Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Βιβλία, καινούργια βιβλία

Posted by sarant στο 29 Απρίλιος, 2015


Τον τελευταίο καιρό ήρθαν στα χέρια μου μερικά καινούργια βιβλία για τα οποία αξίζει να γράψω κάτι. Και παρόλο που τα φιλολογικά άρθρα τα δημοσιεύω την Κυριακή, με το σκεπτικό ότι ο μέσος αναγνώστης έχει λίγο περισσότερο χρόνο στη διάθεσή του, τις παρουσιάσεις βιβλίων συνηθίζω να τις βάζω καθημερινές -ώστε, αν κάποιος αισθανθεί ότι τον ενδιαφέρει το βιβλίο να μπορεί ευθύς αμέσως να πάει στο βιβλιοπωλείο να το αγοράσει. Βέβαια, πολύ σπάνια θα γίνει αυτό, αλλά και ένας να το κάνει κάτι είναι -άλλωστε, τα καινούργια βιβλία, το έχω ξαναγράψει, πρέπει να τα στηρίζουμε.

14.-georgiadis_kariotakisΚαι ξεκινάω με Καρυωτάκη, ή μάλλον με ένα βιβλίο για τον Καρυωτάκη, ένα καινούργιο βιβλίο που εκδόθηκε μετά τον θάνατο του συγγραφέα του. Ο συγγραφέας, ο Κύπριος Νέαρχος Γεωργιάδης (1944-2013) είναι γνωστός κυρίως για τα έργα του σχετικά με το ρεμπέτικο, που το εξέτασε από αριστερή οπτική και με φρέσκια ματιά. Πριν από λίγους μήνες κυκλοφόρησε από τη Σύγχρονη Εποχή το κύκνειο άσμα του, η μελέτη «Κώστας Καρυωτάκης. Απαντήσεις στα ερωτήματα για τον ίδιο και το έργο του».

Ομολογώ ότι δεν έχω την εποπτεία της καρυωτακικής βιβλιογραφίας που θα μου επέτρεπε να διακρίνω τι καινούργιο φέρνει ο Γεωργιάδης. Το βέβαιο είναι ότι δίνει προσοχή εξίσου σε όλο το έργο του Καρυωτάκη, σε αντιδιαστολή π.χ. με τον Σαββίδη ο οποίος θεωρούσε ότι δεν θα χάναμε και πολλά αν οι δυο πρώτες συλλογές του Καρυωτάκη χάνονταν και έμεναν μόνο τα Ελεγεία και σάτιρες και τα τελευταία ποιήματα και πεζά του. Αντίθετα, ο Γεωργιάδης ασχολείται όχι μόνο με τις δύο πρώτες συλλογές, αλλά και με τα νεανικά ποιήματα του Καρυωτάκη, τα δημοσιευμένα σε περιοδικά όπως η Ελλάς του Ποταμιάνου, που δεν τα συμπεριέλαβε σε καμιά συλλογή του. Διαφωνεί επίσης με όσους θεωρούν ότι πρέπει να αγνοήσουμε τα βιογραφικά στοιχεία και να επικεντρωθούμε στα ποιήματα: πιστεύει ότι στον Καρυωτάκη (αλλά μήπως δεν ισχύει αυτό για κάθε δημιουργό; ) έργο και ζωή είναι αξεχώριστα.

Το βιβλίο διαβάζεται εύκολα. Ο συγγραφέας έχει το χάρισμα να μιλάει με λόγια απλά, χωρίς πολλήν ειδική ορολογία. Επίσης, παραθέτει διαρκώς ποιήματα του Καρυωτάκη, χωρίς να θεωρεί δεδομένο ότι ο αναγνώστης τα γνωρίζει, κι έτσι διαβάζοντάς το έχει κανείς ξαναδιαβάσει τα περισσότερα ποιήματα του ποιητή. Παρόλο που προσέχει και τις άλλες συλλογές, δεν παραλείπει να αναλύσει και την τελευταία, και μάλιστα ανατέμνει με ενδιαφέροντα τρόπο τις Σάτιρες. Δίνει τη δική του ερμηνεία για τις αιτίες της αυτοκτονίας του και για την «χυδαία πράξη» που μνημονεύει χωρίς να προσδιορίζει ο αυτόχειρας στο αποχαιρετιστήριο σημείωμά του.

Γενικά, ένα βιβλίο χρήσιμο σαν εισαγωγή στο έργο του Καρυωτάκη, που δίνει τη δική του συμβολή στον διάλογο για τον αυτόχειρα της Πρέβεζας, διάλογο που θα συνεχιστεί για πολλά χρόνια ακόμα. Πάντως, έχω κάποιες επιφυλάξεις. Νομίζω ότι τα γεγονότα σχετικά με το περίφημο ποίημα για τον Μαλακάση (σελ. 129 στο βιβλίο) δεν είναι έτσι όπως τα παραθέτει ο Γεωργιάδης (για το ποίημα αυτό έχουμε γράψει). Ούτε διαβάζω με τον ίδιο τρόπο το περίφημο τετράστιχο για τον μαστροπό λαό του Ρώμου Φιλύρα (περισσότερα για αυτό, εδώ). Θα ήθελα να άκουγα τα επιχειρήματα του συγγραφέα, γιατί κάλλιστα μπορεί να έχει εκείνος δίκιο, αλλά, φευ, αυτό αναβάλλεται για την άλλη ζωή.

gerardis_kompologia.jpg.thumb_203x292_255e9cd1faf623aacb48373450ef340eΤο δεύτερο βιβλίο μού το χάρισε ο συγγραφέας του, οπότε μπορείτε να πείτε πως είμαι προκατειλημμένος. Πρόκειται για το μυθιστόρημα «Τα κομπολόγια» του Τάκη Γεράρδη (1953-). Είναι το πρώτο λογοτεχνικό πεζό που εκδίδει ο συγγραφέας, που όμως έχει προηγουμένως εκδώσει μια ποιητική συλλογή, ένα βιβλίο για τον ιππόδρομο και το «Αλφαβητάρι του καφέ», βιβλίο που ίσως μας δώσει υλικό για κάποιο άρθρο στο μέλλον.

Τα Κομπολόγια ξεκινούν με τη συνάντηση ενός ταξιτζή (και αδιόριστου φιλόλογου-βυζαντινολόγου), του νεαρού Χρήστου, με τον «παλαιοπώλη πολυτελείας» Σπύρο Σαμαρόπουλο (μα, επώνυμο είναι αυτό που διάλεξε; ) και την πρόταση συνεργασίας που κάνει ο δεύτερος, εύπορος μεσήλικας, στον πρώτο. Ο παλαιοπώλης, που από μια μικρή αναπηρία δεν μπορεί να οδηγεί, έχει ανάγκη έναν έμπιστο σοφέρ, αλλά στην πορεία διαπιστώνει ότι μπορεί να εκμεταλλευτεί και τις επιστημονικές γνώσεις του Χρήστου για μια δύσκολη διαπραγμάτευση που έχει με κάτι αγιορείτες καλόγερους σχετικά με την αγορά μιας περγαμηνής.

Η πλοκή έχει ενδιαφέρουσες στροφές, κι έτσι παρελαύνουν στις σελίδες του βιβλίου εκβιαστές και τοκογλύφοι, διεφθαρμένοι αστυνομικοί, κουμαρτζήδες χασάπηδες, Πακιστανοί εργάτες σε εγκατάσταση ανακύκλωσης, συλλεκτικά κομπολόγια, αλλά και η Εύα Πάλμερ, ο Άγγελος Σικελιανός, ο πρωτοψάλτης Κωνσταντίνος Ψάχος και το μεγαλοφυές «εύειον παναρμόνιον».

Η δράση εκτυλίσσεται στη σημερινή Αθήνα -συγκεκριμένα, από το 2010 ως τις εκλογές του 2012, αν και η πολιτική κατάσταση δεν περνάει ποτέ στο προσκήνιο -απλώς, σε μερικά σημεία οι ήρωες του έργου σχολιάζουν τα πολιτικά τεκταινόμενα. Ο Γεράρδης ξέρει να γράφει, χειρίζεται με άνεση τους πολλούς ήρωές του, και περιγράφει με πολλή τέχνη τις σκηνές βίας, που έχει όχι λίγες το βιβλίο. Καθώς η διήγηση είναι πολύ παραστατική, μου φαίνεται πως το βιβλίο προσφέρεται για κινηματογραφική μεταφορά -αν εξαιρέσουμε ότι το τέλος δεν ανταποκρίνεται στις προδιαγραφές των κινηματογραφικών έργων περιπέτειας.

Giati na matho orthografia ki alla orthografika_cover_smallΤο τρίτο βιβλίο που θα παρουσιάσω μπορείτε να το διαβάσετε χωρίς να το αγοράσετε, διότι δεν πουλιέται αλλά μοιράζεται -όχι βέβαια σε έντυπη μορφή αλλά σε ηλεβιβλίο που μπορείτε να το κατεβάσετε δωρεάν από εδώ. Ωστόσο, πρόκειται για κανονικό βιβλίο, με εκδοτικό οίκο και ISBN.

Πρόκειται για το βιβλίο του Βασίλη Αργυρόπουλου «Γιατί να μάθω ορθογραφία και άλλα ορθογραφικά», που ηλεκυκλοφορεί από τις εκδόσεις Σαΐτα. Προφανώς, το θέμα βρίσκεται στην καρδιά των ενδιαφερόντων του ιστολογίου, και βέβαια η πρωτοβουλία της ηλέκδοσης με δωρεάν διανομή είναι αξιέπαινη. Ο Αργυρόπουλος θα είναι γνωστός στους φίλους του ιστολογίου, είχαμε παρουσιάσει τα προηγούμενα (έντυπα) βιβλία του Αρχαιολατρία και γλώσσα και Ο πόλεμος των φθόγγων (σε αυτό έκανα το λάθος να επισημάνω μερικά αρνητικά, κι έτσι με πέρασε από γενεές δεκατέσσερις στο ιστολόγιό του 🙂 )

Το βιβλίο περιέχει επαυξημένα και ξαναδουλεμένα τα κείμενα δυο διαλέξεων που έδωσε ο συγγραφέας για το θέμα της ορθογραφίας, ένα θέμα που συνεχώς συζητιέται -και πράγματι στο ερώτημα του τίτλου αξίζει να αφιερώσουμε κι εμείς ένα άρθρο κάποτε.

Ίσως η απάντηση στο ερώτημα του τίτλου να βρίσκεται σε αυτό που έχει γράψει ο Ντέιβιντ Κρίσταλ και που παραθέτει ο συγγραφέας: «Γιατί […] πρέπει να γράφουμε σωστά; Επειδή, τα τελευταία τριακόσια χρόνια περίπου, η ορθογραφία έχει καταλήξει να αποτελεί μέρος του τρόπου με τον οποίο ο κόσμος μάς κρίνει. Αν δεν είμαστε ορθογράφοι, δίνουμε την εντύπωση ότι είμαστε αδαείς ή αδιάφοροι ή τεμπέληδες. Η ορθογραφία μπορεί όντως να έχει μεγάλη σημασία. Αν δύο άτομα ζητούν δουλειά και ο ένας συμπληρώνει την αίτηση ορθογραφημένα κι ο άλλος όχι, ποιος λέτε ότι θα πάρει τη δουλειά;».

Ωστόσο, ο Αργυρόπουλος δίνει και άλλες απαντήσεις, γενικά σωστές, ενώ φυσικά δεν περιορίζεται στο ερώτημα αυτό παρά εξετάζει γενικότερα το θέμα της ορθογραφίας, μεθοδικά και χαμηλότονα. Με τις περισσότερες απόψεις του συμφωνώ, αλλά σε αρκετές περιπτώσεις θα έφερνα διαφορετικά επιχειρήματα -ας πούμε ότι είναι θέμα διαφορετικού στιλ. Σωστά ο συγγραφέας εξαίρει το έργο του Παπαναστασίου, που δεν έχει προσεχτεί όσο θα έπρεπε. Ο αναγνώστης που δεν είναι γλωσσολόγος ίσως ενοχληθεί από τις συνεχείς κρυπτικές παραπομπές στη βιβλιογραφία, που βέβαια παραπέμπουν σε συγγράμματα που κάθε άλλο παρά είναι σε όλους προσιτά. Επίσης, ο συγγραφέας δεν κάνει τη διάκριση μεταξύ φωνητικής και φωνηματικής ορθογραφίας -είναι γνωστό ότι όσοι σήμερα στην Ελλάδα τάσσονται υπέρ της φωνητικής ορθογραφίας στην πραγματικότητα εννοούν τη φωνηματική και όχι τη φωνητική, διότι βέβαια κανείς δεν ζητάει να γράφεται με διαφορετικό γράμμα το κ στο «κερί» ή στο «κάνω» (όπου δεν είναι ο ίδιος φθόγγος). Ο Αργυρόπουλος το παραβλέπει αυτό κι έτσι παραβιάζει ανοικτές θύρες (σελ. 30-31). Αλλά η σημαντικότερη αδυναμία του βιβλίου είναι ότι, ενώ επιχειρεί στο 7ο κεφάλαιο να αναλύσει το πώς αντιμετωπίζουν τα μεγάλα λεξικά μας την ορθογραφία, αφήνει κουτσή την εξέταση διότι παραλείπει το Χρηστικό Λεξικό, που μάλιστα ακολουθεί μια πρωτότυπη τακτική στο θέμα, καθώς δέχεται σε πολλές περιπτώσεις τη διτυπία -και θα είχε πραγματικά ενδιαφέρον να διαβάσουμε τη γνώμη του συγγραφέα. Βέβαια, οι διαλέξεις που αποτέλεσαν τον σκελετό του βιβλίου δόθηκαν πριν από την επίσημη κυκλοφορία του Χρηστικού Λεξικού, αλλά αφού το βιβλίο κυκλοφόρησε τέσσερις ολόκληρους μήνες αργότερα, και η ύλη είναι επαυξημένη και ξαναδουλεμένη δεν υπάρχει δικαιολογία. Κι εδώ βλέπουμε τη διαφορά μιας συμβατικής έκδοσης από μια ηλεκτρονική. Ο συμβατικός εκδότης, επειδή πληρώνει για χαρτί, εξώφυλλο και τα λοιπά, δεν θα άφηνε ποτέ να εκδοθεί συμβατικό βιβλίο με ένα τόσο χοντρό ψεγάδι -από την άλλη, το πλεονέκτημα της ηλέκδοσης είναι ότι το ψεγάδι αυτόν διορθώνεται πιο εύκολα.

Τα τρία προηγούμενα βιβλία τα διάβασα, ας κλείσουμε τώρα με δυο βιβλία που δεν τα έχω (ακόμα) διαβάσει.

b198579Το ένα από αυτά το έχω αρχίσει, αλλά αργώ να το τελειώσω. Ωστόσο, ξέρω αρκετά καλά περί τίνος πρόκειται και έχω ακούσει εκτενή αποσπάσματά του. Να εξηγηθώ. Πρόκειται για το καινούργιο βιβλίο του αειθαλούς Αλέξη Πάρνη (1924-) «Ο άλλος εμφύλιος» που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Καστανιώτη (έχω παρουσιάσει παλιότερα το Γεια-χαρά Νίκος του Πάρνη, με επιστολές του Ν. Ζαχαριάδη).

Το βιβλίο είναι το δεύτερο μιας τριλογίας που σχεδιάζει ο συγγραφέας -το πρώτο ήταν η Οδύσσεια των διδύμων, όπου περιγράφει τις περιπέτειες ενός αντάρτη του Δημοκρατικού Στρατού μετά την ήττα του ΔΣΕ το 1949. Σε αυτό το δεύτερο βιβλίο, ο κεντρικός ήρωας είναι ένας στρατιώτης του Εθνικού Στρατού, και παρακολουθούμε τις περιπέτειές του μετά τη νίκη του ΕΣ το 1949. Παρόλο που το βιβλίο αυτό είναι αισθητά μικρότερο από το πρώτο, δεν είναι μικρό -γι’ αυτό είπα ότι θα αργήσω να το διαβάσω: πιάνει σχεδόν 700 σελίδες, πολύ λιγότερες από τις 940 του προηγούμενου!

Έχω όμως την τιμή και την τύχη να πηγαίνω αριά και πού και να επισκέπτομαι τον Πάρνη, μαζί με τον Στέλιο Ελληνιάδη και τον Κώστα Βαθειά, στο αμπρί του στην Κάντζα, κι έτσι μάς έχει διαβάσει εκτενή αποσπάσματα από το βιβλίο, οπότε ξέρω ότι ο Δερβένης, ο ήρωας του βιβλίου, φεύγει για την Αμερική στις αρχές της δεκαετίας του 1950 για να ασχοληθεί με τον κινηματογράφο -εκεί, θα γνωρίσει τον Σπύρο Σκούρα -θα αναγκαστεί όμως να γυρίσει στην Ελλάδα και τότε θα μπλέξει σε μια περίεργη ιστορία -αλλά ας μην τα αποκαλύψω όλα.

vrisiiΓια το άλλο βιβλίο που δεν έχω διαβάσει δεν θα πω πολλά διότι μόλις κυκλοφόρησε και δεν το έχω διαβάσει, αλλά θεωρώ εγγύηση το όνομα του συγγραφέα -πρόκειται για το καινούργιο βιβλίο του Δημ. Κυρτάτα «Το παράπονο της Βρισηίδας» που κυκλοφόρησε πριν από πολύ λίγες μέρες από τις Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου.

Είναι μια συλλογή πέντε δοκιμίων με κεντρικό θέμα τους έρωτες πολεμιστών με αιχμάλωτες. Παραθέτω τους τίτλους των επιμέρους δοκιμίων:

Ο κομπασμός του Απολλόδωρου: Έρωτας, γάμος, μοιχεία και πορνεία στην κλασική Αθήνα
Οι γυναίκες στον πόλεμο ή το σύνδρομο της Αμαζόνας
Το παράπονο της Βρισηίδας: Πόλεμος και έρωτας
Η επιθυμία της Κίρκης και ο φόβος της εγκατάλειψης
Ο ναυαγός ή το νησί της Αφροδίτης

Και πριν κλείσω να αναγγείλω ότι πιθανώς σήμερα θα βρίσκεται στα βιβλιοπωλεία και ένα δικό μου βιβλίο, δηλαδή ο τρίτος και τελευταίος τόμος διηγημάτων του Ν. Λαπαθιώτη με τίτλο «Τα δεκατρία ντόμινα και άλλες ιστορίες». Όμως, τα γένια μου θα τα ευλογήσω με την ησυχία μου σε ξεχωριστό άρθρο, την άλλη βδομάδα.

 

 

 

 

Advertisements

77 Σχόλια to “Βιβλία, καινούργια βιβλία”

  1. Alexis said

    Πολύ ενδιαφέρον άρθρο και καλοδεχούμενες βέβαια πάντα οι προτάσεις για νέα βιβλία.
    Άν είχα να διαλέξω, έτσι όπως τα ακούω, θα διάλεγα Καρυωτάκη και «Κομπολόγια».

  2. Ευχαριστούμε Κε Σαραντάκο!!!

  3. Alexis said

    Χμ… τι έγινε ρε παιδιά, σε λάθος ιστολόγιο μπήκα;

  4. Alexis said

    Ντάξει, σωστά μπήκα! 😀

  5. Alexis said

    Και μιας και μονοπώλησα την …αυλαία των σχολίων, ας κάνω και την ερώτηση:
    Γιατί είναι διαφορετικοί φθόγγοι το κ στο κερί και το κ στο κάνω;

  6. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    5. επειδή δε λέμε «κερί» αλλά «κιερί». 🙂

  7. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Ευχαριστούμε για τις προτάσεις, Νίκο! (Μόνο τον Κυρτάτα είχα υπόψη μου, μετά από μαίηλ «νέων εκδόσεων» που μου έστειλε το ΜΙΕΤ).

    Για να μην το ξεχάσω πάλι, ήθελα και προχθές να στο ρωτήσω, την «μεσοπρόθεσμη» έκδοση της αλληλογραφίας του Κοτζιούλα την επιμελείσαι εσύ; και πώς ορίζεις αυτό το μεσοβέζικο επίθετο;

  8. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    >>Και ξεκινάω με Καρυωτάκη
    Το βαλς της μνήμης
    του Βασίλη Δημητρίου που σήμερα αποχαιρετάμε
    από τη σειρά «Κ.Γ.Καρυωτάκης» του Τάσου Ψαρά

  9. spiral architect said

    Άιντε καιρός για βιβλία. 🙂
    (Αλέξης Πάρνης αβλεπί)

  10. Παναγιώτης Κ. said

    Συμφωνώ ότι τα καινούργια βιβλία πρέπει να τα στηρίζουμε.Πόσα όμως βιβλία να…αγαπήσουμε σε αυτή τη ζωή όπου το διαδίκτυο αντικατέστησε σε σημαντικό ποσοστό τις αναγνωστικές μας κλίσεις;

    Προ κρίσεως θυμάμαι ότι είχαμε περί τις 6000 εκδόσεις το χρόνο.Στοιχεία όμως για το σήμερα δεν έχω.

    Νίκο, διαβάζω ανελλιπώς εδώ και δύο χρόνια το ιστολόγιο. Είσαι μήπως σε θέση να μας πεις με πόσες σελίδες βιβλίου είναι ισοδύναμη αυτή η ύλη;

  11. Παναγιώτης Κ. said

    @10. Παρόλα αυτά, ο Αλέξης Πάρνης συγκεντρώνει όλα τα εχέγγυα για να τον προτιμήσεις.
    1924-2015. 91 χρόνων συγγραφέας !!!

  12. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    >>το καινούργιο βιβλίο του Δημ. Κυρτάτα «Το παράπονο της Βρισηίδας» μάλλον θα ταιριάζει ν΄ ακολουθήσει το Θωμά Κοροβίνη «Τί πάθος ατελείωτο»,Άγρα 2014, που πήρα χθες και το διαβάζω τελετουργικά σελίδα σελίδα και ξανά πίσω να το απολαύσω,μύρο της ανατολής στάλα-στάλα στον αυχαίνα.

  13. Ηλεφούφουτος said

    «…Αν δύο άτομα ζητούν δουλειά και ο ένας συμπληρώνει την αίτηση ορθογραφημένα κι ο άλλος όχι, ποιος λέτε ότι θα πάρει τη δουλειά;»

    Εξαρτάται από την ορθογραφική σχολή στην οποία ανήκει ο κρίνων 🙂
    Σοβαρά πάντως, θυμάμαι ότι μόνιμος μπελάς μου σε εξετάσεις, συνεντεύξεις και κάθε είδους κρίσεις δεν ήταν το πόσα ήξερα από τα απαιτούμενα αλλά το ενδεχόμενο να πέσω στον οπαδό της μίας αλήθειας. Μάλλον δεν μου συνέβη, τουλάχιστον όχι συχνά.

    Συμπαθητικό το εξώφυλλο αυτού του βιβλίου του Βασ. Αργ. Πολύ καλύτερο το βρίσκω από εκείνο με το κομπολόι και τη φραπεδιά που είχε στο Αρχαιολατρία και Γλώσσα 😉

  14. leonicos said

    Βγήκαν και τα δικά μου βιβλία. Σ’ εσένα θα τα στείλω, μαζί με κάτι άλλο που σου οφείλω.

    Όσι οι πιστοί εδώ… εκδηλώστε ενδιαφέρον. Άλλωστε ελπίζω η γυναίκα μου να μου επιτρέψει να κάνω παρουσίαση

  15. cronopiusa said

    Καλή σας μέρα

    Ευχαριστούμε για τις προτάσεις, με τη σειρά μου θα σας προτείνω το Φύλλο μηδέν (Ουμπέρτο Έκο, Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ) , τραγικά επίκαιρο, διαβάζεται απνευστί

  16. cronopiusa said

    14
    και αναμένω παρουσίαση

    Preguntitas sobre Dios de Atahualpa Yupanqui

  17. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    >>ο τρίτος και τελευταίος τόμος διηγημάτων του Ν. Λαπαθιώτη «Τα δεκατρία ντόμινα και άλλες ιστορίες»,
    το δίχως άλλο,εννοείται.Τάμα.
    κι ακόμη λίγος ορχηστρικός Βασίλης Δημητρίου
    Τα περασμένα

    Κυκλάδες

    http://www.ogdoo.gr/diskografia/diskoi-pou-den-ksexasa/oi-kyklades-toy-basili-dimitrioy

  18. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα και τα δεύτερα σχόλια! Όπως θα καταλάβατε, έχει πέσει πολλή δουλειά γιαυτό και έλειπα.

    7: Ναι, εγώ έχω την επιμέλεια, μπορεί στο τέλος του χρόνου, μπορεί στις αρχές του 2016.

    10: Κατά μέσον όρο κάθε άρθρο έχει κάπου 800 λέξεις αν θυμάμαι καλά, που είναι περίπου 3 σελίδες βιβλίου.

    Μη βάζεις δύο χρονολογίες στον Πάρνη, ζει και βασιλεύει ο άνθρωπος!

  19. Γς said

    14:
    >Όσι οι πιστοί εδώ… εκδηλώστε ενδιαφέρον.

    Γς!

    Μα φυσικά και παρουσίαση!

  20. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Κριτικάρεις, έστω έμμεσα, την στάση του Σαββίδη απέναντι στο καρυωτακικό κόρπους. Παρά τούτο, όμως, πρέπει να αναγνωρίσεις ότι η εισαγωγή του στην έκδοση Απάντων του Ερμή ήταν αξεπέραστη. Πολλοί εξ ημών, νομίζω, γνωρίσαμε το έργο του Κ.Κ., απ’ την έκδοση αυτή.

  21. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Για τις «γενεές δεκατέσσερις» έχουμε πει τίποτα;

  22. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    To 20. (κόρπους) μου θύμισε αυτό το φιουτιλοντoυλαπικό:

    «In 1948, as T.S. Eliot was departing for Stockholm to accept the Nobel Prize, a reporter asked which of his books had occasioned the honor.

    Eliot said, “I believe it’s given for the entire corpus.”

    The reporter said, “And when did you publish that?” :mrgreen: 🙂

    Eliot later said, “It really might make a good title for a mystery — The Entire Corpus.”

  23. sarant said

    20: Δεν έχεις δίκιο. Μεταφέρω την κριτική του συγγραφέα, δεν παίρνω θέση.

  24. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    Στην εβραϊκή καμπαλιστική αργυροπουλίτιδα (αριθμοσοφία ,στα εβραϊκά γκεματρία (εντάξει, οι εβραίοι ανέκαθαν μπέρδευαν τη γεωμετρία με την αριθμητική…) οφείλεται αυτό. Το όνομα του Δαβίδ δίνει αποτελεσμα 14.
    υγ. Ο Λεώνικος -σε κανα δυο τρία χρόνια- μπορεί και να το επιβεβαιώσει,ίσως.

  25. stratosbg said

    Reblogged this on a hairless ape.

  26. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    @22,

    The Entire Corpus Naked, θα πρόσθετα (φιλήδονα) εγώ.

  27. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    26. Εξαίρετο!!

  28. Ριβαλντίνιο said

    Ο Σκύλος μας τα έφτιαξε ?

    Δείτε 16 gif που δείχνουν πως η απόλυτη καταστροφή μετατρέπεται σε έναν αναπάντεχο θρίαμβο.

    http://news247.gr/eidiseis/psixagogia/humor/pws-mporeis-na-gineis-hrwas-otan-ola-pane-strava.3438895.html?utm_source=Contra&utm_medium=epiloges_home&utm_campaign=24MediaWidget

    (μερικά μου φαίνονται ψεύτικα).

  29. Παύλος said

    6
    Ξέρουμε από πότε άρχισαν να προσθέτουν αυτό το «ι» στις συλλαβές «γε» και «κε»;

  30. Μιλώντας για καινουργια βιβλία, ας κρατήσουμε ενος λεπτού σιγή στον άγνωστο επιμελητή του προπερασμένου αιωνα…

  31. Παναγιώτης Κ. said

    @18. (Sarant).Δίκιο έχεις ! Αν και το 91 το έγραψα για να τον καλοτυχίσω όχι να τον …σχολάσω!
    (Η πρώτη σκέψη ήταν: τρία χρόνια μεγαλύτερος από τη μάνα μου)

  32. sarant said

    32 Και είναι ακμαιότατος. Μια φορά,πέρσι, ήμασταν στο καφενείο Πανελλήνιο στη Μαυρομιχάλη, και διαπιστώνω ότι είχε έρθει από την Κάντζα και θα επέστρεφε με το λεωφορείο. Ενώ μέχρι πρότινος ερχόταν με τη μηχανή.

  33. Reblogged this on anastasiakalantzi50.

  34. Πέπε said

    Καλησπέρα.

    e-ξεφύλλιασα το «Γιατί να μάθω ορθογραφία». Δεν κατάλαβα το λόγο ύπαρξης του βιβλίου.

    Άνθρωποι που να μην ξέρουν ορθογραφία είναι εκείνοι που προσπαθούν να γράφουν σωστά αλλά τους ξεφεύγουν πολλά λάθη, τα οποία θα προτιμούσαν να μην τους ξέφευγαν, και είναι κι οι άλλοι που το ζήτημα τούς αφήνει εντελώς αδιάφορους. Τους πρώτους δε χρειάζεται να τους πείσει κανείς για το «γιατί», είναι ήδη πεισμένοι. Προφανώς το βιβλίο απευθύνεται στους δεύτερους. Ε, όποιος δεν έχει καταλάβει τι σημασία έχει να ξέρεις να γράφεις «σημασία» και όχι «συμασία», βρίσκονται σε ένα επίπεδο που δεν πρόκειται να καταλάβουν στον αιώνα τον άπαντα τι γράφει ο Αργυρόπουλος. Στην πρώτη γραμμή θα το παρατήσουν ως υπερακαδημαϊκό.

    > > Επίσης, ο συγγραφέας δεν κάνει τη διάκριση μεταξύ φωνητικής και φωνηματικής ορθογραφίας

    Μεταξύ φωνητικής και φωνολογικής. Η φωνολογία αφορά τα φωνήματα, η φωνητική τους φθόγγους. Όσο για την ουσία της παρατήρησης, έχω να σχολιάσω ότι ναι μεν κανείς δε θα μπέρδευε στη γραφή τους δύο φθόγγους που αντιστοιχούν στο φώνημα κ (οι περισσότεροι άνθρωποι δε συνειδητοποιούν καν ότι προφέρουν δύο διαφορετικούς φθόγγους, αυτό αποδείχτηκε ήδη στα σχόλια), όσο όμως βλέπουμε να γράφουν κάποιοι «χέργια» (που το βλέπουμε), η όλη συζήτηση δε θα είναι περιττή.

    @30: Καταρχήν, δεν προσθέτουν τίποτε. Πες «κακ» όπως «κακός», και μετά πες «κακ» όπως «κακέ». Λες το ίδιο; Όχι, τη μια φορά λες τρεις φθόγγους που ο πρώτος και ο τελευταίος είναι ο ίδιος, και τη δεύτερη τρεις διαφορετικούς φθόγγους.

    Πότε άρχισε να γίνεται αυτό; Αν όχι κυριολεκτικά ανέκαθεν, δηλαδή πριν καν η ελληνική διαμορφωθεί ως ξεχωριστή γλώσσα, πάντως σίγουρα πάρα πολύ παλιά. Δεν έχω υπόψη μου τι έχει βρει σχετικά η ιστορική γλωσσολογία, αλλά σίγουρα μιλάμε για χιλιετίες και πιθανόν για αρκετές δεκάδες.

  35. Πέπε said

    @35: > > Ε, όποιος δεν έχει καταλάβει τι σημασία έχει να ξέρεις να γράφεις «σημασία» και όχι «συμασία», βρίσκονται …

    Όσοι δεν έχουν καταλάβει… βρίσκονται
    Όποιος δεν έχι καταλάβει… βρίσκεται

  36. Σωτήρς said

    στο αμπρί του στην Κάντζα

    Δεν το έχω ξανακούσει και είδα ότι αμπρί εκ του γαλλικού abri και σημαίνει καταφύγιο, όρυγμα, προκάλυμμα.
    Πότε ξεκινήσαμε να το λέμε το αμπρί; Στους παγκόσμιους πολέμους;

  37. 37

    λέγεται και man cave

    http://en.wikipedia.org/wiki/Man_cave

  38. Μαρία said

    37
    Αν είχες διαβάσει τη «Ζωή εν τάφω», θα το είχες δει 🙂

  39. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    35 – «Δεν έχω υπόψη μου τι έχει βρει σχετικά η ιστορική γλωσσολογία, αλλά σίγουρα μιλάμε για χιλιετίες και πιθανόν για αρκετές δεκάδες.»
    Δεκάδες χιλιετίες εννοείς; δεν είναι μόνο τρισχιλιετής η ελληνική δηλαδή, ΑΡΑ; (χαμόγελο).

  40. Κι επειδη λείπει ο G. να ανακοινώσουμε το νέο σύνθημα του μΠΑΟγΚ!

    http://luben.tv/wp-content/uploads/2015/04/11088340_1592102701030567_8864362183136449576_n.jpg?cbd6c0

  41. sarant said

    37-39: Ναι, από τον πρώτο πόλεμο είναι.

  42. Σουήπ 3-0 με 3-0 (25-16,25-19,25-23 )τον ΟΣΦΠ από τον νταμπλούχο ΠΑΟΚ, την νέα δύναμη του βόλλεϋ.

  43. ΜΠΑΟΓΚ, ρε γατάκια!

  44. Tὸ παράπονο τῆς Βρησηΐδας τὸ εἶδα χθὲς σὲ μιὰ βιτρίνα καὶ τὸ λιμπίστηκα!

  45. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    43 – «την νέα δύναμη του βόλλεϋ.» Nέα μεν, καινοφανής δε, όπως και οι υπόλοιπες πλήν ΠΑΟ, ΟΣΦΠ.

  46. Τι έγινε, ρε παιδιά;
    Το κλείσαμε το μαγαζί;
    Ούτε σχόλια, ούτε τρολλαρίσματα, νιέντε, νιξ, ριέν, ναθινγκ;

  47. Γς said

    45:

    >τὸ εἶδα χθὲς σὲ μιὰ βιτρίνα καὶ τὸ λιμπίστηκα!

    Το λίγουρεύτηκες;

  48. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

  49. Γς said

    47:
    Τι να σχολιάσεις, τέτοιες ώρες;

    Και ξεκίνησα πρωί πρωί για να είμαι στην Αθήνα στις 6 και έπεσα πάνω στους συνταξιούχους που περίμεναν να ανοίξει η τράπεζα
    Κάτι τους πέταξα και μου είπαν ότι δεν ήταν σίγουροι αν μπήκαν τα λεφτά των συντάξεων.

    -Ελα ρε;
    -Τι έλα; Για βάλε την κάρτα σου στο ΑΤΜ να δεις αν υπάρχουν οι καταθέσεις σου.

    Γέλασα αλλά κατα βάθος με τρόμαξε κιόλας.

    Κι επιστρέφω μετά από 2-3 ώρες και μπήκα στου Σκλαβενίτη στο Πικέρμι για τα ψώνια μου.

    Και βλέπω εκείνα τα Κεμπάπ. Λέω στη δικιά μας Πάνο να μου βάλει κάνα κιλό.

    Και μου γεμίζει ένα πλαστικό τάπερ.

    -Σαν πούρα Αβάνας είναι. Μην μου πεις ότι τα πλάθουν τίποτε Χουανίτες στα μπουτάκια τους;

    -Τι λες ρε μουρλέ;

    Και αδειάζω όλο το καροτσάκι στο ταμείο.
    Δίνω την κάρτα μου.
    Βάζω το πιν και

    -Δεν γίνεται δεκτή η συναλλαγή.
    Ξαναδοκιμάζω. Πάλι τα ίδια.
    -Μα γιατί αφού υπάρχουν λεφτά στον λογαριασμό μου.

    [ή μήπως υπήρχαν; Βάλανε χέρι;]
    Παίρνω τλφ την τράπεζα Αλφα. Μου απαντάει μηχάνημα.

    -Περιγράψτε καθαρά ποιο είναι το πρόβλημά σας.
    -Η κάρτα μου δεν έχει λεφτά.
    -Η κάρτα. Δεν καταλαβαίνω. Επαναλάβατε.

    Φτου! Τελικά μιλάω με εκπρόσωπο.
    Ιδέα δεν είχε. Κοίταξε τους αριθμούς μου, Το ΑΦΜ μου, με ρώτησε πότε γεννήθηκα [για να δει το ζουδιό μου] μου είπε να περιμένω και μου έβαλε μουσική.

    -Κάτι συμβαίνει αλλά δεν ξέρω τί.
    -Ετσι το λέτε τώρα; Τι έγινε; Δέσμευση καταθέσεων;
    -Επιχειρήστε αργότερα πάλι.

    Αμάν; Περίμενε και η ταμίας. Και ο κόσμος στην ουρά.

    -Μια στιγμή δεσποινίς!
    Και πάω έξω στο ΑΤΜ με μια άλλη κάρτα της Πειραιώς.

    Και ευτυχώς μου δίνει ρευστό.

    Τι τρομάρα κι αυτή;

  50. Πέπε, έχω διαβάσει σε πρόλογο συλλογής δημοτικών τραγουδιών της Καρπάθου ότι στο ιδίωμά της δεν υπάρχει αυτή η διαφοροποίηση, δηλ. το δεύτερο κ στο ‘κακέ’ προφέερεται όπως το πρώτο. Αν αυτό όντως ισχύει (και έχουμε εδώ μέσα ειδήμονες να μας το επιβεβαιώσουν), τότε η ουράνωση των υπερωικών πριν από πρόσθια φωνήεντα δεν έγινε ούτε «κυριολεκτικά ανέκαθεν, δηλαδή πριν καν η ελληνική διαμορφωθεί ως ξεχωριστή γλώσσα», ούτε και «σίγουρα πάρα πολύ παλιά», παρά μάλλον στον πρώιμο Μεσαίωνα, παράλληλα με την αντίστοιχη εξέλιξη στα λατινικά.
    Επίσης, για να ακριβολογούμε, οι δύο αυτοί φθόγγοι (το υπερωικό και το ουρανικό κ/γκ/χ/γ) αποτελούν στα ελληνικά διαφορετικά φωνήματα, όπως δείχνουν τα ζεύγη κάλι/κιάλι, γκώνεις/γκιόνης, χώνει/χιόνι, γόμα/γιόμα. Απλώς, το σημασιολογικό βάρος της διάκρισης είναι πολύ μικρό, αφού εξουδετερώνεται σε όλες τις θέσεις εκτός πριν από α/ο/ου (πριν από ε/ι εμφανίζεται μόνον ο ουρανικός φθόγγος, πριν από σύμφωνο ή στο τέλος της λέξης μόνον ο υπερωικός). Ο William Jones ονομάζει αυτή την περίπτωση archiphoneme, δεν ξέρω όμως αν ο όρος είναι καθιερωμένος και η έννοια δεκτή από τη σημερινή γλωσσολογία.

  51. aristeros naftis Dibenko said

    ακουσα οτι χρηματοδοτης στον βολευμπολιστικο Παοκ- για να παρει παικταραδες που εκαναν τη διαφορα- ειναι η»ελληνικος χρυσος». αληθευει ;

  52. cronopiusa said

    47
    Orquesta milagrosa surgida de un basurero de Paraguay (Landfill Harmonic) https://www.youtube.com/watch?v=4Ogh7gQ-g5A

    «24.04.2015» Tango-fusión Homenaje a mártires del Genocidio Armenio

  53. Μαρία said

    51
    Ο Γουίλιαμ του 18ου αιώνα; Είσαι σίγουρος; Το αρχιφώνημα για τη διαδικασία της ουδετέρωσης/ουδετεροποίησης ξέρουμε οτι καθιερώθηκε απ’ τη σχολή της Πράγας.

  54. Pedis said

    # 15 – Cronopiusa – Δεν είναι και για πέταμα αλλά, το νέο πόνημα το Έκο, πώς να το πω, δημιουργεί την εντύπωση ότι δεν το έχει γράψει ο ίδιος ο Εκο αλλά ο υπερογδοντάχρονος που συνεχίζει να ζει με το ίδιο όνομα ή ακόμη χειρότερα, πράγμα που θα το ισχυριζόμουνα χωρίς ενδοιασμό για οποιονδήποτε άλλον, μα όχι για τον Εκο (επειδή πλοκές και πρόσωπα σαν αυτά του numero zero (Φύλλο μηδέν) ο Εκο θα τα έφταιχνε στο μυαλό του οδηγώντας με 150 στον περιφερειακό της Γένοβας και στη λα σπέτσια θα τα απέρριπτε) το βιβλίο φαίνεται να είναι δια χειρός γκοστ ράιτερ! Κάτι που τελικά θα ήταν μία ανακουφιστική δικαιολογία. Αλλά, όχι, δεν είναι πιστευτή.

    Τολμώ να πω ότι το διαφημιστικό σποτ είναι άλλαντάλλων. Το φύλλο μηδέν δεν είναι το όνομα της εφημερίδας αλλά στην γλώσσα των συντακτών το δοκιμαστικό φύλλο. Όλα τα άλλα, τα μυστηριώδη και τα «έτσι» για ψάρακες είναι μούφα, για τον επιπλέον λόγο ότι ό,τι αναφέρεται στο ρομάντζο αποτελεί κοινό κτήμα γνώσεων της πολιτικής ιστοριας και *παραιστορίας* των σύγχρονων Ιταλών, εννοώ όσων έχουν ανοίξει ένα βιβλίο και όχι απαραίτητα καλό, έγκυρο και αντικειμενικό. Ε, εντάξει έχει κι ένα φόνο. Σιγά τα λάχανα. Στο τέλος ο Εκο απογοητεύει … με την απογοήτευσή του … «κλείσε τα μάτια, σφράγισε τα αυτιά, ζήσε λαθραία και όσο το δυνατόν καλά, και ποιος ξερει κάποτε η καταραμένη χώρα μπορεί και να αλλάξει «… (και σαν τι να γίνει, δηλαδή; Να γίνει χώρα πολιτισμένη, με ανεπτυγμένη αστική κοινωνία Μπρρρρρρρρ σαν τη γερμανία ή τη γαλλία … καλά κρασιά)

    opera minore σε όλα της, λέω εγώ. Αλλά, δεν αποτρέπω την αγορά του. Μπορεί το ελληνικό κοινό (εξαρτάται και από τη μετάφραση, δε λέω, αλλά, φανταζομαι ότι η Καλλιφατιδη δεν θα είχε καθόλου δύσκολο έργο με το παρόν πρωτότυπο) να βρεί αρκετά καινούρια, παράξενα πράγματα πάνω στη σύγχρονη ιστορία της Ιταλίας.

    Προσοχή όμως! Πολλά απο αυτά που ο Εκο έχει βάλει φύρδην μίγδην στο σακί της σύγχρονης ιταλικής ιστορίας και που το αδειάζει στο κεφάλι του αναγνώστη είναι χόακες, χοακόσαυροι. Και δεν τους αποκαλύπτει. Παίζει με τους αστικούς μύθους(;) επικίνδυνα … Προσοχή, οι ανυποψίαστοι.

  55. Pedis said

    Σόρρυ για τα σεντόνια.

    Και κάτι ακόμη που μάλλον συγκαταλέγεται στα θετικά του βιβλίου. Γίνεται αυστηρή κριτική στα μμε και στον τρόπο που παραμορφώνουν ή δημιουργούν την είδηση και χρησιμοποιούν την είδηση για να διαμορφώσουν την πραγματικότητα. Αν και με παρόμοια θεματάκια ο Έκο ασχολείται εδω και χρόνια και τα γράφει και σε αλπλή γλώσσα για το πλατύ κοινό, γεγονός που ίσως κάνει το βιβλίο βαρετό στον «μυημένο» στο έργο του, ίσως θα βρεθούν αρκετοί σοβαροί αναγνώστες που όλα αυτά θα τα βρουν νεά και ενδιαφέροντα.

  56. Στρατος Βασδεκης said

    Τη γνωμη του Β. Αργυροπουλου για το πως αντιμετωπιζει το Χρηστικο Λεξικο την ορθογραφια και τη διτυπια μπορουμε να τη διαβασουμε στο ιστολογιο του, σ’ ενα απ’ τα 4 αρθρα του, στα οποια καταγινεται με την κριτικη παρουσιαση του εν λογω λεξικου: https://periglwssio.wordpress.com/2014/11/12/xlng3/.
    Eπισης οι συνδεσμοι προς τα υπολοιπα 3 αρθρα: https://periglwssio.wordpress.com/2014/11/10/xlng/, https://periglwssio.wordpress.com/2014/11/10/xlng2/, https://periglwssio.wordpress.com/2014/11/13/xlng4/.

    Στρατος Βασδεκης

  57. Πέπε said

    @51: Άγγελε, έζησα τέσσερα χρόνια στην Κάρπαθο. Αυτό που διάβασες πράγματι συμβαίνει (και, φυσικά, και για τα χ, γ, g), αλλά μόνο στο ιδίωμα της Ολύμπου. Στο υπόλοιπο νησί τα δύο αλλόφωνα κ υπάρχουν κανονικά όπως σ’ όλη την υπόλοιπη Ελλάδα, και ο τρόπος που πραγματώνονται -πλέον μόνο από λίγους ηλικιωμένους- είναι, το μεν υπερωικό κανονικά σαν κάππα, το δε ουρανικό με διάφορους (ανά χωριό) τρόπους τσιτακισμού.

    Αυτό που συμβαίνει στην Όλυμπο δεν έχω υπόψη μου να συμβαίνει πουθενά αλλού στην Ελλάδα. Και μπορεί μεν στην Όλυμπο να διατηρούνται πάρα πολλά πράγματα που δε διατηρούνται πουθενά αλλού στην Ελλάδα, ωστόσο έχω την εντύπωση ότι το συγκεκριμένο παραείναι μοναδικό για να το θεωρήσουμε διατήρηση. Μου φαίνεται πιο πιθανό το τοπικό ιδίωμα να είχε κληρονομήσει δύο αλλόφωνα του κ και κάποια στιγμή η εξέλιξη να τα ένωσε σε ένα.

    Για το υπόλοιπο που γράφεις, έχω ένα θεωρητικό κενό. Το ουρανικό κ’ υπάρχει και ως ξεχωριστό φώνημα (κακά/κακιά, κάλλη/κυάλι – και τα ανάλογα για τα χ, γ, g) αλλά και ως αλλόφωνο του υπερωικού, και αυτό δεν ξέρω πώς το περιγράφει η θεωρία. Τι ακριβώς είναι το «αρχιφώνημα»;

    (Σε ιδιώματα και διαλέκτους βρίσκουμε και πιο σύνθετες περιπτώσεις, π.χ. ένας φθόγγος να υπάρχει ως αλλόφωνο πολλών διαφορετικών φωνημάτων: στα καλύμνικα το ουρανικό διπλό κ, π.χ. στη λέξη κόκκινο, προφέρεται ίδια με το θ+j, π.χ. θειά, Βαθιώτης, και με το τσ, και υπάρχουν και άλλες ανάλογες ομάδες ομόηχων πλην άσχετων φωνημάτων. Στο πάνθεο των γλωσσών του κόσμου δε νομίζω αυτό το καλύμνικο φαινόμενο να είναι μοναδικό, άρα κάπως θα λέγεται στη θεωρία, αλλά δεν ξέρω πώς.)

  58. Πέπε said

    > > Για το άλλο βιβλίο που δεν έχω διαβάσει δεν θα πω πολλά διότι […] δεν το έχω διαβάσει

    Αυτό τώρα το πρόσεξα! Είναι πραγματικά μια απολύτως πειστική αιτιολογία.

  59. Πέπε said

    @58, συμπληρώνω την απορία που εκφράζω στην τρίτη παράγραφο:

    Μπορούμε άραγε να θεωρήσουμε ότι υπάρχει ένα φώνημα, το j, που τα αλλόφωνά του, εκτός από τους φθόγγους χ’ και γ’, περιλαμβάνουν κι ένα τρίτο που δεν είναι κανένας φθόγγος αλλά απλώς μια τροποποίηση του προηγούμενου φθόγγου; Ή λέω βλακείες;

  60. # 52

    Να το προσέξεις γιατί στην αΡχή νομίζεις πως ακούς, μετά ακούς και στο τέλος σου φοράνε το άσπρο πουκάμισο που κουμπώνει στην πλάτη…

    Απάντηση με αποσπάσματα από άρθρο (λες και σε ήξερε ! )

    «Αποδείχτηκε μέσα από το τμήμα βόλεϊ και την κατάκτηση του νταμπλ κάτι ακόμη. Η δυναμική του ΠΑΟΚ Sports Arena, του μεγαλύτερου ιδιόκτητου γηπέδου στην Ελλάδα.

    Δέκα χιλιάδες κόσμος κρεμόταν σαν τσαμπιά, διψασμένος και αποφασισμένος. Και ένας ναύτης να περιφέρεται.»

    και

    «Κεντρικά πρόσωπα υπάρχουν πολλά. Πρώτο απ όλα ο Γιώργος Ανδρέου, ένας παραδοσιακός παράγοντας παλιάς κοπής.

    Ταλαιπωρήθηκε επτά χρόνια, έκανε πολλά λάθη, υπήρξαν σεζόν που άλλαζε μέχρι και πέντε προπονητές, ολόκληρο το ρόστερ.

    Φέτος τον έζησα λίγο παραπάνω, κατάλαβα πως έσφιξε όταν τον πούλησε η στοιχηματική εταιρία. Δεν έχασε μόνο τα 120 χιλιάρικα που είχε συμφωνήσει με αυτή, αλλά και τα 65 που μπορούσε να πάρει από τον ΟΠΑΠ αλλά παραιτήθηκε από αυτά.

    Κι όμως, τον χειμώνα έχοντας ήδη το άνοιγμα στη πλάτη του, έφερε Χιμένεθ και Ρανγκέλ και δικαιώθηκε. Αν είχε σκεφτεί μίζερα, σήμερα θα ήταν και άτιτλος και χρεωμένος. »

    Πιο ενημερωμένος ο Σκύλος (σχόλιο 41) ξέρει ποιός διαφημίζεται στην εμφάνιση του ΠΑΟΚ

  61. Πέπε said

    και συμπληρώνω και στην τέταρτη παράγραφο:

    Και στην κοινή νεοελληνική, ο φθόγγος γ’ / j είναι και αλλόφωνο του φωνήματος j («χέρια» – άλλο αλλόφωνο είναι το χ’ που ακούγεται στο «μάτια») και αλλόφωνο του φωνήματος γ (φεύγω [fevγo], φεύγεις [fevjis]). Δε χρειαζόταν να το ψάχνω σε ιδιώματα το φαινόμενο!

    Νομίζω ότι γενικά δεν το έχω καταλάβει καθόλου πλήρως το σύστημα…

  62. Βέβαια η πέμπτη συνεχόμενη νίκη του ΠΑΟΚ επί του ΟΣΦΠ με το εμφατικό 3-0 δικαιολογεί ελαφρά την σύγχυση των γάβρων και λοιπών αντι ΠΑΟΚτσήδων. Οταν μάλιστα δυο από τις πέντε είναι στον Πειραιά και μια -ο τελικός κυπέλλου- στην Σύρο. Συνέβαλε βέβαια και το…συλλέκτικό 15-6 στο τάιμπρέικ!
    Γιατί μπορεί ο γάβρος να έχει 27 τίτλους στο βόλλεϋ αλλά ο ένας του ΠΑΟΚ με 10 000 (!!!!) κόσμο στις κερκίδες είναι -πως να το κάνουμε- πιο…μακρύς !

  63. Μαρία said

    60
    ουδετεροποίηση – αρχιφώνημα http://www.greek-language.gr/greekLang/modern_greek/tools/lexica/glossology/show.html?id=613

  64. cronopiusa said

    Pedis

    de gustibus et coloribus non est disputandum

    Καλή σας μέρα

  65. aristeros naftis Dibenko said

    1. για το 63 και λοιπους (μ)παοκτζηδες , δεν ανηκω στους γαυρους και λοιπες δημοκρατικες δυναμεις , αν ντε και καλα επρεπε να δηλωσω αθλητικα φρονηματα θα ελεγα οτι συμπαθω τον Πανιωνιο λογω οικογενειακων καταβολων.
    2. το πληθος των οπαδων δεν αποδεικνυει και το σωστο (θυμηθειται τις μαζωξεις του Κοσκωτα)
    3. εγραψα οτι ακουσα , δεν σημαινει οτι το υιοθετησα απλα ρωτησα .

  66. sarant said

    Καλημέρα!

    Για τον Έκο δεν ξέρω, για τον ΠΑΟΚ δεν απαντώ.

    Αλλά στο 57: Στράτο, ένας λόγος παραπάνω να μπει μια αναφορά στο βιβλίο. Το θέμα δεν είναι να μάθουμε τι λέει ο Αργυρόπουλος, είναι να έχει πληρότητα το σχετικό κεφάλαιο -που δεν έχει.

  67. Μαρία (54), όχι, ΤΟΣΟ πρωτοπόρος δεν ήταν ο εντιμότατος δικαστής. Εννοούσα φυσικά τον Daniel Jones, το ιερό τέρας της βρετανικής φωνητικής, για τον οποίο διαβάζω έκπληκτος στη Βικιπαίδεια ότι In 1903 he received his BA degree in mathematics at Cambridge, converted by payment to MA in 1907.

  68. Pedis said

    # 65 – cronopiusa – «de gustibus et coloribus non est disputandum»
    Χα! Αμ δεν είναι έτσι στη λογοτεχνία όταν συγκρίνεις, ας πούμε, δύο έργα του ίδιου συγγραφέα, στα οποία ακολουθούνται παρόμοιοι γενικοί κανόνες πλοκής, παρόμοια καλούπια για τους ήρωες, παρόμοιοι «γλωσσικοί» ρυθμοί και όταν μάλιστα ο συγγραφέας σε ένα από αυτά αρκείται στο να περάσει ένα χέρι χρώμα ό,τι έχει κτίσει στο παρελθόν και μάλιστα ξαναχρησιμοποιεί καταδικά του παλιά κομμάτια, ε τότε αυτό σημαίνει ότι είναι κουρασμένος και πρέπει να σιωπήσει, για καλό της φήμης και του ονόματός του ! Δεν είναι θέμα γούστου. Πρόκειται για πράγματα (σχεδόν) μετρήσιμα.

  69. Πέπε, νομίζω πως συγχέεις την καθαρά φωνολογική με τη μορφοφωνολογική ανάλυση (βλ. τις παραπομπές της Μαρίας στο 64). Από καθαρά φωνολογική άποψη, έχουμε στα ελληνικά δύο φθόγγους (υπερωικό και ουρανικό κ) που αποτελούν διαφορετικά φωνήματα — επειδή όμως μόνο πριν από α/ο/ου μπορούν να εμφανιστούν και οι δύο, το λειτουργικό βάρος της διάκρισης είναι σχετικά μικρό και μπορούν να θεωρηθούν ως δύο εκφάνσεις ενός και του αυτού αρχιφωνήματος. (Το ίδιο φυσικά συμβαίνει και με τα γκ/χ/γ). Από μορφοφωνολογική άποψη έχουμε λ.χ. μια κατάληξη {ja} πληθυντικού ουδετέρων που προφέρεται -για στα τσάγια, στα παιδιά και στα γαϊδούρια [που ομοιοκαταληκτούν πλήρως με τα καινούργια], -χια στα μάτια και στα ράφια, -νια στα γκέμια, -ια με φωνηεντικό αλλά μη συλλαβικό το ι στα κυπριά, και που απλώς εξασφαλίζει την ουρανική προφορά του προηγούμενου συμφώνου στα τζάκια και στα πουλιά, η οποία, αν ποτέ καθιερωνόταν ριζικά εξορθολογισμένη γραφή της ελληνικής με το λατινικό αλφάβητο, θα ήταν σκόπιμο να γράφεται σ´ όλες τις περιπτώσεις με τον ίδιο τρόπο, π.χ. ως -ya. Αλλά αυτό είναι άλλο ζήτημα…

  70. 50 Κι ύστερα σου λένε πως οι τράπεζες δεν κάνουνε παιχνίδια. Σιγά μη μας πούνε πως στηρίζουνε και την κυβέρνηση…

  71. 51, Άγγελος,
    35, Πέπε, Μαρία, κλπ
    Δεν μπορώ να το εκφράσω με όρους γλωσσολογίας, αλλά είμαι αυτήκοος μάρτυρας της προφοράς του χ στην βόρειο Κάρπαθο, Έλυμπο και Διαφάνι,. Το χε, χι, προφέρεται όπως και το χο, χα. Jέρεται κλπ. όχι όμως ακριβώς όπως το δικό μας παχύ χιέ. Το ίδιο και το κάπα. Qu-ερός και qu-ύμα, όπως Qu-όβω, Qu-όρη.
    Μάλλον υποχωρεί αυτή η προφορά, ακόμα και κεί. Η τηλεόραση, ίσως, το σχολείο…

    Ο πέπε θα ξέρει. Ας πουμε, το Άρκοντες τρων και πίνουσιν, είναι το Άρχοντες . Από το Ελυμπίτικο χ στο κ, η διαφορά είναι μικρή.

    Για την παλιά προφορά μπορείτε να το διαπιστώσετε από την ηχογράφηση του Σίμωνος Καρρά, από τη σειρά των δίσκων του Σύλλογου προς Διάδοσιν της Εθνικής Μουσικής.

    Έλυμπος με τον Κυμαρά και με την Κυμαρέα,(βουνά της Ελύμπου)
    ένας σκαφιάς σε χαίρεται μ’ ενός βοσκού σφυρέα.(σφύριγμα)

    (Τραγουδάει ο Διακογιώργης, που πριν γίνει παπάς ήταν σκαφτιάς και χτίστης)

    Στη δεύτερη μαντινάδα Εχετε γειά ψηλά βουνά, στο 3.42 ακούγεται ευκρινέστερα: Qu-αι βρύσες πούπινα νερό…

  72. Βέβαια οτι το άρκοντες και σε άλλα μέρη προέρχεται από το άρχοντες, το παράδειγμα μου δεν είναι σωστό . Η ιδιορυθμία στην Κάρπαθο είναι το Qu-ε, Jε.

  73. sarant said

    To οποίο qu-ε, Jε είναι από τα λίγα που προδίνουν έναν Ισπανό που μιλάει ελληνικά.

  74. Μαρία said

    74
    Κι έναν Έλληνα όταν αναφέρει το κε της Σμύρνης ή το κε ντ’ Ορσέ 🙂
    Υπάρχει κι εδώ ουράνωση αλλά είναι ανεπαίσθητη απ’ το δικό μας αυτί.

  75. ΠαπαΣτρούμφ said

    51, 70, ν’ αγιάσει το στόμα σας! Να δω πότε θα βρω φωνολόγο των ελληνικών που θα παραδεχτεί την αντίφαση ανάμεσα στα κριτήρια που διδάσκουν (τα ελάχιστα ζεύγη) και το θεωρητικό φωνολογικό σύστημα των ελληνικών που περιγράφουν. Ναι μεν χώνει-χιόνι, κάλοι-κιάλι, γάλα-γιάλα κλπ. αλλά όμως τα ουρανικά παρατηρούνται μόνο πριν τον πυρήνα και σούξου μούξου μανταλάκια για να βγει μικρό και οικονομικό το σύνολο και να χαρούμε με τους κανόνες μας που παράγουν αλλόφωνα. Αφού αποφάσισαν ότι ούτε τα b/d/g δεν είναι φωνήματα στα ελληνικά, είναι προφανές ότι η μόνη περίπτωση να υπάρξει συνεπής ελληνική φωνολογία είναι να καταστραφεί ο κόσμος και να έρθει στο μέλλον κάποιος μη φυσικός ομιλητής της ελληνικής, που δεν ξέρει την ελληνική ιστορία ούτε την ορθογραφία, να μας μελετήσει ως άγριους ιθαγενείς, με συστηματικές καταγραφές και εφαρμογή γενικών κριτηρίων.

  76. sarant said

    76: Να βγει και κάτι καλό από την καταστροφή 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: