Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Είκοσι αγκούγκλιστες παροιμίες, κι άλλες 6980 στο βιβλίο

Posted by sarant στο 22 Φεβρουαρίου, 2012


Τα κανάλια μάς διαβεβαιώνουν ότι σωθήκαμε («ευτυχώς που δεν πάθαμε και τίποτα», που έλεγε κι εκείνο το ανέκδοτο), ο πρωθυπουργός ότι η χτεσινή μέρα ήταν ιστορική, και ο υπουργός Οικονομικών ότι «αφαιρέθηκαν 107 δις από τις πλάτες των Ελλήνων» (πόσα αφαιρέθηκαν από τις τσέπες μας δεν μάθαμε, επειδή η αφαίμαξη συνεχίζεται). Οπότε, αφού όλα πάνε καλά, μπορούμε με αίσθημα εθνικής ανακούφισης να στραφούμε σε πιο ανώδυνα θέματα, κι έτσι παρουσιάζω σήμερα 20 αγκούγκλιστες παροιμίες.

Παρενθετικά, να πω ότι ο νεολογισμός «αγκούγκλιστος», που ξέχασα να τον προσθέσω στο Γλωσσάρι του ιστολογίου, που παρουσιάστηκε εδώ την προηγούμενη βδομάδα, μπορεί να σημαίνει τόσο ungoogled (τη λέξη που δεν γκουγκλίζεται) όσο και ungoogleable (τη λέξη που είναι αδύνατον να γκουγκλιστεί). Είναι αυτό μια αδυναμία της (τέλειας ωστόσο) γλώσσας μας που την έχουμε ξανασυζητήσει. Στην προκείμενη περίπτωση, «αγκούγκλιστες παροιμίες» είναι αυτές που δεν εμφανίζονται αν τις αναζητήσετε στο γκουγκλ, ungoogled, αλλά αγκούγκλιστες με την άλλη σημασία είναι οι λέξεις που γράφουμε με παρεμφερείς χαρακτήρες, όταν δεν θέλουμε να τις πιάσει η απόχη του γκουγκλ, π.χ. αν γράψω Σαραvτάκος βάζοντας το αγγλικό v αντί για το ν. Πριν μπω στο ψητό, να πω ότι ο τύπος «γκουγκλίζω» που χρησιμοποιώ εγώ, υπερέχει σε σχέση με το «γκουγκλάρω» που χρησιμοποιούν άλλοι, διότι το «αγκούγκλιστος» κάνει οικονομία μίας συλλαβής σε σύγκριση με το «αγκουγκλάριστος». Σε καιρούς λιτότητας, τέτοιες εξοικονομήσεις μπορεί να φανούν σωτήριες. Αλλά ας περάσουμε στις παροιμίες.

Και τις 20 παροιμίες που θα δούμε σήμερα τις έχω πάρει από το βιβλίο «7000 Κρητικές παροιμίες», που εκδόθηκε πέρυσι στο Ηράκλειο και το έγραψαν δύο νέα παιδιά, ο Μάριος Παπαδάκης και ο Λευτέρης Τσικαλάκης. Εμένα μου το έστειλε ο Μάριος, με τον οποίο έχουμε συχνή ηλαλληλογραφία. Λίγο περισσότερα για το βιβλίο θα πω στο τέλος. Τέλος, να πω ότι μπορεί κάποια παροιμία ή παραλλαγή της να γκουγκλίζεται και να μου έχει ξεφύγει. Διορθώστε με.

Οι παροιμίες, με παρουσίαση σε αλφαβητική σειρά:

1. Αδερφό γιατρό κι αν έχεις, το τυρί καθάριζέ το

Απλή διατροφολογική παροιμία· δίνεται και παραλλαγή: Αν έχεις κι αδερφό γιατρό, μήλο ακαθάριστο μην τρως.

2. Απού ψηλά ξανοίγει, σαφή στραβοπατεί

Όποιος κοιτάει ψηλά, συνεχώς παραπατά, στα καλαμαρίστικα. Σαφή θα πει συνεχώς.

3. Άσπρα θέλει το κεσίμι και τα θέλει και πεσίνι

Άσπρα, τα χρήματα -λέξη πανελλήνια. Κεσίμι, η πολυτέλεια· πεσίνι, τοις μετρητοίς. Δυο λέξεις που δεν τις ήξερα. (Προσθήκη: Στα σχόλια 3 και 42 δίνεται μια άλλη ερμηνεία, πιο εύλογη: κεσίμι ο κατ’αποκοπή φόρος, πεσίνι προκαταβολικά).

4. Είναι ανθρώποι ενός ριαλιού, είναι και τρεις στο ριάλι, είναι και δέκα στον παρά σαν το κακό λινάρι.

Κανονικά αυτή η παροιμία ίσως μισογκουγκλίζεται, επειδή την είχα χρησιμοποιήσει προχτές σε σχόλιο, μόνο που είχα βάλει «πανεπιστημιακοί» αντί «ανθρώποι». Παναπεί, υπάρχουν κάθε λογής άνθρωποι.

5. Η μεγάλη καραντάλα δείχνει πάντα σα γαϊδάρα, η μικρή κατζοκωλιά δείχνει πάντα κοπελιά

Καραντάλα (πρέπει να) είναι η μεγαλόσωμη και άχαρη γυναίκα, κατζοκωλιά (δεν γκουγκλίζεται, ούτε το λεξικό του Πιτυκάκη την έχει) η μικρόσωμη. Τυπική φυσιογνωμική παροιμία. Να πούμε ότι γενικά, και σε πανελλήνια βάση, οι παλιές φυσιογνωμικές παροιμίες παινεύουν τις μικρόσωμες και τις μελαχρινές, αλλά τους ψηλούς άντρες. Μια επαυξημένη παραλλαγή από τις κρητικές: Κοντή γυναίκα πέρδικα άντρας κοντός μασκάρα· άντρας ψηλός ντελικανής, γυναίκα καραντάλα. Παρόμοια παροιμία βρίσκω στις κεφαλονίτικες: Κοντή γυναίκα πέρδικα, ψηλή καλαμαντάνα· ψηλός άντρας απόστολος, κοντός πομπή και γάνα.

6. Ίντα κάνεις Αλεβίζο; Την πιστόλα μου γεμίζω

Κατατάσσεται στην κατηγορία Προφύλαξη. Εγώ την ξεχώρισα γιατί μ’ αρέσουν οι παροιμίες με ονόματα. Το βαφτιστικό Αλεβίζος πρέπει να έχει χαθεί από Κρήτη και Μάνη, αλλά έχει αφήσει επώνυμα.

7. Κατέχει ο γάιδαρος ίντα ’ναι το χάβιαρος;

Για όσους δεν ξέρουν να εκτιμήσουν τα εκλεκτά. Το χάβιαρος είναι βέβαια το χαβιάρι, παραποιημένο για τις ανάγκες της παροιμίας (υποθέτω· δεν φαντάζομαι να υπάρχει τέτοιος ιδιότροπος τύπος στα κρητικά). Παρόμοιες παροιμίες έχουμε πάρα πολλές: Ξέρει ο βλάχος τι είναι το σφουγγάτο; Κατέχει ο μπουρμάς ιντα’ναι ο χουρμάς; Ξέρει ο γάιδαρος το κυδωνάτο; Τι νιώθει το γαϊδούρι από χοσάφι;

8. Κοντή γυναίκα κόνισμα, μακριά καλικαντάρα.

Παραλλαγή του 5. Λέγεται και σκέτο το πρώτο μισό: Κοντή γυναίκα κόνισμα.

9. Ο Θεός να σε φυλάει από μαγληνομπέτη άντρα κι από μαλλιαράντζα γυναίκα

Ακόμα μία φυσιογνωμική παροιμία. Μαγληνός είναι ο λείος, μπέτης το στήθος, μαγληνομπέτης αυτός που έχει άτριχο στήθος.

10. Ο κάτης που τρώει τον άθο μούδε τ’ αλεύρι δεν αφήνει

Κάτης ο γάτος, άθος η στάχτη. Αν ο γάτος είναι λαίμαργος και τρώει και τις στάχτες, δεν θ’ αφήσει φυσικά απείραχτο το αλεύρι.

11. Ο λαγός αλάι θέλει, στο τσικάλι λίγους θέλει.

Αλάι είναι το πλήθος (αραβική λέξη, δεν ξέρω αν είναι από το βυζαντινό αλλάγιον όπως διάβασα κάπου). Η παροιμία νομίζω πως είναι διατροφολογική και κακώς οι συγγρ. την κατατάσσουν στην κατηγορία «Επιθυμία». (Το «θέλει» εδώ σημαίνει «χρειάζεται»). Εννοεί ότι ο λαγός θέλει μεγάλη φασαρία για να τον πιάσεις, αλλά δίνει λιγοστό φαΐ. Τουλάχιστον έτσι την καταλαβαίνω.

12. Όπου βρει κουτάλι χάσκει, κι όπου βρει σοφρά καθίζει

Για τις ζωηρές γυναίκες, εξηγούν οι συγγραφείς. Το πρώτο μισό της παροιμίας (Χάσκει όπου βρει κουτάλι) το έχει ο Κονδυλάκης  για τον Πατούχα, με παρόμοια σημασία.

13. Όσο πίνει ο δρουμπικιάρης τόσο η δίψα περισσεύγει

Δρουμπικιάρης είναι ο καχεκτικός· κι αυτός που πάσχει από υδρωπικία, υποθέτω, γιατί από εκεί πρέπει να βγαίνει η λέξη. (Στον καβγά που είχαμε με τον Λιθοξόου για τη λέξη νερό, είχε γίνει και κουβέντα για τις επιβιώσεις του πρώτου συνθετικού υδρ- σε νεότερες λαϊκές λέξεις, ας προστεθεί και ο δρουμπικιάρης αν είναι σωστή η εικασία μου).

14. Στη βρύση κράτα νομπέτι και στη ζωή στέσε μπέτη.

Νομπέτι η σειρά (τούρκικο), μπέτης, είπαμε, το στήθος (ενετικό, ας το πούμε). Ωραία παροιμία: τη λεβεντιά σου να τη δείχνεις (τα στήθη σου να τα προτάσσεις) στα ζόρια της ζωής, όχι όταν περιμένεις τη σειρά σου στη βρύση.

15. Στη Μεσαρά’ναι ένα χωριό και λέν’ το το Αποΐνι, χαράς τονε που στολιστεί κι ύστερα ν’ απομείνει

Πλατιασμένη παροιμία, στέκει και μόνο το δεύτερο μισό· το «χαράς τονε» δεν είναι επαινετικό αλλά οικτίρει: αλί του, εγούγια που λένε επίσης. Ο πλατιασμός του πρώτου στίχου, εντελώς άσχετος πέρα από τη ρίμα, είναι φαντάζομαι επίδραση των μαντινάδων.

16. Το νεράντζι είναι πικρό, μα κάνει καλό γλυκό

Δεν την ήξερα τότε που έγραφα για το νεράντζι 🙂

17. Τον χουβαρντά αγαπά ο καφετζής μα γαμπρό δεν τονε θέλει

Τον αγαπά γιατί κερνάει τους άλλους και του κάνει κατανάλωση, αλλά δεν του δίνει την κόρη του γιατί τον θεωρεί σκορποχέρη.

18. Τρώγε πίνε Μαργαρίτα, μα έχε έγνοια και την πίτα

Είπαμε, μ’ αρέσουν οι παροιμίες με ονόματα.

19. Φτωχός και ντρέτος, φτωχός δε λογάται

Ντρέτος είναι ο ίσιος άνθρωπος, ο ντόμπρος.

20. Ψωλή σηκωμένη, Θεό δεν ονομάζει

Ή, το Θεό δεν φοβάται. Η αλφαβητική σειρά με κάνει να τελειώνω άσεμνα, αλλά η λέξη ψωλή είναι τρισχιλιετής, οπότε εξαγνίζεται.

Οι περισσότερες παροιμίες, όπως βλέπετε και στο ελάχιστο αυτό δείγμα, είναι συντηρητικές· το απόσταγμα της λαϊκής σοφίας υποχρεωτικά είναι συντηρητικό. Επίσης, για πάρα πολλά πράγματα υπάρχουν αντικρουόμενες παροιμίες, οπότε η αξία τους σαν οδηγός ζωής είναι μάλλον αμφισβητήσιμη. Εμένα πάντως μ’ αρέσει να τις μελετάω αν και η κλίση μου βρίσκεται περισσότερο στις παροιμιακές φράσεις.

Για τις παροιμίες τρεις είναι οι βασικοί τρόποι κατάταξης. Ο ένας είναι ο απλός αλφαβητικός, όπως στο δείγμα μας. Ο τρόπος αυτός είναι ο ευκολότερος αλλά και χειρότερος, και μόνο για πολύ μικρές συλλογές ενδείκνυται. Τον βρίσκουμε σε παλιές συλλογές παροιμιών (π.χ. του Ι. Βενιζέλου, από το 1860 περίπου) ή σε τσαπατσούλικες συλλογές (π.χ. του Νατσούλη τις παροιμιώδεις φράσεις). Είναι χειρότερος επειδή ο αναγνώστης δυσκολεύεται να βρει μια παροιμία αν ο συλλογέας την έχει καταχωρήσει με ελαφρώς διαφορετική παραλλαγή. Παράδειγμα, ο Νατσούλης, τη φράση «βγάζει κι από τον τράγο γάλα» την έχει στο Α γιατί την καταχωρεί ως «Αυτός μπορεί να βγάλει κι από τον τράγο γάλα» -άντε να το βρεις. Ακόμα χειρότερα, στο ίδιο λήμμα έχει και το «βγάζει από τη μύγα ξίγκι»!

Ο δεύτερος τρόπος είναι ο λημματοθετικός (αν λέγεται έτσι), δηλαδή με λέξεις-κλειδιά. Την παραπάνω φράση θα την κατατάσσαμε στο λ. τράγος, ενώ στο λ. γάλα θα είχαμε παραπομπή, πιθανώς και στο λ. βγάζω. Με τον τρόπο αυτό ο αναγνώστης βρίσκει εύκολα αυτό που αναζητεί, αλλά είναι δύσκολο να βρει όλες τις ομοειδείς παροιμίες, π.χ. που δείχνουν εξαιρετική ικανότητα διαχείρισης ή φιλαργυρία (η φράση λέγεται και για τις δύο περιπτώσεις). Για παράδειγμα, θα θέλαμε να έχουμε κοντά της τη φράση «Βγάζει κι από τη μύγα ξίγκι». Πάντως, ο λημματοθετικός (αν λέγεται έτσι) τρόπος είναι καλός τρόπος, ιδίως όταν έχεις μεγάλο πλήθος παροιμιών. Ο Νικόλαος Πολίτης αυτό τον τρόπο ακολούθησε. Το ίδιο και η ταπεινότητά μου.  Επίσης, είναι προτιμότερος όταν έχεις ανάμικτες παροιμίες και φράσεις.

Ο τρίτος τρόπος είναι ο θεματικός. Ομαδοποιείς όλες τις παροιμίες σε κατηγορίες, π.χ. Εργατικότητα, Φιλαργυρία, Γηρατειά, κτλ. Αυτόν τον τρόπο ακολούθησαν οι συγγραφείς των «7.000 κρητικών παροιμιών». Με τον τρόπο αυτό, μπορείς να βρεις όχι μόνο την παροιμία που ψάχνεις αλλά και τις ομοειδείς της. Μπορεί επίσης να θέλεις μια παροιμία π.χ. για την αχαριστία· πηγαίνεις στη σελίδα αυτή και βρίσκεις δυόμιση σελίδες, για αχάριστους κάθε λογής: για παράδειγμα, «τον ήμαθα κολυμπητή, ξανοίγει να με πνίξει» ή «θρέψε λύκο το χειμώνα, να σε φάει το καλοκαίρι» ή «έμαθα και μαστορεύω και γαμώ το δάσκαλό μου». Την ίδια κατάταξη, θεματική, έχει ο αείμνηστος Δ. Λουκάτος στα κλασικά «Κεφαλονίτικα γνωμικά», ο οποίος μάλιστα έχει τις θεματικές κατηγορίες όχι αλφαβητικά αλλά σε κεφάλαια. Για παράδειγμα, στο κεφάλαιο Ηθικές παροιμίες, έχει έξι ενότητες, μία από αυτές είναι οι Χαρακτήρες, η οποία υποδιαιρείται σε εφτά κατηγορίες, μία από τις οποίες είναι Αχάριστοι-Συκοφάντες. Παναπεί, για να κάνεις θεματική κατάταξη με τον τρόπο αυτό πρέπει πρώτα να ταξινομήσεις τον κόσμο μας. Οι συγγραφείς των 7000 παροιμιών δεν ακολούθησαν την πλήρη κατάταξη κατά Λουκάτο αλλά έχουν τις κατηγορίες καταταγμένες σε αλφαβητική σειρά. Δεν είναι κακό αυτό. Η πλήρης θεματική κατάταξη κυρίως χρειάζεται όταν έχεις δίγλωσσες ή πολύγλωσσες συλλογές.

Η θεματική όμως κατάταξη έχει ένα ελάττωμα: αν ψάχνεις μια συγκεκριμένη παροιμία είναι δύσκολο να τη βρεις. Παράδειγμα, «έκανε μια τρύπα στο νερό» είναι τάχα Αποτυχία ή Ανικανότητα ή τι άλλο; (Τελικά είναι στην Αναποτελεσματικότητα). Χρειάζεται λοιπόν κι ένα έστω συνοπτικό ευρετήριο με λέξεις-κλειδιά, όπως έχει ο Λουκάτος. Στις «7.000 κρητικές παροιμίες», ευρετήριο δεν υπάρχει κι αυτό είναι αδυναμία του βιβλίου, ίσως η σημαντικότερη: δεν είναι εύκολο να βρεις την παροιμία που αναζητάς. Ίσως σε δεύτερη έκδοση να διορθωθεί αυτό το ψεγάδι. Έχω αντιρρήσεις σε κάποιες περιπτώσεις κατάταξης μιας παροιμίας, που εγώ θεωρώ ότι ανήκει σε άλλη κατηγορία, αλλά αυτό είναι υποκειμενικό. Άλλωστε, όπως είπαμε, πολλές φορές μια παροιμία ανήκει σε πάνω από μία κατηγορίες. Αντιρρήσεις έχω επίσης στο ότι οι συγγραφείς δημιούργησαν πάρα πολλές κατηγορίες, θα προτιμούσα λιγότερες.

Οι συγγραφείς δίνουν εξηγήσεις των ιδιωματικών κρητικών λέξεων, και μάλιστα πάνω από μία φορά την κάθε μία. Και καλά κάνουν, γιατί η συλλογή παροιμιών δεν είναι μυθιστόρημα να το διαβάσεις από την αρχή ως το τέλος· οπότε ο αναγνώστης που θα δει π.χ. τα πηλά (= λάσπες) στη σελ. 247 μπορεί να μην έχει δει την προηγούμενη επεξήγηση. Ωστόσο, δεν εξηγούν και μερικές λέξεις που φαντάζομαι πως ελάχιστοι τις ξέρουν εκτός Κρήτης, όπως τις καραντάλα και κατζοκωλιά του δείγματός μας. (Τις άλλες ιδιωματικές του δείγματος που παραθέτω, τις εξηγούν). Έπιασα κι ένα λαθάκι: νταμπασίνα, στη γνωστή παροιμία «για την κενόδοξη σύζυγο» (να με λένε νταμπασίνα κι ας ψοφώ κι απού την πείνα) δεν είναι η γυναίκα του ταμπάκη (του βυρσοδέψη· αυτή είναι η ταμπάκαινα) αλλά του οντάμπαση (odabasi) που είναι ο επιστάτης, ο αρχικαμαριέρης σε πανδοχείο, κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Χαρά στο αξίωμα, θα πείτε. Ε, δεν μπορούν να γίνουν όλοι υπουργοί, πού να βρεθούν τόσα τσεκούρια. (Προσθήκη: ο οντάμπασης πέρα από τα παραπάνω ήταν και αξίωμα του γενιτσαρικού σώματος, οπότε μάλλον εκεί αναφέρεται η νταμπασίνα).

Οι συγγραφείς δεν εξηγούν όλες τις παροιμίες, θα μεγάλωνε πολύ το έργο που ήδη κοντεύει 400 σελίδες, αλλά μόνο όσες χρειάζονται, αν και βέβαια όλο και κάποια ξεφεύγει. Η διάταξη των παροιμιών είναι οικονομική, οι παραλλαγές παρουσιάζονται όλες μαζί, όπως πρέπει (σε αυτό κι ο Πολίτης φαλτσάρει καμιά φορά), η εκτύπωση καλή, ευκολοδιάβαστο βιβλίο. Υπάρχει βιβλιογραφία, φυσικά, υπάρχει και μια μοντέρνα στατιστική ανάλυση των παροιμιών (συνοπτική πάντως, αλλά μάλλον καλύτερα), αλλά δεν υπάρχει παραπομπή για την κάθε παροιμία ξεχωριστά. Αυτό εγώ δεν το θεωρώ σοβαρό ελάττωμα, για τους περισσότερους αναγνώστες θα είναι ενόχληση οι συνεχείς παραπομπές, αλλά έτσι φάνηκε να το θεωρεί ο ίδιος ο Παπαδάκης στην κουβέντα μας. Αν μπορεί να μπουν οι παραπομπές χωρίς να βαρύνει πολύ το βιβλίο, ας το κάνουν στη δεύτερη έκδοση, αλλά κτγμ προέχει το ευρετήριο. Βέβαια, αν υπήρχαν ήδη παραπομπές θα έβλεπα πού βρήκαν μερικές παροιμίες που εγώ τις θεωρώ όχι γνήσιες λαϊκές· αλλά αυτές είναι σταγόνα στον ωκεανό, 2-3 στο σύνολο του βιβλίου.

Κατά τα άλλα, πολλή δουλειά, καλή δουλειά, χαρά στο κουράγιο τους -είναι και νεότατοι και οι δυο. Το βιβλίο υπάρχει στα βιβλιοπωλεία και στα ηλεβιβλιοπωλεία, κι αν σας ανησύχησε ο υπότιτλος (Από τον Λούκιλλο τον Ταρραίο έως σήμερα) τα καλά νέα είναι ότι ο Λούκιλλος από την πόλη Τάρρα (κοντά στην Αγια-Ρουμέλη), που ήταν ο πρώτος κρητικός παροιμιογράφος, στα ρωμαϊκά χρόνια, κάνει την εμφάνισή του μόνο στην σύντομη ιστορική εισαγωγή. Οι παροιμίες του βιβλίου είναι όλες νεοελληνικές.

Υστερόγραφο:Αν προσέξατε, θα είδατε ίσως ότι οι άνω τελείες του σημερινού άρθρου είναι αθρωπινές, και όχι εκείνες οι τεράστιες κακάσχημες που είχαν ενσκήψει τον τελευταίο καιρό. Το μυστικό μού το έμαθε ο Ακίνδυνος: γράφω μεν στο Word, αλλά μετά κάνω save as html, ανοίγω τη σελίδα με τον φυλλομετρητή (σικ ρε!) και κοπιπαστώνω εδώ. Φανερώνω τη συνταγή γιατί όπως βλέπω σέρνεται επιδημία διογκωμένων άνω τελειών, οπότε ίσως έχει και το δικό σας ιστολόγιο προσβληθεί.

164 Σχόλια to “Είκοσι αγκούγκλιστες παροιμίες, κι άλλες 6980 στο βιβλίο”

  1. Καλό κομμάτι. Μαζί με καλημέρες και προς αποφυγή βωμολοχιών χρησιμοποιώ την παροιμία «Η ομπρέλα ή από σπάσιμο ή από χάσιμο«.

    Γιάννης

  2. Καλημέρα!
    Πεσίνι είναι περσικής προέλευσης λέξης, κανονικά σημαίνει «προκαταβολικά». Το γράφω μια και δεν ήξερες τη λέξη 🙂

    (μπορείς να σβήσεις τα πινγκμπακ μπας και δούμε οι πρωινοί πού υπάρχουν όντως καινούρια σχόλια…)

  3. Νέο Kid Στο Block said

    Ομολογώ ότι δεν καταλαβαίνω απόλυτα τα γκουγλοσχετικά.
    Ungoogled (η λέξη που δεν έχουμε γκουγλίσει (εσκεμμένα)=αγκούγκλιστος
    Ungooglable(η λέξη που είναι αδύνατον να γκουγλιστεί(δεν βγάζει αποτελέσματα))= αγκουγκλίσιμος
    Δε βλέπω δηλαδή, αδυναμία της γλώσσας στη συγκεκριμένη περίπτωση, εκτός αν καταλαβαίνω κάτι λάθος.

  4. ππαν said

    Έχει ποαραγίνει η κατάσταση με το αντικαλαμανταρικό (ή όπως αλλιώς το ονομάζεται) μίσος !

  5. ππαν said

    «το ονομάζετε»: δίστασα με το «οπως αλλιώς ονομάζεται». Εόναι ο εκνευρισμός. Όχι μία, δύο παροιμίες, σχεδόν όμοιες, πρωί πρωί. Πώς να κοντύνουμε, κύριοι; Να κουρευτούμε;

  6. LandS said

    «[Αγκούγκλιστος] μπορεί να σημαίνει τόσο ungoogled (τη λέξη που δεν γκουγκλίζεται) όσο και ungoogleable (τη λέξη που είναι αδύνατον να γκουγκλιστεί). »

    Έλα τώρα, και σε παραδεχόμουν για πάρα πολύ καλό μεταφραστή.
    Ungoogled=Αγκούγκλιστος
    Unggogleable=Αγκουγκλίσιμος. (Κατά το απασχολήσιμος καλέ! )

  7. LandS said

    Πως τον είπαμε αυτόν τον νόμο που βάζει ένα παραπανίσιο g όταν κάνεις τον έξυπνο;

  8. Με το θάρρος που μου δίνει το περί (σχετικώς) άνω τελειών να πω πως odabasi = odabaşı που απλά θα σου ήταν χρονοβόρο. Όπως θα έλεγαν και οι Γάλλοι «mettre les points sur les i». Αλλά να που πρόκειται περί (πραγματικώς) άνω τελειών. Όποιος αναγνώστης είναι ευαίσθητος στην τουρκική ορθογραφία (όπως και ο Νικοκύρης, πάντα) το δέχεται.

    Θα νοσταλγήσω τις παχουλούτσικες.

    Γιάννης

  9. Ungoogleable

    Να δούμε αν θα πει κανένας για το terminable…

    Γιάννης

  10. Liarak said

    Νίκο μου ωραιότατο το άρθρο. Μου κίνησε την περιέργεια η 20 γιατί την είχα ακούσει από Θεσσαλονικιό (85χρονο τώρα) που είχε έρθει από Κωνσταντινούπολη στα τουρκικά και μου έχει μείνει: Χαλκάν σικινί, ντεϊνινί μαϊνινί γιοκ. Ή κάπως έτσι. Ας βοηθήσουν και οι Τουρκομαθείς.

  11. LandS said

    Το 10:05 του #3, ταυτόχρονο με το το 10:15 του #6 ή πάνω από δέκα λεπτά να γράψεις δυο αράδες…
    Γέρασα!

  12. Νέο Kid Στο Block said

    11. Γειά σου συνάδελφε! 🙂

  13. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια.

    Παιδιά, για το αγκούγκλιστος επιμένω ότι έχει δύο σημασίες, και εν πάση περιπτώσει ας παρουμε μια πιο γνωστή λέξη, άλυτος. Τι σημαίνει; Εγώ λέω ότι σημαίνει και τα δύο, και αυτόν που δεν έχει ακόμα λυθεί και αυτόν που είναι αδύνατο να λυθεί. Ή, αήττητος. Ο Παναθηναϊκός είναι αήττητος σε δέκα αγώνες (undefeated. λέμε και κανα παράδειγμα για να πάρουμε θάρρος), ή Οι Έλληνες νίκησαν τον στρατό του Ξέρξη που ως τότε θεωριόταν αήττητος (invincible).

    Και μη μου πείτε ότι για τη δεύτερη σημασία μπορούμε να βρούμε και άλλες λέξεις (ανεπίλυτος, ακαταμάχητος αντίστοιχα) διότι αυτό δεν αίρει την αμφισημία των λ. άλυτος, αήττητος.

    Όσο για το *αγκουγκλίσιμος πλάκα θα κάνετε -τέτοια κατασκευή δεν υπάρχει. Λέμε μήπως ανεπιλύσιμος;
    (Που και να υπάρχει, πάλι δεν αίρει την αμφισημία του άλυτου).

  14. Πάνος said

    Αν κατάλαβα καλά, η Ναόμι Κάμπελ και η Σλεναρίκοβα δεν έχουν πέραση στην Κρήτη; 😉

  15. sarant said

    4-5, 14: Πανελληνίως είπαμε, οι παροιμίες παινεύουν τις μικρόσωμες και τις μελαχρινές, που είναι και λογικό αφού αυτές ήταν η πλειοψηφία.

  16. bernardina said

    Ππαν, γι’ αυτό όσα δεν φτάνουν οι κοντές τα κάνουν κρεμαστάρια 😉

    Γράφομαι, που λέει και η Ιμόρ, και επιστρέφω αργότερα, γιατί με καλεί θλιβερό καθήκον. (Ένας ένας μάς αφήνουν οι παλιοί)

  17. Νέο Kid Στο Block said

    Νίκο, γιατί είναι έκτρωμα και κατασκεύασμα το γκουγλίσιμος / αγκουγλίσιμος ή μη γκουγκλίσιμος και όχι το γκουγκλιστός /αγκούγλιστος; Δεν μας προσφέρει την επιδιωκόμενη διαφάνεια (το γκουγκλίσιμος); Το άλυτος που λες, είναι θεωρώ αδόκιμο συγκριτικό παράδειγμα, γιατί ας πούμε για τα μαθηματικά προβλήματα υπάρχει και μια (εκ φύσεως των μαθηματικών) απροσδιοριστία, πάνω στο εάν ένα πρόβλημα είναι αδύνατον να λυθεί= άλυτο πρόβλημα ή άπλα δύσκολο και σε εκκρεμότητα ως προς τη λύση του= αναπάντητο πρόβλημα.
    Τα δε undefeated και invincible έχουν ακριβώς τα ίδια «θέματα»(και την ίδια σχετικότητα) που έχουν τα αήττητος και άτρωτος αντίστοιχα, νομίζω.

  18. sarant said

    Νεοκίντ, είπα ότι το αγκουγκλίσιμος είναι κατασκευή. (Έκτρωμα δεν έγραψα). Το γκουγκλίσιμος είναι διαφανές και σωστό (αλλά άσχετο), το μη γκουγκλίσιμος είναι ακριβέστατο, όπως και το μη επιλύσιμος, αλλά δεν είναι μονολεκτικό, είναι;

    Άνοιξε ένα λεξικό στο άλυτος ή στο αήττητος (για το αγκούγκλιστος θα πρέπει να περιμένεις) και θα δεις ότι δίνουν και τις δυο σημασίες, και την unXed και την unXable.

  19. Νέο Kid Στο Block said

    Θέλω να πω ότι η αμφισημία του αήττητος υπάρχει και στο undefeated και το invincible.
    Σκέψου το: Roman legions seemed invincible but they proved at the end not to be undefeated
    Στα ελληνικά βάλε ακαταμάχητες και ανίκητες.

  20. τυφλός said

    Οι δικοί συμφωνούν ότι κατζοκωλιά είναι η κοντή γυναίκα. Ο δρουμπικιάρης είναι αυτός που έχει σπυριά. Δεν διαφωνούν όμως με την εκδοχή του Νικοκύρη (ότι μπορεί να έχει σχέση με το νερό) γιατί οι παλιοί έλεγαν δρουμπίκια τα κουκιά που είχαν πιει πολύ νερό (ολοδρουμπίκιαστα έγιναν).

    Παροιμίες:
    -Ο Θεός να σε φυλάει από σκύλο από κάτη κι από γυναίκα μουστακάτη. Δε ξέρω τι πρόβλημα είχαν με τα ζωντανά.

    Και παραλλαγή μιας συνηθισμένης παροιμίας:
    -Από σιγανό ποτάμι ψηλά τα ρούχα σου.

  21. sarant said

    Ουτε το invincible έχει αμφισημία, ούτε το ακαταμάχητος (ή το ακατανίκητος). Είναι αυτός που δεν μπορεί να κινηθεί (ή που φαίνεται ότι δεν μπορεί να νικηθεί).

  22. Νέο Kid Στο Block said

    Νίκο, γιατί «Το γκουγκλίσιμος είναι διαφανές και σωστό» (18.) και το αγκουγκλίσιμος όχι;

  23. sarant said

    22: Γιατί δεν συνηθίζεται καθόλου στη γλώσσα να έχουμε λέξεις τύπου α+Χ-ίσιμος. Δεν λες ανυπολογίσιμος, ασυζητήσιμος, αναμφισβητήσιμος, ασυγκρίσιμος. Ή λες με δυο λέξεις (π.χ. μη συγκρίσιμος) ή με λέξη σε -τος, π.χ. αναμφισβήτητος.

  24. Νέο Kid Στο Block said

    23. Ναι, έχεις δικιο.

  25. LandS said

    Ουτε το invincible έχει αμφισημία, ούτε το ακαταμάχητος (ή το ακατανίκητος). Είναι αυτός που δεν μπορεί να κινηθεί (ή που φαίνεται ότι δεν μπορεί να νικηθεί).
    (Μαζί με τα προηγούμενα και τα επόμενα)

    Συμφωνώ. Αλλά θα συνεχίσω να λέω αυτόν που δεν μπορεί να κινηθεί ακούνητο. 🙂 🙂

  26. LandS said

    Συνεχίζω τη πλάκα.
    Τι θα λέγατε για αγκούγκλητος;

  27. sarant said

    Το immovable μπορείς να το πεις αμετακίνητο, είναι όπως όταν η ακαταμάχητη δύναμη πέφτει πάνω στο αμετακίνητο εμπόδιο.

  28. Νέο Kid Στο Block said

    27. Stalemate που λένε οι αγγλοσάξωνες 🙂
    Άντε να πεις στα ελληνικά «Πατ» ή «κατάσταση Πατ» …
    Aς ξεκινήσουμε λοιπόν τον αγώνα τον καλό για την καθιέρωση του α-Χ-ίσιμος. Το αγκουγκλίσιμος είναι μια αρχή! 🙂

  29. sarant said

    Καμιά παροιμία με καλαμαράδες δεν έχει;

  30. marulaki said

    Νομίζω ότι ενδιαφέρον έχει και η επέκταση της χρήσης του ‘γκούγκλαρέ το’, όταν θέλουμε να βάλουμε μια λέξη στο κουτάκι της αναζήτησης οποιασδήποτε ιστοσελίδας: π.χ. ‘γκούκλαρε αυτήν την ταινία στο imdb’.

  31. spiral architect said

    Πολύ ωραία ανάρτηση Νίκο.
    (για να ξεφύγουμε και λίγο)

    Μερικές από της αγκούγλιστες (που τώρα πλέον θα γκουγλιστούν) παροιμίες τις έλεγε ο πατέρας μου και τις θυμούμαι

    Σαν τις:
    – Τον χουβαρντά αγαπά ο καφετζής μα γαμπρό δεν τονε θέλει
    – Φτωχός και ντρέτος, φτωχός δε λογάται
    – Απού ψηλά ξανοίγει, σαφή στραβοπατεί

    (αν δεν παινέψεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει.)

    Μπράβο και πάλι!

  32. π2 said

    Με κίνδυνο να με σιχτιρίσετε όλοι ως ηλαλαλάζοντα μουτζαχεντίν της άνω τελείας, να επικροτήσω την εφευρετικότητα του Ακίνδυνου και να πω διακριτικά πως ελπίζω να δουλεύει η λύση και με την κανονική άνω τελεία, όχι μόνο με την -ανθρώπινη μεν, μη άνω τελεία δε- middle dot. 😛

  33. Νέο Kid Στο Block said

    Νίκο, με το άπερκατ που ‘φαγαν οι κυπριακές τράπεζες με το κούρεμά μας (μόνο η «Κύπρου» βλέπω να την βγάζει καθαρή) δεν τολμώ να γκουγκλάρω «παροιμίες με καλαμαράδες»…:-(

  34. ΣοφίαΟικ said

    15: Κατά συνέπεια οι κοντοί άντρες ήταν μειοψηφία;

    ΥΓ Βεβαίως στην Ελλάδα, και νομίζω γενικότερα στη βόρεια Μεσόγειο. οι διαφορές ύψους μεταξύ των δύο φύλων είναι σχετικά μεγάλες, ενώ σε άλλους λαούς είναι οι πάντες, άντρες και γυναίκες, ένα μπόι.

  35. LandS said

    #33. http://www.businessweek.com/news/2012-02-22/banks-likely-to-take-part-in-greek-swap-after-writedowns.html
    α) Ποιο κούρεμα; (προς το παρόν)
    β) Γιατί άπερκατ; Οι Κύπριοι είναι μανούλες στα λογιστικά, άρα τα ράιτ οφ τάχουν ψωμοτύρι.
    γ) Οι καλαμαράδες τι τους φταίνε; Δεν ήταν στο χέρι τους.

  36. sarant said

    34: Όχι, αλλά ο κάθε άντρας θεωρεί τον εαυτό του ψηλό ή τελοσπάντων ψηλότερο από τον μέσο όρο.

  37. Νέο Kid Στο Block said

    Όχι ρε συ LandS, ό,τι ακούω από τα σκατοκάναλα της του-βου λέω κι εγώ, μήπως τα κατέχω αυτά τα της κουράς νομίζεις;
    Ακόμα δεν τους φταίμε σε τίποτε νομίζω, αλλά η συμπόνια και οι έρανοι «για τους άπορους μαθητές της Ελλάδας» δεν αντέχεται ρε παιδιά! ΜΕ ΤΙΠΟΤΕ!

  38. Νέο Kid Στο Block said

    36. Δηλαδή ο Κούγιας είναι ο «κάθε άντρας»;; Τόσο πολύ ξέπεσε ο Αλέξης πια; 🙂
    (Aποχωρώ, πριν με διώξεις το παλιοτρόλι).

  39. Για την εικοστή παροιμία πρέπει να τονίσω ότι, όπως θα περίμενε κανείς από μια καθολική αλήθεια, απαντάται σε πολλές παραλλαγές και σε πολλές γλώσσες.

    Στην Αγγλική, για παράδειγμα, αποδίδεται συνήθως ως a stiff prick hath no conscience, και απαντάται εδώ και τουλάχιστον τρεις αιώνες. Δείτε π.χ. εδώ: http://books.google.co.uk/books?id=2XtWDhgljvkC&lpg=PP1&pg=PP1#v=onepage&q&f=false

    Όσο για την απώτερη πηγή της, σε ένα λεξικό ευφυολογημάτων (του οποίου δυστυχώς δεν μπορώ να θυμηθώ τον τίτλο) μνημονεύεται ως πιθανότερη πηγή ένα κείμενο του Ιερού Αυγουστίνου. Πράγματι, ο Αυστουστίνος ισχυρίζεται ότι τα γεννητικά όργανα έχουν δική τους βούληση, αν και μού φαίνεται πολύ απίθανο να είναι και ο πρώτος που έκανε μια τέτοια διαπίστωση.

    http://en.wikisource.org/wiki/The_City_of_God/Book_XIV/Chapter_16
    http://en.wikisource.org/wiki/The_City_of_God/Book_XIV/Chapter_17

    Πιστεύω όμως ότι άνετα μπορεί να ήταν ο σημαντικότερος απ’ όσους αναπαρήγαγαν αυτή την ιδέα, αφ’ ενός λόγω της τεράστιας επιρροής του γενικά στην εξέλιξη της Χριστιανικής σκέψης και αφ’ ετέρου επειδή διατυπώνει αυτό τον ισχυρισμό ως εξήγηση για το απαίσχυντο της ερωτικής πράξης. Για γεννιές και γεννιές ιερέων αυτά τα αποσπάσματα θα πρέπει να αποτελούσαν μέρος του απολογητικού τους οπλοστασίου, ένα FAQ που παρείχε απαντήσεις σε μια από τις πιο αυτονόητες απορίες των πιστών.

    Το γεγονός δε ότι η παροιμία πλέκει τα Θεία με τη λειτουργεία της στύσης, με βάζει σε επιπλέον υποψίες ότι πέρασε στον απλό λαό μέσω του ιερατείου (στη Δύση βέβαια ο Αυγουστίνος ήταν συχνό ανάγνωσμα των μορφωμένων και ίσως γι’ αυτό να απαντώνται εκεί μη θεολογικές εκδοχές της παροιμίας).

    Θα πρότεινα λοιπόν να βάλουμε έναν αστερίσκο δίπλα στην παροιμία γιατί μπορεί να είναι α) ξένη β) ελληνική μεν, αλλά πολύ αρχαιότερη απ’ όσο έχετε ως τώρα αφήσει να εννοηθεί.

  40. sarant said

    39: Αν όντως είναι καθολική αλήθεια, και συμφωνώ σε αυτό μαζί σου, το ενδεχόμενο να είναι ξένη η παροιμία είναι μάλλον απίθανο. Όταν η εικόνα είναι παραστατική, η εκδοχή του ανεξάρτητου σχηματισμού πρέπει να προτιμιέται. Και ναι μεν η Κρήτη είχε επαφές με τη Δύση, αλλά η παροιμία πρέπει να είναι πανελλήνια.

    Πιο παλιά απ’όσο φαίνεται; Ναι, μπορεί. Όλες οι παροιμίες του δείγματος άλλωστε είναι πιθανό να είναι αρκετά παλιές. Πόσο; Δεν ξέρω, αλλά κάμποσους αιώνες.

  41. 40. Εδώ όντως έχεις δίκιο. Καλύτερα είναι να υποθέτουμε ότι προέκυψε αυθόρμητα και ανεξάρτητα σε παραπάνω από μία χώρα. Ανήκει σε όλες τους αλλά και στην κάθε μία ξεχωριστά. Όσο για την παλαιότητα κι εκεί έχεις δίκιο – δεν έχω δει ποτέ καμμία καταγραφή ‘νεόκοπων παροιμιών’, ούτε περιμένω να δω ποτέ, γιατί για να αναγορευτεί μια φράση σε παροιμία πρέπει σχεδόν εξ’ ορισμού η πηγή της να είναι άγνωστη.

  42. Ηλεφούφουτος said

    Τώρα πέρα από την πλάκα ελπίζω οι δυο αντιμαχόμενες πλευρές του γκουγκλίσιμος/γκουγκλιστός να καταλαβαίνουν ότι σε κάθε γλώσσα συμβαίνει μία λέξη ή μία δομή να αναλαμβάνει διπλά ή και πολλαπλά καθήκοντα. Προχτές μόλις κάναμε κουβέντα για τις παθητικές μετοχές στα Αγγλικά που κατέληξαν να χρησιμοποιούνται και για τον ενεργητικό παρακείμενο.

    Κι επειδή αρχίζω να βρίσκω ενοχλητική, Νικοκύρη, αυτή τη σύγκριση με την Αγγλική (τις προάλλες είπες ότι η Αγγλική έχει το πιο πλούσιο λεξιλόγιο, πόσες γλώσσες σύγκρινες για να το πεις αυτό;) που μου φέρνει λίγο σε τακτική τύπου «για να τη σπάσω σε όσους μιλάνε για ανωτερότητα της Ελληνικής εγώ θα βγάζω ανώτερη την Αγγλική», τι έχεις να πεις για τις φραστικές δομές σφηνοτουβλάκια της Αγγλικής, όπου έχεις τέσσερα ονόματα στη σειρά και δεν ξέρεις ποιο προσδιορίζει ποιο (π.χ. στο European standardisation work programme τι είναι ευρωπαϊκό; το πρόγραμμα ή η τυποποίηση;), τι έχεις να πεις; όχι, τιι;

  43. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    Ωραίες οι παροιμίες!
    Να πω, για την παροιμία 3, ότι κεσίμι ήταν το κατ’ αποκοπή οφειλόμενο ποσό φόρου. Το πώς η σημασία άλλαξε σε πολυτέλεια, δεν το γνωρίζω. Μάλιστα, μετά τη διευκρίνιση του Δύτη στο #3 βγάζει καλύτερο νόημα: Ο κατ’ αποκοπή φόρος (που νομιζόταν λιγότερο επαχθής) απαιτεί να έχεις χρήματα, και μάλιστα να τα έχεις προκαταβολικά.
    Δηλαδή κάποια πράγματα δεν είναι τόσο απλά/εύκολα όσο φαίνονται. Σαν το PSI ένα πράμα… 🙂

  44. sarant said

    43: Η Αγγλική έχει το πιο πλούσιο λεξιλόγιο σύμφωνα με αρκετές έγκυρες πηγές. Έχεις άλλη άποψη;

    Σήμερα, ανέφερα αγγλικά παραδείγματα γιατί περσότερος κόσμος ξέρει αγγλικά. Θα μπορούσα να βάλω γαλλικά (invaincu, invincible) ή γερμανικά (unXet, unXbar), αλλά πολλοί δεν θα τα έπιαναν γιατί δεν ξέρουν γαλλικά ή γερμανικά.

    Κατά τα άλλα, ναι, οι δομές αυτές της αγγλικής είναι αμφίσημες και δεν ξέρεις πού πάει το καθένα -βάλε κι ένα committee στο τέλος του μακριναριού σου αν θες να έχειςπέντε λέξεις. Κατά σύμπτωση, το έγραψα χτες ή προχτές στη Λεξιλογία αυτό. Αλλά δεν ήξερα ότι πρέπει να δίνω πιστοποιητικά γλωσσικής εθνικοφροσύνης κι έτσι δεν έβαλα λινκ, συγνώμη. 😉

  45. sarant said

    42: Γρηγόρη, η δική σου εξήγηση είναι μάλλον πιο εύλογη -εγώ είπα ότι δεν ξέρω αυτές τις λέξεις, ίσως τις έχουν λάθος οι συγγραφείς.

  46. Μιχαλιός said

    Το «κεσίμι» (kesim) σημαίνει πολλά: κομμάτι, κοψιά, σουλούπι· μίσθωμα, δόση, φόρος. Για «πολυτέλεια» πρώτη φορά το ακούω.
    To «αλάι» (alay) o Νισανιάν το δέχεται για ελληνολατινικό με την αρχική σημασία του ως «φάλαγγας ιππέων» και για περσικό με την έννοια του διασυρμού, της κοροϊδίας: http://www.nisanyansozluk.com/?k=alay
    Για τον οντάμπαση έχει ήδη σχολιάσει ο Δύτης: https://sarantakos.wordpress.com/2011/12/08/kaltsodeta/ (σχ.7)

  47. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    #45
    Αν όντως στην Κρήτη κεσίμι σημαίνει πολυτέλεια θα ήταν πολύ ενδιαφέρουσα η ιστορία αυτής της μετάπτωσης του νοήματος.

  48. Απού ψηλά ξανοίγει, σαφή στραβοπατεί
    με ήταν γιατί το εξάγουν από το σαφής;

    σαφί(ς) trk. safi καθαρός, γνήσιος > arab. sheffaf
    αν και το σαφής σημασιολογικά είναι
    εξίσου κοντά.
    ……………
    να και μια παρόμοια αγούγλητη

    Πουλί απού ψηλά πετά και τα άλλα δε σαϊδίζει,
    στα χαμηλότερα κλαδιά πηγαίνει και καθίζει!

    σαϊδίζω/σαϊτίζω από saymak μετρώ, υπολογίζω, αν και εδώ ταιριάζει και η
    σαΐτα, ο κωνικός σχηματισμός, που κάνουν τα πουλιά
    …………
    όταν δεν θέλουμε να τις πιάσει η απόχη του γκουγκλ, π.χ. αν γράψω Σαραvτάκος βάζοντας το αγγλικό v αντί για το ν

    σαραVτάκος
    γουγλίζεται. Δεν χάφτει τέτοια η θεία 🙂

  49. Μιχαλιός said

    Δεν είχα δει το 43.

  50. sarant said

    46: Μπράβο, πρέπει να είναι δύο τα αλάγια, διότι υπάρχει στα παλιά λεξικά και η έννοια του διασυρμού (του πέρασε ένα αλάι)

    48: Ωχ, δεν πιάνει το κόλπο 🙂
    Ευχαριστώ για την παροιμία την αγκούγκλιστη. Το «σαφή» δεν ξέρω πούθε ετυμολογείται, ας το παρετυμολογήσουμε με ήτα 😉

  51. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    #46
    Έχουν όλα σχέση με το κόβω (κυριολεκτικά και μεταφορικά).

  52. Μιχαλιός said

    κεσίμι = κορμοστασιά, παρουσιαστικό. Λεξιλόγιο Τουρκοκρητικής Ελληνόγλωσσης Λογοτεχνίας Σταύρου Γ. Πλανάκη:
    http://www.translatum.gr/forum/index.php?topic=9939.msg72852#msg72852

  53. Ηλεφούφουτος said

    σχ 42 Ακόμα κι αν υπάρχουν πηγές που ισχυρίζονται κάτι τέτοιο, εσύ προφανώς το επαναλαμβάνεις χωρίς να είσαι σε θέση να ξέρεις αν ευσταθεί, αφού συγκρίσεις δεν μπορείς να κάνεις. Αν δεν απατώμαι, κάποτε έλεγες «πώς μπορεί να ισχυρίζεται κάποιος ότι η Ελληνική είναι η πιο πλούσια γλώσσα όταν δεν ξέρει Ταγκαλόγκ;» Άλλωστε κάθε γλώσσα έχει δικιά της σχέση με την παραγωγή λέξεων. Στις συγκολλητικές γλώσσες π.χ. η παραγωγή λέξεων είναι μέρος της καθημερινότητας ενός ομιλητή.

    Από ‘κει και πέρα, χωρίς φυσικά να ξέρω όλες τις γλώσσες του κόσμου, η λογική μού λέει ότι υπάρχει τεράστια παραγωγή ορολογίας από την Αγγλική σε διάφορους τομείς όπως και διαφοροποιημένο λεξιλόγιο κατά χώρες (π.χ. Αγγλικά Νιγηρίας, Νέας Ζηλανδίας), αυτή όμως τη διαφοροποίηση δεν δέχομαι ότι μπορείς να τη βάλεις στη ζυγαριά των συγκρίσεων, με πολλή δυσκολία δηλαδή τη λες «πλούσιο λεξιλόγιο», γιατί δεν ανήκουν όλα αυτά τα επιμέρους λεξιλόγια στο δυνητικό λεξιλογικό θησαυρό που έχει στη διάθεσή του ένας κανονικός ομιλητής της Αγγλικής. Σε ό,τι αφορά τους επιμέρους κώδικες (π.χ. οικονομία) είναι ένα ακόμα ζήτημα κατά πόσο βιώσιμη αλλά και επικοινωνιακά εξυπηρετική είναι όλη αυτή η τεράστια παραγωγή λέξεων δίκην εξυπνακίστικης μόδας, ενίοτε (η παραγωγή λέξεων στη βυζαντινή ρητορική είναι επίσης εντονότατη· αποδεικνύει αυτό πλούτο σε σχέση με το λιτό κι απέριττο λεξιλόγιο των αττικών ρητόρων;).

    Α, ναι, μιας και το θυμήθηκα! Καλύτερα «εθνικόφρων» παρά αργυρώνητος πράκτορας του πολιτισμικού ιμπεριαλισμού 😉

  54. Ηλεφούφουτος said

    σχ. 44 εννοούσα

  55. Immortalité said

    Ωραία συζήτηση!
    Την παροιμία με της κοντές την λέει και η μάνα μου αλλά αλλιώς: η κοντή κοντοκωλιά είναι πάντα κοπελιά
    Δυο φορές το κοντή για να συνεννοούμαστε 🙂

    Την 11 έτσι την ήξερα και ‘γω, όπως την καταλαβαίνεις.
    Σες σχέση με την διαφωνία για τις δύο διαφορετικές σημασίες του αγκούγκλιστος, σχωράτε με αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί μια λέξη να είναι αδύνατον να γκουγκλιστεί. Μας κρατά κανείς το χέρι;

  56. π2 said

    Το ενδιαφέρον με τις αγκούγκλιστες λέξεις είναι ότι επιβεβαιώνουν την αρχή της απροσδιοριστίας του Χάιζενμπεργκ: από τη στιγμή που θα τις αναφέρουμε, ως αγκούγκλιστες, γκουγκλίζονται. 😛

  57. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    #52
    η κορμοστασιά, το παρουσιαστικό, το σουλούπι, έχουν όλα σχέση με την κοψιά, που ήδη έγραψες. Πώς, δηλαδή, είναι κομμένο ένα σώμα.

  58. Μικυμάου said

    Αν και υποπτεύομαι για ποιο λόγο η αγγλική έχει το πιο πλούσιο λεξιλόγιο (μικτή φύση, άπειρα δάνεια και σχετικά πρόσφατα η παγκοσμιότητά της που πρέπει να πρόσθεσαν χιλιάδες λέξεις), σπουδάζοντας στο εξωτερικό έχω πολλές φορές βρεθεί σε αδιέξοδο ψάχνοτας να βρω μια σωστή λέξη που να εκφράζει το ίδιο με τα ελληνικά, για να την κοτσάρω στην εργασία μου. Δε μιλάω για λέξεις καθημερινές που τις περισσότερες φορές δεν μεταδίδεται ακριβώς η έννοια.
    Δεν υπάρχει π.χ. μια ικανοποιητική λέξη για το διακρότημα.
    Αντίστοιχα όμως έχω βρεθεί στο ίδιο αδιέξοδο μεταφράζοντας από την αγγλική. Πώς θα αποδίδατε το audible/inaudible, όταν η περιφραστική βερσιόν είναι άβολη, αφού χρησιμοποιείται ως όρος που επαναλαμβάνεται συχνά;

    Και (επιτέλους) μια ερώτηση για το άρθρο. Τα ριάλια τα ήξερα κυπριακά. Πώς εμφανίζονται στην Κρήτη;

  59. ndmushroom said

    Πάντως υπάρχει ήδη μια λέξη από α- σε -ήσιμος που γκουγκλίζεται (με λίγα αποτελέσματα, ευτυχώς) και ακούγεται (περισσότερο, δυστυχώς) τελευταία: ο/η/το «αναξιοποιήσιμος/η/ο». Έχει ενδιαφέρον να τη γκουγκλίσετε, για να δείτε από ποιο (κυρίως) χώρο χρησιμοποιείται. 😉

  60. Mar Pap said

    Το κεσίμι επί Τουρκοκρατίας σήμαινε πράγματι το μίσθωμα, και χρησ. για κυρίως γεωργικές εκτάσεις. Μεγάλα κεσίμια στην Κρήτη (φαντάζομαι και παντού στην Ελλάδα) πλήρωναν τα μοναστήρια τα οποία αργότερα επικαλούνταν τους φόρους αυτούς ως τίτλους ιδιοκτησίας για να κρατήσουν την αντίστοιχη γη υπό την κατοχή τους.
    Έτσι, επικράτησε και στην Κρήτη το κεσίμι σημαίνει την περιουσία (τα ακίνητα).
    Σήμερα η λέξη και η παροιμία χρησιμοποιείται μόνο μεταφορικά και μόνο απο ηλικιωμένους για να δηλώσει τον πολυτελή τρόπο ζωής.
    Ο Κριάρης στο βιβλίο του «Πλήρης συλλογή κρητικών δημώδων ασματών…», εκδ. 1920, σελ 384, αναφέρει την παροιμία λανθασμένα με χρήση της λέξης κεσέμι αντί για κεσίμι και το εξηγεί εσφαλμένα ως να σημαίνει το πλεκτό πορτοφόλι (ενώ κεσέμι είναι το μπροστάρικο ζώο).

  61. Γιώργος Πρίμπας said

    [Τα κανάλια μάς διαβεβαιώνουν ότι σωθήκαμε]
    Θα προχωρήσουν και οι μεταρρυθμίσεις…
    Εξάλλου έχουμε και τα πρώτα απτά δείγματα για τα κέρδη του κράτους από τις ιδιωτικοποιήσεις.
    http://www.euro2day.gr/news/economy/124/articles/680620/Article.aspx
    Ελπίζω να μην έχετε απορίες όταν τα νούμερα που σχεδίασαν τα «νούμερα» αποδειχτούν εκτός τόπου και χρόνου ποιος θα πληρώσει;

  62. sarant said

    53: Για τον αριθμό των λέξεων που περιέχει το καθιερωμένο μεγάλο λεξικό της κάθε γλώσσας, συγκρίσεις σαφώς μπορείς να κάνεις, έχοντας βέβαια υπόψη ένα σωρό επιφυλάξεις και όρους, όπως αυτό που είπες για τις συγκολλητικές γλώσσες. Οπότε, μπορείς κι εσύ να ελέγξεις αν αληθεύει αυτό που γράφουν οι έγκυρες πηγές -και να τις διαψεύσεις. Άλλωστε, δεν το αρνείσαι τελικά.

    Τώρα, προκειμένου για μια παρεμπίπτουσα παρατήρηση, το ότι η αγγλική γλώσσα έχει το πλουσιότερο λεξιλόγιο προσεγγίζει πολύ περισσότερο στην αλήθεια απ’ό,τι το «μόνο στα Ταγκαλόγκ υπάρχει λέξη που να εκφράζει εκείνη την ιδιότυπη και έντονη συναίσθηση προσωπικής τιμής και αξιοπρέπειας». Αυτή η δεύτερη πρόταση πράγματι γεννά την αντίρρηση: «πώς το λές αυτό; Ξέρεις τάχα όλες τις γλώσσες; Νομίζω ότι μια ευρωπαϊκή γλώσσα έχει κάτι ανάλογο».

  63. sarant said

    58: Για το διακρότημα πράγματι δεν έχουν χωριστή λέξη τα αγγλικά, το λένε beat.

    Στη Λεξιλογία, πολλές φορές σπάμε το κεφάλι μας να βρούμε το αντίστοιχο αγγλικών λέξεων (στα ελληνικά) όσο και ελληνικών λέξεων (στα αγγλικά). Προφανώς δεν είναι φτώχεια των γλωσσών, είναι δύσκολη δουλειά.

  64. sarant said

    55: Να είναι αδύνατον να γκουγκλιστεί = να είναι αδύνατον να δώσει αποτελέσματα.

    59: Ε, δεν βγάζει και τόσο πολλές γκουγκλιές, αλλά πράγματι έχουν έναν προσανατολισμό!

  65. ndmushroom said

    64: Ευτυχώς όχι. Ωστόσο, απαντάται και σε προεδρικό διάταγμα (ΠΔ/14-7-99, Κώδικας βασικής πολεοδομικής νομοθεσίας)!

  66. sarant said

    Ωχ!

  67. bernardina said

    Από Αμφιλοχιώτισσα είχα ακούσει την εκδοχή καραμαντάλα, που θυμίζει περισσότερο το αρσενικό κρεμανταλάς. (Εκείνη ήταν η πέρδικα κι εγώ η καραμαντάλα, όπως αντιλαμβάνεστε 😛 )

    Στην ιδιαίτερη πατρίδα μου απαντάται το «ο λογικός ίσαμε να μπορεί και ο λωλός ίσαμε να θωρεί». Έχει σχέση με το φαγητό: ο λογικός άνθρωπος τρώει μέχρι να χορτάσει, ο παλαβός ό,τι βλέπει μπροστά του.
    Ο λωλός κουδούνια ‘φόρει κι αν τα ‘φόρει ποιος τα ‘θώρει. (Τώρα πια λέμε ότι αυτός έχει κρεμάσει πάνω του την Άρτα και τα Γιάννενα)
    Επίσης το «σύντεκνε κι αν εμιλούμε, μετα(γ)ύριζε την πίττα» (ειρωνικά, όταν κάποιος επιμένει να επαναφέρει ένα θέμα συζήτησης ενώ έχουν μεσολαβήσει διάφορα άλλα. Να μην ξεχνιόμαστε, δηλαδή)
    Όπως και το «ο παλ(ντ)αρός στ’ ανήφορο ή τραγουδάει ή τρώει».

    Ο Νίκος και η Μαρία Ψιλάκη, στο εκπληκτικό βιβλίο τους Το Ψωμί των Ελλήνων έχουν πολλές παροιμίες γύρω από το ψωμί (εκτός των άλλων υπέροχων πραγμάτων).

    Μπράβο στα παιδιά που ανέλαβαν αυτό το δύσκολο έργο της καταγραφής. Τους χρειαζόμαστε.

  68. Ηλεφούφουτος said

    σχ. 61 ένα λεπτάκι, για σύγκριση λεξιλογίων μίλησες, όχι για σύγκριση λεξικών. Τι σόι μέθοδος είναι αυτή; Υπάρχουν αντικειμενικώς αποδεκτά ζευγάρια λεξικών για σύγκριση; Είναι έγκυρη μια μέθοδος που συγκρίνει μήλα με πορτοκάλια (ή και με τίποτε- οι περισσότερες γλώσσες δεν διαθέτουν πλήρη λεξικά);

    Αυτά πιο πολύ δημοσιογράφους που γλωσσολογούν μού θυμίζουν παρά ερευνητές της γλώσσας. Θα έλεγα ότι εξ ορισμού δεν μπορούμε να μιλάμε για «έγκυρο», όταν οι μηχανισμοί παραγωγής λέξεων είναι διαφορετικοί από γλώσσα σε γλώσσα ή είναι διαφορετικό το τι θέλει να διαφοροποιεί κάθε γλώσσα όταν θέλει να εκφράσει τον κόσμο που την περιβάλλει. Δεν μπορώ να φανταστώ γλωσσολόγο να εμφανίζεται δημοσίως και να λέει «έβαλα κάτω τα λεξιλόγια (όχι τα λεξικά) όλων των γλωσσών του κόσμου και κατέληξα στο συμπέρασμα ότι η Αγγλική το έχει πλουσιότερο». Εκείνο που όντως έχουν πει γλωσσολόγοι είναι ότι η Αγγλική αναπληρώνει με το λεξιλόγιο ένα κενό που έχει αφήσει η έλλειψη μορφολογικής διαφοροποίησης. Από αυτή την άποψη οι «ανταγωνιστές» της είναι και πάλι πολύ ισχυροί (π.χ. Κινέζικα).

    Εκείνο που δέχτηκα είναι ότι η Αγγλική έχει το προβάδισμα στην παραγωγή ορολογίας στους τομείς με ραγδαία εξέλιξη και οι υπόλοιπες γλώσσες προσπαθούν τρέχοντας από πίσω να συμβαδίσουν αλλά αυτό τι σημαίνει τελικά για το «πλούσιο λεξιλόγιο»; Ζήτημα χρόνου είναι όσοι όροι όντως χρειάζονται να συμπληρωθούν και στις άλλες βιώσιμες γλώσσες, οι υπόλοιποι απλά θα ξεχαστούν σε Αγγλικά και μη.

  69. τυφλός said

    Ο Νίκος και η Μαρία Ψιλάκη έχουν κάνει εξαιρετική δουλειά γενικότερα.
    http://www.biblionet.gr/main.asp?page=results&key=%CE%9D%CE%AF%CE%BA%CE%BF%CF%82+%CE%A8%CE%B9%CE%BB%CE%AC%CE%BA%CE%B7%CF%82
    http://www.biblionet.gr/main.asp?page=results&key=%CE%9C%CE%B1%CF%81%CE%AF%CE%B1+%CE%A8%CE%B9%CE%BB%CE%AC%CE%BA%CE%B7

    Απού φελά, παντού φελά. Αυτός που οφελεί δεν κάνει διακρίσεις. Οφελεί παντού.

    Είναι συνηθισμένο στα κρητικά ιδιώματα να παραλλάσσονται λέξεις της νέας ελληνικής για να προκύψει μία νέα, τοπική λέξη. Παράδειγμα η παραπάνω παροιμία και το χαβιάρι -χάβιαρος.

    Εξαιρετική ανάρτηση όντως.

  70. ΣοφίαΟικ said

    58: αυτό συμβαίνει σε όλους, κυρίως γιατί δεν μας πιέζουν στην εκμάθηση ξένων γλωσσών αλλά από κάποιο σημείο και μετά οι δάσκαλοι το γυρίζουν στην ξένη γλώσσα και μένουν οι μαθητές με κενά στην αντιστοίχηση. Βάλε και το ότι αλλιώς εκφράζονται οι ομιλητές μιας γλώσσας και οι ομιλητές μιας άλλης και καταλήγεις βεβαίως στο ότι αλλάζοντας γλώσσα αλλάζεις τρόπο έκφρασης, οπότε τελικά αλλάζεις και σαν άτομο; Ζήτημα που έχει απασχολήσει και συγγραφείς και φιλόσοφους.

  71. bernardina said

    Πράγματι, Τυφλέ, όσα βιβλία τους έχω δει είναι απόλαυση. Και ως περιεχόμενο και ως εκδόσεις.

    Μετά περάστε κι από ‘δώ για λίγο γέλιο http://www.lifo.gr/team/bitsandpieces/29089. Άσχετο με την ανάρτηση, αλλά διασκεδαστικό

  72. bernardina said

    Αναξιοποιήσιμος; Τώρα το πρόσεξα! Δεν είμαστε καλά.

    Μου θυμίζει αυτό

  73. Με αφορμή το 70, άλλη μιά παρεμιά αγούγλητη

    απού το κοπελόμαθε δεν το γερονταφήνει
    ….
    58
    και ρεάλια καλαμάτας
    και αραβικά ριγιάλια ἅ καὶ βαζέλους σῴζοιεν 😉

  74. sarant said

    68: Σε εφημερίδα γράφτηκε αυτό που σε μύγιασε, άρα καλώς σου θυμίζει δημοσιογράφους που γλωσσολογούν. Αφήνω εδώ τη βαλίτσα γιατί παραπήγε.

    73: Γκουγκλίζονται όμως παραλλαγές της, π.χ. όπου μικρομάθει, …

  75. 3
    γκουγκλίτσα: μακρά ράβδος αναδευτική των απογκουγκλισμάτων

    4
    αντικαλαμανταρικός ψαλμός αλληλούϊα

    63
    Quine, the radical indeterminacy of translation (δεν ταιριάζει ακριβώς, αλλά ακούγεται φιλοσοφικό, μπερδεύει τον αντίπαλο και ξελασπώνει σαν.. παροιμιακή σβουνιά στο μάτι)

    70 φιλοσοφική στροφή που επεχείρησε και η Σοφία του 70

    67
    «Στην ιδιαίτερη πατρίδα μου». Ω, δεν είσθε φίλη από την επαρχία Σετζουάν; : ))) – μην την υποτιμάτε, εκεί είναι το sovereign χρήμα σήμερα.

  76. πολὺ πολὺ ὄμορφο ἄρθρο, ἂν καὶ δὲν βλε΄πω α. γιατί εἶναι συντηρητικὲς οἱ παροιμίες καὶ β. γιατὶ ὅταν δὲν γογυγλίζεται μιὰ λέξι εἶναι πρόβλημα τῆς γλώσσης καὶ ὄχι τοῦ γούγλη 😛 προτείνω ἀγούγλιστη=ποὺ δὲν γουγλίζεται καὶ μὴ γουγλίσμη=ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ γουγλιστῇ. τὸ ἀγουγλίσιμος ποὺ προτάθηκε δὲν μὲ ἐνθουσίασε, ὁμολογῶ.

  77. ἄ βλέπω μὲ χαρὰ ὅτι προτάθηκε καὶ τὸ μὴ γουγλίσμος.

  78. 77
    Mα είναι προφανές φίλοι μου, το google είναι ελληνική λέξη, που συνδέεται με την πανοπτική λειτουργία του πρώτου υπολογιστού των αντικυθήρων, αντιστρέφοντες τον λαρυγγισμό (ήγουν πιασμένο από τον λαιμό) του ‘κ’, κι υγροποίηση του ‘χ’, έχουμε τον κοχλία, ή το κοχλιάριον, το αναδευτικόν ψάξιμο της παγκόσμιας ηλεσούπας της διασαγήνης ή διαδικτύου. Είναι τόσον απλό, ακόμη και ένα νεοκίδιον θα το ηννόει… Ήμεθα οι πρώτοι. Ήμεθα. Κι ας την πάθαμε, σήμερα, σαν πρωτάκια.

  79. Kαι να μην ολιγορήσω, Εξαιρετική ανάρτηση τωόντι, αυτά μας δημιούργησαν την εξάρτηση.

  80. #79 καὶ μᾶς ὁπλίζουν μὲ ἐξάρτυσι

  81. Κάτι γίνεται με τη σελίδα μου όπου παρουσιάζω το ιστολόγιο.
    Ελπίζω να φύγει. Συγγνώμη.

    Γιάννης

  82. sarant said

    Έχει ξαναγίνει παλιότερα (με άλλο ιστολόγιο εννοώ)

  83. #32 Κατανοώντας τους πλατωνικούς, πρότεινα ήδη δυο λύσεις του ενός κλικ για κοκκινοτρίχη και χρώμη (τη δεύτερη δε χρειάστηκε να τη δοκιμάσω, και δεν εκφέρω γνώμη).

  84. sarant said

    Καλά ντε, καλή είναι κι αυτή η μεσοτελεία, μην τα θέλετε όλα. Και δεν είναι πια λύση κοκκινοτρίχη, στο word αυτή την τελεία χρησιμοποιώ. Ποιαν θέλετε εσείς;

  85. π2 said

    middle dot· · άνω τελεία

  86. π2 said

    Ααααα, με εμπαίζει το σύστημα. 😛

  87. Αυτό που σου λέει ο π² είναι ότι εσύ μπορεί να βάζεις στο word αμόλυντες anoteleies· όμως, ή στην μετατροπή σε html, ή στη μεταφορά στον συντάκτη της πόρσε, αυτές μετατρέπονται σε middledots· ναι, δεν είναι κακάσχημες κουκίδες• αλλά οφείλεις μια μαζική εύρεση κι αντικατάσταση middledots μ’anoteleies, πριν τη δημοσίευση μ’ ένα κλικ στο FoxReplace.

  88. #86 σε αναμπαίζει 🙂

  89. Νέο Kid Στο Block said

    Το υφέρπον κλικ,ρε! του 83. · όλα τα λεφτά!

  90. Νέο Kid Στο Block said

    Εγώ ακολουθώ τη μέθοδο κανάτι (Ταμίστα made) ήτοι ·
    If it works, don’t fix it! · που λέγανε και οι Σουμέριοι.

  91. Νέο Kid Στο Block said

    ήτοι & # 903; εννοούσα στο 90. 🙂

  92. sarant said

    Τέλος πάντων, θα δούμε.

  93. gbaloglou said

    39

    Γιατί να υποθέτουμε ότι η 20η παροιμία είναι πιθανότερο να προέρχεται από ιερωμένο παρά από λαϊκό;

  94. Καλαχώρας Λεώνικος said

    Πώς σας φαίνεται το γκουκλιστός, γκουγκλιστέος, γκουγκλίσιμος, γουγκλομανής, γκουγκλόφατσα, γκουγκλόλημμα (γουγκλο-ελληνικά), γκουγκλίκος (κατά το γ…μίκος), γκουγκλιάρης (κατά το ψειριάρης) γκουγκλισμένος, γκουγκλοπαθής, γκουγκλαναποκάλυπτος (κάντε πέρα, σας έφαγα όλους), γκουγκλόφερτος.
    π.χ. Τι μου την έφερες όλη αυτή τη γκουγκλόφαρτη σάλτσα;

    Και δεν τελειώνει εδώ, αλλ’ αν συνεχίσω θα γίνει γκουγκλοχαμός.

  95. Sxoliastis said

    Ενδιαφέρον το σημερινό ποστ.

    Η παροιμία 9 μου θύμισε την εξής μαντινάδα:

    Σα τηνε δεις την κοπελιά
    κι έχει στα πόδια τρίχες
    έχει διαόλους μέσα τζη
    και γλώσσα δέκα πήχες!

  96. Sxoliastis said

    Και για το αλάι βρήκα και τις εξής ερμηνείες που ταιριάζουν με το πλήθος:

    αλάι: ακολουθία, συντροφιά, παρέα.

    Νομίζω ότι μπορεί να σημαίνει και ταχύτητα, γρηγοράδα;

  97. Immortalité said

    Λέει η παραλλαγή της πρώτης:

    Αν έχεις κι αδερφό γιατρό,
    μήλο ακαθάριστο μην τρως.

    Αντιγυρίζω εγώ:

    Το μήλο της καλής μηλιάς,
    καθάρισμα δε θέλει.
    Κι ανέ το φας και σύφλουδο,
    γλυκί είναι σαν το μέλι.

  98. Μαρία said

    97 Κανένα αντιγύρισμα για την 8, να χαρεί κι η Ππαν;

  99. sarant said

    Αντιγύρισμα δεν έχω, μερικές κεφαλονίτικες που παινεύουν τσι μελαχρινές:

    Άσπρη-κατάσπρη δε φελά, μπουχνάτη δεν αξίζει
    μελαχρινή και νόστιμη τους νιους περιορίζει (= ξεμυαλίζει)

    μπουχνάτη είναι η ξανθιά και παχουλή, λέει.

    Άσπρο είναι και το χιόνι, μα πετιέται στην κροπιά (κοπριά)
    μαύρο είν’ και το χαβιάρι, μα πουλιέται στην ουγγιά

    Της μελαχρινής η τζιέρα, ομορφή’ ναι κάθε μέρα
    και τση άσπρης τση μπουχνάτης, μιαν αυγή ‘ν’ η ομορφιά της
    [τζιέρα, cera το πρόσωπο, ομόρρ. με το γαλλ. chere και τελικά από την κάρα]

  100. Immortalité said

    Αυτή η τελευταία, μ’ άρεσε, θα την υιοθετήσω 😛
    Αλλά επειδή είμαι και πνεύμα αντιλογίας θα την αντιγυρίσω πρώτα:

    Της μελαχρινής η τζιέρα, ομορφή’ ναι κάθε μέρα
    και τση άσπρης τση μπουχνάτης, μιαν αυγή ‘ν’ η ομορφιά της

    Να ζήσεις μόνο, να ζήσεις μόνο μιαν αυγή
    τόση ζωή σε φτάνει
    ρόδο που ανθεί, ρόδο που ανθεί πολύ καιρό
    τη μυρωδιά του χάνει.

  101. 99 Και έτερος λαός μελαχροινός

    Negra es la pimienta y cómenla los hidalgos y blanca es la nieve y písanla los caballos

    Μαύρο είναι το πιπέρι και το τρών οι άρχοντες
    άσπρο ειν’ το χιόνι, το πατούνε τ’ άλογα

  102. Μαρία said

    99 Παρηγοριά για τις ψηλές αλλά μελαχρινές;

    Πάντως τα παινέματα έχουν κυρά ψηλή.

  103. Kυπριακή παροιμιακή έκφραση: «μιτσί γαούριν, πουλλαροδείχνει»…

  104. sarant said

    101: Σε μιαν άλλη παραλλαγή, λένε
    «άσπρο είναι και το χιόνι, μα το κατουρούν οι σκύλοι»

  105. sarant said

    100: Ιμόρ, εσείς τη λέτε τη τζιέρα; (Μάλλον όχι, αλλά ας ρωτήσω)

  106. xray said

    Αγαπητέ Νίκο, εξαιρετικό και το τελευταίο άρθρο σου, όπως όλα. Μια ιδέα για επόμενο: Πρόσφατα ανέσυρα το εκπληκτικό ποίημα του Γκάτσου ‘Τα φλουριά’ που μελοποιήθηκε από το Χάλαρη και τραγουδήθηκε από το Χρύσανθο, δημιουργώντας ένα έργο – σταθμό στην ελληνική μουσική παραγωγή κατά τη γνώμη μου. Όλα τα κομμάτια του δίσκου είναι εξαιρετικά, αλλά σε αυτό έχω ιδιαίτερη αδυναμία. Νομίζω ότι προσφέρεται για ανατομία και προσωπικά θα ήθελα να μάθαινα λεπτομέρειες για τη γλώσσα που χρησιμοποίησε ο Γκάτσος και την καταγωγή της.
    Ευχαριστώ. Συνέχισε την πολύ καλή δουλειά που μας συναρπάζει όλους.

  107. xray said

  108. ‘chere’, την ήξερα από τον Μαλαρμέ λυπημένη, triste, έχοντας διαβάσει όλα τα βιβλία…

  109. ‘chere’, την ήξερα από τον Μαλαρμέ λυπημένη, triste, έχοντας διαβάσει όλα τα βιβλία…

  110. bernardina said

    Πάντως τα παινέματα έχουν κυρά ψηλή, είπε η Μαρία

    Και τα κάλαντα, και τα κάλαντα 🙂 Να:

    Κυρά ψηλή , κυρά λιγνή , κυρά καμαροφρύδα
    που έχεις τον ήλιο πρόσωπο και το φεγγάρι στήθος,
    και του κοράκου τα φτερά τά ΄χεις καμαροφρύδια
    που όταν λουστείς και χτενιστείς και πας στην εκκλησιά σου
    η στράτα ρόδα γέμισε απ΄την περπατησιά σου.

    Σιγά μη χρειαζόμαστε και παρηγοριά 😉 😀

  111. Δεεν ήταν στις Εκκλησιάζουσες που μουτζουρώθηκαν οι γυναίκες για να δείχνουν πιο μελαχροινές κι ηλιοκαμμένες, άρα πιο άνδρες και λιγότερες γυναίκες, δηλαδή ασπριδερές κι αφράτες;

  112. sarant said

    Καλημέρα, αγαπητέ!

    Δεν ξέρω αν έχει γραφτεί κάτι για το συγκεκριμένο έργο. Οι στίχοι είναι εδώ:

    http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=details&song_id=27606

    Στην πρώτη αράδα, διορθώνω σε «λυκοποριά». Σε δημοτικό-ακριτικό ύφος, πιο πολύ στην ατμόσφαιρα, αλλά χωρίς να μιμείται τη γλώσσα τους.

    Σ’έρημο φαράγγι σε λυκοποριά
    Έχασα μαντήλι μ’ εκατό φλουριά
    Ξόρκισα το χώμα έκανα σταυρό
    Πριν αποσπερώσει να τα βρω

    Τότε καρασκέρι γροίκησα μακριά
    Κι είδα μες στο ήλιο στην κακοπετριά
    Τρεις αλογολάτες με βαριά σπαθιά
    Και τις αλυσίδες αρμαθιά

    Τι’ναι το κισμέτι τι’ναι το γραφτό
    Πριν το μονοπάτι πάρω να κρυφτώ
    Μού’στησαν καρτέρι σε μια πατουλιά
    Και με κλαίγαν δένδρα και πουλιά

    Ήταν μαύρη Τρίτη μαύρο δειλινό
    Κι έχασα τον κόσμο και τον ουρανό
    Σε μεγάλο κάστρο σε βαθειά σπηλιά
    Με τους πεθαμένους αγκαλιά

    Ώσπου κάποιο βράδυ τρίξαν οι αρμοί
    Κι άστραψε στην πόρτα λυγερό κορμί
    Μια Βασιλοπούλα σαν τη Μαξιμώ
    Πού΄χε δυο φιδάκια στο λαιμό

    Πάρε λέει τα φίδια, βάλ’τα στη καρδιά
    Και μεγάλωσέ τα σα μικρά παιδιά
    Το’να είν’ ο Δράκος τ’άλλο ο Διγενής
    Άξιο τους αδέρφι να γενείς

    Κράτησα τα φίδια μες στην ερημιά
    Βιος μου και ρεγάλο και κληρονομιά
    Μου΄φερναν καρύδια γάλα και ψωμί
    Δίχως να γυρεύουν πλερωμή

    Κι όταν κάποια νύχτα σώπασε η φωτιά
    Σκάψανε του τοίχου τη ραγισματιά
    Βρήκαν κερκοπόρτα και πρωί πρωί
    Μού’δειξαν το δρόμο στη ζωή

    Τώρα τι στα λέω τι στα μολογώ
    Μάθε μόνο τούτο- πού’μαθα κι εγώ
    Αν κρατάς χρυσάφι πλούτη και φλουριά
    Δεν κατέχεις τί’ναι λευτεριά

  113. Τί σχέση έχουν ένας χοντρούλιακας πάπας, οι μεγάλοι εξερευνητές, η γκουρμέ ιταλική κουζίνα, το κυπριακό ποδόσφαιρο καιτα παιδιά που είναι αμελέτητα;Το ερώτημα είναι δόκιμα φιλολογικό – γλωσσολογικό…

  114. sarant said

    Να το πάρει το ποτάμι;

  115. Eδώ πήρε όλη την χώρα το ποτάμι. Παιγνιώδες άρθρο του γράφοντος, ετυμολογεί την μπάλλα από το ‘πάλλω’, Αμπεπαλών προίει δολιχόσκιον… πάλλαν, σούταρε ο ομηρικός ήρως ψηλοκρεμαστή μπαλιά.
    Palle, χντρόμπαλλα αποκαλούσαν οι πιστοί αναγεννησιακό πάπα, ενώ η mapppa de mundi η υδρόγειος σφαίρα, άνοιγε τις ορέξεις των παπών για νέες κτήσεις, κι όσο μεγάλωνε η επικράτεια των άλλο τόσο κι η ακράτεια των. Παίζουν οι μεν την υδρόγειο σφαίρα σαν μπάλλα, παίζουν μαππα κι οι Κύπριο, ενώ palle di Nonno, μπαλλάκια του παππού, σερβίρουν τ γκουρμέ ιταλικά εστιατορια. Pollimenta, τα γόνιμα σφαιρίδια μας, ενώ pollination όταν εσκπερματώνουν τα φυτά τον καιρόν της επικονιάσεως, η γόνιμη αντισφαίριση, ενώ πιο ωμά, balls – bollocs η αγγλικη λέξη, για τα Pollimenta. Τέλος, γιατί αποκαλούμε τα παιδιά που χάνουν την ώρα τους στην μπάλλα… αμελέτητα;

  116. mapppa de mundi – διορθ. mapppa d mundi –

  117. mapppa di mundi –

  118. sarant said

    Ευχαριστώ!

  119. bernardina said

    Sic (re!) transit mappa di mundi
    Τη διόρθωση δεν βλέπω μόνο… Είπαμε να κολλάει η γλώσσα στον ουρανίσκο, σύντεκνε, αλλά τα δικά σου σύμφωνα υπέστησαν pollination βαρύτατης μορφής 😛

  120. τυφλός said

    Μπέρνι, μια που σε βρήκα, τι εννοείς στο #16β (μέσα στην παρένθεση);
    Καλημέρα 🙂

  121. bernardina said

    Τυφλέ, μ’ αρέσει που μελετάς με προσοχή τας γραφάς 😆

    Δυστυχώς το συγκεκριμένο μέσα στην παρένθεση δεν ήταν για γέλια. Σήμαινε πως πέθανε η τελευταία θεια μας από το σόι του πατέρα μου. Πλήρης ημερών μεν, (85) αλλά η μόνη που είχε μείνει από εκείνη τη φουρνιά. Μαζί μ’ αυτούς τους ανθρώπους χάνονται οι κόκκινες κλωστές που μας ενώνουν με το χτες, χάνονται μαρτυρίες, εικόνες, πολύτιμες πηγές γνώσης για εποχές και τόπους που δεν γνωρίσαμε μεν αλλά υπάρχουν εντός μας χωρίς να το συνειδητοποιούμε. Κι αυτή τη χρονιά ήταν πολλές οι απώλειες.

    Καλημέρα κι από μένα, και ελπίζω να μη σου μαύρισα την καρδιά με την απάντηση. Άλλωστε αυτή είναι η τάξη των πραγμάτων, σωστά;

  122. τυφλός said

    Μπέρνι μου, λυπάμαι πολύ. Από χτες, μόλις το διάβασα, άρχισα να ψάχνομαι ποιος ακόμα διάσημος μας εγκατέλειψε. Ρώτησα και φίλη. Κρίμα για την προσωπική απώλεια. Κι αφου ανοίγεσαι εσύ ας μιλήσω κι εγώ. Ορισμένες λέξεις, εκφράσεις που γράφεις νομίζω βγαίνουν από μέσα μου όταν τις διαβάζω.

    …για εποχές και τόπους που δεν γνωρίσαμε μεν αλλά υπάρχουν εντός μας χωρίς να το συνειδητοποιούμε.

    Όχι, δεν με στενοχωρείς. Όλα όσα παίρνουν μαζί τους όσοι φεύγουν, αυτά που δεν προλάβαμε να ακούσουμε, αυτά που δεν εκφράστηκαν, αυτά με στενοχωρούν.

    Συγγνώμη στους υπόλοιπους. 🙂

  123. sarant said

    Συλλυπητήρια, Μπέρνι…

  124. τυφλός said

    Α! Κάνοντας κατάχρηση του χώρου να πω ότι δεν υπάρχει κάτι που να με εκνευρίσει τόσο όσο η χρήση της φράσης πλήρης ημερών. Ποιοι είμαστε εμείς να το κρίνουμε και με ποια κριτήρια; Για όνομα του Θεου πια τόσο πολύ έχουμε χάσει την ανθρωπιά μας; Ποιος ορίζει την ηλικία που αν της υπερβείς θεωρείσαι πλήρης ημερών; Έξαλλη γίνομαι, σχωρέστε με. Αν εσύ (ο οποιοσδήποτε) θέλεις να ζήσεις, είσαι δυνατός, ακμαίος, έχεις πράγματα να πεις, να προσφέρεις, να επικοινωνήσεις, ποιος είναι αυτός, που με το που κλείνεις τα μάτια σου, ορίζει ότι εντάξει μωρέ, δεν πειράζει, ήταν πλήρης ημερών; Σταματάω γιατί συγχίστηκα και θα πω κάτι που δεν πρέπει. Συγγνώμη και πάλι.

  125. bernardina said

    Να ‘σαι καλά, Τυφλέ, κι εσύ Νίκο.
    Πάνε οι παλιοί μας, το ένιωσες κι εσύ πρόσφατα, φίλε…
    Κάθε φορά που φεύγει ένας άνθρωπος νιώθω πως χάνεται ένα σύμπαν.
    Και θυμάμαι με γλυκόπικρο γέλιο αυτό που έλεγε ο παππούς του Άμοζ Οζ στην Ιστορία Αγάπης και Σκότους, για τους μεγάλους σε ηλικία που η απώλειά τους είναι βαρύτερη από των νεότερων, αντίθετα με το κοινώς πιστευόμενο, επειδή ακριβώς μαζί τους χάνεται το φορτίο μιας ολόκληρης ζωής.
    Συχνά σκέφτομαι ότι κατά βάση είμαστε οι πρόγονοί μας συν μια κουκκίδα παρόν. Κάτι σαν τους σταλακτίτες.

    Ναι, κι εγώ να ζητήσω συγνώμη από τους υπόλοιπους. Ο Τυφλός φταίει, να! 😀

    Υγ. Τυφλέ, σταμάτα να με κάνεις να κοκκινίζω 😳

  126. bernardina said

    Τυφλέ, ωραία η σύγχισή σου, χαχα

    Ο εργολάβος, στο αγγελτήριο της γιαγιάς μου αποφάσισε να γράψει Πλήρης Ημερών γιατί του χτύπησε περίεργα το 101! Ναι, τόσα πήγε, η μπαγάσαινα! Και έφυγε πρωταπριλιά. Ποιος είπε ότι ο θάνατος δεν έχει χιούμορ;
    Πάντως να ξέρεις πως πέρα απ’ όλα τ’ άλλα είμαστε ΚΑΙ τα κλισέ μας 😉

  127. τυφλός said

    Με δύο σχόλια τράβηξες την βαλβίδα. Ουφ. Ξεφούσκωσα. 🙂
    Εννοείται ότι φταίω, Μπέρνι. Δεν ήθελα να το πω μα, αφού το κατάλαβες, εγώ ψιθύρισα στο αυτί της Εύας να δαγκώσει το μήλο. 😉

  128. @126: Μπερνούλα συλλυπητήρια 😦

    @127: Δεν θα αλλάξεις χρηστώνυμο τελικά; 🙂

  129. bernardina said

    Και για τιμωρία σε έκανε Τυφλό, αλλά επειδή είναι και ελεήμων σου επέτρεψε να μπορείς να διαβάζεις ιστολόγια και να σχολιάζεις;-) Ξέρω ξέρω.. Είναι αυτά τα γεγονότα που δεν καταγράφονται στις επίσημες πηγές :mrgreen: 😆
    Εν τω μεταξύ δεν έχει μπει ακόμα και ο Τίτος για να διορθώσει εκείνα τα τρία ppp που μας κόλλησε στη μάπα! Θα τα δει και η Ππαν και θα συγχιστεί κι αυτή 😛

  130. bernardina said

    Ευχαριστώ, Στελή μου.

    Αλήθεια, θες να βαφτίσουμε την Τυφλό και να είμαστε νονοί της; 🙂

    Να την πούμε… Τυφλόμυγα; 😆

  131. τυφλός said

    #127, Πι(κα)θηκάκι, μη μιλάς. 😛

    #129, Νομίζω, εδώ ήταν ο Τίτος το πρωί. Ποια π; Τι έκανε;

  132. @130: Ναι ναι συμφωνώ! Και μ’άρεσε και η πρότασή σου!!

    Και θα μας λέει Νονό και Νονά, και θα της παίρνουμε και λαμπάδες τη Λαμπρή! 😀

  133. bernardina said

    Titos was here! Οφκόρσλι 😉

    Βλέπε σχόλια 115, 116, 117.

    Ή, όπως έχουμε πει, εκείνος ο νόμος που πας να διορθώσεις κάτι και τα κάνεις χειρότερα… Πάντα ξεχνάω πώς λέγεται.

  134. bernardina said

    Στελή, το θέμα είναι ν’ αρέσει σ’ εκείνη (αν και στα αβάπτιστα συνήθως δεν ζητούν τη γνώμη τους. Επειδή όμως είναι μεγάλο κορίτσι κλπ κλπ…)

    Άντε, ας πέσουν προτάσεις. Κι από άλλους, βέβαια. Αλλά στο ρόλο του νονού και της νονάς είπαμε τούκα προ. Το πολύ να προστεθεί κι εκείνος του οποίου η πρόταση θα υπερισχύσει, αν είναι άλλος από εμάς (Σ’ άρ’σα; ε; Όλο φαεινές είμαι 😉 )

  135. τυφλόμυγα said

    Περιμένω λαμπάδες και ρουχαλάκια. Μην είστε τζαμπατζήδες. 😀

    Νόμος του Μπούμερανγκ λέγεται. Εγώ ξεχνάω το όνομα εκείνου του νόμου που λέει ότι όσο τραβάει μια συζήτηση τόσες πιθανότητες υπάρχουν να αναφερθεί ο Χίτλερ.

    #132, Πι(κα)θηκάκι νονός είσαι. Αυτό δεν αλλάζει. 😉

    Κι επειδή η κουβέντα τράβηξε, Χίτλερ. 😛

  136. bernardina said

    😆 😆 😆 😆

    Στης ακρίβειας τον καιρό πήγα βάφτισα κι εγώ
    και της πήρα ρουχαλάκια, λαμπαδίτσες, παπουτσάκια
    αλλά ήρθε κι ο Στελής κι είπε: Μπέρνι μη χολείς
    βάστα με να σε βαστώ να μην κλαίει το μικρό
    κι όταν θα ‘ρθει και η ώρα, θε να πάρει κι άλλα δώρα
    θα της δώσουμε και προίκα, θα τη γράψουμε στο ΙΚΑ
    για να καλοπαντρευτεί η μυγούλα η τυφλή!

  137. bernardina said

    Χίτλερ και παύλα! 😛

  138. 135 Godwin’s law, παραλλαγή του reductio ad Hitlerum.

  139. τυφλός said

    Το πρώτο μου!!! 😀 😀 😀 😀 😀 Ευχαριστώ πολύ, πολύ, πολύ.

  140. Alexis said

    Καλημέρα κι από μένα.
    Εξαιρετικού ενδιαφέροντος άρθρο, οι παροιμίες πάντα με συνάρπαζαν, δυστυχώς πάλι δεν πρόλαβα να σχολιάσω χθες, λόγω υποχρεώσεων. Γενικά τον τελευταίο καιρό μου φαίνεται ότι παρακολουθώ το ιστολόγιο ασθμαίνοντας…
    Η αλφαβητική ταξινόμηση δεν ξέρω αν θεωρείται σωστός τρόπος ταξινόμησης, πάντως βοηθάει πολύ στο να βρεις μια παροιμία σε μία σχετικά μεγάλη συλλογή.
    Δύο παροιμίες που συνήθιζε να λέει η μάνα μου, και που αν δεν κάνω λάθος δεν γκουγκλίζονται, είναι: «Απ’ την έννοια που σου ΄χα άντρα μου ξέχασα τ’ όνομά σου» και «Τώρα το ‘μαθε ο μουγκός που πέθανε η γυναίκα του». Δεν ξέρω αν κάποιος από σας τις έχει ξανακούσει.
    Πριν από καιρό ψάχνοντας σε κάποιο φόρουμ έπεσα πάνω στο βιβλίο «17.000 ελληνικές παροιμίες». Έχει κάποιος άποψη γι΄αυτό;

  141. τυφλός said

    #138, Ευχαριστώ, Δύτη.

    Το #139 αναφέρεται στο #136.

  142. bernardina said

    Alexis μ’ έκανες και ανατρίχιασα. Την πρώτη παροιμία την έλεγε και η δική μου μάνα!
    Το βιβλίο που παραθέτεις δεν το ήξερα. Ενδιαφέρον φαίνεται.

    Τυφλομυγάκι, διόρθωσε το όνομά σου μη σε μαλώσω. Α, ως πνευματική μητέρα έχω αυξημένα δικαιώματα πάνω σου και μπορώ να γίνω αυστηρή! 😉
    Ζήτα ήμαρτον, που έλεγε και η γιαγιά 😆

  143. sarant said

    Καλό είναι πάντως το Τυφλόμυγα!

    149: Αλέξη, αν δεις τα (πραγματικά) παραδείγματα που παραθέτω στο άρθρο, η αλφαβητική σειρά δεν είναι καλή επειδή αν ο ανθολόγος έχει καταχωρήσει διαφορετική παραλλαγή δεν βρίσκεις την παροιμία που ψάχνεις. Το βιβλίο που λες δεν το ξέρω. Υπάρχει βέβαια και το ρητό (ή παροιμία, πάντως αρχαίο αυθεντικό δεν είναι) ουκ εν τω πολλώ το ευ 😉

  144. τυφλόμυγα said

    Ήσασταν δύο, γίνατε τρεις (με ιδιαίτερο βάρος η τρίτη ψήφος:-( ), η νονά με απειλεί. Τι να κάνω; 🙂

  145. bernardina said

    Να πάρεις ένα γενόσημο μυοχαλαρωτικό (δηλαδή το λαπτοπάκι σου) και να πας ν’ αράξεις στην ακρογιαλιά. Εναλλακτικά, αν δεν υπάρχει κοντινή, σε κάνα παρκάκι 😛
    Κι άσε τους γερο-νονούς να γκρινιάζουν 😉

  146. τυφλόμυγα said

    Σε νησί βρίσκομαι. Από παραλίες, ουουουου. Από ασύρματο δίκτυο όμως; Ε, όχι και γερονονοί, στην ίδια δεκαετία πρέπει να βρίσκόμαστε (εσύ, εγώ και το πι(κα)θηκάκι).

  147. 129
    Παρών κυρία ταγματάρχα. Και μπαίνω στο κουβούκλιο για την εξολομολόγησις για κείνο το ‘mapppa de mundi’, με τον πληθωρισμό των ‘ppp’ (κάποτε περίμενε κανείς κι ένα ‘C’ μπροστά τους). Εδίδασκα στο Κολλέγιο Αριστοτέλη, σε Κινέζους φοιτητές, εμπειρία.
    Αλλά κυριώτερα προηγείται η έκφραση των συλλυπητηρίων για την απώλεια της Γηραιάς Κυρίας – έχει η πολιά τους κεφαλή εκ του γήρατος το δικαίωμα ενός ελέγχου ώστε να μας αφήνει ελαφρύτερους, πιο έωλους ο χαμός του έρματός τους. Τους ζωντανούς τα μάτια σου ας θρηνήσουν, κατά τον ποιητή.

  148. bernardina said

    Χρυσούλι μου, όπως λες κι εσύ, να κεράσω κάτι (περγαμόντο που έφτιαξα προχτές;)
    Με το πητίκι μπορεί. Μ’ εμένα, τσου. Σας ρίχνω στ’ αυτιά. 😉
    Σωστά, είναι και το ρημάδ’ το ασύρματο…

  149. bernardina said

    Τίτε, παρενεβλήθης, και καλώς.
    Όντως τους ζωντανούς. Ειδικά εκείνους τους ρημάδηδες που με τίποτα δεν βολεί να λησμονήσουν… Ευχαριστώ για τη συμπάθεια.
    Αλλά εκείνο το ταγματάρχα κατάστηθα με χτύπησε. Λίγο ακόμα και θα χλιμιντρίζουν άλογα ακούγοντας το (παρ)όνομά μου 😉

    Διόρθωσον! 😆

  150. και νόμος του Μέφρι

  151. 133
    Yes, indeed, been here done that…

  152. Immortalité said

    Να σας ζήσει το νεοφώτιστο! Πάντα άξιοι! 😀

  153. ο γουγλομεταφραστής έχει εκπαιδευτεί πάντως…
    http://translate.google.com/#auto|el|generic%20drug

  154. ο γουγλομεταφραστής έχει εκπαιδευτεί πάντως…

  155. sarant said

    Αυτό εδώ πήγαινε;

  156. bernardina said

    Δυστυχώς όχι αρκούντως ακόμη 😆

  157. bernardina said

    Του Στάζυ μάλλον δίπλα

    Ιμόρ, σας μερσώμεν 😆

  158. 149
    Σπολλάτη σας, εδώ κοτζάμου Νατάσσα μέχρι υπολοχαγός έφτασε μόνο.

    Η μορφή είναι ουσία – η μορφή είναι καθόλου – κανένα καθόλου δεν είναι ουσία (η ουσία είναι ίδιον ούτινος είναι ουσία)
    Καμμία ουσία δεν είναι καθόλου – μόνο τα καθόλου είναι οριστά – άρα η ουσία δεν μπορεί να οριστεί;
    Κανένα καθόλου δεν είναι ουσία, το τι ην είναι (essentia) ουσία, αλλά το τι την είναι είναι καθόλου (αφού μπορεί να οριστεί)
    Καμμία ουσία δεν συντίθεται από καθόλου, καμμία ουσία δεν συντίθεται από (εν ενεργεία) ουσίες, καμμία ουσία δεν είναι σύνθετη, αλλά μόνο τα σύνθετα ορίζονται…
    Τελικά, δηλαδή πού το πραγματικό και επί μέρους (τόδε τι),συναντά το γνώσιμο και το καθόλου (τοιόδε τι) και πώς τα πράγματα είναι όμοια ώστε να είναι γνώσιμα;
    ΜΕΤΆ ΤΑ ΦΥΣΙΚΑ Ζ13, ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ… ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ ΕΡΩΤΑ

  159. @152: Ευχαριστούμε ευχαριστούμε! Περάστε για γλυκάκι!! 😆

  160. “Be regular and orderly in your life like a bourgeois, so that you may be violent and original in your work.” Gustave Flaubert
    Αυτά διάβαζε στον Φλωμπέρ κι ο ιδρυτής της 17Ν;

  161. mustafank said

    Αν μου επιτρέπετε κ.Σαραντάκο, να προσθέσω 2 παροιμίες και του λόγου μου:
    «Μπες στο τζάκι, να σε χέσει ο πελεκάνος»,
    κατά το «φέξε μου και γλύστρησα»,
    καθώς και:
    «αλλιώς μετράει το αγώγι ο γάιδαρος, αλλιώς ο αγωγιάτης»
    περί άχθους.

  162. Capybara said

    Θα συνεισφέρω κι εγώ μια παροιμία:

    «Ο κουφός και ο κλανιάρης πάνε δίπλα στα νταούλια»‘

  163. Τώρα που είπατε αλάι, να θυμηθούμε και το αλάι μαλάι, που όσο ξέρω απαντά μόνο στην Κρήτη και στον Πόντο και, αν καταλαβαίνω καλά, σημαίνει «φύρδην μίγδην».

  164. […] λέει μια κρητική παροιμία από ένα βι&be… που είχα […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: