Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Αγκινάρες χωρίς κουκιά

Posted by sarant στο 26 Ιανουαρίου, 2016


Τις προάλλες είχα πάει σε μια πιτσαρία με παρέα, και μια κοπέλα της παρέας παράγγειλε πίτσα καπριτσόζα αλλά χωρίς αγκινάρες, οπότε ο σερβιτόρος, όταν ήρθε με τα πιάτα μας της έδωσε το δικό της λέγοντας «ορίστε μια προσούτο ε φούνγκι», ζαμπόν και μανιτάρια -διότι τα βασικά συστατικά της καπριτσόζας είναι αγκινάρες, ζαμπόν και μανιτάρια, οπότε αν αφαιρέσεις τις αγκινάρες τι μένει;

Karczoch-Cynara_scolymusΤο περιστατικό αυτό μού θύμισε ότι για τις αγκινάρες, που εγώ πολύ τις συμπαθώ, δεν έχω γράψει άρθρο, παρόλο που το λαχανικό αυτό το αναφέραμε στα σχόλια του προηγούμενου άρθρου μας για τα κουκιά. Είναι πασίγνωστο το κανταδόρικο τραγούδι που λέει: «αγκινάρες και κουκιά, κόκκινες καλές ντομάτες δυο δεκάρες η οκά» και πράγματι στη λαϊκή ελληνική κουζίνα πολλών περιοχών τα δυο αυτά λαχανικά πάνε μαζί, τόσο που έχουν και το κοινό όνομα «αγκιναροκούκια». Όπως είχε σχολιάσει ο φίλος μας ο Αρκεσινέας, «Τα χλωρά κουκιά με αγκινάρες και απαραίτητα άνιθο είναι νοστιμότατα. Οι νηστεύοντες τα μαγείρευαν οπωσδήποτε τη Μ. Πέμπτη, αφού κοινωνούσαν και μπορούσαν να φάνε λάδι.»

Για τα κουκιά, ωστόσο, έχουμε μιλήσει -οπότε σήμερα το μενού θα έχει «αγκινάρες χωρίς κουκιά».

Η αγκινάρα που τρώμε είναι πολυετές φυτό της οικογένειας των Αστεροειδών, της φυλής των Κυναροειδών, και το βοτανολογικό της όνομα είναι Cynara scolymus, στα ελληνικά Κινάρα η σκόλυμος ή Κινάρα η κοινή.

Οι δυο λέξεις, Αγκινάρα η νέα και κινάρα η αρχαία μοιάζουν πολύ, οπότε δεν θα παραξενευτείτε αν σας πω ότι η μία προέρχεται από την άλλη. Για να τα πάρω με τη σειρά, ο αρχαίος τύπος ήταν κυνάρα, αγνώστου ετύμου, ο ελληνιστικός κινάρα και από τη συμπροφορά με το αόριστο άρθρο (μιαν κινάρα) έγινε μι’ αγκινάρα, η αγκινάρα.

Απλό φαίνεται αυτό, αλλά δεν είναι τόσο απλό όσο φαίνεται. Σε αντίθεση με τα κουκιά, που τα έτρωγαν και τα είχαν περί πολλού, οι αρχαίοι ημών πρόγονοι την αγκινάρα δεν την ήξεραν -δηλαδή δεν ήξεραν την αγκινάρα που τρώμε εμείς. Ακριβέστερα, την αγκινάρα που τρώμε εμείς δεν την ήξερε κανείς, διότι εμφανίστηκε τον Μεσαίωνα μέσα από διασταυρώσεις.

Στην αρχαιότητα υπήρχε στη Σικελία ένα είδος αγκαθωτής αγριαγκινάρας, το οποίο οι Έλληνες της Μεγάλης Ελλάδας το ξέρανε και το λέγανε κάκτο -θηλυκό, η κάκτος. Όπως μας λέει ο Αθήναιος στους Δειπνοσοφιστές, ο Επίχαρμος, που ήταν Σικελιώτης, συγκατάλεγε την κάκτο στα «εδώδιμα λάχανα» ενώ ο Θεόφραστος γράφει: «ἡ δὲ κάκτος καλουμένη περὶ Σικελίαν μόνον, ἐν τῇ Ἑλλάδι δ’ οὐκ ἔστι», δηλαδή η αγριαγκινάρα δεν υπήρχε στην Ελλάδα.

Εμείς βέβαια λέμε «ο κάκτος», και εννοούμε κάποιο από τα πολλά είδη εκείνης της μεγάλης οικογένειας αγκαθωτών φυτών που μας ήρθαν από τον νέο κόσμο. Η αλλαγή εύκολα εξηγείται. Όταν ήρθαν τον 17ο αιώνα στην Ευρώπη οι κάκτοι από την Αμερική, οι φυσιοδίφες τούς ονόμασαν cactus, στα επιστημονικά λατινικά, ανασταίνοντας το όνομα που είχαν οι Ρωμαίοι για να δηλώνουν την αγριαγκινάρα και άλλα αγκαθερά φυτά του παλαιού κόσμου. Έτσι η λέξη cactus έγινε διεθνής και επανήλθε στα ελληνικά, σε αρσενικό γένος πλέον, ως είδος επιστημονικού αντιδανείου.

(Να κάνω εδώ μια παρένθεση και να γκρινιάξω γκρίνια μεγάλη: στο ετυμολογικό του λεξικό, ο Μπαμπινιώτης κάνει ένα σοβαρό λεξικογραφικό φάουλ, διότι μάς λέει ότι η σημερινή λέξη ‘κάκτος’ ετυμολογείται από την αρχαία, που απαντά τον 5ο αιώνα στον Επίχαρμο, χωρίς να μας λέει ότι η σημασία της αρχαίας ήταν άλλη και ότι μεσολάβησαν λατινικά και νεότερες γλώσσες για να φτάσει ως εμάς και με αλλαγμένο γένος. Πλήρης παραπλάνηση του αναγνώστη. Το ΛΚΝ έχει σωστά την ετυμολογική διαδρομή. Τέλος γκρίνιας).

Αν όμως την αγριαγκινάρα οι αρχαίοι την έλεγαν κάκτο, πώς προέκυψε η κινάρα/κυνάρα; Μπλέξαμε στα αγκάθια. Κυνάρα ή κινάρα ονόμαζαν οι αρχαίοι κάποιον αγκαθωτό θάμνο του ελλαδικού χώρου. Ωστόσο, στην Αίγυπτο, όπου επίσης ευδοκιμούσε η αγριαγκινάρα, οι Έλληνες της εποχής των Πτολεμαίων την ονόμασαν κι αυτήν κινάρα, και το καινούργιο όνομα έπιασε και έμεινε. Πάλι ο Αθήναιος παραθέτει απόσπασμα από γραφτό του Πτολεμαίου του Ευεργέτη, όπου λέει για μια εκστρατεία στη Βερενίκη της Λιβύης: πολλῆς δ’ ἐν τοῖς τόποις κινάρας φυομένης οἵ τε συνακολουθοῦντες ἡμῖν στρατιῶται πάντες δρεπόμενοι συνεχρῶντο καὶ ἡμῖν προσέφερον ψιλοῦντες τῶν ἀκανθῶν. Οι στρατιώτες έκοβαν αγριαγκινάρες, καθάριζαν τα αγκάθια και τις πρόσφεραν στον βασιλιά.

Λίγο πιο πάνω, ο Αθήναιος μάς λέει ότι η σικελική κάκτος είναι το ίδιο φυτό με την ελληνική κινάρα και τη ρωμαϊκή κάρδο και μάλιστα θεωρεί ότι υπάρχει και ετυμολογική συγγένεια ανάμεσα στην κάκτο και στην κάρδο (τίς δὲ τούτοις οὐχὶ πειθόμενος θαρρῶν ἂν εἴποι τὴν κάκτον εἶναι ταύτην τὴν ὑπὸ Ῥωμαίων μὲν καλουμένην κάρδον, οὐ μακρὰν ὄντων τῆς Σικελίας, περιφανῶς δ’ ὑπὸ τῶν Ἑλλήνων κινάραν ὀνομαζομένην; ἀλλαγῇ γὰρ δύο γραμμάτωνκάρδος καὶ κάκτος ταὐτὸν ἂν εἴη) πράγμα που δεν ισχύει, πάντως από το λατινικό carduus προέρχεται το γαλλ. cardon και το αγγλ. cardoon για την αγριαγκινάρα.

Την ήμερη αγκινάρα στα αγγλικά τη λένε artichoke, στα γαλλικά artichaut και στα ιταλικά carciofo. Η κοινή αρχή όλων αυτών των λέξεων βρίσκεται στα αραβικά, όπου η αγκινάρα λέγεται al-karshuf (με το άρθρο), λέξη που πέρασε στα παλιά ισπανικά ως alcarchofa (σημερινά ισπανικά alcachofa), από εκεί στα ιταλικά της βόρειας Ιταλίας arcicioffo και articcioco, απ’ όπου η γαλλική και η αγγλική λέξη (αλλά και η γερμανική). Στα τούρκικα είναι εγκινάρ, δάνειο από τα ελληνικά (απ’ όπου και στα αλβανικά και τα ρουμάνικα).

Στα σημερινά ιταλικά η αγκινάρα είναι carciofo, πληθυντικός carciofi, και στην ιταλική αργκό carciofo σημαίνει (ή σήμαινε) τον βλάκα. Πάντως αυτό δεν εμποδίζει τους Ιταλούς να έχουν περί πολλού στους μεζέδες τους τις αγκινάρες και να τις χρησιμοποιούν στις πίτσες, στην καπριτσόζα που είπαμε και στην quattro stagioni, τέσσερις εποχές, όπου το κάθε τεταρτημόριο της πίτσας έχει από ένα συστατικό, αγκινάρες για την άνοιξη, μαύρες ελιές για το καλοκαίρι, μανιτάρια για το φθινόπωρο και προσούτο για τον χειμώνα. (Στην πραγματικότητα και η καπριτσόζα έχει συνήθως ελιές, αλλά δεν έχει τα συστατικά της χωρισμένα ανά τεταρτημόριο αλλά ανάμικτα). Εμείς, από την άλλη, έχουμε τις αγκινάρες αλά πολίτα (δηλαδή από την Πόλη), που είναι μεγάλη συνεισφορά στον παγκόσμιο πολιτισμό.

Με την αγκινάρα υπάρχουν δυο παλιότερες εκφράσεις, που δεν τις έχουν τα σημερινά λεξικά, αλλά που είχαν αρκετή χρήση πριν από καμιά κατοστή χρόνια -και αναρωτιέμαι αν λέγονται ακόμα.

Η πρώτη είναι η «πάτησε στην αγκινάρα», που σημαίνει «έκανε γκάφα, απέτυχε εντελώς» και πρέπει να βγήκε από το ότι και της ήμερης αγκινάρας τα φύλλα καταλήγουν σε αγκάθια. Για παράδειγμα, ο Σουρής γράφει το 1892 στον Ρωμηό απευθυνόμενος στον Θ. Δηλιγιάννη:

Ο κύριος Χαρίλαος με τα ψηλά κολάρα
όταν κι αυτός συχνότατα πατεί στην αγκινάρα,
για τα στραβά που σκέπτεται το ίσιο του κεφάλι
ποτέ δεν λέγει όπως συ πως τού’φταιξαν οι άλλοι

Ο Χαρίλαος είναι βεβαίως ο Τρικούπης.

Η δεύτερη έκφραση είναι η «έχει καρδιά (σαν) αγκινάρα», που σημαίνει «έχει άστατη καρδιά, είναι άστατος/άστατη στον έρωτα».

Για παράδειγμα, ένα από τα πρώτα στιχουργήματα του Πωπ, γύρω στα 1880, είναι:

Τρελή γειτονοπούλα μου,
τρελή και παιγνιδιάρα,
που ’χεις καρδιά μυριόφυλλη,
καρδιά σαν αγκινάρα…

Αλλά και στο ρεμπέτικο «Μανάβισσα και γαϊδουράκι«, που όπως έχουμε πει είναι συνθεμένο πάνω στη μελωδία του τραγουδιού της Ρετζινέλας, από το οποίο έχει προκύψει και το Κορόιδο Μουσολίνι, ο Στράτος ως πλανόδιος μανάβης λέει για μια πελάτισσά του:

Μια άλλη, αγκινάρα θέλει
με φυλλαράκια τρυφερά
της λέω: “έχω μή σε μέλει
σαν την καρδούλα σου κυρά”

Ακριβώς ίδια έκφραση υπάρχει και στα γαλλικά, avoir un coeur d’artichaut. Μάλιστα, στα γαλλικά υπάρχει και μια παροιμία που δείχνει πώς βγήκε η έκφραση: coeur d’ artichaut, une feuille pour tout le monde -καρδιά αγκινάρα(ς), ένα φύλλο για τον καθένα. Η άστατη καρδιά παρομοιάζεται με την αγκινάρα, που ο καθένας την ξεφυλλίζει.

Διότι για να φάμε την αγκινάρα την ξεφυλλίζουμε. Στην πραγματικότητα μάλιστα, αυτό που καθαρίζουμε και μαγειρεύουμε είναι το άνθος της αγκινάρας ή μάλλον το μπουμπούκι της -διότι αν ανθίσει δεν τρώγεται πια.

Όταν ήμασταν μικρά στην εξοχή και τύχαινε να μαγειρεύουν οι μανάδες μας αγκινάρες, συνηθίζαμε να παίρνουμε τα εξωτερικά φύλλα, αυτά που καθάριζαν, και να τρώμε από την εσωτερική πλευρά το ψαχνό τους, που ήταν πικρούτσικο. Ύστερα πίναμε νερό και μας φαινόταν πολύ γλυκό και πολύ μας άρεσε.

Διαβάζω λοιπόν στη Βικιπαίδεια ότι τα εξωτερικά αυτά φύλλα περιέχουν κυναρίνη, ένα οξύ το οποίο καταστέλλει τους υποδοχείς της γεύσης και γι΄αυτό φαίνεται γλυκό το νερό μετά. Αναρωτιέμαι αν τώρα, που ξέρω την αιτία, η γεύση θα είναι ίδια -αν και τώρα συνήθως τις αγκινάρες τις αγοράζουμε καθαρισμένες και κατεψυγμένες.

Advertisements

182 Σχόλια to “Αγκινάρες χωρίς κουκιά”

  1. Κουνελόγατος said

    Και στην Κρήτη, όπως ξέρει η ΕΦΗ-ΕΦΗ 🙂 (αλλά και αλλού), τρώνε τις αγκινάρες ωμές, με συνοδεία τσικουδιάς. Τι ωραίος μεζές… Καλημέρα, μου άνοιξες την όρεξη πρωί-πρωί.

  2. Γς said

    Καλημέρα

    είναι κι η αγριοαγκινάρα.

    Το εν υπνώση ιστολόγιο της κυράας μου

    http://agrioagkinara.blogspot.gr/

  3. Καλημέρα. Πολλές μνήμες το σημερινό. Για τον πατέρα μου αλλά και για άλλους κρητικούς η αγγινάρες είναι από τα πιο νόστιμα φαγητά. Πάντως θυμάμαι και εγώ ότι όταν ήμασταν μικροί από τα φύλλα που καθάριζαν οι μαμάδες/θειάδες τρώγαμε μόνο ένα πολύ μικρό τμήμα το κάτω κάτω που ήταν άσπρο.

  4. spiral architect said

    @1: Την αγριοαγκινάρα κυρίως (το τρυφερό πίσω μέρος των φύλλων της με λεμόνι και αλάτι. Καλός ρακομεζές δε λέω, αλλά κατά τ’ άλλα είναι το μοναδικό λαχανικό για φαγητό που όχι μόνο δεν τ’ αγγίζω, αλλά ούτε να το βλέπω δεν θέλω. 😛
    (βιώματα απ’ την παιδική μου ηλικία) 🙄

  5. μήτσκος said

    Εδώ Λιλιπούπολη!
    Μ’ ένα πράσινο καινούργιο παπιγιόν
    προχωρώ για τον χορό των μπιζελιών
    Ήρθ’ η ώρα πια κι εγώ, ήρθ’ η ώρα πια κι εγώ
    να χορέψω με λαχτάρα, αγκαλιά με μια αγκινάρα
    το πρώτο μου τανγκό.

  6. Δεν ήξερα ότι cardon είναι γαλλικά η αγριαγκινάρα (βασικά δεν είχα ακούσει ποτέ για αγριαγκινάρες, και γενικός είμαι μάλλον άσχετος από φυτολογία), αλλά chardon είναι βεβαίως το γαϊδουράγκαθο, και προφανώς είναι παραλλαγή της ίδιας λέξης — πράγμα διόλου περίεργο, αφού όλα αυτά είναι αγκαθωτοί θάμνοι.

  7. Κουνελόγατος said

    4. Ναι, το πίσω μέρος των φύλλων, αλλά και τη σάρκα. Ξέχασα να πω, ότι τρώγεται και την ώρα της περιφοράς του Επιτάφιου, παρέα με τσικουδιά, που κερνάνε οι νοικο (όχι Νικο) κύρηδες, όταν περνάει έξω από τα σπίτια. Πολύ μ’ αρέσει όλο το «πακέτο».

  8. argyris446 said

    Reblogged στις worldtraveller70.

  9. chrismagr said

    Μου ήρθε όρεξη για αγκινάρες αλά πολίτα

  10. Γς said

    7:
    Αγριαγκινάρα και γαϊδουράγκαθο είναι το ίδιο φυτό

  11. Εγώ βρε παιδιά τις τρώω αλλά δεν τρελαίνομαι κιόλας. Περί ορέξεως ή δε γύστιβυς που έλεγε κάποιος…

  12. Γς said

    Αγκινάρες.

    Και είμαι τακικός επισκέπτης των Ιρίων της Αργολίδος.

    Η Μέκκα της αγκινάρας.
    Και με την γιορτή της

    http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=151474

  13. Φλασάκι από το γυμνάσιο: και να γκρινιάξω γκρίνια μεγάλη => και να γκρινιάξω μεγάλα. Καλά δεν το θυμάμαι; 😀

  14. gpoint said

    Αγγινάρες και κουκιά…

    στομάχι και τα έντερα διόλου δεν τις αντέχουν
    γι αυτό απ’ το τραπέζι μου μόνιμα θα απέχουν

  15. Γιάννης Ιατρού said

    10: Καλημέρα,
    Ρε Γς, το γαϊδουράγκαθο ναι μεν μοιάζει πολύ, αλλά δεν βγάζει καρπό. Η αγριοαγκινάρα κάτι βγάζει. Τώρα βεβαια για να το λες εσύ…,

  16. Πέπε said

    Από την προσωπική μου εμπειρία, η φράση «καρδιά αγκινάρα» είναι ολοζώντανη. Εγώ πάντως τη λέω. Κανείς ποτέ δεν απόρησε τι να εννοώ. Δε θυμάμαι από πού την πρωτοάκουσα, ένδειξη ότι πιθανώς δεν την άκουσα από μια μεμονωμένη σπάνια πηγή αλλά διάχυτα από παντού γύρω γύρω.
    Το έχω στο μυαλό μου πιο πολύ όχι ως αστάθεια στον έρωτα -και αυτό βέβαια- αλλά κυρίως με την έννοια της καρδιάς που δε χαλάει χατίρια κανενός. Όχι μόνο ερωτικά χατίρια, κάθε είδους χάρες.

  17. Corto said

    Η αγκινάρα αποτελεί το βασικό συστατικό του ιταλικού ποτού Cynar, παραπλησίου του Campari, το οποίο παράγεται από την ίδια εταιρία:

    http://www.camparigroup.com/en/brands/liqueursothers/cynar

  18. Πέπε said

    @7, 10, 15:
    Έχω την εντύπωση ότι κάποιο είδος γαϊδουράγκαθου ονομάζεται αγριαγκινάρα. Μπορεί και να είναι αυθαίρετη η ονομασία, αλλά υπάρχει. Πρόκειται για ένα φυτό που έγινε της μόδας τα τελευταία χρόνια. Καλλιεργείται για την παραγωγή ενέργειας (δεν ξέρω πώς την παράγει: μήπως ως καύσιμο;), είναι πολύ εναλλακτικό, και βέβαια δεν μπορεί να παι κανείς «καλλιεργώ γαϊδουράγκαθα», δε θα τον πάρουν στα σοβαρά (σαν τον Τούρκο αστρονόμο με το φέσι), ενώ «αγριαγκινάρα» είναι πιο ψαγμένο.
    Κρατώ την επιφύλαξη ότι βοτανολογικώς μπορεί και να είναι στ’ αλήθεια αγριαγκινάρα. Μπορεί πάλι και να μην είναι.

  19. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    Kάποτε,παλιά, οι αγκινάρες πρέπει να ήταν ακριβό φαί στα εστιατόρια. Θυμάμαι τη γιαγιά μου που όταν εμείς τα μικρά κάναμε «μπλιάχχ!» ακούγοντας ότι το μεσημεριανό είχε αγκινάρες, έλεγε: «Βρε! Αν ζούσε ο Γιάννης μου (ο παππούς μου ήταν επαγγελματίας σερβιτόρος) θα σας έλεγε ότι η αγκινάρα είναι το πιο εκλεκτό και ακριβό πιάτο, και σεις δεν την καταδέχεστε…» 🙂

  20. Γς said

    10:
    Ντάξει διαφορετικά.
    Αγριαγκινάρα (Cynara cardunculus) και
    γαϊδουράγκαθο (Silybum marianum/Cardus marianus), σίλυβο το μαριανό

    Μοιάζουν όμως τόσο πολύ…

    http://meletw.blogspot.gr/2013/01/blog-post_25.html

  21. Κουνελόγατος said

    19. Ήταν κι εξακολουθεί να είναι ακριβή, όμως με τις κατεψυγμένες δεν το καταλαβαίνουμε. Στο λέω εκ πείρας.

  22. Εδώ υπάρχουν σχετικά με τις κουκούτσες, ως αγριαγκινάρες. Τις βράζαμε και τρώγαμε τη σαρκώδη βάση του κάθε αγκαθιού, που τα «ξεκαρφώναμε» ένα ένα από τη βάση του «καρπού».

  23. Γς said

  24. Dhmhtrhs said

    Λίγο άσχετο με το θέμα αλλά προσοχή στις πίτσες αν έχετε να κάνετε με Ναπολιτάνο σεφ. Πρόσφατα άκουσα μια ιστορία όπου τουρίστας, λάτρης της μοτσαρέλας αλλά και του σκόρδου, τόλμησε να παραγγείλει μια Μαρινάρα με μοτσαρέλα. Λίγο έλειψε να τον δείρει ο σεφ. «Στη Μαρινάρα ΔΕΝ μπαίνει μοτσαρέλα! Αν θες σου κάνω μια Μαργαρίτα με σκόρδο.» Τα συστατικά φυσικά ήταν τα ίδια, οπότε η διέξοδος βρέθηκε.

  25. Ek said

    Καλημέρα σε όλους, και πάνω που έλεγα πως ο κος Σαραντάκος δεν έχει κανένα άρθρο για την αγκινάρα… Γιατί έχω πέσει πάνω σε έναν μύθο που λέει πως η Κυνάρα ήταν μια όμορφη θνητή που την αγάπησε -ποιος άλλος;- ο Δίας, την έκανε θεά και την πήρε στον Όλυμπο. Καθώς όμως εκείνη νοσταλγούσε τους δικούς της, κατέβηκε κάποτε στη γη για να επισκεφτεί το σπίτι της. Ο Δίας θύμωσε, την κατακεραύνωσε και τη μεταμόρφωσε σε φυτό με σκληρά πράσινα φύλλα, κρατώντας τρυφερή μόνο την καρδιά της. Στην ελληνική μυθολογία της Εκδοτικής δεν βρίσκω τίποτα σχετικό, αλλά δεν μου φαίνεται και παράλογη η συμπεριφορά του Δία…
    Στο ίδιο βιβλίο από όπου διάβασα αυτό, μαθαίνουμε πως στα Ίρια Αργολίδας κάθε Μάιο γίνεται η μεγάλη γιορτή της αγκινάρας.

  26. 16 τέλος: Κι εγώ την έκφρασή «καρδιά σαν αγκινάρα», έτσι την εκλάμβανα, γενικότερα, και με μια εσάνς καλοσύνης, ενώ η αστάθεια στον έρωτα θεωρείται μάλλον, αν και όχι προς θάνατον, μειονέκτημα του χαρακτήρα.

  27. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    Xωρίς να είμαι σίγουρος ,έχω την εντύπωση πως στο Χαλουμονήσι την αγκινάρα τη λένε καφκαρούα

  28. Αριστείδης Καρατζόγλου said

    Καρδιά αγκινάρα νομίζω ότι χρησιμοποιείται για άτομα φαινομενικά σκληρόκαρδα αλλά κατά βάθος καλά, όχι για τους άστατους.

  29. Πάνος με πεζά said

    Καλημέρες !

    Η μέρα που η μάνα μου μου μαγείρεψε αγκινάρες α λα πολίτα έχει μείνει ως τραυματική εμπειρία. Ωστόσο αργότερα, και κυρίως φυσικά τα τεταρτοκύκλια της καρδιάς, βαλμένα επίσης σε πίτσες, τα δοκίμασα και μου άρεσαν. Και κατεψυγμένες καρδιές υπάρχουν πλέον, που σε απαλλάσουν και από την «εποχή» και από τον κόπο του καθαρίσματος.

    Και νομίζω ότι έχει επιβιώσει και η πρώτη έκφραση, απλά το λέμε «έκατσα στην αγκινάρα !», αναλογικά προς το αγγούρι. Και προφανώς, η επαφή των κακτοειδών φύλλων με τα τρυφερά οπίσθια, είναι εξίσου επώδυνη. Το έχω ακούσει πολλές φορές, όπως άλλωστε και την άλλη παραλλαγή, με τον άξονα των Ζ.

  30. 24.
    Καλά, η «μαρινάρα» δεν είναι η μόνη χωρίς τυρί, παρά με λάδι και κόκκινη σάλτσα μόνο; Βέβαια στο Μπάρι έμαθα πως έχει και πιο πλούσιες διασκευές. Πάντως σε ιταλικό μαγαζί στο Λουξεμβούργο και σε ελληνικό (στη Γλυφάδα) την ήξερα χωρίς τυρί.

  31. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    27 Ο Γεννάδιος λέει ότι στην Κύπρο «καφκαρούδες» λένε τις «αρκοτσινάρες» δηλαδή τις αγριαγκινάρες. Αλλά είναι, λέει, και μια πιο εξημερωμένη ποικιλία που την κάνουν χωστή.

    16-26: Για να το λέτε, έτσι θάναι. Εγώ δεν έχω ζωντανή πείρα της έκφρασης.

    17 Μπράβο είναι και το (πικρόοο) Cynar.

  32. 25 Να ένα ωραίο ερώτημα, προς το παρόν όπως φαίνεται χωρίς απάντηση: http://lexilogia.gr/forum/showthread.php?4832-%CE%BA%CF%85%CE%BD%CE%AC%CF%81%CE%B1-%CE%B1%CE%B3%CE%BA%CE%B9%CE%BD%CE%AC%CF%81%CE%B1

    Δεν έχει κανείς πρόχειρη τη Μυθολογία του Kerenyi;

  33. Πέπε said

    @25:
    Γιατί όμως ο Διάς την ερωτεύτηκε, κι αυτήν και τόσες άλλες;

    Γιατί είχε καρδιά αγκινάρα!
    (Με συνδυασμό των διάφορων εννοιών που αναφέρθηκαν: απ’ έξω ζόρικος, αυστηρός, σηκώνει το φρύδι του και τρέμει ο μέγας Όλυμπος, αλλά ερωτιάρης και άστατος.)

  34. Πέπε said

    @32:
    Δε νομίζω ο Κέρενι να έχει χάρτη για το αν η Κίναρος είναι στη Λέρο ή στη Λήμνο.

    Πάντως, σχετικά με την ακριβή θέση των νησίδων: έχω χάρτες της Καλύμνου από όλες τις εκδόσεις που κυκλοφορούν στα τουριστικά (επειδή έχω πάει καμιά 10ριά φορές και ούτε μία δε θυμήθηκα να πάρω από το σπίτι το χάρτη που αγόρασα την προηγούμενη φορά), κι έχει ενδιαφέρον να δει κανείς την κινητικότητα που παρουσιάζουν τα Ίμια: δυο χάρτες που να συμφωνούν πού είναι, δε βρήκα. Άρα και η Κίναρος θα τοποθετείται πιθανώς κάπου γενικά, μες στο νερό…

  35. agapanthos said

    Για τα τραγουδιστικά της αγκινάρας, υπάρχει το γνωστό τσάμικο. Το τραγούδι προέρχεται από τη Ρούμελη, αλλά έχει αξιόλογη διάδοση και στην Πελοπόννησο. Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια το ακούμε κυρίως από τη μάλλον μέτρια εκτέλεση του Καζαντζίδη, η οποία έχει και ένα λάθος στους στίχους που την καταντάει σχεδόν ακατανόητη, αν όχι αστεία. Τραγουδάει ο Καζαντζίδης, «μην παραμυρίζεις τόσο, και με κάνεις και νυχτώσω», και απορεί όποιος έχει δει έστω και μια φορά αγκινάρα από κοντά (όταν χρησιμοποιούμε το ίδιο όνομα για τον καρπό και για το φυτό κάπως θα λέγεται αυτό, ε;) απορεί λοιπόν που τη βρήκε τη μυρωδιά η αγκινάρα.

    Μια μικρή αναδρομή σε παλιότερες εκτελέσεις μας λύνει την απορία.

    Οι στίχοι κανονικά λένε:

    Αγκινάρα με τους κλώνους
    γιατί με παιδεύεις χρόνους

    Αγγινάρα με τ’ αγκάθια
    και με τα λουλούδια τ’ άσπρα

    Αγκινάρα ζηλεμένη
    είσαι ζάχαρη και μέλι

    Μην παραμελίζεις τόσο
    και με κάνεις και νυχτώσω

    Οπότε παραμελίζει η αγκινάρα και δεν παραμυρίζει, όπως θα διαπιστώσετε ακούγοντας την εκτέλεση του Δημοσθένη Βλαχαγγέλη (Καλαντζή) από το 1951.

    Αν είναι να βαρύνω το νήμα, θα ήταν καλή ιδέα να ακουστεί μια ορχηστρική Αγκινάρα προπολεμική, του 1934, όπου ο Νίκος Καρακώστας κάνει απίθανα πράγματα με το κλαρίνο του.

    Όσο για το κανταδόρικο «αγκινάρες και κουκιά, κόκκινες καλές ντομάτες δυο δεκάρες η οκά», το έχει χρησιμοποιήσει δημιουργικά πριν από καμιά εικοσιπενταριά χρόνια ο Βασίλης Νικολαΐδης, στο τραγούδι του Νούμερα στην Αθήνα.

    Για τις ωμές αγκινάρες ως ρακομεζέ δε θα επεκταθώ, έχουν στηθεί ολόκληρες παρέες επειδή η πρώτη τους συνάντηση ξεκίνησε έτσι…

  36. Δε λέω για την Κίναρο βρε Πέπε, για την Κυνάρα λέω να βρούμε τον Κέρενι.

  37. Γς said

    29:
    >που σε απαλλάσουν και από την «εποχή» και από τον κόπο του καθαρίσματος.

    Μα αυτό ήταν όλη χάρη τότε. Το καθάρισμα.
    Κάθε φύλλο και μεζές. Η βάση του. Που την απολαμβάναμε με τα μπροστινά μας δόντια.

  38. LandS said

    Η Ξινάρα ή Ξυνάρα της Τήνου παίζει να έχει σχέση; Η ονομασία της δηλαδή.

  39. Γιάννης Ιατρού said

    36: Τι το θές όταν υπάρχει το panoramio και οι χάρτες του γούγλη 🙂
    Photo of Kinara Island with Coast under Lofio Mountine

  40. gryphon said

    35
    Kαι τι τσαμικο. Αυτο πρεπει να ειναι απο τα 3-4 καλυτερα τραγουδια της Δημοτικης μουσικης. Και μενα η εκτελεση του Καζαντζιδη δεν μου αρεσει οπως και του Ρουκουνα που εβαλε ο Γς.

  41. Γιάννης Ιατρού said

    34, 39 Μάλλον λάθος είναι αυτό που έβαλα στο 39. Είναι η τοποθεσία Κινιρα στη Θάσο.

    Εδώ το νησί Κίναρος στο χάρτη του γούγλη

    Η Κίναρος είναι νησίδα των Δωδεκανήσων που βρίσκεται στον θαλάσσιο χώρο μεταξύ Κυκλάδων και Δωδεκανήσων, δυτικά της Καλύμνου και της Λέρου και ανατολικά της Αμοργού. Είναι το δεύτερο δυτικότερο νησί των Δωδεκανήσων μετά την Αστυπάλαια

  42. Πάνος με πεζά said

    @ 37 : Χράτσα χρούουτσα, χράτσα χρούουτσα…

  43. ΚΑΒ said

    Οι αγκινάρες με πολύ αγκαθωτά φύλλα που έχουν πεπλατυσμένη περιφέρεια και χαμηλό ύψος (κυκλοφορούν και στη λαϊκή,αλλά λίγες) είναι πιο νόστιμες από τις κοινές. Οι αγριαγκινάρες οι φυσικές είναι πολύ μικρές όμως ακόμη πιο νόστιμες. Στο νησί οι τελευταίες φύτρωναν σε συγκεκριμένα μέρη και αναζητούνταν επιμόνως από τις γυναίκες που όμως είχαν πρόβλημα και στη συλλογή τους και στο καθάρισμα από τα σουβλερά αγκάθια τους. Τις άφηναν για λίγες μέρες να μαραθούν και μετά τις πατούσαν για να τσακιστουν τα αγκάθια. Η γευστικότητά τους όμως τις αποζημίωνε για τον κόπο και το βάσανό τους.

  44. Δημήτρης said

    Αυτό μάλλον προέρχεται απ’ αλλού

    Η συνοικία Τσινάρι βρίσκεται στη βορειοδυτική πλευρά της Άνω Πόλης στη Θεσσαλονίκη.

    Το όνομά της προέρχεται από ένα πλατάνι (τουρκ. çinar) που φύεται στην περιοχή και στο ομώνυμο καφενείο που βρίσκεται από τον 19ο αιώνα στη γωνία των οδών Κλειούς και Αλεξάνδρας Παπαδοπούλου. Χαρακτηριστικό της περιοχής είναι ότι σε αυτή βρίσκουμε πολλά παλιά σπίτια και καταστήματα. Απέναντι από την ταβέρνα υπάρχει μία βρύση από την οθωμανική περίοδο, ενώ λίγο πιο πάνω αλλη μία στο σημείο που υπήρχε μέχρι το 1925 το Τσιναρλή Τζαμί. Η περιοχή αποτέλεσε κατά τη δεκαετία του ’20 τόπος εγκατάστασης μικρασιατών προσφύγων και βρίσκουμε σε αυτή πολλά προσφυγικά σπίτια κτισμένα δίπλα στα κάστρα.

  45. Tuesday said

    Λυσιέν Σαρντόν είναι το όνομα του ήρωα στο Χαμένες ψευδαισθήσεις ή Χαμένα όνειρα (ανάλογα με το μεταφραστή) του Μπλαζάκ.

  46. sarant said

    35 Ωραίο συμπλήρωμα κι έχει και τον αγαπητότατο Νικολαϊδη.
    Αλλά το «μην παραμυρίζεις τόσο» δεν το λέμε για το λεμονάκι μυρωδάτο;

  47. Mary said

    Νίκο, σ’ ευχαριστώ για την αναφορά σου σ’ εμένα και γέλασα πάρα πολύ, αλλά σου διέφυγε μια μικρή λεπτομέρεια· η προσούτο ε φούνγκι δεν έχει ελιές…. κι εγώ έτσι την «ονειρεύτηκα» εκείνη την ώρα, την πίτσα μου, με ελιές!!!! Φυσικά, θα μπορούσα να ζητήσω και μία προσούτο ε φούνγκι με ελιές! Μου άρεσε, όμως, πάρα πολύ το σχόλιό σου! Καλή σου μέρα!

  48. sarant said

    47 Καλημέρα! Ε, οι ελιές δεν είναι από τα βασικά συστατικά 😉

    45 Καλημέρα. Σωστή επισήμανση, και είχαμε προ καιρού αναφερθεί σε αυτό το μυθιστόρημα. Βέβαια, ο ήρωας προσπαθεί με κάθε θυσία να πάρει το επώνυμο της μητέρας του που έχει άρωμα τίτλου ευγενείας (ντε Ρυμπαμπρέ)

  49. spiral architect said

    Φρικιά (ή ροκάδες) και τσινάρια (ή καρεκλάδες-ντισκόβιοι).
    Αφιερωμένο στους τυχερούς που έζησαν την Σαλονίκη των ’80s και το ξύλο που έπεφτε μεταξύ τους στο Νέο Σιδηροδρομικό Σταθμό. 😀

  50. Corto said

    Πιθανόν η λέξη ματοτσίνορα (ματόκλαδα) να προέρχεται από τον θάμνο (κύναρος):

    https://el.wiktionary.org/wiki/%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%84%CF%83%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CF%81%CE%BF

  51. agapanthos said

    36 Ε, ναι. Κάπως έτσι θα μπερδεύτηκε και ο Καζαντζίδης (ή ο παραγωγός του) και έβαλε την αγκινάρα να μυρίζει. Λείπει και ο στίχος με τη ζάχαρη και το μέλι…
    Αυτά τα τραγούδια έχουν γεννηθεί μέσα σε αγροτικές κοινωνίες που ήξεραν πολύ καλά τι μυρίζει και τι δε μυρίζει, και τι σημαίνει να παρομοιάζεις μια γυναίκα με αγκινάρα, μιαν άλλη με λεμονιά, ή να μιλάς υπαινικτικά για ένα λεμόνι. Για μας, τους ανθρώπους των αστικών κέντρων, αυτές οι ταξινομήσεις μπορεί να είναι και απροσπέλαστες, όσο περνάνε τα χρόνια.

  52. leonicos said

    Ωραίες οι αγκινάρες, ωμές και μαγειρεμένες

    Αλλά πάνω απ’όλα φρέσκιες και σε ομελέτα. Δε θα ξαναφάτε ομελέτα χωρίς αγκινάρα.

    Είχα μιαν αγκιναριά, και άφησα μερικές και μου άνθισαν. Γοητεύτηκα τόσο που μετάνοιωσα για όλες όσες είχα κόψει.

    Και το γαϊδουράγκαθο υπέροχο στην όψη. Τρώγεται και βράζεται όπως η αγκινάρα. Ψαλιδίζεις τις άκρες των αγκαθιών, και βράζουν εξαιρετικά και τρ΄γονται ακόμα καλύτερα

    Τόσα ξέρω τόσα λέω

    Δεν είμαι εγώ σαν τον Γς που λέει κι εκεί που δεν ξέρει

  53. agapanthos said

    46 εννοούσα

  54. sarant said

    50 Ε, αυτό δεν το ήξερα!

  55. Mary said

    Και όμως, είναι!!!!

  56. gryphon said

    Δεν ξερω εαν κανεις εχει ακουσει την θεωρια που λεει οτι οι αρχαιοι Ελληνες εμπνευστηκαν τους κιονες απο το ταπεινο γαιδουργκαθο η αγριοαγκιναρα κιναρα κλπ.
    Την ειχα ακουσει απο τον Σ.Σοδιανοπουλο.Δεν θυμαμαι τωρα μονο αυτον του κορινθιακου ρυθμου η γενικα ολη την αρχικη συλληψη.
    Ισως ακουγεται εξωφρενικο και αστειο δεν ξερω

  57. Vrach said

    Συμφωνώ με 16 και 26, «καρδιά αγκινάρα» λέμε για κάποιον που έχει «μεγάλη καρδιά» (αλλιώς: «καρδιά τριαντάφυλλο» -καθώς και το τριαντάφυλλο έχει πολλά φύλλα και ανοίγει σιγά σιγά και όμορφα ή «είναι περιβόλι»), έχει δηλαδή θετική χροιά, χωρίς να υπονοείται κάποια υποτίμηση.
    25: Τι ωραίος μύθος! (η αλήθεια είναι πως τα περισσότερα λουλούδια/ φρούτα/ λαχανικά έχει φροντίσει η αρχαία ελληνική μυθολογία να τα συνοδεύσει με έναν ή περισσότερους ωραίους μύθους…)

  58. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

  59. ΚΑΒ said

    Για την αγριαγκινάρα οι Κρητικοί λένε: Να τη δεις να φοβηθείς, να τη φας να γλυκαθείς.

    Η Έφη πρέπει να το ξέρει, είναι από τα μέρη της.

  60. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  61. Πάνος με πεζά said

    Κι επειδή είναι ώρα φαγητού, να και μια συνταγή ομελέτας με αγκινάρα. Αμ έπος, αμ έργον !
    http://users.sch.gr/geioanni/sel-PARAD=MAGEIRIKH/paradosiakh_mageirikh_1_1a_1-ladera=2.htm#AGINARIA

  62. Πάνος με πεζά said

    Μπα, τζάμπα λινκ, δεν οδηγεί σε αυτό που υπόσχεται…

  63. Κουνελόγατος said

    61. «Κι επειδή είναι ώρα φαγητού…».
    Τώρα τι να πω, παίζεις με την πείνα μας. 🙂

  64. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

  65. Πάνος με πεζά said

    Εγώ;

  66. Κουνελόγατος said

    65. σλουρπ, γκνιαμ… 🙂

  67. gryphon said

    35
    Eπισης παραδοσιακα ειναι το ενα απο τα αγαπημενα τραγουδια του Μπαρμπα Γιωργου στην μουσικη του θεατρου σκιων.
    Το αλλα ειναι το Ασπρο μου τριανταφυλλακι.

  68. Γιάννης Ιατρού said

    58: ΑΞΙΟΣ!
    (βρήκες τις σημειώσεις σου απ’ το πολυτενείο, ε;)

  69. Για το 56 και τη σχέση κορινθιακού κιονόκρανου με την άκανθο: έτσι λέει ο Βιτρούβιος
    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%BD%CE%B8%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CF%8C%CF%82_%CF%81%CF%85%CE%B8%CE%BC%CF%8C%CF%82
    Μιλάει μάλλον γι’ αυτή την άκανθο: https://en.wikipedia.org/wiki/Acanthus_mollis
    Σχετική εικονογράφηση του 17ου αιώνα:

  70. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    69. Από μικρός είχα πάντως την απορία γιατί αφού οι Αθηνέζοι ήταν Ίωναι να ούμε, σιάσαν τον Παρθενώνα με δωρικά αποτέτοια… (το είχα ρωτήσει σε κάποιον ιστορικό καθηγητά κάποτε, αλλά δεν θυμάμαι τη λαμακία μου απάντησε… 😆 )

  71. Γς said

    58, 68:

    Zinara άιλαντ του αρχιπελάγυς και Zimbabwe National Roads Administration (Zinara)

  72. Γς said

    62:
    Η συνταγή σου Ομελέτα μ αγκινάρες

    https://www.sintagespareas.gr/sintages/omeleta-me-agkinares.html

  73. leonicos said

    Δεν μπορώ εγώ να σου πω τι λαμακία σου απάντησε αφού δεν θυμάσαι εσύ, αλλά πολύ πιθανό να μη σου απάντησε με λαμακία αλλά να σου φάνηκε εσένα έτσι.

    Κατ’ αρχήν οι όροι ιωνικός και δωρικός ρυθμός προκειμένου περί των κιόνων δεν είναι καν αρχαίοι. Είναι συμβατικοί και οι ΑΗκΥΠ δεν τους έβλεπαν ανταγωνιστικά. Ο δωρικός ρυθμός δεν έχει βάση και απλό κιονόκρανο και χρησιμοποιείται κυρίως στις προσόψεις και στην εξωτερική σειρά των δίπτερων ναών ενώ οι ιωνικοί είναι λεπτότεροι και χρησιμοποιούνται εσωτερικά ή στα ανώγεω, όπως στη στοά του Αττάλου.

    Δεν υπάρχει καμιά μαρτυρία ότι ο δωρικός ρυθμός αναπτύχθηκε στη Λακωνία ή ο ιωνικός στην Ιωνία. Ο αρχἐγονος είναι ο πρώτος και ο πῖο εκλεπτυσμένος ο δεύτερος, και οι δυο τελειοποιήθηκαν στην Αττική

  74. Γς said

    72:

    Ομελέτα κι Αμελέ(τη)τα

    http://caktos.blogspot.gr/2013/03/blog-post_2007.html

  75. leonicos said

    Μπράβο και πάλι Γς, που έδειξες την ανωτερότητά σου κι έφερες την ομελέτα με αγκινάρες, την οποία ανέφερε αυτός ο ανεκδιήγητος τύπος που τα βάζει συνέχεια μαζί σου;

    Εγώ, αν ήμουν στη θέση σου, όχι ομελέτα με αγκινάρες δεν θα του σέρβιρα, αλλά θα τον έσπαγα και στο ξύλο, τον αχάριστο.

    Αλλάόλο κάτι τέτοιοι τύποι κυκλοφορούν εδώ μέσα, και χαλάνε το Ιστολόγιο. Τούτο… ο Γς, το άλλο…. ο Γς! Δε βαρέθηκε πια ο τύπος; και να δεις πώς τον λένε….

    Άσ’ τον στη λήθη της περιφρόνησής μας!

  76. leonicos said

    ΠαμΠε, δεν είδα τη φωτογραφία σου. Ευχαριστώ για το γεύμα.

    Αυτά να βλέπει ο Γς, Αυτοί που με σκέφτονται, φαίνονται

  77. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    73. έχει λογική αυτό που λες. Αν όντως οι όροι «δωρικός» και «ιωνικός» ρυθμός αναπτύχθηκαν αργότερα, με βάση το ότι λιτό/απλό=δωρικό και φισφιριλέ=ιωνικό (και ακόμα πιο φισφιριλέ έως πουτανέ=κορινθιακό 🙂 ) Το δωρικό κιονόκρανο πάντως είναι πιο «στατικά ευκολοπροσάρμοστο στην αρχιτεκτονική λειτουργικότητα» θάλεγα ως μηχανικός

  78. leonicos said

    Ξεχασα

    καρδιά αγκινάρα το άκουγα κατά κόρον κι εγώ κάποτε, με τη σημασία του πολυερωτικού και πολυκυνηγάρη του άλλου φύλου. Σε κάθε φύλλο και μια γυναίκα!

    Κάτι σαν τον Γς δηλαδή, με την έννοια ‘όπως προσπαθεί να νομίσουμε’.

  79. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    To «στατικά ευκολοπροσάρμοστο στην αρχιτεκτονική λειτουργικότητα» στο 77., στα Ελληνικά σημαίνει ότι το δωρικό το «πλανάρεις» που λέγαμε και χθες λίγο και κεντροζυγιάζεται εύκολα στις γωνίες , όπου οι άλλοι ρυθμοί είναι προβληματικοί. Γι’αυτό και ήταν μάλλον ιδανικός για προσόψεις. Συμμετρίας ένεκα γαρ. Δεν τον έλεγαν τυχαία αυτό το κτήνος καλλικράτη!

  80. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    79. Παρντόν! Όχι το «πλανάρεις». Το «πλανίζεις» εννοούσα.

  81. Θυμάμαι επίσης ότι (αυτή ήταν η ομιλία του Θανάση Καλπαξή όταν ανακηρύχτηκε ομότιμος στο Παν/μιο Κρήτης) οι «ρυθμοί» όπως τους ξέρουμε είναι ένα εξιδανικευμένο κατασκεύασμα του Βιτρούβιου ή τέλος πάντων των Ρωμαίων, ενώ οι ναοί της κλασικής αρχαιότητας είχαν στην πραγματικότητα ένα ανακάτεμα ρυθμών (δεν είναι μόνο το κιονόκρανο, υποτίθεται ότι ο ρυθμός περιλαμβάνει την επίστεψη, τη βάση κλπ.).

  82. sarant said

    Ανακάτεμα ρυθμών είχαν, χρώματα είχαν, να βρεθεί καμιά χρονομηχανή και να μας δείξει αρχαίους ναούς όπως ήταν τότε θα μας φανούν κιτσαρία!

  83. Τη φράση «την πάτησες την αγκινάρα» από έναν άνθρωπο μόνο την έχω ακούσει, ένα μαθηματικό που είχαμε στο σχολείο, ο οποίος τη χρησιμοποιούσε συχνά, μαζί με άλλες γραφικότητες όπως «θα πέσει πέλεκυς!». Μην ξέροντας ότι η αγκινάρα είναι αγκαθωτή, υπέθετα ότι υπονοούσε «πάτησες φύλλο αγκινάρας και γλύστρησες».

  84. Πάνος με πεζά said

    Καλά, το «κάτσε στην αγκινάρα» δεν το έχει ακούσει κανείς; Ούτε το λάκκο με τα κ@λοδάχτυλα;

  85. Corto said

    82: Χρονομηχανή υπάρχει.
    Είναι η θόλος του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού με τις τρισδιάστατες αναπαραστάσεις των αρχαίων μνημείων.
    Δεν έχω ιδέα για την γενικότερη λειτουργία και σκοπιμότητα του Ιδρύματος, πάντως προτείνω σε όσους έχουν ανάλογα ενδιαφέροντα, να δουν οπωσδήποτε την προβολή για την Αγιά Σοφιά. Είναι αριστούργημα ψηφιοποίησης και σκηνοθεσίας. Καταπληκτική ανάλυση των κατασκευαστικών τεχνικών, αλλά και της αρχιτεκτονικής και καλλιτεχνικής διάστασης του μνημείου.

  86. leonicos said

    Το πρωί, πριν εμφανιστεί το άρθρο, διάβασα το λινκ http://tinyurl.com/hnt35pf στο @104 του Κοτορτσινού, χθες.

    Απορώ, που βρήκα ένα σωρό γλωσσικά λάθη σε ανθρώπους που υποτίθεται ήσαν γλωσσαμύντορες:

    ἐσύνθεσε = συνέθεσε
    διασκορπισμένα = διεσκορπισμένα
    συντεμών = συνταμών
    ἀντιγράφη = ἀντεγράφη
    ἀπόλεια = ἀπώλεια (στον Ιπποκράτη με ω)
    προωρισμοῦ = προορισμοῦ
    θαρήσας =θαρρήσας
    ὑπνόττοντι = ; (μ’ έπιασε αδιάβαστο· θα έγραφα ‘ὑπνώτοντι’ με ένα τ, αλλά ο ή ω;)
    ἐδιωρίσθη = διωρίσθη
    ἀπώλλεσε = ἀπώλεσε
    παραμέλεια αντί παραμέληση
    τεθνηξόμεθα αντί θνηξόμεθα μεταγ. ἀποθανοῦμεν

    την αποφυγήν του κακού και την πράξιν του αγαθού (γερουνδιακή χρήση της λ. πράξις)

    Τι είναι η βδελυρά ‘ετεροφυλοβατία’ που επιφέρει δεινά και οδηγεί στον Άδη;
    Σε πρώτη ανάγνωση (όπως συνηθίζεται να λέμε πια) είναι η βάτευσις ατόμου του άλλου φύλου. Εντούτοις το ‘ιερό κείμενο’ δεν προωθεί την ομοφυλιφιλία. Εξ αποκλεισμού συμπεραίνει κανείς ότι εννοεί την κτηνοβασία.

    Κι αυτα σε βιβλίο αξιώσεων

    Πάντως, το διασκέδασα, και σ’ ευχαριστώ αγαπητέ Κοτορτσινέ

  87. sarant said

    84 To δεύτερο φυσικά, αλλά το πρώτο όχι

    86 Οι περισσότεροι παλιοί κάνανε περισσότερα λάθη από σήμερα, νομίζω

  88. 80, …79. Παρντόν! Όχι το «πλανάρεις». Το «πλανίζεις» εννοούσα….

    Πλανεύτηκες, για λίγο! 🙂

  89. Ιάκωβος said

    Όχι, οι αγκινάρες ήταν το μόνο φαί που δεν έτρωγα μικρός.
    Τώρα κι εγώ δεν τρελαίνομαι.

    Έχω φάει όμως, στο Μεσολόγγι, στη λιμνοθάλασσα, σε καλύβα, ωμά αγγιναράκια μαζί με το ποτό και μαζί με επίσης σχεδόν ωμά σπαράκια.

    Πολλά φρούτα και λαχανικά, σαν τις αγκινάρες, ήταν εντελώς διαφορετικά πριν από αιώνες και εξελίχτηκαν από την τεχνητή επιλογή. Φαίνεται κι από τους παλιούς πίνακες.

    Λένε ότι και τα καρότα, που αρχικά ήταν μωβ, απέκτησαν το χρώμα τους στην Ολλάνδία προς τιμήν της δυναστείας της Οράγγης.

  90. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Πεντανόστιμο το νήμα και είπατε πολλά και ωραία.
    Στη σαλάτα δεν είδα (θαρρώ) να λέτε ότι βάνουμε αγκινάρες όπως και ψιλοκομμένες στα γεμιστά την άνοιξη. Επίσης αυγολέμονο, ή κατσικάκι με αγκινάρες αυγολέμονο, (πασχαλινό μας φαγητό),γιαμ.
    Πράγματι εξαιρετικό έδεσμα.Τελευταία ανακαλύψαμε μια συνταγή που τις μισομαγειρεύουμε ολόκληρες με λάδι κρεμμυδάκι κ άνιθο και μετά τις βουτάμε σε κουρκούτι και τηγανίζουμε (σε πολύ λάδι για να μην καρκανιάσουν).
    Έχουμε στο χωργιό από καλλιεργημένες,τις άγριες(με τις τσίμπες),τις δαφνάτες που έχουν τσίμπες αλλά είναι πιο στενόμακρα και πιο μαλακά τα πέταλά τους κι έχουν ιδιαίτερη γεύση κάπως ευωδιαστή, και τις αργίτικες ,τις γνωστές της λαϊκής χωρίς τσίμπες.
    Στις πλαγιές έχει τα άγρια αγκιναράκια που τα συναντούμε σε πολλές περιοχές από τον Ταϋγετο και τη Μάνη ως την Τήνο και την Ικαρία. Γίνονται και τουρσί. Πουλιούνται (ακριβούτσικα αλλά αξίζουν), από συνεταιρισμούς γυναικών,κι αν τα προλάβετε.

  91. Λ said

    Πολύ νόστιμο το σημερινό θέμα. Οι αγκινάρες και το φως ήταν ότι μου έλειπε πολύ κάθε Φεβράρη και Μάρτη όταν ήμουν φοιτήτρια. Μου αρέσουν πολύ. Από μικρή έμαθα να μαζεύω και να καθαρίζω αρκοτζινάρες ή καφκαρούες, όπως τις λέμε. Στα κυπριακά οι αγκινάρες λέγονται τζινάρες. Το κοτσάνι το λέμε νούρο. Μας αρέσουν πολύ ωμές και φυσικά τρώμε τα πάντα, τα τρυφερά φύλλα, τους νούρους και τα μπουμπούκια (πολλές φορές και την κκελλέ αν κόψουμε το φυτό από τη ρίζα). Μαυρίζουν τα δόντια μας και τα χείλη μας απ’ το πολύ σίδηρο. Μας αρέσουν πολύ και οι αγκινάρες ψημένες στον ατμό με λαδολέμονο.

    Όταν κάποια είναι ατημέλητη λέμε ότι είναι όπως την αρκοτζινάρα.

    Λεώ χαίρε, έχεις κέφια σήμερα!

  92. Λ said

    Στα κουκκιά και τις αγκινάρες πάει πολύ ο μάραθος ο οποίος βλαστά παντού αυτή την εποχή.

  93. sarant said

    89-90-91 Πολύ ωραία σχόλια!

  94. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Αγκινάρα με τ΄αγκάθια και με τα λουλούδια τ΄άσπρα
    μην παραμυρίζεις τόσο
    Εγώ όταν το πρωτάκουσα είχα την απορία για τα λουλούδια τ΄ άσπρα. Άσπρα;
    Όσο για το άρωμα, δεν παραξενεύτηκα γιατί ευωδιάζει,ελαφρά βέβαια, αλλά ποιος σκύβει πάνω στ΄αγκάθια; 🙂

  95. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    91.Λ >>φυσικά τρώμε τα πάντα, τα τρυφερά φύλλα, τους νούρους και τα μπουμπούκια
    Ναι, τα πάντα.Ξέχασα ,και τ΄αγκιναρόφυλλα (το μίσχο πριν το φυλλώδες μέρος) που αφού βγάλουν τις ίνες και τα ξεφλουδίσουν κατά μήκος, μαγειρεύονται είτε γιαχνί,είτε με το κρέας είτε βραστά με λεμόνι. Η γιαγιά μου έκανε τέτοια μερακλίδικα που ήθελαν υπομονή να γδαρθούν και να βγουν οι κλωστές τους.Βόλευαν και στην εποχή της μεγάλης νηστείας πριν τη Λαμπρή κι άφηνε για μας τα μπουμπούκια.

  96. Γς said

    Πάει και τελειωσε!
    Αν δεν έχει στον καταψήκτη αγκινάρες έφυγα για το σουπερμαρκετ.
    Για να δω τι θα πει κι η Ειρήνη που έρχεται όπου νάναι.

  97. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Στο γονικό μου, το χτήμα με τις ελιές μου, το προικώον μου ντε! είχε φυτέψει η μάνα μου ένα γύρο αγκινάρες. Δαφνάτες ,εναλλάξ με αργίτικες. Μου στέλνουν το μερίδιό μου οι δικοί μου ως φρέσκες, καταψύχουν κιόλας, βρίσκω και όταν κατεβαίνω μερικές φουντωμένες αποξηραμένες πια, να στέκουν,μωβ κεφαλές πάνω στα στηλάρια τους, ωραίες και ανίκητες από το χειμώνα.

  98. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Ωσάν τ΄αγκιναρόραβδο
    που στέκει ορθό στο γύρο
    ετσά ξυλώνω όντε σε δω
    και δε μπορ΄α ξεσύρω*

    *να πάω παραπέρα

  99. Γς said

    96:
    Ντάξει, καταψύκτη

  100. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Τα καλοκαίρια, στις άκρες στους κήπους που είχαν απομείνει μόνο οι κόνδυλοι από τις ανοιξιάτικες αγκιναριές κι απ΄όπου θα ξαναβλάσταιναν σιγά σιγά με τις πρώτες βροχές, εμείς τα ζημιάρικα, με μυτερό μαχαίρι σκαλίζαμε και τρώγαμε το μεδούλι τους. Ένα άσπρο κρουστό ολόδροσο και πάνγλυκο ρουκανάκι,όπως το λέγαμε.

    Από ένα άγριο γλυκό αγκιναράκι της εξοχής,την Κολλιά, τρυγούσαμε το άσπρο δάκρυ του και το μασούσαμε,κανονική μαστίχα, τα καλοκαίρια.
    Ψάχνοντας μήπως βρω κάποια φωτό έπεσα στο παρακάτω που τη λέει Ακολλιά:
    http://www.cretanmagazine.gr/eidiseis/creta/kritika/akolia-to-fito-proangelos-tis-tsichlas/

  101. Λ said

    100. 🙂 Ωραία η ακόλια, πρέπει να είναι ξαδερφούλα της καφκαρούας. Είπαμε για την ουρά, την καρδιά και το κεφάλι της αγκινάρας. Τώρα που είπαμε και για το μεδούλι έμειναν μόνο τα μουστάκια που δεν αναφέραμε

  102. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Μια ιστορία για ένα αγκιναρόφυλλο,έναν σκληρόκαρδο αγά και τον πεινασμένο εργάτη του:
    «Την εποχή που είτανε οι Τούρκοι εις την Κρήτη», διηγείται σ΄ένα τραγούδι του ο Μουντόκωστας
    ένας αγάς πήρε φαμέγιο (δούλο,εργάτη) έναν κρητικό :
    «Στη Μεσσαρά με πέψανε να σκάψω τς αγκινάρες
    κι από την πείνα την πολλή μου ‘ ρχουντα λιγωμάρες.
    Βγάνω το μαχαιράκι μου να κόψω ένα φύλλο
    μ΄ αφεντικός κατέβαινε ‘πο πάνω μ΄ένα ξύλο.
    Μωρέ διαολοκόπελο στο μύλο θα σε πέψω
    κι άσε τ΄αγκιναρόφυλλο να σου το μαγερέψω»
    Στο μύλο φτιάχνανε και τρώγανε,φαμέγιος και μυλωνάς, τη γνωστή αέναη πίτα (βάλε αλεύρι-ρίξε νερό) από το άλεσμα του αγά και πώς να γυρίσει πίσω ο φαμέγιος τα σακιά με λειψό τ΄αλεύρι; :
    «Ο αγάς καλά τσι γνώριζε του καμπανού* τσι βούλες*
    μα κι εγώ καλά τσι βούτηξα στη στέρνα τσι σακούλες»

    **τα σημάδια (τους αριθμούς) της ζυγαριάς

  103. sarant said

    102 Ωραία ιστορία. Και το φαμέγιος είναι και μανιάτικο.

  104. leonicos said

    «θα πέσει πέλεκυς!» και «θα γράψει η μαυρομύτα!»

    Φοβερές απειλές! Γελούσαμε όλοι μαζί με αυτόν που τις εξαπέλυε.

    Μόνο ο Γς φοβόταν και κατουριόταν επάνω του

  105. spyridon said

    102
    Να σαι καλά

    Εκτός από την εκτέλεση του Μουντάκη το είχε ο πατέρας μου τραγουδισμένο από τον Ξυλούρη.
    Εψαξα προ καιρού αλλά δεν το βρήκα.
    Μήπως το έχει κάποιος?

  106. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Μία στροφή από τις πρώτες μου εφηβικές (και γι αυτό αποστηθισμένες) εγγονοπουλικές συγκινήσεις που τέμνει το σημερινό σου θέμα:

    «καίω τα νιάτα μου
    που είναι κιθάρα
    που είναι κινάρα
    που είναι κινύρα»

    (Τα κλειδοκύμβαλα της σιωπής)

  107. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    101.>>το κεφάλι της αγκινάρας.
    Αγκιναροκεφαλές λέμε συνήθως, και θα το ξεχνούσα:
    Μπακαλιάρος του γάμου με αγκιναροκεφαλές αλευρολέμονο
    http://www.rizaonline.gr/1/63/2016.nphtml

  108. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    105. Θα κάνω ένα ψάξιμο ακόμη

  109. sarant said

    106 Α, νάσαι καλά!

  110. leonicos said

    Γειά σου, Λ, σπουδαία φίλη

  111. leonicos said

    και ο πῖο εκλεπτυσμένος

    Μη με βουτήξει κανένας από το αφτί, ότι γράφω πολυτονικό και λάθος.

    Είχα ξεχάσει το πληκτρολόγιό μου στα πολυτονικά (που τα χρησιμοποιώ μόνο στ’ αρχαία ελληνικά, ή όταν μεταγράφω ξένα παλαιότερα κείμενα) και βγήκε αυτό το πῖο

    Δάχτυλος του Γς!

  112. gpoint said

    Στα δικά μου γούστα υπάρχει μόνο το αγγιναράκι, το ανώτερο πικρόχορτο (ραδίκι) που δυστυχώς φέτος δεν το έχω βρει ακόμα στις λαϊκές

  113. Γς said

    96:
    Είναι και το γλυκό αγκινάρας

  114. Τις αγκινάρες τις σιχαινόμουν από μικρό παιδί. Κάπου εκεί, στα 12-13, αποφάσισα να κάνω κάτι γι’ αυτό. Έψαξα στην εγκυκλοπαίδεια του Ηλίου και βρήκα πως περιέχουν οξαλικό οξύ. Το οποίο, έλεγε η καλή εγκυκλοπαίδεια, δεσμεύει το ασβέστιο του οργανισμού.
    Είχα βρει το επιχείρημά μου! 😎
    Το ανακοίνωσα στη μάνα μου και είπα να μην μου δίνει αγκινάρες, εκτός αν θέλει να μείνω κοντό. 👿
    Συμμορφώθηκε η φουκαριάρα. 😳
    Είμαι, πλέον, ψηλότερος κι από αρκετά ανήψια μου! ❤

  115. sarant said

    114 Η γνώση είναι δύναμη, σου λέει ο άλλος!

  116. Μανούσος said

    Χουρσούφ (خرشوف) στην αραβική. Βρίσκω όμως και την αραβική λέξη άρντι σάουκι الأرضي شوكي (περίπου χαμαγκάθι άρντ/γη και σάουκι/σώκι αγκάθι, το σ παχύ) εγγύτερο στο αγγλ. artichoke και γαλλ. artichaut, άρα μάλλον έχουμε δύο λέξεις στις δυτικοευρωπαϊκές γλώσσες και οι δυο αραβικής προέλευσης.
    Επίσης καγγιάρ (کنگر) στην περσική, μάλλον από το αγκινάρα

  117. Πάνος με πεζά said

    Δυο μεζεδακια ο Τσιπρας,’φορολογικες ευνοησεις’ και ‘πυρηνικη οικογενεια’ …

  118. Γς said

    117:
    «Η ελληνική οικογένεια είναι πυρηνική οικογένεια που συγκράτησε την αποσάρθρωση της κοινωνίας»

  119. Μανούσος said

    Ηαραβική λέξη άρντι σάουκι الأرضي شوكي εννοείται με την σημασία αγκινάρα.
    Αραβογερμανικό Λεξικό του Hans Wehr, σελ. 11 και για το χουρσούφ (και χαρσούφ, αν και το λεξικό δίνει ου και όχι α) σελ. 211 του ιδίου.
    Επίσης στην συριακή (αραμαϊκή) η αγκινάρα είναι ܠܓܢܐ λάγκνα, ίσως συγγενές προς το λάχανο (J. Payne Smith σελ. 235)

    Κι εδώ μία αραβική μεσαιωνική αγκινάρα (ο Αλλάχ να την κάνει….) το τελευταίο φυτό κάτω δεξιά:
    http://gallica.bnf.fr/ark:/12148/btv1b8406160j/f359.item.zoom

  120. μιὰ φορὰ στὴν ζωή μου ἔφαγα ἀγκινάρες, δὲν τρελλάθηκα κιόλας, ἀλλὰ οὔτε κι ἀηδίασα. μᾶλλον ἀδιάφορες μοῦ φάνηκαν γευστικῶς.

  121. low said

    Κάποιος μου είχε πεί πως στην Κύπρο συνοδεύουν το ουίσκι με αγκινάρα.

  122. smerdaleos said

    Δεν σχολίασε ακόμα ο Βάταλος;

    Σώκε τε και Εριούνιε Δώτορ Εάων, που είσαι;

    Δεν πιστεύω να χάνεις άσκοπα τον καιρό σου με τον Πλάτωνά σου και τους άλλους Έλληνες; (Ιωάννης Ξιφιλίνος σε επιστολή του προς τον Ύπατο των Φιλοσόφων και φίλο του Μιχαήλ Ψελλό, ο οποίος είπε με παράπονο «φιλοσοφώ μόνος σε αφιλόσοφους καιρούς»)

  123. Corto said

    Επιθεωρησιακόν ρεμπέτικον και αγκινάρες
    (μεθ’ ολίγων φιλολογικών παρατηρήσεων, ουχί παραδεδεγμένης χρησιμότητος):

    Μανάβης και δούλα, τα σταφύλια
    (Μουσική: Ιωάννης Οικονομάκος, πρόζα – στίχοι: Τίμος Μωραϊτίνης)

    ΔΟΥΛΑ: Έχω εγώ και απ’ αυτό, έχω και από τούτο
    ΜΑΝΑΒΗΣ: Ό,τι κι αν έχεις δωσ’ μου το, το παίρνω εγώ για πλούτο
    ΔΟΥΛΑ: Μα την καρδιά μου δεν πουλώ εγώ με τις δεκάρες
    ΜΑΝΑΒΗΣ: Εγώ πουλί μου, τις καρδιές πουλάω για αγκινάρες

    Στην ηχογράφηση (Columbia, USA, 1928) με τον Γιαννάκη Ιωαννίδη και την Λίζα Κoυρούκλη ,στην παραπάνω στροφή οι δύο πρώτοι στίχοι έχουν τραγουδηθεί ανάποδα από ό,τι θα έπρεπε (πρώτα η γυναικεία φωνή και ύστερα η αντρική).
    Στην ηχογράφηση όμως με τον Τέτο Δημητριάδη και την αδερφή του την Τασία*(Victor, USA, 1927) ,όλο το τραγουδιστικό μέρος το ερμηνεύουν συγχρόνως. Υπάρχουν και άλλες διαφορές και κυρίως στην πρόζα. Και οι δύο εκδοχές βρίθουν από λαογραφικά στοιχεία.

    *προφανώς υπερταλαντούχα οικογένεια αφού ο αδερφός τους ήταν ο Φωκίωνας.

  124. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Ο Αγκιναρόκηπος 1898 έργο αριθ.57. σελίδα 125 (Δε μπόρεσα να το βρω ξεχωριστά αν και είναι όμορφη η περιδιάβαση στη ζωγραφική της Σοφίας Λασκαρίδου. Ειδικά τα αττικά τοπία είναι ιδιαίτερα γοητευτικά.Είναι και ο μύθος που τα περιβάλλει (ανάμνηση από τους περιπάτους με τον Περικλή Γιαννόπουλο)
    http://ikee.lib.auth.gr/record/72682/files/gri-2007-363.pdf

  125. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    114.>>Τις αγκινάρες τις σιχαινόμουν από μικρό παιδί.
    Σκύλε μου, ήσουν και παρέμεινες μικρό παιδί κατά τη σοφή φίλη μου: Οι άντρες αγαπάνε τις μπριζόλες τα μπιφτέκια και τα μακαρόνια με κιμά,σαν τα μικρά παιδιά. Είδες να τρώει κανείς τους μπάμιες ή αγκινάρες; Αν βρεις κανέναν να τρώει απ΄αυτά,παντρέψου τον, είναι ώριμος. 🙂 🙂

  126. 25 και 32: Μόλις το τσέκαρα: καμία Κυνάρα στη Μυθολογία του Κέρενυϊ. Τείνω να πιστέψω ότι κάποιος την επινόησε πρόσφατα.

  127. Νίκος Κ. said

    114: Σκύλε, αν μάλιστα έλεγες στη μητέρα σου ότι το βασικό συστατικό της αγκινάρας είναι το (1R,3R,4S,5R)-1,3-bis[[(E)-3-(3,4-dihydroxyphenyl)prop-2-enoyl]oxy]-4,5-dihydroxycyclohexane-1-carboxylic acid, μάλλον θα σταμάταγε να τις τρώει κι αυτή

  128. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    105. Οι αγκινάρες στη Μεσσαρά
    Το βρήκα μόνο με το Μουντάκη κι αυτό με αυτοσιχτιρίσματα γιατί δε θυμόμουν τον τίτλο, άσε που κάμποσα από τα ενδιάμεσα τα είχα μισοξεχάσει κι εγώ. Ας το βάλουμε λοιπόν.Αρέσει και του δικού μου πατέρα.
    Κρητικόπουλο κι αγάς – Κώστας Μουντάκης

  129. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα ωραία σχόλια!

    117-118 Οι ευνοησεις εντάξει, δεν στέκουν -αλλά η πυρηνική οικογένεια γιατί σας ενοχλεί;

  130. Πάνος με πεζά said

    Σε διάφορους ορισμούς που διαβάζω δεξά-αρστερά, ο «πυρηνικός» είναι μόνο ο σχετιζόμενους με τον πυρήνα του ατόμου.

  131. Πάνος με πεζά said

    Δεν είναι τόσο άπλας σαν τον «ατομικό» δηλαδή…

  132. sarant said

    Πυρηνική οικογένεια είναι καθιερωμένος όρος, τον έχει και το Χρηστικό της Ακαδημίας, πιθανώς και ο Μπαμπι. Αγγλικό nuclear family. Είναι η στενή οικογένεια, γονείς και παιδιά που ζουν μαζί στην ιδια στέγη (ίσως και παπούδες). Όχι δηλαδή ξαδέρφια κτλ.

  133. sarant said

    Στη Βουλή ο Ευκλείδης Τσακαλώτος μόλις είπε «ο ταξικός μίσος», Υπάρχει κι ένας στο Τουίτερ, που λέγεται Μήτσος Ταξικός και θα συγκινήθηκε.

  134. 114, …Συμμορφώθηκε η φουκαριάρα. 😳 …

    Επετέλεσε κυνωφελές έργο!

  135. Πάνος με πεζά said

    132 : A, δεν τον ήξερα τον όρο…Εμ τέτοιους όρος ακούμε (σαν τα «έγγραμμα»), και παίρνουμε τα όρη….

  136. Basil Tatsis said

    #23 Γς Ευχαριστώ γιά τις αναμνήσεις !Ο πατέρας μου ήταν μερακλής της δημοτικής μουσικής ,ιδιαίτερα με κλαρίνο και θαυμαστής του Καρακώστα.

    #37 Οι Ιταλοί όταν τρώνε τις αγκινάρες τους βραστές το κάνουν όπως λες,φύλλο-φύλλο βουτώντας τα φύλλα στο βούτυρο.Αυτό έδωσε και σημασία σ’αυτό που λένε «la politica del carciofo(αγκινάρα στα Ιταλικά)»και εννοούν το της διαχείρισης των εχθρών ή αντιπάλων, ένα-ένα με τη σειρά τους.

  137. Μαρία said

    132
    Μα χρειάζεται λεξικό για κάτι τόσο στοιχειώδες; Και στα γυμνασιακά βιβλία υπάρχει εδώ και πολλά χρόνια.

  138. Γιάννης Ιατρού said

    127: Αν της έλεγε κάτι τέτοιο, τότε σήμερα θα ήταν αδέσποτος Σκύλος, γιατί θα είχε σκεφτεί: πάει το παιδί μου, τό ‘χω χάσει και θα τον είχε παρατήσει…. 🙂

  139. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    134.>>Επετέλεσε κυνωφελές έργο 🙂
    Κυνοθελές !

    Την πυρηνική οικογένεια την έχουν ψωμοτύρι οι οικογενειοσυμβουλάτορες / ψυχολόγοι κλπ. (βλ.πρωινάδικα)
    Η πυρηνική και η εκτεταμένη οικογένεια.

  140. Πάνος με πεζά said

    Έλα Χριστέ…Η «πυρηνική οικογένεια» στα γυμνασιακά βιβλία; Εμείς ούτε τη μονογονεϊκή δεν είχαμε !

  141. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    «Σε μία νυκτί δημοκρατική εκλογή μου με 170 χιλιάδες ψήφους» λέει ο Κάπα Μη

  142. Γιάννης Ιατρού said

    137: Μπορεί όμως να ειπωθεί σαν θαυμασμός. Παράδειγμα: τι μόνο καλός χτίστης αυτός, … πυρηνικός.
    Προήλθε μάλλον από το ότι παλιότερα, ας πούμε στα 60’s-70’s, υπήρχε ένας κάποιος θαυμασμός, όταν έλεγε κάποιος ότι σπουδάζει / εσπούδασε πυρηνικός φυσικός ή κάτι τέτοιο, συμήθως στο εξωτερικό, ΗΠΑ κλπ.). Θυμάμαι και κάτι πλάκες που είχαμε κάνει πολύ παλιά, συστήνοντας κάποιο φίλο σαν πυρηνικό γεωπόνο ενάλιας χλωρίδος 🙂

  143. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Κάπου στο αχανές νέτι ,διάβασα για την «πολιτική της αγκινάρας»(ξεφλούδισμα) που εφάρμοσαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τα ευρωπαϊκά κράτη. Δε βάζω λίκνο. Οι ιστορικοί ας πουν αν γράφτηκε,κι ενδιαφέρει κάτι τέτοιο.

    «Της τρόικα» λέει ο Κου Μη

  144. Κι εγώ την «πυρηνική οικογένεια» στα ελληνικά δεν την είχα ξανακούσει. Άμα μου λέτε τώρα ότι υπάρχει και στα λεξικά και στα γυμνασιακά βιβλία… πάσο. Επιτέλους, λογικότατη απόδοση του αγγλικού όρου είναι. Την extended family ελπίζω πάντως να μην την έχουν κάνει … εκτεταμένη οικογένeια 🙂 Αρκετά ακούσαμε πέρυσι για «επέκταση του προγράμματος», που ήταν απλώς παράταση…

  145. Αμάν (139), σοβαρά, εκτεταμένη οικογένεια; Γι’αστείο το είπα — θεωρούσα αυτονόητο ότι θα ήταν «ευρύτερη» ή «διευρυμένη»!

  146. 125

    Δίκιο έχεις!

    143

    Το λένε και σαλαμοποίηση.

    138

    Αδέσποτος ανκαι δεσποζόμενος, ο έρμος.

    134

    Τι να κάμομε…

  147. Μαρία said

    145
    Στο δημοτικό σ.10 τη μαθαίνουν διευρυμένη, μετά στο γυμνάσιο εκτεταμένη, ενώ παλιά τη λέγαμε και παραδοσιακή.
    http://ebooks.edu.gr/modules/document/file.php/DSDIM-F103/%CE%94%CE%B9%CE%B4%CE%B1%CE%BA%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C%20%CE%A0%CE%B1%CE%BA%CE%AD%CF%84%CE%BF/%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%BF%20%CE%9C%CE%B1%CE%B8%CE%B7%CF%84%CE%AE/10-0167%20-%20KOINWNIKH%20KAI%20POLITIKH%20AGWGH%20%28ST%20DHMOTIKOY%29%20BM.pdf

  148. Βάταλος said

    Εντιμώτατοι κύριοι,

    1) Δεν θα έβγαινα απόψε (οικογενειακαί υποχρεώσεις γάρ…), αλλά με προυκάλεσεν (σχόλιον 122) το ίνδαλμά μου ο κ. Σμερδαλέος. Σοφολογιώτατε «Σάθα του 21ου αιώνος», σας προσφέρω διά μερικάς μόνον ώρας τα μνημειώδη συγγράμματα του κορυφαίου Εβραίου ελληνιστού Amnon Linder διά τους Ναζιστικούς (εναντίον των Εβραίων, των Εθνικών και των Αιρετικών) Νόμους του Βυζαντίου, που αντέγραψεν επί λέξει ο Αδόλφος. Και τα οποία βιβλία, η «Αμαζών» πωλεί 101 δολάρια και 44 ευρώ αντιστοίχως, σύνολον 145 ευρώ. Μόλις τα καταβιβάσετε εδώ και εδώ, στείλατε μήνυμα (σχόλιον ενταύθα) σοφολογιώτατε, διά να τα εξαφανίσω από τον Ουρανόν του Διαδικτύου, ώστε να μη προλάβη να τα καταβιβάση ο Αρχηγός της Κλίκας του Μεταλληνού, διαβόητος κ. Blog-oti-nanai… Σας διαβεβαιώ, κ. Σμερδαλέε, ότι τα συγγράμματα αυτά θα σας αλλάξουν την ζωήν: Ο Amnon Linder έχει κάμει αυτό που αρνούνται επί 200 έτη να πράξουν οι δικοί μας κρυφοχριστιανούληδες Βυζαντινισταί: Να συγκεντρώσουν όλους τους Νόμους των Βυζαντινών (Νεαράς, Ιερούς Κανόνας κλπ.) που στρέφονται ρατσιστικώς εναντίον των μη Ορθοδόξων: Ομιλούμε δια το πρωτότυπον ελληνικόν κείμενον και από κάτω την αγγλικήν μετάφρασιν, διά να μη δύναται να αμφισβητήση την σημασίαν των ο πρώτος τυχών Γαλιλαίος. Σας διαβεβαιώ ότι πρόκειται διά Χρυσωρυχείον, κ. Σμερδαλέε, και χαλάλι τα 145 ευρώ που έσκασα εις τον Μπέζον διά να τα προμηθευθώ. Υμείς μεν θα δυνηθήτε να γράψετε τόμους επί τόμων διά τον Ρατσισμόν των χριστιανούληδων Βυζαντινών, εγώ δε θα αποστομώνω με ευκολίαν τον κάθε χριστιανούλην κ. Blog-oti-nanai, Ριβαλδίνιον, Κορνήλιον, Ιατρού, Πέπεν, Άγγελον κλπ. που τολμούν να ομιλούν διά την «Θρησκείαν της Αγάπης» και άλλας τοιαύτας παλαβομάρας…

    2) Μοί προκαλεί αλγεινήν εντύπωσιν (διά να μή είπω κάτι βαρύτερον και δεχθώ νέαν πορτοκαλιάν κάρταν) το γεγονός ότι εις μίαν ανάρτησιν περί αγκιναρών, δεν έχουσι ακόμη αναφερθή (μετά από 14 ώρας εις τον Διαδικτυακόν Ουρανόν!) τα εξής θεμελιώδη:
    Α) Ότι ο πρώτος που αναφέρει την αγκινάραν είναι ο γνωστός ανθέλλην Εκαταίος ο Μιλήσιος . Β) Ότι κακώς ο κ. Σαραντάκος πιστεύει τον νάνον Μπαμπινιώτην πως το αγκινάρα προήλθεν από το «μιάν κινάρα» και αγνοεί τον γίγαν Κοραήν, ο οποίος εις τον 2ον τόμον των «Ατάκτων» του δηλοί σαφώς ότι το βάρβαρον «αγκινάρα» προήλθεν από συγκοπήν του «άκανθα κινάρα»!..

    Γ) Ότι δεν ανεφέρθη το 2ον απόσπασμα των Δειπνοσοφιστών του Αθηναίου διά την αγκινάραν, που είναι άκρως διαφωτιστικόν, αλλά δεν προλαμβάνω να το αναλύσω…

    Δ) Ακόμη αλγεινοτέραν εντύπωσιν μοί προκαλεί το γεγονός ότι δεν ανεφέρθη το όνομα της Αικατερίνης των Μεδίκων που εισήγαγε την αγκινάραν εν Γαλλία, διότι επίστευε πως η βρώσις της είναι αφροδισιακή και την κάμνει ακαταμάχητον εις τους άρρενας. Διό και ήρχισαν να καταναλώνουν τόσον πολύ τας αγκινάρας αι καυλιάραι Γαλλίδες. ΙΔΟΥ και ιδού και ιδού τι αναφέρουν οι χρονικογράφοι της εποχής διά την σχέσιν της αγκινάρας με την καύλαν των γυναικών και την Αικατερίνην των Μεδίκων, πράγμα που αδικαιολογήτως αποσιωπά ο ρέκτης κ. Σαραντάκος

    Έχει και μικράν συνέχειαν, διότι δεν το παίρνει όλον η wordpress…

  149. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    «Η εκτεταμένη μου οικογένεια » λένε συχνά για την οικογένεια από άλλο γάμο, παρόλο που δεν είναι ως φαίνεται ακριβώς …ακριβές. 🙂

  150. Βάταλος said

    Σχολίου 148 συνέχεια…

    Εδώ θα μάθετε και έν αστείον περιστατικόν από το εξαίρετον βιβλίον «A Curious History of Food and Drink» του Ian Crofton διά το πώς οι μανάβηδες των Παρισίων διεφήμιζον τας αγκινάρας των εις τας καυλιάρας Γαλλιδούλας που ήθελον να είναι τόσον ελκυστικαί όσον η Ελληνίς Θεά Αφροδίτη και ουχί παρθέναι ως η Εβραία Μαριάμ…

    3) Περαίνων, καταγγέλλω τον καθηγητήν Νικολάου, τον κ. Νεογίδιον, τον ίδιον τον κ. Σαραντάκον και τους άλλους αγγλομαθείς του Ιστολογίου ότι απέκρυψαν από τους Ρωμιούς αναγνώστας του Σαραντακείου Ιστολογίου πως «αγκινάρα» εις την γλώσσαν του Σαιξπήρου είναι ο γυναικείος κόλπος και συνεκδοχικώς η νεαρά πουτάνα, «το μουνί» που λέμε ημείς εις τα ρωμέικα. Το διατί, θα το αναγνώσετε παρακάτω από το μνημειώδες σύγγραμμα του A.D. Peterkin
    «The Bald-Headed Hermit and The Artichoke AN EROTIC THESAURUS» (Βανκούβερ, 1999), δύο αποκαλυπτικάς σελίδας του οποίου παραθέτω ευθύς αμέσως

    Μετά της δεούσης τιμής
    Γέρων Βάταλος
    Αιμύλος και σπουδαιόμυθος

    ΥΓ: Εκπληκτική είναι και η αναφορά εις τας αγκινάρας από τον «Μισάνθρωπον» του Μολιέρου εις την αξεπέραστον μετάφρασιν του Σκυλίτση. Συνομιλούν ο Επτανήσιος κόμης Φορκύς με τον τουρκοπρίγκηπα Στένιον

  151. Κι αρακάς με αγκινάρες (καρότα, πατάτες κι άνηθο), είτε με κόκκινη σάλτσα, είτε με λεμονάτη!!!

  152. spyridon said

    128. Ευχαριστώ πολύ.
    Την εκτέλεση του Μουντάκη την είχε ο πατέρας μου σε κασέτα 8τρακ για το αυτοκίνητο.
    (Αχ σέβεντις, αυτές οι κασέτες που έμοιαζαν σαν βιντεοκασέτες)
    Θυμάμαι να γυρίζουμε την Μάνη και να ακούμε τέρμα Μουντάκη.
    Είχα πολλά χρόνια να το ακούσω.

    114. Δεν έτρωγες δηλαδή και μαϊντανό, σπανάκι, καρύδια κ.α. ¨-)))

    151. Αυτή είναι η κλασική συνταγή ή όχι?

    Ως τη δεκαετία του 50 η αγκινάρα στην Ελλάδα είχε αγκάθια.
    «Άγρια» την λέμε τώρα αλλά αυτή ήταν η αγκινάρα.
    Ο νέος σπόρος έφερε μεγαλύτερη ποσότητα αλλά δεν είναι γευστικότερη.
    Το λέει και το τραγούδι
    Αγκινάρα με τ αγκάθια και με τα λουλούδια τ άσπρα

    Μικρός μου ερχόταν αναγούλα και μόνο στη σκέψη της αγκινάρας.
    Δεν μπορούσα να ανεχτώ τη γεύση με τίποτα.
    Η γιαγιά μου λοιπόν έβρισκε ακόμα αγκινάρες με αγκάθια και όταν τις καθάριζε μου έδινε να δοκιμάσω
    και ανακάλυψα ότι το άσπρο στη βάση του φύλλου ήταν νοστιμότατο.
    Σαν παιχνίδι μετρούσα πόσα φύλλα είχα φάει πριν μαυρίσει εντελώς η γλώσσα μου.
    Τις μαγειρευτές βέβαια δεν ήθελα ούτε να τις βλέπω.
    Ώσπου μου τις έφτιαξε σε ομελέτα. Και είναι από τους νοστιμότερους μεζέδες.
    Η γεύση της τηγανητής αγκινάρας είναι καταπληκτική και δεν μοιάζει καθόλου με της βραστής.
    Ακόμα καλύτερα αν κολυμπάει στο ελαιόλαδο.

    Γιαυτό ζήλεψα πραγματικά με την φωτογραφία του Πάνου.

  153. Πέπε said

    @148:
    > > …θα αποστομώνω με ευκολίαν τον κάθε χριστιανούλην κ. […] Πέπεν κλπ. που τολμούν να ομιλούν διά την «Θρησκείαν της Αγάπης» και άλλας τοιαύτας παλαβομάρας…

    Ω γέρον, δεν μοι φαίνεσθε και πολύ προσεκτικός αναγνώστης. Πέραν της αλγεινής εντυπώσεως που μοι προξενεί η τάσις σας να αποκρύπτητε ότι το όνομά μου είναι άκλιτον, αφείλω και να σας επισημάνω ότι ουδέποτε εξέφρασα την γνώμην μου περί της θρησκείας μας, δια τον πολύ απλούν λόγον ότι δεν έχω μελετήσει τας πηγάς της και ως εκ τούτου δεν έχω βάσιμον γνώμην. Το ότι έχω διαφωνήσει με τας υμετέρας κρίσεις επί κειμένων που μας παραθέτετε, ή έχω αγανακτήσει με τας μισαλλοδόξους, μισανθρώπους, ομοφοβικάς ή άλλας παπαριάς που κατά καιρούς μας επιδαψιλεύετε, είναι άλλο ζήτημα.

  154. Γιάννης Ιατρού said

    153: Σωστός.
    Τι το κάναμε εδώ δηλαδή, να κολλάμε ένα τελικό ν όπου θέλουμε! 🙂 🙂 🙂

  155. Pedis said

    # 146 Το λένε και σαλαμοποίηση.
    όχι, το σαλάμι στο κόβουν φέτες για να το «χάψεις» (ή τέλος πάντων όπως το χάψεις) καλύτερα, την αγκινάρα την ξεφλουδίζουν αργά-αργά, για να μην το πάρεις είδηση, και την τρώνε αυτοί.

    # 148 – Δεκτά, μπαγάσα δαναέ βάταλε!!

  156. smerdaleos said

    @ 150, Βάταλο: τας αγκινάρας των εις τας καυλιάρας Γαλλιδούλας που ήθελον να είναι τόσον ελκυστικαί όσον η Ελληνίς Θεά Αφροδίτη και ουχί παρθέναι ως η Εβραία Μαριάμ…
    —-

    Δώτορ, ξέρεις γιατί η Αφροδίτη στην Οδύσσεια αποκαλείται «όμορφη μεν, αλλά πηδιόλα σκύλα δε» («καλή [αλλά] οὐκ ἐχέθυμος κυνῶπις»);

    Κάθε πρωί που ο σύζυγός της Ήφαιστος έφευγε στην δουλειά, ερχόταν ο Άρης και την πηδούσε, μέχρι που ο πανόπτης Ήλιος ειδοποίησε τον Ήφαιστο για το κέρατο και αυτός μετέτρεψε το συζυγικό κρεβάτι σε παγίδα, η οποία έπιασε στα πράσα τους λαθραίους εραστές.

    Ο Ήφαιστος ζήτησε να έρθουν όλοι οι θεοί για να δούνε το αίσχος και ζήτησε από τον Δία να του δώσει πίσω τα «ἕδνα» (= αντίτιμο που πλήρωνε κάποιος σε έναν πατέρα για να πάρει την κόρη του), επειδή η θυγατέρα του ήταν «καλή» μεν αλλά «οὐκ ἐχέθυμος και κυνῶπις».

    Η διήγηση στην Οδύσσεια ξεκινάει από τον στίχο [8.265] και φτάνει μέχρι τον [8.366]

    μαρμαρυγὰς θηεῖτο ποδῶν, θαύμαζε δὲ θυμῷ.
    αὐτὰρ ὁ φορμίζων ἀνεβάλλετο καλὸν ἀείδειν
    ἀμφ᾿ Ἄρεος φιλότητος εὐστεφάνου τ᾿ Ἀφροδίτης,
    ὡς τὰ πρῶτα μίγησαν ἐν Ἡφαίστοιο δόμοισι
    λάθρῃ
    , πολλὰ δ᾿ ἔδωκε, λέχος δ᾿ ᾔσχυνε καὶ εὐνὴν

    […]

    σμερδαλέον δ᾿ ἐβόησε, γέγωνέ τε πᾶσι θεοῖσιν:
    «Ζεῦ πάτερ ἠδ᾿ ἄλλοι μάκαρες θεοὶ αἰὲν ἐόντες,
    δεῦθ᾿, ἵνα ἔργα γελαστὰ καὶ οὐκ ἐπιεικτὰ ἴδησθε,
    ὡς ἐμὲ χωλὸν ἐόντα Διὸς θυγάτηρ Ἀφροδίτη
    αἰὲν ἀτιμάζει, φιλέει δ᾿ ἀίδηλον Ἄρηα,

    οὕνεχ᾿ ὁ μὲν καλός τε καὶ ἀρτίπος, αὐτὰρ ἐγώ γε
    ἠπεδανὸς γενόμην
    . ἀτὰρ οὔ τί μοι αἴτιος ἄλλος,
    ἀλλὰ τοκῆε δύω, τὼ μὴ γείνασθαι ὄφελλον.

    […]

    εἰς ὅ κέ μοι μάλα πάντα πατὴρ ἀποδῷσιν ἔεδνα,
    ὅσσα οἱ ἐγγυάλιξα κυνώπιδος εἵνεκα κούρης,

    οὕνεκά οἱ καλὴ θυγάτηρ, ἀτὰρ οὐκ ἐχέθυμος.»
    ὣς ἔφαθ᾿, οἱ δ᾿ ἀγέροντο θεοὶ ποτὶ χαλκοβατὲς δῶ:

    Πως να μην πει μετά ο Ιωάννης Καναβούτσης ότι «οἱ Ἑλληνες εἶχον πόρνους καὶ ἀσελγεῖς θεοὺς» και ευτυχώς ήρθε η Αγία Τριάδα και ξέπλυνε την «δυσωδία τῆς Ἑλληνικῆς ἀσχημοσύνης».

  157. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    Ωστε εχέθυμος. Πολύ ωραίο.

  158. Γιάννης Ιατρού said

    156: Σμερδαλέε, διατί αποκρύπτεις την ουσία της είδησης, την οποία προφανώς ο χριστιανός Ι. Καναβούτσης θέλει να κουκουλώσει, συγκεντρώνοντας την προσοχή (π.χ. φιλήδονων γερόντων, βλ. και dementiα) σε θέματα ασέλγειας κλπ.

    Ο ποιητής εδώ κυρίως θέλει να εκθιάσει την ύψιστη τεχνολογική επάρκεια του Ηφαίστου (και εν προεκτάσει των ΑΗΠ), παραπέμποντας στα high tech «βραχιολάκια» που κατασκεύασε (….ἐν δ᾿ ἔθετ᾿ ἀκμοθέτῳ μέγαν ἄκμονα, κόπτε δὲ δεσμοὺς ἀρρήκτους ἀλύτους…) κι έπιασε στη φάκα τον Άρη και την Αφροδίτη κλπ.

    Άσε που αποκρύπτεις ότι μετά ο Ερμής ξερογλύφεται… και δεν τον νοιάζει τίποτα, παρά μόνο να την βρεί με την όμορφη
    (αἲ γὰρ τοῦτο γένοιτο … δεσμοὶ μὲν τρὶς τόσσοι ἀπείρονες ἀμφὶς ἔχοιεν, ὑμεῖς δ᾿ εἰσορόῳτε θεοὶ πᾶσαί τε θέαιναι, αὐτὰρ ἐγὼν εὕδοιμι παρὰ χρυσέῃ Ἀφροδίτῃ …) 🙂

  159. Γιάννης Ιατρού said

    158: Το λέει κι η Μαρινέλλα, το αφιερώνω στον Άρη και στην Αφροδίτη
    Πρέπει να σπάσουμε τις αλυσίδες
    δε έχουμε καιρό γι’ άλλες ελπίδες
    πρέπει να φύγουμε χωρίς αντίο
    είναι αργά πολύ αργά και για τους δύο.

  160. Γς said

    130:

    Μην παίρνεις κι όρκο για τον πυρίνα γενικώς,

    http://caktos.blogspot.gr/2013/08/blog-post_1654.html

  161. gpoint said

    # 156

    «Κάθε πρωί που ο σύζυγός της Ήφαιστος έφευγε στην δουλειά, ερχόταν ο Άρης και την πηδούσε, μέχρι που ο πανόπτης Ήλιος ειδοποίησε τον Ήφαιστο για το κέρατο και αυτός μετέτρεψε το συζυγικό κρεβάτι σε παγίδα, η οποία έπιασε στα πράσα τους λαθραίους εραστές.»

    Και η αδιαφιλονίκητη συνέχεια του έθνους συνάγεται απ΄την νεοελληνικήν ρήση «ο γέρος στην δουλειά κι ο νιός στην αγκαλιά» !!

    Βεβαίως οι γέρος και νέος αναφέρονται περισσότερον στην πνευματική (και την …άλλη) ηλικία παρά στην σωματική

  162. kikh said

    «Πάτησε τη μπανανόφλουδα», λέγαμε εμείς οι παλιοί.
    Το «πάτησε στην αγγινάρα» δύσκολο μού φαίνεται.
    Πού να βρεθεί αγγινάρα, πεταμένη, με τόση λιτότητα;

  163. Αγγελος said

    [153] πεπε, κι εμενα με συγκατελεξε στους απολογητες του χριστιανισμου. θα το επικαλεστω αμα εμφανιστω στον Αγιο Πετρο…

  164. Αγάπη said

    Τα έχουμε πει όλα αυτα που αναφέρονται εδώ
    http://www.rodiaki.gr/article/98842/kynara-h-skolymos

    Όμως αυτό δέν το έχουμε πει, νομίζω

    του Ernest Dowson.

    «Non Sum Qualis Eram Bonae Sub Regno Cynarae»
    Δεν είμαι αυτό που ήμουν υπό την καλή κυριαρχία της Κυνάρας

    Last night, ah, yesternight, betwixt her lips and mine
    There fell thy shadow, Cynara! thy breath was shed
    Upon my soul between the kisses and the wine;
    And I was desolate and sick of an old passion,
    Yea, I was desolate and bowed my head:
    I have been faithful to thee, Cynara! in my fashion.

    All night upon mine heart I felt her warm heart beat,
    Night-long within mine arms in love and sleep she lay;
    Surely the kisses of her bought red mouth were sweet;
    But I was desolate and sick of an old passion,
    When I awoke and found the dawn was grey:
    I have been faithful to thee, Cynara! in my fashion.

    I have forgot much, Cynara! gone with the wind,
    Flung roses, roses riotously with the throng,
    Dancing, to put thy pale, lost lilies out of mind;
    But I was desolate and sick of an old passion,
    Yea, all the time, because the dance was long:
    I have been faithful to thee, Cynara! in my fashion.

    I cried for madder music and for stronger wine,
    But when the feast is finished and the lamps expire,
    Then falls thy shadow, Cynara! the night is thine;
    And I am desolate and sick of an old passion,
    Yea, hungry for the lips of my desire:
    I have been faithful to thee, Cynara! in my fashion.

  165. gbaloglou said

    162 «τότε που σκέπαζαν τις μπανανόφλουδες με αγκινάρες»

  166. sarant said

    162-165 Έναν καιρο και οι μπανάνες ήταν δυσεύρετες -οι πιο παλιοί πατούσαν και την πεπονόφλουδα

  167. Γς said

    166:
    >οι μπανάνες ήταν δυσεύρετες

    κι ο γιος μου τις ταχυδρομούσε

    http://caktos.blogspot.gr/2014/08/us-mail.html

  168. smerdaleos said

    @158, Γιάννη: 156: Σμερδαλέε, διατί αποκρύπτεις την ουσία της είδησης, την οποία προφανώς ο χριστιανός Ι. Καναβούτσης θέλει να κουκουλώσει, συγκεντρώνοντας την προσοχή (π.χ. φιλήδονων γερόντων, βλ. και dementiα) σε θέματα ασέλγειας κλπ.

    Ο ποιητής εδώ κυρίως θέλει να εκθιάσει την ύψιστη τεχνολογική επάρκεια του Ηφαίστου (και εν προεκτάσει των ΑΗΠ), παραπέμποντας στα high tech «βραχιολάκια» που κατασκεύασε (….ἐν δ᾿ ἔθετ᾿ ἀκμοθέτῳ μέγαν ἄκμονα, κόπτε δὲ δεσμοὺς ἀρρήκτους ἀλύτους…) κι έπιασε στη φάκα τον Άρη και την Αφροδίτη κλπ.
    —-

    Κι αυτός ο Άρης βρε παιδί μου, μπουνταλάς τελείως! Ιδού ο τρόπος χειρισμού αυτών των καταστάσεων:

  169. ΚΑΒ said

    157 . Προσοχή:

    ἐχέθυμος, ον : a master of one’s passions, under self-control

    η Αφροδίτη ήταν: οὐκ έχέμυθος, ήταν ασυγκράτητη

  170. Γιάννης Ιατρού said

    169: Κι αλλιώς: ασυγκράτητη -> αχαλίνωτη, δηλ. κοχλάζουσα ιδιοσυγκρασία, όπως ο Γς (στα νιάτα του) 🙂

  171. Γς said

    170:

    >στα νιάτα του

    %&%(^&

  172. smerdaleos said

    @169,170

    Αλλιώς, η Αφροδίτη ήταν «μάχλα (ή κατά τον αρχαίο αρσενικόκλιτο τύπο μάχλος)».

    Γιατους αρχαίους, οι λαγνεία ήταν η ανδρική «οὐκ εχεθυμία» και η «μαχλοσύνη» ήταν το γυναικείο αντίστοιχο.

    Επομένως το γεγονός ότι ο Πάρις κατηγορείται για «μαχλοσύνη» στην Ιλιάδα δεν σημαίνει μόνο ότι ήταν λάγνος/ερωτιάρης, αλλά εννοείται και κάποιο είδος θηλυπρέπειας (ίσως επειδή δεν πολέμησε όπως ο Έκτωρ).

  173. sarant said

    169 Εννοιείς «ουκ εχέΘΥΜος», έτσι;

  174. ΚΑΒ said

    173.Σωστά.

  175. AK (o) said

    Κι εγώ την έχω ακουστά την «καρδιά αγκινάρα».
    Δε μου ήταν πολύ ξεκάθαρη η σημασία της αλλά κάτι προς το μεγαλόκαρδο μου έβγαζε (πρέπει να ‘μουν ο μόνος που το είχα συνδέσει έτσι όταν το πρωτάκουσα)

    http://www.slang.gr/lemma/17776-kardia-agkinara

    [Ιωάννης Οικονομάκος]

    και τρία παιδικά τραγούδια:

    Αγκαλιά με μια αγκινάρα, θέλει να χορέψει με λαχτάρα στο «Χορό των μπιζελιών» ή το πράσινο χρώμα της Λιλιπούπολης
    [Μαριανίνα Κριεζή/Λένα Πλάτωνος]:

    Μ’ αγκινάρα μοιάζει η μεγάλη καρδιά του «Αβοκάντου»
    [Άλκηστις Χαλικιά/Μέλπω Χαλκουτσάκη]:

    «Το καρότο και η αγκινάρα»
    [Μιχάλης Άνθης(ποίηση)/Γιάννης Ζουγανέλης]:

    Και αίνιγμα:
    Να τη δεις να φοβηθείς, να τη φας να γλυκαθείς.

  176. Saradako Yamamura said

    175 (τέλος),

    ώρα να μας πήτε τώρα ότι η απάντηση στο αίνιγμα είναι «η αγκινάρα»!

  177. AK said

    @176
    κι όμως ναι
    (ούτε κι εμένα με πείθει, βέβαια, αλλά υπάρχει)

  178. Γς said

    Αγκινάρα και Κινάρα. Το εξαντλήσαμε.
    Το νησί Κινάρα δυτικά της Λέρου, δίπλα στη νήσο Μαύρα.

    Και μαύρη σύμπτωση: Εκεί έπεσε στη θάλασσα σήμερα τη νύχτα το ελικόπτερο του Πολεμικού Ναυτικού
    😦

  179. […] Πηγή: Αγκινάρες χωρίς κουκιά […]

  180. Βάγια said

    Πάντως εμένα, όπως και σε άλλους σχολιαστές, η φράση «καρδιά αγκινάρα» με παραπέμπει σε καλοσύνη, ίσως κρυμμένη κάτω από αυστηρότητα, μα σε τίποτα ερωτικό, όπως αναφέρεται στο κείμενο. Νόστιμη η αγκινάρα, ιδιαίτερη γεύση βέβαια, για αυτό ίσως ταιριάζει με μακαρόνια, σε σάλτσα με αγκιναροκαρδιές και κρέμα.

  181. Βάγια said

    Α, ναι: όπως είπαν και άλλοι παραπάνω, βοτανικά, η αγκινάρα, το γαιδουράγκαθο και η αγριαγκινάρα είναι πολύ συγγενικά είδη. Ανήκουν στην ίδια οικογένεια (Σύνθετα), αλλά και στην ίδια υποοικογένεια (της οποίας δεν θυμάμαι το όνομα και βαριέμαι λίγο ν’ ανοίξω τα κιτάπια μου).

  182. Νικολαος Κιοσογλου said

    Η Cyn-ara εχει σχεση με το κων-ος με την εννοια του σχηματος και της κορυφης.
    Π.χ κυν-θος η κορυφη του μεγαλυτερου λοφου στην Δηλο.
    Η νησος Κυν-αρ-ος,η Κυν-αιθ-α στην Αχαια (κορυφη που καιει η πυρα),η Κυν-ουρ-ια
    δηλ οι κορυφες του ορους Παρνων και πιθανως η Κυθνος και η Ζα-κυν-αιθ-ος.
    Δεν υπαρχουν σιγουρες ετυμολογιες!
    Ευχαριστω για τη φιλοξενια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: