Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Δυο λόγια για τα γουναράδικα

Posted by sarant στο 18 Ιουλίου, 2013


Αρκετός θόρυβος έγινε στο Διαδίκτυο χτες για τη φράση “Ραντεβού στα γουναράδικα”, που χρησιμοποίησε προχτές σε αγόρευσή του στη Βουλή ο βουλευτής Καστοριάς του ΣΥΡΙΖΑ Βαγγέλης Διαμαντόπουλος. Παίρνω κι εγώ την αφορμή να γράψω δυο λόγια, έστω και με μια μικρή καθυστέρηση, μια και το θέμα αγγίζει τη φρασεολογία, που είναι ένα από τα κατεξοχήν ενδιαφέροντα του ιστολογίου, παρόλο που βρίσκομαι σε εξοχικό περιβάλλον και δεν έχω πρόχειρα τα βιβλία μου.

Καταρχάς, τι ακριβώς ειπώθηκε στην αγόρευση. Υπάρχει ένα βιντεάκι που παρουσιάζει το επίμαχο σημείο (εδώ, κάτω-κάτω) οπότε μπορούμε να το ακούσουμε, και η εξής μεταγραφή της αγόρευσης:

“Είμαστε αυτοί που θα ενώσουμε ξανά αυτόν τον κύκλο που έσπασε το σάπιο πολιτικό σας σύστημα: από το λαό στη Βουλή και ξανά στο λαό. Είμαστε έξω και ακούμε όλους αυτούς που δεν έχουν καταθέσεις, που δεν είναι στη λίστα Λαγκάρντ, που δεν έχουν να πληρώσουν το λογαριασμό του ρεύματος, του νερού, του τηλεφώνου, που δεν έχουν να ταΐσουν τα παιδιά τους. [...] Όλοι αυτοί μας λένε το εξής: Δεν εκβιάζονται, είναι αποφασισμένοι για ρήξη και ανατροπή. Έχουν την αποφασιστικότητα που θα πει αυτό που έλεγε και ο Άρης Βελουχιώτης όταν πήγαινε να δώσει τις μάχες για να ελευθερώσει αυτό τον τόπο: Ραντεβού στα γουναράδικα”.

Μου λένε πως ο κ. Πρετεντέρης, στο προχτεσινοβραδυνό δελτίο του Μέγκα, παρουσίασε τη φράση αυτή ως απειλή προς τους αντιπάλους, “θα σας γδάρουμε” και ως εμφυλιοπολεμικό κήρυγμα. Από τα συμφραζόμενα της ομιλίας του βουλευτή προκύπτει σαφώς ότι τη φράση τη λένε μεταξύ τους οι αποφασισμένοι, οπότε μια τέτοια ερμηνεία σαν του Πρετεντέρη είναι κακόβουλη, ακόμα κι αν δεν ξέρει κανείς τίποτε για την ιστορία του τόπου ή της φράσης.

Γι΄αυτό το τελευταίο, μπορούμε να πούμε δυο λόγια.

Καταρχάς, ο βουλευτής Καστοριάς, αν και αρμόδιος με το θέμα λόγω γουναράδων, κάνει ένα λαθάκι. Ο Άρης Βελουχιώτης δεν έλεγε, βέβαια, ραντεβού στα γουναράδικα, αλλά “Καλήν αντάμωση στα γουναράδικα”. Τη φράση αυτή την έλεγε συχνά και έχει καταγραφεί σε πολλές πηγές, ήταν αποχαιρετισμός προς συναγωνιστές αντάρτες, που ανήκαν σε άλλες μονάδες, όταν χωρίζονταν. “Πού θα ξανασυναντηθούμε;” είναι το υπόρρητο ή όχι ερώτημα. “Στα γουναράδικα” -δηλαδή, όλοι εμείς που έχουμε πάρει τα όπλα ενάντια στον κατακτητή, ξέρουμε πως η ζωή μας είναι υπό αίρεση.

Δεν είναι ακριβές αυτό που γράφεται κατά καιρούς, ότι η φράση του Άρη ειπώθηκε μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας -όπως είπα, ο Άρης την έλεγε συχνά και όχι μία φορά μόνο, την καταγράφει π.χ. ο Κοτζιούλας στο “Όταν ήμουν με τον Άρη”, όπου περιγράφονται περιστατικά του 1943-44. Είναι εντυπωσιακό ότι ο ιστότοπος 902.gr, που πρόσκειται στο ΚΚΕ, επιμένει ότι πρόκειται για μεταβαρκιζιανή φράση -δεν ξέρω αν από λάθος ή από δημιουργική επανεπεξεργασία της ιστορίας.

Όμως η φράση δεν είναι επινόηση του Βελουχιώτη, όσο κι αν αυτός την έκανε γνωστή με αποτέλεσμα να ακούγεται και στα χρόνια μας. Πρόκειται για παροιμιόμυθο. Δυστυχώς δεν έχω πρόχειρη τη συλλογή του Δ. Λουκάτου (Νεοελληνικοί παροιμιόμυθοι) και δεν μπορώ να ελέγξω αν τη συμπεριλαμβάνει [τελικά ο Λουκάτος έχει ακριβώς την παραλλαγή του Πολίτη με του γούναρη την κάδη], πάντως παραλλαγές της βρίσκω στις Παροιμίες του Νικολάου Πολίτη. Βρίσκω εκεί μια φράση που λεγόταν στη Σωζόπολη “Θ’ ανταμωθούμε στα κιουρτζίδικα” (τουρκ. τα γουναράδικα). Πιο χαρακτηριστικά, βρίσκω μια πιο αναπτυγμένη παραλλαγή:

Τ’ αλεπόπουλα ρώτησαν την αλεπού, “Πού θ’ ανταμωθούμε;” “Εις του γούναρη την κάδη”.

Γούναρης, φυσικά, ο γουναράς. Και η κάδη είναι ο κάδος, όπου τα δέρματα μουλιάζουν σε διάφορα υγρά για να μαλακώσουν κατά την κατεργασία τους. Ο Πολίτης σημειώνει ότι υπάρχει μύθος πίσω από τη φράση: όταν η αλεπού ανάθρεψε τα παιδιά της και τα μεγάλωσε ώστε να μπορούν πια μόνα τους να φροντίζουν την τροφή τους, εκεί που αποχαιρετιόντουσαν τα αλεπόπουλα τη ρώτησαν πότε θα ξανασυναντηθούν -και εκείνη, πολύπειρη, έδωσε αυτή την απάντηση. (Να διορθωθεί λοιπόν κι αυτό που έγραψε η Αυγή, ότι ο παροιμιακός χαιρετισμός ήταν ανάμεσα σε αλεπούδες, κουνάβια και άλλα γουνοφόρα ζούδια: ανάμεσα στην αλεπού και στα παιδιά της είναι το σωστό).

Ο Πολίτης προσθέτει ότι τη φράση τη λένε χαριτολογώντας φίλοι που αποχωρίζονται και δεν έχουν προοπτική να συναντηθούν στο κοντινό μέλλον. Παραπέρα, παραθέτει πάμπολλες αντίστοιχες παροιμίες σε άλλες γλώσσες, αν και σε καμιά δεν υπάρχει η έννοια της αντάμωσης, απλώς η διαπίστωση ότι όλα τα αλεπουδοτόμαρα τελικά καταλήγουν στον γουναρά.

Φαίνεται μάλιστα ότι την παροιμιακή φράση δεν την είπε πρώτος ή δεν την έλεγε μόνο ο Βελουχιώτης. Από πληροφορίες του φίλου Εαρίωνα στη Λεξιλογία, την ίδια φράση τη χρησιμοποιούσε η παλιά κλεφτουριά επί Τουρκοκρατίας, όπως τουλάχιστον παρουσιάζεται στην πατριωτική πεζογραφία (Δημ. Φωτιάδης, Λάππας, Σταμέλος). Το θέμα αυτό θέλω να το ψάξω λίγο περισσότερο, αλλά καθόλου δεν το αποκλείω, αφού οι σχέσεις μεταξύ κλεφτουριάς και εθνικής αντίστασης είναι πολυποίκιλες και εντονότατες. Από την άλλη, αν λεγόταν από τους κλέφτες, μάλλον θα το επισήμαινε ο Πολίτης.

Πάντως, μετά τον Βελουχιώτη, η φράση πέρασε στο λεξιλόγιο της διωκόμενης αριστεράς, όπως διασώζει το παρακάτω απόσπασμα από τον Ριζοσπάστη (16.5.1947) που το εντόπισε πάλι ο Εαρίων: Γέμισε το πόρτο από εξόριστους… όσο πάνε και μαζεύονται περισσότεροι –εξόριστοι και ντόπιοι. Να χαιρετήσουν τους αξιωματικούς του ΕΛΑΣ… Ο κόσμος από την προκυμαία χαιρετά… Προκυμαία και μαούνες ανταλλάσσουν ευχές. «Καλή αντάμωση»… Κι από τη μαούνα απαντούν: «Στα γουναράδικα». Είναι μια ευχή βγαλμένη από λαϊκή παροιμία. Την έλεγαν στον ΕΛΑΣ πριν από τις μάχες. Είναι κάτι σαν το «καλό βόλι» του 1821 και το «ψυχή βαθιά» της Αντίστασης. Συμβολίζει το θάρρος και την αυτοθυσία, την ελληνική παλληκαριά, την περιφρόνηση του θανάτου.

Νομίζω πως το απόσπασμα αυτό συνοψίζει πολύ καλά τη σημασία της φράσης όπως χρησιμοποιήθηκε, αλλά παραθέτω ένα ακόμα, από χρονογράφημα του Νίκου Παπαπερικλή (Φιλικού) στον Ριζοσπάστη, ο οποίος, αναθυμώντας το 1982 έναν παλιό του συναγωνιστή, γράφει:

Ορέ συναγωνιστή, λέει, χρόνια και ζαμάνια που έχουμε να ανταμώσουμε. Πώς μας τρώει και μας καταπίνει αυτή η απέραντη η Αθήνα! Κάποτε, θέλαμε δε θέλαμε, μας ένωνε ο φασισμός στη ρημάδα τη φυλακή, όπως οι αλεπούδες στα γουναράδικα.

Έχουμε δηλαδή μια παροιμιακή φράση που βασίζεται σε παροιμιόμυθο, που λεγόταν εδώ και αιώνες, κυρίως σαν αποχαιρετισμός φίλων (και ενδεχομένως από τους κλέφτες πριν το 1821) και την οποία συνήθιζε να τη λέει ο Άρης Βελουχιώτης όταν αποχαιρετιόταν με συναγωνιστές του στο βουνό. Εξαιτίας της χρήσης από τον Άρη Βελουχιώτη, η φράση ξανάγινε γνωστή και παροιμιακή, τώρα κυρίως μεταξύ των αριστερών.

Το θέμα τελειώνει θαρρώ εδώ, αλλά μια και είμαστε ιστολόγιο που λεξιλογεί, να επεκταθούμε λίγο. Η γούνα είναι λέξη μεσαιωνική, δάνειο από τα μεσαιωνικά λατινικά, κελτικής αρχής. Ο γουναράς ή γούναρης λέγεται και βυρσοδέψης, και ταμπάκης (τούρκικο, θαρρώ). Για την κατεργασία του δέρματος χρησιμοποιούσαν αρκετά δύσοσμα υλικά (ας πούμε, τα άφηναν δυο μέρες μέσα σε σκυλόσκατα) κι έτσι η γειτονιά των βυρσοδεψών, τα ταμπάκικα, έπρεπε να βρίσκεται στις παρυφές της πόλης. Όμως ήταν επάγγελμα επικερδές, ο δε Νικ. Πολίτης έχει και την παροιμία “Γουναράδες βρωμεροί – και στην τσέπη όλο φλουρί”, καθώς και διάφορες αντίστοιχες σε ευρωπαϊκές γλώσσες, που τις μεταφράζει, π.χ. βρωμερό τομαράκι, κουδουνιστό παραδάκι. Αυτά τα βρήκα καθώς έψαχνα στη συλλογή του Πολίτη για την παροιμία με τα γουναράδικα: έψαξα στην αλεπού (δεν ήταν εκεί), έψαξα στο λήμμα “γούνα”, χωρίς επιτυχία, τελικά το είχε στο λήμμα “ανταμώνω”!

Όσο για τη φράση του βουλευτή Διαμαντόπουλου, νομίζω ότι κακώς τράβηξε τόσο την προσοχή, ειδικά όταν στην ίδια συνεδρίαση ειπώθηκαν απρέπειες ολκής. Χτες υπήρξε και συνέχεια, αφενός αστεία και αφετέρου θρασεία. Αστεία από την βουλευτίνα Καστοριάς της Νέας Δημοκρατίας (χωρίς σχόλια) και θρασεία από τον εκπρόσωπο του φιλοναζιστικού κόμματος, ο οποίος αποκάλεσε ‘εμφυλιοπολεμικές’ τις εκφράσεις. Σημειώνω ότι πρόκειται για τον πολιτικό απόγονο εκείνων που έγραφαν στα επίσημα ανακοινωθέντα τους “Εκ των ημετέρων απώλειες: είς Γερμανός”! Ε, ναι, έτσι ίσως εξηγείται.

About these ads

109 Σχόλια to “Δυο λόγια για τα γουναράδικα”

  1. Gpoint said

    Καλημέρα 1 (πάλι πρόβλημα με την ώρα ο αυτόματος ; ( Longines ? )

  2. dr7x said

    Νικοκύρη, αν προσέξεις, και στο απόσπασμα του Ριζοσπάστη του 1947 κάνει διάκριση των γουναράδικων με το «ψυχή βαθιά» της Αντίστασης. Είναι πιθανό. λοιπόν, η φράση να χρησιμοποιήθηκε από τον Βελουχιώτη και στη διάρκεια της Αντίστασης (αφού μάλιστα υπάρχει η μαρτυρία του Κοτζιούλα), αλλά να έγινε ευρύτερα εμβληματική στον Εμφύλιο.

  3. Gpoint said

    Οσον αφορά τα πολιτικά… γουναράδικα, ξεγουναράδικα, κάηκε η γούνα μας γιατί ο λύκος γούνα αλλάζει αλλα τομάρι δεν αλλάζει !

  4. Γς said

    Το έλεγε ο Αρης τότε με τους γερμανούς.

    Μας έρχεται σήμερα κι ο γερμανός ΑΜΕΑ.

    Ζήταγε κι ο Γς Εμενταλ στου Σκλαβενίτη χτες.
    -Να σου βάλω απ αυτό το ντόπιο;
    -Φτιάχνουμε κι εμείς Εμενταλ;
    -Γερμανίας είναι, ντόπιο δηλαδή.

  5. Τον έχει και ο Λουκάτος τον παροιμιόμυθο (αρ. 323), αλλά τον αντλεί από τον Πολίτη. Στο σχόλιο λέει: «Σημαίνει τη μοίρα του κυνηγημένου αυτού ζώου (στην κάδη του γουναρά θα χτυπηθή το τομάρι του), αλλά και ότι όσοι συνεργάζονται σε κάτι επικίνδυνο, θα καταλήξουν κάποτε στη φυλακή και στο θάνατο. Έλεγαν το μυθοδιάλογο και οι ξενιτεμένοι ή οι πολεμιστές, και σαν πικρό αστείο, όταν ξεκινούσαν για την άγνωστη μοίρα τους.»

  6. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ για τα πρώτα σχόλια!

    5: Νάσαι καλά, δεν τον είχα πρόχειρο τον Λουκάτο αλλά κάτι θυμόμουν.

    3: Αυτά αλληλομπλέκονται, πρώτο και δεύτερο αντάρτικο. Και η φράση “ψυχή βαθιά”, που τη διακρίνει όπως λες ο Ρ. του 1947, σήμερα -λόγω Βούλγαρη περισσότερο- ως φράση του Εμφυλίου έχει περάσει.

  7. Πάνος με πεζά said

    Ακόμα κι εγώ που δεν είμαι ο μαιτρ στην ιστορία του Εμφυλίου, καταλαβαίνω το ύφος αυτής της φράσης. Δεν ξέρω γιατί ο Διαμαντόπουλος και ο Πρετεντέρης εκτέθηκαν παραποιώντας το νόημα…

  8. ΄Καλημέρα Νικοκύρη. Εξαιρετικό και το σημερινό άρθρο σου.

    Με το βυρσοδέψη Παπίρο (στο ρόλο ο Βασίλης Κολοβός), που τον “έγδαραν” τα πλαστικά, ασχολείται ο Τάσος Ψαρράς στη βραβευμένη του ταινία “Το εργοστάσιο”.

    http://antipera-oxthi-culture.blogspot.gr/2009/02/1981.html

  9. ChrisMaGR said

    Καλημέρα. Το ιστολόγιο είναι προβλέψιμο (με την καλή έννοια). Ήμουν σίγουρος ότι το σημερινό άρθρο θα είχε αυτό το θέμα, και μπήκα και νωρίτερα (δεν είχε ακόμη αναρτηθεί) ώστε με τη σειρά μου να το μοιραστώ στα κοινωνικά δίκτυα.
    Ελπίζω να διαβαστεί από πολλούς.

  10. MelidonisM said

    για την ετυμολογική καθαρότητα
    “ραντεβού στα κιουρκτσίδικα/κιουρξίδικα”
    kürkçü (γουναράς)

    Όσο για τους άλλους, που ηθελημένα ή από άγνοια επιδίδονται σε ερμηνείες περί γουναράδικων, αν δεν μπορούν να κάνουν κάτι καλύτερο για όσα συμβαίνουν, ας ασχοληθούν καλύτερα με τις προσφιλείς τους γούνες, τα βιζόν τους. http://www.koutipandoras.gr/39914/%CF%81%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B5%CE%B2%CE%BF%CF%8D-%CF%83%CF%84%CE%B1-%CE%B3%CE%BF%CF%85%CE%BD%CE%B1%CF%81%CE%AC%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7-%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CE%B3.html

  11. Ας το γράψω κι εδώ, μια πρόσφατη αναφορά της φράσης από απροσδόκητα χείλη. Το Βήμα, 13/11/2011:

    Από την άλλη πλευρά, στη γραµµή του «όχι» [Σημ. του Δύτη: στην συγκυβέρνηση Παπαδήμου] παραµένουν δίνοντας «σκληρή» εσωτερική µάχη κυρίως οι κκ. Γ. Μουρούτης (διευθυντής Γραφείου Τύπου) και Γ. Χαρβαλιάς (δηµοσιογράφος και σύµβουλος του κ. Σαµαρά), αλλά και ο πρόεδρος του «∆ικτύου 21» κ. Φ. Κρανιδιώτης, ο οποίος, αν τα πράγµατα δεν πάνε καλά για τη Ν∆, «ευχήθηκε» µε τη φράση του Αρη Βελουχιώτη: «Καλή αντάµωση στα… γουναράδικα».

    (μέσω Ακίνδυνου)

  12. sarant said

    Eυχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    11: Χα-χα, ο εμφυλιοπολεμικός Φαήλος!

    10: Δεν προλάβαινα να το ψάξω τι σημαίνει, κι εμπιστεύτηκα την ασαφή αναφορά του Πολίτη, ευχαριστώ!

    8 : Είναι πολύ καλός ο Κολοβός σε αυτό τον ρόλο!

  13. Indie said

    Καλημέρα! Ευχαριστούμε γι’αυτή την πολύ ενδιαφέρουσα ανάρτηση. Θα μου έκανε εξαιρετικά μεγάλη εντύπωση να μην γνωρίζει την προέλευση της φράσης ο Πρετεντέρης… Νομίζω επομένως πως δεν χωράει αμφιβολία για τις προθέσεις του την ώρα που έδινε αυτή την εμπνευσμένη ερμηνεία. Όπως και να’χει, καλό είναι να ανασύρονται τέτοιες φράσεις πού και πού γιατί το μόνο που πετυχαίνουν τελικά είναι να ξεμπροστιάζουν και να εκθέτουν τους ανιστόρητους (βλ. βουλευτίνα της ΝΔ, ΧΑ κλπ.) ή όσους προσποιούνται ότι δεν καταλαβαίνουν.

  14. vagelford said

    “και θρασεία από τον εκπρόσωπο του φιλοναζιστικού κόμματος…”

    Η πρώτη μου σκέψη ήταν, με το φιλοναζιστικό μάλλον εννοεί τη ΝΔ αφού τα αβγά είναι ναζιστικό, αλλά μετά διάβασα τη συνέχεια.

  15. Γιώργος Θαλάσσης said

    6. Πικρό αστείο.
    Και μαζί υποταγή στη μοίρα, πρόγνωση του φριχτού τέλους, αλλά και προσπάθεια να το αποφύγουν. Σχετίζεται σίγουρα με το “καλό βόλι” όχι για τους ενάντιους (δηλ. να είσαι ευθύβολος, να “σκοτώσεις πολλούς”) αλλά να δεχτείς ο ίδιος καίριο χτύπημα, να μη “μαρτουρέψεις” (βασανιστείς). Συνήθως με τις φράσεις αυτές προσπαθείς να αποφύγεις το κακό (“μακριά να γένει” κλπ.) αλλά σίγουρα πίσω από την παλικαριά της συγκεκριμένης κρύβεται η αποτρεπτική προσπάθεια (πρβ. -άσχετο αλλά καλό- σε ελεύθερη απόδοση το ρώσικο “ο θεός να δώσει να μην είναι το τελευταίο μας ποτήρι, αλλά αν είναι το τελευταίο, τότε…να μη δώσει!)
    Ο Πρετεντέρης βέβαια, θα έψαξε αναλυτικά τη φράση στα…γερμανικά λεξικά. Ίσως στη γλώσσα των αφεντικών του να σημαίνει “θα σας σφάξουμε”!

  16. sarant said

    15: Παρέλειψα να αναφερθώ στα αποτροπαϊκά, όπως το Καλό βόλι, που υπαρχουν σ’ όλες τις γλώσσες, εννοείται και για πιο ανώδυνα συμφραζόμενα π.χ. εξετάσεις (break a leg/ bocca lupo κτλ.) Πρέπει άλλωστε να τα έχουμε ξανασυζητήσει, αλλά η Μαρία που τα πανθ’ ορά λείπει σε διακοπές και δεν ξέρω την παραπομπή.

  17. Ο βουλευτής είπε “ραντεβού στα γουναράδικα” και όχι “καλή αντάμωση στα γουναράδικα”, και αυτό ίσως εξηγείται επειδή η φράση με τη λέξη “ραντεβού” έγινε γνωστή στις νεότερες ηλικίες (στις οποίες ανήκει και ο Διαμαντόπουλος) από το τραγούδι “Του Αρη” του χιπ-χοπ συγκροτήματος Social Waste:

  18. ΠΑΝΟΣ said

    Είμαι φιλόζωος,δεν επιθυμώ τις γούνες.Βασανίζουν τα ζωάκια.Μακριά τα γουναράδικα κι οι γούνες!

  19. sarant said

    17: Ναι, έτσι εξηγείται. Κοκκινίζοντας ομολογώ ότι δεν ήξερα καθόλου το τραγούδι -αχ, εσείς οι νέοι!
    Σευχαριστώ πολύ!

  20. Πέπε said

    α. Δε νομίζω ότι η τέχνη του γουναρά ταυτίζεται με αυτήν του βυρσοδέψη/ταμπάκη. Ο ταμπάκης βγάζει δέρματα άτριχα για τσάντες, παπούτσια, λουριά διάφορων χρήσεων κλπ..
    Όλα όσα θα θέλατε να ξέρετε για τους ταμπάκηδες αλλά ντρεπόσασταν να ρωτήσετε, εκτίθενται κατά τρόπο συναρπαστικό στο «Ταμπάκικο» (διήγημα από την ομώνυμη συλλογή) του Κώστα Καλατζή. Αναφέρεται στα ταμπάκικα του Καρλοβάσου. Επ’ ευκαιρία, πρόκειται για έναν αξιόλογο, μάλλον άγνωστο (νομίζω) σύγχρονο πεζογράφο που συνιστώ οπωσδήποτε. Η σπουδαιότερη «ανακάλυψή» μου μέχρι που έμαθα τον Μακριδάκη.

    β. «Γούναρης, φυσικά, ο γουναράς»:
    Συμφωνώ ότι δε θα μπορούσε να σημαίνει τίποτε άλλο, αλλά το «φυσικά» μού κάνει εντύπωση. Είναι μάλλον ασυνήθιστη κατάληξη.

    γ. Τι σημαίνει ψυχή βαθειά, και ποια είναι η ιστορία;

  21. ChrisMaGR said

    Δεν έχω λόγια.

  22. spiral architect said

    http://teddygr.blogspot.com/2013/07/blog-post_17.html

    Καλημέρα. :)

  23. akindynos said

    Ο Βέλτσος λέει πως πρόκειται για τούρκικη παροιμία

  24. sarant said

    20α: Δεν νομίζω ότι γίνεται πάντοτε η διάκριση. Οι γουναράδες δουλεύουν και άτριχα, οι ταμπάκηδες όχι.
    20γ: Δεν έχω δει την ταινία και αυτή τη στιγμή δεν έχω δυνατότητα να το αναλύσω, γκούγκλισε και κάτι θα βρεις.

    21: Ε, το έχω και στο άρθρο -χωρίς σχόλια κι εγώ :)

    22: Πολύ καλά τα λέει, καλημέρα!

  25. 20γ Απ΄ όσο θυμάμαι όταν είχε βγει η ταινία και είχε γίνει θέμα ο τίτλος, ήταν ευχή που αντάλλαζαν μεταξύ τους οι αντάρτες στον εμφύλιο και προέρχεται από το ομώνυμο ποίημα του Αιμίλιου Βεάκη. Βλέπω πρόχειρα πως υπάρχουν πολλές γκουγκλιές για το θέμα.

  26. 19,
    Νίκο, κι άλλοι παραξενεύτηκαν με τη λέξη “ραντεβού” :)

    «Ρε σύντροφε είναι ποτέ δυνατόν να είπε ο Βελουχιώτης τη λέξη “ραντεβού”; Μίλαγε γαλλικά ο Αρης ή του άρεσαν οι καλοί τρόποι; “Θα ανταμώσουμε στα γουναράδικα” θα είπε αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ, εμ θέλει να οικειοποιηθεί τον Βελουχιώτη, εμ τον θέλει να κλείνει ραντεβού. Αμ την άλλη από την Καστοριά την άκουσες; “Να αφήσουμε τους γουναράδες στην ησυχία τους” είπε. Γι’ αυτό σου λέω “έχει γίνει εδώ μέσα το κλουβί με τις τρελές”».

    Την ώρα που ο Θανάσης Παφίλης ανέπτυσσε στο καφενείο της Βουλής τους προβληματισμούς του για όσα διαμείβονται στην ολομέλεια το τελευταίο διήμερο [...]

    http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_18/07/2013_509989

  27. 16 Η Μαρία κάνει μπάνια αλλά το μυστικό όπλο της, ο γούγλης, δουλεύει ακόμα: ένα, δύο (αλλά θυμάμαι κι εγώ ότι υπάρχει κι άλλο).

  28. Τίτος Εξώς Χριστοδούλου said

    Εμβριθές, όπως πάντα. Και Σωκρατικό, περιέχοντας βρώμικες, δύσοσμες λέξεις, όπως ‘βυρσοδέψης’..

  29. Alexis said

    #15, Νομίζω ότι το “καλό βόλι” είχε διπλή σημασία δηλ. και να είσαι ο ίδιος εύστοχος αλλά και να δεχτείς καίριο πλήγμα αν τύχει και σε χτυπήσουνε, ώστε να σε σκοτώσει μια κι έξω και να μην πέσεις στα χέρια του εχθρού ζωντανός.

    Πράγματι (#20) ο γουναράς και ο βυρσοδέψης δεν είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα…

  30. ππαν said

    Απίστευτος Πρετεντέρης…Κανείς δεν θυμάται πως πριν χρόνια, όταν ο Διονύσης Χαριτόπουλος είχε βγάλει τον “Βελουχιώτη” η Μαλβίνα Κάραλη έκλεινε τις εκπομπές της στο Σκάι με το “Καλή αντάμωση στα γουναράδικα”;

  31. @20

    Η φράση “ψυχή βαθιά” ήταν φράση του ΕΛΑΣ και του πρώτου αντάρτικου και όχι του εμφυλίου.
    Την συνήθιζαν στον ΕΛΑΣ περιοχής Αττικής-Βοιωτίας και αποδίδεται στον Κοζανίτη καπετάνιο Μιχάλη Παπαζήση.

    Ασχετα με την ατσαλοσύνη του Βούλγαρη να την χρησιμοποιήσει σαν τίτλο και σαν φράση των μαχητών του ΔΣΕ, η αλήθεια είναι ότι ο Ζαχαριάδης την είχε απαγορέψει στον ΔΣΕ, όπως και πολλές άλλες “βλαβερές ελασίτικες συνήθειες”, όπως έλεγε.

    Αν πέσετε επάνω σε αυτό:

    http://www.koel.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=3618:2009-10-27-23-48-09&catid=181:276-23102009&Itemid=163

    μη δίνετε σημασία, βλακείες λέει πως “είναι παρμένος από το ποίημα Ψυχή Βαθιά του Αιμίλιου Βεάκη, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Ελεύθερα Γράμματα το 1945″.

    Είναι ελασίτικη έκφραση και δεν χρησιμοποιήθηκε στον Εμφύλιο.

  32. Συνέχεια στο 27: εδώ λεξιλογικά για το αποτροπαϊκός/αποτροπιαστικός.

  33. Anasto said

    Κι εγώ έλεγα πως λόγω του κεφαλιού θα άκουγα για Ανάφη, Αγανάκτηση, Στανιό, Παναχαϊκή, -πίλαφο κ.λπ. :P

    Ωραίο το τραγούδι @17 και πολύ συγκινητικές οι εικόνες.

    Καλημέρα

  34. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    27-32: Α μπράβο!

    31: Το ποίημα του Βεάκη χρησιμοποιεί την έκφραση, όχι η έκφραση γεννήθηκε από το ποίημα!

    30: Να πω την αμαρτία μου, σπάνια έβλεπα Μαλβίνα, αλλά τώρα που το λες σαν να το θυμάμαι αμυδρά.

    23: Δεν είναι μόνο τούρκικη, ο Πολίτης έχει δεκάδες ανάλογα σε διάφορες γλώσσες -αλλά ο διάλογος υπάρχιε μόνο στην ελληνική παροιμία.

  35. Πέπε said

    @21: Είναι καθυστερημένη;

    Ας πούμε ότι δεν κατάλαβε τη φράση (αν και την κατάλαβε, αυτό προκύπτει από το δεύτερο μισό της δημηγορίας της). Ωραία, έστω λοιπόν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αναφέρθηκε στον επαγγελματικό κλάδο των γουναράδων, που ως γνωστόν είναι σημαντικός στην Καστοριά. Ότι θα τους κλείσουν, από πού προκύπτει; Απλώς επειδή είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, ο εχθρός των πάντων; Δηλαδή αν ένα μέλος (ή ένας υποστηρικτής, ή ένας που ίσως να είναι υποστηρικτής) του ΣΥΡΙΖΑ πει μια φράση όπου να περιλαμβάνεται η λέξη για κάποιο επάγγελμα, π.χ. «πήγα σήμερα στο ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ για τσιγάρα», θα σημαίνει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ επιθυμεί το θάνατο του αντίστοιχου επαγγελματικού κλάδου;

    Ο αστυνομικός είναι ορχήστρα εγχόρδων…

  36. ιστοριοδιφης said

    “Πάντως, μετά τον Βελουχιώτη, η φράση πέρασε στο λεξιλόγιο της διωκόμενης αριστεράς, όπως διασώζει το παρακάτω απόσπασμα από τον Ριζοσπάστη (15.6.1947) που το εντόπισε πάλι ο Εαρίων…”

    Το ορθόν είναι στον Ριζοσπάστη της 16 Μαΐου 1947 σελίδα 3.

    Ας αντιγράφουμε τους άλλους αλλά ας το κάνουμε σωστά: :) ” Μου προεξοφλείτε το αυριανό θέμα, οπότε μοιραία θα πάρω κι εγώ κάμποσα απ’ όσα γράψατε.”

  37. 34,
    Νίκο, σε μένα το λες το:

    «31: Το ποίημα του Βεάκη χρησιμοποιεί την έκφραση, όχι η έκφραση γεννήθηκε από το ποίημα!»

    Αυτό είπα κι εγώ. Η έκφραση προϋπήρχε του ποιήματος, το οποίο τυπώθηκε μετά το 1945.

  38. sarant said

    37: Όχι, το λέω σαν διαπίστωση.

    36: Μερσί για τη διόρθωση.

  39. Γς said

    Γουναράδικα, γούνες και πάνω στην ώρα και τα γουνάκια.

  40. 31-34 οκ λύθηκε κι αυτό.

  41. gryphon said

    Δέν είναι πάντως ολοι οι άνθρωποι που δέν είναι αριστεροί σάν τόν Πρετεντερη η σαν τους ψοφιους δεξιους τής νδ.
    Δεν ξέρω τι ιδέα μπορει να εχει ο Διαμαντοπουλος η διαφοροι εκει στον συριζα για το τι εντυπωση δινουν στους άλλους η αν φαντασιωνονται οτι είναι επαναστάτες η απειλητικοι για το σύστημα κλπ αλλα προσωπικα νομιζω οτι είναι πολυ γελασμενοι.
    Εμενα αυτή του η δηλωση που θεωρω οτι λογω αγνοιας τήν ειπε με απειλητικη και καλα διαθεση μου ακουγεται κωμικη ειπωμενη απο το συγκεκριμενο ατομο οπως για να είμαι ειλικρινης μου ακουγεται κωμικη η απειλη “εσεται ημαρ” που λενε κατα καιρους διαφοροι τής αλλης πλευρας
    Απο τον αρχηγο τους μεχρι τήν Δουρου με τους “Κορυσχαδες” τον Διαμαντοπουλο με τα γουναραδικα μεχρι εναν “παραλια” με βερμουδα και σαγιοναρες που ειδα να μιλαει στο συνεδριο μου ειναι απλα αδυνατο να δω αυτους τους ανθρωπους σαν επαναστατες που τους φοβαται το συστημα.Υποκειμανικα και αυθαιρετα ισως θεωρώ οτι τήν ιδια αποψη εχει και ενα μεγαλο μερος τών συγκυριακων ψηφοφορων του που τήν κανουν και αυτοι σιγα σιγα γυριζουν εκει που ηταν δηλαδη γυρω στο 4%.

  42. tofistiki said

    Αν θυμάσαι, Νίκο, τη φράση την έλεγε κι ο μπαμπάς τα τελευταία χρόνια, όταν αποχαιρετίζονταν μετά από τις ετήσιες συναντήσεις των παλαιών συμμαθητών του Γυμνασίου Μυτιλήνης. Και η έννοια της φράσης ήταν ‘ποιος ξέρει αν, και πόσοι, θα ξαναβρεθούμε ζωντανοί του χρόνου’…

  43. Γιάννης Κουβάτσος said

    ”Κακόβουλη η ερμηνεία του Πρετεντέρη”, ”φιλοναζιστικό κόμμα”, τι συκοφαντίες, Θεέ μου! ;)

  44. Πριν από αρκετό καιρό, και πριν προκύψει η τωρινή ιστορία, είχα πέσει απάνω σε μία πολύ γοητευτική εναλλακτική εξήγηση για τη φράση αυτή. (Δεν αποκλείεται να ισχύει παράλληλα ή/ και προσθετικά με αυτή περί αλεπούς).
    Επειδή η δημοσίευση έγινε με σημείωση στο Facebook, στο οποίο δεν έχουν όλοι απαραίτητα πρόσβαση, αναγκαστικά παραθέτω παρακάτω με κόπι/ πέιστ το σύνολο της ανάρτησης.

    Γιατί ο Άρης Βελουχιώτης έλεγε «Καλή αντάμωση στα γουναράδικα»; Μήπως ο Βελουχιώτης ήταν ηττοπαθής; Γιατί η αριστερά εξηγεί τη φράση ότι «θα χάσουμε τον πόλεμο έτσι κι αλλιώς και θα μας γδάρουν»; Και γιατί οι αντίπαλοι του Βελουχιώτη και της αριστεράς δεν χρησιμοποίησαν ποτέ τα γουναράδικα ως απειλή ή φόβητρο, εάν η εξήγηση που δίνει η αριστερά είναι η σωστή; Τι δεν καταλαβαίνουμε;

    Ας πάμε όμως στην Κωνσταντινούπολη του 2010. Αν δεν είδατε ποτέ τη σειρά Εζέλ, έχετε υπ’ όψη σας ότι πρόκειται για μια δημόσια συζήτηση για την οικονομία και την πολιτική της διαχείριση που ξεφεύγει πολύ από τα στενά καπιταλιστικά-αντικαπιταλιστικά της πλαίσια, μια και ασχολείται με το πριν-τον-καπιταλισμο και κυρίως με το μετά .

    Στο επεισόδιο αυτό, ο Ραμίζ Νταή πηγαίνει με τον Εζέλ (αυτοί ανήκουν στην ομάδα εκείνη που αντιπροσωπεύει τις συντεχνίες όλων των ειδών που εξακολουθούν να δρουν υπόγεια στην Πόλη αν και έχουν υποχρεωθεί στην παρανομία μέσα στο νέο εκσυγχρονισμένο καπιταλιστικό πλαίσιο) στα γουναράδικα της Πόλης και στο 28:00 ο Ραμίζ λέει ότι όλοι θα περάσουμε από τα γουναράδικα στο τέλος.

    Τι είναι αυτά τα γουναράδικα τέλος πάντων; Τα γουναράδικα ήταν η περιοχή των αστικών κέντρων που επιφυλασσόταν στην συντεχνία των γουναράδων (τα μέλη των συντεχνιών δεν μπορούσαν να ανοίξουν μαγαζί όπου ήθελαν, αλλά ευρίσκονταν όλα μαζί στην ίδια γειτονιά). Ιστορικά, οι γουναράδες επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ήταν η πιο ισχυρή συντεχνία, μαντέψτε γιατί…

    Διότι είχαν κατορθώσει, με αγώνες φυσικά, οι γουναράδες να μην χωρίζονται σε συντεχνίες ανάλογα με το θρήσκευμά τους (μουσουλμάνοι, χριστιανοί, εβραίοι κλπ), αλλά να είναι όλοι μαζί. Το «όλοι μαζί» σήμαινε ότι κατόρθωναν όχι μόνο να προστατεύουν τα συμφέροντά τους αλλά να έχουν λόγο στην πολιτική διαχείριση της κάθε πόλης, και εν τέλει στην Οθωμανική Αυτοκρατορία την ίδια.

    Στο επεισόδιο αυτό λοιπόν, ο Ραμίζ Νταή πάει με τον ψυχογυιό του στον Μάρκο που είναι γουναράς (και χριστιανός και ελληνικής καταγωγής). Φυσικά δεν πάνε στο κατάστημα για να αγοράσουν γούνες, αλλά πάνε για δουλειές.

    Δεν κατάφερα να βρω το επεισόδιο αυτό με ελληνικούς υπότιτλους για να δείτε τη συνέχεια της συζήτησης (28:00 -30:45, 34:38-38:35), αλλά μπορώ να περιγράψω τι ακριβώς κάνουν εκεί: ο Ραμίζ συστήνει τον Μάρκο στον Εζέλ και το αντίστροφο και εξηγεί ότι η οικονομική διαχείριση για τον Ραμίζ γίνεται από τον Μάρκο στα γουναράδικα. Εξουσιοδοτεί τον Εζέλ στον Μάρκο να λάβει ό,τι ποσό θελήσει και την ίδια στιγμή εξηγεί στον Εζέλ ότι η διαχείριση στα γουναράδικα γίνεται με τον παληό τον τρόπο: ούτε πολλές κουβέντες ούτε γραπτές αποδείξεις, ο λόγος των ανθρώπων αρκεί. Ο καθένας έχει το ρόλο του και τις αρμοδιότητές του και όλοι μαζί μέσα από τα γουναράδικα διαχειρίζονται τον πλούτο των συντεχνιών.

    Αν μάλιστα νομίζετε ότι τα γουναράδικα και η οικονομική διαχείριση είναι προνόμιο αποκλειστικά των ανδρών γελιέστε: σε επόμενο επεισόδιο, όταν πια ο Ραμίζ Νταή θα έχει σκοτωθεί, ο Εζέλ εφαρμόζει την εξουσιοδότηση για να πάρει χρήματα από τον Μάρκο, όχι για λογαριασμό του, ούτε καν για λογαριασμό της συντεχνίας ή του συμβουλίου των συντεχνιών, αλλά για να τα πάει στην θυγατέρα του Ραμίζ, ώστε να τα διαχειριστεί εκείνη όπως ξέρει καλύτερα.

    Επομένως, μόνο ηττοπαθής δεν ήταν ο Άρης Βελουχιώτης και μόνο αδαείς δεν είναι οι αντίπαλοί του που δεν αναφέρθηκαν ποτέ στα γουναράδικα. Ξέρετε γιατί; Γιατί ακόμη και εάν, όπως λέει ο Ραμίζ Νταή, όλοι περνούν στο τέλος από τα γουναράδικα, υπάρχουν τουλάχιστον δυο επιλογές για μια τέτοια βόλτα:

    Μπορεί να έχεις γίνει εμπόρευμα και μάλιστα γδαρμένο. Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα έχεις σκοτωθεί, σημαίνει μάλλον ότι θα έχεις ξεπουληθεί -και εξηγούμαι: ανάμεσα στα δύο μέρη της συζήτησης στα γουναράδικα που παραθέτω παραπάνω, παρεμβάλλεται μια «αναμνηστική» σκηνή όπου η αγαπημένη του Ραμίζ του επιστρέφει πίσω το δώρο/ακριβή γούνα, ουσιαστικά για να κρατήσει την ανθρώπινη υπόστασή της. Στο πρώτο μέρος της συζήτησης, αποδεικνύεται ότι τη γούνα δεν την πούλησε ποτέ ο Μάρκος, παρά την φύλαξε στο κατάστημα, γιατί πλέον η γούνα είχε πάψει να είναι εμπόρευμα, είχε γίνει απόδειξη της άρνησης της γυναίκας αυτής να κάνει ο,τιδήποτε που θα την υποτιμούσε.

    Μπορεί όμως να βρεθείς στα γουναράδικα ως συνδιαχειριστής, μπορεί να είσαι έμπιστος των πολλών, μπορεί να ανήκεις σε εκείνον τον κόσμο που δεν ξέχασε ότι εκτός από την καπιταλιστική διαχείριση, μπορεί να υπάρχει και κάποια άλλη, πιο συλλογική –κακή ή καλή ή βελτιώσιμη, αυτό είναι θέμα προς συζήτηση, αλλά σε κάθε περίπτωση πιο συλλογική και πιο οριζόντια διαστρωματωμένη, και σίγουρα μια διαχείριση όπου είναι «όλοι μαζί», ανεξαρτήτως θρησκεύματος/πιστεύω.

    Θα μου πείτε: και γιατί τότε σκοτώνεται ο Ραμίζ Νταή στο επεισόδιο αυτό; Γιατί δεν φοράει αλεξίσφαιρο. Bana göre değil, εξηγεί ο Ραμίζ στον Εζέλ, δηλ. δεν είναι σύμφωνο με μένα, με την προσωπικότητά μου, με την ιστορία μου, με το στυλ μου. Μέγα λάθος: άμα αλλάζουν οι καταστάσεις, αλλάζεις κι εσύ στυλ. Όμως ήδη ο Ραμίζ έχει χάσει την αγαπημένη του στον πόλεμο μεταξύ συντεχνιών και οργανωμένου εγκλήματος και θέλει να φύγει. Ο ψυχογυιός όμως το πήρε το αλεξίσφαιρο (ο Ραμίζ το πέταξε στα κρυφά), μια και η δουλειά του ήταν να επαναφέρει τον παλιό τρόπο διοίκησης στην Πόλη. Και οι δυο είχαν περάσει από τα γουναράδικα.

  45. Μαριλένα Θ. said

    Αυτή τη στιγμή, ο Μιχελάκης από το βήμα της Βουλής, συνεχίζει να αναμασά τις ίδιες ανοησίες για τα γουναράδικα… Έλεος!

  46. Γς said

    44:
    Βαθυστόχαστη ανάλυση.
    Τελικά πόσο έχουμε χάσει που έχουμε υποτιμήσει τις τούρκικες τηλεοπτικές σειρές.
    Σε λίγο θα είναι σημείο αναφοράς.
    Αντε ανοίξτε τα μάτια σας.

  47. aerosol said

    #17: Βασιλική, το τραγούδι δεν έχει τίποτα για γουναράδικα. Αν δεν υπάρχει άλλο άσμα που να αγνοώ, το “ραντεβού στα γουναράδικα” δεν είναι φράση οικεία στη νέα γενιά μέσω στίχων.

  48. Γς said

    Γουναράδικα
    Κάποτε η Μητροπόλεως ήταν γεμάτη από τέτοια.
    Οι παλιοί θα θυμούνται. Μιλάω για την δεκαετία του ’60.
    Η Μαία ήταν η αρχιτεχνίτισσα στο μεγαλύτερο από αυτά.
    Χρυσοχέρα, αλλά άτυχη. Πολύ άτυχη.
    Ηταν ο Θανάσης. Μαθηματικός, πανεπιστημιακός που έτυχε να πάει με τν καθηγητή του σε ένα συνέδριο στο Μαρόκο. Και πήρε και την Μαρία μαζί του. Κι αυτή θαμπώθηκε. Δεν τον ήξερε καλά και ούτε τον έμαθε ποτέ γιατί όπως ξαφνικά παρουσιάστηκε έτσι και εξαφανίστηκε.
    Και δεν σταμάταγε να λέει για το ταξίδι για τα αεροδρόμια για το Μαρόκο για το συνέδριο και …τον Θανάση.
    Την συμπονούσαμε και όλοι ευχαριστηθήκαμε όταν παρουσιάστηκε ο άλλος. Καλό παιδί, δουλευταράς και τίμιος. Την ζήτησε και έφερε και τους γονείς του. Κι ορίστηκε ο γάμος.
    Η Μαρία έλαμπε. Μας έδειχνε το νυφικό της, το καλύτερο των κυριλέ ραφτάδικων της Μητροπόλεως. Και τα κουφέτα οι μπομπονιέρες, εγώ της είχα κλείσει σε μια φίλη μου, καταπληκτικές.
    Και πήγαμε όλοι στο γάμο της. Γεμάτη η εκκλησία. Κι ο γαμπρός κούκλος. Τον ζηλεύαμε όλοι όπως περίμενε τη νύφη στο κεφαλόσκαλο της εκκλησίας. Και περίμενε, περίμενε, περίμενε.
    Πριν μια ώρα είχε πάρει τηλέφωνο η Μαρία τον Θανάση ότι παντρεύεται. Κι αυτός της είπε τα τρελά του.
    Και τα χρόνια πέρασαν. Κι ο Θανάσης δεν εμφανίστηκε. Κι η Μαρία αρρώστησε και πέθανε. Με το όνομά του.
    Και δεν την ξαναείδαν τα γουναράδικα της Μητροπόλεως.

  49. spyroszer said

    Στον “Κανάρη” πάντως του Δ. Φωτιάδη υπάρχει η φράση “Ευχήθηκαν καλή αντάμωση στον άλλονε κόσμο και τράβηξαν στα πόστα”.

    http://books.google.gr/books?id=F-MZAAAAIAAJ&q=%22%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%AE+%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AC%CE%BC%CF%89%CF%83%CE%B7%22&dq=%22%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%AE+%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AC%CE%BC%CF%89%CF%83%CE%B7%22&hl=el&sa=X&ei=c7DnUdSbFMSsParJgaAH&ved=0CC4Q6AEwADhu

  50. sarant said

    Eυχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

  51. NM said

    Τότε που τα λεγε ο Αρης, κλάνανε μέντες τρικολόρε. Τώρα που τα λέει ο Σύριζας, ξετσουτσουρεύονται και κάνουν σαν υστερικές κυράτσες. Τέλος πάντων, έχει ο καιρός γυρίσματα.
    Ο χαιρετισμός αυτός –αρκεί ν’ακούγεται από πραγματικούς στρατιώτες, που πάνε σε πραγματική μάχη- με κάνει ν΄ανατριχιάζω.
    Το ίδιο και ένας άλλος παλιώτερος:
    «Συστρατιώται ! Συνιστώ να γευματίσωμεν τώρα λιτώς, διά να μη βαρύνη η τροφή τας κινήσεις μας. Απόψε θα δειπνήσωμεν όλοι πλουσιοπαρόχως εις τα βασίλεια του Πλούτωνος.»
    (Ν.Εγκ.Λεξ. «Ηλίου», τόμ.«Ελλάς», σελ.151, παρ:«δ») – Δεν μπορώ να βρω την πρωτογενή πηγή και διατύπωση. Αν μπορεί να βοηθήσει κανάς φιλεύσπλαχνος συναναγνώστης….
    Και για να το γυρίσουμε και λίγο στο χαμογελαστό.
    -Κυρά βουλευτίνα (να χαρείς το βιζόν σου) πές μου: Γουναράς είν’ ο μπαμπάς σου;

  52. tofistiki said

    “Οργή” από τα Μεθυσμένα Ξωτικά, διασκευή από το “La rage” της Keny Arkana.

    Τα αντίπαλα στρατόπεδα χωρίζονται ξανά
    ή με την εξέγερση ή με την κανονικότητα.
    Ή με τις κουκούλες φίλοι μου ή με τις γραβάτες.
    Hasta la muerte mis amigos…
    ή πιο απλά, ραντεβού στα γουναράδικα…

  53. Ασύρματος said

    @17, 47: Βρίσκω αυτό το τραγούδι από το ίδιο συγκρότημα

  54. 47,
    έχεις δίκιο, το συγκεκριμένο τραγούδι των Social Waste, που έβαλα στο σχόλιο 17, δεν έχει τη φράση “ραντεβού στα γουναράδικα” μέσα.

    Μπερδεύτηκα, διότι υπάρχει ένα ακόμη τραγούδι τους (αυτά είναι τα 2 μεγάλα τους hit, που πάντοτε παίζονται μαζί), που λέγεται “με τον καιρό νάναι κόντρα”, και εκεί μέσα πάλι μιλάνε για τον Αρη (“τι να σου πω για τον Αρη”), για το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ κ.λπ.,
    και εκεί υπάρχει η φράση:

    “κι αν όλα μου πάνε κι εμένα τζάμπα κι άδικα,
    τότε, Τζαβέλλα, ραντεβού στα γουναράδικα”.

  55. Ονόμαρχος said

    Στο τέλος του κειμένου κάνετε αναφορά στη διαδικασία της κατεργασίας των δερμάτων. Απο αυτό ορμώμενος θα ήθελα να πω ότι η Άμφισσα ήταν μία τέτοια πόλη με πολλά ταμπάκικα (στη συνοικία Χάρμαινα π.χ.). Αυτή η απασχόληση είχε μεγάλη ιστορία, τόσο μεγάλη που στην αρχαιότητα οι κάτοικοί της ονομάζονταν Οζόλες Λοκροί, επειδή μύριζαν τα πόδια τους! Και τα πόδια τους μύριζαν επειδή έμπαιναν στου κάδους με τα δέρματα και τα πάταγαν οπότε οι μυρουδιές των δερμάτων και όλων των άλλων “υλικών” που χρησιμοποιούνταν τους έκαναν …μοσχομύριστους!!! Αυτό ως μία αφορμή για το ενδεχόμενο να θέλετε να γράψετε κάτι πιο αναλυτικό γύρω από τους Οζόλες, την Άμφισσα ή ότι άλλο σχετικό.

  56. για το φίλο που αναζητεί στο 51 την πρωτογενή πηγή,

    πολύ απλό:

    Tonight we dine at Hell!

  57. sarant said

    51-54: Γεμίσαμε γιουτουμπάκια!

    55: Αυτό με τους Οζόλες μπορεί να είναι επεξηγηματικός μύθος, αλλά θα το ψάξω -σ’ ευχαριστώ!

  58. 55 Στο 1’54” :)

  59. συγγνώμη, 56

  60. Και πιο σοβαρά για το 51:

  61. ιστοριοδιφης said

    Ο Κοτζιούλας στο “Όταν ήμουν με τον Άρη” δεν αναφέρει τίποτα σε δικό του λόγο και αφήγηση.

    Στο μέρος εκείνο του βιβλίου που επιγράφεται «Πως είδαν τον Άρη οι σύντροφοί του» υπάρχει δεύτερη στην σειρά αφήγηση του Μίμη – Δημήτριος Κωνσταντίνου, ελαιοχρωματιστής ετών 27 από τα μελίσσια.

    Μιλάει για το διάστημα Μάρτη του 1944 που απελευθερώθηκε από τον Ζέρβα και Απρίλη του 1944 (17/4/1944) που εκτελέστηκε ο Ψαρρός.

    «Έπειτα από μία μάχη της Ηπείρου ο Άρης αποχαιρετώντας το στρατό, πού χωρίζονταν, είπε:
    — Καλή αντάμωση στα γουναράδικα.
    (Ήταν μια φορά μια αλεπού κι ένας λύκος και πήγαν να
    κάμουν ζουλούμι στις κότες. Ο λύκος, λαίμαργος όπως ήταν, έφαγε πολλές, φούσκωσε και δε μπορούσε να βγει από το κοτέτσι. Τότε η αλεπού, πού ‘ταν απ’ έξω, τον αποχαιρέτησε με αυτή τη φράση, εννοώντας πως και τους δυο, αργά ή γρήγορα θα τούς σκοτώσουν.)
    Ο Άρης όμως δεν εννοούσε αυτό, αλλά ότι θα συναντηθούν σε καμία μεγάλη μάχη. Όπως και έγινε όταν ήταν να διαλυθεί ό Ψαρρός.»
    Σελ. 148

    Η μνήμη του Μίμη πρέπει να παίζει άσχημα παιχνίδια και θυμάται τα «γουναράδικα» πριν την Βάρκιζα (12/2/1945) ώστε να χρειαστεί να ξεφύγει από την σημασία του μύθου που ο ίδιος δίνει και να πει «Ο Άρης όμως δεν εννοούσε αυτό».

    Μάλλον το 902 έχει δίκιο για την μετά Βάρκιζας χρήση της ρήσης…

  62. sarant said

    61: Ο Μίμης στον Κοτζιούλα πράγματι μιλάει για το 1944. Και τα συμφραζόμενα εκεί κατατείνουν. Αλλά δεν είναι αυτή η μόνη πηγή. Από εδώ στις εξοχές που είμαι δεν έχω εύκολη πρόσβαση σε πολλά κιτάπια, αλλά και εδώ

    http://11lyk-perist.att.sch.gr/web1/Computer_Lab/velouxiotis/velouxiotis.htm

    λέει ότι καθιέρωσε τον αποχαρετισμό αυτό το 1944, άρα πριν από τη Βάρκιζα (θυμίζω Φλεβ. 1945). Από την ίδια πηγή υπονοείται ότι την έλεγε και νωρίτερα τη φράση αυτή, αλλά τότε την καθιέρωσε σαν αποχαιρετισμό. Εννοείται ότι συνέχισε να τη χρησιμοποιεί και μετά τη Βάρκιζα.

    Οπότε, δεν βρίσκω να έχει δίκιο το 902.gr.

  63. Књаз Неретве said

    To σχετικό άρθρο στα Νέα είναι κλειδωμένο. Υποθέτω ότι ο ακόλουθος ιστότοπος το μεταφέρει με ακρίβεια:
    http://www.koolnews.gr/egrapsan/logiki-emfiliou/
    Σύμφωνα με τον Πρετεντέρη:
    “Και προφανώς (ο Βελουχιώτης) δεν το έλεγε καλοκάγαθα, ούτε παιχνιδιάρικα, αναφερόμενος σε κάποιον υποτιθέμενο λαϊκό μύθο με αλεπούδες – που διάφοροι αγράμματοι ανακάλυψαν προχθές σε ένα site του Διαδικτύου

  64. ιστοριοδιφης said

    62: Σε παρακαλώ λίγη σοβαρότητα. Μην παραπέμπουμε σε κείμενα σχολείου και μάλιστα όταν αυτά είναι φτιαγμένα από μαθητές…

    Τιμή και δόξα στους μαθητές της Β2 που δημιουργούν τέτοια κείμενα κατά τα άλλα:
    Ευαγγελόπουλος Ευάγγελος
    Σεϊνόβ Γκόγκο
    Β2 2009-2010

    http://11lyk-perist.att.sch.gr

  65. sarant said

    63: Υπάρχει και άρθρο στα Νέα; Δεν το είχα δει, είναι κι αυτός ο μπελάς με το κλείδωμα (όχι ότι θα δελεαστεί κανείς να γίνει συνδρομητής για να διαβάσει τον Πρετ.!)

    64: Προφανώς από κάποιο βιβλίο θα το ξεσήκωσαν. Σου είπα ότι στις εξοχές δεν έχω τα κιτάπια μου.

  66. […] http://sarantakos.wordpress.com/2013/07/18/gounaradika/ […]

  67. spiral architect said

    … και γω διαβαζω και γράφω απο σμαρτφον με 3′ οθόνη. :P

  68. 64,
    Κύριε ιστοριοδίφη, εσείς που στο σχόλιο 62 ζητάτε από τον κ. Σαραντάκο να “δείξει σοβαρότητα”, οφείλω να σας ενημερώσω ότι το κείμενο των παιδιών του σχολείου, στο λινκ που έδωσε ο κ. Σαραντάκος:

    http://11lyk-perist.att.sch.gr/web1/Computer_Lab/velouxiotis/velouxiotis.htm

    προέρχεται λέξη προς λέξη από αυτό εδώ το συλλογικό έργο, που είχε δοθεί δώρο με την Ελευθεροτυπία:

    http://www.biblionet.gr/main.asp?page=results&Titlesid=139260

    ή καλύτερα (για να δείτε τα περιεχόμενα και τους συγγραφείς):

    http://www.biblionet.gr/book/139260/%CE%A3%CF%85%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CF%8C_%CE%AD%CF%81%CE%B3%CE%BF/%CE%9D%CE%AF%CE%BA%CE%BF%CF%82_%CE%96%CE%B1%CF%87%CE%B1%CF%81%CE%B9%CE%AC%CE%B4%CE%B7%CF%82,_%CE%86%CF%81%CE%B7%CF%82_%CE%92%CE%B5%CE%BB%CE%BF%CF%85%CF%87%CE%B9%CF%8E%CF%84%CE%B7%CF%82,_%CE%9D%CE%AF%CE%BA%CE%BF%CF%82_%CE%9C%CF%80%CE%B5%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82:_%CE%B2%CE%AF%CE%BF%CE%B9_%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BB%CE%BF%CE%B9_%CE%BA%CE%B1%CE%B9…_%CF%84%CE%B5%CE%BC%CE%BD%CF%8C%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CE%B9

    Τα δύο αποσπάσματα, λοιπόν, στο κείμενο των παιδιών που μιλάνε για τη φράση “καλή αντάμωση στα γουναράδικα”, όπως είπα, δεν είναι των παιδιών, αλλά είναι το πρώτο του Γιώργου Μαργαρίτη και το δεύτερο του Απόστολου Διαμαντή.

    Κι όσο κι αν τον δεύτερο δεν τον έχω σε καμία εκτίμηση, τον πρώτο, τον Μαργαρίτη τον έχω σε πολύ μεγάη εκτίμηση· θα έκανα την υπόθεση πως και εσείς πιθανόν να έχετε την ίδια γνώμη, σωστά;;;

  69. […] Πηγή: sarantakos.wordpress.com […]

  70. […] ότι  διάβασα    κυρίως   στο  http://sarantakos.wordpress.com/2013/07/18/gounaradika/       η  φράση  έχει  την  προέλευση  της  από  ένα  […]

  71. firiki2010 said

    Το ότι η φράση “Ραντεβού στα γουναράδικα” δεν περιέχει κατ΄ αρχήν κάτι απειλητικό δεν την καθιστά λιγότερο εμφυλιοπολεμική όταν ακούγεται σήμερα από τον βουλευτή Διαμαντόπολο. Ούε λιγότερο ανόητη. Ο Βελουχιώτης έκανε πόλεμο και αποδεχόταν θαρρετά το ενδεχόμενο και του δικού του θανάτου. Σχεδόν 70 χρόνια μετά νομίζω πως τα πράγματα μάλλον έχουν αλλάξει και τα “γουναράδικα” όπως τα φαντασιώνεται ο σ Διαμαντόπουλος έχουν… κλείσει.

  72. Per aspera said

    Πρόκειται ξεκάθαρα για παρεξήγηση.Μπέρδεψαν τα τσιπουράδικα με τα γουναράδικα. Α ρε καπετάνιε, πρώτα εσυ ακραίος, μετά ο Ερνέστο τυχοδιώκτης (ή μήπως ήταν αντίστροφα σ’ εκείνη τη συνέντευξη στα Νέα;) και τώρα σας βγάζουν στο μειντάνι προς άγρα…

  73. Ηλεφούφουτος said

    71 Μόνο που όλος ο ορυμαγδός που σηκώθηκε σηκώθηκε ακριβως επειδή κάποιοι κατάλαβαν, ή ήθελαν να καταλάβουν, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ξεθάβει τα κονσερβοκούτια κι όχι επειδή οι λεκτικές υπερβολές απάδουν στην αισθητική του Πρετεντέρη και των παραθύρων του.

    Εμένα μού θύμισε μια ιστορία απ το Λύκειο, όπως μού την είχε διηγηθεί ο παθών λυκειόπαις.
    Έχει χτυπήσει το κουδούνι. Οι νταγλαράδες έχουν όλοι μαζευτεί στην τάξη. Καθώς η καθηγητρια, χαρακτηριστική δασκαλίτσα και δυσκοίλια, αργεί, οι τσόγλανοι, ανάμεσά τους κι ο παθών, μετα τα ποδοσφαιρικά συνθήματα το ρίχνουν στο τραγούδι. Τραγουδάνε του Πανούση “Όλο εμένανε σηκώνει να πω μάθημα η δασκάλα/ Θα τη σφάξω σαν κουνέλι και θα βγω να παίξω μπάλα”.
    Τότε μπαίνει και η καθηγήτρια έξαλλη. Στέλνει αυτούς που έκρινε ότι συμμετείχαν στο έκτροπο στο διευθυντή για αποβολή. Τελικά πήραν τριήμερη. Στο ποινολόγιο η υστερικιά έγραψε “Απείλησαν ότι θα/να (δε θα τα χαλα΄σουμε εκεί) με σφάξουν σαν κουνέλι και εν συνεχεία θα παίξουν με το κεφάλι μου μπάλα.”

  74. spyroszer said

    Στα Νέα υπάρχει αυτό το άρθρο (και με ντοκιμαντέρ)

    http://www.tanea.gr/news/politics/article/5030134/h-istorikh-alhtheia-kai-ta-goynaradika/

  75. Per aspera said

    Το τραγούδι του Μπαγιαντέρα “Νά΄ναι γλυκό το βόλι” νομίζω ότι δίνει πολύ καθαρά τη σημασία του κλέφτικου χαιρετισμού “Καλό βόλι”

    Φόρεσε αντάρτη τ’ άρματα
    ζώσε και το σπαθί σου
    και σύρε για τον πόλεμο
    κι η λευτεριά μαζί σου

    Σύρε και θέλω νικητής
    παιδί μου να γυρίσεις
    για τη γλυκιά τη λευτεριά
    το αίμα σου να χύσεις

    Πολέμησε αντάρτη μου
    πως πολεμάνε όλοι
    και με τον Άρη αρχηγό
    να `ναι γλυκό το βόλι

    Τα έφερε έτσι η κατάρα ώστε να δισκογραφηθεί απ’ το Νταλάρα (στα Ρεμπέτικα της Κατοχής, το 1980).

  76. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    “Καλή αντάμωση στο γουναράδικο”,(επίτηδες ο ενικός) είπα προ ημερών στους δικούς μου, για κληρονομική υπόθεση, εννοώντας την Εφορεία (που θα μας γδάρει). Είναι φράση που τη χρησιμοποιώ αρκετά συχνά τα τελευταία μνημονιακά χρόνια με τα αλλεπάλληλα ακραία αδιέξοδα που μας οδηγούν μαζικά.’Εμεινα έκπληκτη με την εκτροπή του νοήματος από τον Πρετεντερόγιαννη και την Καστοριανή βουλεύτρια.
    Αλλουβρέχηδες που θάλεγε κι ο Σκαρίμπας

  77. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    76: Καλά που τον θυμήθηκες!

    75 τέλος :)

  78. firiki2010 said

    Με αφορμή σχόλιο φίλου και ψάχνοντας λιγάκι….. Μήπως η αυθεντική αναφορά του Βελουχιώτη ήταν σε “τομαράδικα” και όχι “γουναράδικα” ; Δεν έχει σημασία για την ουσία της υπόθεσης , αλλά μια και συζητάμε για λέξεις…..

  79. Λεώνικος Καλαχώρας said

    Ωραία κι ενδιαφέρουσα ανάρτηση. Ο Πρετεντέρης γνωστός… και τι άλλο περιμένατε; Το 902.gr. επίσης γνωστό. Έχει πραγματική σημασία πότε ακριβώς χρησιμοποιήθηκε η φραση από τοβ Βελουχιώτη; Σημασία έχει ότι την χρησιμοποίησε αυτός, που δεν έκανε πίσω ποτέ.

    Οι τούρκικες σειρές μπορεί να έχουν πια εξελιχθεί σε μπαρούφες, αλλά δεν ήταν έτσι αρχικά, περιείχαν αρκετή ηθογραφία και μια εξευρωπαϊσμένη άποψη, όχι πολύ πραγματική βέβαια. Και μολονότι βρίσκω πολύ ‘ψαγμένη’ την ανάλυση, δεν την βρίσκω άκαιρη. Ίσως υπερβαίνει τις πραγματικές προθέσεις του σεναριογράφου, ίσως όχι.

    ΚαΙ μια ομολογία: Δεν είχα ξανακούσει την έκφραση. Λυπάμαι, μη με κοιτάτε με οίκτο, αλλά έτσι είναι

  80. sarant said

    78: Δεν έχω δει πουθενά να αναφέρονται “τομαράδικα”, οι αναφορές σε “γουναράδικα” είναι πάμπολλες (εννοώ τις πρωτογενείς).

  81. Reblogged this on zoi vareli-stefanidi.

  82. Άρτεμη said

    Καλημέρα
    Αυτόν εδώ τον θυμηθήκαμε; http://users.uoa.gr/~nektar/arts/prose/dhmhtrhs_xatzhs_o_sioylas_o_tampakos.htm

  83. sarant said

    Kαλημέρα Άρτεμη, μπράβο που τον θυμήθηκες! :)

  84. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    83. H ταινία του Λευτέρη Δανίκα “ο τελευταίος ταμπάκος” σχετίζεται, και κάπου με (γόνιμη) λοξοδρόμιση στα ταμπάκικα, αρχές του χρόνου τούτου ή τέλη του ΄12, αναφέρθηκε κι εδώ.
    Από το 25ο Συνέδριο Ομοσπονδίας Κινηματογραφικών Λεσχών Ελλάδας, Αλεξανδρούπολη 1-3 Ιουνίου 2012:
    ………………………………………………………….
    Ασχολούμαστε με το διήγημα «Ο τελευταίος ταμπάκος» του πεζογράφου της δεύτερης μεταπολεμικής γενιάς Χριστόφορου Μηλιώνη και τη μεταφορά του στη μεγάλη οθόνη από τον σκηνοθέτη Λευτέρη Δανίκα. Το πεζό του Μηλιώνη «Ο τελευταίος ταμπάκος» προέρχεται από τη βραβευμένη με το Α΄ Κρατικό Βραβείο διηγήματος το 1986 συλλογή διηγημάτων Καλαμάς κι Αχέροντας.«Ο τελευταίος ταμπάκος» από τον τίτλο κιόλας παραπέμπει κατευθείαν στο διήγημα «Ο Σιούλας ο ταμπάκος» του Δημήτρη Χατζή αλλά και γενικά στην ατμόσφαιρα του Τέλους της μικρής μας πόλης. Ο Μηλιώνης πρωτοδημοσίευει το συγκεκριμένο διήγημα στο περιοδικό Αντί το 1981, σε ειδικό τεύχος για το θάνατο του Χατζή, και όπως συνάγεται από την επιλογική χρονολογική σημείωση (21-7-1981) γράφεται μόλις μία ημέρα μετά την τελευτή του Χατζή. Σ’ ένα βαθύτερο επίπεδο, παρατηρώντας προσεχτικά την ταυτότητα του κεντρικού ήρωα, του Χαρίση του ταμπάκου, θα αναγνωρίζαμε στο πρόσωπό του τελικά τον ίδιο τον πεζογράφο Χατζή. Εξάλλου είναι χαρακτηριστικό ότι η συνάφεια ανάμεσα στον πλαστό ήρωα και στον υπαρκτό συγγραφέα υποδεικνύεται και στο επίπεδο των ονομάτων αφού και τα δύο αρχίζουν από Χ. Στη διαγραφή του χαρακτήρα του Χαρίση υπεισέρχονται αρκετά στοιχεία του πραγματικού βίου του Χατζή αλλά και του μύθου που έχει φανταστεί για τον λογοτέχνη το συγγραφικό εγώ του Μηλιώνη. ..”
    Επειδή μεθαύριο είναι η ημερομηνία θανάτου(20/7/81) του Δ.Χατζή, εις μνήμην.
    Καλημέρες

  85. […] Πηγή: sarantakos.wordpress.com […]

  86. Πέπε said

    Αφού έχουμε φτάσει στο “είπωμεν τινά εξ αυτών” για τους ταμπάκηδες και τα ταμπάκικα, να αναφέρουμε και τα Ταμπαχανιώτικα τραγούδια.

    Ταμπάχανα (<?tabak-hane – "οίκος", κτίριο, των ταμπάκηδων, ταμπακαριό) ήταν το όνομα για τη γειτονιά με τα ταμπάκικα σε διάφορες πόλεις. Από τα Ταμπάχανα κάποιας από αυτές τις πόλεις, χωρίς να είναι σαφές (σε μένα τουλάχιστον) ποιας, ίσως της Σμύρνης, προέρχεται ένα ιδιαίτερο είδος αστικού λαϊκού τραγουδιού.

    Ταμπαχανιώτικος Μανές (Σμύρνης; ), κυρία Πιπίνα, 1910: http://www.youtube.com/watch?v=BU8EyCGhc0s
    Ο ίδιος μανές, Κώστας Νούρος, 1928: http://www.youtube.com/watch?v=w4v1geDuqo8

    Τα πιο γνωστά Ταμπαχανιώτικα είναι της Κρήτης, αν και θεωρείται ότι η ονομασία είναι αυθαίρετη και δε χρησιμοποιόταν εκείνη την εποχή. Ένα δείγμα: τα "Δάκρυα", γνωστά από ηχογράφηση του Φουσταλιέρη, εδώ σε σημερινή εκτέλεση με τον Λεωνίδα Λαϊνάκη. http://www.youtube.com/watch?v=WnIKqzT9Ba4

    Υπάρχουν ακόμη πατρινά Ταμπαχανιώτικα, πολίτικα, και άλλα…

  87. antigoni said

    Υπάρχουν 3 ιστορικοί – Χαριτόπουλος, Μαργαρίτης, Χανδρινός – που δεν είναι και οι 3 κκέδες, των οποίων η επεξήγηση στη φράση “καλή αντάμωση στα γουναράδικα” είναι ουσιωδώς διαφορετική από αυτή που δίνετε εσείς, η Αυγή και ο Διαμαντόπουλος, και επιπλέον δεν αποσαφηνίζουν (γιατί δεν είναι ξεκάθαρο) το πότε ειπώθηκε για πρώτη φορά η φράση (δημοσίευση στα Νέα). Αφού λοιπόν οι απόψεις επί του θέματος διΐστανται, ακόμα και μεταξύ ιστορικών, δεν μπορείτε να κατηγορείτε το 902.gr για “δημιουργική επανεπεξεργασία της ιστορίας”.
    Επίσης το 902.gr δεν “επιμένει” στο ζήτημα, όπως παραπλανητικά γράφετε – “επιμένω” σημαίνει ότι έχω ήδη τοποθετηθεί μια φορά και επανατοποθετούμαι με τον ίδιο τρόπο, παραμένοντας αμετακίνητος – , αφού για το θέμα ένα μόνο κείμενό του παραθέτετε.

    Ακόμα και αν δεχτούμε ότι τη φράση χρησιμοποιούσε κατά κόρον ο Άρης και πριν τη Βάρκιζα, και πάλι είναι λανθασμένος ο τρόπος με τον οποίο την ενσωμάτωσε στην ομιλία του ο Διαμαντόπουλος. Γιατί η φράση εμπεριέχει (όπως είναι ξεκάθαρο > γουναράδικα = θάνατος) μια αυταπάρνηση πεισιθάνατα απαισιόδοξη, ανεξάρτητα από το αν αυτή η απαισιοδοξία συνδέεται με τον χαρακτήρα του Βελουχιώτη, με τη φύση του αντάρτικου, με τις επιλογές του κόμματος, με την κατάσταση του κινήματος, ή με όλα τα παραπάνω σε συνδυασμό. Σε κάθε περίπτωση, εμπεριέχει μια περίπου βεβαιότητα (όχι μόνο απόφαση) περί αυτοθυσίας.
    Ο Διαμαντόπουλος στην ομιλία του βάζει τη φράση στο στόμα του σημερινού λαού που δεν έχει να ζήσει. Ταιριάζει αυτό στην πολιτική ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ; ο ΣΥΡΙΖΑ δεν υποτίθεται ότι έρχεται να σώσει τον λαό που υποφέρει; και μάλιστα κατ’ εξοχήν αυτούς στους οποίους αναφέρεται ο Διαμαντόπουλος, αυτούς που βρίσκονται στη χειρότερη θέση; και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν υποτίθεται ότι θα το κάνει αυτό χωρίς να μας βγάλει από το ευρώ, χωρίς να ρισκάρουμε τίποτα;
    Τελικά, κατά Διαμαντόπουλο, ο ΣΥΡΙΖΑ θα μας στείλει στα γουναράδικα ή θα μας δώσει διέξοδο;
    Και, ακόμα και αν υποθέσουμε ότι ο Διαμαντόπουλος διαχωρίζει τη θέση του από τον επίσημο λόγο του ΣΥΡΙΖΑ (αυτόν που εκφέρει ο Τσίπρας) – προς τί η απαισιόδοξη στάση; ακόμα και αν προτείνει μια πιο ριψοκίνδυνη και ανατρεπτική ρότα από τον Τσίπρα, εκτός ευρώ και τα ρέστα, γιατί υιοθετεί ένα σύνθημα πεισιθάνατης απαισιοδοξίας; δεν υπάρχουν συνθήματα που να αντανακλούν ελπιδοφόρα αυταπάρνηση στην ιστορία της αριστεράς;

    Όσο για την αναφορά στον Ρ.1947, ακόμα και εκεί, όπου η φράση μπορεί κάλλιστα να έχει πάρει άλλη έννοια από την ιδιαίτερη με την οποία τη χρησιμοποιούσε ο Βελουχιώτης, και πάλι δεν ταιριάζει με το στίγμα του ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί αυτοί (οι διωκόμενοι αριστεροί) περιφρονούσαν τον θάνατο πηγαίνοντας προς αυτόν, έχοντας ηττηθεί ήδη. Ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ καλεί σε νικηφόρα πορεία, υποτίθεται.

  88. antigoni said

    Κατά τα άλλα καλώς, κατά πώς φαίνεται, εγκαλείται ο Ρ. ότι κάνει λάθος ως προς το πότε πρωτοειπώθηκε η φράση.

    (Αν και για μένα, έτσι κι αλλιώς, η φράση απέκτησε το ιστορικό της νόημα στη Βάρκιζα: αν πριν ο Βελουχιώτης την έλεγε λόγω του απαισιόδοξου χαρακτήρα του, ή λόγω της φύσης του αντάρτικου, στη Βάρκιζα της έδωσε και την ιστορική της διάσταση – οι συμβιβασμοί θα μας οδηγήσουν σε βέβαιη ήττα).

    Παρ’όλ’αυτά, κάποιος που δεν βλέπει το πόσο αταίριαστο στην ομιλία του Διαμαντόπουλου ήταν το κλείσιμό της με την απαισιόδοξη ρήση του Βελουχιώτη, κάποιος που επιπλέον δεν βλέπει πόσο χυδαίο είναι να αναφέρεται ένας πολιτικός στη διάθεση αυτοθυσίας ενός λαού, στον οποίο ο πολιτικός φορέας στον οποίο ανήκει τάζει τη σωτηρία, διαπράττει ένα πολύ πιο ολέθριο σφάλμα.

  89. sarant said

    87-88: Ευχαριστώ για το σχόλιο. Για το “επιμένει” έχετε δίκιο, είναι μάλλον άστοχο -όχι εντελώς γιατί το ίδιο άρθρο αναδημοσιεύτηκε μετά και στον Ριζοσπάστη, αλλά πάντως άστοχο. Η επανεπεξεργασία δεν είναι άστοχη έκφραση, αφού ο Ρ. του 2013 εμφανίζεται να διαφωνεί ως προς το ιστορικό γεγονός με τον Ρ. του 1947.

    Όταν έγραψα το άρθρο μου δεν είχα δει το άρθρο των Νέων (το οποίο και μετά που δημοσιεύτηκε ήταν για ένα διάστημα διαθέσιμο μόνο στους συνδρομητές). Βλέπω ότι ο Χανδρινός εκφράζει αβεβαιότητα ενώ ο Μαργαρίτης φαίνεται να διαφωνεί με την προηγούμενη δική του άποψη (σχ. 68) που τοποθετούσε την καθιέρωση της φράσης στα 1944. (Ο Χαριτόπουλος δεν ξέρω αν είναι ιστορικός). Πάντως, αυτά τα άρθρα εφημερίδων, χωρίς παράθεση πηγών, δεν είναι πάντοτε αξιόπιστα.

    Ο Διαμαντόπουλος χρησιμοποίησε τη φράση (παραλλαγμένη) έχοντας επηρεαστεί και από τη μετέπειτα διαδρομή της (ακόμα και από τα τραγούδια που γράφτηκαν, βλ. σχ. 54) Όσο για τα γενικότερα που λέτε, δεν συμφωνώ μαζί σας αν και αναγνωρίζω ότι δεν είναι παράλογη η θέση σας. Όμως δεν θέλω να τοποθετηθώ ούτε για τη γενική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ ούτε για τη γενική πολιτική του ΚΚΕ -αν διαβάζετε το ιστολόγιο θα έχετε δει ότι και στη ΔΗΜΑΡ προσπαθώ να αποφεύγω να κάνω κριτική.

  90. Άρτεμη said

    83 Ευχαριστώ :) Είναι από τους συγγραφείς που με μεγάλωσαν.

  91. Άρτεμη said

    86 Και μια ωραία συλλογή από ταμπαχανιώτικα εδώ http://www.youtube.com/watch?v=AVyWihO341c&list=PLT-Ckyi39mB2jbrBdQORjpSDdkm10w5E0
    αν και απορώ γιατί λένε ότι δέν χορεύονται, μιας και πολλά μοιάζουν πολύ με χανιώτικα συρτά

  92. Γς said

    90:
    Είχε γεννηθεί;

    Πλάκα κάνω. Για άλλο μπήκα:

    Ραντεβού στα τσιπουράδικα!

  93. Άρτεμη said

    91 Πόσο αρχαία είμαι, λοιπόν; ;)

  94. antigoni said

    @ #89
    1) “Η επανεπεξεργασία δεν είναι άστοχη έκφραση, αφού ο Ρ. του 2013 εμφανίζεται να διαφωνεί ως προς το ιστορικό γεγονός με τον Ρ. του 1947.”

    Κάνατε λόγο, στην ανάρτησή σας, για “δημιουργική ΕΠΑΝεπεξεργασία της ΙΣΤΟΡΙΑΣ”, όχι για σκέτη “επανεπεξεργασία”.
    Ο Ρ. 2013/ το 902.gr κάνει πράγματι τοποθέτηση επί της ιστορίας με το σχόλιό του, ο Ρ. 1947 όμως δεν έκανε το ίδιο (“επεξεργασία της ιστορίας”) το 1947, γιατί δεν είναι δυνατόν να μελετάς το παρόν από ιστορική σκοπιά, και μάλιστα όντας κομμάτι του παρόντος αυτού. Άρα ο Ρ. 2013 δεν επαν-επεξεργάζεται την ιστορία, γιατί ο Ρ.1947 δεν έπαιρνε / δεν ήταν δυνατόν να πάρει θέση επί της ιστορίας με το κείμενο που παραθέσατε.
    Συγχωρέστε με, δεν είμαι ιστορικός, ούτε καν σοβαρή μελετητής της ιστορίας, και έτσι δεν μπορώ να χρησιμοποιήσω δόκιμες λέξεις, αλλά ελπίζω να γίνομαι κατανοητή όταν λέω ότι ο Ρ. 1947 δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι “επεξεργαζόταν ιστορικά τη ρήση”, ούτε ότι έλεγε την άποψή του “πάνω σε ιστορικό γεγονός”, ώστε να έχουμε “διαφωνία ως προς ιστορικό γεγονός” με τον Ρ.1947 και “επανεπεργασία της ιστορίας” εκ μέρους του Ρ.2013.
    Γιατί είναι αυτονόητο ότι μόνο με μια ασφαλή απόσταση από τα συμβάντα μπορούμε να μιλάμε για ιστορία, πόσω μάλλον σε αυτήν την περίπτωση, όπου είναι γνωστή η θέση του ΚΚΕ της περιόδου για τον Βελουχιώτη. Υπήρχε ποτέ περίπτωση να αναφερθεί ο Ρ. 1947 στο πώς ο Βελουχιώτης ασκούσε κριτική στην ηγεσία διά της φράσης του αυτής, ώστε ο Ρ. 1947 να δίνει τη διάσταση της φράσης όπως λεγόταν από τον Βελουχιώτη συγκεκριμένα;
    Όσο για τη διαφωνία του Ρ. 1947 και του Ρ. 2013 γενικά – οι αναθεωρητές αναποδογύρισαν το σύμπαν, και βρίσκετε παράδοξο το να αλλάζει θέση ένα κόμμα ως προς ένα συγκεκριμένο ζήτημα; Και μάλιστα μετά την πολιτική αποκατάσταση του Βελουχιώτη;

    2) “Βλέπω ότι ο Χανδρινός εκφράζει αβεβαιότητα”

    Ναι, ο Χανδρινός εκφράζει αβεβαιότητα ως προς το πότε πρωτοειπώθηκε η φράση από τον Βελουχιώτη, πράγμα που και στην αρχική μου τοποθέτηση επεσήμανα:
    “Οπως εξηγεί μιλώντας στα «ΝΕΑ» και ο ιστορικός Ιάσονας Χανδρινός, δεν είναι εξακριβωμένο πότε ειπώθηκε για πρώτη φορά η φράση από τον Βελουχιώτη”.

    Όχι, όμως, και ως προς το νόημα της φράσης, για το οποίο ο Χανδρινός είναι σαφής και βέβαιος:
    <>

    Ο Χανδρινός είναι απόλυτα ξεκάθαρος ως προς την έννοια της φράσης. Και δεν συμφωνεί μαζί σας, με τον Διαμαντόπουλο και με την Αυγή.

    3) “Ο Χαριτόπουλος δεν ξέρω αν είναι ιστορικός”:
    Σωστά, δεν είναι. Είναι βιογράφος του Βελουχιώτη.

    4) «ο Μαργαρίτης φαίνεται να διαφωνεί με την προηγούμενη δική του άποψη (σχ. 68) που τοποθετούσε την καθιέρωση της φράσης στα 1944.»

    Ο Μαργαρίτης ούτε διαφωνεί, αλλά ΟΥΤΕ και ΦΑΙΝΕΤΑΙ να διαφωνεί με την προηγούμενη άποψή του, καθώς δεν παίρνει θέση, στις δηλώσεις στα ΝΕΑ, για το πότε ακριβώς ειπώθηκε η φράση. Για του λόγου το αληθές:

    –κείμενο στα ΝΕΑ: «Αυτή η φράση που χρησιμοποιήθηκε από τον Βελουχιώτη ήταν ένας καλυμμένος τρόπος για να δείξει τη διαφωνία του στους συμβιβασμούς. Έλεγε ότι οι αντάρτες θα καταλήξουν σαν τις αλεπούδες γδαρμένοι στα γουναράδικα» –

    γενικά, όχι μετά τη Βάρκιζα. Το ίδιο λέει και ο Χανδρινός: <>.

    –κείμενο στο συλλογικό έργο (όπου στα περιεχόμενα βλέπουμε ότι «Γιώργος Μαργαρίτης, “Ο Άρης Βελουχιώτης και ο ΕΛΑΣ”»):
    «[Η στροφή του] Μαρτίου του 1944 (…) Η αποστολή αυτή δεν σήμαινε ακριβώς την αποξένωσή του από τον ΕΛΑΣ, θα μπορούσε όμως να ερμηνευθεί, όπως ίσως ερμηνεύθηκε από τον ίδιο, ως ένα είδος απομάκρυνσης του από το κεντρικό στρατιωτικό και πολιτικό προσκήνιο. Αυτό ήταν μια άλλη ιστορία. Γεγονός είναι πως αυτόν ακριβώς τον καιρό η πικρία και η δυσαρέσκεια του Άρη εκδηλώθηκε δημόσια, κατά κάποιον τρόπο, με την υιοθέτηση ως «επίσημου» χαιρετισμού από μέρους του της απαισιόδοξης ρήσης «καλή αντάμωση στα γουναράδικα!..»,

    όπου φαίνεται ξεκάθαρα ότι η ρήση συνδέεται με τη διαφωνία του με τις επιλογές της ηγεσίας.

    5) «Πάντως, αυτά τα άρθρα εφημερίδων, χωρίς παράθεση πηγών, δεν είναι πάντοτε αξιόπιστα.»

    Μιλούν 2 ιστορικοί,
    που δεν αντιφάσκουν, παρ’ ότι προσπαθήσατε να τους παρουσιάσετε ότι το κάνουν – για τον Μαργαρίτη,
    ούτε εκφράζουν αβεβαιότητα ως προς το νόημα της φράσης – όπως μπορούσε κάποιος να συμπεράνει από την αναφορά σας στον Χανδρινό.
    Ακόμα, λοιπόν, και αν δεν θεωρείτε τις δηλώσεις τους σε εφημερίδα αξιόπιστες, πάντως ας τις μεταφέρετε ως έχουν. Μία πρόταση κάνω.

    6) «Όμως δεν θέλω να τοποθετηθώ ούτε για τη γενική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ»:

    Η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ είναι κρίσιμο μέγεθος εδώ, γιατί σχετίζεται με το αν η φράση του Βελουχιώτη, με την έννοια που εσείς, η Αυγή και ο ίδιος ο Διαμαντόπουλος της δίνετε, ταιριάζει στην ομιλία του Διαμαντόπουλου ως βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά δεν θα επιμείνω σε αυτό.

  95. antigoni said

    * :
    Οπως εξηγεί μιλώντας στα «ΝΕΑ» και ο ιστορικός Ιάσονας Χανδρινός, δεν είναι εξακριβωμένο πότε ειπώθηκε για πρώτη φορά η φράση από τον Βελουχιώτη. «Με τα λόγια αυτά δήλωνε ουσιαστικά το αδιέξοδο του κινήματος», τονίζει και υπενθυμίζει την αντίδραση του αντάρτη κατά την απελευθέρωση της Λαμίας τον Οκτώβριο του 1944. «Οταν όλοι οι μαυροσκούφηδες γλεντούσαν, ο Βελουχιώτης έβγαλε τον πιο απαισιόδοξο εαυτό του. Τους προειδοποίησε για την κατάληξη που θα είχαν. “Τώρα θα πουλήσουν τα κεφάλια σας”, τους είπε. “Μία λίρα το κεφάλι”».

  96. sarant said

    94: Στα ιστολόγια της wordpress οτιδήποτε κλείνεται μέσα σε γωνιώδεις αγκύλες χάνεται για πάντα, το τρώει η ηλεμαρμάγκα. Έτσι κάποια δικά σας παραθέματα χάθηκαν.

    Ζητώ συγνώμη για την παρανόηση, εσείς εστιάζεστε στη σημασία που έδινε ο Άρης στη φράση κι εγώ εστιάστηκα (στην προηγούμενη απάντησή μου) στο πότε πρωτοειπώθηκε, γιαυτό και έγραψα στην απάντησή μου τα περί Μαργαρίτη (δεν είχα και προ οφθαλμών το άρθρο των Νέων). Πάντως, δεν είναι σωστό να με κατηγορείτε ότι δεν μεταφέρω σωστά τις απόψεις των ιστορικών, το λινκ προς το άρθρο των Νέων υπάρχει στο σχ. 74, όποιος θέλει ανατρέχει εκεί. Γράφω από την εξοχή, δεν έχω δέκα παράθυρα ανοιχτά και απεριόριστη σύνδεση όπως στην Αθήνα.

    Ως προς τη σημασία της φράσης, το άρθρο επικεντρώθηκε στο να δείξει ότι η φράση δεν ήταν απειλή προς τους αντιπάλους και εμφυλιοπολεμικό κήρυγμα, όπως είχε πει ο κ. Πρετεντέρης, αλλά ότι ήταν φράση-αποχαιρετισμός μεταξύ συναγωνιστών.

    Πάντως, ναι, δεν συμφωνώ με τον Χανδρινό και με τον Μαργαρίτη, ούτε άλλωστε με τον Παπαδημούλη (με βάλατε και ξαναδιάβασα το άρθρο των Νέων). Νομίζω πως και οι τρεις τους εξηγούν κάτι που λεγόταν το 1944 έχοντας στο νου τους όλα όσα συνέβησαν τα επόμενα χρόνια.

    Για μένα το “Καλήν αντάμωση στα γουναράδικα” είναι πρωταρχικά αποχαιρετισμός σε συντρόφους/συναγωνιστές, περίπου σαν το “Καλό βόλι” του 1821. Σε τούτο συμφωνεί και ο (επώνυμος, αλλά δεν τον θυμάμαι) αρθρογράφος του Ρ. το 1947, συμφωνεί δε και ο Νικόλαος Πολίτης που μας λέει τη σημασία της φράσης πριν την υιοθετήσει ο Άρης.

  97. antigoni said

    ναι, το διαπίστωσα ;)

    είναι δεδομένο ότι ο Ρ.2013/902.gr κάνει λάθος ως προς το πότε πρωτοειπώθηκε η φράση. το έχω πει από την πρώτη μου “παρέμβαση” – 2ο σχόλιο (#88).
    όπως επίσης είναι προφανές (για μένα) ότι η παρανόηση αυτή δεν είναι και τόσο αυθαίρετη, καθ’ότι η φράση αποκτά ιστορική διάσταση με τη συμφωνία της Βάρκιζας.

    απλώς το να λέτε για έναν ιστορικό ότι φαίνεται να διαφωνεί με κάτι που έχει πει προγενέστερα είναι λίγο βαρύ. και όπως εσείς δεν έχετε χρόνο / τη δυνατότητα να δείτε τα λινκ, έτσι και οι άλλοι μπορεί το ίδιο, και ως καλοπροαίρετοι ίσως πάρουν ως αληθές αυτό που γράφετε.
    με συγχωρείτε που επιμένω αλλά, αν δεν είχα σε εκτίμηση τον κο Μαργαρίτη / αν δεν ήξερα ποιός είναι, μπορεί και να πίστευα ότι πράγματι αντιφάσκει, και να μην το έψαχνα. και θα ήταν κρίμα.

    κατά τα άλλα ας συμφωνήσουμε πως διαφωνούμε ως προς το κατά πόσο όλες οι εκδοχές της σημασίας της φράσης έχουν μια λογική και ποιά τελικά αποκτά σημασία να λέγεται ακόμη σήμερα και σε ποιό πλαίσιο.

  98. Costas said

    Κι εγώ νομίζω πως ο Διαμαντόπουλος καλά θα έκανε ν’ αφήσει τα φυσεκλίκια και τους ύστατους αποχαιρετισμούς για πιο δραματικές στιγμές, γιατί έχουμε γίνει μελό τσίρκο. Και πάνω σ’ αυτό διάβασα σήμερα στην Καθημερινή ένα άρθρο των Καλύβα-Μαραντζίδη, Το ιστορικό παρελθόν ως εργαλείο προπαγάνδας (http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_21/07/2013_527505)

  99. sxoliko said

    98: Ώστε έτσι ονομάζεται τώρα: “νηφάλια επιστημονική προσέγγιση”. Αυτό το έρμο “δημοκρατικό μέλλον” μόνο από μονόδρομους περνάει. Κατά το γνωστό “Εγώ δεν είμαι αναθεωρητής, αλλά ….. “

  100. Ένας Χασάπης από τα παλιά said

    (44) Άπαιχτος ο πάντα ο Νομάδας… Άμα θες να πεις τον καημό σου πιάνεσαι και από μια λέξη. Περιμένω ανάλυση του οθωμανικού του Μεγαλοπρεπή… :-)
    (54) Η “νέα” γενιά αγωνιστών δηλαδή μαθαίνει ιστορία από χιπ-χοπ τραγούδια; Ε ρε γλέντια…

  101. echthrosofer said

    ειναι εντελως ζωα αυτοι οι δεξιοι. αντιπαραθεση με ορους μοντι παιθον

  102. Servitoros said

    Βασικά ζώ για να δώ τον Β’ Ελληνικό Εμφύλιο κάπου στο 2017, όπου ο Καπετάν Φάηλος -μαζί με τα υπόλοιπα παλικάρια της ΧΑ και της ΠΟΛΑΝ που έχουν ανέβει στο βουνό για αντάρτικο-εκφωνεί τον περίφημο λόγο του στα υψίπεδα του Κιλκίς αναφέροντας την ιστορική φράση “Ραντεβού στα στριπτιτζάδικα”.

  103. Ηλεφούφουτος said

    98 Συνάντηση γιγάντων!

    Για να ενώνουν τις δυνάμεις τους σε ένα κείμενο οι δύο κατ εξοχήν αυλικοί ιστορικοί κάτι σοβαρό τρέχει στα γουναράδικα.

  104. Ένας Χασάπης από τα παλιά said

    http://www.guns-gr.com/2012/03/7-1923.html

  105. sarant said

    To “εωράκαμεν κτλ.” είναι εύρημα του συγγραφέα Γ. Σκαμπαρδώνη.

  106. Γιώργος Θαλάσσης said

    Νίκο, στα ‘καλό βόλι” και “θ’ αναταμώσουμε στα γουναράδικα” βάλε και το mirupafshim . “…Μέλη της οργάνωσης, που βρίσκονται κρατούμενοι στις φυλακές Κορυδαλλού, δημοσίευσαν σε γνωστή ιστοσελίδα του αντιεξουσιαστικού χώρου κείμενο στο οποίο αποχαιρετούν τον φίλο, όπως τον αποκαλούν, Μαριάν Κόλα, με τη φράση «mirupafshim», που στα αλβανικά σημαίνει «καλή αντάμωση»…”

  107. sarant said

    Ήταν τίτλος μιας ταινίας εδώ και μερικά χρόνια.

  108. […] Αναδημοσίευση από:http://sarantakos.wordpress.com/2013/07/18/gounaradika/ […]

  109. […] εδώ. Τα παρακάτω γράφτηκαν από το φίλο Νίκο Σαραντάκο κλικ εδώ  (18 Ιουλίου 2013) για το θόρυβο που είχε προκληθεί, όταν […]

Υποβολή απάντησης

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

WordPress.com Logo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Log Out / Αλλαγή )

Twitter picture

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Log Out / Αλλαγή )

Facebook photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Log Out / Αλλαγή )

Google+ photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Log Out / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 7,856 other followers

%d bloggers like this: