Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Μνήμη Δημήτρη Σαραντάκου (1929-2011)

Posted by sarant στο 17 Δεκέμβριος, 2015


Σήμερα συμπληρώνονται τέσσερα χρόνια από τη μέρα που χάσαμε τον πατέρα μου, τον Δημήτρη Σαραντάκο. Παρόλο που τον θυμόμαστε διαρκώς στο ιστολόγιο, αφού κάθε δεύτερη Τρίτη βάζω σε συνέχειες ένα κομμάτι από κάποιο βιβλίο του, αισθάνθηκα την ανάγκη να τιμήσω σήμερα τη μνήμη του, όχι γράφοντας κάποιο καινούργιο κείμενο -δεν είμαι έτοιμος, ας πούμε- αλλά αναδημοσιεύοντας το μεγαλύτερο μέρος από τη νεκρολογία που είχα γράψει την επόμενη μέρα από τον θάνατό του. Το σημερινό άρθρο έχει αρκετές ομοιότητες με το αυριανό, και δεν αποκλείεται το αυριανό να με παρακίνησε για το σημερινό. Επίσης, συμπληρώνω τη νεκρολογία με ένα επεισόδιο από τη ζωή του πατέρα μου που το έμαθα πρόσφατα από έναν φίλο του, με τον οποίο βρέθηκα χάρη στο Διαδίκτυο.

Δημήτρης Σαραντάκος (1929-2011)

mimis_jpeg_χχsmallΟ πατέρας μου, ο Δημήτρης Σαραντάκος, Μίμης για τους κοντινούς του, έφυγε από κοντά μας εντελώς ξαφνικά, χτες, 17 Δεκεμβρίου 2011.

Γεννήθηκε στη Μυτιλήνη, στις 8 Ιανουαρίου 1929, μοναδικό παιδί του Νίκου Σαραντάκου, μανιάτη τραπεζικού υπαλλήλου με έφεση στην ποίηση, τον ραδιοερασιτεχνισμό και τη χημεία, και της Ελένης Μυρογιάννη, ντόπιας δασκάλας και ποιήτριας. Τελείωσε το δημοτικό και το γυμνάσιο στη Μυτιλήνη. Συμμετείχε στην εθνική αντίσταση ως επονίτης -ο πατέρας του ο Νίκος ήταν άλλωστε στέλεχος του ΕΑΜ. Για τα μαθητικά του χρόνια έχει γράψει στο βιβλίο του «Μαθητές και δάσκαλοι«, ενώ μια αφήγηση με αναμνήσεις από την Κατοχή υπάρχει εδώ.

Ο παππούς μου είχε την τύχη να τον κυνηγήσει το μεταπελευθερωτικό κράτος πολύ νωρίς κι έτσι αθωώθηκε στη στημένη δίκη για «στάση», διότι τα δικαστήρια κρατούσαν ακόμη κάποια προσχήματα. Όμως, απολύθηκε από την τράπεζα και η οικογένεια εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπως και τόσοι κυνηγημένοι αριστεροί. Εκεί, για κάμποσα χρόνια έβγαζε το ψωμί της οικογένειας φτιάχνοντας πορσελάνινα κουκλάκια. Ο Δημήτρης Σαραντάκος πέρασε στην Ιατρική, αλλά την εγκατέλειψε στο πρώτο έτος λόγω ασυμφωνίας χαρακτήρων. Ξαναέδωσε εξετάσεις και πέρασε χημικός μηχανικός στο ΕΜΠ. Το 1953 πήρε το πτυχίο του και μετά τη στρατιωτική του θητεία δούλεψε στην τεχνική εκπαίδευση, σε χημικές βιοτεχνίες, αργότερα υπάλληλος στον ΕΟΤ (της εποχής του Μον Παρνές, αρχές δεκαετίας 1960) και από τα μέσα της δεκαετίας του 1960 ελεύθερος επαγγελματίας με μια μικρή εταιρεία μονωτικών και στεγανωτικών υλικών, την ΤΕΜΣΑ (χαριτολογώντας λέγαμε ότι σημαίνει Τεχνική Εταιρεία Μίμης Σαραντάκος – Αλέκος, αλλά φυσικά δεν ήταν αυτή η σημασία, κι άλλωστε o συνεταιρισμός με τον Αλέκο χάλασε νωρίς).  Το 1958 παντρεύτηκε την Αγγελική (Κική) Πρωτονοταρίου από την Αίγινα. Έκαναν τρία παιδιά, τον Νίκο (εγώ είμαι αυτός), την Λένα και την Έφη και είχε την τύχη να χαρεί πέντε εγγόνια. Ένα εκτενές αυτοβιογραφικό κείμενό του, απόσπασμα από το ανέκδοτο βιβλίο του «Εφτά ευτυχισμένα καλοκαίρια» μπορείτε να διαβάσετε εδώ. [Τα «Εφτά ευτυχισμένα καλοκαίρια» έχουν επίσης παρουσιαστεί από το ιστολόγιο]

Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 προσλήφθηκε μηχανικός στην Αγροτική Τράπεζα, από την οποία συνταξιοδοτήθηκε το 1990. Μετά τη συνταξιοδότησή του επιδόθηκε στο γράψιμο και συνέχισε τις πολλές και ποικίλες άλλες δραστηριότητες «ουχί παραδεδεγμένης χρησιμότητος» στις οποίες πάντοτε επιδιδόταν. Τα τελευταία χρόνια συμμετείχε στην Εταιρεία Διάσωσης Ιστορικών Αρχείων (ΕΔΙΑ), ιδρυτικό μέλος και μέλος του ΔΣ. Μετά τη συνταξιοδότησή του περνούσε αρκετόν καιρό στην Αίγινα, όπου εξέδιδε την εφημερίδα «Το Φιστίκι», σατιρική, φωταδιστική, αποκαλυπτική, που πέρασε από πολλές ενσαρκώσεις, στα τελευταία περιοδικό και ακόμα πιο τελευταία ιστολόγιο. Συνεργαζόταν επίσης με διάφορα έντυπα, ταχτικά με την εφημερίδα Εμπρός της Μυτιλήνης με ένα άρθρο, κάθε Τρίτη, που είχα καθιερώσει να αναδημοσιεύω στο ιστολόγιο. Δείτε και μια παρουσίαση του πατέρα μου από το Εμπρός.

Από νέος συμμετείχε στο αριστερό κίνημα. Μέλος του παράνομου ΚΚΕ από το 1955 και της ΕΔΑ στη συνέχεια και μετά τη μεταπολίτευση πάλι με το ΚΚΕ, για πολλά χρόνια συνδικαλιστής στο χώρο των μηχανικών, στον Πανελλήνιο Σύλλογο Χημικών Μηχανικών και στην αντιπροσωπεία του ΤΕΕ, κάποτε υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος Αθηνών. Με τη διάσπαση του 1991 πέρασε στον Συνασπισμό και μέχρι το τέλος διατηρούσε ζωντανό το όραμα μιας άλλης κοινωνίας, παρόλη την κατάρρευση των βεβαιοτήτων (σχετικό είναι και το βιβλίο του «Απάντηση σε πέντε ερωτήματα«).

Έχει γράψει τα βιβλία:

“Στοιχεία Χημείας”, Αναξαγόρας, Πειραιάς 1958,
“Στεγανώσεις και στεγανωτικά υλικά”, Αθήνα 1964,
“Χαράλαμπος Κανόνης. Η ζωή και ο θάνατος ενός Ανθρώπου”, Αθήνα 1987 [Μπορείτε να το κατεβάσετε από εδώ]
Απάντηση σε πέντε ερωτήματα, Αθήνα 1991,
Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης, Ερατώ, Αθήνα 1996. [Το δημοσιεύουμε εδώ σε συνέχειες]
Οι εσταυρωμένοι σωτήρες. Ο ζηλωτής, ο πρίγκηπας και ο διδάσκαλος, Εντός, Αθήνα 1998
Τα έπη των Αριμασπών, Βιβλιοπέλαγος, Αθήνα, 2004
Γιατί η θεία μου μπορεί και να πήγε στον παράδεισο, ιδιωτική έκδοση, Αθήνα 2006
Οι αρχαίοι είχαν την πλάκα τους, Γνώση, Αθήνα 2008
Μαθητές και δάσκαλοι, ιδιωτική έκδοση, Μυτιλήνη 2008
Τι μας έμαθαν επιτέλους οι αρχαίοι Έλληνες;”, Γνώση, Αθήνα 2010
«Η αποκρουστέα μυθολογία«, Αιολίδα, Μυτιλήνη 2011
«Σχίζοντας τις γραμμές των οριζόντων«, Γνώση, Αθήνα 2011

Τα βιβλία που έβγαλε στη Γνώση διακινήθηκαν καλά και είχαν μεγάλη επιτυχία. Κάποια άλλα, όπως το Έπος των Αριμασπών, ένα μυθιστόρημα με ένα εξαιρετικό εύρημα, ατύχησαν στη διακίνηση και δεν βρήκαν την απήχηση που άξιζαν. Ανέκδοτα μένουν κάμποσα έργα, μερικά τελειωμένα, όπως το Γλώσσες και γραφές στο προϊστορικό Αιγαίο Ο Βενετσιάνικος καθρέφτης (τρεις νουβέλες φαντασίας για την αριστερά και τον εμφύλιο, που εκδόθηκε το 2012 μετά τον θάνατό του), ή τα Εφτά ευτυχισμένα καλοκαίρια(αυτοβιογραφικό). Θα τα εκδώσουμε, στην ανάγκη και σε ηλεβιβλίο. Κάπως πιο δύσκολα είναι τα πράγματα με τα μισοτελειωμένα ή μισοαρχινισμένα βιβλία: τη μέρα που έγινε το κακό, ο πατέρας μου έγραψε και τύπωσε μια ανασκόπηση των βιβλίων που είχε στα σκαριά, κάτι που έκανε σε τακτά διαστήματα. Εκεί γίνεται λόγος για πάνω από δέκα βιβλία που είχε αρχίσει να γράφει, χώρια τις ιδέες για άλλα τόσα βιβλία (παράδειγμα: Χαμαί πέσαι δαίδαλος  αυλά  Η επικράτηση των Χριστιανισμού, δοσμένη ως μυθιστόρημα και με απόψεις από την πλευρά των εθνικών. Σε προσχέδιο).

Μόνο που δεν πρόλαβε… Το πρωί της Παρασκευής 16/12 μιλήσαμε, είχα μόλις έρθει απέξω για τα Χριστούγεννα. Ύστερα βγήκε στη γειτονιά για τις δουλειές του, πήγε στο ταχυδρομείο, στο βιβλιοπωλείο, τέτοια. Το μεσημέρι δεν ήθελε να φάει, είχε δυσφορία. Το απόγευμα δεν αισθανόταν καλά. Τον μεταφέραμε στο νοσοκομείο με μηδέν πίεση, σχεδόν αμέσως έπεσε σε κώμα και έφυγε σε λιγότερο από 24 ώρες από την εκδήλωση των πρώτων συμπτωμάτων: εμβολή μεσεντερίου ή κάτι τέτοιο. Έφυγε ακμαίος, χωρίς να υποφέρει, χωρίς να κουραστεί και να μας κουράσει, αλλά τόσο απότομα και αναπάντεχα που θα μας πάρει καιρό να το συνειδητοποιήσουμε.

Πριν από λίγο καιρό, με πλησίασε ένας φίλος από το Φέισμπουκ, αρκετά μεγαλύτερος από εμένα, που ήταν συνάδελφος του πατέρα μου στον ΕΟΤ, αν και αρκετά νεότερος από εκείνον. Μου είπε διάφορα περιστατικά για τον πατέρα μου, που κάμποσα τα ήξερα. Ένα από αυτά που αγνοούσα δείχνει την αθεράπευτη αισιοδοξία του πατέρα μου, ιδίως όταν ήθελε να εμψυχώσει άλλους.

Λοιπόν, καμιά δεκαπενταριά μέρες μετά τη δικτατορία του 1967, ο συνάδελφος του πατέρα μου κατέβαινε την Πανεπιστημίου μαζί με τον δικό του πατέρα, και μπροστά στην Εθνική Βιβλιοθήκη συναντήθηκε με τον πατέρα μου, ο οποίος ανέβαινε τον δρόμο προς Σύνταγμα. Καθώς ήταν κι οι τρεις ομοϊδεάτες, πήγαν λίγο παράμερα να τα πουν για λίγο. Οι άλλοι δύο, πατέρας και γιος, ήταν μέσα στα μαύρα πανιά, οπότε ο πατέρας μου, ίσως για να τους δώσει θάρρος, ίσως και επειδή το πίστευε, τους λέει:

— Μη φοβάστε, όπου να’ναι πέφτουν. Τα έχουν κάνει πάνω τους, δεν ξέρουν από πού να φύγουνε!

Η αισιόδοξη πρόβλεψη δεν επαληθεύτηκε.

Ο ίδιος, άλλωστε, δεν έκρυβε πως ήταν αισιόδοξος. Το βιβλίο του «Απάντηση σε πέντε ερωτήματα» τελειώνει ως εξής:

Τέλος για την αισιοδοξία, απ’ αυτήν πια διαθέτω άφθονη. Οικογενειακό μας γνώρισμα. Πιστεύω πως τελικά θα δικαιωθώ από τις εξελίξεις. Θυμάμαι πως το Νοέμβρη του 1941, τότε που οι γερμανοί είχαν φτάσει έξω από τη Μόσχα, κι όλα φαίνονταν πως είχαν χαθεί, ο πατέρας μου αποφάσισε να μάθει ρωσικά, με την πεποίθηση πως οι ρώσοι θα νικούσαν.

Και δεν έπεσε έξω.

Θα θυμόμαστε για πάντα τον Δημήτρη Σαραντάκο.

 

 

Advertisements

61 Σχόλια to “Μνήμη Δημήτρη Σαραντάκου (1929-2011)”

  1. Neo Kid phone home said

    Sweet memory.Eternal Trust. RIP

  2. gpoint said

    Καλημέρα

    συγκινητικό

    αυτούς που θυμόμαστε ο θάνατος δεν τους αγγίζει. Λησμονιά είναι ο θάνατος.

  3. spiral architect said

    Καλημέρα.
    Να ζήσετε να τόνε θυμόσαστε. 🙂

  4. Κουνελόγατος said

    Και τα βιβλία του -διάβασα κάμποσα- έχουν πολύ μεγάλο ενδιαφέρον. Να είσαι καλά να τον θυμάσαι.

  5. Γς said

    Θυμόμαστε πάντα τον Δημήτρη Σαραντάκο

  6. atheofobos said

    Είναι πολύ σημαντικό να είναι κανείς αισιόδοξος. Όπως είπε και ο Karl Popper:
    Οι απαισιόδοξοι έχουν συνήθως δίκιο. Αν όμως η ανθρωπότητα έφτασε
    ως εδώ, αυτό το χρωστάει στους αισιόδοξους.

    Και ο πατέρας σου ότι δημιούργησε στην ζωή του αυτό οφείλεται, παρά τα δύσκολα χρόνια που πέρασε, στο ότι, χάρις στην αισιοδοξία του, δεν το έβαλε ποτέ κάτω.
    Ευτυχώς η μνήμη του θα διατηρείται όσο υπάρχουν και τα βιβλία του.

  7. Andreas S said

    Έτσι, να τον θυμάσαι στα καλύτερα του.
    Έχω την άποψη ότι όσο κρατάμε συμπεριφορές, χούγια, λέξεις, όσο μαγειρεύουμε φαγητά που μας έμαθαν, επισκεπτόμαστε μέρη που πήγαμε μαζί τους, με κάποιο τρόπο είναι κοντά μας.

  8. Πάνος με πεζά said

    Καλημέρες ! Ακόμα κι από τη «γνωριμία» μέσα από αυτές τις σελίδες, κατάλαβα ότι ήταν πολύ σημαντικός άνθρωπος. Να τον θυμάστε. Κι ας μην ξεχνάμε τον ποιητή μας, «Όσους δεν πήρε η μοναξιά, τους έχει πάρει ο θάνατος, …νύχτα τους πήρε και καπνός, και μας φιλούν στον ύπνο μας»…

    Συμπτωματικά, η ημερομηνία είναι κοντά και στο δικό μου πατέρα, που στις 14 έκλεισε δέκα στρογγυλά χρόνια «μακριά μας».

    (ένας που δεν έμαθε ποτέ του γερμανικά, άρα αισιόδοξος 🙂 )

  9. Alexis said

    Πολύ ωραίο!
    Να τον θυμάστε πάντα με αγάπη!
    Έριξα μια γρήγορη ματιά στο «Απάντηση σε πέντε ερωτήματα» (ίσως το διαβάσω όλο αργότερα, αν προλάβω).
    Άραγε τι θα έλεγε σήμερα, αν ζούσε, για την Ενωμένη Ευρώπη και τη συμμετοχή της χώρας μας σ’ αυτήν;

  10. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια και για τα καλά σας λόγια!

    8τέλος: 🙂

  11. ilias said

    Να ζήσουμε να τον θυμόμαστε Νίκο.

  12. cronopiusa said

    Ζει………………….

    Καλή σας μέρα!
    Να ζήσετε να τόνε θυμόσαστε και να μας ομορφένεται το κόσμο με τη θύμησή σας…

  13. nickel said

    Μια σχέση, μαζί και χώρια, που θαύμαζα και θαυμάζω. Τέτοιες σχέσεις γλυκαίνουν όλη μας τη ζωή.

  14. sarant said

    Eυχαριστώ πολύ για τα νεοτερα! Νάστε καλά!

  15. Παναγιώτης Κ. said

    Η αισιοδοξία και η απαισιοδοξία είναι έννοιες της ψυχολογίας και δεν έχουν σχέση με την ψυχρή ανάλυση των ζητημάτων που μας απασχολούν.
    Κάπως έτσι απαντάνε εκείνοι που τα βλέπουν μαύρα και εμείς τους λέμε απαισιόδοξους.

    Μου ταιριάζει η ρήση: » Είμαι αισιόδοξος διότι δεν κερδίζω κάτι με το να είμαι απαισιόδοξος». Με αυτή πορεύομαι στη ζωή.

    Έχω διαβάσει το βιβλίο του Δημήτρη Σαραντάκου, » Οι αρχαίοι είχαν την πλάκα τους » και κάθε άλλο παρά πλάκα έχει. Βρήκα σε αυτό ενδιαφέροντα πράγματα και μπορώ να πω ότι σε παρακινεί να ασχοληθείς με την αρχαιότητα.

  16. Ανδρέας said

    Νάναι καλά όπου κι αν είναι Νικοκύρη.
    Το βιβλίο Γλώσσες και γραφές στο προϊστορικό Αιγαίο υπάρχει τρόπος να το βρούμε;
    Καλημέρα και από δω.

  17. sarant said

    Ανδρέα, δεν έχει εκδοθεί σε βιβλίο, θα δω μήπως το βγάλω σε ηλεκτρονική μορφή.

  18. ΚΑΒ said

    .>>Έφυγε ακμαίος, χωρίς να υποφέρει, χωρίς να κουραστεί και να μας κουράσει, αλλά τόσο απότομα και αναπάντεχα που θα μας πάρει καιρό να το συνειδητοποιήσουμε.

    Συμφοράς το μεν απροσδόκητον αφόρητον (το δε προεγνωσμένον οιστότερον). Ηλιόδωρος,2,24

    .Οι καλοί δεν πεθαίνουν ποτέ.

    .Να ζήσετε να το θυμάστε όπως άλλωστε κι εμείς που θα τον έχουμε στη μνήμη μας από τα βιβλία του που γοητεύουν τον αναγνώστη τους.

  19. Ναι, κι εμένα με εντυπωσίασε το «Έφυγε ακμαίος, χωρίς να υποφέρει, χωρίς να κουραστεί και να μας κουράσει, αλλά τόσο απότομα και αναπάντεχα που θα μας πάρει καιρό να το συνειδητοποιήσουμε.»

    Ίσως είναι καλύτερα έτσι και για τις δύο πλευρές: η μακρόχρονη κι επίπονη αναχώρηση δεν συμφιλιώνει κανέναν από τους εμπλεκόμενους με την ιδέα του Θανάτου.

    Να ζείτε/ζούμε καλά κι αισιόδοξα για να τον θυμόσαστε/μαστε. ❤

  20. sarant said

    19 Δίλημμα είναι κι αυτό…

  21. 20

    Έχασα πρόσφατα φίλο εκλεκτό από πολύχρονη και πολυβάσανη ασθένεια και καθόλου δεν είχα προετοιμαστεί για το κενό που άφησε. 😦

  22. Elisabeth P said

    Σας θαυμάζω (και) για την τιμή προς τον πατέρα σας!

  23. sarant said

    21 Άσε…

    22 Να είστε καλά!

  24. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    O απαισιόδοξος είναι ένας αισιόδοξος με εμπειρία…

  25. Spyridon said

    Ο Βασίλης Ραφαηλίδης χρησιμοποιούσε έναν ορισμό που μου άρεσε πολύ. Δεξιός είναι αυτός που αγαπάει τον εαυτό του, ο αριστερός είναι ερωτευμένος με όλο τον κόσμο.
    Ορισμός που ξαναθυμήθηκα αρκετές φορές διαβάζοντας κείμενα του πατέρα σου αρκετά από το φυστίκι αν δεν κάνω λάθος.

    Σήμερα αγόρασα έναν δίσκο 33 στροφών του 1977, «Piazzola 77».
    Αυτό ακούω διαβάζοντας το σημερινό κείμενο.
    Μου φάνηκε ωραία μουσική υπόκρουση.

  26. Πάνος με πεζά said

    Aλλά κι ο αισιόδοξος είναι ένας πρώην απαισιόδοξος, με εμπειρία.

  27. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    Σε καμιάν ώρα φεύγω για αεροδρόμιο, οπότε θα τα πούμε αύριο πάλι -από τα πάτρια.

  28. gbaloglou said

    Καλοτάξιδος … και να τον θυμάστε με αγάπη!

  29. leonicos said

    Χαίρε υιέ υπερόχου ανδρός, υιού υπερόχου ανδρός!

  30. leonicos said

    Χαίρετε θυγατέρες υπερόχου ανδρός, υιού υπερόχου ανδρός, υιού υπερόχου ανδρός

  31. leonicos said

    Ο Γς τα έγραψε αυτά. Γιατί βγαίνουν με τ’ όνομά μου;
    Εγώ ποτέ δεν θα έγραφα τέτοιες υπερβολές.

  32. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Ο θάνατος είναι μεγάλη φουστιά του θεού απέναντί μας.Μα να το ξέρουμε απ΄όταν γεννιόμαστε; Ας άφηνε πότε πότε μερικούς αιώνιους να ελπίζουνε όλοι οι ζωντανοί πως θα ΄ναι κι αυτοί τυχεροί.
    Οι επιμνημόσυνες αναφορές ανοίγουν την πληγή σ΄όλους μας που είμαστε ήδη ορφανοί απ τον έναν ή και τους δυο γονείς.Η μητέρα μου πέθανε επίσης απροειδοποίητα και όρθια κυριολεκτικά. Πήγε στο μπάνιο,ακούμπησε στο νιπτήρα με τα δυο της χέρια κι έφυγε.Στην αγκαλιά του αδελφού μου λίγα λεπτά μετά, άφησε τον τελευταίο μικρό αναστεναγμό.
    Μίμη Σαραντάκο υπήρξες καλός ζευγάς. «Πολύν σπόρον έσπειρες» και να, σ΄αγαπούμε κι εμείς που δε σε συναντήσαμε. Σε διαβάζουμε και σε μνημονεύουμε όπως οι δικοί σου. Ας είν΄ η μνήμη σου παντοτινή όπως σου πρέπει.

  33. Ηλεφούφουτος said

    Να επαναλάβω με την ευκαιρία πόσο είχα απολαύσει τα Έπη των Αριμασπών. Περίεργο όντως που δε βρήκαν απήχηση.
    Άξιος ο Δημήτρης Σαραντάκος και για το έργο του και για τη συνέπειά του!

    Να ζήσετε, να τον θυμόσαστε και να εμπνέεστε απ’ αυτόν!

  34. Γιάννης Ιατρού said

    Νίκο, το καλύτερο μνημόσυνο είναι η σχεδόν καθημερινή αναφορά στον άξιο πατέρα σου, όχι μόνο από σένα κι όχι μόνο από αυτό εδώ το ιστολόγιο. Νάσαι καλά να τον θυμάσαι, όπως όλοι μας.

    32α ΕΦΗ, πολύ ωραιο αυτό που έγραψες 🙂

  35. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    34.β Ε μα μου τη δίνει 🙂
    Η τέχνη κι ο έρωτας βέβαια είναι σοβαρά αντίβαρα της φρίκης του.
    Πα ΄να τσιμπολογήσω λίγη παρηγοριά εδώ:
    http://floroieikastikoi.blogspot.gr/2015/12/blog-post_16.html
    και μετά εδώ,αν προλάβω
    http://popaganda.gr/cinema-oi-tainies-tis-evdomadas-mexri-16-12/

  36. […] τον χαρακτήριζε και δεν πρέπει να είναι σύμπτωση πως, στο αφιέρωμα που έκανε σήμερα ο Νίκος, διάλεξε απ’ όλα τα χαρακτηριστικά του να αναφέρει […]

  37. Να τον θυμάσαι τον πατέρα σου Νοικοκύρη! Ας είναι αιώνια η μνήμη του!

  38. nikiplos said

    Να είστε γεροί να τον θυμάστε, αλλά και να τον εκδόσετε, κυρίως γιατί τούτες τις μέρες (που ο άνεμος μας κυνηγά) χρειζόμαστε αρκετή από τη δύναμη που είχαν εκείνοι οι παλιοί άνθρωποι που αφενός είχαν δεί το χάρο με τα μάτια τους από νέοι, αφετέρου δεν βασίζονταν παρά μόνο στα χέρια και το μυαλό τους… μερικές φορές σκέφτομαι πως μαλθακέψαμε έτσι, πως χάσαμε τη δύναμη αυτή… που πήγε λίγη, τόση δα από την πίστη τους…

  39. Γς said

    Από το ΦΒ τώρα:

    Nikos Sarantakos traveling to Athens, Greece from Zürich Airport.

  40. Γιάννης Ιατρού said

    39: Μαρτυριάρη 🙂

  41. gmich said

    Μέσα από τα κείμενα του που δημοσιεύεις και διαβάζουμε έγινε και δικό μας άνθρωπος . Να ζήσετε να τον θυμόσαστε.

  42. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Δεν τον χάσατε ξαφνικά τον πατέρα σου Νίκο, έτσι γεμάτος που ήταν από εμπειρίες και σοφία, είχε αποφασίσει από καιρό την μετάβασή του στην διάχυτη αστρική ύλη, δεν χάνονται ξαφνικά τέτοιοι άνθρωποι, έχουν άλλη σχέση με τον θάνατο, αυτοί αποφασίζουν. Πάντα στέλνουν προειδοποιητικά μηνύματα οι Μεγαλοι άνθρωποι, απλώς δεν μπορούσατε ή δεν θέλατε να τα δείτε.
    Είστε τυχεροί όσοι ζήσατε από κοντά την μαγεία του, νάσαι καλά που μοιράζεις και σε μάς λίγη από αυτήν.

    Δεν ξέρω γιατί, αλλά από τα αναγνώσματα αυτών των χρόνων εδώ, έχω συνδέσει τον Δημήτρη Σαραντάκο με αυτό το ποίημα του Καβάφη, το αφιερώνω στην μνήμη του.

    Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
    να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
    γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
    Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
    τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
    τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
    αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
    συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
    Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
    τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
    αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
    αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

    Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
    Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι
    που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
    θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους·
    να σταματήσεις σ’ εμπορεία Φοινικικά,
    και τες καλές πραγμάτειες ν’ αποκτήσεις,
    σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους,
    και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
    όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά·
    σε πόλεις Aιγυπτιακές πολλές να πας,
    να μάθεις και να μάθεις απ’ τους σπουδασμένους.

    Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
    Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.
    Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
    Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·
    και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,
    πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
    μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

    Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.
    Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
    Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

    Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
    Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
    ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.

  43. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    20 – «Δίλημμα είναι κι αυτό.» Για όσους έχουμε ζήσει και τις δύο εμπειρίες, δεν υπάρχει κανένα δίλημμα, η μακρόχρονη είναι ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ, ειδικά όταν πρόκειται για νέους όπως η ξαδέρφη μου η Σοφία που πέθανε στα 26, μετά από μάχη τριών χρόνων με τον καρκίνο, κι αφού έγινε από κουκλάρα, φάντασμα.

    Υ.Γ – Κι ο πατέρας μου σχετικά νέος πέθανε (43) αλλά ήμουν στα 14 και μου φαινόταν κάπως μεγάλος. Αν και πέθανε μέσα σε τρείς μήνες, έγινε κι αυτός φάντασμα.

  44. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    32 – «Ο θάνατος είναι μεγάλη φουστιά του θεού απέναντί μας.Μα να το ξέρουμε απ΄όταν γεννιόμαστε;»
    Δεν είναι πουστιά του θεού, (ανακάλυψες την ύπαρξή του; -χαμόγελο) αλλά της κοινωνίας που μας μεγαλώνει με τον φόβο του θανάτου. Είναι μεγάλο ΔΩΡΟ η αυτογνωσία της θνητότητάς μας, αλλά….!!!

    «Ας άφηνε πότε πότε μερικούς αιώνιους να ελπίζουνε όλοι οι ζωντανοί πως θα ΄ναι κι αυτοί τυχεροί.»
    Αν βιώνεις την ζωή με τις αισθήσεις και στον καιρό της, 50 χρόνια είναι πάρα πολλά, αν δεν την βιώνεις, 250 είναι ελάχιστα. Τυχερός είναι όποιος ζεί συνειδητά και γεμάτα, κι όχι πολλά χρόνια.

  45. Λάμπρο, να τα πιούμε.

  46. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    45 – Όποτε θές φίλε, πάρε το mail μου από τον Νικοκύρη, και στείλε μήνυμα να το κανονίσουμε, θα χαρώ πολύ να σε γνωρίσω κι από κοντά.

  47. Υαλτις said

    Σίγουρα θα ηταν περήφανος για τα παιδιά του και τα εγγόνια του.Να είστε γεροί, να τον θυμόσαστε.

  48. Pedis said

    Να ζησεις να τον θυμάσαι!

    Qu’est−ce qu’optimisme ? disait Cacambo. Hélas ! dit Candide, c’est la rage de
    soutenir que tout est bien quand on est mal.

    … και την περνάει καλύτερα …

  49. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    39 Τίποτα δεν μένει κρυφό -ιδίως όταν το διαφημίζουμε εμείς 🙂

    Έφτασα στα πάτρια λοιπόν.

  50. Γς said

    40:

    >39: Μαρτυριάρη

    Ναι μαρτυριάρης. [και συνεχίζω] Είναι κι ένας φίλος που του λέει:

    «Ανήμερα τα Σατουρνάλια ταξιδεύεις κι εσύ;»

    Σατουρνάλια και δεν έχουμε πει κάτι εδώ

  51. Γς said

    49:
    Καλημέρα [τώρα ξύπνησα και δεν είχα δει τα περί της αφίξεώς σου]

    Ως ευ παρέστεις λοιπόν

    [για την εκλογή του Αρχηγού. Γεωργιάδης; Γεωργιάδης;
    Και δεν κολλάει με τα περίεργα σενάρια περί του κουρασμένου και αεί πεινασμένου γείτονα]

  52. gpoint said

    # 44

    Λάμπρε προφανώς οι γκουρού σου στα 50 τους…αυτοκτόνησαν πλήρεις…νυκτών !!!

    Η αλήθεια είναι πως χρειάζεσαι 50 (τουλάχιστον) χρόνια για να καταλάβεις τι είναι η ζωή και πιθανόν 250 (από το μυαλό καθενός εξαρτάται) να καταλάβεις πόσο γλυκειά είναι..

  53. Γς said

    42:

    >ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.

    Η Ιθάκες.

    Είναι κι αυτές, όπως το «επέστρεφε» κ.α. απλή αβλεψία, λάθος τυπογραφικό ή αβλεψία, που διορθώνονται σιωπηρώς;

  54. alexisphoto said

    Νικοκύρη καλημέρα,
    Φέτος οι ευχές μου συνοδεύονται και από πλήρη γνώση της απώλειας των ανθρώπων που αγαπάμε.
    Να είστε πάντα καλά και να τον θυμάστε.
    καλημέρα

  55. spiral architect said

    Τῆς μοναξιᾶς τὸ ρήγα ἰδές! τὸ γύπα,
    πῶς βγάνει ζωὴν ἀπ᾿ τὸ λιωτὸ ψοφίμι!
    Τὶς πεθαμένες ἁμαρτίες σου τρύπα
    μὲ μύτη ἀτσαλωτή, βαρειὰ βολύμι!,
    Ἀντάμα σὲ πολλὰ σημάδια χτύπα,
    κι ἀπὸ τὴ Λησμονιὰ τὴν ἄξια Μνήμη
    κι ἀπ᾿ τὸ χαημένο τὸν καιρό σου τρύγα
    τὸν Καιρὸ ποὺ θὰ ζήσει, ὦ Στίχε ρήγα!

    Κώστας Βάρναλης – Προσκυνητής

  56. Παναγιώτης Κ. said

    @44. «…της κοινωνίας που μας μεγαλώνει με το φόβο του θανάτου»

    Για «κουλτούρα θανάτου» κάνω λόγο στο ευρύτερο περιβάλλον μου αφού πρώτα τους προετοιμάσω για να μην αρχίσουν να φτύνουν τον κόρφο τους. 🙂

    Ισχυρίζομαι ότι με διακρίνει αυτή η κουλτούρα επειδή τα 12 πρώτα χρόνια της ζωής μου ήταν σε ένα μικρό χωριό, σχετικά απομονωμένο όπου η γέννηση, η ζωή και ο θάνατος, τουλάχιστον από μένα, βιώνονταν ως ενότητα. Ακολούθησαν απώλειες αγαπημένων προσώπων που δεν είχαν σειρά να πεθάνουν και σφυρηλατήθηκε ακόμη περισσότερο αυτή η κουλτούρα.

  57. (53) Την εποχή του Καβάφη, το θηλυκό «οι» το έγραφαν συχνά «η», και μάλιστα με δασεία και υπογεγραμμένη, ετυμολογώντας το ως προϊόν έκτασης του » αι»!

  58. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    52 – Οι γκουρού μου ζούν και βασιλεύουν φίλε Gee, είναι αθάνατοι γιατί είναι (με αυτή τη σειρά) ο θάνατος, η ζωή, και οι αισθήσεις μου, άλλους γκουρού δεν χρειάστηκα ποτέ, ενώ με την πατάτα που λέγεται θρησκευτικός-η-οι θεός-α-οι, ξεμπέρδεψα από την πρώτη παιδική ηλικία, έβγακα κόκκινη κάρτα από νωρίς.

    «Η αλήθεια είναι πως χρειάζεσαι 50 (τουλάχιστον) χρόνια για να καταλάβεις τι είναι η ζωή και πιθανόν 250 (από το μυαλό καθενός εξαρτάται) να καταλάβεις πόσο γλυκειά είναι..»
    Για δέντρο δεν είναι άσχημα, για άνθρωπο όμως, το πουλάκι φτερούγησε κι άντε πιάστο. Η ζωή, είναι γλυκειά γι΄αυτούς που δεν την βιώνουν, για τους άλλους δεν έχει κάποια ξεχωριστή γεύση, είναι όλες οι γεύσεις μαζί, όπως είναι και όλες οι αισθήσεις. Η ζωή είναι ολότητα, ή την βιώνεις στην ώρα της, ή την βλέπεις στην τηλεόραση να χάνεται, το σίγουρο, είναι πως τα λεφτά δεν κάνουν την διαφορά. ΚΑΘΕ ΠΡΑΜΑ ΣΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΟΥ, λέει ο λαός, και ΟΥΚ ΕΝ ΤΟ ΠΟΛΛΩ ΤΟ ΕΥ, έλεγαν οι ΑΗΠ.
    Έχουν αποβλακωθεί οι άνθρωποι στην πλειονότητά τους, και τρέχουν ασταμάτητα ολημερίς, για να ζήσουν αύριο, ξεχνάνε να χαμογελάσουν, να αγκαλιαστούν, να φιληθούν, να φτάσουν σε οργασμό, να μεγαλώσουν παρέα με τα παιδιά τους, κι όταν κάποια μέρα (αν είναι τυχεροί) έρχεται αυτό το γαμημένο αύριο που προσδοκούσαν, ανακαλύπτουν πως είναι πλέον αργά για να το ζήσουν, ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΦΤΑΝΟΥΝ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ, βέβαια, ο καθένας έχει τις απόψεις του.

    ΤΑ ΠΙΟ ΩΡΑΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΖΩΗ, ΕΙΝΑΙ ΔΩΡΕΑΝ.

  59. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    53 – Όπως το βρήκα στο διαδίκτυο το έβαλα Γς. Η αλήθεια είναι πως αν και το διάβασα, δεν την είδα αυτή την λεπτομέρεια, είσαι ΓΑΤΟΝΙ.

    56 – Δεν θα το έλεγα κουλτούρα θανάτου, αλλά κοινωνική συνειδητότητα. Είναι σκέτη διαστροφή ο εξοβελισμός του θανάτου και η θεοποίηση της ζωής, στις ηλίθιες καταναλωτικές κοινωνίες, το ένα δεν υφίσταται χωρίς το άλλο, κι ο βίαιος αλλά ουτοπικός διαχωρισμός τους, το μόνο που μας κάνει, είναι να χάνουμε το μέτρο και την ουσία των πραγμάτων στην ζωή.

  60. Stella said

    Σχόλιο 32 «Ο θάνατος είναι μεγάλη φουστιά του θεού απέναντί μας.»
    Αποκλείεται. Ο θεός δεν κάνει φουστιές.
    Αρα (και το πλέον πιθανόν) . Ο θεϊκός αντίπαλος μας έπλασε θνητούς, ώστε να μην αντιλαμβανόμαστε (πλήρως) τα κατάλοιπα της καταστροφικής παρουσίας μας στον πλανήτη…και όπως όλα δείχνουν…το θεϊκό δημιούργημα οδεύει στην καταστροφή.
    Ας όψεται ο υπερπληθυσμός.

  61. Μακαρία του!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: