Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Το φρούτο που δεν μου πολυαρέσει

Posted by sarant στο 18 Οκτωβρίου, 2010


Σε όλους αρέσουν τα φρούτα, άλλα περισσότερο κι άλλα λιγότερο –σε μένα, λιγότερο απ’ όλα αρέσει το αχλάδι. Δεν είναι ότι το αντιπαθώ, αλλά δεν θα το προτιμήσω· στα μάτια μου είναι κατώτερο απ’ όλα τ’ άλλα φρούτα στη σύγκριση, ακόμα κι από τα μούσμουλα ή τα φραγκόσυκα –βέβαια, ένας πολυταξιδεμένος φίλος μού είχε διηγηθεί ότι υπάρχει στο Βιετνάμ ένα φρούτο που βρωμάει απαίσια, οπότε αν αρχίσει να εισάγεται αυτό στα μέρη μας σίγουρα θα πάρει την τελευταία θέση, αλλά προς το παρόν, κι από τα φρούτα που ευδοκιμούν στην περιοχή μας, το αχλάδι το βάζω στην τελευταία θέση. Προσοχή, δεν ισχυρίζομαι ότι η επιλογή μου είναι σοφή –περί ορέξεως, άλλωστε, ουδείς λόγος. Και για ν’ αποδείξω ότι δεν τρέφω αισθήματα εχθρικά απέναντι στη συμπαθή οπώρα, θ’ αφιερώσω το σημερινό σημείωμα στο φρούτο που δεν μ’ αρέσει, το αχλάδι.

Το αχλάδι βρίσκεται από την αρχαιότητα στον ελληνικό χώρο –οι αρχαίοι το έλεγαν άπιον, αλλά ήδη από την ελληνιστική εποχή είχε αρχίσει να χρησιμοποιείται το υποκοριστικό του, απίδιον. Τη λέξη απίδι την έχουμε και σήμερα, σαν συνώνυμο του αχλαδιού, αλλά οι περισσότεροι, σήμερα, χρησιμοποιούμε το αχλάδι, αν δεν κάνω λάθος. Ή τουλάχιστον έτσι είναι στην Αθήνα, δεν αποκλείω σε κάποιες περιοχές να το λένε απίδι. Για παράδειγμα, θυμάμαι τον παππού μου, που είχε γεννηθεί στη Μάνη, και ο οποίος δεν έλεγε αχλάδι, αλλά απίδι.

Το αχλάδι προέρχεται από το αρχαίο αχράς, η αχράς της αχράδος δηλαδή, λέξη που αρχικά φαίνεται ότι σήμαινε την άγρια παραλλαγή, το αγριάπιδο. Μάλιστα, στη συλλογή παροιμιών του Βάρνερ, που δημοσιεύτηκε στην Πόλη περί το 1650, βρίσκουμε μια παροιμία που έχει και τις δυο λέξεις μαζί: τ’ απίδια με παρακαλούν, κι αχλάδες θε να φάγω; -δηλαδή, αφού μπορώ να γευτώ κάτι το εκλεκτό, δεν υπάρχει λόγος να προτιμήσω κάτι υποδεέστερο· εδώ, οι αχλάδες είναι τα αγριάπιδα και τα απίδια είναι το εκλεκτό, καλλιεργημένο φρούτο (που το λέμε σήμερα αχλάδι). Τα αγριάπιδα είναι μικρά και στυφά, αν και κάποιοι τα τρώνε. Λέγονται και γκόρτσα, και γκορτσιά το δέντρο τους –σλάβικης αρχής θαρρώ.

Σύμφωνα με τον Ν. Πολίτη, τον Μεσαίωνα η λέξη απίδι έχασε έδαφος στην Αττική και σε όλα τα άλλα μέρη όπου κατοικούσαν αλβανόφωνοι, επειδή στα αρβανίτικα μπιθ ή πίδε είναι, με το συμπάθειο, ο κώλος. Ξέρω ότι ένας καλός φίλος αμφισβητεί σφόδρα αυτή την εκδοχή, αλλά εγώ τη βρίσκω εύλογη.

Υπάρχουν κι άλλα πολλά τοπωνύμια από τ’ αχλάδι, με γνωστότερο τον Αχλαδόκαμπο, που φτύναν αίμα να τον περάσουν όσοι ταξίδευαν από Αθήνα προς Τρίπολη, πριν φτιαχτεί ο καινούργιος δρόμος. Φυσικά είναι μύθος αυτό που λεγόταν καμιά φορά, ότι τάχα η περιοχή πήρε το όνομά της από τη βασίλισσα Αμαλία η οποία είπε «Αχ! Λαδόκαμπος» βλέποντας τα λιόδεντρα.

Αν πάμε στα φρασεολογικά του αχλαδιού, έχουμε κάμποσες ενδιαφέρουσες φράσεις και παροιμίες. Καταρχάς, την απειλή «Θα σου δείξω (ή: θα σε μάθω, ή: θα δεις) πόσα απίδια βάζει ο σάκκος», που τη λέμε σε κάποιον που μας ενοχλεί, απειλώντας τον ότι θα δει με ποιον έχει να κάνει. Για να εξηγήσει τη φράση, ο Νατσούλης εφευρίσκει έναν καθόλου πειστικό μύθο, ότι τάχα τη φράση τη λέγαν οι Παργινοί, στους οποίους οι Ενετοί είχαν παραχωρήσει διάφορα προνόμια, μεταξύ των οποίων και τη χορήγηση ενός σάκκου με απίδια σε κάθε κάτοικο το χρόνο, δίνει δε ως πηγή του τον Περραιβό και την «Ιστορία της Πάργας». Καταρχάς, ο Περραιβός, τουλάχιστον στην έκδοση που υπάρχει στα γκουγκλοβιβλία, ενώ αναφέρει τα άλλα προνόμια (χορήγηση αλατιού, εορταστικά γεύματα κτλ.) δεν λέει λέξη για απίδια, αλλά ακόμα κι αν δεχτούμε ότι τέτοιο έθιμο υπήρξε, τίποτε δεν μας λέει ότι βρίσκεται στην απαρχή της φράσης, οπότε θα απορρίψουμε ασυζήτητα την εκδοχή του Νατσούλη και θα περιοριστούμε να πούμε ότι είναι πολύ πιθανό στην αρχή της φράσης να υπάρχει κάποιος λησμονημένος σήμερα μύθος. Το πιθανότερο κατά τη γνώμη μου είναι να είπε αρχικά τη φράση αυτή κάποιος εξαγριωμένος ιδιοκτήτης κήπου, λίγο πριν δείρει τον κλέφτη που του έκλεβε τα απίδια. Αλλά αυτό είναι σκέτη εικασία, αν και πιο εύλογη από τα ενετικά απίδια των Παργινών.

Την έκφραση τη βρίσκουμε μεταξύ άλλων στον Μακρυγιάννη: Ο Νοταράς πάλε άρχισε να μας αγκυλώνη. Εγώ θυσίαζα αρετή Ελληνική, ότι έβλεπα την δεινή περίστασιν της πατρίδος μου, κι’ αυτός θυσίαζε αρετή τουρκοκοτζαμπασίτικη. Τότε δια-να του δείξω πόσα απίδια πιάνει ο σάκκος αυτεινού και του Καραϊσκάκη, συνάζω όλους τους μπουλουξήδες του και τους ξηγάω το συμπεθεριόν και σε άλλα κείμενα του 19ου αιώνα, οπότε είναι περίεργο ότι δεν την έχει ο Ν. Πολίτης στις Παροιμίες του –ίσως την έχει ταξινομήσει σε άλλο λήμμα που βρίσκεται στο ανέκδοτο κομμάτι του έργου.

Εξίσου περίεργο είναι το ότι απουσιάζει από τον Πολίτη και η άλλη γνωστότατη φράση για το αχλάδι, η παροιμία «Πίσω έχει η αχλάδα την ουρά». Υποθέτω ότι θα την έχει ταξινομήσει στο λήμμα «πίσω». Πάντως, είναι προειδοποίηση σε κάποιον να μη βιαστεί να χαρεί ή να βγάλει πρόωρα συμπεράσματα γιατί στο τέλος έρχονται τα δύσκολα. Κι αυτή έχει χαρακτήρα ελαφριάς απειλής· καθώς γκουγκλίζω, βρίσκω σε φόρουμ μια συμβουλή προς υποψήφιο περιφερειάρχη: Πίσω έχει η αχλάδα την ουρά, κύριε Τάδε, να δούμε πού θα κρυφτείτε στις 7 Νοεμβρίου!

Τη φράση την έχει κάνει τίτλο τραγουδιού ο Τσιτσάνης, αλλά δεν τη βρίσκω σε γιουτουμπάκι, οπότε πάρτε έναν Νικόλα Άσιμο που χρησιμοποιεί την ίδια φράση στους στίχους.

Δεν θα παραξενευτείτε αν σας πω ότι και γι’ αυτή τη φράση ο Νατσούλης έχει σκαρφιστεί μιαν απίθανη εξήγηση στην οποία επίσης παίζουν ρόλο οι Ενετοί, ότι τάχα με τη λέξη αχλάδα νοούνται τα μεγάλα μεταγωγικά σκάφη των Ενετών. Αλλά δεν αντέχω να γράφω τέτοιες απιθανότητες, προσέχοντας μάλιστα να μην τις αδικήσω στην περίληψη. Ευτυχώς, τα έγκυρα Διρφυακά Νέα αναδημοσιεύουν ολόκληρη τη νατσούλεια εκδοχή και με βγάζουν από τον κόπο.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, η εξήγηση είναι απείρως πιο πεζή, χωρίς Ενετούς: η ουρά του αχλαδιού, το αντίθετο σημείο από το κοτσάνι, δεν τρώγεται και είναι δυσάρεστο στη γεύση. Όποιος λοιπόν γεύεται το ζουμερό αχλάδι και χαίρεται, δεν πρέπει να ξεχνάει ότι ακολουθούν τα δυσάρεστα. Και παρεμπιπτόντως, αν θέλετε ολόκληρη την εξήγηση του Νατσούλη και για τα απίδια που βάζει ο σάκκος, μπορείτε να τη δείτε εδώ, όπως μόλις βρήκα, διαπιστώνοντας για μια ακόμα φορά ότι όποια μπαρούφα κι αν πει κανείς πάντα θα βρεθεί κάποιος να την πιστέψει και να τη διαδώσει.

Ότι τα αχλάδια τρώγονται ολόκληρα, δηλαδή και οι φλούδες τους, σε αντίθεση με τα μήλα, το λέει μια άλλη παροιμία, όχι πολύ γνωστή: Φάε απίδι ακάθαρτο και μήλο καθαρμένο. Ξέρουμε άλλωστε ότι τα αχλάδια σπανιότατα προκαλούν αλλεργίες, και γι’ αυτό τα δίνουν κατεξοχήν στα μωρά. Υπάρχει όμως και ο εύθυμος μύθος με την παρέα που έφαγαν αχλάδια, που τα καθάρισαν, και ύστερα κατούρησαν τις φλούδες. Σαν ξύπνησαν, τους θέριζε η πείνα, οπότε ο ένας πήρε μιαν ακριανή φλούδα και, κάνοντας την ανάγκη φιλοτιμία, την έφαγε, λέγοντας ότι επειδή ήταν στην άκρη θα έχει μείνει ακατούρητη. Οι άλλοι τον μιμήθηκαν και με τα πολλά τις έφαγαν όλες τις φλούδες.

Κι άλλες παροιμίες έχω με τα αχλάδια, αλλά πριν προχωρήσω να πω κάτι χιλιοειπωμένο για τον συντηρητισμό της γλώσσας. Ακόμα κι όποιος ποτέ δεν χρησιμοποιεί τη λέξη «απίδι» για να αναφερθεί στο φρούτο, είναι πολύ σπάνιο να πει «πόσα αχλάδια βάζει ο σάκκος».

Ανάμεσα σ’ αυτές τις άλλες παροιμίες και φράσεις είναι «τα κρέμασε στην αχλαδιά», συνώνυμο του «τα φόρτωσε στον κόκκορα», και «σαν ανεβεί το γουρούνι πάνω στην αχλαδιά», δηλαδή ποτέ. Σε ένα σχετικά πρόσφατο ελληνογερμανικό λεξικό ιδιωτισμών και εκφράσεων βρίσκω τη φράση «αχλάδια πιάνουν τα χέρια σου;» που είναι, λέει, ρητορική ερώτηση με την οποία υπονοούμε ότι ο άλλος είναι αδέξιος. Επειδή η συγκεκριμένη δουλειά είναι σοβαρή, δεν θα πω ότι τέτοια έκφραση δεν υπάρχει, θα πω ότι δεν την ξέρω. Εγώ ξέρω για την περίπτωση αυτή τη φράση «μανταλάκια έχεις στα χέρια σου;» -και μανταλάκιας ο αδέξιος, που του πέφτουν πράγματα ή ο τερματοφύλακας που δεν μπορεί να συγκρατήσει τη μπάλα. Εσείς ξέρετε φράση «αχλάδια πιάνουν τα χέρια σου»;

Υπάρχει επίσης η έκφραση «την κουνάει την αχλαδιά», από τις πιο γνωστές που υπάρχουν στον γνωστό βαρετό κατάλογο ομοφοβικών εκφράσεων που δεν μ’ αρέσει να βλέπω και δεν θα ήθελα να παρατεθεί εδώ. Ωστόσο, παλιότερα, το θυμάμαι καλά, λέγανε «την κουνάνε/ την έχουν κουνήσει την αχλαδιά» για ετεροφυλοφιλική ερωτική (αν και ασφαλώς εξώγαμη) σχέση. Διότι βέβαια, όταν το κάνεις κάτω από την αχλαδιά, η αχλαδιά –που δεν είναι και κανένα θεόρατο δέντρο- κουνιέται.

Τελειώνω με μια φράση που τη δανειστήκαμε. Λέμε, στην καθαρεύουσα κυρίως, ότι το τάδε θέμα συζητήθηκε «μεταξύ τυρού και αχλαδίου», δηλαδή χαλαρά, αδιάφορα, στο πλαίσιο όχι και πολύ σοβαρής συζήτησης, σαν κι αυτές που γίνονται στο επιδόρπιο ενός καλού γεύματος. Ολοφάνερα πρόκειται για δάνειο, μια και οι Έλληνες δεν τρώγαμε το τυρί στο τέλος, και πράγματι δάνειο είναι από το γαλλικό entre la poire et le fromage, που σημαίνει ακριβώς το ίδιο.

Οι Γάλλοι έχουν κι αυτοί κάμποσες αχλαδοπαροιμίες, όπως π.χ. couper la poire en deux, κόβω το αχλάδι στα δύο, όταν γίνεται ένας συμβιβασμός, ένας διακανονισμός (εμείς λέμε έκοψε το καρπούζι στη μέση, για δίκαιους διαιτητές σε αθλητικούς αγώνες), ή garder une poire pour la soif, κρατάω ένα αχλάδι για τη δίψα, όταν κάποιος κρατάει εφεδρείες, ενώ poire λένε τον αγαθό, που πιάνεται εύκολα κορόιδο. Ο μεγάλος καρικατουρίστας Φιλιπόν μεταμόρφωσε σε αχλάδι τον βασιλιά Λουδοβίκο-Φίλιππο, και μάλιστα μέσα στο δικαστήριο, με αποτέλεσμα σε λίγο να γεμίσουν όλοι οι τοίχοι του Παρισιού με σκίτσα που έδειχναν ένα αχλάδι –ή τη μούρη του βασιλιά.

Πουάρ λέμε ακόμα και σήμερα την ελαστική φούσκα που έχουν τα σιφώνια, τα σταγονόμετρα και συναφή εργαλεία, επειδή αρχικά ήταν αχλαδόσχημη και μας ήρθε από τη Γαλλία. Τα λέει καλά ο Λίγγρης και οι άλλοι στη Λεξιλογία.  Αχλαδόσχημα είναι βέβαια και κάμποσα μουσικά όργανα, όπως η λύρα, ενώ για άλλα αχλαδόσχημα έχει εκτενή ανάλυση το slang.gr, αλλά η ανατροφή μου δεν μ’ αφήνει ούτε λινκ να βάλω.

Πριν κλείσω, να πω ότι το αχλάδι στα τούρκικα λέγεται armud, αρμούτ, που επίσης το βρίσκουμε σε πολλά τοπωνύμια (το βρίσκαμε, δηλαδή, γιατί μετονομάστηκαν τα πιο πολλά). Αρμούτι λεγόταν κι ένα είδος πυροβόλου όπλου του 1821, που το βρίσκουμε σε δημοτικά τραγούδια και σε κάποιο διήγημα του Καρκαβίτσα. Αλλά και το περγαμόντο, όσο κι αν αυτό φαίνεται απίθανο, προέρχεται από το ιταλικό bergamotta, το οποίο, κατά τις περισσότερες πηγές, είναι δάνειο από το διαλεκτικό τουρκικό beg armut, παναπεί το αχλάδι του μπέη.

Ευτυχώς πάντως που το λεξικογραφικό και φρασεολογικό ενδιαφέρον ενός φρούτου δεν είναι ανάλογο με τη νοστιμιά του –διότι αν γέμισα τόσες σελίδες με ένα φρούτο που δεν μου πολυαρέσει, φανταστείτε τι θα έγραφα για τα αγαπημένα μου!

About these ads

162 Σχόλια to “Το φρούτο που δεν μου πολυαρέσει”

  1. Immortalité said

    Νίκο, το τραγούδι του Τσιτσάνη μπορείς να το ακούσεις εδώ από τον ιστότοπο του Ανατολικού.
    Α! και το αχλάδι κάνει την πιο ωραία μαρμελάδα ;-)
    Καλημέρα!

  2. Νιούφης said

    Απίδι το έλεγε και ο κυκλαδίτης παππούς μου. Σήμερα ακούω να το λένε έτσι μόνο όταν αναφέρονται στο άγριο (αγραπιδιά, αντί του σωστού αγριαπιδιά).

  3. Την ιστορία με τα κατουρημένα αχλάδια εγώ την ξέρω με καρπούζια και τον Χότζα (του φάνηκαν άνοστα, τα κατούρησε, μετά τάφαγε).

    Η φράση όμως με την ουρά της αχλάδας προς τον υποψήφιο περιφερειάρχη (να δούμε πού θα κρυφτείτε στις 7 Νοεμβρίου…) μου θύμισε μια περσινή έκθεση της κόρης μου (γ’ δημοτικού τότε) σχετικά με ένα δήμο όπου επικρατούσε αδιαφορία των πολιτών κλπ. μέχρι που έβρεξε και πλημμύρισαν τα φρεάδια. Τελειώνει ως εξής: Τότε φάνηκε η απραξία των δημοτικών υπηρεσεών. Ο δήμαρχος κρυβόταν για αρκετές μέρες.

  4. Immortalité said

    Τρίτη Δημοτικού! Φοβερό λεξιλόγιο! Πάντως Δύτη να το προσέξεις το κορίτσι. Σε λίγο θα λέει και τα άνδρα ;-)

    Poire δε λέμε και το κλύσμα;

  5. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    Στα Γιάννενα λέμε ‘αχλά’ το φαΐ. Επίσης και τον κώλο. Αυτό δεν ξέρω αν γίνεται συνεκδοχικά (δηλαδή όταν τρως τον αχλά μεγαλώνει ο κώλος, άρα αχλάς=κώλος) ή αν έχει να κάνει με το σχήμα του αχλαδιού.
    Εκτός από τα γκόρτσα (που ναι μεν ετυμολογείται από το σλαβικό gornica, έχει όμως περάσει στα ελληνικά από το αλβασικό goritsë) υπάρχουν ακόμα οι μπούνες (από το μέγεθος) και οι μολυβάδες (από το χρώμα).
    Στο απόσπασμα του Μακρυγιάννη, αν το καταλαβαίνω καλά, η φράση θα μπορούσε σημαίνει και σε πόσους άνδρες έχει επιρροή κάποιος, δηλαδή του ‘αυτεινού’ να είναι γενική κτητική του σάκου. Αλλά δεν είμαι σίγουρος. Θα βοηθούσαν τα συμφραζόμενα

  6. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    Βέβαια δεν είναι αλβασικό (ούτε καν αφασικό), είναι αλβαΝικό

  7. newagemama said

    Τα αχλάδια αναφέρονται (μαζί με άλλα φρούτα και ζαρζαβατικά) και στο ποίημα «Ας ρίξωμε και μια ματιά στης αγοράς μας τη φωτιά» που έγραψε ο Γεώργιος Σουρής το 1884, απόσπασμα του οποίου σου αφιερώνω εξαιρετικά:

    Κοντὰ στὴ μιὰ καταστροφὴ καινούργια μᾶς προφθάνει,
    κοντὰ στὶς τόσες συμφορὲς καὶ στὶς πολλὲς θυσίες,
    δὲν ξέρω τίνος βάλθηκε παντοῦ φωτιὲς νὰ βάνει
    καὶ κάθε βράδι νἄχουμε φρικτὲς φωτοχυσίες.
    Καὶ δός του νέα πυρκαγιὰ καὶ κάτω στὸ παζάρι,
    καὶ μέσα στὴ σαρακοστὴ ἐκάη τὸ χαβιάρι.
    Ἐκάηκαν τὰ βούτυρα, τὰ μῆλα καὶ τ᾿ ἀχλάδια,
    οἱ μπάμιες τὰ πετρέλαια, τὰ ραζακιὰ σταφύλια,
    οἱ λεμονάδες, οἱ ἐλιὲς τὸ γιάτσο καὶ τὰ λάδια,
    ἡ ζάχαρη καὶ ὁ καφές, λουμίνια καὶ φυτίλια.
    Γιατ᾿ ᾖλθαν χρόνια δίσεκτα, καταραμένα χρόνια,
    νὰ ψήνονται στὴν ἀγορὰ καὶ τ᾿ ἄγουρα πεπόνια΅.

    Σας θυμίζει κάτι ό,τι περιγράφει ο ποιητής?
    Την καλημέρα μου!

    http://newagemama.wordpress.com

  8. π2 said

    Τη φράση με τον σάκο την ήξερα μόνο στην εκδοχή του Μακρυγιάννη (πόσα απίδια πιάνει ο σάκος)· με ρήμα βάζει πρώτη φορά το ακούω.

    Τα περί κουνήματος της αχλαδιάς κι εγώ το ήξερα για unisex φράση.

    Πολλοί τρώνε και τα μήλα με τις φλούδες.

    Τέλος, έχω κι εγώ την εντύπωση πως υπάρχει διάκριση πλέον μεταξύ απιδιών και αχλαδιών. Έχω την εντύπωση πως τα (συνήθως μικρότερα) ντόπια φρούτα τα λένε συχνά απίδια, ενώ τα (συνήθως μεγαλύτερα) εισαγόμενα τα λένε αχλάδια.

  9. mxilouri said

    Απίδι το λέμε και στην Κρήτη. Δεν θυμάμαι να κάνουμε τη διάκριση που λέει ο Π2 στο #8.

  10. sarant said

    Ευχαριστώ για τα σχόλια.

    Ιμόρ, ευχαριστώ για το άσμα, μου έφτιαξε τη διάθεση. Δεν ξέρω, αλλά τη μαρμελάδα αχλάδι την έχω επίσης χαμηλά στις προτιμήσεις μου -αν και πάει καιρός που δεν έχω δοκιμάσει.

    2-8: Μπορεί να έχετε δίκιο και να υπάρχει διάκριση σε απίδια και αχλάδια, λογικό είναι. Νιούφη, καλώς ήρθες!

    Mama, ευχαριστώ πολύ για τον Σουρή.

    Δύτη, το αχλάδι κάτω από την αχλαδιά!

  11. sarant said

    Γρηγόρη, εγώ καταλαβαίνω «να του δείξω αυτουνού και του Κ. πόσα απίδια πιάνει ο σάκκος».

    Τα συμφραζόμενα:
    ΄Αρχισαν να κατατρέχουν εμένα. Διορίζει ο Καραϊσκάκης τον Νοταρά αρχηγόν της θέσης του Φαληρέως και βγάνει εμένα. Και πιάνει ο Νοταράς βάνει τους ανθρώπους του και μου γυμνώνει όλους τους Αθηναίους, οπούχαν ψώνια, κρασιά, ρακές κι’ άλλα διά τ’ ορδί, και τους τα παίρνουν όλα. Εγώ με τους περισσότερους ήμουν κάτου εις τα Καμίνια, μέσα εις το νερό, από κάτου εις τα κανόνια των Τούρκων, και οι συμπεθέροι του Καραϊσκάκη μού γύμνωσαν τους ανθρώπους και θέλαν ν’ ανοίξωμεν ντουφέκι εκεί. Τότε στέλνω έναν γνωστικόν άνθρωπον εις τον Καραϊσκάκη και του λέγω τι έκαμαν οι συμπεθέροι του με της οδηγίες της δικές του· και δεν θα το φάνε εκείνο οπού πασκίζουν. Δεν τηράγει τόσοι οπού σκοτωνόμαστε και δοξάζεται αυτός – θα φκειάση τους Ρουμελιώτες είλωτες των τουρκοκοτζαμπασήδων; Ναρθή να πιάση τα πόστα, οπού σκοτωθήκαμεν οι περισσότεροι· κ’ εγώ βογκάγω από τους πόνους νύχτα και ημέρα· και ναρθούν να τα πιάσουνε τα πόστα αυτά, ότι σουρπώνοντας θα πάρω τους ανθρώπους και θα φύγω· κι’ αν πιάσουν της θέσες αυτές οι Τούρκοι, είναι εις βάρος του. Αφού του είπε αυτά ο άνθρωπος, παίρνει όλους τους αρχηγούς και ήρθε εις το πόστο μου μέσα εις το νερό. Του λέγω: «Βλέπεις τι τραβούνε οι ραγιάδες οι εδικοί σου και των συμπεθέρω σου, οπού είμαστε σαν της πάπιες εις το νερό, κ’ εσείς μας γυμνώνετε. Κοπιάστε πιάστε αυτά τα πόστα η γενναιότη σας, ότι εγώ με τους ανθρώπους μου θα φύγω». Και του είπα τα αίτια· οπού γύμνωσε τους ανθρώπους ο συμπέθερός του και το φουσάτο του.
    Τότε μου μίλησε ο Καραϊσκάκης κι’ όλοι οι αρχηγοί να μείνουμεν, να μην αφήσουμεν της θέσες. Ότι δεν τους έδινε χέρι να της αφήσουμεν· ότι άλλος τρελλότερος δεν ήταν από ’μάς να κάθεται τον χειμώνα εις το νερό. Συνφωνήσαμεν με τον Καραϊσκάκη να γένη καταγραφή, να πλερώση την ζημίαν των ανθρώπων. Έφυγε αυτός διά την θέση του. Ο Νοταράς πάλε άρχισε να μας αγκυλώνη. Εγώ θυσίαζα αρετή Ελληνική, ότι έβλεπα την δεινή περίστασιν της πατρίδος μου, κι’ αυτός θυσίαζε αρετή τουρκοκοτζαμπασίτικη. Τότε διά να του δείξω πόσα απί διά πιάνει ο σάκκος αυτεινού και του Καραϊσκάκη, συνάζω όλους τους μπουλουξήδες του και τους ξηγάω το συμπεθεριόν – κι’ ως Ρουμελιώτες αυτείνοι όλοι κι’ αγωνισταί, τι θα τους κάμουν οι Πελοποννήσιοι με τον αρχηγόν Καραϊσκάκη; Και να τον πιάσουν τον Νοταρά να πλερωθούν τους μιστούς τους, οπούταν μαζί του και γύμνωνε με την δύναμη αυτεινών την Κόρθο και της εθνικές προσόδους και σταφίδες (και το έθνος δεν τους πλέρωνε, ότι δεν ήταν εις τον αγώνα της πατρίδος, ήταν εις την ληστεία των κατοίκων κι’ αφανισμόν της επαρχίας). Τότε τον κλειούνε μέσα εις την καλύβα του και τον μπήγουν με της πέτρες. Έρχεται ο συμπέθερος ο Καραϊσκάκης να τον σώση, τον αρχινάει τ’ ασκέρι με τα κέρατα. Έρχεται ο Κοκράν κι’ άλλοι, το ίδιον. Τότε μου λέγει ο Καραϊσκάκης να τον σώσω και να τον στείλω μαζί του, εις το Τζερατζίνι. Τον έκλεψα την νύχτα και τον έστειλα· και με διόρισε αρχηγόν της θέσης εμένα. Και μόστειλε άλλα στρατέματα με τους αρχηγούς τους και κάναμεν τα χρέη μας τιμίως και πατριωτικώς κι’ αγαπημένα. Όποιος αδίκως πειράζει τον άλλον πρέπει να λαβαίνη την ίδια ανταμοιβή. Άρχισε κι’ ο αρχηγός νάρχεται εις την πρώτη φιλίαν και να συλλογίζεται καθώς έπρεπε, να μην παίρνη φτερόν. Το στρατόπεδον ήταν ξυπόλυτο, οι άνθρωποι του Καραϊσκάκη, και δεν είχε τα μέσα. Ήρθε αυτός εις τον Φαληρέα και μ’ αντάμωσε· και με πήρε και πήγαμεν οι δυο μας εις τον Κοκράν και φάγαμεν· και μας έδωσε δυο χιλιάδες τάλλαρα και μίαν σημαία· κ’ υπογράψαμεν οι δυο μας την περιλαβή αυτών· και τάλαβε ο Καραϊσκάκης και ξεκονόμησε τους ανθρώπους.

  12. Alexis said

    Η φράση ‘αχλάδια κρατάς;’ ή ‘αχλάδια πιάνουν τα χέρια σου;’ σας επιβεβαιώνω σίγουρα ότι είναι υπαρκτή. Μικρός την θυμάμαι να μας τη λέει κατά κόρον η μάνα μου όταν μας έπεφτε κάτι από τα χέρια.
    Η φράση ‘την κούνησε την αχλαδιά’ νομίζω ότι παλιότερα είχε και την έννοια ότι κάποιος έχει τρελλαθεί, ότι έχει σαλτάρει όπως λέμε σήμερα. Υπάρχει και παλιά ελληνική ταινία με τον Τσαγανέα σε ρόλο τρελλού να την πέφτει στον Φωτόπουλο και να τον προσκαλεί σε μονομαχία σύμφωνα με τους κανόνες των ευρωπαίων ευγενών! Σε κάποια φάση τους διακόπτει κάποιος από το συγγενικό περιβάλλον του τρελλού και λέει στο Φωτόπουλο να μη δίνει σημασία γιατί ο θείος Λεωνίδας (να που θυμήθηκα και το όνομά του) την έχει κουνήσει την αχλαδιά! Μάλιστα ο Φωτόπουλος σε επόμενη σκηνή της ταινίας τον αποκαλεί ‘ο αχλαδιάς’.
    Στο χωριό της γυναίκας μου λένε ‘κολοκυθάπιδο’ κάποια συγκεκριμένη ποικιλία αχλαδιού που είναι μεγάλο και το σχήμα του θυμίζει κολοκύθα. Πρέπει να είναι η Abate Fetel ή η Passa Crassana.

  13. Ιωσαφάτ said

    Το «την κουνάει την αχλαδιά» και «πίσω έχει η αχλάδα την ουρά» νομίζω πως εννοούν αχλαδιά=κώλος.

  14. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    Έχεις δίκιο Δέσποτα. Γράψε λάθος στο 5.

  15. Απίδι το λέμε και στην Κύπρο και μάλιστα το π προφέρεται διπλό. Χρησιμοποιούμε και την λέξη αχλάδι. Είχα ξανακούσει ότι το αχλάδι ήταν/είναι το άγριο απίδι αλλά νομίζω ότι δεν το χρησιμοποιούμε πλέον με αυτήν την έννοια. (Τουλάχιστον εγώ δεν το χρησιμοποιώ έτσι. Ίσως βέβαια να μην το χρησιμοποιώ έτσι διότι δεν μπορώ να ξεχωρίσω τα άγρια απ’ τα ήμερα.)

  16. Chris-Vom said

    Από τα τούρκικα (όπου στην αργκό αρμούτ είναι και ο αγαθιάρης)εντόπισα τις εξής παροιμίες: armudun iyisini ayılar yer («το καλό απ’ το αχλάδι το τρώνε οι αρκούδες», όταν κάτι πάει στράφι. Επίσης, βλέπω ότι στα τούρκικα είναι το αχλάδι που πέφτει κάτω απ’ την αχλαδιά (Armut dibine düşer). Όταν κάτι αποκτάται χωρίς κόπο, πέφτει σα γινομένο αχλάδι στο χέρι (olmuş armut gibi eline düşmek), ενώ τέλος για τους τεμπέληδες έχουμε το armut piş ağzıma düş! (ωρίμασε αχλάδι και πέσε μεσ’ στο στόμα μου’), κάτι σαν το ‘πέσε πίτα να σε φάω’ το δικό μας. Καλημέρα!

  17. sarant said

    Δημήτρη, είναι απλό να τα ξεχωρίσεις: τα άγρια αχλάδια δαγκώνουν :) (κρύο αστείο, ε; )

    Κρις, αυτό με το αχλάδι που πέφτει κάτω από την αχλαδιά το βρήκα και σε δικές μας συλλογές, ίσως δάνειο.

    Αλέξη, ευχαριστώ για την επιβεβαίωση της φράσης. Την ταινία με τον Τσαγανέα-Φωτόπουλο, τώρα που το λες, σαν να τη θυμάμαι αμυδρά.

  18. silia said

    Ας μην ξεχνάμε και τον χαρακτηρισμό του γυναικείου σωματότυπο … «τύπου αχλάδι» , με ευτραφή περιφέρεια , στενούς ώμους και ανύπαρκτο στήθος . Ό,τι χειρότερο δηλαδή , κατά την γνώμη των περισσότερων γυναικών (φτου φτου κακά στο στόμα μας και … μακριά από εμάς) .

  19. ΚαπετάνΈνας said

    Ναι,λένε poire, όσοι θέλουν να αποφύγουν να πουν τη κακόηχη λέξη κλύσμα.

    Υπήρχε, όμως και ένα άλλο poire, το οποίο στη Γαλλία το αποκαλούσαν poire d’ angoisse, και ήταν ένα όργανο βασανισμού της Ιερας εξέτασης και άλλων.
    Ήταν ένα μεταλλικό μηχανηματάκι στο σχήμα του αχλαδιού, που το έβαζαν στο στόμα του ανακρινόμενου (ή αλλού). Μετά, γυρίζοντας μία στρόφιγγα που ήταν εφαρμοσμένη στην ουρά του, αύξαναν σταδιακά την περίμετρό του, με αποτέλεσμα, να σπάει δόντια, ουρανίσκο ή ότι άλλο.Να το:

    http://www.google.gr/imgres?imgurl=http://beaujarret.fiftiz.fr/blog/images/b/e/beaujarret/124739271976.jpeg&imgrefurl=http://beaujarret.fiftiz.fr/blog/index,419.html&h=786&w=400&sz=34&tbnid=bVjwsSTYIbSZhM:&tbnh=143&tbnw=73&prev=/images%3Fq%3Dpoire%2Bd%2527%2Bangoisse&zoom=1&q=poire+d%27+angoisse&usg=__2QchxhhNXDJ5hyf1EfZN_XD-8GM=&sa=X&ei=oBK8TJ7vKIjJswaUhfnCDQ&ved=0CDYQ9QEwBg

    Υπάρχουν πολλές ποικιλίες αχλαδιών και ορισμένες μοιάζουν με κάποια από τις πολλές ποικιλίες μήλων. Πως μπορείς να σαι σίγουρος, Νίκο, ότι αυτό που κρατάς είναι μήλο και όχι το αχλάδι, που απεχθάνεσαι;

    Το βάζεις στο νερό. Αν επιπλέει, είναι μήλο. Αν πάει στον πάτο, είναι αχλάδι.
    Δεν έχω κάνει το πείραμα εγώ ο ίδιος, αλλά έτσι λένε οι Άγγλοι και ο Στέφεν Φράυ, στην εκπομπή του, όπου και το άκουσα.

  20. ΚαπετάνΈνας said

    Οι μετρήσεις, παλιότερα, δείχνανε ότι η ίδια η γη έχει σχήμα ελαφρά απιοειδές. Δεν γνωρίζω αν αυτές οι μετρήσεις ισχύουν ακόμα.

  21. Akyla said

    Νίκο, κι εγώ δεν τρελαίνομαι για τ’ αχλάδια. Αυτό όμως δεν ισχύει για τις υπέροχες, γεμάτες άρωμα, κοντούλες… (ιδίως όταν τις βρίσκεις – υπάρχουν ακόμα – αδέσποτες στην ελληνική ύπαιθρο). Αλήθεια, άλλα ονόματα ποικιλιών;

  22. Και στην Κρήτη εξακολουθούμε να λέμε απίδι, αν και χρησιμοποιείται ευρέως και η λέξι αχλάδι.
    Μάλιστα, θα έλεγα πως οι περισσότεροι πλέον, λέγοντας απίδι, εννοούμε ντόπια μικρόσχημα άγρια ή ημιάγρια αχλάδια, που υπάρχουν άφθονα στο νησί.

  23. Νικοκύρης είπε: στα αρβανίτικα μπιθ ή πίδε είναι, με το συμπάθειο, ο κώλος

    Και ο Μπιθ-ικώτσης;;;

    Όσο για ποικιλίες αχλαδιών, τα κρυστάλλια είναι τα καλύτερα με διαφορά. Αφού μέχρι και του Νικοκύρη μπορεί ν’ αρέσουν.

  24. Κι εγώ σκάλωσα στο μπιθ. Μήπως η συνοικία του Μπίθουλα, όπου διέμενε η μανδάμ Σουσού, από ‘κεί έλκει την ονομασία της; Ο Δημήτρης Ψαθάς, πάντως, που την επινόησε ήταν Τενέδιος με καταγωγή από την Τραπεζούντα.

  25. sarant said

    Στο όνομα του Μπιθικώτση το πρώτο συνθετικό είναι το αρβανίτικο, και το δεύτερο άλλωστε αρβανίτικο είναι, άρα Κολοκώστας.

    Αλλά ο Μπίθουλας είναι Βούθουλας, γούβα.

  26. Μαρία said

    >Ότι τα αχλάδια τρώγονται ολόκληρα, δηλαδή και οι φλούδες τους, σε αντίθεση με τα μήλα, το λέει μια άλλη παροιμία, όχι πολύ γνωστή: Φάε απίδι ακάθαρτο και μήλο καθαρμένο.

    Υπάρχει και η λόγια εκδοχή: Άπιον άπαν, μήλον μή όλον.

    Όπως αναφέρει κι ο Πιδύος, κάνουμε τη διάκριση. Τα απίδια είναι άλλη ποικιλία, πολύ μικρά, κι οι Πηλιορίτες φίλοι μου τα λένε κοντούλες, όπως ο Ακύλας.
    Εδώ διάφορες ποικιλίες με πρώτη αυτή που αρέσει στον Τιπού.

    http://www.poultsidis.gr/el/pearvarieties.htm

  27. Immortalité said

    Και γω που τρώγω (και) τα μήλα ακαθάριστα;

    Καλά Μαρία ούτε μιλημένη να ήσουν…

  28. Alfred E. Newman said

    Να ένας συνδυασμός μουσικού οργάνου και γυναίκας αχλαδόσχημων

  29. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    #21
    Για ποικιλίες βλ. #5

  30. ΚαπετάνΈνας said

    Τα αχλάδια, νομίζω, προξενούν δυσκοιλιότητα. Ή μάλλον τα γκόρτσια.

    Ο Αριστοφάνης στις Εκκλησιάζουσες βάζει το Βλέπυρο, που το βράδυ είχε φάει αχράδες, στη τουαλέττα της εποχής (το δρόμο) και ντυμένο με τα ρούχα της γυναίκας του, να παίζει σε παρωδία μιας πολύ επώδυνης γέννας.

    Βλέπυρος:
    κἄγωγ᾽, ἐπειδὰν ἀποπατήσω: νῦν δέ μου
    ἀχράς τις ἐγκλῄσασ᾽ ἔχει τὰ σιτία.

  31. aerosol said

    Για τα ακαθάριστα μήλα κι εγώ πρώτη φορά ακούω.
    Συνυπογράφω -ως μη αχλαδόφιλος κι εγώ- πως ευχαρίστως εξαιρώ τις θαυμάσιες κοντούλες!

    Όσο για τις ομοφοβικές εκφράσεις, για μένα είναι διασκεδαστική η ίδια η παρατήρηση της δομής τους. Κάποιες φορές είναι αστείο να βλέπεις πως το μυαλό (αφού μπει στη διαδικασία των σεξουαλικών συνειρμών) μπορεί να θεωρήσει πικάντικη σχεδόν οποιαδήποτε φράση της λογικής: το/την (ρήμα) το/την (ουσιαστικό). Όσο άσχετη σε νόημα, ήχο ή εικόνα μπορεί να είναι από καθετί σεξουαλικό. Είναι ένα ενδιαφέρον πείραμα πάνω στην τάση να ανακαλύπτουμε μοτίβα ακόμα κι εκεί που τίποτα δεν τα δικαιολογεί.

  32. Ηλεφούφουτος said

    Μπίθουλας είναι, αν δεν κάνω λάθος, το σημερινό Γαλάτσι, που ονομάστηκε έτσι από τους Ελληνορουμάνους που εγκαταστάθηκαν έτσι.
    Λογικό το βρίσκω να προέρχεται απ το αρβαν. «μπιθ». Ό,τι είναι βαθιά, είναι στον πάτο.

    «Unterm Birnbaum» ήτοι «Κάτω από την Αχλαδιά» του Τέοντορ Φοντάνε http://de.wikipedia.org/wiki/Theodor_Fontane
    ένα από τα πρώτα αστυνομικά μυθιστορήματα με περαιτέρω λογοτεχνική αξία (λίγο βαρετό για τους φίλους των αστυνομικών πάντως, δεν έχει πολλά πράγματα να αναρωτιέσαι και να μαντεύεις).
    Και μιας και το πήγα στα Γερμανικά, η λέξη για το αχλάδι (Birne)σημαίνει και τη λάμπα που αλλάζουμε όταν καιγεται, το λαμπτήρα δηλαδή, ενώ Lampe είναι η συσκευή (συνηθισμένο λάθος για Έλληνα στη Γερμανία να ζητάει Lampen εννοώντας λαμπτήρες).

    Εγώ έχω ένα γενικότερο θέμα με τα φρούτα του χειμώνα. Τ αχλάδια πάντως τα συμπαθώ περισσότερο από τα μήλα, τα οποία βαριέμαι (ίσως επειδή είναι διαθέσιμα σχεδόν όλο το χρόνο).

    Έχω ακούσει το «μωρή αχλάδα/-δω» να χρησιμοποιείται υβριστικά.
    Άλλος κανείς;

  33. ΚαπετάνΈνας said

    Στον όμηρο το αχλάδι είναι «ὄγχνη»

    Από την Έβδομη ραψωδία, όπου περιγράφονται οι κήποι των Φαιάκων:

    .. ὄγχνη ἐπ᾽ ὄγχνῃ γηράσκει, μῆλον δ᾽ ἐπὶ μήλῳ,
    αὐτὰρ ἐπὶ σταφυλῇ σταφυλή, σῦκον δ᾽ ἐπὶ σύκῳ.

    Ίσως από κει να προέρχεται και το αχράς.

  34. Akyla said

    @32
    Δυστυχώς, και τα αχλάδια είναι διαθέσιμα ολοχρονίς. Πολλοί παραγωγοί, μετά τη συγκομιδή, τα βάζουν κατευθείαν σε ψυγεία για να πετύχουν καλύτερη τιμή όταν θα ‘ναι «εκτός εποχής». Ωστόσο, κάποιες φορές, οι τιμές κατρακυλάνε εξαιτίας των αθρόων εισαγωγών, οπότε οι παραγωγοί μας δε βγάζουν ούτε τα λεγόμενα «ψυκτικά».

  35. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Άσχετο με τις παροιμίες, στις οποίες φαίνεται να έχει επικεντρωθεί η σημερινή σχολιογραφία, αξίζει -νομίζω- να θυμηθούμε ότι το πορτογαλικό όνομα της αχλαδιάς («pereira») αποτελεί συχνό επίθετο στη Βραζιλία και την Πορτογαλία, ενώ έχει δώσει και τον τίτλο του πιο επιτυχημένου (ίσως) μυθιστορήματος του ιταλού Antonio Tabucchi («Sostiene Pereira», του 1994. Ταινία, του Ρομπέρτο Φαέντσα, με τον Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι, δυο χρόνια αργότερα).
    Το μυθιστόρημα, που ξεκινάει με αυτές τις δύο λέξεις (:»υποστηρίζει ο Περέιρα»), οι οποίες και επαναλαμβάνονται πολλές φορές στην συνέχεια, περιγράφουν τις πιέσεις που υφίσταται ο πρωταγωνιστής σε μια Λισσαβώνα υπό τον δικτάτορα Σαλαζάρ, τα χρόνια του τριάντα. Ενώ φαίνεται αρχικώς ένα αντιφασιστικό ιστορικό μυθιστόρημα, ο ίδιος ο συγγραφέας του λέει στο τέλος (περίπου) ότι με αυτό ήθελε να τιμήσει τον καταπιεσμένο λαό του Ισραήλ.
    Είναι γνωστό ότι τα επίθετα από ονόματα δέντρων έχουν εβραική προέλευση.

  36. sarant said

    26: Εγώ ήξερα το δεύτερο μισό της λόγιας παροιμίας

    30: Ωραία προσθήκη αυτή με τον Αριστοφάνη.

    34: Σε κάποιο γαστρονομικό ένθετο εφημερίδας του Σεπτεμβρίου, έλεγε ότι πράγματι τα κόβουν μισοάγουρα και ωριμάζουν στο ψυγείο για να μη συμπέσουν με τα άλλα φρούτα που είναι πιο τραβηχτικά το καλοκαίρι.

    35: Σωστό για τους Περέιρα, αλλά η Βικιπαίδεια λέει ότι το όνομα είναι από ένα τσιφλίκι που λεγόταν έτσι, όχι εβραϊκής προέλευσης. Πάντως πράγματι πολλά γερμανικά επώνυμα με δέντρα και ζώα είναι εβραϊκά, όταν τους έβαλαν με το ζόρι να βρουν επώνυμο ενώ ως τότε είχαν το Ισαάκ μπεν Αβραάμ.

  37. Genti Alexandros said

    Στα αλβανικά byth(μπιθ…πανω κάτω) είναι ο κώλος
    αλλά pidhi(πίδι) είναι το μ****( δε μου επιτρεπει η ανατροφή μου να το πώ δημόσια) όπου όντως είναι πολύ βρώμικη λέξη ακόμα σήμερα.

    Επίσης στα αλβανικά το αχλάδι είναι dardh-ë (νταρδ-ε) και πάνω σε αυτό ισχυρίζονται διάφοροι ότι τα Δαρδανέλια έχουν αλβανική-ιλλυρική καταγωγή αυτό όμως είναι άλλη ιστορία.

    Τέλος Goricë είναι το άγριο αχλάδι.

  38. Μαρία said

    35, 36 Μια που έχω το μυθιστόρημα αντιγράφω απ’ το επίμετρο:
    Lui[o Περέιρα] tornò e io gli trovai subito un nome: Pereira. In portoghese Pereira significa albero del pero, e come tutti i nomi degli alberi da frutto, è un cognome di origine ebraica, così come in Italia i cognomi di origine ebraica sono nomi di città. Con questo volli rendere omaggio a un popolo che ha lasciato una grande traccia nella civiltà portoghese e che ha subito le grandi ingiustizie della Storia. Ma c’era un altro motivo, questo di origine letteraria, che mi spingeva verso questo nome: un piccolo intermezzo di Eliot intitolato What about Pereira? in cui due amiche evocano, nel loro dialogo, un misterioso portoghese chiamato Pereira, del quale non si saprà mai niente.

  39. Αγαθός σημαίνει και το γερμανικό Birne (αχλάδι), σύμφωνα μ’ έναν μακαρίτη Γερμανό φίλο. Που μου έλεγε ότι αποκαλούσαν έτσι τον Χέλμουτ Κολ αντίπαλοί του, τω καιρώ εκείνω.

  40. Ηλεφούφουτος said

    σχ. 39 πράγματι.
    «μου έλεγε ότι αποκαλούσαν έτσι τον Χέλμουτ Κολ αντίπαλοί του»
    λες και το Kohl (=λάχανο) από μόνο του δεν έφτανε!

  41. Ηλεφούφουτος said

    Και για του λόγου το αληθές:

  42. #24, 25, 32 Εγώ θυμάμαι ότι η Μαντάμ Σουσού έλεγε Μπύθουλα τον Βούθουλα για να τον εξευγενίσει με το γαλλίζον b και u. Πράγμα που πάντα μου έκανε εντύπωση, γιατί σήμερα πιο «εξευγενισμένο» ακούγεται το Βούθουλας.

  43. …και, ΗΦ, ήταν το Γαλάτσι σίγουρα; Νομίζω είναι η Ακαδημία Πλάτωνος.

  44. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    38, ευχαριστώ.

    Ενώ οι 39 και 40 μού θύμησαν ότι η αχλαδιά κάνει μια ωραία νυχτερινή παρουσία και στην Σταχτομπούτα, των Αδελφών Grimm.
    Διαβάζουμε εκεί (σε πρόχειρη μετάφραση δική μου): «…Όταν νύχτωσε και το κορίτσι θέλησε να φύγει, ο πρίγκηπας το ακολούθησε, προσπαθώντας να δει σε ποιο σπίτι κατευθυνόταν. Όμως αυτό εξαφανίστηκε από μια τρύπα του κήπου, πίσω από το σπίτι του. Σ’ αυτόν υψωνόταν μια μεγάλη και όμορφη αχλαδιά, κι απ’ τα κλαδιά της κρέμονταν θαυμάσια αχλάδια. Εκείνη τότε ανέβηκε στην κορυφή με τη σβελτάδα της νυφίτσας, πηδώντας ανάμεσα στα κλαδιά, ώστε ο πρίγκηπας την έχασε απ’ τα μάτια του. Ο νέος περίμενε τον πατέρα του να φτάσει και του είπε: -Μού φαίνεται ότι η ωραία ξένη την κοπάνησε. Νομίζω, ανέβηκε στην αχλαδιά.»

    (η σκηνή μετά τον χορό, εννοείται…)

  45. Και ο Poirot? =Αχλαδιάς;
    Με μικρό όνομα Hercule! Τυχαίο;

  46. Immortalité said

    Μιχάλη δεν το είχα σκεφτεί ποτέ! Μου χαλάς το παραμύθι τώρα! :-)

  47. Διαβάζετε τον Jacques Prévert said

    Έχουμε και τα βουτυράτα αχλάδια ή αχλάδια βουτύρου (άραγε υπάρχει κι άλλο φρούτο που να σχετίζεται με το βούτυρο;) Αρκετά μεγάλα, με μαλακή σάρκα και γλυκειά γεύση (σχεδόν λιώνουν στο στόμα), είναι ό,τι πρέπει για ν’αρχίσει ο Νικοκύρης ν’αγαπάει ετούτο το φρούτο. Πάντως, η ονομασία τους είναι παρμένη από τo γαλλικό beurré («αχλάδι που λιώνει») που πρωτοεμφανίζεται το 1536.

    Κι εμείς στην οικογένεια, τα μήλα ακαθάριστα τα τρώμε (η γιαγιά μάς είχε μάθει να «τα τρώμε πάντα με τη φλοίδα (φλύδα)», γιατί εκεί είναι οι βιταμίνες, έλεγε). Το μόνο άσχημο, όταν σου μπαίνει ανάμεσα στα δόντια…

    (# 19) Το «αχλάδι της αγωνίας» (poire d’angoisse) ήταν στην πραγματικότητα ένα συμπλήρωμα βασανιστηρίων κατά το Μεσαίωνα. Η φράση «καταπίνω αχλάδια oδύνης» σήμαινε ότι καταχώνανε στο στόμα του θύματος το εργαλείο που φαίνεται στο # 19, με σκοπό να καταπνίγουν τα ουρλιαχτά του που ήταν ανυπόφορα για τ’αυτιά των βασανιστών. Ο Μολιέρος γράφει (La comtesse d’Escarbagnas) : «Je vous présente des poires de bon-chrétien pour des poires d’angoisse que vos cruautés me font avaler tous les jours.»

    Νικοκύρη, καθώς μας πληροφορείς ότι οι Αρχαίοι αποκαλούσαν το αχλάδι άπιον, αναρωτιέμαι μήπως ο Μενένιος Άπιος ήταν και αχλαδοκαλλιεργητής. :)

  48. Μαρία said

    43 Κατά Κολωνό μεριά.

    45,46 Ομόηχος του πράσου. Αν δεν το δεις γραμμένο για Πράσο τον σκέφτεσαι.

  49. Immortalité said

    @ Μαρία, πιάσ’ το ένα χτύπα τ’ άλλο…

    Πρεβέρ γιατί φλύδα;

  50. Ηλεφούφουτος said

    Α ναι, κι η ταινία που λέει ο Αλέξης 12 είναι το
    «Φτωχαδάκια και Λεφτάδες»

    Αυτό που μου έχει μείνει απ την ταινία είναι ο Τσαγανέας να ρωτάει με στόμφο «Έχετε διαβάσει Ταβερνιέ;»
    και φυσικά η Χαλκούση (η μόνη κιν/φική της εμφάνιση που ξέρω) στο ρόλο της δασκάλας καλών τρόπων.

  51. Διαβάζετε τον Jacques Prévert said

    # 49 Γιατί έτσι το έλεγε η Μεσσήνια γιαγιά.

  52. Immortalité said

    @51 Και η δικιά μου το έλεγε έτσι αλλά δεν διευκρίνιζε ότι γράφεται με ύψιλον ;-)

    Μα όλοι Πελοποννήσιοι είστε σ’ αυτό το σπίτι!!!

  53. Διαβάζετε τον Jacques Prévert said

    # 52 Έγραψα και «φλοίδα»…
    Είμαστε Πελοποννήσιοι, Ευρυτάνες και Καναδοί! Για την ακρίβεια, Γαλλοκαναδοί…

  54. Ηλεφούφουτος said

    52 Όχι, κι εγώ φλύδα το ξέρω απ τη μάνα μου αλλά δεν είμαστε απ την Πελοπόννησο.

    Όσο για το υ, κατά το κρούσταλλο/κρύσταλλο γαρούφαλλο/γαρύφαλλο τρούπα/τρύπα

  55. Ηλεφούφουτος said

    ταμπερνάακ!

  56. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    @ 50, ίσως κάτι περισσότερες. Διαβάζω (μη φανταστείς ότι τις θυμόμουν όλες: μόνο τα 201 καναρίνια):

    «Διακοπές στην Αίγινα» (1958),
    «Ραντεβού στην Κέρκυρα» (1960),
    «Φτωχαδάκια και λεφτάδες» (1961),
    «Σκάνδαλα στο νησί του έρωτα» (1963),
    «Τα 201 καναρίνια» (1964) και
    «24 ώρες ζωντοχήρα» (1969).

  57. Διαβάζετε τον Jacques Prévert said

    # 55

    Ηλεφούφουτε, μήπως πατριώτης; :)

  58. Ηλεφούφουτος said

    σχ. 56, καλέ ναι, τι λέω! Απόλαυση ήταν στα «201 καναρίνια».

    σχ. 57, όχι, πλάκα κάνω!

  59. Immortalité said

    Ναι αλλά γιατί όχι από το φλοιός με οι και άρα φλοίδα; Καλά δεν επιμένω…

    @ 53 Γαλλοκαναδοί! Ελπίζω να μη μιλάτε και με προφορά ;)

  60. Ηλεφούφουτος said

    59, δεν έχεις άδικο!
    Η αλήθεια είναι ότι για πολλούς αιώνες το οι και το υ προφέρονταν ü στα Ελληνικά μέχρι να γίνουν i κι αυτά όπως τα άλλα.΄Αρα κι από φλοίδα μπορεί να προκύψει φλούδα.

  61. Διαβάζετε τον Jacques Prévert said

    # 58 Εντάξει πλάκα κάνεις, αλλά η λέξη Tabarnac! είναι γερή βλαστήμια :) Πιο ανώδυνα είναι τα Tabarnouche, Tabarslak και Tabarnache!

    (Για τους μη γαλλογνωρίζοντες : Ο Ηλεφούφουτος στο # 58, μου έβρισε τα θεία! Από το tabernacle = το αρτοφόριο που βρίσκεται στο ιερό της εκλησίας). Τελικά, μου φαίνεται πως θα κοινωνούμε με χυμό αχλαδιού!

    # 59 Για τους ενδιαφερόμενους, παραδίδονται μαθήματα καναδικών γαλλικών σε λογικές τιμές. :)

  62. Ηλεφούφουτος said

    σχ. 61 οι ταινίες απ τις οποίες το ξεσήκωσα, φαίνεται, δεν είχαν ιερό και όσιο!

  63. Διαβάζετε τον Jacques Prévert said

    # 61 Θυμάσαι καμιά ταινία; (Και σταματώ εδώ αυτό το θέμα, μου φαίνεται πως έχω κάνει κατάχρηση τόπου και χρόνου). :)

  64. Immortalité said

    @ 61 Ασε Πρεβέρ είχα ένα συμφοιτητή Καναδό απ’ το Κεμπέκ και ιδρώναμε να καταλάβουμε τί ελεγε…

  65. Μαρία said

    Πρεβέρ, ήξερα οτι μπερδεύετε τα παιδιά με τ’ αρχίδια αλλά όχι αυτό:
    Au Québec, tabernacle (sous diverses var. phonét.) s’emploie fréq. comme juron pop. ou dans l’expr. péj. tabernacle de + subst. Sale espèce de, saleté de. Qu’ils viennent! (…) ces tabernacles d’Anglais-là! (Ringuet, Trente arpents, 1938, p. 195 ds Richesses Québec 1982)

  66. Διαβάζετε τον Jacques Prévert said

    # 63 Εντάξει, ένα τελευταίο, και για να μην παραβώ την υπόσχεση που έδωσα παραπάνω, ας πούμε ότι είναι μέσα στο # 63! Λοιπόν, οι Γάλλοι βάζουν υπότιτλους στις γαλλοκαναδικές ταινίες, αλλά το πιο εκπληκτικό είναι ότι υπάρχουν περιοχές στο Κεμπέκ που τα γαλλικά τους δεν τα καταλαβαίνουν ούτε οι υπόλοιποι Γαλλοκαναδοί. Θα ανάψω φωτιές αλλά, ας πούμε, είναι σαν μερικούς δικούς μας Κρητικούς. :)

  67. Ηλεφούφουτος said

    σχ. 63 Μία πρέπει να ήταν το «Les invasions barbares»

    άλλη το
    C.R.A.Z.Y. ή το «Danny in the Sky»

  68. Ηλεφούφουτος said

    … α, ναι, και χωρίς τους (γαλλικούς) υπότιτλους δεν καταλάβαινα φυσικά τι γινότανε.

  69. Immortalité said

    @66 Πρεβέρ φιρί φιρί το πας :-)

  70. sarant said

    Ωραία σχόλια, δεν πειράζει αν ξεστρατίζει η συζήτηση -έμαθα και το tabernacle.

    Ποιος ήταν που είχε βάλει υποτίτλους στον (γέρο) Καραμανλή ενώ ήταν πρόεδρος και τον είχε κάνει έξαλλο; Θυμάται κανείς;

  71. Μαρία said

    Ορίστε και συνέντευξη με γλωσσολόγο.

    http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/content/article/2006/12/04/AR2006120401286.html

    Τα λένε καλά εδώ;

    http://pages.videotron.com/micpreno/les_sacres_au_quebec.htm

  72. Μαρία said

    70 Πάλι ο Ηλεφού την έκανε τη δουλειά.

    Αυτό με τον Καραμ. είναι αλήθεια;

  73. Ηλεφούφουτος said

    72, γιατί «πάλι»;

  74. sarant said

    72: Έχω μια αμυδρή ανάμνηση ότι το είχε κάνει κάποιος σατιρικός -ο Χάρι Κλιν (είχε ποτέ εκπομπή στην τηλεόραση; ) Ο Λαζόπουλος;

  75. Μαρία said

    73 Γιατί; Μα ποιος μας πήγε απ’ το μπαγιόκο στο τσακ;

    http://sarantakos.wordpress.com/2010/10/12/baiocco/#comment-45430

    Όχι τίποτ’ άλλο αλλά πρέπει να το σημειώνω στο ευρετήριό μου.

    74 Χα, χα πιθανότατα αλλά απο τιβί είμαι σκράπα.

  76. #75 ναι αλλά βλέπεις μετά ότι είχε πάθει κάτι τότε. ;)

  77. Ηλεφούφουτος said

    75 Καλά, εκείνο με το «τσακ» ήταν τελείως απρόκλητο (ήθελα κάπου να το πω και βρήκα εκείνο το θρεντ εύκαιρο) αλλά, μη νομίζεις, έγινε κατόπιν συνεννοήσεως ;-)

  78. 70, Σχετικά με το Tabernacle, υπάρχει και περίφημη (εκκλησιαστική) χορωδία Mormon Tabernacle Choir.

  79. ΚαπετάνΈνας said

    Tα Γαλλικά μου είναι, έτσι κι αλλιώς, χάλια και δεν έχω πάει στον Καναδά. Εκεί που σάστισα, όμως, ήταν με τα Αγγλικά στο Ήστ Εντ, όπου πήγα να μείνω σε ηλικία 19 χρονώ, με τα αγγλικά του First(Lower) και την προφορά του Βρετανικού Συμβούλιου,(που λόγω αυτής, ή μάλλον λόγω της Ελληνικής εκδοχής της, με δουλεύανε όλοι,στη γειτονιά). Όταν βγήκα πρώτη φορά από τον Υπόγειο και ρώτησα για τους δρόμους,νόμισα οτι κατα λάθος βρέθηκα σε άλλη χώρα . Τα τέλεια Αγγλικά δεν τάμαθα ποτέ (εδώ δεν έμαθα τα Ελληνικά), αλλά με τον καιρό έμαθα cockney rhyming slang.

    #47
    Υπάρχει και το apis που σημαίνει τη μέλισσα, εξ’ού και apiculture.
    Οι διάφοροι Ρωμαίοι Άππιοι,όμως, γράφοντα με δύο πι. Μετά από ένα γρήγορο γκούγκλισμα δε βρήκα την ετυμολογία με δύο pp, εκός από μια Αφροδίτη Αppia και τις αντίστοιχες Αππιάδες πόρνες.

    Η λατινική ετυμολογία του pirum φαίνεται ότι προέρχεται από το άπιον. Λέει το λατινικό ετυμολογικό:

    api-Rus,(όπως μουσαων-musarum)και μετά pirus, (όπως άρουρα-rura).
    Και από κεί τα διάφορα pera, pear, poire κλπ.

  80. Μαρία said

    76, 77 Εκεί όμως τσιμπήσαμε, ως συνήθως, κι εμείς. Ενώ ο Πρεβέρ είναι πειθαρχημένος.
    Το Kruzifix πάντως το λένε κι οι Γερμανοί, οι προτεστάντες ή οι καθολικοί θα σας γελάσω. Κι ο πατέρας μου χρησιμοποιούσε το sacramento στη θέση του πού σου γαμώ το.

  81. #79

    (έχουμε ξαναμιλήσει για κόκνεϊ: http://sarantakos.wordpress.com/2009/03/31/batman/#comment-1764 )

  82. sarant said

    Καπετάνιε, ο Ερνού-Μεγιέ πάντως λέει ότι το pirus είναι δάνειο από άγνωστη πηγή, όπως όλα τα ονόματα των οπωροφόρων, πηγή που έδωσε επίσης το ελληνικό.

  83. Να θυμίσω και την «Ιστορία ενός αιχμαλώτου» του Στρατή Δούκα, όπου διαβάζω: «Στο δρόμο απάνω, βρήκαμε μια γκορτσιά και πέσαμε στ’ άγουρα γκόρτσα».

    Ακόμα, στη μάχη Ελλήνων-Βουλγάρων που έγινε το 1913 στη θέση Πλατανούδια, έξω από την Τερπνή Σερρών, παραδίδεται ότι οι Βούλγαροι είχαν στρατοπεδεύσει γύρω από μία «γκουρνιτσιά». Δεν ξέρω όμως αν πρόκειται για το ίδιο δέντρο.

  84. Nicolas said

    Τσορτίκια! απ΄ το πρωί ψάχνω στα κατάβαθα της μνήμης τη λέξη.

    Το μήλο θέλει ξεφλούδισμα γιατί η φλούδα του είναι δυσκολοχώνευτη (κυρίως όταν τρώγεται το βράδυ γιατί διευκολύνει τον ύπνο). Είναι καλό για τα δόντια. Και την σήμερον ημέρα, καλό είναι να ξεφλουδίζονται όλα τα φρούτα, γιατί με τους τόννους τα φυτοφάρμακα που ρίχνουν επάνω…
    Για το αχλάδι δεν ξέρω, αλλά λένε ότι ένα μήλο την ημέρα, τον γιατρό τον κάνει πέρα (κυρίως όταν σκοπεύεις καλά).

    Για τον Πουαρώ απάντησαν ήδη, πάμε στους Καναδέζους. Την Παρασκευή το βράδυ είπα Καναδέζα μια Κεμπεκέζα και θύμωσε (Non, Québecoise ! και μ΄ ένα άγριο βλέμμα, κόντεψε να με σκοτώσει επί τόπου).
    Το Σάββατο θύμωσε γιατί πήγε κάποιος και της είπε « Μαντάμ, όταν λέτε post-edit νομίζω ότι λέτε prostituée ». Ήταν κι ένας από το Montréal, με χειρότερη προφορά. Η πλάκα είναι ότι όταν μιλάνε αγγλικά, δεν έχουν προφορά γαλλοκαναδέζικη.

    Έχει μια ιστοσελίδα που φτιάχνει φράσεις με καναδέζικες βρισιές, αλλά βαριέμαι να ψάχνω στα κιτάπια τώρα.

    Για να γελάσετε, σας στέλνω αυτό:

    http://www.tetesaclaques.tv/

    στα γαλλικά και στα αγγλικά.
    Και βεβαίως η ανεκδιήγητη Céline Dion (conne comme une poire ou poire à la con), αλλά από άλλο στόμα:

  85. Ηλεφούφουτος said

    σχ. 80 κι οι Ισπανοί το «όστια!» (συχνάκις επαυξημένο σε «όστια πούτα!»)

    Τι είναι πάλι αυτό με το sacramento ; Από πού το είχε πάρει ο πατέρας σου;

  86. sarant said

    Προσκυνητή, ευχαριστώ για τον Στρατή Δούκα!

    Νικόλα, τσορτίκια, το λες και το αφήνεις έτσι, λες και είναι mondialement connu -δεν είναι, αν και μαντεύουμε ότι θα είναι αχλάδι. Στο ποντιακό λεξικό που έχω λέει ότι τσορτίκιν είναι είδος αγριαχλαδιάς με μικρούς καρπούς, από διαλεκτική τούρκικη λέξη (çordük).

  87. Nicolas said

    Έχει δύο αναφορές στο Internet (οπότε είναι universellement connu):

    http://itenos.blogspot.com/2009/05/blog-post_3679.html

    http://www.ergasia-press.gr/news/?new_id=333

    (πρόκειται για το ίδιο κείμενο).
    Πρέπει να τα χτυπήσει λίγο παγωνιά για να «βλητέψουν» και είναι πολύ νόστιμα.
    Κάπου προς τα εδώ είχε μια τσορτικιά:
    41°23’20.08″N
    23°53’15.49″E
    θυμάμαι ακόμη τη γεύση!
    Κι είμαι σίγουρος ότι αν κάνουμε απόσταξη θα βγει μια eau de poire και γ…, να κάνει τον Νίκο να του αρέσουν τα αχλάδια.

  88. Δέσποτα, εἶμαι φανατικὸς φρουτοφάγος, τὸ ἀχλάδι βέβαια δὲν εἶναι στὴν κορυφὴ τῶν προτιμήσεών μου, ἀλλὰ ἄλλαξα γνώμη ὅταν δοκίμασα ἕνα ἀπὸ τὸ δέντρο ποὺ φύτευσα ἰδίαιες χερσὶ στὸ χωριό. ὅσο γιὰ τὰ μούσμουλα εἶναι κορυφαῖα!

  89. Μαρία said

    Ηλεφού, το λένε και οι Καναδοί και οι Γερμανοί κι έτσι θυμήθηκα τον πατέρα μου. Τη βλαστήμια πρέπει να την έμαθε απο Ιταλούς χωρικούς, κάπου βόρεια, που τον έκρυβαν όταν τη κοπάνησε απο στρατόπεδο αιχμαλώτων.

    Νικολά, εκτός απ’ την ανεκδιήγητη Ντιόν υπάρχει η συμπαθέστατη Λίντα Λεμέ http://www.youtube.com/watch?v=u0gDwa3x4Vk.

  90. Αμάν Μαρία, τι ιστορία είναι αυτή;!

  91. Πάλιωσε λίγο, αλλά πάντως, Ηλεφούφουτε (32),
    – ούτε ο Μπύθουλας της Μαντάμ Σουσούς είναι το Γαλάτσι: είναι ο Βούθουλας, στην Ακαδημία Πλάτωνος (ή «Ακαδημία Πλάτανος», κατά την ίδια), και τον έλεγε Μπύθουλα για να γαλλοφέρνει· προφανώς δεν ήξερε αρβανίτικα!
    – ούτε και το Γαλάτσι ονομάστηκε έτσι σε ανάμνηση του ομώνυμου λιμανιού της Ρουμανίας «από τους Ελληνορουμάνους που εγκαταστάθηκαν» εκεί (πότε;)· οι πρώτοι κάτοικοί του ήταν κυρίως από τη Νάξο, εργάτες στα γύρω νταμάρια, το δε όνομα προέρχεται από την παλιά αθηναϊκή οικογένεια των Γαλάκηδων, που είχε κτήματα εκεί.

  92. Nicolas said

    Και για να πάμε στα κουτσομπολίστικα, η Lynda Lemay ήταν κάτι φεγγάρια με τον Laurent Gerra (τον γείτονα).

  93. ΚαπετάνΈνας said

    #82
    Ε, δεν ξέρω, κι εγώ στην ετυμολογία του pear, από το on line etymology το ίδιο βρήκα, ότι, δηλαδή, οι διάφορες γερμανικές και αγγλικές λέξεις για το αχλάδι προέρχονται από το λατινικό, το οποίο είναι αγνώστου ετυμολογίας. Αλλά το παλιό ετυμολογικό των λατινικών, που έχει ο Λεξιλόγος, έλεγε αυτά που έγραψα.

    Υποψιάζομαι, πάντως, ότι η αχράς και τα ονόματα άλλων φρούτων, είναι προ-ελληνικά, μια που αυτοί, που μιλούσαν τα Πρωτο-Ινδοευρωπαϊκά, άρα και οι ελληνόφωνοι Έλληνες, εκεί στο Ουκρανικό Καταφύγιο,(ή όπου αλλού στο βορρά ζούσαν) την εποχή του Last Glacial Maximum, δηλαδή τη περίοδο αμέσως πριν να αρχίσουν να λιώνουν οι τελευταίοι πάγοι, δε θα είχαν ούτε τη λέξη, ούτε το πράγμα.

    Έψαξα λίγο το αχλάδι στις σημιτικές ρίζες, αλλά δε βρήκα πολλά. Αραβικά: Ijjas, Αραμαϊκά qanturo. Εβραϊκά μόνο, θυμίζει λίγο την όγχνη: Ahgas.Κι ακούγεται έτσι:

    http://www.lingvozone.com/main.jsp?action=translation&do=dictionary&language_id_from=23&language_id_to=25&word=pear

    (χτυπήστε το δεύτερο μεγαφωνάκι)

    Το βάζω εδώ, για να μας πει κανείς, που ξέρει, αν έχει κάποια σχέση, ή είναι άσχετο, οπότε όντως είναι αγνώστου ετυμολογίας.

  94. sarant said

    91: Αυτό με τους Γαλάκηδες δεν το ήξερα -το Γαλάτσι από τσιτακισμό δηλαδή, αντί για Γαλάκη; (Στα παλιά κωμειδύλλια, του 1900, Τύχη της Μαρούλας κτλ., οι Ναξιώτες παρουσιάζονται να τσιτακίζουν αγρίως, χειρότερα από τους κρητικούς της καρικατούρας).

  95. Φανταζόμουν ότι πρόκειται για τον τσιτακισμό του παλιού αθηναϊκού ιδιώματος (όπως Αϊ-Γιώργης Καρύτσης = της οικογένειας Καρύκη)

  96. ΚαπετάνΈνας said

    #89
    Μαρία, το σακραμέντο μου θύμισε ένα ψευτο-ιταλικό παιδικό αίνιγμα; ιστορία; που μούλεγε ένας θείος μου, που κι αυτουνού τού τόλεγε η γιαγιά μου, όταν ήταν μικρός:

    Κρέμεται το φάτι-φούτο
    και περνά το σακραμέντο
    και ρωτάει: Τί ναι τουτο!
    Ποδαρέντζο ου χωρέντζο.
    Ουραέντζο, χωρέντζο.
    Ε!
    Μπαζάτο, βγαζάτο, γλυφάτο.

    Όπου φάτι-φούτο είναι το καντήλι και σακραμέντο είναι, ποιός ξέρει γιατί, το ποντίκι.

  97. @85: Καλά γιατί μείνατε μόνο στο ταμπαρνάκ; Το Κεμπέκ έχει τόσες ωραίες βρισίες για τα θεία:

    Ostie! / ‘Stie! (όπως η Όστια των Ισπανών που είπε ο Ηλεφού)

    Câliss!

    Calvaire!

    Ciboire!

    Και το αμίμητο ‘Stie de sacré bleu de Tabarnak!

  98. Μαρία said

    Τιπού, στο 71, 2ο λίκνο, τα πάντα όλα.

    Κάπτεν, ήταν στη μόδα, όταν ήμουν στο δημοτικό. Λέγαμε ένα άλλο που κατέληγε σε πονηρή χειρονομία. Μετά βγήκαν τα ισπανικά, κάτι λος μερμίγκος λος ελεφάντος κλπ

  99. sarant said

    Παρέμπ, αυτό το ταμπερνάκ πρέπει να είναι δάνειο από το ταβερνάκι, έτσι;

    :)

  100. ΚαπετάνΈνας said

    Μαρία, μου κάνει εντύπωση, δεν συνάντησα άλλον να τόχει ακούσει.

    Πες αυτό που τελείωνε σε πονηρή χειρονομία.

  101. Μαρία said

    Κάπτεν κακή δική μου διατύπωση. Ήταν στη μόδα αυτά τα ιταλοελληνικά. Το δικό σου δεν τον ήξερα.
    Έλα ρε συ, μια παιδική σαχλαμάρα είναι. Όλη η φασαρία ήταν για τη χειρονομία που συνόδευε τη λέξη μαντολάτο, αυτή που περνάς τον αντίχειρα ανάμεσα στο δείκτη και στο μεσαίο.
    Αλα πασαρία αλα πασαρέντο
    κι ανάμεσα σμπατέντο
    ένα ριγανάτο κι ένα μαντολάτο
    Κόντης Κοντόπουλος
    κι ανάμεσα σμπατόπουλος
    Σενιόρε και σενιόρε
    κι ανάμεσα σμπατόρε
    ένα ριγανατόρε κι ένα μαντολατόρε

    Μα έχουμε ξεφύγει εντελώς!

  102. Μαρία, χρωστάς ιστορία από το #89.

  103. «Εγώ ξέρω για την περίπτωση αυτή τη φράση «μανταλάκια έχεις στα χέρια σου;» -και μανταλάκιας ο αδέξιος, που του πέφτουν πράγματα ή ο τερματοφύλακας που δεν μπορεί να συγκρατήσει τη μπάλα»
    Μάλλον διαψεύδει τα παραπάνω ο θρυλικός (του Εθνικού κι όχι του… «θρύλου!) παλαίμαχος τερματοφύλακας Στάθης Μανταλόζης!

  104. Μαρία said

    99 Αμφιβάλεις οτι το ταμπερνάκουλο προέρχεται απ’ τη λατινική taberna;

    102 Δύτη, δεν ξέρω λεπτομέρειες. Για το βόρεια είμαι σίγουρη, γιατί μια φορά που βλέπαμε στην τηλεόραση «το δέντρο με τα τσόκαρα», του θύμισε και το χωριό και τη διάλεκτο. Αλλά πού βρισκόταν πριν σε Ιταλικό έδαφος δεν το ξέρω. Μεταφέρθηκε εκεί απ’ τη Λιβύη. Και με το τέλος του πολέμου ήταν αγνοούμενος και ενώ όλοι πίστευαν οτι σκοτώθηκε, η γιαγιά μου η Μαριγούλα, μεγάλο χαρτόμουτρο, τον έβλεπε λέει στα χαρτιά και τελικά δεν διαψεύστηκε. Άλλα δεν ξέρω.

  105. Διαβάζετε τον Jacques Prévert said

    Ως συνήθως, λίγες ώρες να λείψει κανείς από το ιστολόγιο του sarant και πρέπει μετά να τρέχει να προλάβει….

    Μια που σε κάποια σχόλια έχουν γίνει επερωτήσεις που με αφορούν, λέω να ξαναεπανέλθω! αύριο βράδυ, μετά τη συναυλία που προγραμματίζεται στα Προπύλαια. Για την ώρα, σας καληνυχτίζω με ένα βαλσάκι, αληθινό αριστούργημα που βγήκε από το πάντρεμα της ποίησης του Λόρκα με τη μουσική του πιο μεγάλου Καναδού! :)

  106. sarant said

    103: Καλώς τον Δικαίο-Λευτέρη! Το σκέφτηκα την ώρα που το έγραφα, αλλά λέω ο Μανταλόζης είναι παλιός, ποιος θα τον θυμάται;

  107. Νίκο, παλιός είμαι κι εγώ…

  108. Έλα βρε Μαρία, αυτά μόνο; Πώς απέδρασε, ποιοι τον έκρυβαν, τίποτα;

  109. gbaloglou said

    «Ὁ δὲ Μανουὴλ σκιὰν ὑπελθὼν ἀχλαδηφοροῦντος δένδρου ἀνελάμβανεν ἑαυτὸν……»

    Νικήτας Χωνιάτης [TLG] — σας άρεσε, έτσι; Πρόκειται μάλλον για την πρώτη (και ουσιαστικά μοναδική) χρήση του «αχλαδιού» αντί του «απίου» στην προ-1453 Ελληνική γραμματεία, αν και υπάρχει μέγας ανταγωνισμός από το δυσνόητο

    «καὶ πρὸς τὸ Ἀχλαδερὸν κατανεύσαντες ἀλλ’ οὐχ ὡς ἀχλαπιδοκουβαλοῦντες, ἀλλ’ ὡς πρὸς μαυρομματούσας
    βλέποντες»

    Θεόδωρος Β’ Δούκας Λάσκαρις [TLG]

  110. Δυσνόητο αλλά καταπληκτικό! τα συμφραζόμενα;

  111. Immortalité said

    Καλά δεν μπορεί να λείψει κανείς μισή ώρα, θέλει δυο ώρες επανάληψη :-)

    @ 84 Για το αχλάδι δεν ξέρω, αλλά λένε ότι ένα μήλο την ημέρα, τον γιατρό τον κάνει πέρα (κυρίως όταν σκοπεύεις καλά). :-)

  112. Μαρία said

    108 Αυτά και πολλά είναι. Οι χωρικοί είχαν σχέση με παρτιζάνους. Σου στέλνω ηλεμήνυμα.

  113. gbaloglou said

    #109-110:

    Αναδημοσιεύω από το TLG το δεύτερο μισό της επιστολής #216 του αυτοκράτορα Θεόδωρου Β’ Λάσκαρι προς τον ‘Αγιοθεοδωρίτη':

    Παίξομεν δὲ πρὸς μικρὸν οἱονεὶ συναυλοῦντες καὶ συνορχούμενοι καὶ διὰ γλώττης καὶ χειρὸς κυμβαλίζοντες. ἀκμὴν μὲν τὴν πολύφλοισβον παροδεύομεν, τοὺς μὲν τέττιγας ἕως νύκτωρ βαρὺ ἄλγος ἔχοντες· ἡλίου δὲ δύναντος χθὲς εἴδομεν καὶ δυτικὸν ἐσβεσμένον ἀνθήλιον. οὐκ ᾔδειν δὲ εἴτε προσημάντορες αὐτοῦ ὑπῆρχον οἱ τέττιγες, εἴτε οὗτος τὰς πάντων αὐτοῦ φλυάρους φωνὰς ἀνεμάξατό τε καὶ ἀπερρόφησε καὶ οὕτω τόσσα ληρεῖ· εἰκονίζει δὲ τὴν αὐτοῦ κεφαλὴν καὶ τὸ τοῦ Χαριόρους ἄστυ ἔκ τε τῆς ἄγαν ξηρότητος ἔκ τε τῆς ὑπαιθρίου θέσεως καὶ ἀληθῶς ὡς εἰπεῖν ἐκ τῆς συνοικούσης τούτῳ κουφότητος. διὸ καὶ τὸ ζῆν τῇ τοιαύτῃ ξηρᾷ κεφαλῇ ὡς βαρὺ νομιζόμενον, ἑπομένως καὶ Ζαβαρειώτην ἔσχε παιδαγωγόν, πάνυ δὲ καὶ τοῦτον ξηρόν· ἡ γὰρ τοῦ φλεγματικοῦ χυμοῦ ὑγρότης εἰς τοὺς πατρικοὺς τούτου κατασκήψασα πόδας, τὰ σπερμογόνα μόρια αὐτοῦ ἄνικμα ὑγρότητος ἔμειναν, καὶ οὕτως ἐγεννήθη ὁ Ζαβαρειώτης ξηρός. ἀμφοτέρωθεν δὲ ἐνορῶντες ἡμεῖς οὐδὲν ἄλλο ἐβλέπομεν, εἰ μὴ πάντα ξηρά· κρανίον γεροντικὸν καὶ ξηρόν, λόφον ὑψηλὸν καὶ ξηρὸν καὶ Ζαβαρειώτην λεπτὸν καὶ ξηρόν. ταύτης γοῦν τῆς ξηρᾶς δυναμοδυνάμεως ἑνωθείσης καὶ οἱονεὶ τῷ χθὲς καύματι συνοδευσάσης, φλὸξ ἐγεννήθη ξηρασίας εἰς ἡμᾶς ἐξ αὐτῆς. πεποιθότες δὲ ἐπὶ τὸν Βατραχωνίτην καὶ τοῖς Δαμασκηνοῖς αὐτοῦ μέλψομεν τὴν ᾠδήν, ἐκ κοιλίας ᾅδου ῥυσθέντες, τοῦ καύσωνος, καὶ πρὸς τὸ Ἀχλαδερὸν κατανεύσαντες ἀλλ’ οὐχ ὡς ἀχλαπιδοκουβαλοῦντες, ἀλλ’ ὡς πρὸς μαυρομματούσας
    βλέποντες. εἴθε δὲ τούτων ἀξιωθείημεν καὶ τὰς πόρτας παρέλθοιμεν μηδὲν φέροντες φορτικόν, ἀλλὰ πάντα χρηστά τε καὶ ἐλαφρά, ἵνα καὶ ἡ τοῦ Χριστοφόρου γομφόλοξος ῥάχις ἀνανεύσῃ καὶ τὸ στῆθος παρεκβῇ, καὶ οὕτως ἴσος ἐκτελεσθῇ. ἐν τοσούτῳ δὲ καὶ ὑμᾶς κατοψόμεθα σὺν ἡμῖν ἐντρυφῶντας ξύμπασι πράγμασιν.

  114. gbaloglou said

    αχ λαδόκαμπος:

    «Άλλοι πάλι λέγουν ότι ονομάστηκε <> από το πολύ λάδι που παράγει.» — αχ λάδι

  115. sarant said

    113: Σουρεάλ ο Λάσκαρης, ε; Και αναρωτιέμαι αν με τα αχλαπιδοτέτοια εννοεί δύο διαφορετικά φρούτα (λεμονοπορτόκαλα) ή παίζει με τα συνώνυμα.

    Γιώργο, σ’ ευχαριστώ για τις έρευνες!

  116. Δείτε εδώ ένα άλλο… αχλάδι. Το «άπιον του Bessemer».

  117. Ηλεφούφουτος said

    Ηχηρή διάψευση από τον Άγγελο 91. Χρυσό πέταλο όσα είχα ακούσει για το Γαλάτσι, λοιπόν.

    Από μπάρμπα μου είχα ακούσει κι εγώ κάτι ελληνοϊταλικά, που λέει η Μαρία, αλλά όχι έμμετρα. Σε μορφή διαλόγου ανάμεσα σε δύο και καλά Ιταλούς.
    Πλήρες χασμα γενεών στο χιούμορ! Περιμενα εγώ να δω πού τελειώνει το ανέκδοτο, πού γελάνε δηλαδή, κι αυτό είχε ήδη τελειώσει.

  118. Στον Πόντο γενικά το έλεγαν «απίδι» και «απίδ'». Στην άγρια μορφή το έλεγαν «αγραπίδι» ή «αγραπίδ'».

    Στην περιοχή της Λιβεράς όπου εφύοντο τα φθινοπωρινά αχλάδια, που είναι λίγο χονδρύτερα, τα έλεγαν «κωλοσάπ'», «κωλοσάπιδα» (από «κώλος» και «απίδι»).

    Σε περιοχές της Αργυρούπολης (Χαλδία) και του Καρς χρησιμοποιούσαν τη λέξη «αχλάδ'», «αχλάδ(ι)α».

    @ 24 Ο Δημήτρης Ψαθάς γεννήθηκε το 1907 στην Τραπεζούντα και έγραψε ένα εξαιρετικό έργο («Η γη του Πόντου») για τα ιστορικά γεγονότα της περιόδου πριν την Έξοδο…

  119. Καπετάν Ένας said

    #101
    Μαρία, συμφωνώ, ότι υπάρχουν πολλές παιδικές σαχλαμάρες, αλλά δεν είναι όλα τα παιδικά σαχλαμάρες. Και τον ερευνητή (λέμε τώρα) τον ενδιαφέρει παν το επιστητόν.

    Ας πούμε, το δικό σου, είναι Αθηναίικο ή Επτανησιακό; Γιατί κάτω από ένα βωμολοχικό υπόστρωμα ξεχωρίζω μία ποπολάρικη διάθεση. Ή κάνω προβολές, τώρα, λόγω εκλογών;

    Όσο για την χειρονομία, δεν ξέρω, είναι διαδεδομένη στην Ελλάδα; Εμείς μικρά, δεν την είχαμε, προτιμούσαμε την άλλη, με το μεσαίο δάχτυλο.

    Πάντως πολλά παιδικά τραγούδια,αρχικά ήταν μεγαλίστικα. Οι Άγγλοι ως προς αυτό, δίνουν τα ρέστα τους. Όχι τόσο με το London’s burning, που είναι για τη μεγάλη πυρκαιά του Λονδίνου, αλλά με το Αγγλικο Γύρω-γύρω όλοι:

    Ring a-ring o’ roses,
    A pocketful of posies.
    a tissue, a tissue,
    We all fall down.

    Υποτίθεται, ότι περιγράφει το Μαύρο Θάνατο, την επιδημία βουβωνικής πανώλης. Ροζ εξανθήματα, μυρωδικά για τη βρώμα, βρεμένα υφάσματα για τον πυρετό (ή φτέρνισμα),κι ολα αυτά προτού ο θάνατος τους ρίξει όλους κάτω.(Μπορεί,βέβαια, νάναι και αστικός μύθος).

    Και με την ευκαιρία, ας συνθέσω εδώ μιά σεντονιάδα για τα παιδικά τραγούδια, λίγο άσχετη με το θέμα, πλήν όμως,μάλλον η τελευταία μου, γιατί με πληροφορούν, ότι οσονούπω πρέπει να αποχωρήσω.

    ΤΑ ΑΧΛΑΔΙΑ «KARAMANKE» KAI Ο ΘΕΟΦΙΛΟΣ

    Νίκο, αυτό έχει σχέση και με τη Μυτιλήνη.

    Οι πιο πολλοί από μας έχουν δει το έργο του Θεόφιλου με τα κορίτσια από τη Σερβία. Από πάνω γράφει τους στίχους ενός τραγουδιού:

    Ω, κορίτσια Σέρβικα, σας λένε ντουνεράκια.
    Ντάνι ντούνι ντουνεράκια.

    Η μάνα μου, όταν πρωτοείδε τον πίνακα, γέλασε, γιατί τα λόγια αυτά της θύμισαν έναν χορό, που ήταν της μόδας προπολεμικά αλλά και το ’50, που τον έλεγαν τα «ντουνεράκια». Δεν θυμάμαι να μου είπε, αν τον χόρεψε σαν παιδί ή σαν δεσποινίδα, αλλά μου τον παράστησε σαν ένα τρεχαλητό χασαποσέρβικο, λίγο ξεσαλωτικό.

    Όταν γνώρισα κάτι παιδιά από τη Σερβία, τους ρώτησα αν ντουνεράκια σημαίνει τίποτα, και μούπαν, ότι δεν σημαίνει τίποτα. Υπήρχε, όμως, ένας χορός της μόδας, δεν θυμόντουσαν πότε, που τα λόγια του είναι αυτά, όπως τους έβαλα να τα γράψουν:

    Idi kući, očešljaj se,
    lele, dunje ranke.
    Dunje ranke, dunje ranke,
    kruške karamanke.

    Που σημαίνει κάτι σαν :
    χτενίσου και ντύσου,
    φρέσκο κυδώνι, φρεσκο κυδώνι
    και αχλάδι καραμάνκε.(είδος αχλαδιού)

    Ελύθη,λοιπόν, το αίνιγμα, τι είναι αυτά τα ντουνεράκια. Ένας χορός της μόδας στη Σερβία, που κάποτε πέρασε και στην Ελλάδα και έγινε από κείνα τα χίτ της μιάς σαιζόν,όπως η γιάνκα, η ράσμπα, τα παπάκια και η μακαρένα, που μετά περνάνε στο παιδικό ρεπερτόριο.

    Γκουγκλίζοντας τώρα, ανεκάλυψα ότι στο Slang ψάχνουν για τα ντουνεράκια ακόμα. Ψάχνοντας, όμως,οι σλανγκινοί ανακάλυψαν κι άλλα, που δεν τα ήξερα. Ότι υπήρχε κρητικό τραγούδι που αναφερόταν στα «ντουρνεράκια»,με ρω, χωρίς να λέει τίποτα για Σερβία, και ακόμη, ότι στην Κρήτη λέγανε «ντουρνεράκια, αυτό που λέμε εμείς «πιπίνια». Τα λύνξ που παραπέμπει το Slang είναι μιά κρητική ψιλοάθλια καραγκιοζίστικη εκτέλεση, που σίγουρα μιμείται κάποια παλιότερη.

    Για να ολοκληρωθεί η έρευνα, κοίταξα τα γιουτουμπάκια για το σέρβικο. Και ιδού, τα αυθεντικά Ντουνεράκια ή Dunje ranke, από όπου ξεκίνησαν όλα. Φυσικά, στα περισσότερα βίντεο το χορεύουν παιδιά.

    ΚΑΙ ΛΙΓΗ ΜΟΥΣΙΚΟΛΟΓΙΑ

    Το συγκεκριμένο παιδικό, ηχεί πολύ σέρβικο, και ίσως γι αυτό οι Σέρβοι στα σχολεία, το έχουν, όπως φαίνεται, περί πολλού.
    Δεν διαβάζω νότες, αλλά νομίζω, ότι κι αυτό το τραγούδι τελειώνει με τη λεγόμενη «σέρβικη συγχορδία», που είναι η χαρακτηριστική του σέρβικου φολκλόρ.
    Είναι αυτή, που χρησιμοποιεί τιμητικά,ο Τσαϊκόφσκι στο Σλαβονικό Εμβατήριο, που το έγραψε για κάποιους Ρώσους πεσόντες στη σύμμαχο Σερβία.

    Ακούστε και την καντέντσα στο 0.37

  120. sarant said

    Καπετάνιε, πολύ ενδιαφέρον! Εγώ το ξέρω

    Τα κορίτσια σέρβικα τα λένε ντουρνεράκια
    ντουρνεράκια ντουρνεράκια ντουρ και παλαμάκια

    και νομίζω ότι έτσι είχε βγει και σε δίσκο.

    Φοβερή ανακάλυψη, μπράβο!

  121. Immortalité said

    “ντουρνεράκια” jamais entendu…

  122. Immortalité said

    Καπετάνιε που τ’ ανακάλυψες βρε! :-)

  123. sarant said

    Καπετάνιε, μάλλον είναι διαχρονικό σουξέ στη Σερβία, όχι σουξέ μιας χρονιάς, όπως βλέπω στα γιουτούμπια.

  124. Μπράβο καπετάνιε!

    (το στιχούργημα της πανούκλας πάντως το θυμόμουν όχι με a tissue, αλλά με ati-shoo! -αψού δηλαδή)

  125. #124 Βλέπω εδώ ότι α) υπάρχουν και οι δύο (και πολύ περισσότερες) εκδοχές, β) ότι μάλλον η σύνδεση με την πανούκλα είναι μύθος. Ωστόσο, μια και λέμε για πανούκλα, θυμήθηκα κι αυτό:

  126. Ηλεφούφουτος said

    Εντυπωσιακός ο Κάπτεν!
    Και οι πληροφορίες που δίνει και οι συνδέσεις που κάνει.

    Εε ναι, και συμφωνώ κι εγώ ότι το αγγλικό δεν μπορεί να αναφέρεται στη μεγάλη πανώλη (επιδημίες και θανατικά πάντως δεν έλειψαν στην Αγγλία ούτε αργότερα).

    Και μια και το πήγαμε εκεί, άλλο ένα σλάβικο τραγούδι που το ξέρουν όλοι και μιλάει μεταξύ άλλων για αχλαδιές που ανθίζουν

  127. Μαρία said

    Μπράβο, κάπτεν. Η παιδική μαλακία όμως είναι γνήσια σερριώτικη.

    126 http://www.marxists.org/history/ussr/sounds/lyrics/katyusha.htm

    Αχλάδι στο σέρβικο, αχλάδι στο ρωσικό. Στη νεοελληνική ποίηση απ’ όσο μπορώ να θυμηθώ δεν υπάρχει. Μήλο μάλιστα, κυδώνι επίσης, και κερασιές κι αμυγδαλιές και πορτοκαλιές αλλά αχλάδι κι αχλαδιές;

  128. Δεν διάβασα όλα τα σχόλια, θα επανέλθω αργότερα με ποντιακές ονομασίες απιδιών (το απίδ) αλλά ως προς το σχ.32 (μέχρι εκεί έφτασα) να πω τα εξής:
    Τα μήλα είναι διαθέσιμα όλο το χρόνο διότι συντηρούνται σε ψυγεία και προωθούνται στην αγορά με ρυθμό ελεγχόμενο. Είναι κατά κάποιον τρόπο χρηματιστηριακό προϊόν αλλά η συγκομιδή των μήλων γίνεται φθινόπωρο (κυρίως Σεπτέμβριο, Οκτώβριο) εκτός από Φιρίκια, μπελφόρ, ντελιτσια που μαζεύονται λίγο αργότερα. (Δυστυχώς ψάχνω Ελληνικές, εκτός από τα φιρίκια, ποικιλίες αλλά δεν βρίσκω καθώς έχουμε αμερικανοποιηθεί εντελώς)
    Τα απίδια είναι πιο ευαίσθητα, είναι και αυτά διαθέσιμα όλο το χρόνο αλλά για άλλους λόγους. Υπάρχουν πολλές ποικιλίες, μέχρι και χειμερινά. Βγαίνουν σε διάφορα μεγέθη, σχήματα και γεύσεις. Υπάρχει ακόμη και το απίδι-μούσμουλο που αφήνεται να ωριμάσει μετά τη συγκομιδή και τρώγεται μαύρο.
    Τα απίδια επίσης είναι πιο ευαίσθητα στην παραγωγή καθώς αρρωσταίνουν εύκολα από μύκητες, ευδοκιμούν στις ίδιες συνθήκες με τα μήλα (της ιδίας οικογενείας γαρ) και γιαυτό οι αγρότες επιλέγουν την καλλιέργεια των δεύτερων.
    Βέβαια έτσι όπως έγιναν τα πράγματα με την παγκοσμιοποίηση τρώμε ντομάτες το χειμώνα και κυδώνια το καλοκαίρι αφού αγοράζουμε από όλον τον κόσμο.

    Σε όλα τα φρούτα οι περισσότερες θρεπτικές ουσίες βρίσκονται κοντά στη φλούδα (λέπια στα ποντιακά) αλλά στη φλούδα επικάθονται και υπολείμματα από τα φυτοφάρμακα. Έτσι αν δεν ξέρουμε τον καλλιεργητή καλύτερα να τα καθαρίζουμε όλα και σίγουρα να τα πλένουμε πάρα πολύ καλά. Δεν ξέρω αν είναι η φλούδα των μήλων πιο αλλεργιογόνα από αυτήν των αχλαδιών ή αν ο τρόπος καλλιέργειας των μήλων είναι αυτός που ενισχύει αυτήν την ιδιότητα καθώς τα μήλα δέχονται περίπου 17-20 ραντίσματα ανά περίοδο και όπως ανάφερα, καλλιεργούνται πιο συστηματικά.

    Ψάχνοντας βρήκα στη βικιπαίδεια τη ρήση: «An apple a day keeps the doctor away». Ξέρει κάποιος αν μας το πήραν ή το πήραμε εμείς το «ένα μήλο την ημέρα τον γιατρό τον κάνει πέρα»;

  129. ΚαπετάνΈνας said

    -Το Bring out your dead είναι σίγουρα κλασσικό pythonesque.*

    *
    Και η λέξη αυτή, είναι η δεύτερη, που οι Pythons χάρισαν στην αγγλική γλώσσα, αν όντως το spam προέρχεται από το ομώνυμο σκετσάκι τους.

    Το ντουρναράκια, με ρω, υποθέτω, οτι προήρθε από κάποια άλλη λέξη , ίσως την τούρκικη turna που σημαίνει το πουλί,τον γερανό. Υπάρχει το τσάκισμα σε νησιώτικo τραγούδι:

    Ντούρνα, ντούρνα,ντούρνα,
    εμείς τα φταίμε ούλα…
    ή
    μας έπιασε φουρτούνα…klp

    Ηχεί πολύ μακαμίστικη η μελωδία του, εδώ το λέει Έλληνας και Τουρκάλα:

    #127
    Θα φανώ πολύ πονηρός, αν υποθέσω, ότι το αχλάδι οι Έλληνες το αποφεύγουν, γιατί τους φαίνεται πιο φαλλόσχημο από ότι επιτρέπεται;
    Αν, μάλιστα, ψάξει κανείς για ομοιοκαταληξία με το απίδι, τότε βράστα. Οι στίχοι θα κάνουν μόνο για γαμοτράγουδο της Σαμίου.

  130. Μαρία said

    Κάπτεν, η Τουρκάλα είναι η αρχιτεκτόνισσα Ντιλέκ Κοτς που ήρθε στη Σαλονίκη για σπουδές και το γύρισε στο τραγούδι.

    Φαλλόσχημο δε θα έλεγα, πιο πολύ θυμίζει τα βιολόσχημα κυκλαδικά ειδώλια.
    Όσο για το απίδι, μη ξεχνάς οτι τα δημοτικά δεν έχουν ομοιοκαταληξία αλλά και να είχαν, θα μπορούσε η αχλαδιά να βρίσκεται στην αρχή ή στη μέση του στίχου.

  131. Μπουκανιέρος said

    «Στην περιοχή της Λιβεράς όπου εφύοντο τα φθινοπωρινά αχλάδια, που είναι λίγο χονδρύτερα, τα έλεγαν “κωλοσάπ’”, “κωλοσάπιδα” (από “κώλος” και “απίδι”).» (σχ. 118)

    Νικοκύρη, φαίνεται ότι εκεί πέρα δεν έχουν ακούσει για την κωλοθεωρία με το μπίθε! Πράγματι, ένα απ’ τα πολλά προβλήματα της ενλόγω κωλοθεωρίας είναι ότι προϋποθέτει μια βικτωριανή γλωσσική σεμνοτυφία σε πρώιμη εποχή – και μάλιστα σε λάθος κοινωνικούς κύκλους. Ένα άλλο είναι ότι μας τα μπλέκει με τις γλώσσες: οι ελληνόφωνοι ή οι αρβανιτόφωνοι είναι που άλλαξαν μια ελληνική λέξη με μια άλλη ελληνική λέξη, επειδή η πρώτη «έμοιαζε» με μια αρβανίτικη;
    Αλλά πριν αναφέρω και μερικά ακόμα οφθαλμοφανή προβλήματα, θα ήθελα να μας πει κάποιος αλβανομαθής/αρβανιτομαθής πώς τέλος πάντων λέγεται ο πισινός στα αλβανικά/αρβανίτικα, μπίθ ή πίδε ή πώς αλλιώς. Για να δούμε αν όντως μοιάζει με το απίδι (το μπίθε σίγουρα δεν μοιάζει, πιο πολύ θυμίζει, ξερωγώ, το πιθάρι).

  132. gbaloglou said

    #113:

    Βγάζει άκρη κανείς;

  133. Μαρία said

    Μπουκάν, οι ιντερνετικοί Αρβανίτες απαντούν μπίθα, άντε και παραφθαρμένο πίθα αλλά δ δεν υπάρχει. Μήπως σε κάποιους καθωσπρέπει το απίδι θύμιζε αρχίδι; Γιατί για μπίθα δεν το βλέπω.
    Όσο για το θέμα της σεμνοτυφίας, ένα απ’ τα αγαπημένα μου παραδοσιακά παραμύθια που διηγούνταν η γιαγιά μου λεγόταν «το κουμπακόξυλο στον κώλο» κι έτσι το παράγγελνα χωρίς κανείς να θεωρεί οτι βωμολοχούσαμε.

  134. Μπουκανιέρος said

    #20
    Για τις μετρήσεις δεν ξέρω, όμως εκείνος που θεωρούσε αχλαδόσχημη τη γη ήταν ο Κολόμβος. Είναι αλήθεια ότι είχε τους λόγους του να τη θέλει έτσι: το ταξίδι που του είχε γίνει έμμονη ιδέα μπορεί να ήταν κάπως κουραστικό στο νότιο ημισφαίριο, σε μια αχλαδογή όμως θα ήταν σαφώς συντομότερο στο βόρειο.
    (Τώρα, το ότι εξηγούσε το φαινόμενο με βάση τη βαρύτητα, δηλ. ότι σκέφτονταν ένα Απόλυτο Κάτω …ε, αυτό μας οδηγεί εκτός θέματος, δηλ. στη λαϊκή κολομβιανή μυθολογία.)

  135. Μπουκανιέρος said

    Μαρία, αν θεωρήσουμε τους μεσαιωνικούς χωρικούς βικτωριανά σεμνότυφους, τότε, ναι, πιο (μ)πιθανό είναι να τους πείραξε η ομοιότητα με το αρχίδι.
    Όσο για το άλλο που λες, στην παιδική μου ηλικία (και ίσαμε τώρα στους δικούς μου κύκλους, αλλά ας το αφήσουμε αυτό) η λέξη κωλότσεπη ήταν μια «ουδέτερη», περιγραφική λέξη, που την έλεγαν όλοι, ακόμα και σεβάσμιες κυρίες, ντροπαλές παρθένες και λοιποί μη-μου-άπτου, χωρίς καν να κοκκινίζουν.

  136. Μπουκανιέρος said

    …αλλά τι καθόμαστε και λέμε, εδώ είχαν ονόματα όπως Μπιθικώτσης και Μπιθάγκουρας, το απίδι τους μάρανε;
    Όμως δεν μπορώ να το χωνέψω ότι ο Νίκος βρίσκει «εύλογη» τη θεωρία (ο Πολίτης πρέπει να ήταν πολύ κουρασμένος εκείνη τη μέρα…)

  137. Μαρία said

    136 Και πολλά επώνυμα Μπίθα βγάζει η θεία, με πιο γνωστή τη δημοσιογράφο Εύα Μπίθα. Απορώ πώς δεν το άλλαξαν.

  138. Nicolas said

    Σε μερικούς δεν αρέσουν τα αχλάδια, σε μερικές οι Poirot:

    http://www.liberation.fr/livres/01012297210-agatha-christie-n-en-pouvait-plus-de-poirot

  139. Μαρία said

    138 Και φρέσκο βλέπω. Τι γίνεται; Τα κάνανε γυαλιά καρφιά στη Λυών.

  140. sarant said

    132: Εγώ προσπάθησα λίγο αλλά το παράτησα -πολύ μπερδεμένα έγραφε ο μεγαλειότατος.

  141. sarant said

    Μπουκανιέρε, προσπέρασες το σχόλιο 37, που φαίνεται να είναι από άνθρωπο που ξέρει αλβανικά:
    «Στα αλβανικά byth(μπιθ…πανω κάτω) είναι ο κώλος
    αλλά pidhi(πίδι) είναι το μ****( δε μου επιτρεπει η ανατροφή μου να το πώ δημόσια) όπου όντως είναι πολύ βρώμικη λέξη ακόμα σήμερα.»

    Ο Πολίτης γράφει ότι τα μπιθ, πίδε είναι «κακέμφατα». Δεν εξηγεί περισσότερο. Εγώ, γνωρίζοντας ότι το πρώτο σημαίνει κώλος, θεώρησα -αφελώς αλλά κακώς- ότι το δεύτερο είναι παραλλαγή του πρώτου. Όμως, όχι. Πίδι μαθαίνουμε είναι το μουνί, και είναι πολύ κοντά ηχητικά στο απίδι.

    Και η λ. μουνί είναι όντως ταμπού -ακόμα και σήμερα, θα έλεγε κανείς, αν σκεφτείς τα αμήχανα γέλια που γίνονταν κάθε φορά που γινόταν μετάδοση αγώνα όπου έπαιζε ο Munitis.

  142. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    Κι ο θείος μου ο Ευριπίδης, χαϊδευτικά Πίδης στο χωριό με κλητική «Πίδη», πάντοτε γινόταν αντικείμενο θαυμασμού από τους αλβανούς που εργάζονται εκεί :)

    #113
    Στην αρχή λέει ότι θα χορέψει και θα γλεντήσει αλλά όχι με το σώμα, με τη γλώσσα. Γιατί πέρασε η νιότη και τα τζιτζίκια πλεόν των ενοχλούν, όταν είναι αργά το βράδυ. Μετά κάνει παρομοίωση του ήλιου που δύει και κάνει τα τζιτζίκια να λαλούν με κάποιον που ήρθε χτές και τα τζιτζίκια ήταν προάγγελος του. Αυτός πρέπει να ήταν φαλακρός αλλά και βλακούλης, γιατί τον παρομοιάζει με την πόλη Χαριόρος (?) που είναι ξερή και άδειο. Αυτός είχε μαζί και δάσκαλο Ζαβαριώτη (?) και, ως γνωστόν, οι Ζαβαριώτες είναι κι αυτοί ξεροί, χωρίς ικμάδα. Έτσι όπου κι αν κοιτούσε έβλεπε φαλάκρα και ξηρότητα, τα οποία, σε συδυασμό με τη χτεσινή ζέστη, του έφεραν κι αυτού ένα κάμα.
    Κατόπιν είναι λίγο δυσνόητο, λέει ότι για να σωθεί από τη ζέστη θα προτιμούσε να πάει στο Αχλαδερό, όχι για αχλάδια, αλλά για γυναίκες. Και μακάρι να τους «κάτσουν» οι γυναίκες και να τους βάλουν μέσα, αλλά να μην ζοριστούν και πολύ και καταντήσουν σαν τον άγιο Χριστόφορο που λυγίζει από το βάρος του Χρστού (τι παρομοίωση!). Με αυτή την ευκαιρία θα δεί και τον παραλήπτη αν τα πούνε.
    Αυτά λέει περίπου και με κάθε επιφύλαξη γιατί το έκανα πολύ γρήγορα. Χρησιμοποιεί μάλλον λογοπαίγνια που δεν είναι αντιληπτά σε μας σήμερα, αλλά το ζουμί είναι ότι βαρέθηκε εκεί που βρίσκεται και θα πάει στον Αγιοθεοδωρίτη να ξεσκάσει βρε αδερφέ
    Γενικά ο αυτοκράτορας, εκτός από μορφωμένος, ήταν και μερακλής! :)

  143. sarant said

    Μπράβο Γρηγόρη!

  144. Μπουκανιέρος said

    141
    Ομολογώ ότι είχα πιδήσει (σχ. ορθ. πηδήσει) το 37.
    Και παραδέχομαι ότι με το πίδι η άποψη αυτή αξίζει να εξεταστεί (τίποτα παραπάνω!). Αλλά πρέπει να εξαλείψεις από τη θεωρία το μπιθ και τον πισινό γιατί την κάνουν εντελώς αναξιόπιστη.

    Το κουνουπίδι πώς τη γλίτωσε;

    (μ’έπιακε αιφνίδια λεξιλαγνεία τώρα, και θυμήθηκα το Rio Muni στη Δ. Αφρική)

  145. sarant said

    Η θεωρία, πάντως, ενισχύεται από το επιχείρημα ότι τα μέρη που δεν είχαν αλβανόφωνους (Κρήτη) διατήρησαν περισσότερο τη λ. απίδι.

    Το κουνουπίδι δεν έπαιζε τόσο σοβαρό ρόλο στην καθημερινή ζωή, όσο το απίδι που, έναν καιρό, το έβλεπες φυτεμένο παντού.

  146. gbaloglou said

    #142:

    Γιατί βιαστικά, τέτοιο κείμενο! Τέλος πάντων, Σαββατοκύριακο έρχεται, πιάσανε και τα κρύα κάπως, να η ευκαιρία για περισσότερη μελέτη: αντιγράφω από το TLG το πρώτο μισό της επιστολής (για όσους το ήθελαν αλλά ντρέπονταν να το ζητήσουν)!

    Σὺ μέν, ὦ Ἁγιοθεοδωρῖτα, ἐκ τῆς πενθερικῆς προτροπῆς ἐσχηκὼς τὴν αὐτεξουσιότητα, τὰς εὐαγγελικὰς ῥήσεις ἀποφθέγγῃ ὡς βουλητόν. ἐγὼ δὲ ἀναξιώτατος τούτων ὄντως καθεστηκὼς οὐ ψαύσω τῶν
    τοιούτων λόγων, ἀλλὰ τῇ Ἑλληνίδι διαλέξομαί σοι διαλέκτῳ, ἣν καὶ ἠσπασάμην ἢ τὸ ἀναπνεῖν. τοίνυν οὖν οὐκ ἀγορεύσομαι ἐκ πίθου, οὐ μαντεύσομαι τῇ Πυθίᾳ ἀρυσάμενος ἐξ αὐτῆς τὰ νοήματα (τὰ μὲν γὰρ μεθυόντων, τὰ δὲ ἐπῳδῶν καὶ τῆς ἀρρήτου φιλοσοφίας, ἅτινα καὶ παραλειπτέον)· ἀλλὰ τῆς Πυθαγορικῆς ποθεινῆς ἐμοὶ ἐπιστή-
    μης ψαύσας τὰ νῦν, ἀντλήσω νόημα ὅτι κάλλιστον καὶ σοὶ τούτῳ ἐξομοιώσω σὺν τῷ ἐμοὶ ποθητῷ ἄγαν Μουζάλωνι. τοιγαροῦν δύο διαστάσεων οὐσῶν ἐν ἀριθμῷ πολλαπλασιαζομένῳ, σφαιροειδὴς καὶ κυκλοειδὴς καὶ ἀποκαταστατικὴ εὑρίσκεται ἡ αὐτοῦ ἐπανάληψις. ἐπεὶ
    γοῦν καὶ ὑμεῖς πολλαπλασιαζόμενοι τῇ διαστάσει πρὸς ἐμὲ τῆς πενταχοῦς αἰσθήσεως κυκλοῦντες, κυκλοῦτε ἐν ἀληθείᾳ, τῷ ὄντι ἀποκατάστασιν ἔχοντες τὴν ἀρχήν. διὰ τοῦτο σὺν ἐμοὶ ἀπαριθμούμενοι τῇ ἀριθμητικῇ ἀναλογίᾳ τῇ συνεχεῖ εἰκονίζετε. καὶ γὰρ ὡς ὁ εἷς πρὸς τὸν μετ’ αὐτόν, ὁ μετ’ αὐτὸν εἰς τὸν πρὸ αὐτοῦ. διὰ τοῦτο καὶ συνημμένη ἡ τοι-
    αύτη ἀναλογία ἐστί. τοίνυν οὖν καὶ ἡμεῖς, οἷα μέλη συνημμένα ὄντες τῇ πρωτουργῷ δυνάμει ὑμῶν καὶ πρὸς τὴν ἀρχὴν ἀποδιδόντες καὶ ἐξ αὐτῆς ἐξερχόμενοι, τῇ τριττῇ διαστάσει τε τῆς ὑμετέρας ψυχῆς πολλαπλασίως ἀπαριθμούμενοι σὺν ἐμοὶ κατὰ πολλαπλασιασμὸν κυκλοειδῆ
    καὶ σφαιροειδῆ, καὶ ἀποκαταστατικὴν ἐν ἐμοὶ τὴν ἐπανάληψιν ἔχετε. διὸ ἀφορῶντες πρὸς τὴν μονάδα, τὸν ὑμῶν κύριον, ὅλοι ἦτε ἐμοὶ ὡς ἐξ ἐμοῦ ἔχοντες ἅπαντα. καὶ ταῦτα μὲν οὕτω.

  147. Καλά, ξεκινά έτσι και καταλήγει στις μαυροματούσες; Μου θυμίζει τις εδώ κουβέντες μας. :)

  148. Μπουκανιέρος said

    Στις μαυροπατούσες;

  149. Μισιρλού... said

    Απηύδησα να τρώω απίδια αυτές τις μέρες!

    Εδώ χάμου, έχουμε τις «αρχαίες» απιδιές. Αυτές τις ωραίες αγραπιδιές, που κάνουνε τον πεντανόστιμο μαυριδερό καρπό, σαν ωριμάσουν.
    (δείτε την πρόχειρη φωτο από το κινητό μου, στο καφενείο του χωριού μας, λίγο μετά τη συγκομιδή. Βεβαίως, με τα απαραίτητα παρελκόμενα: φρέσκα καρύδια και τσίπουρο…)

    Παίδες… Σα να μου φαίνεται πως, εμείς εδώ στην Πελοπόννησο, επιμένουμε να το λέμε απίδι, λόγω της αρχαίας ονομασίας τής αχλαδιάς : Άπιος (και από εκεί φαίνεται να πήγε στα Ευρώπας >>> βλ. pirum / pirus / pear / poire / pera κλπ)
    Ίσως, επειδή οι αρχαίοι μας λέγανε την περιοχή μας το πάλαι ποτέ Απία – Γη της αχλαδιάς… (και μετά μας ήρθε ο Πέλοπας και γίναμε Πελοπόννησος).
    Ή και εκ του πίω > πίνω με το στερητικό α-. «Εν τοις διψηροίς τόποις φύεσθαι» ή «Εν πολλοίς ετέσι διψήσασα» (βλ. Όμηρος – πολυδίψιον Άργος)
    Μάλλον και γιαυτό ο Αχλαδόκαμπος (μας) έχει αυτή την ονομασία… Και όχι απ’ τις υποθέσεις και τ’ άλλα λεγόμενα: Άκλαδος κάμπος ή Αχ! Λαδόκαμπε [του Κολοκοτρώνη ήταν αυτή η γοερή προσφώνηση, επιμένουν ακόμα οι γέροντες εδώ…, όταν έκαψε όλο τον κάμπο ο Ιμπραϊμ(ης) και όχι η εκδοχή για την κυρα-Αμαλία!… Τσουξτςς…τσουξτςς…τσουξτςς…Νίκο! Είσαι και Μανιάτης!!!]

    Και αφού груша στα ρώσικα και στα ουκρανικά (ή gruszka στα πολωνέζινα και στα τατάρικα grusa) είναι το απίδι (αχλάδι), το γκόρτσα -ως φαίνεται- θάναι αντιμετάθεση γραμμάτων; (πώς το λέτε οι ειδικοί αυτό…)
    Η λέξη διάβασα, συναντάται στη βλάχικη (αρομουνική) γλώσσα, ως gortu. Από αυτό άραγε νάναι και το αλβανικό goritse;

    ΣΗΜ:
    Αχλάδι : Armut / Ahlat
    Όταν στα τουρκικά το αχλάδι λέγεται Ahlat, και την απιδιά τη λένε Armut ağaç (δέντρο της φτώχειας, της κακομοιριάς, της εξαθλίωσης, της αδεκαρίας…) δεν είναι σαφές κι εδώ πως στα δικά μας γκορτσιά είναι το καταφρονεμένο αχλάδι ;
    (για πες επ’ αυτού καλέω Δύτη…)
    [Να κι ένα χορευτικό Armut Ağacı !!! … Παναγιά μου !!!]

    *

    Λίγο βιαστικά που έψαξα για το ΑΠΙΑ, βρήκα εξαιρετικά στοιχεία:
    1. ΟΧΝΑΣ
    2.ΑΧΡΑΣ-ΑΧΡΑΔΑΣ
    3. «όγχνη επ’ όγχνη γηράσκει, μήλον δ’ επί μήλω,
    αυτάρ επί σταφυλή σταφυλή, σύκον δ’ επί σύκω» (Οδ. η, 120-121)
    4. Μου άρεσαν κι αυτά που λέει ο ΒΑΣΔΕΚΗΣ :
    -άπιον [α (επιτατ.) + πί-τνω, πί-πτω (ρίζα πετ-) > άπετον > άπεον > άπιον (ε>ι), διότι πέφτουν σωρηδόν όταν ωριμάσουν] το απίδι. απίδιον (πιτ- > πιδ-, τ>δ), απίδι, άπιος, απιδέα, απιδιά, απιδωτός, απίτης.
    -όγχνη [άγω (α>ο) + χάμω (διότι οι καρποί της όταν ωριμάσουν πέφτουν σωρηδόν χάμω) δηλαδή όγχαμη > όγχμη > όγχνη (μ>ν), βλ. άπιον] η απιδιά, μεταγεν. όχνη.

    Η ερώτηση-σκέψη μου είναι :
    Αφού το δέντρο αυτό κατάγεται από την περιοχή γύρω της Κασπίας…τι σχέση έχει άρα με αυτό το στοιχείο το… Απία;
    (σοβαρά το λέω, μη με πάρετε με τ’ αχλάδια! – τα λεμόνια μου είναι ακόμα πολύ πράσινα!)

    &

    Βεβαίως, να θυμηθούμε (και λόγω επικαιρότητας-εκλογών) στην εξαίρετη ελληνική ταινία «Τζένη Τζένη» (1965-του Ντίνου Δημόπουλου, σε σενάριο των Ασημάκη Γιαλαμά & Κώστα Πρετεντέρη) τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο, σκληρό κομματάρχη, να προτρέπει σε ψηφοθηρία φωνάζοντας: Γκόρτσος, Γκόρτσος !!!

    Κι εδώ ένα ωραίο μεγάλο απόσπασμα με πολύ…Γκόρτσο !

  150. voulagx said

    Μισιρλου, μια μικρη διορθωση, στα βλαχικα gortsu (εφαγες ενα σιγμα)

  151. Μαρία said

    149
    >τι σχέση έχει άρα με αυτό το στοιχείο το… Απία;

    Καμία, γιατί απλούστατα δεν έχει σχέση με τ’ απίδια αλλά με τον μυθικό Άπιν.

    Στον Όμηρο, που δεν ήξερε τ’ απίδια, άπιος σημαίνει μακρινός.

    Και στο ‘πα και στο ξαναλέω οτι ο Βασδ. ήταν υποψήφιος για το βραβείο Πορτοκάλος.

  152. gbaloglou said

    #151:

    εξ απίης γαίης = από ξένο τόπο κι απ αλλαργινό :-)

    [Δυο χρήσεις στην Ιλιάδα και δυο στην Οδύσσεια.]

    Μήπως όμως τα ονόμασαν «άπια» επειδή ήλθαν από μακριά;

  153. Μαρία said

    152 Μπα. Θα το είχαν σκεφτεί κι άλλοι πριν απο μας. Στον Φρισκ είναι άγνωστης ετυμολογίας κι έχει άλλο λήμμα για τον μακρινό κι άλλο για το άπιον και την άπιον(απιδιά), όπως και το Λιντελσκότι.

  154. sarant said

    Μισιρλού, ευχαριστώ για το κέρασμα!

  155. […] ένα προηγούμενο άρθρο για το αχλάδι είχαμε αναφέρει τη φράση «μήλον μη όλον». Δεν είναι […]

  156. tsatsar said

    @70
    Τώρα είδα την απορία του οικοδεσπότη, αλλά μιας και δεν βρήκα απάντηση ….

    Υπότιτλους στον Καραμανλή είχε βάλει στις αρχες της δεκαετίας του ’90 ο Μητσικώστας, ήταν η πρώτη φορά που εμφανίστηκε στην τηλεόραση σε μια εκπομπή του Mega, «Πίτσι πίτσι με τον Μήτσι».

  157. tsatsar said

    @70
    Τώρα είδα την απορία του οικοδεσπότη, αλλά μιας και δεν βρήκα απάντηση ….

    Υπότιτλους στον Καραμανλή είχε βάλει στις αρχες της δεκαετίας του ’90 ο Μητσικώστας, ήταν η πρώτη φορά που εμφανίστηκε στην τηλεόραση σε μια εκπομπή του Mega, “Πίτσι πίτσι με τον Μήτσι”.

  158. sarant said

    Σ’ευχαριστώ!

  159. […] ένα προηγούμενο άρθρο για το αχλάδι είχαμε αναφέρει τη φράση «μήλον μη όλον». Δεν είναι […]

  160. […] […]

  161. Zazula said

    http://puns.icanhascheezburger.com/2012/03/21/funny-puns-these-puns-are-just-unpearable/

  162. sarant said

    Αχλαδοπαίγνια; Μερσί, Ζαζ!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

WordPress.com Logo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Log Out / Αλλαγή )

Twitter picture

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Log Out / Αλλαγή )

Facebook photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Log Out / Αλλαγή )

Google+ photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Log Out / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 7.951 other followers

%d bloggers like this: