Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ποιος γέλασε τελευταίος;

Posted by sarant στο 20 Ιανουαρίου, 2013


 

Τις Κυριακές έχουμε συνήθως θέμα φιλολογικό, και το σημερινό μας φιλολογικό είναι, παρά τον ελαφρώς αινιγματικό τίτλο του. Ξέρουμε ότι κατά την παροιμία γελάει καλύτερα όποιος γελάει τελευταίος, αλλά εδώ ζητάμε να μάθουμε ποιος γέλασε τελευταίος. Βέβαια, για κάποιον που ξέρει καλά την ποίηση του μεσοπολέμου, η ερώτηση δεν είναι μυστηριώδης, και η απάντηση ίσως να είναι προφανής.

Βέβαια, αρχικά το ερώτημα δεν είχε διατυπωθεί ακριβώς έτσι, αλλά σε χρόνο μέλλοντα. Ποιος θα γελάσει τελευταίος; Ή, για να το αναπαράξω (σικ, είπαμε) όπως ακριβώς ειπώθηκε αρχικά, «ποιος τελευταίος θα γελάσει;»

Θα το καταλάβατε, είναι ο τελευταίος στίχος του ποιήματος του Κ. Καρυωτάκη «Μικρή ασυμφωνία εις Α μείζον», που ο ποιητής το ονόμασε έτσι επειδή όλες οι ρίμες του αρχίζουν από το γράμμα άλφα, και που είναι μια σαρκαστική επίθεση προς έναν άλλον ποιητή, τον Μιλτιάδη Μαλακάση. Θα το έχετε σίγουρα ακούσει:

karyotkyr2

Α! κύριε, κύριε Μαλακάση,
ποιος θα βρεθεί να μας δικάσει,
μικρόν εμέ κι εσάς μεγάλο
ίδια τον ένα και τον άλλο;
Τους τρόπους, το παράστημά σας,
το θελκτικό μειδίαμά σας,
το monocle που σας βοηθάει
να βλέπετε μόνο στο πλάι
και μόνο αυτούς να χαιρετάτε
όσοι μοιάζουν αριστοκράται,
την περιποιημένη φάτσα,
την υπεροπτική γκριμάτσα,
από τη μια μεριά να βάλει
της ζυγαριάς, κι από την άλλη
πλάστιγγα να βροντήσω κάτου,
μισητό σκήνωμα, θανάτου
άθυρμα, συντριμμένο βάζον,
εγώ, κύμβαλον αλαλάζον.
Α! κύριε, κύριε Μαλακάση,
ποιος τελευταίος θα γελάσει;

Το ποίημα περιλαμβάνεται στην τελευταία συλλογή του Καρυωτάκη, την «Ελεγεία και σάτιρες», αλλά είχε προδημοσιευτεί, μαζί με το ποίημα «Σταδιοδρομία», στην εφημερίδα «Κυριακή του Ελεύθερου Βήματος», στις 20 Νοεμβρίου 1927. Το άλλο ποίημα είχε κι αυτό έναν σαρκαστικό υπαινιγμό για άνθρωπο των γραμμάτων, την ποιήτρια Κλεαρέτη Δίπλα-Μαλάμου, αλλά το έχω παρουσιάσει σε παλιότερο άρθρο μου, το οποίο αναπόφευκτα έχει κάποια κοινά στοιχεία με το παρόν ποίημα. Όπως έλεγα σε εκείνο το παλιότερο άρθρο, η Κυριακή του Ελεύθερου Βήματος ήταν μια βραχύβια αλλά ποιοτική κυριακάτικη εφημερίδα (σαν περιοδικό) που έβγαινε το 1927 από τον οργανισμό Λαμπράκη. Είχε εκλεκτή φιλολογική ύλη με συνεργασίες των γνωστότερων Ελλήνων λογοτεχνών της εποχής.

Ο Καρυωτάκης συνεργαζόταν με την «Κυριακή» και εκεί είχε προδημοσιεύσει και άλλα ποιήματά του. Παρεμπιπτόντως, στο αναλυτικό χρονολόγιο Καρυωτάκη, που έχει συντάξει ο Γ.Π.Σαββίδης (στον β’ τόμο των Απάντων Καρυωτάκη, από τις εκδ. Ερμής), η δημοσίευση των 2 ποιημάτων στην Κυριακή έχει ξεχαστεί, ενώ οι άλλες αποδελτιώνονται.

Όπως βλέπετε κάτω από το ποίημα, ο Καρυωτάκης έκρινε σκόπιμο να βάλει απολογητική υποσημείωση στην οποία διευκρινίζει: “Οι στίχοι αυτοί απευθύνονται στον κοσμικό κύριο, και όχι στον ποιητή Μαλακάση, του οποίου δεν θα μπορούσε να παραγνωρίσει κανείς το σημαντικό έργο“. Και δυο μέρες αργότερα, ίσως επειδή έκρινε ανεπαρκή τη διευκρίνιση, έστειλε γράμμα στον Μαλακάση, με το οποίο του ζήτησε συγνώμη και χαρακτήρισε “μια τρέλα” το ποίημά του, τρέλα στην οποία τον παρέσυραν “κυρίως οι δυνατότητες της ομοιοκαταληξίας”.

Βρισκόμαστε στα τέλη του 1927. Ο Καρυωτάκης είναι ένας 31χρονος ανερχόμενος ποιητής, με δυο συλλογές στο όνομά του που δεν έκαναν και πολύ μεγάλη εντύπωση, αν και όσοι παρακολουθούσαν τα λογοτεχνικά περιοδικά της δεκαετίας του 1920 θα είχαν ήδη διαβάσει τα περισσότερα από τα ποιήματα της τρίτης συλλογής του, που τον καθιέρωσε. Ο Μαλακάσης κοντεύει τα εξήντα (γεννήθηκε το 1869), είναι καταξιωμένος και πασίγνωστος ποιητής, πρόσφατα (1924) τιμημένος με το Αριστείο Γραμμάτων. Από πλούσια οικογένεια, μπόρεσε να αφιερωθεί στη λογοτεχνία χωρίς να νοιάζεται για τον βιοπορισμό, συμμετέχει στους κοσμικούς κύκλους της Αθήνας και, πράγματι, φοράει και μονόκλ.

Λίγους μήνες πριν από την αυτοκτονία του, τον Μάιο του 1928, ο Καρυωτάκης συναντήθηκε με τον Μαλακάση (πιθανώς τον επισκέφτηκε στο σπίτι του) και του ζήτησε και πάλι συγνώμη, αλλά το βέλος του είχε βρει στόχο, το ποίημά του είχε γίνει πασίγνωστο στους παροικούντες τη λογοτεχνική Ιερουσαλήμ, ιδίως τους νεότερους, ακόμα περισσότερο μετά την αυτοκτονία του. Για παράδειγμα, σε συνέντευξη του Μαλακάση δημοσιευμένη το 1932 στο λαϊκό περιοδικό Θεατής, ο Ν. Χάγερ-Μπουφίδης παραθέτει στίχους από το καρυωτακικό ποίημα και εξομολογείται ότι δεν ήξερε αν έπρεπε να το πιστέψει (μετά τη συνέντευξη, βεβαίως, δηλώνει ότι άλλαξε γνώμη).

Όπως μαθαίνουμε από ένα χρονογράφημα του Ξενόπουλου, δημοσιευμένο το 1936 στην εφημερίδα «Ελευθέρα Γνώμη» (μια αξιόλογη εκδοτική προσπάθεια που την έκλεισε η δικτατορία του Μεταξά) την εποχή εκείνη τα δύο γνωστότερα ποιήματα του Καρυωτάκη ήταν ο Μιχαλιός («Τον Μιχαλιό τον πήρανε στρατιώτη…) και η «Μικρή ασυμφωνία». Ο Ξενόπουλος εκφράζει την αγανάκτησή του που ένα τόσο άσεβο ποίημα έχει γίνει αγαπητό στους νέους: «Κι αυτό λέγεται σάτιρα… του Μαλακάση και κινεί τους νέους σ΄εκστάσεις και θαυμασμούς! Αλλά για μένα, δεν είναι παρά μια φαντασία, μια αποκοτιά και μια ασέβεια. Ο Μαλακάσης δεν είναι μόνο ένας ‘κύριος κύριοι’ με υπεροπτική γκριμάτσα. Είναι κι ένας θαυμάσιος ποιητής! Να βγαίνει λοιπόν ένας νέος και να του φωνάζει πως είναι μικρός μπροστά του, και να τον προκαλεί, και να του προφητεύει πως αυτός ο νέος, θα γελάσει τελευταίος, είναι κάτι που οι θαυμασταί του, αντί να το εξαίρουν ως σατιρικό αριστούργημα, έπρεπε να το κρύβουν, να το αποσιωπούν, ως μια κακή πράξη». Η αγανάκτηση για το φαινόμενο του καρυωτακισμού και τους νεαρούς μιμητές του Καρυωτάκη κάνει εδώ τον Ξενόπουλο να χάσει την ψυχραιμία του και μαζί την (αποδεδειγμένη) κριτική του οξυδέρκεια, όταν στο ίδιο χρονογράφημα λέει ότι και ο Μιχαλιός είναι μεν «νόστιμο» ποίημα, αλλά…. «ο Σουρής έχει τέτοια πιο νόστιμα», μια σύγκριση εντελώς άτοπη. (Παρεμπιπτόντως, πολύ πρόσφατα κυκλοφόρησε από το συγκρότημα Δραμαμίνη ένα βίντεο κλιπ με μελοποιημένο ή δραματοποιημένο τον Μιχαλιό, που το βρήκα πολύ ενδιαφέρον). Η δικαιοσύνη πάντως επιβάλλει να πούμε ότι σε μεταγενέστερο κείμενό του (στο τεύχος που αφιέρωσε η Νέα Εστία στον Μαλακάση μετά τον θάνατό του, το 1943) ο Ξενόπουλος εκφράζει καλύτερη γνώμη για τον Καρυωτάκη, αν και πάλι καταλήγει ότι «δεν φτάνει κανέναν από τους μεγάλους μας», ούτε τον Μαλακάση.

Και ο ίδιος ο Μαλακάσης πάντως το έφερε βαρέως, δεν μπορούσε να το χωνέψει. Όπως θυμόταν ο Μανώλης Κανελλής, συχνά του έλεγε με απορία και πόνο: «Γιατί το έγραψε αυτό; Μα γιατί το έγραψε; Εγώ δεν τον επείραξα σε τίποτε… τουναντίον. Ε, λοιπόν, γιατί τόγραψε;» Ο Κανελλής μάλιστα θυμάται ότι το γράμμα του Καρυωτάκη ο Μαλακάσης το κρατούσε στο μεσαίο συρτάρι του γραφείου του και «δεν άφηνε επισκέπτη, φίλο του ή και απλό σχετικό, που να μην του το δείξει. Του το διάβαζε όλο από ξαρχής ως το τέλος και τούλεγε ύστερα με φανερή ικανοποίηση: – Είδατε λοιπόν; Είδατε; Μετενόησε…». Αυτά ισχύουν για το 1929-1930, διότι μετά Κανελλής και Μαλακάσης ψυχράνθηκαν, αλλά και αργότερα ο Μαλακάσης δεν ξέχασε τη σάτιρα του Καρυωτάκη.

Το 1940, ο Μαλακάσης, σε γράμμα του προς τον Γιώργο Κοτζιούλα, αναρωτιέται: «Γιατί να μου αποδίδουν ιδιότητες που όχι μονάχα δεν τις έχω, αλλά και τις αποτροπιάζομαι; Παραδ. χάρη να κάνω τον κάμποσο, το γαλαζοαίματο, τον ακατάδεχτο, τον αριστοκράτη, και δεν ξέρω τι άλλο ακόμα. Δε βρίσκω άλλη εξήγηση σ’ αυτές τις ανοησίες παρα πως το ύφος μου θα ξινίζει τους αγαθούς ανθρώπους. Αλλά πώς να το αλλάξω; Τέλος πάντων. Τουλάχιστον ο καημένος ο Καργωτάκης [sic] μου έγραψε, μετά το ποίημα το υβριστικό που μου αφιέρωσε, ένα γράμμα δικαιολογητικό. Μου λέγει σ’ αυτό, πως τους στίχους εκείνους τους έγραψε για να δοκιμάσει τη δυνατότητα της ρίμας!!!
                 Ας είναι συχωρεμένος. Ήτανε ποιητής, κι αυτό μ’ ενδιέφερε πάντα και μ’ ενδιαφέρει«.

Φροντίζει ωστόσο να προσθέσει, αμέσως μετά: «Τέτοιος είστε και εσείς ποιητής δυνατός, πρωτότυπος και καλύτερός του πολύ. Ευκαιρία θέλω να βρω να το πω και να το διαλαλήσω«. Να σημειωθεί ότι ο Κοτζιούλας είχε περάσει την καρυωτακική του φάση και είχε γράψει και Ελεγείο στον Καρυωτάκη και πάντοτε τον εκτιμούσε, και αυτό θα το ήξερε ο Μαλακάσης.

Στις μέρες μας, η απάντηση στο ερώτημα του τελευταίου στίχου της Μικρής ασυμφωνίας έχει δοθεί. Ξέρουμε ποιος γέλασε τελευταίος. Όπως έγραψε ο Δημήτρης Φύσσας σε ένα σχόλιο της προηγούμενης συζήτησης, σήμερα περισσότερος κόσμος ξέρει τον Μαλακάση χάρη στο ποίημα του Καρυωτάκη, παρά από τα δικά του ποιήματα, αν και κάποια ποιήματα του Μαλακάση έχουν αντέξει στον χρόνο (εδώ μια αντιπροσωπευτική ανθολόγηση).

Σε ένα κείμενό του για τον Καρυωτάκη, γραμμένο είκοσι χρόνια μετά την αυτοκτονία του, το 1948 («Η καθιέρωση του Καρυωτάκη»), ο Κοτζιούλας, ανάμεσα σε πολλές οξυδερκείς παρατηρήσεις, γράφει για τις επιδράσεις που δέχτηκε ο Καρυωτάκης (στάθηκε επίμονα ενάντιος στον Παλαμά, προσέχοντας μόνο τον Καβάφη) και παρατηρεί: «Μα ο πρώτος και πιο μόνιμος δάσκαλός του στάθηκε βέβαια ο Μαλακάσης, ο ίδιος που φιλοδωρήθηκε απ’ το θαυμαστή του με μια πικρόχολη σάτιρα, απ’ τις πιο χαριτωμένες της φιλολογίας μας». Μήπως λοιπόν η Μικρή Ασυμφωνία ήταν ένα είδος ποιητικής πατροκτονίας;

 

 

105 Σχόλια to “Ποιος γέλασε τελευταίος;”

  1. skolotourou said

    Aν ο Μαλακάσης είχε χιούμορ θα είχε ανταπαντήσει με ένα ποίημα αντί να υστεριάζει έτσι… Χμμμ.. ψήνομαι να γράψω «ανταπάντηση…» . Θα διαφωνήσω λίγο με τον φίλο μου τον Δημήτρη Φύσσα στο ότι πιστεύω πως (δεν μπορεί ! ) τουλάχιστον τον Μπαταριά τον ξέρει ο κόσμος… Και μάλλον μόνο τον Μπαταριά ξέρουμε όλοι στην τελική…

  2. ππαν said

    Ξέρουμε και το Δάσος και το Παίζει απόψε το φεγγάρι. Πράγατι, η ρίμα του Μαλακάση είναι πολύ προκλητική..

  3. Πάνος said

    Τελικά δεν γέλασε κανείς – αλλά οι φιλόλογοι βρήκαν δουλειά, στον αιώνα τον άπαντα… 😉

  4. Αντιφασίστας said

    Καλημέρα σε όλες και σε όλους!
    Διαβάζοντας, Νικοκύρη, τη σημερινή πολύ ενδιαφέρουσα ανάρτηση, σκεφτόμουν να γράψω ως σχόλιο την προτελευταία παράγραφό σου. Με πρόλαβες και συμφωνώ απολύτως με το περιεχόμενό της. Έγραψε καλά ποιήματα κι ο Μαλακάσης, αλλά όχι απ’ αυτά που μένουν. Ίσως μόνο το τρυφερό και ολιγόστιχο »Παίζει απόψε το φεγγάρι» να επιβιώσει. Και όσοι αγαπάμε τον Παπαδιαμάντη, θυμόμαστε τον Μαλακάση επειδή συνόδευσε τον κυρ Αλέξανδρο στον περίπατο με την άμαξα στην Πεντέλη και ήπιαν μαζί το κρασί-φαρμάκι εκείνου του ασυνείδητου κάπελα. Του έγραψε κι ένα ελεγείο κι ένα ωραίο τετράστιχο που μας το παραθέτεις στην ανθολογία σου.

  5. atheofobos said

    Υπάρχει και μια ακόμα μελοποίηση του Μιχαλιού , από τις ατυχέστερες του Μαμαγκάκη, με τον Γ. Βογιατζή!

  6. atheofobos said

    Υπάρχει δε και μελοποίηση του “Μικρή ασυμφωνία εις Α μείζον”

  7. MIKΡΗ ΑΣΥΜΦΩΝΙΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΩΝ

    Α, κύριε, κύριε Καρυωτάκη
    στων στίχων μπλέκω τη φενάκη.
    Χρόνια και χρόνια έχουν περάσει,
    μ’ έχουν οι στίχοι σας δικάσει,
    καταδικάσει – κι είναι πλάνη!
    Κι έχετε από καιρό πεθάνει…
    Η σφαίρα δίπλα στην καρδιά σας,
    στην τσέπη το σημείωμά σας
    κι οι νέοι, που σας ακολουθάνε
    με στίχους πάντα να μεθάνε.
    Κι εγώ να μένω, με μαράζι
    στο ποίημα αυτό που με ταράζει
    και που θ’ ακούγεται για πάντα
    ωσάν της Πρέβεζας η μπάντα.
    Και πώς να πράξω, ν’ αντιδράσω
    που δεν μ’ αφήνουν να ξεχάσω;
    Σαν μαχαιριά που με πονάει
    τούτη η πληγή μου δεν περνάει.
    Α, κύριε, κύριε Καρυωτάκη
    ποιος θα μ’ ακούσει – έστω λιγάκι;

  8. ππαν said

    Τι ωραίο! καιρός ήταν να ακουστεί και η πλευρά Μαλακάση!

  9. spiral architect said

    Καλημέρα. 🙂
    Πρόσφατα η ΕΡΤ ξαναπρόβαλλε την εξαιρετική σειρά του Τάσου Ψαρρά: «Καρυωτάκης».
    Όσοι δεν την είχαν παρακολουθήσει, μπορούν να την δουν εδώ.
    (στο αρχείο της ΕΡΤ, δεν έχει ανέβει ακόμα)

  10. Το τελείωμα «…και να μετρώ και να ‘ναι ο Τάκη-Πλούμας τριαντατρία χρόνια μεσ’ στη γης!» μου έχει μείνει αξέχαστο.
    Είναι αλήθεια ότι γνωρίζω περισσότερα για την ζωή και το έργο του Καρυωτάκη, αλλά νομίζω ότι δεν φέρνουν το γέλιο σε κανέναν.

  11. Reblogged this on ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ.

  12. @7: Μπράβο Σοφία! Τι όμορφο!

    Αλήθεια κι εγώ στεναχωρέθηκα για τον καημένο τον κύριο Μαλακάση! Σκεφτείτε πόσο θα τον είχε πειράξει για να δείχνει σε όλους την επιστολή!
    (Βέβαια ούτε ακουστά τον είχα ως σήμερα!)

    Ευχαριστούμε Νίκο και για την σημερινή ανάρτηση!

    Καλημέρα σε όλους! Να έχετε μια όμορφη και ξεκούραστη Κυριακή! 🙂

  13. Σαν ιδέα πάντως είναι παλιότερη, του Μπόιτο τα λόγια και οι τελευταίοι στίχοι από λιμπρέττο που μελοποίησε ο μεγάλος Πεπίνο

    Tutti gabbati! Irride Ολοι είναι εξαπατημένοι. Καγχάστε
    L’un l’altro ogni mortal. Ο ένας στο κάθε θάνατο του άλλου
    Ma ride ben chi ride Αλλά γελά καλύτερα
    La risata final. Οποιος και στο τέλος γελά

  14. ελαφρώς άσχετο αλλά μια που έπιασα τον Βέρντι μια ,a href=»http://www.youtube.com/watch?v=qkUgeHBvUcI&NR=1″>καλημέρα όπου η πρώτη μαθήτρια ειδικά προς το τέλος πιάστηκε αδιάβαστη !!!

  15. καλημέρα

  16. atheofobos said

    Την ιδέα για την κατάληξη του ποιήματος πιστεύω πως την είχε από την τότε ευρέως γνωστή φράση rira bien qui rira le dernier.
    Τα γαλλικά στον μεσοπόλεμο ήταν η πιο επικρατούσα ξένη γλώσσα.

  17. Αντιφασίστας said

    Θαυμάσιο, Σοφία!
    Ξεφυλλίζω, βρε παιδιά, το »Εγχειρίδιο της ορθής γραφής» του Μαρωνίτη, που περιλαμβάνεται στο σημερινό Βήμα, και είμαι σίγουρος ότι ο Νικοκύρης θα διαφωνεί σε πάρα πολλά μαζί του. Αλλά κι εμένα τον αδαή με παραξένεψαν πολλά:
    Π.χ. Το εβδομαδιαίο περιοδικό, »Ταχυδρόμος», κυκλοφορεί στην Αθήνα κάθε Τετάρτη, στην επαρχία κάθε Τρίτη.
    Γιατί βάζει τον τίτλο του περιοδικού ανάμεσα σε κόμματα;

    Η λέξη »διάγγελμα» παράγεται από το ρήμα »διαγγέλλομαι».
    Υπήρξε »ιδιώτης» με την αρνητική σημασία του όρου.
    Χρειάζονται τα εισαγωγικά;

    Όχι τους οπαδούς τους αλλά τους οπαδούς των. (χάριν ευφωνίας)
    Αν αρχίζω και το εφαρμόζω αυτό στα σχόλιά μου, δεν θα με κράξετε;

    Να αποφεύγουμε την έκθλιψη και την αφαίρεση. Όχι απ’ όλα αλλά απ’ όλα, όχι τα ‘χα χαμένα αλλά τα είχα χαμένα.
    Πολύ απόλυτος δεν είναι αυτός ο κανόνας;

    Βελόνη αντί βελόνα, διασαφώ αντί διασαφηνίζω, ένστικτος αντί ενστικτώδης, λειψός αντί ελλιπής, αρρενωπός αντί ανδροπρεπής, ηλίθιος αντί βλακώδης.
    Γιατί;

    Δεν λέμε των φαρδιών ρούχων. Γιατί;

    Ο αύξων αριθμός – του αύξοντα αριθμού. Χμ!

    Εισήγαγα, θα προσαγάγω. Σε προκαλεί, Νικοκύρη! 🙂

    Της Νικαράγουα αντί της Νικαράγουας, αλλά το Μεξικό του Μεξικού. Χμ!

    Μαλλαρμέ, Σαίξπηρ, Αλφρέντ ντε Μυσσέ, Σατωμπριάν. Πάει η απλοποίηση.

    Κεφαλαιοκρατία αντί καπιταλισμός, σύμπλεγμα αντί κόμπλεξ, διαμαρτυρόμενος αντί προτεστάντης, ερωτική πράξη αντί σεξ, πεζός λόγος αντί πρόζα κ.α. Άλλος απόλυτος κανόνας.

    Δεν ξέρω, αλλά τον είχα πιο ελαστικό γλωσσικά τον Μαρωνίτη, ένα είδος αντιμπαμπινιώτη.

  18. Οι στίχοι αυτοί απευθύνονται στον κοσμικό κύριο, και όχι στον ποιητή Μαλακάση
    ———————————————-
    Λοιπόν, πρώτη φορά σήμερα συνειδητοποιώ τη σημασία της σημείωσης (στον Μαλακάση ως κοσμικό κύριο, όχι ως ποιητή). Μέχρι τώρα νόμιζα πως υπήρχαν δύο Μαλακάσηδες, ο ποιητής και κάποιος κοσμικός Χατζηφωτίου της εποχής.

  19. Αντιφασίστας said

    Διορθώνω: όχι απ’ όλα αλλά από όλα.

  20. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    7: Σοφία, ο Μαλακάσης θα είναι πολύ χαρούμενος από εκεί ψηλά!

    10: Ναι, το τελείωμα του Τάκη Πλούμα έχει γίνει σχεδόν παροιμιακό (σε μας τους παλιότερους, μάλλον). Όπως και οι πρώτοι στίχοι από το Δάσος που λαχτάριζες ώσπου να το περάσεις.

    16: Η παροιμία «γελάει καλύτερα όποιος γελάει τελευταίος» υπήρχε και στα ελληνικά.

    9: Στη Βικιπαίδεια βλέπω ότι στο 17ο επεισόδιο του Καρυωτάκη υπάρχει συνάντηση μεταξύ Μαλακάση και Καρυωτάκη (που ξέρουμε πράγματι ότι έγινε).

  21. Καλαχώρας Λεώνικος said

    Καλημέρα Νοικ. Νικ και όλοι οι άλλοι.
    Μια ερώτηση: Ο @1 και @7 είναι το ίδιο πρόσωπο; Αν δεν είναι, πρέπει κάτι να γίνει, διότι δίνει αυτή την εντύπωση.

    Αντίθετα με τα λεχθέντα (όχι στην ανάρτηση) νομίζω ότι ο Μαλακάσης ήταν πολύ βαθύτερος απ’ ό,τι σήμερα νομίζουμε, επειδή η έννοια του ‘βάθους’ έχει αλλάξει. Έχει πολύ βαθιά αίσθηση του μέτρου, παρά τις δεσμεύσεις της εποχής του και μια σπάνια διεισδυτική ματιά. Θα μπορούσε θαυμάσια να μιμηθεί τον Μποντλέρ αντί του Μορεάς. Μέσα στον Μπαταριά και τον Πλούμα, ένας διεισδυτικός αναγνώστης θα έβρισκε πολύ περισσότερη υπαρξιακή αγωνία από την ‘πλάκα’ της Πρέβεζας.

    Η ανάρτηση είναι λίγο προ-Καρυωτακική, ίσως επειδή επιβάλλεται η εν λόγω στιχοπλοκή. Μολονότι είναι δύσκολο να κάνουμε αναγωγές, δεν μπορούμε να κρίνουμε απόλυτα δυο συγγραφείς που έζησαν σε διαφορετικά περιβάλλοντα όσο κι αν η εποχή τους ‘μοιάζει’ ίδια, καθώς και τη διαφορετική ‘αποσκευή’ τους, θα τολμούσα να πω ότι ο Μαλακάσης είναι πολύ σημαντικότερος ποιητής από τον Καρυωτάκη, αν δεν μπούμε σ’ εκείνους που αμφισβητούν γενικά τον Καρυωτάκη ως ποιητή. Μου προκαλεί εντύπωση η σπουδή με την οποία φιλοξενήθηκε η στιχοπλοκή, στρεφόμενη απ’ ευθείας, και ονομαστικά, εναντίον ενός καταξιωμένου τότε ποιητή, κάτι που κατά τη γνώμη μου το βρίσκω ‘υποβολιμαίο’. Αν δεν το παράγγειλαν, που το θεωρώ απίθανο, πάντως κάποιους βόλεψε. Κάποιοι άλλοι έβγαλαν τα δόντια τους και δάγκωσαν τον Μαλακάση κάτω από την υπογραφή ενός αφελούς Κατυωτάκη. Διακωμώδησε ποιον; Πώς προξόφλησε το ‘ποιος τελευταίος θα γελάσει;’ Και το χειρότερο απ’ όλα είναι η αυτοκτονία, δηλαδή η απαλλαγή, συν τοις άλλοις, και από το μπελά του να γράφεις.

  22. sarant said

    17: Να σημειωθεί ότι το συγκεκριμένο Εγκόλπιο είναι γραμμένο εδώ και 30-40 χρόνια και κυκλοφόρησε αρχικά εδώ και 20 χρόνια, οπότε κακώς ξανακυκλοφόρησε χωρίς, ας πούμε, επικαιροποίηση. Ακόμα και σε τόσο μικρό (για τα μέτρα της γλώσσας) διάστημα, υπάρχουν αλλαγές.

    Να σημειωθεί επίσης ότι πρόκειται για εσωτερικό τυφλοσούρτη που χρησιμοποιούσαν κάποτε οι εκδόσεις Λαμπράκη και ειδικά το περιοδ. Ταχυδρόμος. Οπότε επόμενο είναι να υπάρχει κάποια επιπλέον ακαμψία διότι, κακά τα ψέματα, ένας εκδοτικός οίκος ή ένα περιοδικό έχει ανάγκη μιας κάποιας ομοιομορφίας.

    Συγκεκριμένα στα σημεία που σε ξένισαν:

    α) Δεν θα έβαζα τα κόμματα. Αποσκοπούν στην παραπάνω διαφάνεια, αλλά σήμερα δεν το συνηθίζουμε.

    β) Χρειάζεται κάποιας μορφής σήμανση για να φανεί ότι μας ενδιαφέρουν λεξικογραφικά οι λέξεις αυτές, ως λέξεις.

    γ) Αυτή η αντίληψη υπήρχε, για το «των» αλλά ήταν ήδη και τότε παλιωμένη, σήμερα θα έπρεπε να το αφαιρέσουν.

    δ) Σε επισημότερα κείμενα δεν συνηθίζεται η έκθλιψη. Κάπως υπερβολικό είναι να ανάγεται σε κανόνα.

    ε) Τα δύο πρώτα είναι παλιότεροι τύποι, τα υπόλοιπα θέλουν να αποφύγουν τα επίθετα σε -ής, που ενοχλούσαν τους παλιούς δημοτικιστές. Δηλ. εδώ έχουμε «υπερδημοτικισμό» σε αντίθεση με τα παραπάνω.

    στ) Δεν λέμε των φαρδιών ρούχων. Γιατί; Γιατί οι γενικές ενοχλούσαν, ιδίως οι αλλεπάλληλες.

    ζ) Ο αύξων αριθμός – του αύξοντα αριθμού. Σωστό είναι αυτό, έστω προσωρινά μέχρι να επικρατήσει ο δημοτικός τύπος και στην ονομαστική (ή ο καθαρεύων τύπος και στη γενική).

    η) Εισήγαγα, θα προσαγάγω. Σε προκαλεί, Νικοκύρη! 🙂 Μπορεί να μη μ’ αρέσει αισθητικά, αλλά είναι σωστό.

    θ) Της Νικαράγουα αντί της Νικαράγουας, αλλά το Μεξικό του Μεξικού. Χμ! Στα ονόματα των χωρών και σήμερα υπάρχουν τέτοιες «αντιφάσεις» στην κλίση τους. Κριτήριο είναι η χρήση, Πάντως εγώ λέω της Νικαράγουας

    ι) Μαλλαρμέ, Σαίξπηρ, Αλφρέντ ντε Μυσσέ, Σατωμπριάν. Πολλοί φιλόλογοι δεν δέχονται την απλοποίηση για τα κύρια ονόματα, ενονόματι της αντιστρεψιμότητας. Φενάκη.

    ια) Κεφαλαιοκρατία αντί καπιταλισμός, σύμπλεγμα αντί κόμπλεξ, διαμαρτυρόμενος αντί προτεστάντης, ερωτική πράξη αντί σεξ, πεζός λόγος αντί πρόζα κ.α.
    Ε, αυτά είναι που σου έλεγα ότι απηχούν απόψεις του 1970.

  23. atheofobos said

    @20
    Σωστό είναι αυτό, αλλά δεν πιστεύω πως οι Γάλλοι μετέφρασαν ελληνική παροιμία!
    Μάλλον το αντίθετο έχει συμβεί.

  24. sarant said

    23: Πιθανότατα, αλλά η φράση του Καρυωτάκη δεν δείχνει κατανάγκη γαλλική επιρροή αφού υπήρχε ελληνική παροιμία, αυτό θέλω να πω.

  25. Μιχαλιός said

    http://apps1.minedu.gov.gr/themata/them_neoel_c_kat_hmer_epan_070703.pdf

  26. αλζ said

    Η σάτιρα από πάντοτε ήταν συνυφασμένη με την υπερβολή.Και καλώς ή κακώς η υπερβολή της διακωμώδησης είναι αυτή που μένει και συνοδεύει (ακόμα και μεταθανάτια) αυτόν πού ήταν ο στόχος της. Πρόχειρο παράδειγμα το γνωστό «ποίημα» (γραμμένο από τον δημοσιογράφο και μεταφραστή Κ.Σταματίου) δήθεν του Αθανασιάδη -Νόβα που με την προστακτική «γαργάλα τα» στόχευε στη διακωμώδηση του πολιτικού αποστάτη της Ενωσης Κέντρου, το 1965. Είναι μάλλον βέβαιο ότι η » Μικρή ασυμφωνία σε Α μείζον» του Καρυωτάκη γεννήθηκε από τη φαρσική του διάθεση, για την οποία έχει γράψει πολλά ο φίλος του Χ.Σακελλαριάδης, αλλά και τη σατιρική ιδιοσυγκρασιακή του τάση που διέπλασε ορισμένα από τα τελευταία του δημοφιλή ποιήματα τα οποία συγκεντρώθηκαν στα «Ελεγεία και Σάτιρες». Η σάτιρα είναι αφ’ εαυτής κριτική, επιθετική, γι’ αυτό και δεν είναι τυχαίο που η αριστερά του μεσοπολέμου (βλ. λ.χ. την βιβλιοκριτική του Αιμίλιου Χουρμούζιου για τα Ελ.και Σατ.) προτίμησε τον σατιρικό, δηλαδή τον βαρναλικό, τηρουμένων των αναλογιών Καρυωτάκη από τον ελεγειακό. Είναι ο ίδιος λόγος που έκανε λίγο αργότερα την επίσημο κριτικό του ΚΚΕ, Αλεξάνδρα Αλαφούζου, να σταθεί αρνητικά απέναντι στα πρώτα καρυωτακίζοντα ποιήματα του Γιάννη Ρίτσου, κ.ο.κ. Και αυτή η στάση της αριστεράς διατηρήθηκε και στα μεταπολεμικά χρόνια, αν κάποιος θέλει να ρίξει μια ματιά στη συζήτηση της Επιθεώρησης Τέχνης το 55-56 για την απαισιοδοξία και την παρακμή, για να μην πω ότι εξακολουθεί ως σήμερα! Για να επιστρέψω στο θέμα, νομίζω ότι τα περί πατροκτονίας που ώθησαν τον Καρυωτάκη να σατιρίσει τον Μαλακάση ( η ποίηση του οποίου είναι πολύ σημαντικότερη από όσο νομίζουμε) είναι λίγο τραβηγμένες ψυχαναλυτικές υποθέσεις εργασίας. Και τέλος κάποια συμπληρώματα στο θέμα: το πόσο «έπαιζε» δημοσίως η «Μικρή ασυμφωνία σε Α μείζον» του Καρ. φαίνεται από το ότι ο Κωστής Μπαστιάς την προτάσσει στη συνέντευξή του με τον Μαλακάση (Εβδομάς, 27 Νοεμ.&4 Δεκ.1930, τώρα, Κ.Μπ., «Φιλολογικοί περίπατοι».Καστανιώτης 1999,34-47),θεωρώντας την άδικη. Επίσης, την απολογητική επιστολή Καρυωτάκη προς τον Μαλακάση τη δημοσίευσε ο Θεοδωρος Ξύδης στη Νέα Εστία (τχ.384,1943).Πολλά είπαμε και εν μέρει συντεχνιακά… .

  27. Αντιφασίστας said

    22: Ευχαριστώ πολύ, Νικοκύρη, για τις διαφωτιστικές διευκρινίσεις! 🙂
    Πάντως, θεωρώ ανεύθυνο εκ μέρους του ΔΟΛ να προσφέρει έναν τόσο παλιό γλωσσικό οδηγό στους ανυποψίαστους αναγνώστες. Σημειωτέον ότι ο Μαρωνίτης στον πρόλογο γράφει 1992-2013. Ότι και καλά, δηλαδή, ισχύει ως έχει και σήμερα.

  28. sarant said

    26: Ευχαριστώ πολύ και για τις προσθήκες. Είναι πάντως χαρακτηριστικό ότι στο τεύχος της Νέας Εστίας το αφιερωμένο στον Μαλακάση το 1943, σε τέσσερα άρθρα γίνεται αναφορά στην Ασυμφωνία.

    Για τη στάση της Αριστεράς απέναντι στον Καρυωτάκη, έτσι είναι που τα λέτε, αλλά δεν είναι και έτσι. Επιφανείς αριστεροί κριτικοί (αν και όχι ‘επίσημοι’) έχουν εκφραστεί πολύ θετικά, πρόχειρα θα αναφέρω τον Κοτζιούλα και τον Βάρναλη.

  29. Αντιφασίστας said

    Ο Ελύτης αντιπαθούσε την ποίηση του μεσοπολέμου και την απαισιοδοξία του Καρυωτάκη. Γι’ αυτό οι »Προσανατολισμοί» βρίσκονται στον αντίποδα του καρυωτακικού ποιητικού κλίματος. Ο Εμπειρίκος, όμως, τον τίμησε ιδιαιτέρως τον Καρυωτάκη στην »Οκτάνα»:
    http://blogs.sch.gr/papkonst65/

  30. Αντιφασίστας said

    Πάει κι ο Παύλος Μάτεσις. Καλό του ταξίδι. Κι ό,τι διάβαζα τον »Παλαιό των ημερών»!

  31. Μου αρέσει η παλιωμένη πια έκφραση «νόστιμο» που χρησιμοποιεί ο Ξενόπουλος, φαντάζομαι σήμερα θα ακουγόταν «κάπως» αν την έλεγε κανείς. Έτσι και στο 3:50: http://www.youtube.com/watch?v=U0ChiIGPKgw

  32. αλζ said

    Μάλλον δεν σηκώνει εδώ, στο μπλογκ, αντιπαραθέσεις γραμματολογικής φύσεως. Ξέρω ότι έχετε τον Βάρναλη ψηλά, εγώ δεν τον έχω, μολονότι στάθηκε πολύ πιο ανοιχτομάτης από αρκετούς σύγχρονους ή νεώτερούς του, όπως λ.χ.τον Κορδάτο, τον Μ.Μ.Παπαϊωάννου, κ.α.Στα συν του είναι ότι κράτησε συχνά μια απόσταση από τις χοντροκοπιές της σταλινικής αισθητικής,και μάλιστα σε εποχές ακραίων αντιθέσεων, όταν έπεφτε ο βούρδουλας στη δική του πλάτη. Αλλά ήταν κεφάλι αγύριστο. `Οσο για τον Καρυωτάκη,τον κατέτασσε στους «ηττοπαθείς της ζωής», ας αφήσουμε το γεγονός ότι τον θεωρούσε, μαζί με τον Καβάφη, υπαίτιους για τον «χαλασμό» της «δημοτικιστικής παράδοσης της ποίησής μας από το Σολωμό και δώθες» (!!!) Ο εμπειρισμός του είναι μνημειώδης και στην πιο κάτω κατακλείδα του συγκριτικού του σχόλιου «Καρυωτάκης-Φιλύρας»:»Και στον ένα, το Φιλύρα, ο κόσμος συγκεντρώνεται στον εαυτό του’ στον άλλο, τον Καρυωτάκη, ο κόσμος ξεκινά από τον εαυτό του.Και στους δυο τους ο λαός ή λείπει ή περιφρονιέται ή παραξηγιέται».
    Ο Κοτζιούλας δεν είναι το ίδιο, ήταν «ψυχούλα».Μπορεί να μην είναι ούτε ποιητής ούτε βιβλιοκριτικός μεγάλου διαμετρήματος, είναι όμως λεπταίσθητος, με ασκημένη ευαισθησία, και κυρίως όχι χονδροειδής όπως ο μπαρμπα Κώστας.

  33. sarant said

    32: Ναι, αλλά ακριβώς στο σχόλιο Καρυωτάκης-Φιλύρας, ο Βάρναλης ξεχωρίζει αυτούς τους δύο από ολόκληρο τον μεσοπόλεμο, δεν είναι μικρός ο έπαινος.

  34. sarant said

    31: Ναι, σαν να έχει παλιώσει το «νόστιμο» (προκειμένου για μια φράση, ένα εύρημα)

  35. #7 Σοφία, βαθιά υπόκλιση

  36. Γς said

    Τελικά είναι ένας γαλαξίας ποιημάτων και άλλων έργων μεταξύ ποιητών, καλλιτεχνών και δεν ξέρω τι άλλο. Σκωπτικά ή μη. Για ζώντες ή τεθνεώτες. Γκάτσος για Ρεμπώ λ.χ.
    Θα άξιζε να μελετηθεί βαθύτερα αυτό το πλέγμα.

    Στην περίπτωσή μας ο αστερισμός των Καρυωτάκη – Μαλακάση περιλαμβάνει ακόμη

    Για Καρυωτάκη:
    Πολυδούρη, Κοζιούλας, Κάσσος, Κακουλίδης, Γιοφύλλης

    Από Καρυωτάκη:
    Κάλβο, Βύρωνα, Μαλακάση

    Για Μαλακάση:
    Αθάνας, Γκόλφης, Παλαμάς

    Από Μαλακάση:
    Φιλύρα, Καβάφη

  37. Ηλεφούφουτος said

    Πολύ ενδιαφέρον άρθρο.

    Μπράβο Σοφία για την αποκατάσταση!

    σχ1 «Aν ο Μαλακάσης είχε χιούμορ θα είχε ανταπαντήσει με ένα ποίημα αντί να υστεριάζει έτσι» Μα προφανώς τον στενοχώρησε πολύ, οπότε πού χιούμορ για αντισάτιρα.

    σχ17 Το παράδειγμα της Νικαράγουα(ς) το θυμάμαι κι από τα τηλεοπτικά πεντάλεπτα
    του Κριαρά, όπου επίσης συνιστούσε «της Γουατεμάλας» αλλά «της Νικαράγουα».
    Για τις εκθλίψεις, θυμάμαι και καθηγητές στο Λύκειο που τις διορθώνανε όταν τις βρίσκανε σε έκθεση.
    Μόνο ελαστικό δεν τονε λένε το Μαρωνίτη όσοι τον έχουν γνωρίσει ως καθηγητή ή ό,τι παρόμοιο. Ο αντιμπαμπινιωτισμός του έχει μάλλον προσωπικά-πολιτικά κίνητρα.

  38. μηα μηα γρεα κε ανεδης said

    Το εγκόλπιο της ορθής γραφής (Μαρωνίτης -Ταχυδρόμος) κυκλοφορεί τζάμπα στο δ.δ. Πάνε τα 5 εβρόπουλάκια σου. Δεν ήξερες, δε ρώταγες; 3:-)

  39. μηα μηα γρεα κε ανεδης said

    38 > 17

  40. Άλλη μελοποίηση του ποιήματος «Ο Μιχαλιός», πιο ενδιαφέρουσε για εμένα: http://innerear.bandcamp.com/album/–2

  41. μηα μηα γρεα κε ανεδης said

    Ο γνωστός άγνωστος κύριος Μαλακάσης

    Τίποτα δὲ σαλεύεται στὴν ἀνεπνιὰ τῆς πλάσης,
    καὶ στοὺς γυμνοὺς ξερόκαμπους καὶ στ᾿ ἄκρα τῆς θαλάσσης
    γαληνεμένος θάνατος ἁπλώνει τὰ φτερὰ του.
    Ὅμως, ἄν ρίξεις μιὰ ματιὰ στὸ στενορύμι κάτου
    Θὰ δεῖς μὲς στὰ μουχρώματα, ποὺ οἱ ἀντηλιὲς ἀφήνουν
    Τὰ κυπαρίσσια νὰ λυγοῦν κι οἱ ἰτιὲς νὰ σιγοκλίνουν… (1899)

    Κράτησα τον τονισμό και την ορθογραφία του ποιητή από σεβασμό και μόνο.

  42. # 21 Nαι εγώ είμαι (είναι και σπανιότατο ονοματεπώνυμο, γι αυτό το κρατώ, αν και κακόηχο). Απλά στο σχ. 1 μπήκα με τη wordpress και στο 7 με τη σελίδα μου από αβλεψία.

  43. ΣοφίαΟικ said

    Τα δια΄βασα όλα βιαστικά, αλλα΄γενικά η εντυπωση πυ έχω για οτν Ακρυωτάκη έιναι ότι θα πρέπει να είχε καβαλλήσει μεγάλο καλάμι γενικά. Γιατί θυμάμαι που έλεγε η βιογραφια του που κάναμε στο σχολείο ότι θεωρούσε το επάγγελμα του (δημόσιος υπάλληλος) υποδεέστερο των ικανοτητων του, και το συγκεκριμένο ποίημα αλλά και ο φιλολογικοί καβγάδες του έιναι μια απο τα ίδια ως προς την αναίδεια.Εν μέρει δικαιολογείται λόγω νιότης κλπ, αλλά πόσο πια;

  44. # 36 Για Καρυωτάκη και ο Βάρναλης
    Ζηλεύω σου το θάρρος Καρυωτάκη
    να σμπαραλιάσεις την τρανή καρδιά

    και ο Τάσος Κόρφης
    Και μένει, συντροφιά κι αυτή κρυφή,
    κάποιου σονέτου η δύσκολη γραφή,
    a la maniere de Κώστα Καρυωτάκη.

    και ο Ηλίας Λάγιος, φυσικά
    ω, πλέον δεινό, δειλό μου θανατάκι:
    Ηλίας Λάγιος· βάστα το για πάντα
    (την ύστατη ώρα θα κρατούν αβάντα
    στίχοι Κάλβου, Καβάφη, Καρυωτάκη)·
    ——————-
    Κι αν παίξεις με τις κάργες, σαν παιδάκι,
    στα κεραμίδια άφωνη μια λύρα,
    ίσως συμμεριστείς εκ νέου, την μοίρα
    του Καρυωτάκη.

    ….(ο οποίος Λάγιος βεβαίως κατά τ΄άλλα έχει γράψει ολόκληρη παρωδία του Μπαταριά:
    http://pampalaionero.wordpress.com/2010/04/13/%CE%B7%CE%BB%CE%B9%CE%B1%CF%83-%CE%BB%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%83-%CE%BF-%CF%86%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%8D%CF%81%CE%BF%CF%82/

    ——————-

    κι εγώ «Καρυωτακική» είμαι εδώ που τα λέμε, αλλά μου άρεσε η ιδέα να παίξω λίγο και με την άλλη πλευρά!

  45. Γς said

    42:
    Να βγαίνεις από κει που μπαίνεις.
    Ορίστε μας.
    Δεν θα μας χαλάσεις τα προξενιά εδώ.

  46. # 43: Εντάξει, ήταν ο ορισμός του νάρκισσου Σοφία Οικ! δεν διαφωνώ! αλλά (και) γι αυτό τον αγαπήσαμε !

  47. # 45: 😉

  48. Γς said

    43:
    >Ακρυωτάκη
    Στα μηνύματα σου μπορεί να βρεει κανείς πάσης φύσεως αναγραμματισμούς, μεταθέσεις, διατάξεις.
    Στα ονόματα όμως πρόσεχε λίγο.

  49. Γς said

    42,43,44,45,46,47,48:

    Γουστάρω!
    Μεταξύ δύο Σοφών γυναικών

  50. # 9 : Εγώ δεν την έχω δει τη σειρά. Εχω κλάψει, έχω παρακαλέσει, έχω στείλει 1424356 επιστολές να βάλουν υποτίτλους για να την παρακολουθήσω, πλην επί ματαίω. Ισως κάποτε στο μέλλον…

  51. Αντιφασίστας said

    38: Μπα, δεν μετάνιωσα, είμαι του βιβλίου εγώ, αλλά είναι εντελώς μπαγιάτικος αυτός ο οδηγός, βρε παιδί μου! 🙂
    Οι περισσότεροι καλλιτέχνες είναι νάρκισσοι, εδώ που τα λέμε. Και αν αξίζουν και κάτι, όπως ο Καρυωτάκης, πάει κι έρχεται. Αλλά αν είναι τίποτα Χρυσηίδες;

  52. # 51 Αν είναι Χρυσηίδες τους γράφεις:
    «Φθονώ την τύχη σας, προνομιούχα
    πλάσματα, κούκλες ιαπωνικές.
    Κομψά, ρόδινα μέλη πλαστικές
    γραμμές, μεταξωτά, διαφανή ρούχα.

    Ζωή σας όλη τα ωραία σας μάτια.
    Στα χείλη μόνο οι λέξεις των παθών.
    Ένα έχετ’ όνειρο: τον αγαθόν
    άντρα σας και τα νόμιμα κρεβάτια.»

    κλπ κλπ – Οχι εδώ ΔΕΝ μπορώ να γράψω την απάντηση της άλλης πλευράς. 😉

  53. Γς said

    44:
    Εντάξει τους συμπεριέλαβα στον κόμβο «Καριωτάκης» του πλέγματος (#36):

    Για Καρυωτάκη:
    Πολυδούρη, Κοζιούλας, Κάσσος, Κακουλίδης, Γιοφύλλης, Βάρναλης, Κόρφης, Λάγιος, Εμπειρίκος, Θεοδωράκης, Λιαντίνης, Τερζάκης , Κολοτούρου

    Από Καρυωτάκη:
    Κάλβο, Βύρωνα, Μαλακάση, Αγαλμα της Ελευθερίας, Φιλύρα

  54. Αντιφασίστας said

    Και με τις φουρκέτες βυθομετρούν το άδειο τους κεφάλι, έτσι; Μπράβο, Σοφία, και ελπίζω να σε βλέπουμε πιο συχνά στο σαραντακέικο! 🙂

  55. freierdenker said

    21, η ευρεία υιοθέτηση της οπτικής του ποιήματος οφείλεται νομίζω στον ισχυρό συνδυασμό ενός καλού ποιήματος και της δημοφιλίας του προτύπου που ενσαρκώνει ο Καρυωτάκης. Ψυχικά ταλαιπωρημένος και αντικονφορμιστής, αντιμετωπίζει με ειρωνία το κατεστημένο και τον ντιλεταντισμό που στο ποίημα ενσαρκώνονται από τον Μαλακάση. Κάτι παρόμοιο έπαθε ο Σαλιέρι με ένα διήγημα του Πούσκιν.

    Με αυτήν την ομοιότητα στο μυαλό, μια πιο συμπαθητική ματιά στο έργο του Μαλακάση και στην περιπέτεια του με τον Καρυωτάκη θα μπορούσε να τον δει, τηρουμένων βέβαια των αναλογιών, σαν ένα πρότυπο του «Maligned Master», όπως στον τίτλο της βιογραφίας του Σαλιέρι που κυκλοφόρησε το 1994.

    http://www.grainger.de/dbe/sbs/salieri001.html

  56. Κουγιαγια said

    Μόλις άνοιξα το γραφείο μου και διάβασα το σημερινο άρθρο. Ειναι περασμένη η ώρα και θα μου επιτρέψει ο νικοκυρης να χαιρετίσω όλους με μια ..καλησπέρα.
    Υπέροχο το άρθρο και υπέροχα και τα ποιήματα της Σοφίας Κολοτουρου.
    Συγχαρητήρια Σοφία για το βίντεο http://www.lifo.gr/team/bitsandpieces/29570

  57. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Είστε ειδήμονες και γνώστες εδώ και δεν ‘εχω ‘αλλο, πάρεξ το αίσθημα του μέσου ανθρώπου να καταθέσω για τους ποιητές.Στο σχολείο πρώτα έγινε η γνωριμία με τον Μαλακάση «Τάκη Πλούμας». Το «διαβάτη αποσπερνέ» το λεγε στίχο-στίχο και η θρησκευτικού μας!(μάλλον για να εμπεδώσουμε τη ματαιότητα του κόσμου ετούτου;).Όταν όμως συναντήθηκα με τον Καρυωτάκη, στο εφηβικό μου μυαλό, έγινε έκρηξη. ‘Ολοι οι άλλοι, οι σχολικοί,(Δροσίνης,Πολέμης ,Μαλακάσης,Ζαλοκώστας,Κρυστάλλης κι ο Παλαμάς ακόμη) πήγαν στην ίδια μπάντα κι ο Καρυωτάκης, μόνος στην άλλη. Ασφαλώς η αυτοχειρία του προσέθετε θάμβος. Στην ενήλικη ζωή μου, με τη μέτρια κουλτούρα μου,με τα λίγα ή τα κάμποσα διαβάσματά μου, ο Ποιητής παρέμεινε στο ακριβό μου εικονοστάσι να καψαλίζει το μυαλό μου.Ο Μαλακάσης σα να ψιλοξεθώριασε μαζί με τους ρομαντικούς καημούς της πρώτης νιότης ,μολονότι ο Τάκη Πλούμας του αναδύεται συχνά στο μέτρημα του καιρού απ το χαμό αγαπημένων.

    Όταν πρωτοδιάβασα του Εμπειρίκου «Οσοι καμιά φορά από την Πρέβεζα περνάτε..»‘ μούδιασε ο νους μου τρεις μέρες.

    Το τελευταίο «συναπάντημα» μου(πριν το σημερινό) με τον ποιητή μέσω ποιητού, εδώ:

    http://www.musicpaper.gr/documents/7-document/1962-alkis-alkaios-karywtakis

  58. freierdenker said

    53, ο Μαλακάσης αναφέρεται και σε ένα σατυρικό τραγούδι του Κηλαιδόνη. Αν και η αναφορά είναι σε μια διάλεξη για τον Μαλακάση, τον συνδέει νομίζω με την αργοσχολία.

    Ίσως ο Καρυωτάκης να ήταν αρκετά ειλικρινής όταν έλεγε ότι το όνομα του Μαλακάση τα τραβάει.

    http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=details&song_id=36436

  59. sarant said

    Eυχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    58: Ε, δεν ξεχωρίζει ειδικά τον Μαλακάση -όπως εγώ το καταλαβαίνω.

  60. Μαρία said

    23, 24 Φλοριάν.
    http://neostipoukeitos.wordpress.com/2009/05/14/%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%BF%CE%B3%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%B9-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%BF%CE
    %B9-%CE%B5%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CF%81%CF%89%CF%83%CE%B7/#comment-542

  61. spyroszer said

    Είναι χαρακτηριστικό της προσωπικότητας του Καρυωτάκη, ότι σε ένα σατιρικό ποίημά του, που είναι και απ’ τα καλύτερα που έχουν γραφτεί, υπάρχει έντονο το στοιχείο του θανάτου, «θανάτου άθυρμα» χαρακτηρίζει τον εαυτό του. Για το θέμα του ναρκισσισμού, πιστεύω ότι όλοι οι καλλιτέχνες είναι νάρκισσοι, εκδηλώνοντας τον ναρκισσισμό τους ο καθένας με διαφορετικούς τρόπους. Ο Καρυωτάκης έχει μια ιδιαίτερη προσωπικότητα, ίσως ο θάνατος που κουβαλάει μέσα του να τον κάνει πιο τολμηρό, να εκδηλώνει πιο ανοιχτά τον ναρκισσισμό του.

    Για την φράση «γελάει καλύτερα όποιος γελάει τελευταίος» πίστευα ότι είναι Σαίξπηρ, αλλά όχι. Είναι κοντά όμως. Η πρώτη γραπτή αναφορά υπάρχει σε ένα θεατρικό έργο, «Christmas Prince», που ανέβηκε στην Αγγλία το 1607, που υπάρχει η φράση
    «Laugh on laugh on my freind. Hee laugheth best that laugheth to the end.»
    Μπορεί βέβαια, δεν ξέρω, να υπάρχει κάποια παλαιότερη φράση, ελληνική ή λατινική πχ, που να διαδόθηκε και στις υπόλοιπες γλώσσες.
    http://www.google.gr/search?q=%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%B1%CE%B5%CE%B9+%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CF%85%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B1+%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%BF%CF%82+%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%B1%CE%B5%CE%B9+%CF%84%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B1%CE%B9%CE%BF%CF%82&btnG=%CE%91%CE%BD%CE%B1%CE%B6%CE%AE%CF%84%CE%B7%CF%83%CE%B7+%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CF%89%CE%BD&tbm=bks&tbo=1&hl=el#hl=el&tbo=d&tbm=bks&sclient=psy-ab&q=Hee+laugheth+best+that+laugheth+to+the+end.%22&oq=Hee+laugheth+best+that+laugheth+to+the+end.%22&gs_l=serp.12…16879.48268.8.49824.51.13.24.0.0.11.308.2619.0j4j7j1.12.0…0.0…1c.1j2.hD_FQIqZorM&psj=1&bav=on.2,or.r_gc.r_pw.r_qf.&bvm=bv.41248874,d.bGE&fp=e19af0f2500f62a6&biw=1024&bih=614

  62. Μαρία said

    ουφ
    Ματαφέρω το σχόλιο:
    «Γελάει καλύτερα…» απο τον παρακάτω μύθο του Φλοριάν που μας χάρισε και το θαυμάσιο πλεζίρ ντ’ αμούρ (αυτός ευθύνεται που λένε τώρα)

    http://www.shanaweb.net/florian/les-deux-paysans-et-le-nuage.htm

  63. Παλιοσειρά said

    58:
    Το τραγουδάκι, σε στίχους του Νεγρεπόντη, δεν μιλά για την αργοσχολία, αλλά για ένα μικροαστό εργένη, προδήλως περασμένης ηλικίας, με στενά οικονομικά, χωρίς φίλους, ερωτική, ή κοινωνική ζωή, και, κατά εύλογο εικασία, με συμβατική αισθητική, που επιλέγει να παρακολουθήσει τη διάλεξη, ως τελευταίο και δωρεάν καταφύγιο, αντί γιά άλλη μιά μοναχική νύχτα στο σπίτι. Η απότομη αλλαγή (διάλεξις εδίδετο περί του Μαλακάση) στην «απλή καθαρεύουσα», για να θυμηθούμε την γλωσσική ορολογία της εποχής, είναι νομίζω ένδειξη εν μέρει ότι και η διάλεξη ήταν τελείως συμβατική (μας το επιβεβαιώνει και η αποτίμηση της βραδιάς που αναφέρεται και στις «πολλές χρονολογίες»), αλλά και ότι ο Νεγρεπόντης μάλλον θεωρεί την ποίηση του Μαλακάση (ή τουλάχιστον την πρόσληψή της) ποίηση γιά συμβατικά γούστα. Οπωσδήποτε αυτό που μετρά για το γεροντοπαλλίκαρο της ιστορίας είναι ότι πέρασε άλλη μιά βραδιά, δεν ξόδεψε, και εξοικονόμησε και το κόστος του μισού πακέτου τσιγάρων που θα είχε καταναλώσει, για να κυλήσουν οι μοναχικές του ώρες, αν είχε μείνει σπίτι.

  64. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Συγνώμη που το γράφω εδώ, αλλα απο το πρωϊ έχω σαλτάρει με το πρωτοσέλιδο της «εφημερίδας» πρώτο θέμα. Μετά την δολοφονία ενός συνανθρώπου μας απο τους φασίστες, και πριν στεγνώσει καν το αίμα του, βγαίνει αυτο το ελεεινό ρατσιστικό δημοσίευμα. Το πόσο χαμερπής και ελεεινός είναι ο εκδότης της, το έχουν αντιληφθεί εδώ και χρόνια, όσοι έχουν ενα ποσοστό νοημοσύνης. Κι όμως, είναι με διαφορά η πρώτη σε κυκλοφορία εφημερίδα αυτο το σκουπίδι. Είναι άραγε ασφαλές δείγμα, για το πόσο πού έχουν αλλοτριωθεί οι έλληνες; Είναι τόσο πολύ ΗΛΙΘΙΟΙ;

  65. spyroszer said

    62. Και εδώ λέει ότι πέρασε στα γαλλικά απ’ τον Φλοριάν.
    http://en.wikipedia.org/wiki/Jean-Pierre_Claris_de_Florian
    Από κει λογικά θα την πήραμε και εμείς. Αλλά όπως φαίνεται η φράση προυπήρχε, ήταν αγγλική, γαλλική, άλλης γλώσσας;

  66. spyroszer said

    Είναι κι σ’ ένα γαλλικό λεξικό του 1718
    http://books.google.gr/books?id=yF9KAAAAcAAJ&pg=PA455&dq=rira+bien+qui+rira+le+dernier+origine&hl=el&sa=X&ei=p_37UNLGLaSL4gT8moCwBg&ved=0CFIQ6AEwBzgK#v=onepage&q=rira%20bien%20qui%20rira%20le%20dernier%20origine&f=false

  67. Αντιφασίστας said

    Αυτό εννοείς, Λάμπρο:
    http://www.frontpages.gr/d/20130120/15/%CE%A0%CF%81%CF%8E%CF%84%CE%BF-%CE%98%CE%AD%CE%BC%CE%B1
    Η εφημερίδα του κομιστή μοιράζει κουπόνια, γι΄ αυτό είναι πρώτη σε κυκλοφορία. Ότι είναι ρατσιστική κιτρινοφυλλάδα δεν ενδιαφέρει τους καταναλωτές αναγνώστες. Μπορεί να τους αρέσει κιόλας.

  68. Παλιοσειρά said

    64:
    Ο καθένας καταλαβαίνει αυτά που διαβάζει – ή που δεν διαβάζει, γιατί το πρωτοσέλιδο αυτής της φυλλάδας το πληροφορήθηκα από το σχόλιό σου – κατά το ήθος του. Εγώ αυτό που καταλαβαίνω είναι ότι κάποιοι επιτήδιοι κάνουν πλιάτσικο ακόμη και από το συσσίτιο των κρατουμένων λαθρομεταναστών, υπολογίζοντας – μάλλον ορθά – ότι δεν γίνεται έλεγχος. Επειδή συμβαίνει να έχω κάποια εικόνα για τα κοστολόγια των συσσιτίων των φυλακών και του στρατού, όπως επίσης και τι πληρώνουν – ή τουλάχιστον τι πληρώναν μέχρι πέρσι – ξένες ταξιδιωτικές επιχειρήσεις για το γεύμα των τουριστών που επισκέπτονταν την Ελλάδα με οργανωμένα προγράμματα περιήγησης, σε βεβαιώνω ότι αυτό το ταπεινό πεντάευρο είναι, συγκριτικά, πλιάτσικο, εις βάρος του Δημοσίου, της ΕΕ, και των φτωχοδιάβολων που στοιβάζονται στα κέντρα κράτησης. Τώρα, οι προθέσεις της φυλλάδας είναι άλλο ζήτημα.

  69. Αντιφασίστας said

    68: Έχει δίκιο η Παλιοσειρά για το πλιάτσικο, αλλά και οι προθέσεις της φυλλάδας είναι ολοφάνερες. Διάβολε, για τον Θέμο τον Κομιστή και Μαυρότρυπα μιλάμε, γνωριζόμαστε καλά σ’ αυτόν τον τόπο!

  70. spiral architect said

    Θερμώς παρακαλείσθε όπως, ίνα μην βρωμίζητε τον παρόντα ιστοχώρο, κομίζοντες εξωχώρια κόπρανα. 😛

  71. sarant said

    Μπράβο που βρήκαμε και την ιστορία της παροιμίας.

  72. freierdenker said

    63, αναφέρεται στην προσπάθεια κάποιου να σκοτώσει κάποιες ώρες.

    Εγώ τον φαντάστηκα πιο νέο, ας πούμε κάποιον που βγαίνει από το στάδιο του αιώνιου φοιτητή, κάπου στο 16ο έτος των σπυδών όταν υπάρχει πλήρης συνηδείδηση του αδιέξοδου. Η διαφορετική μου ανάγνωση οφείλεται στο γεγονός ότι δεν νομίζω ότι η διάλεξη του Μαλακάση ήταν συνειδητή αισθητική επιλογή (συνεπώς δεν έχουμε αναγκαστικά άτομο συμαβατικής αισθητικής) αλλά πιο πολύ στο στυλ είδε φως και μπήκε. Έτσι εξηγώ το γεγονός ότι βαρέθηκε, και αυτό που του έμεινε στο τέλος ήταν το όφελος των τσιγάρων, που το διαβάζω πιο πολύ ως ένδειξη απόλυτης ένδειας παρά ως τσιγγουνιά.

  73. Παλιοσειρά said

    72:
    Τα «Μικροαστικά» του Νεγρεπόντη, όμως, είναι του 1973. Ο κόσμος που περιγράφει είναι πιό κοντά στο «Αυτός και το παντελόνι του» (1957) του Καμπανέλλη, παρά στους αιώνιους φοιτητές, που μάλλον δεν ήταν γνωστό φαινόμενο την εποχή εκείνη, με εξαίρεση κάποιους έλληνες φοιτητές στην Ιταλία. Η εικόνα που μου είχε αφήσει εμένα το τραγούδι ήταν ότι μιλά γιά κάποιο μικροϋπάλληλο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, δημόσιο μάλλον παρά ιδιωτικό, εξ επαρχίας, που τον έφερε στην Αθήνα, όπου είναι μετρίως ενταγμένος, η εσωτερική μετανάστευση. Έχει ξεκινήσει, με την παλιά (μα πολύ παλιά) κλίμακα της δημοσιοϋπαλληλικής ιεραρχίαςμε τον ενδέκατο βαθμό και κάπου στα πενήντα του έχει φθάσει κάπου στον όγδοο, το πολύ στον έβδομο, αλλά αυτό είναι αμφίβολο, γιατί νομίζω οι δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης δεν εξελίσσονταν πέρα από τον έκτο ή πέμπτο βαθμό. Να θυμόμαστε φυσικά ότι αυτοί που την άρχιζαν, και ακόμη περισσότερο αυτοί που την ολοκλήρωναν τότε ήσαν πολύ λιγότεροι. Επίσης εξυπακούεται ότι δεν μιλά για τσιγκουνιά, ούτε όμως και γιά απόλυτη ένδεια, με τα μέτρα της στενεμένης εκείνης εποχής, που μάλλον εξακολουθούσαν τα τσιγάρα να πουλιούνται και χύμα και, φυσικά, κυκλοφορούσαν ένα σωρό φθηνές λαϊκές μάρκες, με βαριά, δεύτερα, καπνά, μισοξεχασμένες σήμερα – ήταν τα τσιγάρα που τότε τα λέγαν «στούκας». Ο άσσος και τα καρέλια, που εμείς τα θυμόμαστε πιό πολύ ως μόδα των πολιτικοποιημένων φοιτητών και ως αντίδραση στα Marlborough, την εποχή για την οποία μιλάει ο Νεγρεπόντης ήταν τα τσιγάρα πολυτελείας.

  74. enpi said

    Ψάχνοντας με αφορμή το άρθρο έπεσα πάνω σε αυτό. Ξέρει κάποιος κάτι περισσότερο για τον αποκλεισμό του Καρυωτάκη από τον «Νουμά»;

  75. sarant said

    72-73: Το «κι η μοναξιά αφόρητη στο σπίτι να καθήσεις» σαφώς δεν παραπέμπει σε φοιτητές, αιώνιους ή όχι. Ο φοιτητής έχει παρέες, συγκάτοικους, φίλους.

    74: Δεν έχω εντρυφήσει, αλλά έχω διαβάσει σε έγκυρη πηγή ότι ήταν φάρσα του Καρυωτάκη.

  76. Μαρία said

    75 Ούτε κι ο τίτλος βέβαια του τραγουδιού: Ο εργένης.

  77. Τι ωραίος δίσκος τα «Μικροαστικά» όμως!
    Άσχετο: Αν θυμάμαι καλά, είχε βγει σε κόκκινο ημιδιαφανές βινύλιο, ή κάτι τέτοιο.

  78. Αντιφασίστας said

    63,73: Πολύ ωραία ανάλυση, φίλε, και μας θύμισες και τα στούκας!
    http://www.slang.gr/lemma/show/stoukas_4701

  79. spiral architect said

    @77: Κόκκινο βινύλιο, εξτρίμ επιλογή για την εποχή.

  80. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    64, 67, 68. Ταυτόχρονα ο κιτρινοπολτός με τέτοια πρωτοσέλιδα αβαντάρει ή και πλασάρει τη «λύση» Ειδικές Οικονομικές Ζώνες που ήδη δρομολογείται.

    http://www.gatzoli.gr/2012/09/blog-post_9211.html

  81. spyroszer said

    Ε εντάξει ο εργένης τις χρονολογίες βαρέθηκε, μετά λέει «ευτυχώς που υπήρξαν και οι απαγγελίες».

  82. Μαρία said

    77 Όταν το είχαμε πρωτοσυζητήσει, είχα διαπιστώσει οτι το δικό μου έχει στο μεταξύ μαυρίσει. Αλλά ύστερα είδαμε μια συνέντευξη του Κηλαηδόνη που έλεγε τα ίδια για την ποιότητα του βινύλιου και παρηγορήθηκα.

    78 Υπάρχει ποστ για τα τσιγάρα.

  83. Μαρία said

    78 Πιάσε.
    https://sarantakos.wordpress.com/2010/05/25/ameripapastrato/

  84. freierdenker said

    73, 75, 76 έχει όμως μια πνευματικότητα, η πρώτη του επιλογή σινεμά ή θέατρο και τελικά διάλεξη η οποία όμως δεν τον ικανοποιεί.

    Τον μικρουπάλληλο δευτεροβάθμιας δεν τον έχω γνωρίσει προσωπικά αλλά ξέρω τον φοιτητή που εμφανίζεται στη σχολή μέχρι το 10ο ή 12ο έτος, και τότε ήδη είναι λίγο αλλού, και μετά εξαφανίζεται.

  85. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Εντάξει εδώ είναι ιστοχώρος κυρίως για λογοτεχνικό ζιαφέτι και γλωσσικά μεζέδια .
    αλλά ενώ υμείς φιλοκαλούμεν, ιδού οι μπανταχτσήδες οι ατσίδες οι πολιτικοί μας τι προκλητικά (ακόμη) ποιούν:

    http://www.gatzoli.gr/search/label/%CE%A0%CE%9F%CE%9B%CE%99%CE%4%CE%99%CE%9A%CE%97

  86. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    ωχ, φιλοκαλείτε

  87. Αντιφασίστας said

    83: Ευχαριστώ, πολύτιμη Μαρία! Ελπίζω να μη σερφάρει ο Γιωργάκης και βρούμε κάναν διαολομπελά. Κλειστός χώρος θεωρείται το Διαδίκτυο; 🙂

  88. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Οι άνδρες του σπιτιού με επέπληξαν διότι το gatzoli είναι λέει λέξη – υποτιμιτικό για τους στρατιωτικούς στον Έβρο. Επομένως μπορεί να είναι τίποτα «εθνοσφυριγμένοι» ή στρατολάτρες που γράφουν εκεί και να προσέχω. Απήγανο να εξαγνίσω το χώρο αν είναι έτσι .Αυτο που είδα ήταν το:
    <>

  89. sarant said

    88: Ό,τι μπαίνει σε αγκύλες χάνεται για πάντα. Γκατζόλι λένε το γαϊδούρι στον Έβρο (ιδίως στο Σουφλί) και έτσι οι φαντάροι αποκαλούν Γκατζολία τον Έβρο.

  90. Αντιφασίστας said

    Eγώ πάλι, Έφη και φίλοι, βλέπω ότι τους ενόχλησε η περιφορά του φέρετρου και όχι το φονικό. Άλλωστε ο φουκαράς ο Πακιστανός »σκοτώθηκε σε επεισόδιο με δύο Έλληνες». Να συλληφθεί το επεισόδιο!

  91. Αντιφασίστας said

    Ουπς! Ξέχασα το λίκνο:
    http://www.gatzoli.gr/

  92. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Δεν είναι κουτσομπολιό. Εκτός ύλης, μάλλον.
    ΦΕΚ: ΥΟΔΔ 340 / 20-7-2012

  93. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Ατύχησα εντελώς. Η σελίδα που είχα μπρος μου ήταν ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ αυτής της γκατζολιολακούβας όπου ανέφερε το διορισμό των συζύγων Σταϊκούρα και Μπαλτάκου.
    Τώρα θυμήθηκα. μες την ταραχή μου ότι στα παιδικάτα μου, το γαϊδουράκι του γείτονα παπού το φώναζε Καζόλιο. Προφανώς ήταν παραλλαγή του γκαζόλιο. Ουδέν κακόν αμειγές…΄Μένω στο ονάριον.

  94. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    90. Το είδα τώρα και χούγιαξα τον εαυτό μου.Είναι βέβαιο ότι αυτοί θα έλεγαν, αν υπήρχαν, όταν δολοφονήθηκε ο Αλέξης, ότι ήταν λάθος του που πήγε στα Εξάρχεια.Δεν τους χαλαλίζω άλλο κλικ, ύστερα από την ανάδειξη της περιφοράς κι όχι του φονικού. »Να δημεύσουν άμεσα και το ποδήλατο» δε λες

  95. Ωραία ανάρτηση.

    7. Πολύ ωραίο Σοφία!

    Βιαστικά κάπως διάβασα τα σχόλια… Και είναι ίσως αργά για επίλυση αποριών, όπως: ήταν ο Καρυωτάκης πρόδρομος του μοντερνισμού της «γενιάς του 30»;
    Σχετικά με τις διώξεις του (συνεχείς μεταθέσεις), υπάρχουν μαρτυρίες ότι εκτός από τη συνδικαλιστική του δράση, γνώριζε πολλά και για ατασθαλίες που είχαν γίνει στην Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων, όπου εμπλεκόταν και ο υπουργός Υγιεινής και Πρόνοιας Μιχάλης Κύρκος (πατέρας του Λεωνίδα). Η εφημερίδα Εμπρός μάλιστα κατηγόρησε ευθέως τον υπουργό ως υπεύθυνο για την αυτοκτονία του ποιητή. Η εποχή ήταν ζόρικη. Μην ξεχνάμε ότι τη χρονιά της αυτοκτονίας του, ψηφίστηκε το ιδιώνυμο από την κυβέρνηση Βενιζέλου. Ο πατέρας του είχε απολυθεί το 1917 από το Δημόσιο ως αντιβενιζελικός, βασιλικός βέβαια αυτός (αφού είχαν προηγηθεί συνεχείς μεταθέσεις).
    Ο Τάσος Ψαρράς, που σκηνοθέτησε και την ενδιαφέρουσα σειρά για τον ΚΚ στην ΕΡΤ, έχει κάνει έρευνα σε πρωτογενείς πηγές :

    http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=37916

  96. Γς said

    62: (Μαρία)

    >που μας χάρισε και το θαυμάσιο πλεζίρ ντ’ αμούρ

    Από τον Ζον Πιέρ Κλαρίς ντε Φλοριάν στην Σελεστίνη του
    Ζον Πωλ Εζίντ Μαρτινί κι από κει
    Εκτόρ Μπερλιόζ.

    Πλεζίρ ντ’ αμούρ στη Φλάνδρα, Λιλ, Παρίσι, Αθήνα, Γιάννενα, Σαλονίκη.
    Σαγκρέν ντ’ αμούρ για «τούτε λα βίε»

    Μαρί, μου χάλασες (έφτιαξες) τη νύχτα μου.

    -Μην πίνεις παιδάκι μου (η δικιά μου εδώ)

  97. Γς said

    96:
    >Πλεζίρ ντ’ αμούρ στη Φλάνδρα, Λιλ, Παρίσι, Αθήνα, Γιάννενα, Σαλονίκη.

  98. Μπουκανιέρος said

    13 Συγγνώμη κιόλας για τη διόρθωση αλλά μου κάθισε και δεν μπορεί να μου φύγει:

    Irride / L’un l’altro ogni mortal = Περιγελάει ο ένας τον άλλο κάθε θνητός.
    Και το «Tutti gabbati!» εννοεί μάλλον «όλοι χλευασμένοι» – «όλοι χλευάζονται» θα λέγαμε πιο ελεύθερα.

  99. @7 – Σοφία!!! Συγκινητικό!

    Ααααχ, αχ! αγαπητή Σοφία,
    τα λόγια σας όλο ουσία!
    Σίγουρα θα καταλαγιάσει
    η πίκρα αυτή του Μαλακάση…

    Ο Μαλακάσης πάντα μ’ άρεσε! Είναι μέσα στην δεκάδα των αγαπημένων μου ποιητών. Αυτή η ευφυής λιτότητα, τα λίγα αλλά περιεκτικά λόγια, οι περίτεχνες λέξεις και το λυρικό του πάθος, με μάγευαν από μικρή! Στον Μαλακάση -αν καλοθυμάμαι- πρωτοσυνάντησα την ελευθερία του μέτρου.

    Να! κι από το Νουμά (ΟΚΤ. 1920) η γονυκλισία τού νεαρού ποιητή Καρυωτάκη για τον δάσκαλο Μαλακάση -πριν τα γέλια και τα..κλάμματα! (Το ποίημα μπήκε μετά στα «Νηπενθή» – 1921).

    ΓΥΡΙΣΜΟΣ
    (στον ποιητή Μαλακάση)
    … Άσωτο φτάνω εγώ παιδί πάλι σε σας να λυγιστώ
    στην αύρα σα λουλούδι,
    χώμα, ουρανέ και θάλασσα της Αττικής, που σας χρωστώ
    τα πάντα, το Τραγούδι.

    Κ. Γ. ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ

  100. Αντιφασίστας said

    Μετά από αυτά που γράφει και η Μισιρλού, θα πρέπει να διαβάσω πιο σοβαρά τον Μαλακάση. Να ένα από τα καλά αυτού του ιστότοπου: βοηθάει στο άνοιγμα του μυαλού και στην υπονόμευση των προκαταλήψεων.

  101. nikos__alfa said

    Πολύ ενδιαφέρουσα ανάρτηση.
    Σοφία εξαιρετικό, θαυμάσιο!

  102. Γνωστός και μη εξαιρετέος, ο Πετεφρής κάνει μια τρυφερή παραμπομπή στο «Δάσος» του Μιλτιάδη Μαλακάση.

  103. Σοφία Λιλιμπάκη said

    Φίλε Νίκο, στην εξαιρετική πράγματι επιφυλλίδα, με την απολαυστική σοδειά της φιλολογικής σου έρευνας, θέλω να κάνω μια πολύ μικρή διόρθωση: Την αξιόλογη εφημερίδα “Ελευθέρα Γνώμη” δεν την έκλεισε η δικτατορία του Μεταξά. Συνέχισε να κυκλοφορεί και μετά την 4η Αυγούστου, μέχρι το τέλος του 1936, αφού βέβαια πρώτα αναγκάστηκε ν’ αλλάξει γραμμή. Σκοπεύω να παρουσιάσω ένα δημοσίευμα από εκείνα τα φύλλα.

  104. sarant said

    103: Περίεργο, κάτι τέτοιο γράφει ο Μάγιερ στην Ιστορία του ελλ. τύπου, εκτός αν το διάβασα βιαστικά. Περιμένω να δω την ανάρτησή σου.

  105. Αχου κυρία Κολοτούρου!
    κι αν την ιδέα ενός πούρου
    είχατε μέσα στο μυαλό σας
    καθώς αυγό έχει ο κόλος κλώσας,
    στου ποιητικού σας όμως πάγκου
    φτηνά μοστράρουνε Ματσάγγου.
    Τον Μαλακάση διακονείτε;
    Τι σας κρατεί απ’ το να το πείτε;
    Μας λέτε «πλάνη»-ποια ειν’ η πλάνη;
    Νόημα κανείς μ’ αυτό δε βγάνει.
    Με στίχους κι αν μεθούν οι νέοι
    αυτό στο θέμα σας πώς δένει;
    Α-νόητο τελείως ποίημα
    ωσάν ερήμου ένα κύμα.
    Κι όταν ο Κώστας εποιούσε
    Ο Μίλτος ζούσε: ας μιλούσε.
    Για Καρυωτάκη ας μη μιλάμε.
    Ότι κι αν πούμε βλαστημάμε.
    Θεός αυτός. Ας αρκεστούμε
    Το έλεός του να ζητούμε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: