Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Μια περίεργη και αντιφατική περίοδος (Δημήτρης Σαραντάκος)

Posted by sarant στο 5 Μαρτίου, 2013


Συνεχίζω να δημοσιεύω, κάθε δεύτερη Τρίτη, αποσπάσματα από το αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα του πατέρα μου, του αξέχαστου Δημήτρη Σαραντάκου, ‘Εφτά ευτυχισμένα καλοκαίρια’. Το σημερινό είναι το τρίτο απόσπασμα από το “ιντερμέτζο”, δηλαδή το ενδιάμεσο κεφάλαιο που περιγράφει τα χρόνια 1945-1952. Το προηγούμενο απόσπασμα βρίσκεται εδώ.

mimis_jpeg_χχsmall   Όταν έφτασα στην Αθήνα ήρθα αμέσως σε επαφή με την Οργάνωση [την ΕΠΟΝ]. Στην αρχή σύχναζα απλώς στην κεντρική λέσχη της, στην οδό Ακαδημίας 15. Μου έκανε εντύπωση η ζωντάνια και το κέφι αυτών των παιδιών. Ο Μιχάλης ο Λιαρούτσος μας είχε μεταφέρει στο νησί αυτή τη ζωντάνια. Μου έκανε επίσης εντύπωση μια έκδηλα ευνοϊκή στάση όχι μόνο προς τους Σοβιετικούς αλλά και προς τους Αμερικανούς, ενώ στο νησί η προτίμησή μας έκλινε αποκλειστικά προς τους Ρώσους. Ο Μιχάλης μας είχε φέρει ένα καινούργιο επονίτικο τραγούδι: “ΕΠΟΝ ΕΠΟΝ είσαι ο εχθρός των φασιστών”, που η κεφάτη μελωδία του ήταν παρμένη από μιαν αμερικάνικη οπερέτα. Εδώ στην Αθήνα έμαθα τον ύμνο του Λόχου Σπουδαστών “Λόρδος Μπάυρον”, «Γεια χαρά σπουδάζουσα Νέα Γενιά», που η  μελωδία του ήταν ένα αμερικάνικο εμβατήριο. Γενικά, μετά τους Γερμανούς, που εξακολουθούσαμε όλοι οι Έλληνες να αποστρεφόμαστε, οι τωρινοί εχθροί μας ήταν  οι Άγγλοι. Αυτό ήταν ξεκάθαρο. Οι Αμερικανοί ήταν ακόμα πολύ μακριά.

Μη έχοντας ακόμα μόνιμη κατοικία με εισήγηση του “Σταμάτη”, που τον ήξερα από τη Μυτιλήνη [πρόκειται για τον Σταύρο Γιαννακόπουλο, τον μετέπειτα γνωστό ποιητή και μεταφραστή Πέτρο Ανταίο], δεν συνδέθηκα με οργανώσεις των γειτονιών, αλλά ανάλαβα να βοηθώ το μεταφραστικό συνεργείο της “Νέας Γενιάς”, η σύνταξη της οποίας στεγαζόταν επίσης στη Λέσχη. Μου άρεσε πολύ εκεί, μολονότι ο υπεύθυνος του συνεργείου ο “συναγωνιστής Νίνος” δεν ήταν του γούστου μου. Μου φαινόταν υπερόπτης και εγωιστής. Ο Νίνος αυτός μας έφερνε  συχνά εικονογραφημένα έντυπα από τη βιβλιοθήκη της Αμερικανικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, πολλά από τα οποία δημοσιεύονταν στο περιοδικό. Στα περισσότερα από αυτά κυριαρχούσε το πνεύμα του Νιου Ντηλ και του μακαρίτη Ρούσβελτ.

Αντίθετα μου κίνησε το ενδιαφέρον ο Αλέκος ο Σύρος, γιος δικαστικού που τον είχαν εκτελέσει οι Γερμανοί, παιδί παρορμητικό και φιλότιμο. Ο Αλέκος ήταν ακόμα γυμνασιόπαιδο και στη γιορτή για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου [1946] στο 75ο Γυμνάσιο, κατά την εκφώνηση από έναν καθηγητή εμετικά αντικομμουνιστικού λόγου, δεν κρατήθηκε και φώναξε

“Κάτω ο Φασισμός, ζήτω η Δημοκρατία”

φυσικά έφαγε μπόλικο ξύλο από τους χίτες συμμαθητές του και τον έσωσε μόνο η γρήγορη επέμβαση της Αυτοάμυνας των Εξαρχείων. Επί πλέον αποβλήθηκε για μια βδομάδα. Για το επεισόδιο έγραψαν ο “Ρίζος” και η “Ελεύθερη Ελλάδα”, δημοσιεύοντας και τη φωτογραφία του Αλέκου.

Στο μεταφραστικό συνεργείο της “Νέας Γενιάς” δούλεψα μερικούς μήνες. Κατόπιν εντάχθηκα στην Οικονομική Επιτροπή, γραμματέας της οποίας ήταν ο Βασίλης ο Λουλές, μικρότερος αδερφός του Κώστα. Ουσιαστικά η δουλειά μας ήταν να συγκεντρώνουμε χρήματα από διάφορες πηγές ενίσχυσης. Καθοδηγητής της ομάδας όπου ανήκα ήταν ο Γρηγόρης ένα παιδί από την Ήπειρο. Στην αρχή κόβαμε κανονικές αποδείξεις από διπλότυπα μπλοκ, όταν όμως, αρχές του ’47, με δικαστική απόφαση απαγορεύτηκε η λειτουργία της ΕΠΟΝ, αντί αποδείξεων δίναμε ένσημα. Ανύποπτοι και αισιόδοξοι κάναμε μια πολύ επικίνδυνη δουλειά, χωρίς να σκεφτόμαστε τους κινδύνους που συνεπαγόταν. Αντίθετα οι περισσότεροι “πελάτες” μας, πιο προσγειωμένοι, μας έβλεπαν με ανησυχία, που όσο σφίγγανε τα πράγματα γινόταν τρόμος και πολλοί μας έκαναν σιγά σιγά πέρα.

Ήταν μια περίεργη και αντιφατική περίοδος. Παρά την τρομοκρατία και τις εκατοντάδες δολοφονίες αριστερών, ακόμα και μέσα στην Αθήνα, τα γραφεία του ΕΑΜ και του ΚΚΕ ήταν ανοιχτά και ο “Ριζοσπάστης” και η “Ελεύθερη Ελλάδα” κυκλοφορούσαν κανονικά. Στην ύπαιθρο οι διωγμοί κατά των αριστερών και η αιματηρή τρομοκρατία των χιτών είχε οδηγήσει πολύν κόσμο στο βουνό αλλά πολύ περισσότερους στις μεγάλες πόλεις και ιδίως στην Αθήνα. Το αντάρτικο φούντωνε και ο ταχτικός στρατός έδειχνε ανίκανος να το καταστείλει. Όλοι πιστεύαμε πως η κατάρρευση του μοναρχοφασισμού ήταν ζήτημα μηνών, το Κόμμα όμως δίσταζε και δεν έδινε το σύνθημα της γενικής εξέγερσης, που όλοι περιμέναμε, μ΄ όλο που τα πράγματα από πολιτικής πλευράς χειροτέρευαν σταθερά. Έγινε το νόθο δημοψήφισμα και μας ξανάρθανε οι Γλυξβούργοι. Τα έκτακτα μέτρα επεκτείνονταν σε καινούργιες περιοχές, ώσπου  κάλυψαν όλη τη χώρα. Παράλληλα με τις παρακρατικές δολοφονίες άρχισαν οι δικαστικές εκτελέσεις αγωνιστών, ενώ στις γειτονιές της Αθήνας πλήθαιναν τα μπλόκα της Αστυνομίας και οι επιθέσεις των χιτών κατά αριστερών πολιτών.

Ένα βράδυ έπεσα σ΄ένα τέτοιο μπλόκο, μόλις κατέβηκα από το λεωφορείο, στο τέρμα της Αγίας Παρασκευής, στη Νέα Σμύρνη. Οι αστυνομικοί μου ζήτησαν την ταυτότητα μου και όταν είδαν πως είχε εκδοθεί στη Μυτιλήνη (ήδη επιβαρυντικό στοιχείο) και πως είχα αμελήσει να τη θεωρήσω στο ΚΣΤ΄ Αστυνομικό Τμήμα, με οδήγησαν στον επικεφαλής τους. Αυτός κοίταζε πολλήν ώρα, μια εμένα και μια την ταυτότητα, κι ύστερα με ρώτησε

«Σαραντάκος λέγεσαι; Τον Σαραντάκο που είναι στο Περιστέρι τι τον έχεις;»

Εγώ δεν ήξερα κανένα συγγενή μας να ζει στο Περισστέρι, αλλά πώς μού ΄ρθε και του λέω:

«Μπάρμπας μου είναι»

«Άσ΄ τον, δικός μας είναι» του είπε τότε χαμηλόφωνα ένας με πολιτικά.

Ο άλλος μού ΄δωσε αμέσως την ταυτότητα κι έφυγα.

Την άλλη μέρα ρώτησα το θείο μου το Γιάννη, που μου είπε πως ο εν λόγω συνονόματός μας ήταν από ένα χωριό της Ανατολικής Μάνης, τελείως άσχετος με το σόι μας και επί πλέον διαβόητος αρχηγός μιας ομάδας χιτών στο Περιστέρι.

 Από τον Οχτώβρη άρχισα να παρακολουθώ μαθήματα στην Ιατρική Σχολή. Εκτός από τα δίδακτρα και την τσουχτερή τιμή των βιβλίων, για μένα πολύ μεγάλο πρόβλημα ήταν και τα ναύλα, γιατί πολλά μαθήματα γίνονταν στο Λαϊκό κι άλλα σε αμφιθέατρα εξ ίσου μακρινών νοσοκομείων. Σε ορισμένα, όπως στο Ιπποκράτειο, πήγαινα με τα πόδια. Μου άρεσαν πολύ τα μαθήματα ανατομίας, αλλά όταν πήγαμε για πρώτη φορά σε πτώματα, μ΄ έπιασε σύγκρυο. Άσε που λέγανε πως ήταν αζήτητα πτώματα δολοφονημένων αριστερών κι αυτό ενδόμυχα μου προκαλούσε φρίκη.

Τον ελεύθερο χρόνο μου τον περνούσα είτε με τους φίλους μου στη Νέα Σμύρνη, κυρίως σε ανέξοδες βόλτες με τα πόδια και πενιχρά πάρτι, είτε στη Φοιτητική Λέσχη, Ιπποκράτους και Ακαδημίας. Εκεί υπήρχε φτηνό κυλικείο, φτηνό κουρείο και άνετοι χώροι για να περάσει κανείς την ώρα του, χωρίς να υποχρεωθεί να πληρώσει, πλεονεκτήματα πολύ σοβαρά τότε για μένα. Γίνονταν επίσης πολλές συζητήσεις επί παντός του επιστητού και αρκετό καλαμπούρι. Οι φοιτητές μου φάνηκαν πολύ ξένοιαστοι και ζωηροί. Υπήρχαν πολλοί επονίτες ανάμεσά τους.  Σε μια αίθουσα στον τρίτο όροφο της Λέσχης  ήταν η Χορωδία της. Καθώς μου άρεσε το τραγούδι κι είχα σχετικώς καλή φωνή, πήγαινα συχνά στις πρόβες και τελικά έγινα ταχτικό μέλος της. Ένα φεγγάρι είχαμε για μαέστρο και δάσκαλο τον “Αστραπόγιαννο”, που είχε μελοποιήσει το “Βροντάει ο Όλυμπος”, το ποίημα του Καρβούνη, που έγινε ο θούριος του Αγώνα. Τον έβλεπα σαν ημίθεο, μ΄ όλο που τώρα λεγόταν Άκης Σμυρναίος και δεν είχε τίποτα το ηρωικό επάνω του.

Advertisements

61 Σχόλια to “Μια περίεργη και αντιφατική περίοδος (Δημήτρης Σαραντάκος)”

  1. Για μια φορά — πρώτη και τελευταία, το υπόσχομαι — θα γράψω μόνο και μόνο για να είναι δικό μου το πρώτο σχόλιο της ημέρας.
    Φθείρουσιν ήθη χρηστά ομιλίαι κακαί,,,

  2. Γς said

    Καλημέρα,
    Ωριμάζει το κείμενο και ο επίδοξος ιατρός Δημήτριος.

    Διαβάζω 7ο Γυμνάσιο και Αυτοάμυνα Εξαρχείων. Μα το 7ο ήταν και είναι στο Παγκράτι

  3. Γς said

    Τσαπανίδου στο ΣΚΑΙ τώρα
    Ο Τζοχατζόπουλος καταδικάστηκε σε 8 χρόνια και δήσμευση του ακινήτου της οδού Διονυσίου Αρεοπαγίτου.
    (Δήμευση ή δέσμευση;)
    (Σαρδάμ ή μεζεδάκι;)

  4. sarant said

    Eυχαριστώ για τα πρώτα σχόλια!

    2: Δίκιο έχεις, είναι το 5ο Γυμνάσιο, βρήκα και σχετικό δημοσίευμα.

  5. Μια ιδέα, Νίκο: θα μπορούσες ίσως να συνοδεύεις αυτά τα κείμενα με φωτογραφίες του πατέρα σου εκείνης της εποχής, αν υπάρχουν.

  6. Ψάχνοντας περισσότερα για τον Αλέκο Σύρο βρήκα ότι εκτός από το ξύλο και την αποβολή(για 1 χρόνο αναφέρει ο Ριζοσπάστης), ο 16χρονος μαθητής δικάστηκε στο δικαστήριο ανηλίκων με μάρτυρες κατηγορίας τον καθηγητή Ι.Σταματογιαννόπουλο, του οποίου την αντικομουνιστική ομιλία διέκοψε ο «μικρός Βούλγαρος» όπως αποκαλούσαν στο δικαστήριο τον Αλ. Σύρο..

  7. Αρκεσινεύς said

    πρέπει να είναι ο

    http://polites-ampelokipon.blogspot.gr/2012/10/blog-post_9.html
    http://atheofobos2.blogspot.gr/2012/12/i-like-ike.html
    http://www.apostolopoulos-tasos.gr/adedy/t1/12.pdf

  8. spiral architect said

    @3: ΓουΣού, κόψε τον Σκάι, θα πάθεις κάνα κακό και θα σε ψάχνουμε! 😛

  9. sarant said

    5: Μπαίνει στα υπόψη, Δύτη!

    6: Μπράβο Αλουφάνη, έψαξα κι εγώ αλλά με ημερομηνίες και δεν έφτασα ως εκεί. Λοιπόν, ιδού και φωτογραφία, καλά θυμόταν ο πατέρας μου:
    https://sarantakos.wordpress.com/?attachment_id=8432

  10. # 3, 8

    Εχω ακούσει πως ο Σκάι ασκεί αντιΠΑΟΚτσήδικη πολιτική στα αθλητικά. Ισως γι αυτό τον παρακολουθεί ο Γουσου, καϋμός που δεν περνάει…

  11. Αρκεσινεύς said

    Διάβαζα στον Ριζοσπάστη της 8-11-1947, 2 σελίδα Τα σχολεία έγιναν γκαράζ των Άγγλων
    http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin.asp?c=65&dc=8&db=11&da=1946

  12. spirala architect said

    Καλημέρα. 🙂
    Διαβάζοντας για τον «μπάρμπα Χίτη Σαραντάκο» τον συνεπώνυμο, θυμάμαι έναν συμμαθητή μου, Μανιάτη την καταγωγή, που δεν είχε ποτέ επισκεφτεί τα πατρογονικά του και ένας λόγος περισσότερο ο πατέρας του, από τότε που ο τελευταίος εγκατέλειψε κυνηγημένος τη Λακωνική Μάνη.
    Ρωτώντας τον περαιτέρω, μού είχε πει περί διώξεων των (πολλών τότε) κομμουνιστών και των συμπαθούντων αυτούς από τους Μανιάτες Χίτες, όπου με πρόσχημα (και) τα πολιτικά, οι τελευταίοι τους καταπάτησαν τις περιουσίες τους, τα λίγα λιόδεντρά τους, αλλά και κάποια καλά σπίτια (πυργόσπιτα) που μπορεί να είχαν τα σόγια. Κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες και φοβούμενος τυχόν αντίποινα ο πατέρας αποποιήθηκε τους όποιους κλήρους που είχε στη Μάνη, ποτέ δεν τους διεκδίκησε, έριξε μαύρη πέτρα πίσω του, ανέβηκε στην Αθήνα μακρυά από Μανιάτες και έκανε και το μοναχοπαίδι του και συμμαθητή μου να μισήσει τα πατρογονικά του.
    «Σε ζηλεύω που πας στο νησί σου» μού είχε πει όταν του’ πα ότι κατεβαίνω για πρώτη φορά στα πατρογονικά μου, τελειώνοντας το Λύκειο.
    Που να’ ξερε κι αυτός, ότι μια απ’ τα ίδια είχαν γίνει και στην Κρήτη, απλά ήθελα να τη γνωρίσω.
    (και προφανώς και σε άλλα μέρη …)

  13. sarant said

    12: Σχετικά με τον χίτη «μπάρμπα» να πω ότι στο γυμνάσιο (επί χούντας) είχα έναν συμμαθητή Περιστεριώτη, ο οποίος έμενε στην οδό Σαραντάκου. Τώρα που έψαξα, δεν υπάρχει πια τέτοιος δρόμος, προφανώς μετά τη χούντα τον μετονόμασαν.

  14. IN said

    9: Εγώ έψαξα την «άλλη πλευρά» και βρήκα το εξής σχόλιο, μάλλον επικριτικό (;) για την ποινική δίωξη Σύρρου στο (δεξιότατο) Εμπρός της 7/11/1946: «Μπράβο μας: Διώκεται ο 15ετής μαθητής Σύρρος δια μίαν ζητωκραυγήν- δεν γνωρίζομεν εις τι συνισταμένην. Και όλοι εκείνοι οι λαμπροί ενήλικοι ή και παρήλικες [τι θα πει αυτό;] οι συκοφαντούντες, από πρωΐας μέχρι νυκτός, την πατρίδα των, εδώ και έξω, με δηλητηριώδεις αθλίοτητας, αφήνονται ανενόχλητοι. εις τα Άβδηρα το κράτος θα εφέρετο ασφαλώς κατά τον ίδιον τρόπο. Αν τουλάχιστον υπήρχαν Σοφιανόπουλοι και Πορφυρογέννηδες».

  15. sarant said

    14: Ενδιαφέρον -παρήλικες οι ηλικιωμένοι.

  16. Τυχερός ο κύριος Δημήτρης! Μια λάθος απάντηση μπορεί και να συνεπαγόταν πολύ ξύλο.

    @1 Άγγελε μην παρασύρεσαι, τα δικά σου σχόλια μπορεί να μην είναι τα πρώτα της ημέρας αλλά είναι πάντα πρώτης ποιότητος (σε αντίθεση με τα περισσότερα πρωινά) 😉

    @12 Τι εννοείς «μια απ’ τα ίδια είχαν γίνει και στην Κρήτη;»

  17. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Τον Σαραντάκο που είναι στο Περιστέρι τι τον έχεις; Μπάρμπας μου είναι. Στα δύσκολα έπρεπε να έχεις και μπάρμπα απο το Περιστέρι, μόνο απο την Κορώνη δεν έφτανε.

  18. spiral architect said

    @16γ: Τους γυπαραίους τους κατέεις;
    Οι «γυπαραίοι» μια παραστρατιώτική ομάδα (σόι Γύπαρη από τα χωριά του Ομαλού) με την κάλυψη των Αγγλων και μετά την ανορθόδοξη αποχώρηση των Γερμανών από την Κρήτη όργωσαν το νησί (κατά βάση τη δυτική Κρήτη) σκοτώνοντας αδιακρίτως όποιον αριστερό τύχαινε να βρεθεί στο διάβα τους.
    Δεν γλύτωσε ούτε ο ήρωας συνταγματάρχης του αλβανικού μετώπου Γιώργος Παπουτσάκης, ο οποίος ήταν σε τιμητική αποστρατεία. Η δράση των παραστρατιωτικών εξωθεί τους παλιούς Κρήτες ΕΑΜίτες να ξαναπάρουν τα όπλα και να ξανανεβούν στα βουνά.

    Ψάξε να βρεις το βιβλίο των Γιώργου Τσομπανάκη και τον Σπύρου Μπλαζάκη: «33 χρόνια αντάρτες».
    Δεν υπάρχει σε ηλεβιβλοπώλείο, πιθανόν όμως να υπάρχει σε κάποια τοπική δημοτική βιβλιοθήκη, ή στη Βικελαία.

  19. Ηλεφούφουτος said

    Άσχετο, αλλά θυμήθηκα μια φορά που πήγα για κάτι γραφειοκρατικό σε αστυνομικό τμήμα κι ο αραχτός αστυνόμος κοίταζε και ξανακοίταζε την ταυτότητά μου και τελικά με ρώτησε «Το συνάδελφο Ηλεφούφουτο τι τον έχεις» κι εγώ, γαλουχημένος με ιστορίες σαν την παραπάνω, είπα αυτόματα «θείος μου είναι». Δεν ξέρω ούτε μπορώ να θυμηθώ αν αυτό βοήθησε να εξυπηρετηθώ γρηγορότερα αλλά μετά από τόσα χρόνια δεν έχουν πονηρευτεί κι αυτοί να ρωτάνε πιο πλάγια, π.χ. με ερώτηση-παγίδα «τον Παύλο Ηλεφούφουτο τι τον έχεις;» και ο συνάδελφος να λέγεται «Κώστας Ηλεφούφουτος» στην πραγματικότητα.

  20. Ευχαριστώ, ευχαριστώ! (16β)

  21. τυφλόμυγα said

    Ενδιαφέροντα όσα γράφεις @18, Αρχιτέκτονα. Σωθήκαμε ομως αν περιμένουμε να βρούμε βιβλίο (και ειδικά σπάνιο) στη Βικελαία. Θα ξέρεις ότι είναι κλειστή επί εφτά χρόνια (!) λόγω ανακαίνισης του κτιρίου στο οποίο στεγαζόταν. Υπάρχει ένα μικρό παράρτημα σε κάποια στενά στο κέντρο της πόλης, αλλά εκεί οχτώ στα δέκα βιβλία που έχω ζητήσει δεν υπάρχουν. Κατά τύχη, η χτεσινή τοπικη εφημερίδα είχε άρθρο:
    http://www.patris.gr/articles/238541?PHPSESSID=8kkcmfaeln82o28hudvncadqh1#.UTXYo1eDKa5

  22. 21 Στο παράρτημα όμως στα στενά (Χορτατσών και Κυδωνίας) μπορείτε να δείτε με την ησυχία σας όσα οθωμανικά έγγραφα του Τουρκικού Αρχείου Ηρακλείου θέλετε! :mrgreen:

  23. sarant said

    18: Το πρωί που έψαχνα να βρω την εφημερίδα με το επεισόδιο του Σύρου, είδα, σε φύλλο του Οκτ. 1945, να δημοσιεύεται ο 19ος (!) κατάλογος με δολοφονίες αριστερών από γυπαραίους στην Κρήτη.

  24. Αρκεσινεύς said

    http://www.zougla.gr/greece/article/ierisos-prosagogi-15xronis-ma8itrias-apo-tin-astinomia

    Από 1ω ο2′

  25. Γς said

    20:
    Προσυπογράφω Αγγελε.
    Είσαι το άλας του ιστολογίου.

    Εγώ είμαι το πιπέρι.

  26. Αντιφασίστας said

    Καλημέρα!
    Το τραγούδι »ΕΠΟΝ, ΕΠΟΝ…» το είχε γράψει ο Μάνος Χατζιδάκις, μέλος της ΕΠΟΝ τότε με το ψευδώνυμο Πέτρος Γρανίτης.
    Και ο ύμνος του λόχου των σπουδαστών:

  27. spiral architect said

    Για όσους αναρωτιούνται τι σημαίνει «ανορθόδοξη αποχώρηση των Γερμανών από την Κρήτη», που έγραψα στο #18, στην Κρήτη (και σε μερικά άλλα νησιά) οι γερμανικές φρουρές παρέμειναν μέχρι τον Ιούνιο του 1945 κατόπιν συμφωνίας με τους Αγγλους, οι δε Αγγλοι δεν είχαν ανταλλάξει ούτε μία τουφεκιά μ’ αυτούς.
    Κοντολογίς μέχρι να αναλάβουν οι Αγγλοι στην Κρήτη, οι Γερμανοί συνέχιζαν να κάνουν ότι έκαναν.
    Ενδεικτικά αντιγράφω από 902.gr αν και εχει γραφεί παλιότερα και στο Ριζοσπάστη:

    Σε τηλεγράφημα του Κουρτ-Φριτς φον Γκρέβενιτς προς τον Χέρμαν Νοϊμπάχερ στις 3 Σεπτέμβρη 1944 αναφερόταν πως «η Ομάδα Στρατιών Ε, Θεσσαλονίκη, δίνει ακριβώς τώρα οδηγίες στον Τύπο ότι πρέπει να σταματήσει κάθε δημοσιογραφική πολεμική κατά του Ζέρβα. Πρωταρχικός στόχος είναι (σ.σ. κατά την άποψη της Ομάδας Ε) η σύμπραξη όλων των εθνικών δυνάμεων κατά του κομμουνισμού». Ο ίδιος στις 10 Σεπτέμβρη ενημέρωνε σχετικά με την αποχώρηση του γερμανικού στρατού από την Κρήτη: «Οι Άγγλοι αφήνουν συνειδητά άθικτους τους ανθρώπους μας, παίρνοντας υπόψη μια επερχόμενη, που είναι και προς το αγγλικό συμφέρον, χρησιμοποίηση κατά των μπολσεβίκων».
    (δείτε την παραπομπή #11 στον παραπάνω λίκνο, αν και υπάρχουν πάρα πολλά παρόμοια δημοσιευμένα στο ίντερνετ)

  28. Αντιφασίστας said

    Ο Παύλος Γύπαρης και οι γυπαραίοι του ενέχονται, εκτός όλων των άλλων »ανδραγαθημάτων» τους, και στη δολοφονία του Ίωνα Δραγούμη.

  29. spiral architect said

    Οι σύντεκνοι και οι συντέκνισσες καλούνται να διαβάσουν το βιβλίο του Klaus Modick: Μουσαφίρης στην Κρήτη.
    Μια όχι και τόσο πετυχημένη λογοτεχνική μεταφορά, (λίγο γλυκανάλατη βέβαια) της γερμανικής κατοχής και της Αντίστασης στη Κρήτη και τις ιδιαίτερες αντιπαλότητες της τελευταίας, στηριγμένο σε πολλές ιστορικές πηγές. Αναφέρεται επίσης και η περαιτέρω παραμονή των Γερμανών στο νησι, έστω και αν η κεντρική διοίκησή τους είχε συνθηκολογήσει.

  30. Αρκεσινεύς said

    ΜΑΡΩ ΔΟΥΚΑ το δίκιο είναι ζόρικο πολύ

    και για τα κατορθώματα των Γυπαραίων με επικεφαλής τον Παύλο η προτομή του οποίου «κοσμεί» τον κήπο των Χανίων.

  31. state-of-shock said

    Γι’ αυτό το άρθρο τι γνώμη έχετε;

    http://www.lifo.gr/team/readersdigest/36547

    Ευχαριστώ!

  32. Γς said

    31:

    >Γιατί τα παιδιά που κρατούν οι ζητιάνες κοιμούνται συνεχώς;

    Αμα απαντήσω, διότι τον παίρνουμε;

  33. @18 Α, αυτό! Το ξέρω το βιβλίο, δεν το έχω διαβάσει ακόμα είναι στη σειρά μετά το «άλλος δρόμος δεν υπήρχε».
    Της Μάρως Δούκα που λέει ο Αρκεσινέας είναι πολύ καλό.

    @31 Δες κι αυτό

  34. sarant said

    31: Η γνώμη μου, που την έγραψα και εκεί, είναι ότι πρόκειται για απάτη, με την έννοια ότι το άρθρο είναι μεταφρασμένο από ξένο ανάλογο άρθρο.

    Έγραψα τα εξής (δεν ξέρω αν θα τα βάλουν):

    Aγαπητή Lifo, εφόσον το άρθρο, όπως επισημάνθηκε, είναι μεταφρασμένο από τα αγγλικά και δεν αναφέρεται στην Ελλάδα, αυτό θα έπρεπε να αναφέρεται στην εισαγωγή του άρθρου. Με όλο το σεβασμό, θεωρώ σοβαρό δεοντολογικό ολίσθημα τη μη αναγραφή, γιατί μόνο στα σχόλια γίνεται φανερή η απάτη (ή σε όποιον έχει λίγο μυαλό να καταλάβει ότι τα μωρά στην Ελλάδα δεν θα τα νάρκωναν με βότκα αλλά με κάτι φτηνότερο).

    Μιλάω για απάτη γιατί οι περισσότεροι σχολιαστές παραπλανήθηκαν και πίστεψαν ότι το ΄»ρεπορτάζ» έγινε στην Αθήνα, στην Ελλάδα. Δεν αμφιβάλλω ότι και στην Ελλάδα υπάρχουν κυκλώματα με δανεικά παιδιά και ψεύτικους ανάπηρους (και υπήρχαν εδώ και αιώνες) αλλά χωρίς την αναφορά ότι είναι μεταφρασμένο, παραπληροφορείτε.
    Και το ότι κυκλοφορεί το άρθρο στο Φέισμπουκ δεν σας απαλλάσσει από την ευθύνη. Στο Φέισμπουκ κυκλοφορεί και το άρθρο για τους δήθεν παιδεραστικούς γάμους της Χαμάς -θα το βάλετε κι αυτό;

    Σας παρακαλώ λοιπόν να διορθώσετε την εισαγωγή, κάνοντας αναφορά ότι πρόκειται για μετάφραση ξένου άρθρου.

    Η πηγή του άρθρου:
    http://www.solidproofs.com/2013/02/why-is-sleeping-child-in-hands-of.html .

  35. sarant said

    33: Συμπέσαμε!

  36. @35 Τυχαίο; 😀

  37. ¨Εβαλαν αναφορά ότι πρόκειται για ξένο άρθρο (μάλλον «ότι δεν έχει γραφτεί από Έλληνα»)

  38. #18: Δύο αναμνήσεις, μια ευχάριστη και μια δυσάρεστη.

    Η ευχάριστη: Στους Μεταλλειολόγους, είχα συμφοιτητή τον Πέτρο Π., ανηψιό (δεν θυμάμαι ακριβώς την συγέννεια) του Γιώργη του Τσομπανάκη, και ένα καλοκαίρι κάπου στα τέλη των ογδόντα’ς είχαμε φιλοξενηθεί σπίτι του. Ο Πέτρος με την αδελφή του και την κοπέλα του στο πατρικό του, και εμείς οι υπόλοιποι, στο σπίτι του θείου. Αμυδρά θυμάμαι κάποιες λεπτομέρειες, όπως το επιβλητικό του ανάστημα (ή τουλάχιστον αυτή την εντύπωση έκανε στα μάτια μου), ότι του διαβάζαμε τον Κυριακάτικο Ριζοσπάστη για να μην κουράζει τα μάτια του, ή ότι το σπίτι το είχαν κάψει όταν αυτός ήταν στο βουνό, και του το ξαναχτίσανε οι συγχωριανοί του. Οπότε αυτός, στην ταράτσα του σπιτιού, που έβλεπε (ως προσανατολισμός) στο πέλαγος, άναβε μια φωτεινή επιγραφή (!) που έλεγε (μπορεί η ακριβής σύνταξη της φράσης να ήταν λίγο διαφορετική, δεν θυμάμαι πια καλά, και δεν έχω και φωτογραφίες από εκείνο το καλοκαίρι γμτ, αλλά το νόημα [και το ιδεόγραμμα :-)] ήταν σίγουρα αυτό): «ΚΑΗΚΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ☭ ΧΤΙΣΤΗΚΕ ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ». Και, βέβαια, γερμανικά κράνος και πολυβόλο, πάνω στο τραπεζάκι του δωματίου.

    Η δυσάρεστη: Γυρίζοντας κάποια μέρα στο αυτοκίνητο από την παραλία που κάναμε μπάνιο, βρήκαμε την πόρτα του οδηγού βουλιαγμένη. Μια γυναίκα (προφανώς τουρίστρια) μας είπε ότι ήταν δυο παιδιά με ένα αγροτικό, που μας τράκαραν γιατί ξεπάρκαραν με στριμμένες ρόδες, και μετά έφυγαν. Μας έδωσε και τον αριθμό. Πάμε λοιπόν στο τοπικό αστυνομικό τμήμα να κάνουμε καταγγελία. Φιλικότατοι, εξυπηρετικότατοι, «βεβαίως, καθήστε, πείτε μας τον αριθμό». Με το που ακούνε την πινακίδα, παγώνει το χαμόγελο, η διάθεση μεταβάλλεται εν ριπή οφθαλμού από τουριστικο-ξενιοΔιο-γκρικκαμακ-ική (είχαμε και όμορφα κορίτσια στην παρέα) σε αυστηρά επαγγελματική. Κάποιος με πολιτικά που ήταν εκεί μέσα, κάτι πάει να πει «Αυτό δεν είναι…», και τον διακόπτει ο αξιωματικός, εμφανώς ενοχλημένος από την παρέμβαση: «Καλώς, πηγαίνετε, και ΑΝ έχουμε κάτι θα σας ειδοποιήσουμε». «Πού θα μας ειδοποιήσετε»; Ούτε τηλέφωνο δεν μας ζήτησαν από μόνοι τους. Προβληματισμένοι, πηγαίνουμε στην τροχαία των Χανίων, όπου λύνεται το μυστήριο: «Α, αυτό το αυτοκίνητο ανήκει στους γυπαραίους! Αφήστε, μην την ψάχνετε, γυρίστε στην Αθήνα»…

  39. state-of-shock said

    Πάντως το να μην ισχύει στην Ελλάδα, αλλά να ισχύει σε κάποιες άλλες χώρες, δεν το κάνει λιγότερο φρικιαστικό… Όπως και να ‘χει, ευχαριστώ για την απάντηση.

  40. Γς said

    32, 33, 34:
    Ανακαλώ.

  41. sarant said

    38: Πολύ ενδιαφέρουσες και οι δύο αναμνήσεις, για την πρώτη σε ζηλεύω -όχι για τη δεύτερη!

    39: Κοιτάξτε, ζητιάνοι με μωρά υπάρχουν εδώ και πολλούς αιώνες. Για τη νάρκωση των παιδιών: δεν αρνούμαι ότι μπορεί να συμβαίνει, αλλά μην νομίσετε ότι είναι γενικός κανόνας. Αφενός επειδή θυμάμαι καλά να έχω δει τέτοια παιδάκια να κλαίνε, και αφετέρου επειδή το μωρό αν βρεθεί σε πολυκοσμία κουράζεται αφάνταστα και κοιμάται αμέσως ή τουλάχιστον έτσι κάνανε τα δικά μου. Χωρίς να αρνούμαι και ότι κάποια τα ναρκώνουν.

  42. Γς said

    38:
    Για τον Γύπαρη τα ΄εχουμε ξαναπεί εδώ.
    Κι ένα σχετικό.

  43. Μαρία said

    19
    Ηλεφού, σε παρόμοια ερώτηση όταν του απάντησα οτι δεν τον ξέρω τον διοικητή και πρώην προϊστάμενό του, ο μπάτσος επέμενε «έλα τώρα, μη ντρέπεσαι να ομολογήσεις τη συγγένεια».
    Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα.

    30, 33
    Καλό της Δούκα, αν πηδάς κάποιες λεπτομέρειες πολύ κρητικού ενδιαφέροντος.

  44. IN said

    42: Μετά το 33:48 του πολύ ενδιαφέροντος βίντεο που δίνετε ο ανηψιός του Γύπαρη.

  45. Αντιφασίστας said

    Κι εδώ περισσότερα για τον διαβόητο Παύλο Γύπαρη:
    http://www.iospress.gr/ios2005/ios20051030.htm

  46. Λουλούδι απ’ τα λίγα ο ποθαμένος.

    @37 Παναγιώτη δεν ξέρω αν είδες μια τρία χρόνια καθυστερημένη απάντηση που σου χρώσταγα.

  47. state-of-shock said

    @39 Ευχαριστώ για την απάντηση και συγγνώμη για την παρεμβολή 🙂

  48. # 38

    «ξεπάρκαραν με στριμμένες ρόδες»

    Δηλαδή πως ΄΄επρεπε να ξεπαρκάρουν ; Με ίσιες ;

  49. spiral architect said

    Περίεργη και αντιφατική περίοδο δεν ζούμε και τώρα; 😐

  50. Αντιφασίστας said

    Αυτό το μεζεδάκι θέλω να το μοιραστώ μαζί σας, ρε παιδιά! Έχει τώρα μια εκπομπή στην ΕΤ3, όπου δείχνει τον Σον Κόνερι και λέει στα αγγλικά ότι ο Τζέιμς Μποντ οδηγούσε μια Άστον Μάρτιν. Πώς το μετέφρασαν και μάλιστα δις οι αθεόφοβοι; Ο Τζέιμς Μποντ οδηγούσε στον Μάρτιν! Μα ούτε έξω απ’ τον Στρατηγάκη δεν έχουν περάσει αυτά τα παιδιά;

  51. Δε σε πιστεύω, είσαι προβοκάτορας! 😀 Είναι δυνατόν; Εξωγήινοι ήταν υποτιτλιστές;
    (Ο Στρατηγάκης είναι το γνωστό φροντιστήριο; Τι σχέση έχει με τις Άστον Μάρτιν;)

  52. Γς said

    19:
    >“τον Παύλο Ηλεφούφουτο τι τον έχεις;” και ο συνάδελφος να λέγεται “Κώστας Ηλεφούφουτος” στην πραγματικότητα.

    1975. Ηταν η τελευταία μέρα που έπρεπε να καταθέσω τα χαρτιά μου για διορισμό στη σχολή. Εξετάσεις από παθολόγους, ακτινογραφίες φτάνω και στον τρελογιατρό, ο οποίος όμως δεν υπογράφει αν δεν του δείξω το απολυτήριο στρατού.
    -Βρε χρυσέ μου, που να το βρώ τώρα δεν προφταίνω πρέπει να καταθέσω τα χαρτιά μέχρι το μεσημέρι.
    -Να υπογράψω ότι είσαι καλά και να έχεις πάρει απαλλαγή λόγω τρέλας; Δεν γίνεται.
    Και μου ήρθε μια φλασιά. Ετοιμάζαμε μια εργασία με την φίλη μου τη Χριστίνα Ζιούδρου στο Δημόκριτο με έναν γιατρό στ6ο νοσοκομείο τους (Αιγινήτιο).
    -Είμαι πολύ φίλος του Καρατέτοιου.
    -Α, τότε αλλάζει.
    Και μόλις υπέγραψε μου λέει:
    -Τον ξέρεις καλά;
    -Ε,…ναι!
    Ηταν ο ίδιος.

  53. sarant said

    49: Με λίγη προσπάθεια, αυτό το λες για όλες σχεδόν τις περιόδους 🙂

    52: Ωραία ιστορία!

  54. Αντιφασίστας said

    51:Ναι, το γνωστό φροντιστήριο είναι. Δεν έχει σχέση με τις Άστον Μάρτιν, αλλά θυμήθηκα αυτό που έγραφε σε κάποια παρόμοια περίπτωση ο Νικοκύρης για τους μεταφραστές με το Λόουερ. Δεν είναι εκπληκτικό ότι μετέφρασαν το Άστον ως στον; 🙂

  55. @54 Α, εδώ θα διαφωνήσω! Εννοείται πως Άστον θα πει «στον» αφού άλλωστε ως γνωστόν τα μισά αγγλικά από ελληνικές λέξεις προέρχονται 😛

  56. spiral architect said

    @55: Αυθωρεί και παραχρήμα τιθεσαι υποψηφία δια το εγνωσμένου κύρους βραβείον. 😀

  57. @56 Εγώ ή οι υποτιτλιστές; Μην τους πάρω τη δόξα. 😀

  58. 34, 41 Συν τοις άλλοις η μετάφραση μπερδεύει Ρομανί με Ρουμάνους.

  59. @48: Ναι, με ίσιες. Μπαίνω με τη μούρη, βγαίνω με τον κώλο.

  60. Γς περαστικά στη γυναίκα σου. Το έγκαυμα πονάει είναι δεν είναι σοβαρό, γιατί οι νευρικές απολήξεις (ακρεμόνες) έχουν έτσι κι αλλιώς πάρει το μήνυμα και συνεχίζουν να το μεταδίδουν άσκοπα.

  61. @13 H Παπανοδάρου υπάρχει ακόμα στο Κερατσίνι

    @55 Ιμμορ, αποκαλύπτομαι

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: