978) Στα μέσα Μαΐου θ’ αρχίσουν (για πολλοστή φορά) τα γυρίσματα του Στάλκερ. […]
    Η ταινία πρέπει να γυριστεί από την αρχή…

    @109:
    Στην κοινή πρακτική υπάρχει μια διαφορά κλίμακας (τι ποσοστό των πολιτών της Σοβιετικής Ένωσης εξορίστηκε στα Γκουλάγκ, τι ποστοστό εξοντώθηκε και ποιο ήταν το αντίστοιχο εδώ με τα ξερονήσια και τις εκτελέσεις; ) και έντασης (διάβασε πχ, τις Ιστορίες από την Κολιμά και θα το δεις)

  111. Theo said

    Ξεφυλλίζοντας το Μαρτυρολόγιο, βρήκα και μιαν εγγραφή, σχετικά με το Σολάρις (στις 12 Ιανουαρίου του 1972, παρακαλώ!) που θυμίζει τον Σοβιετικό Ροβινσώνα:

    Ο Νικολάι Τροφίμοβιτς Σίζοφ μου κοινοποίησε χθες τις ενστάσεις και τις παρατηρήσεις που έχουν υποβληθεί από διάφορους φορείς -απ’ το πολιτιστικό τμήμα της Κεντρικής Επιτροπής, από τον Νέμιτσεφ, απ’ την Επιτροπή και απ’ το Διοικητικό Συμβούλιο.
    Σημείωσα 35 απ’ αυτές. Τις παραθέτω παρακάτω. Είναι τόσο πολλές που, αν τις έπαιρνα όλες υπόψη μου, θα ‘πρεπε απλούστατα να καταστρέψω την ταινία. Φαίνεται πως τα πράγματα είναι ακόμη πιο κωμικοτραγικά απ’ ό,τι τότε με τον Ρουμπλιόφ.
    Ιδού οι παρατηρήσεις:
    1. Πρέπει να γίνει σαφές το πώς θα είναι ο μελλοντικός κόσμος. […]
    3. Σε τι είδους πλήρωμα ανήκει ο Κέλβιν; σοσιαλιστικό, κομμουνιστικό ή καπιταλιστικό;[…]
    7. Πρέπει να διαγραφεί κάθε αναφορά στον χριστιανισμό.
    8. Πρέπει να φύγουν τα ονόματα των αλλοδαπών ερμηνευτών που παίρνουν μέρος στη σκηνή της συνεδρίασης. […]
    11. Αντίθετα με όσα γράφει ο Λεμ [ο συγγραφέας του μυθιστορήματος στο οποίο βασίστηκε η ταινία], ο Γκαρμπαργιάν πρέπει να θυσιαστεί για τους φίλους και τους συντρόφους του όταν αποφασίσει να αυτοκτονήσει.[…]
    17. Πρέπει να κοπούν όλες οι σκηνές όπου ο Κρις περιφέρεται χωρίς να φοράει ττο παντελόνι του.[…]
    21. Πρέπει να παρεμβληθούν τσιτάτα του Κολμογκόροφ για το εφήμερο της ανθρώπινης ύπαρξης.[…]
    29. Δεν μπορούμε να γνωρίσουμε τον κόσμο. Είναι αδύνατο να συλλάβουμε το σύμπαν. Ο άνθρωπος πρέπει να πεθάνει.[…]
    35. Το συμπέρασμα που βγαίνει από το φιλμ: Δεν αξίζει η ανθρωπότητα να μεταφέρει τα κουρέλια της από τη μια άκρη του γαλαξία στην άλλη.
    Όλη αυτή η ανοησία τελείωνε με τη φράση: Δεν υπάρχουν άλλες παρατηρήσεις…

  112. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    95.
    Στη Φωτεινή Λαμπρίδη «Πεζοί στον αέρα» στο 02:15 λέει ότι για την επέτειο της Οκτωβριανής Επανάστασης εκδίδουν τη «Λευκή φρουρά» και το»Με τα μάτια ενός δυτικού» του Τζόζεφ Κόνραντ ως δείγμα της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας -του ευρωπαϊκού μυθιστορήματος, πώς μίλησε για το γεγονός αυτό και το «Κράτος και Επανάσταση» του Λένιν.
    http://news247.gr/radiofono247/arxeio/pezoi-ston-aera.4679962.html

  113. Λ said

    Ειναι στα ρωσικά αλλά τουλάχιστον δεν είναι βικι. Λεβ Γκουμιλιώβ και η μητέρα του Αχμάτοβα
    https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=2018994608333579&id=1641771506055893

  114. Λ said

    Γιος Αχμάτοβας και Γκουμιλιώβ και ο γιος(τουλαχοστον δεν είναι βικι)
    https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=2018994608333579&id=1641771506055893

  115. Λ said

    Συγγνώμη αργει το μαραφέτι.

    112 Το συγκεκριμένο βιβλίο του Κόνραντ μου θυμίζει τοσο πολυ τον Ντοστογιέφσκι τον οποίο σημειωτέον ο Πολωνος αντιπαθούσε

  116. Βάταλος said

    Εντιμώτατοι κύριοι,

    προυχώρησεν η νύξ εις το Ρωμέικον και μόλις προλαμβάνω να θέσω μίαν ερώτησιν Αριστοτελικής Λογικής εις τους διακεκριμένους μπολσεβίκους διανοουμένους του Ιστολογίου (Λάμπρος, Pedis, Theo και λοιπούς) , που ίσως μοί στοιχίση νέαν πορτοκαλιάν κάρταν….

    1) Αφού τα Γκουλάγκ ήσαντε κάτι τόσο κακό, πώς εξηγείτε, αγαπητοί κύριοι, το ότι και οι τρείς Διοικηταί των Σοβιετικών Γκουλάγκ από το 1930 έως και το 1938 ήσαν 100% Εβραίοι, συμφώνως με την έγκυρον αγγλικήν Wikipedia; Ομιλώμεν διά μίαν 8ετίαν κατά την οποίαν ο Ηγέτης της Σοβιετικής Ενώσεως, πατερούλης Στάλιν, ήτο πανίσχυρος και είχεν ήδη αρχίσει τας διώξεις των Εβραιών, λόγω Τρότσκυ… Μυστήρια πράγματα…

    Βλέπε εδώ και εδώ και εδώ και εδώ

    Μετά τιμής
    Γέρων Βάταλος
    αιμύλος και σπουδαιόμυθος

    ΥΓ: Δεν δύναμαι να αντισταθώ εις τον πειρασμόν και να μή κάμω την εξής επισήμανσιν: Ο Ηλίας Ίλφ, ήτο «φτυστός» ο πατήρ του κ. Σαραντάκου!.. Κάμετε και μόνοι σας την σύγκρισιν. Η φωτογραφία του Ίλφ προέρχεται από την έγκυρον Σοβιετικήν Wikipedia

  117. Λ said

    Ακόμα και η ηρωίδα του Πάστερνακ η Λάρα χάθηκε σε ένα γκούλακ.

    Και η Σπανιόλα πρώτη γυναίκα του Προκόφιεβ συνελήφθηκε και στάληκε σε γκούλακ.
    https://en.wikipedia.org/wiki/Lina_Prokofiev

  118. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Λέγεται το εξής για τον Πετρόφ (πού το διάβασα όμως;;) :’Εγραφε γράμματα σε διάφορες περιοχές του κόσμου σε ονόματα που κατέβαζε απ΄το μυαλό του.Τα γράμματα δε βρίσκανε αποδέκτη φυσικά και του επιστρέφονταν αλλά με τα γραμματόσημα της χώρας αποστολής που αυτός ήταν και ο λόγος και σκοπός της «μηχανής» του αυτής.Το 1939 όμως παίρνει γράμμα από κάποιον ως απάντηση στην τυχαία επιλογή ονόματος και διεύθυνσης που έστειλε! Απάντησε με νέα επιστολή στον άνθρωπο αλλά τον πρόλαβε ο θάνατος περιμένοντας την εξέλιξη αυτής της τρελής σύμπτωσης.

  119. Γς said

    117:

    >Ακόμα και η ηρωίδα του Πάστερνακ η Λάρα χάθηκε σε ένα γκούλακ.

  120. Γς said

    119:

    Και πετάχτηκε μόλις το κατάλαβε. Και φτου κι απ την αρχή κλάμα και δάκρυα.

    Εκείνα τα διαμαντάκια στα κοριτσίστικα ματάκια των θυγατέρων μας στα 3-4 τους χρόνια.

    Ο Λάμπρος έγραψε, εγώ σχολίασα:

    Lara’s theme

  121. Μπετατζής said

    Eντάξει παιδιά, με πείσατε. Η ΕΣΣΔ έπρεπε να υποδεχθεί τους Ναζί με όπλο τις καλλιτεχνικές ελευθερίες και τα ποιήματα της Αχμάτοβα. Παρ΄ όλα αυτά, παραμένει μυστήριο πώς τελικά γράφτηκαν αριστουργηματικά βιβλία, γυρίστηκαν ταινίες (Ταρκόφσκι κλπ), έργα δηλαδή που έχουν χαρακτηριστεί και δικαίως αριστουργήματα, με αυτό ακριβώς το καθεστώς, παρά τα λεγόμενα των ίδιων των καλλιτεχνών. Ο ίδιος ο Ταρκόφσκι κάνει κάπου (δεν θυμάμαι που αλλά μπορώ να το βρω) και την σύγκριση με τον δυτικό τρόπο γυρίσματος ταινιών και τα συμπεράσματά του δεν διαφέρουν από αυτά του Κουροσάβα. Για τον Μπάμπελ, πρέπει να έπαιξαν ρόλο και διάφορες ενδοοικογενειακές υποθέσεις, καθώς σχετιζόταν με την γυναίκα του Γιεζόφ. (από μνήμης όλα αυτά). Κανείς δεν λέει ότι δεν έγιναν υπερβολές και λάθη. Όλα όμως πρέπει να τα δούμε στον ιστορικό χρόνο που έγιναν και όχι εκ του ασφαλούς σήμερα. Καλλιτεχνική ελευθερία σε μια πολιορκούμενη χώρα δεν μπορεί να υπάρξει.

  122. Theo said

    @121:
    Δεν μιλάμε για μεμονωμένες περιπτώσεις αλλά για μια γενικευμένη παράνοια επί δεκαετίες (όπως φαίνεται και από το σχ. 111 και από το σύνολο των εγγραφών στο Μαρτυρολόγιο, και στη δεκαετία του ’70 και σε αυτήν του ’30, ίδιοι ήταν οι λογοκριτές, οι αρχισυντάκτες, κλπ.). Κι αυτή η παράνοια δεν δικαιολογείται με τίποτα. Πώς να το κάνουμε;

  123. Theo said

    @121:
    Ο Ταρκόφσκι δεν ξέρω αν κάπου συμφωνεί με τα συμπεράσματα του Κουροσάβα (και θα ήταν αστείο και ανακόλουθο αν πράγματι έγραφε ή έλεγε κάτι τέτοιο, δεδομένων της άγριας κωλυσιεργίας, εχθρότητας και παρεμπόδισης του έργου του από τις σοβιετικές αρχές, όπως φαίνεται στα ημερολόγιά του), ωστόσο να τι γράφει στο Μαρτυρολόγιο αφού είχε επισκεφθεί την Ιταλία:
    (20 Ιανουαρίου 1980) Σκέφτομαι να γράψω μια επιστολή προς το προεδρείο του συνεδρίου των κινηματογραφιστών […] Διανεμήθηκε ένας γελοίος αριθμός από κόπιες της ταινίας μου. Δεν έγινε καμιά συζήτηση, τα έργα μου δεν συμμετέχουν στα φεστιβάλ… Κανένα prestige, καμία πρόσκληση μέσω του Γκόσκινό. Λόγω του περιορισμένου αριθμού των ταινιών που διανέμονται μέσω του Γκόσκινό, δεν μπορώ να συντηρήσω ούτε την οικογένειά μου.
    Με χρειάζεται άραγε κανείς; Αν όχι, σε τι ωφελεί η λεγόμενη «αποστολή» μου;

  124. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    110 – «Στην κοινή πρακτική υπάρχει μια διαφορά κλίμακας (τι ποσοστό των πολιτών της Σοβιετικής Ένωσης εξορίστηκε στα Γκουλάγκ, τι ποστοστό εξοντώθηκε και ποιο ήταν το αντίστοιχο εδώ με τα ξερονήσια και τις εκτελέσεις; ) και έντασης (διάβασε πχ, τις Ιστορίες από την Κολιμά και θα το δεις)»

    Όχι Theo θεωρώ λάθος αυτόν τον διαχωρισμό γιατί δεν έχουμε ακριβή στοιχεία κι αυτά που έχουμε, είναι παραποιημένα κατά το δοκούν των δυτικών ΜΜΑ που μας παρουσιάζουν το άσπρο μαύρο και το μαύρο άσπρο όπου τους βολεύει.
    Γνωρίζεις να μου πείς πόσοι εξορίστηκαν και εκτελέστηκαν στις χούντες της λατινικής Αμερικής στην Ισπανία του Φράνκο ή στην Πορτογαλία του Σαλαζάρ; Μήπως γνωρίζεις για την δημοκρατική Τουρκία τα τελευταία 50 χρόνια;
    Κάθε λίγο μαθαίνουμε για την κρατική τρομοκρατία στην Β. Κορέα και για τους χιλιάδες πολιτικούς κρατουμένους ή για την καταπίεση στο θεοκρατικό Ιράν, για τα κρατικά εγκλήματα εδώ και μισό αιώνα στην μεσαιωνική Σαουδική Αραβία γνωρίζεις κάτι; αν όχι αναρωτήθηκες ποτέ σου ΓΙΑΤΙ;

    Δεν υπάρχουν καλοί και κακοί ή μικροί και μεγάλοι εγκληματίες όλοι έχουν τις ίδιες δυνατότητες, είναι καθαρά θέμα συγκυριών για το ποιός θα αναδειχθεί
    μεγαλύτερος και χειρότερος, μέχρι τώρα τα πρωτεία τα κατέχει με μεγάλη διαφορά από τον δεύτερο Τρούμαν αλλά όλως παραδόξως(;) κανείς δεν τον θεωρεί εγκληματία, μέχρι και αγάλματα του έχουν στήσει ανά τον κόσμο στις «ελεύθερες» χώρες, Ο ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΝΟΙΑΣ ή ο ορισμός της αποχαύνωσης των «ελεύθερων» λαών.

    business numbers money people

  125. Theo said

    @124:
    Λάμπρο, μιλούσαμε για «εκεί» (Σοβ. Ένωση) κι εδώ, όχι για όλο τον κόσμο.
    Αν και δεν μπορώ να καταλήξω σε ακριβείς στατιστικές για την ΕΣΣΔ και την Ελλάδα, όμως έχω διαβάσει τόσες μαρτυρίες για τον εμφύλιο και τις διώξεις του μετεμφυλιακού κράτους εδώ και για την καταπίεση και τα Γλουλάγκ εκεί, που να μπορώ να συγκρίνω.
    Ο Σαλάμοφ που έγραψε τις Ιστορίες από την Κολιμά που σου σύστησα και τόσοι άλλοι πρώην μπολσεβίκοι που αλέστηκαν στον μύλο των Μυστικών Υπηρεσιών της ΕΣΣΔ δεν ήταν προπαγανδιστές. Ούτε και οι περισσότεροι απλοί αριστεροί που πέρασαν από τα ξερονήσια (έχω διαβάσει όλες τις μαρτυρίες του Σπουδαστηρίου Νέου Ελληνισμού και πλείστες άλλες) ήταν. Σε αυτές τις μαρτυρίες βασίζομαι (από την παλαιογραφική και ιστορική έρευνα με τις οποίες ασχολούμαι έχω μάθει να βασίζομαι πρώτιστα στις πρωτογενείς πηγές) και μιλώ για διαφορές κλίμακας και έντασης.

    Για τις υπόλοιπες χώρες που αναφέρεις δεν είμαι πολύ καλά ενημερωμένος και δεν μπορώ να εκφέρω γνώμη, ούτε και πιστεύω τα δυτικά ΜΜΕ. Συνήθως διαβάζω μαρτυρίες και από τις δύο πλευρές, για να μπορέσω να διαμορφώσω μια γνώμη.
    Και νομίζω πως, μετά από τόσα διαβάσματα, έχω αναπτύξει κάποιο αισθητήριο για να καταλαβαίνω ποιος μιλάει ξύλινα και προπαγανδίζει και ποιος βγάζει προς τα έξω τα σώψυχά του, την αγωνία, τον πόνο τις εμπειρίες του…

  126. Λ said

    Σαν σατυρικό διήγημα η ομιλία της Τερέζας Μέη στο συνέδριο των τόρηδων. Συνέβησαν πολλά.

  127. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    125 – Το «εδώ» το έγραψα με την ευρύτερη έννοια του δυτικού κόσμου. Προσωπικά το μισό μου σόϊ ξεκληρίστηκε στην «ελεύθερη» Ελλάδα και το άλλο μισό στο ανατολικό μπλόκ και κατά κύριο λόγο στην ΕΣΣΔ, με λίγα λόγια οι μαρτυρίες που έχω είναι από πρώτο χέρι και δεν έχουν καμία σχέση με τα εξωφρενικά νούμερα που γράφονται για την ΕΣΣΔ, κάτι που μπορεί εύκολα να αντιληφθεί ο οποιοσδήποτε αντικειμενικός ιστορικός ερευνητής, χρησιμοποιόντας απλώς την απλή λογική θα καταλάβει πως δεν βγαίνουν αυτά τα νούμερα, είναι μαθηματικώς αδύνατον. Φυσικά δεν υπάρχει αλήθεια ή λογική που να μπορεί να αντικρούσει την όποια πίστη ή προκατηλειμμένη πεποίθηση.

    Όμως το καίριο ερώτημα για μένα δεν είναι πού διαπράχθηκαν τα περισσότερα εγκλήματα και ποιός τα έκανε, {όπως είπα και πιο πάνω, θεωρώ πως όλοι είναι ίδιοι, το πόσο κακό θα κάνουν, είναι θεμα συγκυριών} αλλά αν μπορούμε να τα δικαιολογήσουμε στο όνομα οποιασδήποτε ιδέας ή θρησκείας.
    Έχοντας μιλήσει με πάρα πολλούς ανθρώπους διαφόρων ηλικιών, πνευματικού επιπέδου και πολιτικών και θρησκευτικών αντιλήψεων από το 1979 μέχρι και σήμερα, είδα πως στην συντριπτική τους πλειοψηφία τα δικαιολογούν αν έχουν διαπραχθεί από την δικιά τους ιδεολογογική ή θρησκευτική αντίληψη. Αυτό με βοήθησε να κατανοήσω για ποιό λόγο οι άνθρωποι έλκονται και επιλέγουν ή ανέχονται τους ανόητους και τους εγκληματίες για ηγέτες τους.
    Το συμπέρασμα που έχω βγάλει, είναι πως δεν ευθύνονται οι όποιοι μεγάλοι εγκληματίες για τα τρομερά τους εγκλήματα, αυτοί είναι τα «θύματα» του αδηφάγου όχλου που διψάει συγκινησιακό αίμα, δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς γιατί είναι το γέννημα μιάς αρρωστημένης συλλογικής κυοφορίας γι’αυτό πέρα από κάθε λογική, πάντα το κακό επικρατεί του καλού.

  128. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    118.
    Yevgeny Petrov
    L’un des co-auteurs de L’Amérique de plain-pied et Les douze chaises était une personne pleine d’esprit. L’un de ses passe-temps favoris était d’écrire des lettres à des personnes imaginaires. Il inventait des noms et adresses et envoyait les lettres aux quatre coins du monde. Lorsque ces lettres étaient inévitablement retournées à l’envoyeur, Petrov se délectait des enveloppes couvertes de timbres et cachets postaux étrangers.

    Le système semblait être à toute épreuve. Selon la légende, Petrov envoya en avril 1939 une lettre en Nouvelle-Zélande en utilisant sa bonne vieille méthode consistant à inventer une destination et un destinataire, dans ce cas un certain Merill Eugene Wellesley. Lorsque la lettre ne lui revint pas au bout de quelques mois, il considéra qu’elle avait tout simplement été égarée. Cependant, en août de la même année, le facteur lui apporta une lettre de Nouvelle-Zélande. C’était une réponse claire et directe au message de Petrov à Wellesley. Elle incluait même une photo de l’écrivain enlaçant un homme qu’il n’avait jamais vu de sa vie. Cherchant à comprendre ce qui se passait, Petrov écrivit une seconde lettre au mystérieux Wellesley, mais mourut avant de recevoir de réponse.
    https://fr.rbth.com/art/culture/2016/08/23/cinq-manies-meconnues-des-grands-ecrivains-russes_623375

  129. Theo said

    @127:
    Για τις διώξεις εναντίον του σογιού σου από το μετεμφυλιακό καθεστώς στην Ελλάδα τα ήξερα, Λάμπρο. (Για τις διώξεις κατά του άλλου μισού, όχι.) Απλώς, νομίζω πως αναπόφευκτα κανείς επηρεάζεται από τις οικογενειακές του καταβολές σε κάποιο βαθμό και πως όσο περισσότερες μαρτυρίες διαβάζει και από τις δύο πλευρές πέρα από αυτές που ξέρει από πρώτο χέρι και δεν είναι αρκετά ως πολύ προκατειλημένος, τόσο πιο ψύχραιμα μπορεί να κρίνει κάποιες καταστάσεις και να πλησιάσει πιο κοντά στην αλήθεια. Όλη την ιστορική αλήθεια μάλλον αδύνατο να τη φτάσει κανείς και η «αντικειμενικότητα» συνήθως είναι ένα άπιαστο όνειρο, καθώς ο άνθρωπος είναι πολυσύνθετος, δεν είναι μόνο λογική και επηρεάζεται κι από άλλους παράγοντες (είτε σύμφυτους είτε εξωγενείς) που πολλές φορές αδυνατεί να τους ελέγξει.

    Έχοντας μιλήσει με πάρα πολλούς ανθρώπους διαφόρων ηλικιών, πνευματικού επιπέδου και πολιτικών και θρησκευτικών αντιλήψεων από το 1979 μέχρι και σήμερα, είδα πως στην συντριπτική τους πλειοψηφία τα δικαιολογούν αν έχουν διαπραχθεί από την δικιά τους ιδεολογική ή θρησκευτική αντίληψη. Αυτό με βοήθησε να κατανοήσω για ποιό λόγο οι άνθρωποι έλκονται και επιλέγουν ή ανέχονται τους ανόητους και τους εγκληματίες για ηγέτες τους.
    Κατά βάσιν συμφωνώ. Νομίζω όμως, μόνο κάποιοι πολύ προχωρημένοι πνευματικά μπορούν να κρίνουν νηφάλια και ανιδιοτελώς τέτοιες καταστάσεις, όπως ο π. Αρσένιος που είχα αναφέρει στη συζήτηση στο https://sarantakos.wordpress.com/2014/11/28/soviet/. [Είχα γράψει εκεί: «Ο εν λόγω ήταν ένας από τους σημαντικότερους τεχνοκριτικούς της Ρωσίας που έγινε κληρικός τον καιρό της Επανάστασης και πέρασε δεκαέξι χρόνια στα χειρότερα γκουλάγκ. Σε μια διαμάχη εκεί μεταξύ τσαρικών και μπολσεβίκων πήρε το μέρος των τελευταίων, λέγοντας ότι έφταιξε (προεπαναστατικά) και η ρωσική εκκλησία (με τον τρόπο που ζούσαν πολλοί κληρικοί της) για όσα δεινά συνέβησαν μετά την Επανάσταση.»]

    Το συμπέρασμα που έχω βγάλει, είναι πως δεν ευθύνονται οι όποιοι μεγάλοι εγκληματίες για τα τρομερά τους εγκλήματα, αυτοί είναι τα «θύματα» του αδηφάγου όχλου που διψάει συγκινησιακό αίμα, δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς γιατί είναι το γέννημα μιάς αρρωστημένης συλλογικής κυοφορίας γι’αυτό πέρα από κάθε λογική, πάντα το κακό επικρατεί του καλού.
    Εδώ διαφωνώ. Αλλά θα μιλήσω πάλι για τα πάθη και θα ξαναπούμε τα ίδια που είπαμε πριν από δυο βδομάδες (https://sarantakos.wordpress.com/2017/09/16/meze-288/) 🙂

  130. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    129 αρχή – Ναί έχω αυτό το σκληρό «προνόμιο».

    «Εδώ διαφωνώ. Αλλά θα μιλήσω πάλι για τα πάθη και θα ξαναπούμε τα ίδια που είπαμε πριν από δυο βδομάδες»
    Αν δεν βρούμε την παθογένεια που αρρωσταίνει τον κοινωνικό οργανισμό πώς θα προκύψει η υγεία του;
    Είναι βολικό να τα ρίχνουμε όλα σε αποδιοπομπαίους τράγους, ο Χίτλερ όμως δεν πήρε την εξουσία με πραξικόπημα ο λαός τον ψήφισε (που ήξερε πολύ καλά τι κουμάσι ήταν) και μη κοιτάς που λένε πως δεν είχε την πλειοψηφία, σχεδόν κανείς δεν την είχε ποτέ, κι η Μέρκελ με 32% θα κυβερνήσει ενώ ο Τσίπρας κυβερνάει (λέμε και καμιά μαλακία να περνάει η ώρα 🙂 ) με 36% σαφώς λιγότερο και οι δύο από τον Χίτλερ παρ΄όλα αυτά οι λαοί δεν βγάζουν άχνα και λένε πως έχουν δημοκρατία. Ομοίως και ο Στάλιν στηριζόταν από τον λαό, ένας λαός που γκρέμισε το τσαρικό καθεστώς δεν είναι δυνατόν να φοβάται τον όποιο Στάλιν και οποιοδήποτε καθεστώς, ΤΟΝ ΣΤΑΛΙΝ ΗΘΕΛΑΝ ΚΙ ΟΧΙ ΤΟΝ ΛΕΝΙΝ. Παντού και πάντα επαναλαμβάνεται διαχρονικά το ίδιο σκηνικό, δεν πιστεύω πως είναι τυχαίο, άλλωστε οι φασίστες μπήκαν στα κοινοβούλια της Ευρώπης, δεν μπορεί να πεί κανείς τώρα ότι οι λαοί δεν ξέρουν. Οι λαοί είναι κατά κύριο λόγο οι εγκληματίες.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: