Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο συκοφάντης και τα σύκα

Posted by sarant στο 28 Φεβρουαρίου, 2011


Ένα παλιό ανέκδοτο λέει ότι σε δυο μόνο χώρες δεν μπόρεσαν να βγάλουν άκρη οι κατάσκοποι της βρετανικής (ή της αμερικανικής) μυστικής υπηρεσίας, στην Ιαπωνία και στην Ελλάδα· στην Ιαπωνία, επειδή κανείς δεν μιλούσε, ενώ στην Ελλάδα επειδή όλοι μιλούσαν πολύ. Αυτό δεν είναι αληθινό αλλά μάλλον μπεντροβάτο (ή ίσως και μαλτροβάτο, αν σκεφτούμε πόσο ασύδοτοι αλωνίζαν οι μυστικοί πράκτορες στην πατρίδα μας), όμως μεταφέρει μιαν αλήθεια, ότι καμιά φορά η υπερπληθώρα στοιχείων σε αφήνει εξίσου αμήχανο όπως η έλλειψη στοιχείων. Κι αυτό θα φανεί στο σημερινό μας σημείωμα.

Θα μας απασχολήσει ο συκοφάντης, ή μάλλον η προέλευση της λέξης –αν και θα ασχοληθούμε και με τη σημασία της. Λοιπόν, ενώ είναι ολοφάνερο ότι ο συκοφάντης ως λέξη προέρχεται από το σύκο και το ρήμα φαίνω, φανερώνω, δεν έχει ακόμη βρεθεί πειστική και αναντίρρητη εξήγηση για ποιο λόγο ονομάστηκαν έτσι όσοι κατηγορούν ψευδώς τους γύρω τους. Απορία για την προέλευση της λέξης είχαν εκφράσει ήδη οι αρχαίοι και ο Ζηνόδωρος, γραμματικός του 2ου αιώνα π.Χ. ήταν ο πρώτος που βρέθηκε σε ετυμολογικό δίλημμα και προτίμησε να παραθέσει δυο εκδοχές αν και φαίνεται να προτιμάει την πρώτη.

Λοιπόν, σύμφωνα με την πρώτη εκδοχή του Ζηνόδωρου, επειδή οι Αθηναίοι αγαπούσαν πολύ τα σύκα, υπήρχαν αρκετοί που πήγαιναν στους αγρούς και έβλεπαν αν ωρίμασαν τα σύκα· κι όποιος έφερνε πρώτος την είδηση ότι τα σύκα της χρονιάς είχαν ωριμάσει, αυτός ονομαζόταν αρχικά συκοσκόπος και αργότερα συκοφάντης· και από εκεί μεταφορικά απεκλήθη συκοφάντης όποιος έχωνε τη μύτη του στην ιδιωτική ζωή των άλλων, όπως πριν ανασκάλευε τα κλαδιά της συκιάς για να δει αν ωρίμασε ο καρπός της.

Η δεύτερη εκδοχή του Ζηνόδωρου είναι αυτή που πολλοί από εμάς ακούσαμε στο σχολείο. Κάποτε είχε πέσει λιμός στην Αθήνα, λέει ο Ζηνόδωρος, και ο δήμος ενέκρινε ψήφισμα που απαγόρευε την εξαγωγή σύκων· όποιοι κατάγγελναν άλλους ψευδώς ότι εξάγουν σύκα, ονομάστηκαν συκοφάντες. Οἱ δὲ λέγουσιν ὅτι λιμοῦ γενομένου ἐν Ἀθήναις ψήφισμα ἐγένετο μὴ ἐκφέρειν σῦκα· ἐπιτηροῦντες οὖν τινὲς ἐκφέροντα σῦκα διέβαλλον, καὶ παρὰ τὸ περὶ σύκων φάναι, συκοφάντης ὁ ψευδῶς περὶ σύκων φαίνων. Τα ίδια, αλλά χωρίς λιμό, λέει ο Πλούταρχος μερικούς αιώνες αργότερα: κεκωλυμένου γὰρ ἐκφέρειν τὰ σῦκα μηνύοντες καὶ φαίνοντες τοὺς ἐξάγοντας ἐκλήθησαν συκοφάνται.. Τα ίδια και ο Αθήναιος, ο οποίος μάλιστα επικαλείται παλιότερο (χαμένο σήμερα) σύγγραμμα του Ίστρου: Ἴστρος δ΄ ἐν τοῖς Ἀττικοῖς οὐδ΄ ἐξάγεσθαί φησι τῆς Ἀττικῆς τὰς ἀπ΄ αὐτῶν γινομένας ἰσχάδας͵ ἵνα μόνοι ἀπολαύοιεν οἱ κατοικοῦντες· καὶ ἐπεὶ πολλοὶ ἐνεφανίζοντο διακλέπτοντες͵ οἱ τούτους μηνύοντες τοῖς δικασταῖς ἐκλήθησαν τότε πρῶτον συκοφάνται.

Ωστόσο, όπως θα έχετε ίσως ακούσει, η εκδοχή αυτή προσκρούει στο ότι δεν έχει βρεθεί κανένα τέτοιο ψήφισμα σε αρχαίο κείμενο, ούτε έχει και πολύ νόημα η απαγόρευση αφού σύκα είχε όλη η Ελλάδα άφθονα. Παρεμπιπτόντως, να προσθέσω εδώ ότι το ετυμολογικό λεξικό Μπαμπινιώτη κάνει ένα περίεργο λαθάκι, διπλό μάλιστα, όταν παρουσιάζει αυτή την εκδοχή: αναφέρει ότι αυτό έγινε τον καιρό του λοιμού (αντί λιμού!) και αφορούσε όσους εισάγανε σύκα (εννοείται ότι λέει ‘εισήγαν’), όχι όσους εξάγανε. Δεν ξέρω αν έχουν άλλη πηγή υπόψη τους ή αν πρόκειται για αβλεψία. (Πάντως το μεγάλο λεξικό Μπαμπινιώτη μιλάει σωστά για εξαγωγείς σύκων).

Μια τρίτη εκδοχή, που σύμφωνα με το ελληνικό Liddell-Scott τη διατύπωσε κάποιος Lancelot Shadwell, είναι ότι συκοφάντες αρχικά ονομάστηκαν εκείνοι που έσειαν τη συκιά για να φανερωθούν τα σύκα που ήταν κρυμμένα στα ψηλά κλαριά και στο πυκνό φύλλωμα, και από εκεί, μεταφορικά, όποιος ανάγκαζε με απειλές τους πλούσιους να του δίνουν χρήματα. Είναι γεγονός ότι στα αρχαία το σείω εμφανίζεται συχνά πλάι στο συκοφαντώ (π.χ. σε απόσπασμα του Αριστοφάνη) και μάλιστα ο Ησύχιος έχει λήμμα “σείσαι: συκοφαντήσαι”

Μια τέταρτη εκδοχή, που την αναφέρει ο Αθήναιος, είναι ότι στη Ρόδο συκοφάντες ονομάζονταν οι υπεύθυνοι για την είσπραξη των φόρων από τους πολίτες, που καταβάλλονταν σε είδος (σύκα, λάδι και κρασί) -και μάλιστα ότι διάλεγαν για τη δουλειά αυτή τους πιο αξιόπιστους πολίτες.

Μια πέμπτη εκδοχή, που την αναφέρει ο Νικόλαος Πολίτης στην εργασία του για τα υβριστικά σχήματα, αλλά και πολλοί άλλοι, βασίζεται στο υβριστικό σχήμα που οι Ιταλοί λένε far le fiche, με το χέρι σε σχήμα γροθιάς και τον αντίχειρα να προεξέχει ανάμεσα σε δείχτη και μέσο δάχτυλο. Υποθέτοντας ότι το σχήμα αυτό θα υπήρχε και στην αρχαιότητα και θα ονομαζόταν «σύκο» (πάντως στα νέα ελληνικά δεν έχει αυτή την ονομασία), θεώρησαν ότι η αρχική σημασία του συκοφάντη θα ήταν αυτός που δείχνει το σύκο, δηλαδή κάνει αυτό το υβριστικό σχήμα. Σε μια παραλλαγή, ο Κρέτσμερ στο πρώτο τεύχος του περιοδικού Glotta (1909) παραθέτει τη γνώμη ενός A.B.Cook (Classical Review 1907, 133-136), o οποίος βρίσκει το υβριστικό αυτό σχήμα στον Οβίδιο και σε άλλες αρχαίες πηγές και θεωρεί ότι ο συκοφάντης θα ήταν εκείνος που κατάγγελνε άλλους για παραβάσεις τους κάνοντάς τους το υβριστικό σχήμα του «σύκου». Βρίσκω μάλιστα ότι Το άρθρο αυτό του Cook υπάρχει ονλάιν αν θέλει κανείς να πληρώσει 20 λίρες, αλλά σε καιρούς κρίσης το βρίσκω υπέρογκο για άρθρο τεσσάρων σελίδων και δεν ενδίδω στον πειρασμό. Αν κάποιος έχει πρόσβαση ή μπορεί να το χακέψει και να μας το στείλει, θα του χρωστάμε χάρη   το βρήκε κάποιος φίλος στη βιβλιοθήκη του, το σκανάρισε και το έστειλε και μπορείτε να το διαβάσετε εδώ. Πάντως, στην εκδοχή αυτή συγκλίνει και ο Εύιος Ληναίος (δηλαδή ο Χ. Χαριτωνίδης).

Έκτη εκδοχή, αυτή που δέχεται το ετυμολογικό του Μπαμπινιώτη, και άλλες πηγές, που τη διατύπωσε ο Gernet, όπως βρίσκω στον Σαντρέν. Συγκεκριμένα, ότι συκοφάντες ονομάζονταν αυτοί που αποκάλυπταν όσους είχαν σύκα κρυμμένα στα ρούχα τους, δηλαδή μια ασήμαντη μικροκλοπή, και κατ’ επέκταση όσους κατέδιδαν ασήμαντες πράξεις και στη συνέχεια έκαναν ψευδείς καταγγελίες. Η εκδοχή αυτή δεν είναι απίθανη· πράγματι, σκέφτομαι ότι π.χ. στα συμπόσια πολλοί παράσιτοι θα έφευγαν έχοντας κρύψει ξερά σύκα στο ιμάτιό τους.

Έβδομη εκδοχή, που θα μπορούσε να είναι παραλλαγή της δεύτερης: στην Αθήνα υπήρχαν ιερές συκιές, π.χ. η ιερά συκή των Φυταλιδών στο δρόμο προς Ελευσίνα (εκεί που είναι σήμερα ο Άγιος Σάββας, κοντά στο σταθμό Ελαιώνας του μετρό). Συκοφάντες λοιπόν, όποιοι κατάγγελναν τους κλέφτες των σύκων από τις ιερές συκιές, όπως αναφέρει κάποιος μεταγενέστερος σχολιαστής του Αριστοφάνη.

Για το σύκο έχω αποφύγει να μιλήσω, διότι ετοιμάζω χωριστό άρθρο· ωστόσο, δεν μπορώ να μην πω ότι είχε τη σημασία του γυναικείου (ή και του αντρικού· οι γνώμες διίστανται) γεννητικού μορίου, οπότε αυτό δίνει λαβή σε κάμποσες ακόμα θεωρίες για την ετυμολόγηση του συκοφάντη. Να πούμε εδώ ότι σε αρχαίους κωμικούς το συκοφαντώ έχει και τη σημασία «κνίζω ερωτικώς».

Όγδοη λοιπόν εκδοχή, του Κ. Ρωμαίου από το Λεξικογραφικό Δελτίο της Ακαδημίας (τ. 4, σελ. 129-136), ότι ο αρχικός συκοφάντης ήταν αυτός που, στα Ελευσίνια Μυστήρια, αποκάλυπτε το «σύκον» των θεών· βλέπει δηλαδή μια λατρευτική αρχή, με τον συκοφάντη να είναι περίπου συνώνυμος του ιεροφάντη και να τελεί μιμητική συνουσία. Να πούμε εδώ ότι ο Ρωμαίος θεωρεί ότι σύκον έλεγαν οι αρχαίοι όχι ειδικά το γυναικείο μόριο αλλά τα αιδοία γενικώς και μάλιστα ότι το far le fiche συμβόλιζε τη συνουσία, με το αντρικό σύκο να είναι ο αντίχειρας και ο δείκτης με τον μέσο να συμβολίζουν το γυναικείο.

Ένατη εκδοχή, που κάπου την έχω διαβάσει, ή την έχω συζητήσει με αφορμή και την έκφραση για τα σύκα και τη σκάφη –αν δεχτούμε ότι η λέξη «σύκα» είχε στα αρχαία τη σημασία των γεννητικών οργάνων, συκοφάντης θα μπορούσε να είναι αυτός που κατάγγελνε μοιχείες και λοιπές ερωτοδουλειές. Προσωπικά δεν θα την απέρριπτα αυτή την εκδοχή.

Κοντέψαμε να συμπληρώσουμε δεκάδα από εκδοχές. Και τώρα, ύστερα από αυτή την συνολική επισκόπηση, πού βρισκόμαστε; Μάλλον μπερδεμένοι. Μήπως θα ήταν καλύτερα να μέναμε με τη δασκαλίστικη βεβαιότητα, ότι συκοφάντες ήταν αυτοί που κατάγγελναν τους εξαγωγείς σύκων; Πάντως απ’ όλες τις εκδοχές, οι περισσότεροι σήμερα δέχονται την πέμπτη  έκτη, δηλαδή ότι οι συκοφάντες φανέρωναν (ενδεχομένως φωνάζοντας «σύκο!») τα κρυμμένα σύκα που προσπαθούσε να πάρει μαζί του ο φουκαράς, επομένως τις μικροκλοπές.

Αφήνοντας πίσω την κινούμενη άμμο της ετυμολογίας, ας προχωρήσουμε σε πιο στέρεα εδάφη να δούμε λίγο την ιστορία της λέξης. Πρώτη φορά εμφανίζεται η λέξη στους Αχαρνείς του Αριστοφάνη,  όπου μάλιστα υπάρχει και πρόσωπο της κωμωδίας Συκοφάντης, που εμφανίζεται στο μαγαζί που έχει στήσει ο Δικαιόπολης και θέλει να καταγγείλει τον Μεγαρίτη και τα «γουρουνάκια» του ως εχθρούς της πόλης και που τον διώχνει κακήν κακώς ο Δικαιόπολης, παρόλο που ο Συκοφάντης ενίσταται «ου γαρ φανώ τους πολεμίους;» (να μη μαρτυρήσω τους εχθρούς;)

Συκοφάντης λοιπόν, o δημόσιος μηνυτής, αυτός που καταγγέλλει στους δικαστές παρανομίες άλλων όπως λαθρεμπόριο, φοροδιαφυγή, παράνομο πλουτισμό, και βέβαια αργότερα αυτός που εκβιάζει πλούσιους πολίτες για πραγματικά ή για ανύπαρκτα αδικήματά τους, που μ’ αυτή τη σημασία βρίσκουμε άφθονες χρήσεις στην κλασική εποχή και που τελικά αυτή η αρνητική σημασία επικράτησε αν και, όπως βλέπουμε στον Αριστοφάνη, από την αρχή είχε (και) αρνητική χροιά ο όρος. Δεν έχω ψάξει όλες τις ανευρέσεις, αλλά δεν νομίζω να είχε ποτέ μόνο θετική χροιά η λέξη. Φυσικά, στη σημερινή εποχή

Τον συκοφάντη τον δανείζεται η λατινική γλώσσα, sycophanta, και από εκεί περνάει στις νεότερες ευρωπαϊκές γλώσσες. Όμως, στα αγγλικά η λέξη παθαίνει, από νωρίς μάλιστα, μια ενδιαφέρουσα σημασιολογική μεταβολή, κι έτσι η σημασία του συκοφάντη χάνεται και επικρατεί η σημασία του κόλακα, και μάλιστα του χαμερπή και δουλοπρεπή κόλακα, και αυτή είναι η σημερινή σημασία της αγγλικής λέξης sycophant.

Πρόκειται για χαρακτηριστικό παράδειγμα ψευδόφιλης λέξης, και το έχουμε ακροθιγώς ξανασυζητήσει, και συμβαίνει πότε-πότε, π.χ. σε υποτίτλους, το sycophants να μεταφράζεται εσφαλμένα «συκοφάντες» αντί για κόλακες.

Αλλά δεν είναι και ανεξήγητη η αλλαγή της σημασίας στα αγγλικά, που μάλιστα εμφανίζεται κιόλας από το 1575, αν σκεφτούμε ότι οι ισχυροί της εποχής περιστοιχίζονταν από διάφορα τσιράκια τα οποία έπαιζαν και το ρόλο του συκοφάντη, δηλαδή διέδιδαν ψευδείς φήμες για πολιτικούς αντιπάλους, αλλά και του τσανακογλείφτη, του κόλακα, του εξαπτέρυγου θα λέγαμε σήμερα. Πράγματι, αν δούμε τους σημερινούς εκπροσώπους της διατεταγμένης δημοσιογραφίας, πόσο χοντροκομμένα κολακεύουν το δοβλέτι ενώ ταυτόχρονα συκοφαντούν όσους διαφωνούν με την επίσημη άποψη, γίνεται διάφανο πώς άλλαξε η σημασία!

About these ads

123 Σχόλια to “Ο συκοφάντης και τα σύκα”

  1. Σωτήριος Καλαμίτσης said

    Εν τέλει είναι “Αχαρνείς” ή “Αχαρνής”;

  2. physicist said

    Νίκο, συχνά-πυκνά σκεφτόμουν πώς έγινε και άλλαξε ο συκοφάντης σε sycophant (γλύφτης, τσιράκι, κόλακας) στα Αγγλικά. Χαίρομαι πολύ που μου έλυσες την απορία! Κοίταξα στα σβέλτα ένα ονλάιν λεξικό, δίνοντας sycophant προς μετάφραση στα γαλλικά, τα ιταλικά, τα ισπανικά και τα γερμανικά. Τίποτε παρόμοιο, φαίνεται ότι μόνο στα αγγλικά έγινε αυτή η «παρεξήγηση».

  3. cortlinux said

    όλο το κείμενο πολύ ενδιαφέρον αλλά το τελείωμα είναι όλα τα λεφτά :-)

  4. Γλωσσολάγνος said

    # 1:
    Παίρνοντας ως δεδομένο ότι η ορθογραφία κατά τους κλασικούς χρόνους ήταν σχεδόν εξολοκλήρου φωνητική, έχω την εξής εντύπωση: ότι ο τύπος Ἀχαρνῆς αντικατοπτρίζει απλώς την προφορά που είχε μια μερίδα ομιλητών ή που είχαν ορισμένες περιοχές. Στην ονομαστική πληθυντικού του Αχαρνεύς, αναλυμένη ως Αχαρνέ-ες, φαίνεται ότι αυτό το μακρό /ε/ κατέληξε να προφέρεται από άλλους ανοιχτό (κι επομένως γραφόταν η) κι από άλλους κλειστό (άρα γραφόταν ει). Όπως φαίνεται, ο Αριστοφάνης το πρόφερε ανοιχτό, κι έτσι έγραφε Ἀχαρνῆς.

  5. gazakas said

    “Πάντως απ’ όλες τις εκδοχές, οι περισσότεροι σήμερα δέχονται την πέμπτη, δηλαδή ότι οι συκοφάντες φανέρωναν (ενδεχομένως φωνάζοντας «σύκο!») τα κρυμμένα σύκα που προσπαθούσε να πάρει μαζί του ο φουκαράς, επομένως τις μικροκλοπές.”

    Νικοκύρη, μάλλον η έκτη εκδοχή που παραθέτεις είναι αυτή με τις μικροκλοπές και όχι η πέμπτη.

    Πολύ χρήσιμο και διεξοδικό για άλλη μια φορά το άρθρο σου, αλλά μου φαίνεται ότι μέχρι νεωτέρας θα κρατήσω τη δασκαλίστικη εκδοχή στο σχολείο ;)

  6. VasWho said

    Πολύ σωστή η παρατήρηση του cortlinux!

  7. sarant said

    Ευχαριστώ για τα πρώτα σχόλια!

    Αχαρνής γραφόταν στην αττική διάλεκτο της εποχής, Αχαρνείς σήμερα. Γενικά ακολουθώ τις γραφές που έχει ο Τσοπανάκης στην εξαιρετική μετάφραση της Ιστορίας της λογοτεχνίας του Λέσκι.

    5: Ευχαριστώ για τη διόρθωση, είχα κάνει αλλαγή στη σειρά των εκδοχών. Γιατί να κρατήσεις τη δασκαλίστικη όμως; Η εκδοχή με τις μικροκλοπές δεν είναι άσεμνη. Πες τους ότι παλιότερα πίστευαν αυτό με την εξαγωγή, αλλά βρέθηκε ότι δεν υπήρχε τέτοιος νόμος, κι έτσι… κτλ.

  8. gazakas said

    Έχεις δίκιο -στο κάτω-κάτω είναι κοντινές οι δύο εκδοχές!

  9. Μπουκανιέρος said

    Ο νατσουλισμός λοιπόν έχει βαθιές ρίζες.

  10. Μπουκανιέρος said

    Η χειρονομία (far la fica) χρησιμοποιείται στην Κέρκυρα, όπου όμως θεωρείται, με καμάρι, ντόπια (δηλ. η ιταλική καταγωγή της συσκοτίζεται, ενώ δεν υπάρχει συσχετισμός με σύκο).

    Όμως, υπάρχουν μαρτυρίες για την ύπαρξη αυτής της χειρονομίας στην αρχαιότητα (ελληνική ή λατινική, κλασική ή ύστερη);
    (Για το μεσαίωνα, ναι, υπάρχουν.)

  11. Raniouska said

    Καλημέρα κι από μένα!

    Ξεσκεπάστηκε κι ο συκοφάντης, λοιπόν!

    Άλλο ένα ενδιαφέρον ξεσκέπασμα -μολονότι άλλου είδους- έχει νόημα να αναφερθεί σήμερα, αφού είναι η επέτειός του! Στις 28 Φεβρουαρίου 1939 εξοβελίστηκε από τη σελ. 771 του Webster’s η “λέξη-φάντασμα” dord, που είχε διάρκεια ζωής 5 έτη. Το dord είχε προκύψει από μια σημείωση του επιστημονικού επιμελητή του λεξικού, ότι “D or d” is an abbreviation for density. Ο διορθωτής δεν το είδε, κι έτσι πέρασε ότι η λέξη dord σημαίνει density. :)

    http://www.answers.com/

  12. physicist said

    #11: Ο διορθωτής της υπόθεσης dord ήταν επομένως dork?

  13. Μπουκανιέρος said

    [συμπλήρωμα στο 10, δηλ. μεσαιωνικές μαρτυρίες]

    Στη νομοθεσία του Πράτο υπήρχε η πρόβλεψη ότι όποιος ficas fece rit [...] versus coelum vel versus figuram Dei θα πληρώνει δέκα λίρες πρόστιμο (ανά μούτζα), ειδεμή θα μαστιγώνεται (ηθικό δίδαγμα: μη βλασφημείτε τα θεία). Η πηγή μου είναι ο Tommaseo (που, κατά σύμπτωση, έζησε κάποια χρόνια στην Κέρκυρα), στα σχόλιά του στο εικοστό πέμπτο άσμα της Κόλασης, όπου αναφέρεται η ίδια χειρονομία (στ. 2).

  14. Raniouska said

    #12
    :) Δεν ξέρω αν ήταν dork ή nork ;)

    Μάλλον κουρασμένος ή/και κακοπληρωμένος, θα έλεγα. :)

  15. ΧΠ said

    “Κάποιου A.B.Cook”,
    υποθέτω αναφέρεστε στον Arthur Bernard Cook

    http://en.wikipedia.org/wiki/Arthur_Bernard_Cook

    ο οποίος αν και γενικά άγνωστος έγραψε μια τρίτομη μελέτη για τον θεό Δία που παραμένει μάλλον αξεπέραστη (ώς μονογραφία μυθολογικού/θρησκειολογικού περιεχομένου για το συγκεκριμένο ‘προσώπο’)

  16. sarant said

    10: Κάτι είχα δει στον Πολίτη, αλλά και ονλάιν βρήκα ένα βιβλίο του 1895, που φαίνεται να ξέρει τι λέει.

    http://www.sacred-texts.com/evil/tee/tee11.htm

    Αν πας σελ. 255 θα δεις ότι αναφέρει κάποια πράγματα για τη χειρονομία και τη ρωμαϊκή εποχή, και δίνει και κάποιες παραπομπές.

  17. sarant said

    Για το dord είχα σκοπό να γράψω, αλλά σε συνδυασμό με κάτι άλλο που τώρα δεν το θυμάμαι :)

    Αλλά μέσα στη βδομάδα θα έχω ένα εκτενέστερο παρεμφερές.

    15: Ναι, έχετε δίκιο, ίσως το “κάποιου” να είναι άστοχο.

  18. π2 said

    #10: Για τη λατινική αρχαιότητα φαίνεται να υπήρχε, κρίνοντας και από αυτά στα οποία παραπέμπει ο Νίκος. Για την ελληνική δεν ξέρω κάτι σχετικό. Υπήρχε όμως η άλλη χειρονομία, με το μεσαίο δάχτυλο: ο σφάκελος δήλωνε αρχικά τη νεκρική ακαμψία, αλλά από την ελληνιστική περίοδο και μετά τη γνωστή χειρονομία. Με δεδομένο ότι από τον σφάκελο προέρχεται το φάσκελο, αυτό σημαίνει σε διάστημα είκοσι και βάλε αιώνων προοδεύσαμε από το ένα στα πέντε δάχτυλα.

  19. 17 μήπως με την αποπουδοβαλία; ;)

  20. sarant said

    Είναι και κάτι ακόμα, μικρότερο όμως… τέλος πάντων, μην τα καίμε όλα :)

  21. physicist said

    #14
    Να που έμαθα κι έναν αυστραλέζικο ιδιωματισμό :P

  22. Ηλεφούφουτος said

    Πρώτη φορά βλέπω τόσες ετυμολογικές εκδοχές για το συκοφάντη μαζεμένες. Εύγε Νικοδεσπότα!
    Εύγε και για την κατακλείδα σου, κι ας βρίσκω αχώνευτη τη μετάφραση Lesky-Τσοπανάκη!

    Το ότι δεν βρίσκεται σήμερα το ψήφισμα για τους συκοφάντες, κατά πόσο μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως επιχείρημα;
    Για το παράλογο της εκδοχής με την εξαγωγή δεν έχω καμιά αντίρρηση αλλά πόσο πλήρη εικόνα έχουμε της αρχαίας αθηναϊκής νομοθεσίας, για να λέμε ότι αφού αυτό δεν σώζεται μάλλον δεν υπήρχε;

  23. Να κι ένα ειδησάριο για το οποίο κανείς επαγγελματίας συκοφάντης δεν θα σπεύσει να διαμαρτυρηθεί

    * Το Ελληνικό Δημόσιο θα καταβάλει 2,65 εκατ. ευρώ για την εξυπηρέτηση δανείου του Οργανισμού Μεγάρου Μουσικής Αθηνών και αναλαμβάνει την απευθείας εξόφληση των δανείων που καταπίπτουν, καθώς χορηγήθηκαν με την εγγύησή του.

    http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=253696

    Μαζί τα φάγανε!

  24. Αν κάποιος έχει πρόσβαση ή μπορεί να το χακέψει και να μας το στείλει, θα του χρωστάμε χάρη.

    (και) Για κάτι τέτοια αγαπάμε 40κο!

  25. Jimakos said

    Με αφορμή την κουβέντα, έπεσα πάνω σ’αυτό…

    http://www.kostasbeys.gr/articles.php?s=5&mid=1479&mnu=3&id=18919

    Το σκηνικό που περιγράφει προς το τέλος, απο την ζωή του Αισώπου, το είχαμε δραματοποιήσει και σε μια θεατρική παράσταση, στο Δημοτικό! (αν και πάνε χρόνια, το θυμάμαι γιατί είχα την τύχη να ερμηνεύσω τον Αίσωπο!).

  26. physicist said

    #25: Κοπυπάστωμα από το λίνκι:

    «[...] και ορίζεται ως η διάδοση ισχυρισμών για πραγματικά γεγονότα οι οποίοι βλάπτουν την τιμή και την υπόληψη κάποιου, είναι ψευδείς, και διατυπώνονται από τον δράστη εν γνώσει του ψεύδους.»

    Δεν θέλω να γίνω σχολαστικός αλλά αυτό είναι για μένα παράδειγμα δυσνόητης/αμφίσημης διατύπωσης. Είναι απαραίτητο οι ισχυρισμοί να αναφέρονται σε πραγματικά γεγονότα, δηλ. αν κάποιος εφεύρει φανταστική κατηγορία εναντίον άλλου, αυτό δεν είναι συκοφαντία; Αν, επιπλέον, κάποιος γράψει ένα μυθιστόρημα στο οποίο να αναφέρει ζώντα πρόσωπα και να τους επισυνάπτει κατηγορίες που δεν ευσταθούν, είναι συκοφαντία; Εξαρτάται ο ορισμός της συκοφαντίας από την αληθοφάνεια των ψευδών ισχυρισμών;

  27. Ο Αριστοφάνης πάντως πρέπει να εκτιμούσε τον … συκοφάντη αφού μετά τους Αχαρνής του ξαναδίνει ρόλο και στους Ορνιθες !
    Με τα σημερινά δεδομένα, δεν θα μπορούσε ο συκοφάντης να είναι ο … φαν των σύκων ;;

  28. lucinos said

    “Για το παράλογο της εκδοχής με την εξαγωγή δεν έχω καμιά αντίρρηση αλλά πόσο πλήρη εικόνα έχουμε της αρχαίας αθηναϊκής νομοθεσίας, για να λέμε ότι αφού αυτό δεν σώζεται μάλλον δεν υπήρχε;”

    συμφωνώ απολύτως, (και επίσης θεωρώ ότι αυτή είναι από τις λιγότερο πιθανές εκδοχές.)
    Αν κάτι σώζεται είναι σημαντικότατο στοιχείο, αλλά αν δεν σώζεται δεν σημαίνει και πολλά.

  29. Ηλεφούφουτος said

    Μην ξεχνάμε και τη ραδιοφωνική εκπομπή “Συκοφάντης Μπαστούνι”!

  30. sarant said

    22-28: Σωστό είναι αυτό που λέτε, αλλά να το πάρουμε αλλιώς: δοθέντος ότι ο ισχυρισμός για την ύπαρξη απαγόρευσης δεν φαίνεται πολύ λογικός, θα χρειαζόταν το κείμενο του ψηφίσματος για να πεισθούμε.

  31. sarant said

    25: Ωραίο λινκ και μια ακόμα θεωρία!

  32. gbaloglou said

    “αν σκεφτούμε πόσο ασύδοτοι αλωνίζαν οι μυστικοί πράκτορες στην πατρίδα μας”

    Παλιά γελοιογραφία από το “Ποντίκι”: κάθονται δύο ηλικιωμένοι σ’ ένα παγκάκι, λέει ο ένας “ξέφραγο αμπέλι έγινε η Ελλάδα για τους ξένους πράκτορες” και απαντάει ο άλλος “yes indeed” :-) :-)

  33. sarant said

    24: Βρέθηκε λοιπόν ένας καλός χριστιανός που βρήκε το ενδιαφέρον άρθρο του Cook για το οποίο λέω στο κείμενο. Μπορείτε να το διαβάσετε εδώ:

    http://sarantakos.files.wordpress.com/2011/02/sycophant.pdf

    Έχει και κάμποσα φυλαχτά με τη χειρονομία του σύκου.

  34. ΚαπετανΈνας said

    Μπράβο Νίκο, πολύ καλό άρθρο, η αναλογία με σημερινούς μιμιέδες πολύ διαφωτιστική για την αγγλική αλλαγή της έννοιας.

    Ο Αριστοφάνης στους Όρνιθες τον Συκοφάντη τον δείχνει λίγο σαν συκοφάντη και λίγο σαν χαφιέ. Ο Κουν τον παρουσίασε σα κουτσαβάκη-χίτη.

    Εδώ, στο 2,50:

  35. [...] παρακολουθήσετε τα όποια σχόλια σε αυτό το άρθρο μέσω RSS 2.0 ροή. Μπορείτε αφήστε σχόλιο, ή trackback από τον δικό σας [...]

  36. [...] αυτό το άρθρο μέσω RSS 2.0 ροή. Μπορείτε αφήστε σχόλιο, ή trackback από τον δικό σας [...]

  37. Για το σύκο έχω αποφύγει να μιλήσω, διότι ετοιμάζω χωριστό άρθρο· ωστόσο, δεν μπορώ να μην πω ότι είχε τη σημασία του γυναικείου (ή και του αντρικού· οι γνώμες διίστανται) γεννητικού μορίου

    Ξέρει κανείς αν, ετυμολογικά, και το figa βγαίνει από το σύκο;

  38. π2 said

    To Lewis-Short δίνει, πράγματι, πιθανή ετυμολογία του λατινικού ficus από το ελληνικό σῦκον (μέσω ενός τύπου σFῦκον). Αλλού λένε ότι είναι μη ινδοευρωπαϊκή λέξη, παραπέμποντας σε ένα σημιτικό pagh, που σημαίνει, λέει, μισοώριμο σύκο.

  39. Δρ Γεώργιος ο Βούς said

    Αγαπητέ Σαραντάκο γράφεις ότι: ο συκοφάντης ως λέξη προέρχεται από το σύκο και το ρήμα φαίνω, φανερώνω, δεν έχει ακόμη βρεθεί πειστική και αναντίρρητη εξήγηση για ποιο λόγο ονομάστηκαν έτσι όσοι κατηγορούν ψευδώς τους γύρω τους.
    Επ’ αυτού έχω να σας πω την παρακάτω ιστορία που αναφέρει ο μοναχός Μάξιμος Πλανούδης στο έργο του Αισώπου του Φρυγός βίος και μύθοι. Το έργο υπάρχει εδώ: http://anemi.lib.uoc.gr/php/pdf_pager.php?filename=/var/www/anemiportal//metadata/e/3/c/attached-metadata-39-0000562/150652.pdf&pageno=3&width=314&height=471&maxpage=224&lang=el
    Και την ιστορία μπορείτε να την διαβάσετε από την σελίδα 4 και μετά. Ο Αίσωπος γράφει ήταν κωφάλαλος και ήταν δούλος και εργαζόταν μαζί και με τους άλλους δούλους στα χτήματα του αφέντη του. Μια μέρα κάποιος γεωργός έφερε δώρο στον αφέντη του ένα καλάθι με σύκα. Αυτός κάλεσε έναν από τους δούλους του και του ανέθεσε να φυλάξει τα σύκα γιατί θα τα έτρωγε όταν γύριζε από το λουτρό. Όταν έφυγε ο αφέντης τους οι άλλοι δούλοι σκέφτηκαν να φάνε τα σύκα και όταν γύριζε ο αφέντης τους, να κατηγορήσουν όλοι μαζί τον Αίσωπο που ως κωφάλαλος δεν θα μπορούσε να αποκαλύψει την αλήθεια. Και έτσι κάνανε.
    Όταν ήλθε ο αφέντης και ζήτησε τα σύκα, έγινε έξαλλος και ήθελε να τιμωρήσει σκληρά τον Αίσωπο. Τότε ο Αίσωπος έπεσε στα πόδια του και με νοήματα του ζήτησε να τον αφήσει να του δείξει κάτι. Ζέστανε λίγο νερό, το ήπιε αι βάζοντας τα δάχτυλά του στο λαιμό του έκανε εμετό ζήτησε δε με νοήματα να κάνουν το ίδιο και οι άλλοι. Ο αφέντης θαυμάζοντας την εξυπνάδα του διέταξε και τους υπόλοιπους δούλους να κάνουν το ίδιο. Κι έτσι, σύκον φαίνω, και φανερώθηκαν τα σύκα και οι συκοφάντες. Δεν ξέρω αν είναι μια καλή εξήγηση για την προέλευση της λέξης αλλά θα συμφωνήσετε ότι είναι μια ωραία ιστορία, και συγνώμη για το μέγεθος του κειμένου.

  40. Δρ. Γεώργιε, βλ. το λινκ στο #25 :)

  41. # 39 Ωραία ιστορία, αλλά μου φαίνεται απίθανο να είναι αληθινή.

    Οι κωφάλαλοι στην Αρχαία Ελλάδα (και γενικά στον αρχαίο κόσμο, φοβάμαι) καθώς δεν είχαν την δυνατότητα ουσιαστικής εκπαίδευσης, δεν ανιμετωπίζονταν καν σαν ανθρώπινα όντα. Εχω βρει κάπου ένα απόσπασμα του Αριστοτέλη που αναφέρει πως οι κωφάλαλοι δεν είναι άνθρωποι, αλλά κάτι μεταξύ ζώων και ανθρώπων, καθώς στερούνται λόγου. (αν το βρω θα σας το βάλω εδώ).

  42. Λοιπόν αντιγράφω το μισό από μια παλιά μου ανάρτηση στο μπλογκ μου (την έχω κατεβάσει προσωρινά):

    Μια πολύ ενδιαφέρουσα έρευνα του Πανεπιστημίου Πατρών μόλις υπέπεσε στην αντίληψή μου.

    Ολόκληρο το κείμενο της έρευνας θα το δείτε εδώ:

    http://www.specialeducation.gr/modules.php?op=modload&name=News&file=article&sid=947

    Ας δούμε μαζί την εισαγωγή:

    Πώς ήταν λοιπόν οι σχέσεις μεταξύ των ακουόντων και των κωφών; Η
    επικρατούσα άποψη ήταν ότι οι κωφοί δεν ήταν ολοκληρωμένες προσωπικότητες
    αφού δεν μπορούσαν να κατακτήσουν την ικανότητα της ομιλίας. Αφού λοιπόν δεν
    είχαν λόγο,τότε δεν είχαν και γλώσσα και κατά συνέπεια δεν μπορούσαν να
    σκεφτούν. Άρα, ήταν άλογα όντα.

    Παρακάτω:

    Στην αρχαία Αθήνα,ο μεγάλος φιλόσοφος Αριστοτέλης ήταν από τους
    πρώτους που αναφέρθηκε στην ακοή και στην έλλειψή της. Στο έργο του
    ΄Προβλήματα’ έκανε λόγο για τον ρόλο της αίσθησης της ακοής στην μάθηση. Ο
    ίδιος την θεωρούσε την πιο σημαντική από όλες τις αισθήσεις, καθώς, όπως πίστευε,
    έχει άμεση σχέση με την νοητική ανάπτυξη του ανθρώπου. Άλλωστε για εκείνον το
    αυτί είναι το κύριο όργανο της μάθησης. Ο Αριστοτέλης δε πουθενά δεν διαχωρίζει
    την κώφωση από την αλαλία.

    Επίσης:

    Οι κωφοί, παράλληλα, δεν είχαν τα ίδια δικαιώματα με αυτά των
    φυσιολογικών, ακουόντων ατόμων. Πρώτον, δεν μπορούσαν να είναι ιδιοκτήτες
    καμίας ακίνητης περιουσίας. Συνήθως ότι τους ανήκε ήταν γραμμένα στο όνομα
    ακουόντων συγγενών. Ακόμα, δεν μπορούσαν να γίνουν μάρτυρες σε δικαστήριο,
    αφού δεν θεωρούνταν αξιόπιστοι. Οι γάμοι των κωφών δεν είχαν καμιά ισχύ και δεν
    αναγνωρίζονταν από το κράτος. Επίσης, σε περίπτωση κάποιου ατυχήματος κατά το
    οποίο ένας κωφός ή κάποιο ζώο του τραυμάτιζαν κάποιον άλλο άνθρωπο, ο πρώτος
    δεν διωκόταν ποινικά (Higgins, 1980).

    Και ακόμα:

    Σύμφωνα με τον Marschark (2003) ο Μεσαίωνας ήταν μια σκοτεινή περίοδος
    για τους κωφούς. Υπήρχε η θεωρία τότε ότι οι κωφοί θα γιατρευτούν μόνο με
    μυστικιστικές και μαγικές θεραπείες. Παράλληλα, η Χριστιανική Εκκλησία εμπόδιζε
    τους κωφούς να κερδίσουν την αθανασία, αφού δεν είχαν την ικανότητα να ψάλλουν
    τις διάφορες προσευχές.

    Ακόμα:

    Στις απογραφές των κατοίκων της Αμερικής 1830-1900, οι κωφοί
    κατατάσσονταν στην κατηγορία των ελαττωματικών. Το 1890 ο Gillett αναφέρει ότι
    η εποχή όπου οι κωφοί θεωρούνταν κτήνοι και ηλίθιοι έχει τελειώσει και δεν
    πρόκειται να επιστρέψει. Την ίδια εποχή ο B.F.Butler ονομάζει τους κωφούς κατά το
    ήμισυ ανθρώπους.

  43. LandS said

    #41
    Καλά, ο συγκεκριμένος, νόμιζε ότι τα αρσενικά ζώα έχουν περισσότερα δόντια στην άνω γνάθο από τα θηλυκά. Και κάτι παρόμοια για τους άνδρες σε σχέση με τις γυναίκες.
    Αν και μάλλον χρησιμοποιούσε την λέξη “λόγος” λίγο διαφορετικά από μας.

  44. sarant said

    Κι εγώ βρίσκω απίθανο να βγήκε από εκεί η λέξη συκοφάντης, αλλά ο βίος του Αισώπου είναι πολύ γουστόζικο κείμενο!

  45. sarant said

    Το 42 είχε μείνει στην παγίδα αρκετή ώρα.

  46. Immortalité said

    Νίκο μπράβο και ξαναμπράβο! Πολύ ωραίο άρθρο. Και περιμένω με αγωνία αυτό για τα σύκα τα οποία και δίνω τα ρέστα μου :)

    @26 Φυσικέ έχεις δίκιο για τη διατύπωση, είναι λίγο αμφίσημη, αλλά τα άρθρα του ΠΚ είναι σαφέστερα. Η διαφορά της απλής δυσφήμισης (362ΠΚ) από τη συκοφαντική (363ΠΚ) είναι ότι στη δεύτερη περίπτωση ο συκοφάντης γνωρίζει ότι τα γεγονότα που διαδίδει είναι ψευδή και το κάνει με σκοπό να βλάψει την τιμή και την υπόληψη κάποιου προσώπου. Στην απλή περίπτωση πρόκειται για διάδοση γεγονότων που ο διαδίδων τα θεωρεί μεν αληθινά αλλά που μπορούν να βλάψουν την τιμή και την υπόληψη κάποιου. Ο συκοφάντης έχει δόλο, ο ένοχος απλής δυσφήμισης δεν έχει. Τώρα σε σχέση με την απορία σου για το αν οι ισχυρισμοί πρέπει να αναφέρονται σε αληθοφανή γεγονότα, προφανώς και ναι διότι εάν είναι φανερό ότι πρόκειται για μυθοπλασία δεν στέκει και κατηγορία. Δεν έχεις δει που στις ταινίες και στα βιβλία γράφει μπροστά μπροστά “Η ιστορία και τα πρόσωπα είναι φανταστικά. Οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα και περιστατικά είναι τυχαία”; Γιαυτό το κάνουν! :)

  47. physicist said

    @46 Immortalite: Πολλά ευχαριστώ. Απ΄ ό,τι καταλαβαίνω, μαζί με σας τους δικηγόρους δεν κάνουμε και χώρια δεν μπορούμε :P

  48. Immortalité said

    @ 47 Έλα μωρέ, πράμα δεν κάνει :)

  49. physicist said

    #46: Τι ΄ναι αυτά που μου γράφεις, κρητικά; Δεν τα ξέρω ;-)

  50. Immortalité said

    @49 Γερμανικά δεν ξέρω να το γράψω :)

  51. Nicolas said

    Ήταν ένας αγρότης που είχε συκιές αλλά κάθε πρωί που πήγαινε στο χωράφι του έβρισκε σπασμένα κλαδιά και τις συκιές του σχεδόν άδειες από σύκα. Σκέφτηκε λοιπόν να στήσει καρτέρι όλο το βράδυ και να πιάσει τον κλέφτη. Και έτσι έγινε ήρθε ο κλέφτης τα μεσάνυχτα και άρχισε να μαζεύει τα σύκα πάνω από το δέντρο. Τον ακούει ο αγρότης και πάει κάτω από την συκιά και προσπαθεί να τον πιάσει από τα πόδια να τον κατεβάσει. Αλλά ο κλεφτής άρχισε να κλοτσά έτσι ώστε ο αγρότης να μην μπορεί να τον πιάσει. Τα παίρνει στο κρανίο ο αγρότης και τον πιάνει από τα… φρύδια, τον τραβάει από εκεί και του φωνάζει:
    — Ποιος είσαι, ρε;
    Τίποτα από τον κλέφτη τραβάει πιο δυνατά ο αγρότης.
    — Ποιος είσαι, ρε;
    Πάλι τσιμουδιά από τον κλέφτη τα παίρνει πάλι στο κρανίο ο αγρότης και τραβάει τόσο δυνατά που λίγο ακόμα και θα τα ξερίζωνε.
    — Ποιος είσαι, ρε; του ξαναλέει.
    — Ο Γιάννης, του απαντάει ο κλέφτης.
    — Ποιος Γιάννης; του λέει ο αγρότης.
    — Ο Γιάννης ο μουγκός…

  52. physicist said

    @50: Bitteschön!

  53. Μπουκανιέρος said

    42
    Το έργο “Προβλήματα” του Αριστοτέλη;;;;

  54. 38 Ευχαριστώ για την άμεση ανταπόκριση! Να πω την αλήθεια, όμως, εγώ το θεωρούσα δεδομένο ότι το fico (μέσω του ficus) προέρχεται από το σύκο, δεν είχα ακούσει για pagh. Αυτό που βασικά αναρωτιέμαι είναι αν το figa βγαίνει από το fico (και το σύκο).

    26 Είχα ακούσει από τον παππού μου ότι (πριν πολλά χρόνια) κάποια εφημερίδα είχε κατηγορήσει τη Λίπτον ότι χρησιμοποιούσε σκλάβους στις φυτείες τσαγιού. Όταν η Λίπτον έκανε μήνυση για δυσφήμιση, ο δικαστής αποφάσισε ότι επειδή η κατηγορία ήταν πολύ σοβαρή δεν μπορούσε να δεχτεί μήνυση για δυσφήμιση παρά μόνο για συκοφαντία, θα έπρεπε δηλαδή να αποδειχθεί ότι η κατηγορία ήταν ψευδής. Έτσι η Λίπτον προτίμησε να αποσύρει τη μήνυση…

    39 Εγώ αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι πως ο Αίσωπος ήταν κωφάλαλος και μετά έπαψε να είναι κωφάλαλος.

    51 Εγώ το ήξερα με αχλαδιά αλλά και με συκιά ωραίο είναι!

  55. sarant said

    Λοιπόν κι εγώ με αχλαδιά το ήξερα :)

    Όσο για τον Αίσωπο, κάποια θεϊκή επέμβαση του έδωσε φωνή, αν θυμάμαι καλά.

  56. # 42 Δεν ξέρω, αν ξέρεις εσύ πες μου, εγώ το διάβασα στην έρευνα που παραθέτω στο λινκ.

  57. # 53 εννοώ, ουφ πάλι μπέρδεψα τα νούμερα.

  58. # 54 Καλά, αν μας βρούνε πως θεραπεύεται ένας κουφός (πόσο μάλλον κωφάλαλος) να μου το πουν να πάω κι εγώ να μην γκρινιάζω.

    Ακόμα κι αν υποθέταμε ότι με κάποιον τρόπο βρήκε την ακοή του, εάν δεν είχε μάθει να μιλάει μικρός δύσκολα θα το έκανε μεγάλος (όπως πχ σε περιπτώσεις παιδιών παραμελημένων στη ζούγκλα που τα βρίσκουν σε μεγάλη ηλικία και ποτέ δεν μαθαίνουν να μιλάνε, να περπατάνε ή να συμπεριφέρονται “σωστά” σύμφωνα με τους κανόνες του δυτικού πολιτισμού).

  59. 37 & 38 Και επειδή φυσικά πολλοί μπορεί να μην το γνωρίζουν (έχω τόσο εντυπωσιαστεί πολλές φορές από αυτά που διαβάζω στου Νικοκύρη που συχνά μου δημιουργείται η εντύπωση ότι όλοι εδώ είναι παντογνώστες – έτσι παρασύρομαι και γράφω πράγματα χωρίς να τα εξηγώ) figa στα ιταλικά είναι το “γυναικείο γεννητικό μόριο” (λίγες μέρες μετά το ξεσάλωμα με τα ομηρικά έπη βλέπω πως είμαστε σε σεμνό mood και δεν εκφράζομαι πιο ελεύθερα).

    Με την ευκαιρία, και επειδή αγνοούσα ότι οι αρχαίοι ονομάζουν το γ.γ.μ. “σύκο”, και δεν έχω ακούσει κάτι τέτοιο και στα σύγχρονα ελληνικά, ξέρει κανείς αν υπάρχει κάποια τέτοια παρομοίωση;

  60. # 55 Αυτό με τη θεική επέμβαση πάντως είναι ενδιαφέρον καθότι, όπως έγραψα εχθές ακόμα και ο Χριστός θεράπευσε τυφλό και παράλυτο, αλλά κουφό όχι!

    Το πιθανότερο θα είναι να υπήρχε περίπτωση άλαλου (μουγκού), αλλά όχι κωφού, που να μίλησε ξαφνικά. Εχω διαβάσει για περιπτώσεις παιδιών που δεν μιλούσαν λόγω κάποιου σοκ και έκαναν χρόνια να μιλήσουν.

    Αλλά να μην ακούς, να γεννήθηκες έτσι, να μην άκουσες τον λόγο και να μιλήσεις ξαφνικά δεν γίνεται.

  61. 42 Σοφία, έχεις δει το Ridicule; Είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα ταινία που αναφέρεται (μεταξύ άλλων) πολύ εκτεταμένα στη ζωή των κωφών την εποχή της γαλλικής επανάστασης και στον τρόπο με τον οποίο τους αντιμετώπιζαν.

  62. 60 Ο μουγκός που μίλησε μετά από σοκ υπάρχει στο 51 :)

  63. Μαρία said

    59 Το μουνί fica είναι. Δες και σχ.10. Το figa είναι διαλεκτικός τύπος.
    Ο Μπουκάν που έχει ετυμολογικό λεξ. θα σου πει τι λένε οι Ιταλοί.
    Το γαλλικό λεξικό, όπου υπάρχει ένα λήμμα figue και για το σύκο και για το μουνί και στον πληθ. για τα αρχίδια, θεωρεί τη 2η σημασία δανεισμό απ’ τα ιταλικά και τη σημασία fica=μουνί σημασιολογικό δανεισμό απ’ το αρχαιοελληνικό σύκον.

  64. @Γλωσσολάγνε 4: Πάνω κάτω δίκαιο έχει ο Γλωσσολάγνος. Ιστορικά ο πληθυντικός του -εύς είναι -ῆες στην Ιονική (ο Όμηρος τους έχει βασιλῆες· και το ηε συναιρείται σε η, άρα -ῆς /ɛːs/. Μετά το 350 πΧ, από τις αττικές επιγραφές, ο πληθυντικός αλλάζει σε -έες, που συναιρείται σε -εῖς /eːs/. Δλδ ο Αριστοφάνης πρέπει να το έγραφε με ήτα, αλλά οι μεταγενέστεροι το έγραφαν με ει· και η καθαρεύουσα μιμήθηκε τους μεταγενέστερους, και όχι τις επιγραφές του 400 πΧ.

    To -έες αντικατέστησε το -ῆες από αναλογία με τον ενικό, όπου το Ομηρικό -ῆος, -ῆα είχε ήδη γίνει -έως, -έα. Η αττική μάλιστα φαίνεται να κράτησε τον πληθυντικό σε -η- για περισσότερο καιρό από τις υπόλοιπες ιωνικές διαλέκτους. Το ηο > εω είναι κανονική αλλαγή στην Αττική: Δωρικά λᾱός, Ιωνικά ληός, Αττικά λεώς. Αλλά το -ε- είναι καθολικό στην ιωνική του Ηρόδοτου, ενικός και πληθυντικός· άρα είχε αλλάξει η κλίση σε -έες ήδη στην υπόλοιπη ιωνική, και μπορεί το -εῖς να αποτελεί ιωνική επίδραση.

    Τσιτάτα: Kühner-Blass 128, 129.

  65. @21 Physicist:

    Από το Urban Dictionary βλέπω πως το nork είναι πρόσφατη σύμφυρση του nerd και του dork, αλλά όντως η παλαιότερη έννοια είναι η αυστραλιανή: norks. Ο όρος κυκλοφορεί ακόμα, και μου θυμίζει ωραίο επεισόδιο στο σατιρικό βιβλίο εκμάθησης Πίτζιν, Brush Up Your Pidgin. Το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου πραγματεύεται τις περιπέτειες ανίδεου ιεραπόστολου στην Παπούα Νέα Γουϊνέα και της ερωμανούς αυτού συζύγου· και οι διάλογοι είναι δίγλωσσοι, Πίτζιν και Αγγλικά. (Τα πίτζιν γράφονται αγγλοπρεπώς, για να καταλαβαίνει ο αναγνώστης τα αστεία.)

    Στο τέλος του βιβλίου, αυστραλός πιλότος παίρνει το ζευγάρι στο βάθος της ζούγκλας, και την πέφτει στη γυναίκα του ιεραπόστολου. Και ο διάλογος γίνεται τρίγλωσσος:

    Αυστραλιανά: Geez, you’ve got a beaut pair of norks there!
    Πίτζιν: Mi laikim susu bilong yu.
    Αγγλικά: You have a lovely blouse.

  66. sarant said

    65: Καλό, καλημέρα!

  67. Μπουκανιέρος said

    63
    Βαθύ και σκοτεινό ζήτημα.
    Το λεξικό μου δείχνει απαράμιλλη πνευματική εντιμότητα και γράφει μόνο:
    fica o figa: etim. incerta

    57
    Άκυρο, γράψε λάθος, σόρι.

  68. Εξαιρετικό κείμενο. Έχουμε συχνά διαφωνίες με φίλους σχετικά με την πολυεπίπεδη μορφή της ελληνικής γλώσσας και δεν θα μπορούσα να σκεφτώ καλύτερο παράδειγμα. Είτε είσαι γνώστης και με επιστημονική διάθεση ή μανιακός των θεωριών συνωμοσίας, ο συνδυασμός της εξέλιξης και της ιστορίας στην Ελλάδα προσφέρεται για ατελείωτο παιχνίδι!

  69. physicist said

    @Nick Nicholas #65.

    Το nork το αγνοούσα πλήρως μέχρι χτες. Σήμερα ξέρω δύο ερμηνείες, τον αυστραλέζικο ιδιωματισμό για τα βυζάκια (από ονλάιν ντίκσιονέρυ) και το nerd+dork (από σένα). Μαθαίνω! Πάντως συναπάντημα με nerd+dork δεν εύχομαι ούτε στο χειρότερο εχθρό μου.

  70. jimakos said

    Οι ιταλοί έχουν και την φράση ”tocco di fica”, όταν θέλουν να αναφερθούν σ’αυτό που εμείς θα λέγαμε ”και γ*μώ τα μ*νιά” …

  71. 63 να σου πω την αλήθεια, εγώ το figa ήξερα από ιταλίδες φίλες. Διάφορα λεξικά που κοιτάω τώρα online έχουν και fica και figa, οπότε πρέπει να χρησιμοποιούνται και τα δύο.

    Το urban dictionary βλέπω τώρα λέει πως το figa είναι το κανονικό και το figa είναι διαλεκτικός τύπος, αλλά όλα αυτά είναι σχετικά μάλλον.

    fica: The Italian translation for pussy/cunt. Derived from the Italian word “figa” meaning vagina, it is usually used in Tuscan dialect and in southern regions such as Sicily, but very rarely used in the regions surrounding Naples and itself.

    Επίσης, πληροφοριακά, το urban dictionary δίνει για το μουνί και τη λέξη “gnocca” και στην κεντρική ιταλία “fregna”

  72. jimakos said

    Ναι, να προσθέσω και την επίσης συνώνυμη φράση ”pezzo di gnocca”.

  73. sarant said

    Ε, λογικό είναι να υπάρχουν πολλές λέξεις ;)

  74. ip said

    @70 κλπ. υπάρχει και το ρητό acqua pura, vino fresco, fica stretta, cazzo duro

  75. ip said

    Διορθώνω: acqua fresca, vino puro, fica stretta, cazzo duro

  76. lucinos said

    Πάντως προσωπικά πιστεύω ότι ο μύθος με τον Αίσωπο, αν δεν έχουμε σοβαρό λόγο να πιστεύουμε ότι είναι μεταγενέστερη επινόηση (που δεν είδα πουθενά κάποιο τέτοιο επιχείρημα) είναι η πλέον πιθανή εκδοχή. Το ότι το σύκο έχει και άλλες έννοιες πιστεύω ότι βοήθησε.

  77. sarant said

    Δεν έχω κοιτάξει τις χρονολογίες, αλλά δεν νομίζω ότι μπορείς να αποκλείσεις το ενδεχόμενο το συγκεκριμένο επεισόδιο να είναι μεταγενέστερη επινόηση. Ο βίος είχε έναν πυρήνα και εκεί προσθέταν επεισόδια, στο κάτω-κάτω. Έπειτα, αν είχαν ονομάσει τη λέξη συκοφάντης από τον Αίσωπο, όλο και κάποιος αρχαίος θα το είχε αναφέρει, αφού τους προβλημάτιζε η ετυμολογία της λέξης.

    Κατά τη γνώμη μου, είναι εντελώς απίθανη εκδοχή. Μπορεί βέβαια να λαθεύω.

  78. ΚαπετανΈνας said

    54,

    Όντως είναι σπάνιες οι περιπτώσεις που κάποιος άλαλος βρίσκει έξαφνα την ομιλία του.

    Στη λογοτεχνία είναι συχνότερες. Τις περισσότερες φορές απλώς κάποιος υποδύεται τον κουφό και δεν μιλάει για κάποιο συγκεκριμένο λόγο.

    Συνήθως τέτοιες ιστορίες είναι κωμικές. Δεν θυμάμαι ποιός τροβαδούρος

    αλλά το γκούγκλισα και το θυμήθηκα,
    ο Γουλιέλμος του Πουατιέ, έγραψε ένα σχετικό:

    Ar auzires qu’ai respondutz;
    Anc no li diz ni ba ni butz,
    Ni fer ni fust no ai mentagutz,
    Mas sol aitan:
    “Babariol, babariol, babarian.”

    “Babariol, babariol, babarian”
    So diz n’Agnes a n’Ermessen:
    “Trobat avem que anam queren:
    Sor, per amor Deu l’alberguem,
    Que ben es mutz,
    E ja per lui nostre conselh non er saubutz.”

    Δυο κυρίες συναντάνε τον μουρντάρη ποιητή και του μιλάνε, κι αυτός: “δεν είπα ούτε ου ούτε α αλλά μπαμπαριολ μπαμπαριόλ μπαμπαριά” Και επειδή νομίζουν, ότι δε θα πει τίποτα, λένε “βρήκαμε αυτό που ζητάγαμε” ,τον σπιτώνουν και τον ξεθεώνουν.

    Νομίζω, ότι έχει κι ο Βοκκάκιος κάτι σχετικό.

    Μάλλον τέτοιος είναι ο θρύλος για τον Αίσωπο, παρά Ιατρικής φύσεως.

    Καμιά φορά, στις Ιστορίες, κυρίως του σινεμά, ένας που, για διαφόρους λόγους δεν μιλάει, ξαφνικά, σε μιά κορύφωση της πλοκής, αρχίζει να λέει πράγματα ουσιαστικά. Εκεί, έχω παρατηρήσει, είναι πολύ συγκινητική στιγμή.

    Η δική μου ερμηνεία είναι, ότι κατά κάποιο τρόπο αυτό το γεγονός αντιπροσωπεύει μια πολύ βαθύτερη διεργασία που συντελείται στον ανθρώπινο εγκέφαλο.

    Συγκεκριμένα,΄όταν ένα είδος γνώσης διαισθητικής, που είναι καταχωνιασμένη στο δεξί εγκεφαλικό ημισφαίριο του φλοιού, που είναι το διαισθητικό, συνθετικό, “εμπνευσμένο”, πλήν βωβό κομμάτι μας, περνάει στο αριστερό,το οποίο του δίνει φωνή.

    Συγκινούμαστε, γιατί στο εν λόγω δεξί ημισφαίριο, εδράζεται το συναίσθημα.
    ( αν και την ακριβή του σύνδεση με τα υπο-φλοιώδη, που επίσης σχετίζονται με το συναίσθημα αγνοώ)

    *
    Είχα αρκετά παραδείγματα, αλλά πρός το παρόν είναι θαμμένα στο δεξί μου εγκεφαλικό ημισφαίριο και στον κοχλία, όταν κατορθώσω να τα φέρω στο αριστερό, θα σας τα πω.(πιο απλά: τα ξέχασα) :-)

  79. Καπετάνιε, μια εξήγηση για εμάς τους πτωχούς που δεν γνωρίζουμε την προβηγγιανήν; ;)

  80. Μαρία said

    79

    http://www.archive.org/stream/leschansonsdegui00willuoft#page/10/mode/2up

  81. Ωραία: έφεραν και το γάτο, πάλι δεν μίλησε, μπήκαν και οι τρεις στο μπάνιο. Αλλά οι δύο τελευταίες στροφές παραμένουν αμετάφραστες.

  82. Μαρία said

    81 Μην είσαι ανευχαρίστητος. Τις 190 φορές δεν τις κατάλαβες;

    http://www.planck.com/Guilhem/aquitmute.htm

  83. Μωρέ, με μπέρδεψε ο Καπετάνιος. Εκεί που έγραφε “[κ]αι επειδή νομίζουν, ότι δε θα πει τίποτα” νόμιζα ότι εννοούσε: “Και επειδή νομίζουν, ότι ["μπαμπαριολ μπαμπαριόλ μπαμπαριά”] δεν θα πει τίποτα” και αναρωτιόμουν αν τελικά είχε κάποιο νόημα. Εντάξει, τώρα ξεμπερδεύτηκα, μερσί (δεν το ξέρω στα προβηγγιανά).

  84. Μ’αρέσει που ο επιμελητής παραθέτει μεν τα πιο τολμηρά κομμάτια, δεν τολμά όμως να τα μεταφράσει, και λέει και στον πρόλογο ότι “on comprendra aisément pourquoi”. Μου θυμίζει τις εκδόσεις Loeb, που κάποιους υπερβολικά άσεμνους στίχους του Αριστοφάνη τους μεταφράζουν… λατινικά (όπως κάνουν και ορισμένα παλιά βιβλία ιατρικής, π.χ. ο διαβόητος Krafft-Ebbing).

  85. Μαρία said

    84 Θυμίζουν τις ad usum fili.
    Για τις Λεμπ δεν το ήξερα.

  86. Μαρία said

    85 Μόλις συνειδητοποίησα οτι με ένα σατανικό συνειρμό αντικατέστησα το delphini.

  87. sarant said

    87: Ο Γκίμπον τα τολμηρά κομμάτια από τις περιγραφές οργίων (π.χ. της Θεοδώρας) τα άφηνε στο πρωτότυπο, λατινικά ή ελληνικά. Κάποιος πλούσιος της εποχής πλήρωσε έναν φιλόλογο να του τα μεταφράσει, αλλά δήλωσε ότι ήταν κατώτερα των προσδοκιών του :)

  88. Μαρία said

    87 Δηλαδή τα όργια δεν άξιζαν τα μεταφρασιάτικα;

  89. π2 said

    Άγγελε, η λατινική μετάφραση στα κακά λόγια είναι παλαιότατη παράδοση, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα το Liddell Scott.

  90. Μπουκανιέρος said

    Τι έγινε, οργιάζετε στα προβηγκιανά χωρίς εμένα;
    Το ποίημα του Γουλιέλμου υπάρχει μεταφρασμένο ολόκληρο από το Σπύρο Σκιαδαρέση στην ανθολογία των Τροβαδούρων (Πλέθρο 1982, με πολλές ανατυπώσεις από τις εκδ. Γαβριηλίδη).
    Να μην ξεχνάμε ότι θεωρήθηκε ο παλιότερος τροβαδούρος (υπάρχει μέχρι και θεωρία ότι αυτός επινόησε το όλο πράγμα) και ότι ήταν παππούς της περίφημης Αλιενόρ.

  91. Το ίδιο έκανε και ο E. J. W. Gibb, History of Ottoman Poetry (1900-1909). Εκείνος βέβαια αρκούνταν να τα αφήσει στα οθωμανικά (και μόνο στις υποσημειώσεις).

  92. Μπουκανιέρος said

    82
    188 (μην είσαι αχόρταγη).

  93. ΚαπετανΈνας said

    83,
    συγγνώμη Δύτη, το έγραψα βιαστικά και έφυγα τρεχάτος, αλλά αφού έχουμε τη Μαρία την Παντογνώστρια…

    Εννοείται, ότι δεν ξέρω Προβηγκιανά,το συγκεκριμένο το θυμόμουνα από μια έκδοση με το πρωτότυπο κείμενο και ελληνική μετάφραση.
    Πάντως βλέπω οτι το Ευχαριστώ πολύ είναι : gramaci forço.

    Άραγε αυτά τα προβηγκιανά του Λεξίλογου είναι η langue d’oc των τροβαδούρων;

  94. Μαρία said

    92 Πώς κάνεις έτσι για 2 παραπάνω!
    Βρήκα με τον κωδικό μου την εισαγωγή του Σιαδ. Για ρίξε τη μετάφραση.

    http://www.komvos.edu.gr/diaglossiki/NeoellinikakritikaKeimena.htm

  95. sarant said

    88: Έτσι φαίνεται. Ίσως είχε ακούσει φήμες.

  96. Μαρία said

    95 Αυτό θα πει ματαίωση.

  97. Μαρία said

    Πείτε μου αν ανοίγει και σε σας η εισαγωγή του Σκιαδαρέση.

  98. Immortalité said

    @97 Μαρία ζητάει κωδικό.

  99. Σ’ εμένα ζητάει κωδικό, πάντως.

  100. Μαρία said

    Ωραία, εγώ μπαίνω με τον κωδικό που έχω απο παλιά. Το στέλνω στον Νικοκύρη ως έγγραφο και το ανεβάζει.

  101. Μπουκανιέρος said

    94 Ολόκληρη; Αργότερα, που θα ησυχάσει η φύση.

  102. Immortalité said

    @101 Εδώ πάντως ήσυχη είναι :)

  103. sarant said

    Ο Σκιαδαρέσης που λέγαμε (βλ. 100 και προηγούμενα):

    http://sarantakos.files.wordpress.com/2011/03/skiadaresis.doc

  104. Μαρία said

    103 Άμ’ έπος άμ’ έργον!

    Κι απ’ τον κατάλογο, αν σας γυαλίσει κάτι, εδώ είμαστε.

    Μπουκάν, άσ’ την, αν πνίγεσαι.

  105. Μπουκανιέρος said

    101-104 Εντός ολίγου.

  106. Μπουκανιέρος said

    VERS
    En Alvernhe, part Lemozi…

    Απ’ την Ωβέρνη στη Λιμόζ, κάποιο πρωί,
    Στρατοκοπούσα μοναχός μου, όταν εκεί
    Στο δρόμο, νά σου, κι η γυναίκα του Γκαρί
    Μαζί με τη γυναίκα του Μπερνάρ,
    Που με χαιρέτησαν κι οι δυο τους χαρωπά!
    Όρκο παίρνω, μα τον Άι-Λεονάρ!
    *
    Κι ύστερα η μια μου γλυκολέει πονηρά:
    «Κυρ-στρατοκόπε, έτσι να σ’ έχει ο Θεός καλά,
    Φαίνεσαι πως κρατιέσαι από τρανή γενιά,
    Ναι, μα την πίστη μου!… Όμως, ξέρω ‘γω,
    Δεν έχω εμπιστοσύνη: χίλιοι δυο λωλοί
    Βλέπω πως τριγυρνούν στον κόσμο αυτό!…»
    *
    Ακούστε τώρα εγώ τι σκάρωσα σ’ αυτές,
    που με παμπόνηρες με κοίταζαν ματιές:
    Χωρίς να πω ούτε μπα ούτε μπου, τρεις συλλαβές
    Ψεύδισα μοναχά, έτσι δα νά:
    «Μπαμπαριόλ, μπαμπαριόλ, μπαμπαριόλ,
    Μπαμπαριόλ, μπαμπαριόλ, μπαμπαριά!…».
    *
    Λέει τότε η Αγνή στην Εμερσέν: «Ψυχή μου, αυτός
    Είναι για μας ό,τι χρειάζεται ακριβώς΄
    Φερ’ τον στο σπίτι ειν’ ολότελα μουγγός.
    Είμαστε ασφαλισμένες έτσι πως ποτέ
    Ό,τι κι αν κάνουμε σ’ άλλον δε θα πει».
    *
    Κάτω απ’ την κάπα της με πήρε τότε η μια
    Και στην κάμαρα της με πήγε, στα κρυφά.
    Με κάθισε όμορφα στο τζάκι εκεί κοντά
    Και μου άναψε φωτιά να ζεσταθώ.
    Έτσι δυνάμωσα, που λέτε, μια χαρά
    Σαν το κορμί μου το ’νιωσα ζεστό.
    *
    Και με καπόνια με ταΐσανε παχιά.
    Κι ήταν, πιστέψετέ με, οι δυο τους μοναχά.
    Ούτε υπηρέτη ή μάγερα είδα πουθενά΄
    Οι τρεις μας, όλοι κι όλοι, ήμαστε εκεί.
    Είχαμε άσπρο ψωμί και διαλεχτά κρασιά,
    Και μπόλικο πιπέρι στο φαΐ.
    *
    «Τούτος εδώ», λέει η Εμερσέν, «ειν’ πονηρός
    Και μας κάνει επίτηδες πως είναι βουβός.
    Για φερ’ τον κόκκινό μας γάτο. Έτσι αυτός
    Ο αγύρτης θα φανεί αν μας ξεγελά
    Και καμώνεται πως δεν ξέρει να μιλά
    Ή αν τέλεια είναι μουγγός πραγματικά».
    *
    Έτρεξε τότε και κουβάλησε η Αγνή
    Ένανε μούργο σιχαμερό, μουστακαλή,
    Που ως τον αντίκρισα μου κόπηκε η χολή
    Απ’ την τρομάρα μου, και στο λεφτό
    Έχασα και κουράγιο και τουπέ με μια΄
    Και κόντεψα σ’ αυτές να προδοθώ.
    *
    Αφού λοιπόν περιδρομιάσαμε γερά,
    Μου ’παν κι εγδύθηκα ολοτσίτσιδος, παιδιά,
    Και μου απιθώσανε το γάτο ξαφνικά
    Πάνω στην πλάτη, ως μ’ είδανε γυμνό,
    Και μου τον σύραν πάνω μου, από τα πλευρά
    Ως τις φτέρνες, τ’ άγριο ζωντανό.
    *
    Και τον τραβήξαν έτσι δα από την ουρά
    Το βρωμογάτο, ώστε με νύχια κοφτερά
    Μ’ όργωσε τα πλευρά, του δόλιου, για καλά.
    Όμως εγώ δεν έμπηξα φωνή,
    Ούτε είπα λέξη, μα ούτε κίνηση καμιά
    Έκανα, κι ας με σκότωναν εκεί.
    *
    «Βλέπεις;», λέει τότε η Αγνή στην Εμερσέν, «εγώ
    Τον παραδέχομαι πια τώρα για μουγγό.
    Γρήγορα ας πάμε να πλυθούμε στο λουτρό
    Και μαζί του ας γλεντήσουμε τρελά!…».
    Έτσι την άραξα κι εγώ μέρες οχτώ
    Σ’ εκείνη τη γλυκιά τη ζεστασιά.
    *
    Και σωστές εκατόν ογδονταοχτώ φορές
    Τις κανόνισα, και τις δυο, απανωτές!
    Ώσπου σπάσαν του βρακιού μου όλες οι θηλιές
    Και μου κόπηκαν τέλεια τα νεφρά!…
    Τι συφορά με βρήκε δεν μπορώ να πω,
    Ύστερα απ’ όλη τούτη τη δουλειά!…
    *
    Τι συφορά με βρήκε δεν μπορώ να πω,
    Ύστερα απ’ όλη τούτη τη δουλειά!…

  107. Μπουκανιέρος said

    Φτου γαμώτο… Μηχανικέ, διόρθωσε “το συφορά” σε “τι συφορά” (δις)

  108. sarant said

    Έγινε!

  109. Μπράβο παιδιά!

  110. Ηλεφούφουτος said

    Συγγνώμη αλλά δεν κατάλαβα, μετάφραση από ποιο πρωτότυπο είναι το 106;

  111. sarant said

    Από τα Ηθικά Νικομάχεια :)

  112. ΚαπετανΈνας said

    Ακούστε ένα άλλο Farai un vers του Γουλιέλμου.

  113. ΚαπετανΈνας said

    Ακούστε ένα άλλο Farai un vers του Γουλιέλμου.

  114. Μπουκανιέρος said

    Καπετάνιε, δεν κάθομαι να γράψω κι αυτό που να χτυπιέσαι κάτω! :-)

    Αστειεύομαι, ο Σκιαδαρέσης έχει μόνο τρία, τούτο δω, το Farai chansoneta nueva και το Pos de chantar m’es pres tanlenz. Και δεν έχει αντικριστό κείμενο, δε θυμάσαι σωστά (αντικριστός είναι ο Βιγιόν, του ιδίου) και πρέπει νανεβοκατεβάζω τον Μπεκ κι ότι άλλο μου βρίσκεται.

    Πάντως εμένα μούχει μείνει κάτι από ένα άλλο:
    La nostr’ amor vai enaissi
    Com la branca de l’albespí…

  115. Μπουκανιέρος said

    Η εισαγωγή (στο βιβλίο του Σκιαδ.) είναι πετσοκομμένη – και στο τέλος το κείμενο παθαίνει την πλάκα του…

  116. Μαρία said

    115 Βρε γκρινιάρη, το κόψιμο δηλώνεται. Πόση πλάκα παθαίνει;

    Η μετάφραση πάντως με το σκέτο 8 και την παράλειψη του κάτι παραπάνω τον δείχνει να αδικεί τη μία, αφού η διαίρεση 188 διά 8 είναι ατελής :-)

  117. Μπουκανιέρος said

    116 Ότι δηλώνεται δηλώνεται, πάντως λείπει από σελ. 9-16, από 18-22 και σχεδόν όλα για τις φόρμες (32-37).
    Όσο για την πλάκα, εννοώ ότι το ανώνυμο ποίημα (συν τα λίγα για τις φόρμες) έχουν τρικυμισμένη μορφοποίηση, ή τουλάχιστον έτσι τα βλέπω εγώ.

  118. Immortalité said

    Μερσί Μπουκάν!

    @116 β Μαρία δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι εννοεί 188 φορές την κάθε μία; ;)

  119. Μαρία said

    118 Καλά λες. Για να του κοπούν τα νεφρά…

  120. Γλωσσολάγνος said

    # 64

    Νικ, νά ‘σαι καλά. Χαίρομαι όταν με συμπληρώνουν και με διορθώνουν εμβριθείς μελετητές τής γλώσσας. :)

  121. [...] Ένα παλιό ανέκδοτο λέει ότι σε δυο μόνο χώρες δεν μπόρεσαν να βγάλουν άκρη οι κατάσκοποι της βρετανικής (ή της αμερικανικής) μυστικής υπηρεσίας, στην Ιαπωνία και στην Ελλάδα· στην Ιαπωνία, επειδή κ…  [...]

  122. George said

    Συκοφάντης είναι ο διάβολος, που φανέρωσαι τα σύκα στην Εύα, διότι ο καρπός καλύπτεται από τα φύλλα

  123. […] τους; Ο Νίκος Σαραντάκος στο blog του έχει ένα υπέροχο άρθρο σχετικά. Διαλέγετε  […]

Υποβολή απάντησης

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

WordPress.com Logo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Log Out / Αλλαγή )

Twitter picture

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Log Out / Αλλαγή )

Facebook photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Log Out / Αλλαγή )

Google+ photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Log Out / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 7,856 other followers

%d bloggers like this: