Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ένα επεισόδιο από τον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο (Ηλίας Έρενμπουργκ)

Posted by sarant στο 3 Ιουλίου, 2016


Πριν από δέκα περίπου μέρες, για την ακρίβεια στις 22 Ιουνίου, είχαμε την 75η επέτειο από το ξεκίνημα της επιχείρησης Μπαρμπαρόσα, δηλαδή την εισβολή της χιτλερικής Γερμανίας στη Ρωσία -ακολούθησαν σχεδόν τέσσερα χρόνια με εξαιρετικά πολύνεκρες μάχες που έκριναν τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο και απάλλαξαν τους λαούς από το άγος του ναζισμού.

Αφιερώνω το σημερινό κυριακάτικο ανάγνωσμα του ιστολογίου σε ένα επεισόδιο από αυτόν τον πόλεμο -που οι Σοβιετικοί τον έλεγαν και οι Ρώσοι τον λένε συνήθως «Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο». Για τον πόλεμο αυτόν έχουν γραφτεί αμέτρητα έργα -λογοτεχνικά, ιστορικά ή ενδιάμεσα- και έχουν γυριστεί πάμπολλες ταινίες. Προτίμησα να μεταφέρω ένα κεφάλαιο από ένα αγαπημένο μου έργο, τα εξάτομα απομνημονεύματα του Ηλία Έρενμπουργκ (1891-1967).

ehrenΟ Έρενμπουργκ ήταν ιδιόμορφη περίπτωση στη σοβιετική λογοτεχνία. Άθρησκος Εβραίος, ανακατεύτηκε με το μπολσεβίκικο κίνημα από τα 15 του χρόνια, και στα 17 του τον έπιασε η τσαρική αστυνομία αλλά του επέτρεψε να φύγει στο Παρίσι. Εκεί έζησε ζωή μποέμ και γνώρισε όλους τους μεγάλους καλλιτέχνες της εποχής, βιοποριζόμενος ως δημοσιογράφος. Επέστρεψε στη Σοβιετική Ένωση μετά την επανάσταση, έγραψε μυθιστορήματα, πολλά από αυτά πολύ μοντέρνα, ξαναέφυγε στο εξωτερικό ως ανταποκριτής σοβιετικών εφημερίδων (ανάμεσα στ’ άλλα κάλυψε τον ισπανικό εμφύλιο), γύρισε στη Σοβιετική Ένωση το 1940 -στον πόλεμο συμμετείχε γράφοντας ακατάπαυστα άρθρα, πολλά άρθρα κάθε μέρα, σε πολλά από τα οποία προσπαθεί να καλλιεργήσει το μίσος για τον Γερμανό εισβολέα, κάτι που ήταν απαραίτητο στις συνθήκες της εποχής. Μετά τον πόλεμο ήταν και πάλι μια από τις εξέχουσες μορφές πνευματικών ανθρώπων της ΕΣΣΔ, ενεργός στο κίνημα για την υπεράσπιση της ειρήνης.

Ο Έρενμπουργκ πορεύτηκε δεκαετίες πάνω σε τεντωμένο σκοινί, κρατώντας μια ενδιάμεση γραμμή ανάμεσα στους αντιφρονούντες και στους ευθυγραμμισμένους με την κομματική γραμμή συγγραφείς, δεχόμενος μομφές και από τους μεν και από τους δε, από τους μεν ως  συνεργάτης του καθεστώτος και από τους δε ως εχθρός της σοσιαλιστικής πατρίδας. Το 1954, το μυθιστόρημά του «Τα χιόνια λιώνουν», Ότεπελ (оттепель) στα ρώσικα, έδωσε το όνομα στην εποχή φιλελευθεροποίησης που ακολούθησε τον θάνατο του Στάλιν μετά την ανάδειξη του Χρουστσόφ. Ωστόσο, αριστούργημά του θεωρώ τα εξάτομα απομνημονεύματά του, που έχουν και μεγάλο ενδιαφέρον επειδή περιγράφει πολλές μεγάλες μορφές του παγκόσμιου πολιτισμού που μαζί τους είχε συνδεθεί φιλικά. Σας συνιστώ θερμά να το διαβάσετε -αν το βρείτε, διότι πρέπει να είναι εξαντλημένο. Είναι αριστοτεχνικά μεταφρασμένο από τον Άρη Αλεξάνδρου.

Ο πέμπτος τόμος του έργου είναι αφιερωμένος στον μεγάλο πατριωτικό πόλεμο. Διάλεξα να παρουσιάσω ένα από τα πιο σύντομα κεφάλαια, το 5ο, που είναι αφιερωμένο σε μια σκοτεινή μορφή, τον επιφανέστερο Σοβιετικό προδότη εκείνου του πολέμου, τον στρατηγό Βλάσοβ.

Μερικές σημειώσεις:

* μονοτονίζω και εκσυγχρονίζω ελάχιστα την ορθογραφία
* ο πρίγκιπας Κούρμπσκι ήταν ευγενής και στρατηγός της εποχής του Ιβάν του Τρομερού, αρχικά ευνοούμενος του Τσαρου, που ήρθε σε σύγκρουση μαζί του και αυτομόλησε και συνεργάστηκε με τους Λιθουανούς.
* ο Αλέξανδρος Σουβόροβ ήταν Ρώσος στρατηγός του 18ου αιώνα που θεωρείται ο μεγαλύτερος στρατηγικός νους που ανέδειξε η χώρα -αλλά δεν είμαι ειδικός σε θέματα στρατιωτικής ιστορίας οπότε δεν θα πω περισσότερα.* στα ρώσικα ονόματα κρατάω τη σύμβαση του Αλεξάνδρου, δηλαδή Βλάσοβ και όχι Βλασόφ.
* θα προσέξατε το περίεργο «Σοβιετός», που είναι ιδιοφυής έμπνευση του Αλεξάνδρου για να λυθεί η αμφισημία που υπήρχε επί ΕΣΣΔ, όταν η λέξη «σοβιετικός» χρησίμευε και για επίθετο και για εθνωνύμιο (ενώ λέμε: ο Γερμανός στρατηγός- ο γερμανικός στρατός, λέγαμε: ο Σοβιετικός στρατηγός – ο σοβιετικός στρατός). Ο Αλεξάνδρου πρότεινε για το εθνωνύμιο να χρησιμοποιείται το «Σοβιετός» (άρα, ο Σοβιετός στρατηγός, ο σοβιετικός στρατός) αν και όπως θα προσέξετε ούτε ο ίδιος το τηρεί με συνέπεια. Τελικά, η ζωή έλυσε το δίλημμα διαφορετικά, αφού δεν υπάρχει πλέον Σοβιετική Ένωση (αν και θα συνεχίσουμε να αναφερόμαστε σε αυτήν).

Πολλά είπα όμως, ιδού το κεφάλαιο του Έρενμπουργκ για τον προδότη στρατηγό.

5

Κάθουμαι τώρα και αναλογίζομαι τούτο το βιβλίο· γράφω το προτελευταίο μέρος, πλησιάζω συνεπώς στο τέλος. Ο αναγνώστης μπορεί να ρωτήσει, γιατί τα χρόνια που έζησα φαντά­ζουν συχνότατα μαύρα, ενώ οι άνθρωποι που έτυχε να συναντήσω, έχουν σκιαγραφηθεί με αγάπη κι έχουν τονιστεί οι καλές τους πλευρές. Φυσικά, συνάντησα καταδότες, συμφεροντολόγους, αυτόμολους, αριβιστές, δεν έπιασα όμως φιλίες με δαύτους, όχι επειδή διέθετα καμιά ιδιαίτερη διορατικότητα, αλλά γιατί απλούστατα με ευνόησε η τύχη. Είχα κι εγώ τις απογοητεύσεις μου, γιατί κι αν δεν έπιανα φιλίες, είχα πάντως τυπικές σχέσεις με ανθρώπους που αποδείχτηκαν μικρόψυχοι, άκαρδοι, προτιμώ ωστόσο, τώρα που ξαναφέρνω στη μνήμη μου πολλά και διάφορα, να μην κάνω λόγο γι’ αυτούς, μα για τα χρόνια, για τις περιστάσεις που ευνο­ήσανε την ψυχική κατάπτωση, δεδομένου μάλιστα δτι δεν είμαι καθόλου σίγουρος για την αμεροληψία μου.

Ωστόσο, κει που αναθυμόμουνα το παρελθόν, έφθασα ως τη σύντομη συνάντησή μου μ’ έναν άνθρωπο που προξένησε μεγάλο κακό στον λαό μας και δεν μπορώ να παραλείψω αυτό το κεφά­λαιο.

Στις 5 Μαρτίου 1942, ξεκίνησα για το μέτωπο, παίρνοντας τη δημοσιά του Βολοκολάμσκ. Είδα για πρώτη φορά τα ερείπια της Ίστρα, του μοναστηριού της Νέας Ιερουσαλήμ: οι Γερμανοί είχαν πυρπολήσει και ανατινάξει τα πάντα. Είναι κιόλας δώδεκα χρόνια που μένω κοντά στη Νέα Ιερουσαλήμ. Η Ίστρα έχει ξα­ναχτιστεί, φορές – φορές ωστόσο, περνώντας με το αυτοκίνητο έξω απ’ τα καινούργια σπίτια, το πάρκο, το μνημείο που στήσανε προς τιμήν του Τσέχοβ, βλέπω το χιόνι και τη μαυρίλα κείνης της μα­κρινής και παγωμένης μέρας, την ερημιά, τον θάνατο.

Πέρασα μέσα απ’ το Βολοκολάμσκ. Κοντά στον λόφο Λουντίνα, σε μια ίζμπα, στεγαζότανε ο σταθμός διοικήσεως του στρατη­γού Α. Α. Βλάσοβ. Πρώτα απ’ όλα, μου ’κανε εντύπωση το μπόι του — ένα κι ενενήντα — κι ύστερα ο τρόπος που μιλούσε με τους μαχητές: είταν παραστατικός, ηθελημένα τραχύς, αλλά και εγκάρδιος. Τον καμάρωνα και ταυτόχρονα κάτι με ενοχλούσε — είχε κάτι το θεατρινίστικο στις εκφράσεις του, στον τόνο της φω­νής του, στις χειρονομίες. Το βράδι, όταν ο Βλάσοβ άνοιξε μια μεγάλη συζήτηση, κατάλαβα από πού πηγάζει αυτός ο τρόπος συμπεριφοράς του: κάπου δυο ώρες μου μίλαγε για τον Σουβόροβ κι όταν έφυγα, σημείωσα στο καρνέ μου και το εξής: «Μιλάει για τον Σουβόροβ, λες κι έζησε χρόνια μαζί του».

Την άλλη μέρα, κουβεντιάζοντας με τους φαντάρους, τους άκουσα να μου παινεύουν τον στρατηγό τους: «απλός», «γενναίος», «τραυματίστηκε ένας λοχίας και αυτός τον τύλιξε με την κάπα του», «στο βρισίδι είναι μάστορης»…

Την εποχή εκείνη γινόταν πόλεμος θέσεων. Διεξάγονταν ατέλειωτες μάχες για το Ανώνυμο ύψωμα, για το χωριό Κοκοράκια. Απ’ το χωριό δεν είχε απομείνει τίποτα. Ενεργούσαν επιθέσεις εναντίον του λοφίσκου, τον καταλαμβάνανε, ύστερα τον εγκαταλείπανε. Την ώρα που καθόμασταν με τον Βλάσοβ σε ενα αμπρί, οι Γερμανοί ανοίξανε καταιγιστικά πυρά. Ο Βλάσοβ μου είπε πως και οι δύο παρατάξεις έχουν μεγάλες απώλειες.

Ύστερα είδα ένα δάσος, που όλα τα δέντρα του είχαν γίνει χίλια κομμάτια απ’ τα βλήματα. Φαινόταν νεκρό. Το χιόνι ήτανε ακόμα άσπρο, γαλαζωπό πού και πού, στον ήλιο όμως ξεθώριαζε κι άρχιζε να λιώνει. Μια ώρα αργότερα, βούιζε όλος ο τόπος. Οι δι­κοί μας είχαν εξαπολύσει επίθεση. Τα τανκς διώξανε τους Γερμανούς απ’ τη μικρή κοιλάδα.

Μπήκαμε σε ένα αμπρί, όπου θα πρέπει να μένανε Γερμανοί αξιωματικοί: είδα δυο επινικελωμένα κρεββάτια, βδομαδιάτικα περι­οδικά πεταμένα στο πάτωμα, με φωτογραφίες του Χίτλερ και κινη­ματογραφικών αστέρων. Κάποιος μαχητής βρήκε ένα κουτί ολλανδικό κακάο. Οι νοσοκόμοι βγάζανε έξω τους τραυματίες με τα φο­ρεία. Ο Βλάσοβ έλεγε: «Δεν καταφέραμε να φτάσουμε στα Κοκοράκια… Τρισκατάρατα Κοκοράκια!.. Εδώ που τα λέμε, έτσι πρέπει… ροκανίζουμε λίγο λίγο την άμυνά τους…»

Γυρίσαμε πίσω. το κρύο ήταν τσουχτερό. Στον σταθμό διοικήσεως, μια κοπέλα που τη λέγανε Μαρούσια, νοικοκύρεψε τον ­χώρο: είχε στρώσει στο τραπέζι ένα μικρό τραπεζομάντηλο, άνα­ψε τη λάμπα με το πράσινο αμπαζούρ και σέρβιρε τη βότκα σε γυάλινο καραφάκι. Μου ετοίμασαν ένα κρεβάτι. Μείναμε κουβεν­τιάζοντας ως τις τρεις το πρωί. Για να ’μαι ακριβέστερος, μίλαγε ο Βλάσοβ, διηγότανε, σχολίαζε, διετύπωνε τις απόψεις του. Ορισμέ­να πράγματα απ’ όσα μου είπε, τα σημείωσα. Ήταν στον τομέα του Κιέβου, βρέθηκε κυκλωμένος· για κακή του τύχη κρυολόγησε, δεν μπορούσε να βαδίσει, οι φαντάροι τον κουβάλαγαν στα χέρια. Τε­λικά, βγήκαν απ’ τον κλοιό. Μου είπε πως μετά απ’ αυτό τον βλέ­πανε με μισό μάτι. «Τότε όμως τηλεφώνησε ο σύντροφος Στάλιν, ρώτησε πώς πάει η υγεία μου κι αμέσως όλοι αλλάξανε στάση απέ­ναντι μου». Τον Στάλιν τον ανέφερε κάμποσες φορές κατά τη διάρ­κεια εκείνης της συνομιλίας μας. «Ο σύντροφος Στάλιν μου εμπιστεύτηκε μια στρατιά. Γιατί πρέπει να ξέρετε πως ήρθαμε εδώ- απ’ την Κράσναγια Πολιάνα — ξεκινήσαμε απ’ τα τελευταία σπί­τια της Μόσχας και προελάσαμε εξήντα χιλιόμετρα χωρίς να στα­ματήσουμε πουθενά. Ο σύντροφος Στάλιν με κάλεσε και μου εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του»… Ο Βλάσοβ κατέκρινε πολλά πρά­γματα: «Δεν εκπαιδεύσαμε καλά τους στρατιώτες. Ρώτησα έναν κόκκινο φαντάρο ποιος είναι ο διοικητής του λόχου του κι εκείνος μου απάντησε «κείνος ο κοκκινομάλλης», ούτε το επίθετό του δεν ήξερε. Δεν τους διδάξαμε να έχουν σέβας. Ο Σουβόροβ όμως ήξερε να κρατάει τη θέση του…» Θέλοντας να επαινέσει οτιδήποτε, έλε­γε: «Πολύ πολιτισμένο, πολύ καλό». Μιλώντας για ένα κορίτσι που κρεμάσανε οι Γερμανοί, τους έβρισε και πρόσθεσε: «Θα μας το πλη­ρώσουν…» Σε λίγο είπε: «Έχουμε όμως αρκετά να διδαχθούμε από δαύτους. Είδατε τα κρεβάτια στο αμπρί; Από πόλη τα κουβά­λησαν. Ο κάθε φαντάρος τους σέβεται τον διοικητή του, δε θα σου πει «κείνος ο κοκκινομάλλης»…» Μιλώντας για τις πολεμικές επι­χειρήσεις, πρόσθεσε: «Λέω στους φαντάρους: δε σας φροντίζω ε­πειδή σας λυπάμαι, αλλά επειδή θέλω να σας διαφυλάξω. Αυτό το καταλαβαίνουν…»

Τη νύχτα, νεύριασε: οι Γερμανοί φωτίσανε με ρουκέτες τον ουρανό. «Φέρνουν ενισχύσεις αεροπορικώς. Αύριο, θα ξαναπάρουν σίγουρα τη μικρή κοιλάδα…» Συχνά, για να εκφράσει εναργέστερα τη σκέψη του, μεταχειριζότανε διάφορες παροιμίες, ή έκανε καλαμπούρια. Είπε και παροιμίες που δεν τις είχα ξανακούσει και μια απ’ αυτές χαράχτηκε στη μνήμη μου: «Ο κάθε Θοδωρής στη βιά­ση του, βρίσκει τις προφάσεις του». Έλεγε ακόμα πως το κυριότερο είναι η πίστη στον σκοπό· αυτό σκεφτόταν και στην περικύ­κλωση: «Θα τα καταφέρουμε, η πίστη στον σκοπό θα μας εμψυ­χώσει…»

Νωρίς το πρωί, κάλεσαν τον Βλάσοβ στο τηλέφωνο. Γύρισε, ταραγμένος: «Ο σύντροφος Στάλιν μου έδειξε μεγάλη εμπιστοσύνη…» Στείλανε τον Βλάσοβ σε άλλον τομέα. Στο λεφτό, έβγαλαν έξω τα πράγματά του. Η ίζμπα άδειασε. Επιστατούσε η Μαρούσια, που φόραγε μια βραχεία ντουμπλαρισμένη με βάτες. Ο Βλά­σοβ με πήρε στο αυτοκίνητό του — πήγε στην πρώτη γραμμή να αποχαιρετήσει τους μαχητές. Εκεί, κάτω απ’ τα πυρά των όλμων χωρίσαμε. Αυτός έφυγε για τη Μόσχα, εμένα με κράτησαν οι στρατιωτικοί: «Καθίστε να φάμε μαζί…» Tη νύχτα γύρισα στη Μό­σχα. Σκάγανε τα βλήματα του αντιαεροπορικού. Μα εγώ σκεφτό­μουνα τον Βλάσοβ. Μου είχε φανεί ενδιαφέρων άνθρωπος, φιλόδο­ξος αλλά και θαρραλέος· με συγκίνησαν τα όσα είπε για την πί­στη στον σκοπό. Στο άρθρο μου για τις μάχες του Ανώνυμου υψώ­ματος, περιέγραψα με λίγα λόγια και τον διοικητή της στρα­τιάς.

Ο συνταγματάρχης Κάρποβ μου είπε πως αναθέσανε στον Βλάσοβ τη διοίκηση της 2ας στρατιάς κρούσεως, που θα επιχειρήσει να διασπάσει την πολιορκία του Λένινγκραντ. Γιατί όχι, σκέφτηκα, δεν είναι κι άσχημη η εκλογή…

Τέσσερις μήνες αργότερα και συγκεκριμένα στις 16 Ιουλίου, οι Γερμανοί μεταδώσανε την είδηση ότι συνέλαβαν έναν ανώτατο σοβιετικό διοικητή. Είχε κρυφτεί σε μια ίζμπα, φόραγε στολή φαντάρου, μα σαν είδε τους Γερμανούς, άρχισε να φωνάζει πως είναι στρατηγός κι όταν τον πήγανε στο επιτελεΐο, απέδειξε πως είναι πράγματι ο διοικητής της ειδικής στρατιάς, στρατηγός Βλάσοβ.

Αργότερα, ένας Σοβιετός αξιωματικός, που βγήκε από την περικύκλωση, μου είπε πως ο Βλάσοβ είχε τραυματιστεί ελαφρώς στο πόδι, περπάταγε στην άκρη του δρόμου, ακουμπώντας σε ένα ραβδί και έβριζε.

Πέρασε ένας μήνας ακόμα και οι Γερμανοί μεταδώσανε την είδηση πως ο στρατηγός Βλάσοβ συγκροτεί μια στρατιά από αιχμα­λώτους πολέμου· η στρατιά θα πολεμήσει «παρά το πλευρόν της Γερμανίας — προς εδραίωσιν εν Ρωσία της νέας τάξεως και του εθνικοσοσιαλιστικοΰ καθεστώτος».

Μου φέρανε μια προκήρυξη, που ρίξανε οι Γερμανοί στο μέ­τωπο, την έχω ακόμα φυλαγμένη. Στην προκήρυξη γίνεται λόγος και για μένα: «Ο βρομοοβριός ο Έρενμπουργκ έχει λυσσάξει απ’ το κακό του». Την προκήρυξη την υπέγραφαν οι «Βλασοβικοί». Την διάβασα, θυμήθηκα τον ψηλό στρατηγό που εδώ και έξι μήνες με αποχαιρέτησε φιλώντας με σταυρωτά τρεις φορές και δεν κρατήθηκα: ξεστόμισα μια βρισιά (όχι και τόσο εξεζητημένη είναι αλήθεια, ούτε και πολύ πρωτότυπη — εγώ δεν είμαι Βλάσοβ).

Φυσικά, η ξένη ψυχή είναι σκότος· παρ’ όλα αυτά, παίρνω το θάρρος να διατυπώσω εδώ τις εικασίες μου. Ο Βλάσοβ δεν είναι ούτε Βρούτος, ούτε πρίγκιπας Κούρμπσκι, νομίζω πως όλα ήτανε πολύ πιο απλά. O Βλάσοβ ήθελε να εκπληρώσει το καθήκον που του είχαν αναθέσει· ήξερε πως θα τον συγχαρεί και πάλι ο Στάλιν, θα πάρει άλλο ένα παράσημο, θα ανέβει, θα καταπλήξει τους πάντες με την ικανότητά του να ανακατεύει τσιτάτα απ’ τον Μαρξ με χωρατά του Σουβόροβ. Τα πράγματα ήρθαν διαφορετικά: οι Γερ­μανοί ήταν ισχυρότεροι, η στρατιά του βρέθηκε και πάλι περικυ­κλωμένη. Ο Βλάσοβ, θέλοντας να σωθεί, άλλαξε στολή. Όταν είδε τους Γερμανούς, τρόμαξε: έναν απλό φαντάρο ενδέχεται να τον σκοτώνανε επί τόπου. Σαν βρέθηκε αιχμάλωτος, άρχισε να σκέφτε­ται τι να κάνει. Είχε αποστηθίσει τα κομματικά μαθήματα, μιλούσε με ενθουσιασμό για τον Στάλιν, δεν είχε όμως πεποιθήσεις, είχε μόνο φιλοδοξίες. Κατάλαβε πως η στρατιωτική του καριέρα είχε τελειώσει. Αν νικήσει η Σοβιετική Ένωση, στην καλύτερη περί­πτωση θα του δώσουν χάρη. Συνεπώς, ένα πράγμα του μένει: να δεχτεί την πρόταση των Γερμανών και να κάνει ό,τι περνάει απ’ το χέρι του για να νικήσει ή Γερμανία. Τότε θα γίνει γενικός στρα­τιωτικός διοικητής ή υπουργός των στρατιωτικών της διαμελισμέ­νης Ρωσίας, υπό την προστασίαν του Χίτλερ. Φυσικά, ο Βλάσοβ δεν είπε ποτέ σε κανέναν αυτές τις σκέψεις· μιλώντας απ’ το ρα­διόφωνο, δήλωσε πως είχε μισήσει από καιρό το σοβιετικό καθε­στώς, πως διακαής του πόθος είναι «να απελευθερώσει τη Ρωσία από τους μπολσεβίκους», ωστόσο ο ίδιος μου είχε πει την παροιμία: «Ο κάθε Θοδωρής στη βιάση του, βρίσκει τις προφάσεις του»…

Ο Βλάσοβ κατόρθωσε να συγκροτήσει αρκετές μεραρχίες, εντάσσοντας στις γραμμές τους αιχμαλώτους πολέμου. Άλλοι δέχτηκαν να ενταχθούν για να μην πεθάνουν απ’ την πείνα, άλλοι επειδή φοβόντουσαν τους δικούς τους. Οι βλασοβικοί δεν έδειξαν και μεγάλο ζήλο στις μάχες και οι Γερμανοί τους χρησιμοποίη­σαν κυρίως για την κατάπνιξη του παρτιζάνικου κινήματος. Όταν πήγα μετά τον πόλεμο στη Γαλλία, οι κάτοικοι της Λιμουζίν μου αφηγήθηκαν τις αγριότητες που διέπραξαν οι βλασοβικοί εναντίον του πληθυσμού. Κακοί άνθρωποι υπάρχουν παντού, αυτό δεν εξαρτάται ούτε από το πολιτικό καθεστώς, ούτε από τη διαπαιδαγώγηση.

Τον Ιούλιο του 1942, όταν ο Βλάσοβ αποφάσισε να μπει στην υπηρεσία των εχθρών της πατρίδας του, τρεις πολυβολητές και η νοσοκόμα Βέρα Στεπάνοβνα Μπάντινα, διαφεντεύανε ένα μικρό ύψωμα, κοντά στο χωριό Μπολσόϊ Ντόλζικ. Τους περικύκλωσε ένα τάγμα, αυτοί εξακολουθούσαν να αμύνονται. Οι Γερμανοί τούς χτύ­πησαν με το πυροβολικό. Ένα βλήμα σκότωσε δυο πολυβολητές, ο τρίτος και η νοσοκόμα τραυματίστηκαν βαριά. Οι Γερμανοί αποτέλειωσαν επί τόπου τον πολυβολητή Ναπίκοβ, την αιμόφυρτη κοπέλα όμως, την απειλούσανε με το πιστόλι — ήθελαν να την αναγκάσουν να τους ζητήσει έλεος. Η Βέρα Μπάντινα, ζήτησε πράγματι απ’ τον Γερμανό αξιωματικό, όχι έλεος όμως, αλλά το πιστόλι του, για να αυτοκτονήσει. Ήταν είκοσι εννιά χρονών.

Και την ίδια μέρα που μου φέρανε την προκήρυξη, έλαβα ένα γράμμα με τη σημείωση: «Βρέθηκε πάνω στον λοχία Μάλτσεβ Γιάκοβ Ιλίτς, που σκοτώθηκε στο Στάλινγκραντ». Να τι έγραφε ο Μάλτσεβ: «Αγαπητέ Ηλιά Γκριγκόριεβιτς! Πολύ σας παρα­καλώ να διορθώσετε το κακογραμμένο κείμενό μου και να το δημοσιέψετε στην εφημερίδα. Ο επιλοχίας Λύτσκιν Ιβάν Γκεόργιεβιτς ζει. Ήθελαν να τον προτείνουν για μεγάλο παράσημο, μα απ’ το τάγμα στο οποίο ανήκαμε, δεν έμεινε σχεδόν κανένας. Αύριο ή μεθαύριο, πάω στη μάχη. Μπορεί να σκοτωθώ. Στις τελευταίες μου στιγμές, νιώθω να σφίγγεται ή καρδιά μου που δε θα μάθει ο λαός το ηρωικό κατόρθωμα του επιλοχία Λύτσκιν». Ο λοχίας περιέγραφε πώς περικυκλώθηκε το τάγμα του τον Αύγουστο του 1941. Ορισμένοι δείλιασαν, αυτομόλησαν στους Γερμανούς, άλλους τους σκοτώσανε· ζωντανοί μείνανε τρεις κι ο Λύτσκιν τους έβγαλε απ’ την περικύκλωση, κατέστρεψε ένα γερμανικό τανκς, συνέλαβε αιχμάλωτους δυο Γερμανούς. Εξεπλήρωσα τότε τη μεταθα­νάτια θέληση του Μάλτσεβ. Πηγαίνοντας στη μάχη και καταλα­βαίνοντας πως τον περιμένει ο θάνατος, δεν σκεφτότανε τον εαυτό του κείνη την τελευταία νύχτα· σκεφτότανε τον εν όπλοις σύν­τροφό του.

Μπορείς τάχα να απαντήσεις στην ερώτηση: τι είναι ο άν­θρωπος, τι είναι ικανός να κάνει; Προφανώς, είναι ικανός για τα πάντα, για όλα χωρίς εξαίρεση. Μπορεί να πέσει χαμηλά, όπως έπεσε ο Βλάσοβ, μπορεί όμως να ανέβει τόσο ψηλά, που δε βρίσκεις λόγια να το περιγράψεις. Σκεφτόμουνα συχνά, πόσο διαφορετικοί είναι οι άνθρωποι που μεγάλωσαν στην ίδια χώρα, που πήγανε στα ίδια σχολεία, που λέγανε και ξαναλέγανε τα ίδια λόγια. Γι’ αυτό ίσα  ίσα αποφάσισα να προσθέσω στην αφήγησή μου και την περίπτωση του Βλάσοβ. Όλοι τον ξέχασαν από καιρό, ακόμα και οι συνεργάτες του, που κατέφυγαν έγκαιρα στην αμερικανική ζώνη κατοχής. Φυσικά, τώρα πιά δεν εξυμνούν τον εθνικοσοσιαλισμό, μα τον «ελεύθερο κόσμο»· προτιμούν να μη θυμούνται πως υπήρξαν κάποτε βλασοβικοί.)

Τα πουλιά πετάνε, τα ερπετά σούρνονται. Ο άνθρωπος όμως δεν είναι μόνο ένα παμφάγο πλάσμα, μα έχει επιπλέον και τις ιδιότητες όλων των πλασμάτων — άλλοτε ανοίγει τα φτερά του και πετάει ψηλά, άλλοτε έρπει στο χώμα· αυτό το ξέρουν όλοι κι ωστόσο είναι αδύνατο να το συνηθίσεις, αυτό εκπλήσσει όχι μόνο ένα παιδί μα κι έναν γέρο, που θα ’λεγε κανείς πως έχει χάσει πια το χάρισμα της απορίας.

 

 

179 Σχόλια to “Ένα επεισόδιο από τον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο (Ηλίας Έρενμπουργκ)”

  1. Κουνελόγατος said

    Πολύ ενδιαφέρον -και πονεμένο- θέμα. Στην Ελλάδα έγιναν «παρόμοια» αλλά με άλλον τρόπο.
    Ωραία και η παροιμία με τον κυρΘοδωρή. Υπάρχει έτσι στα Ρώσικα ή είναι σκάρφισμα του Α.Α.;

    Καλημέρα σας.

  2. Τι φυσιογνωμία και ο Αντρέι Βλασώφ….

  3. Δυστυχώς, το εξάτομο έργο του Έρενμπουργκ βρίσκεται πλέον μόνο στα παλαιοβιβλιοπωλεία. Όπως και οι ανταποκρίσεις του Βασίλυ Γκρόσμανν.
    Ο Βλασώφ είναι ο στρατηγός του Ερυθρού Στρατού που μετά τη μάχη στο Βολοκολάμσκ περικυκλώθηκε και συνελήφθη από τη Βέρμαχτ. Πέρασε στις γραμμές του δωσιλογισμού, και συγκρότησε (του συγκρότησαν) δυο μεραρχίες προδοτών, που οι Γερμανοί τις χρησιμοποιούσαν ενάντια στους παρτιζάνους. Πιάστηκε από τους Αμερικάνους στο τέλος, οι οποίοι τον παρέδωσαν στους Σοβιετικούς που φυσικά τον κρέμασαν.

  4. Μιλώντας για ένα κορίτσι που κρεμάσανε οι Γερμανοί, τους έβρισε και πρόσθεσε: «Θα μας το πλη­ρώσουν…»

    https://en.wikipedia.org/wiki/Zoya_Kosmodemyanskaya

  5. Κουνελόγατος said

    Ιδέες που μας βάζεις Κυριακάτικα… Άντε να ψάχνεις τώρα.

  6. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    1: Υποθέτω ότι υπήρχε παροιμία με Φιοντόρ και ο Αλεξάνδρου έφτιαξε μια που να αποδίδει το ίδιο νόημα και να κάνει και ρίμα. Ίσως μας φωτίσει κανένας ρωσομαθής -αν και όπως λέει ο Έρ. ήταν σπάνια παροιμία.

    3: Και ποιος να το επανεκδώσει…

  7. Γς said

    >Η ίζμπα άδειασε. Επιστατούσε η Μαρούσια, που φόραγε μια βραχεία ντουμπλαρισμένη με βάτες.

    Βραχεία;

  8. Τον Βλασώφ τον παρέδωσαν οι Αμερικάνοι γιατί τον ζητήσανε, ειδικά αυτόν, και επειδή ήταν διάσημος για το ρόλο του. Ο Έρενμπουργκ στο απόσπασμα λέει, και σωστά, πόσες χιλιάδες όμως προδότες κατέφυγαν (φυγαδεύτηκαν) στην Μ.Βρετανία, στον Καναδά και στις ΗΠΑ . Για να αξιοποιηθούν προφανώς, όπως οι ρώσοι εμιγκρέδες το 1920 στο Παρίσι και στο Λονδίνο.

  9. sarant said

    Οι εμιγκρέδες έχουν στήσει μνημείο στον Βλασώφ στη Νέα Υόρκη

    Θα λείψω για κάμποσες ώρες.

  10. 7 (Βραχεία) χλαίνη

  11. Προσθήκη στο 10 για το Γς

    https://en.wikipedia.org/wiki/Telogreika

    (αριστερά, η κοπέλα με το σχετικό τζάκετ)

  12. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    (Στο περιθώριο του κειμένου:)

    Ο Σουβόροβ υπήρξε ο μόνος στρατιωτικός, όχι μόνο Ρώσος, που δεν έχασε ποτέ μάχη στη ζωή του.
    Ίσως γι’ αυτό έγινε σύμβολο από/ και για τους Σοβιετικούς. Η επιτραπέζια προτομή του από το Εργοστάσιο πορσελάνης Λομονόσοβ (LFZ – Lomonosov Farfor Zavod), αναπαράχθηκε και πουλήθηκε κατά κόρον, ακόμη και ως σουβενίρ απ’ τη Σοβιετία, με όλο το πλήθος των παρασήμων να κοσμούν το στήθος του. Τα χρόνια που έζησε, βέβαια, 1730-1800. Της Μεγάλης Αικατερίνης.

  13. Μαρία said

    10
    Χλαίνη και βραχεία δεν πάει. Κοντό χιτώνιο.

  14. 13, ναι, σωστά, το ψιλοψευτοδιόρθωσα στο 11

    (δεν είχα τελειώσει ακόμη τον πρωινό γκαφέ)

  15. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Μόλις διαβάζω σε ποστ του Mignatiou ότι πέθανε ο σκηνοθέτης Μάικλ Τσιμίνο (του Ελαφοκυνηγού), όπως «ανακοίνωσαν χθες το βράδυ συγκλίνουσες πηγές».
    Η βλακεία, μερικές φορές, σπάει κόκαλα -ακόμη κι όταν προσπαθείς ν’ απολαύσεις ήρεμα ένα ιουλιανό κυριακάτικο πρωινό.

  16. Θύμμαχος Θήτης said

    https://en.wikipedia.org/wiki/Andrey_Vlasov
    https://en.wikipedia.org/wiki/Sergei_Bunyachenko

    εδώ λέει πως το ’45, που οι Γερμανοί οπισθοχωρούσαν, ξανάλλαξε στρατόπεδο, και ο «Ρωσικός Απελευθερωτικός Στρατός» που πλέον διοικούσε ο Bunyachenko πολέμησε στην Πράγα εναντίον της Βερμάχτ. Επίσης λέει πως προσπάθησε να μπει σε Συμμαχικό έδαφος αλλά δεν τα κατάφερε και τον έπιασαν οι Ρώσοι. Και τελικά τους κρεμάσαν και τους δυο.

    Μεγάλος οπορτούνας μου φαίνεται. Έπρεπε, όταν ήταν να τον συλλάβουν, να χρησιμοποιήσει το πιστολάκι του.

  17. Τον Κούρμπσκι τον ξέρουμε κάποιοι και από τον «Ιβάν τον Τρομερό» του Αϊζενστάιν.

  18. cronopiusa said

    Betrayal: The story of a Vlasov’s Second Shock Army (full)

    Vlasov General. Traidor en el servicio de Hitler

    Καλή σας μέρα!

  19. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα!
    Η βραχεία κι εμένα αυθορμητα σε χλαίνη παραπέμπει κι ας μην την έχω ξανασυναντήσει, δεν καταλαβαίνω γιατί δεν μπορεί να ειπωθεί. Αντίθετα, το χιτώνιο (~πουκαμισο) είναι απο μόνο του κοντό (υποκ.του χιτώνα). Κοντό χιτώνιο μου ακούγεται σαν κάτι που θα έλεγε ο παππούς στρατηγός βλέποντας την εγγονή του να βγαίνει βόλτα …

  20. Γς said

    13, 14:

    Ο μπάρμπα Βαγγέλης στην Κατοχή φορούσε μια ολοκαίνουργη βραχεία χλαίνη αξιωματικού, από την οποία έλειπαν μόνο τα’ αστέρια, δώρο κάποιου ανεψιού του. Ψηλός, ογκώδης, με πάντοτε περιποιημένη τη χωρίστρα του, με ροδοκόκκινα μάγουλα, ο καλοκάγαθος μπάρμπα – Βαγγέλης, είχε τη θωριά τουλάχιστον στρατηγού.

    Μια μέρα, ένας Ιταλός τον πλησιάζει με σεβασμό:
    – Κολονέλο; (Συνταγματάρχης;)

    Από τότε το μπάρμπα – Βαγγέλης σχεδόν εξαφανίσθηκε και τη θέση του πήρε το «κολονέλο». Και τον συνοδεύει ως σήμερα που στα 94 χρόνια του

    http://www.mani.org.gr/aroma/exohoriou/ex.htm

  21. Και το …μνημείο των εμιγκρέδων:

  22. Σοβαρά, «οι κάτοικοι της Λιμουζίν» λέει ο Αρης Αλεξάνδρου; πρόκειται, υποθέτω, για το Λιμουζέν, τη γαλλική επαρχία με κέντρο τη Λιμόζ…

  23. Ο Ηλία ‘Ερενμπουργκ ήταν τρομερός προπαγανδιστής. Ξαναδιαβάζοντας πού και πού εκείνα τα «Σκότωσες ένα Γερμανό σήμερα; Σκότωσε κι άλλον έναν! Αν δεν σκότωσες έναν, τότε η μέρα σου πήγε χαμένη», σου σηκώνεται η τρίχα.
    Βέβαια, καλλιεργώντας τόσο μίσος, όταν οι πιτσιρικάδες Σοβιετοί μπήκαν στη Γερμανία τα έκαναν πουτάνα όλα, σε τέτοιο βαθμό που χρειάστηκε τα ύψιστα σταλινικά επιτελεία να ψήσουν τον Ηλία να βάλει λίγο νερό στο (κόκκινο) κρασί του.

    Α, επί τη ευκαιρία, σα να θυμάμαι πως ο Έρενμπουργκ κατέβηκε μέχρι το Γράμο να επισκεφτεί το ΔΣΕ, κάμνω λάθος;

  24. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Τι είναι ήρωας; Είναι ενα ερώτημα που το θέτω σχετικά συχνά σε παρόμοιες συζητήσεις. Αν και προσωπικά έχω απαντήσει, θα ήθελα και την άποψη όποιου ενδιαφέρεται, και για σύγκριση με αυτές που έχω ακούσει ολα αυτά τα χρόνια, αλλά και με την δική μου.

  25. Έχουμε ξαναπεί και για τα περίφημα χαστούκια του Μπρετόν: https://sarantakos.wordpress.com/2011/11/02/gapchaos/#comment-86947

  26. Ο Έρενμπουργκ το 1943, θεόξινος ήταν ο μπαγάσας!

    24

    Λάμπρομ’, δεν ξέρω τι είναι «ήρωας», πέρα από το ότι οι ήρωες δεν ξεχωρίζουν από το παράστημα ή τα γαλόνια.
    Σε γενικές γραμμές, μάλλον υποστηρίζω την ατάκα του μακαρίτη στρατηγού Νόρμαν Ζβάτσκοπφ Τζούνιορ, διοικητή της Καταγίδας της Ερήμου στο Ιράκ, 1990

    True courage is being afraid, and going ahead and doing your job.

    Το αληθινό θάρρος είναι να φοβάσαι και να προχωράς και να ολοκληρώνεις τη δουλειά σου

  27. spiral architect said

    Πολύ ενδιαφέρον, δεν τον ήξερα τι συγγραφέα, θα τον ψάξω.

    Καλημέρα.

  28. Νίκος Κ. said

    Θα αναφέρω (από μνήμης) μια φράση από τα απομνημονεύματα τού Έρενμπουργκ:
    «Και ποτέ δεν καταλάβαμε πότε τα μεταπολεμικά χρόνια έγιναν προπολεμικά».
    Πάντα φοβόμουν μήπως ξαναγίνει επίκαιρη.

  29. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    28,
    όπως η ανάγκη γίνεται ιστορία.

  30. 23β

    Μάλλον έκαμα λάθος. Ο Πώλ Ελυάρ ήτανε που επισκέφθηκε το ΔΣΕ

    http://www.athensvoice.gr/article/city-news-voices/news-voices/%CE%BC%CE%B1%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CE%BC%CF%80%CE%AD%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%85-1926-2011

  31. Μαρία said

    19
    Δίκιο έχετε. Βραχεία χλαίνη και με το νόμο https://nomoi.info/%CE%A6%CE%95%CE%9A-%CE%91-185-2000-%CF%83%CE%B5%CE%BB-92.html

  32. 31

    ΟΧριστόςκαιηΠαναγία, καλή μου!
    Είπαμε τεκμηρίωση, ναι, αλλά ολάκερο ΦΕΚ για μια μπούρδα που μούρθε επειδή ο Αλεξάνδρου έγραψε θηλυκό «βραχεία», οπότε συνειρμικά σκέφτηκα το επίσης θηλυκό «χλαίνη»; 👿

  33. Αααααααααα… ❤ ❤ ❤

  34. Ο στρατάρχης Φον Πάουλους ήταν το γερμανικό αντίστοιχο του Βλασώφ. Έβγαλε διακηρύξεις και έκανε ομιλίες ενάντια στον χιτλερικό στρατό, όμως δεν ενεργοποιήθηκε τόσο ώστε να ηγηθεί στρατιωτικών δυνάμεων. Και πήρε το μέρος των σοβιετικών πολύ αργότερα, όταν ο πόλεμος είχε κριθεί, προφανώς για να σώσει και αυτός το τομάρι του. Και το έσωσε, μια και κατέθεσε στη δίκη της Νυρεμβέργης. Ο Βλασώφ, αντιθέτως, προσχώρησε αμέσως, και αλλαξοπίστησε 100%.

    Εδώ μια (φανταστική) συνέντευξη του Φον Πάουλους:
    http://giati-baba.blogspot.gr/2016/01/blog-post.html

  35. 34 και τέλειωσε τις ημέρες του ως κάτι σαν διευθυντής τροχαίας της Αν. Γερμανίας. 😦

  36. #35:
    Αργομισθία!

  37. Γιάννης Κουβάτσος said

    Από τον Ηλία Έρεμπουργκ έχω διαβάσει το «Χρονικό της αντρειοσύνης». Ταλαντούχος γραφιάς αλλά μονόπλευρος και δογματικός. Πολύ σημαντικότερος κατά τη γνώμη μου ο Βασίλι Γκρόσμαν και το συγκλονιστικό (και λίγο λέω) «Ζωή και πεπρωμένο».
    Πολλά χρωστάμε στον μεταφραστή Άρη Αλεξάνδρου. Πάρα πολλά.

  38. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Αλεξάντερ Βασίλιεβιτς Σουβόροφ
    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CE%BB%CE%B5%CE%BE%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B5%CF%81_%CE%92%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%BB%CE%B9%CE%B5%CE%B2%CE%B9%CF%84%CF%82_%CE%A3%CE%BF%CF%85%CE%B2%CF%8C%CF%81%CE%BF%CF%86

  39. κουτρούφι said

    #15. Παρένθεση και από μένα.
    Σχετικά με το θάνατο του Τσιμίνο διαβάζουμε στο in.gr:
    http://news.in.gr/culture/article/?aid=1500087961
    «[ ] σπούδασε ζωγραφική στο Πανεπιστήμιο του Γέηλ (1961) και του Νιού Χέιβεν (1963) ….»
    Εσείς τι καταλαβαίνετε; Εγώ καταλαβαίνω ότι σπούδασε σε δυο πανεπιστήμια: Στο Παν. Yale και στο Παν. του Νιου Χέιβεν.
    Σε κάποια ξένα site διαβάζουμε:
    http://www.wsj.com/articles/michael-cimino-director-of-the-deer-hunter-and-heavens-gate-dies-1467527465
    «Cimino graduated from Yale in 1961, and he earned a master’s degree from the University of New Haven in 1963, both in painting.»
    Και το ζήτημα ξεκαθαρίζει. Και στις δύο περιπτώσεις, για το Yale πρόκειται, που έχει την έδρα του στο New Haven.
    Υπερβολική σχολαστικότητα εκ μέρους μου;

  40. cronopiusa said

    Στο 34.07 του Betrayal: The story of a Vlasov’s Second Shock Army το απόσπασμα από τα απομνημονεύματα του Ηλία Έρενμπουργκ με την παροιμία του «Θοδωρή»

  41. Corto said

    Ο Σουβόρωφ σε σοβιετικές αφίσες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου:

    «Κτυπάτε, καταδιώξτε, συλλάβετε αιχμαλώτους» από το έργο του Α. Σουβόρωφ «η επιστήμη της νίκης»

    «Οι γενναίοι μας πρόγονοι ας μας εμπνεύσουν σε αυτόν τον πόλεμο».
    Από αριστερά προς τα δεξιά: Νιέφσκι, Ντονσκόι, Μινίν, Ποζάρσκι, Σουβόρωφ και Κουτούζωφ.

    «Ως εγγόνια του Σουβόρωφ και παιδιά του Τσαπάγιεφ θα διεξάγουμε μια σπουδαία μάχη!»

    «Τίποτα δεν θα μας σταματήσει! Είμαστε Ρώσοι! Θα νικήσουμε!»

  42. Corto said

    Διόρθωση του 41:

    «Τίποτα δεν θα μας σταματήσει! Είμαστε Ρώσοι! Θα νικήσουμε!» (Α. Σουβόρωφ)

  43. Corto said

    Κάποιο τεχνικό πρόβλημα προέκυψε. Υπάρχει και τέταρτη αφίσα τέλος πάντων.

  44. Corto said

    Ο έτερος ήρωας των Ναπολεόντειων πολέμων, ο οποίος προβλήθηκε από τους Σοβιετικούς κατά τον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο, ήταν βέβαια ο (γεωργιανός) Μπαγκρατιόν:
    https://en.wikipedia.org/wiki/Pyotr_Bagration

    Επιχείρηση «Μπαγκρατιόν» ονομάστηκε η εκστρατεία ανακατάληψης της Λευκορωσίας το 1944.

  45. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Διαβάζοντας στο κείμενο την λέξη βραχεία, πριν από τις σχετικές ερωταπαντήσεις σας, μου άστραψε ένα φωτεινό κλικ στην μνήμη. Ο πατέρας μου -παιδί της Κατοχής- και οι φίλοι του ονομάζανε «βραχεία» οτιδήποτε έμοιαζε με κοντή χλαίνη (ορολογία προφανώς στρατιωτικής προελεύσεως της εποχής..), ό,τι δηλ. θα ονομάζαμε σήμερα τζάκετ, και μπορούσε να φορεθεί στα μεγάλα κρύα, πάνω από το σακάκι..

  46. Γς said

    33:

    Τι θέλει ο παππούς με το τζόβενο;

    Της ρίχνει 22 χρόνια της [συνομήλικής μου] Leila Khaled.

    Βρεθήκαμε κοντά, μέσα σ αεροπλάνο κι οι δυό, τότε στις 29 Αυγούστου του 1969,

    Αυτή ψηλά στον ελληνικό ουρανό στα 30 χιλ πόδια έκανε αεροπειρατεία μέσα σ ένα Boeing 707 της TWA που εκτελούσε την πτήση από Λος Άντζελες για Αθήνα και Τελ Αβίβ, αναγκάζοντας τον πιλότο να πάει στη Δαμασκό.

    Κι εγώ κάτω, ανήμπορος να επέμβω, στο Τατόι μέσα σε ένα Τ-42 της Πολεμικής Αεροπορίας που επισκεύαζα τον πομποδέκτη του [της Bendix]

    Εκείνες τις ημέρες είχα βρεθεί στο ίδιο αεροπλάνο με Παπαδόπουλο, Παττακό και Μακαρέζο.
    [κι εδώ ανήμπορος να επέμβω]

  47. Τους παλιούς στρατηλάτες τους θυμήθηκε ο θείος-Σήφης όταν αποφάσισε να κινητοποιήσει το πατριωτικό αίσθημα των πολιτών, καθώς το σοσιαλιστικό πνεύμα δεν πολυαρκούσε.
    Και χαμήλωσε τη θέση των κομισάριων ως πολιτικών συνηγετών των στρατιωτικών μονάδων, ισάξιων με τους αξιωματικούς, στο πόστο του απλού ιδεολογικού καθοδηγητή.
    Κι επανέφερε τους βαθμούς και τα μετάλλια.

    37
    κ. Κουβάτσε, ο Έρενμπουργκ ήταν προπαγανδιστής, ο Γκρόσμαν ήταν ρεπόρτερ. Συμφωνώ πως ο Γκρόσμαν είναι κατά πολύ καλύτερος συγγραφέας.

  48. ΣΠ said

    Σχετικό με την εποχή.
    http://www.thewrap.com/elie-wiesel-holocaust-survivor-and-nobel-laureate-dies-at-87/

  49. Στην εκκλησία του Αγίου Μάρτιν, στο Μπλέιντον, τρίζουν τα κόκκαλα του γέρο Ουίνστων Τσώρτσιλ.
    Στο Βασιλικό Νοσοκομείο του Τσέλση, τρίζουν οι στάχτες της Μάργκαρετ Θάτσερ.
    Κυρίες και κύριοι, ιδού ο επίδοξος διάδοχος του Κάμερον, ο Μάικλ Γκόουβ.

  50. BLOG_OTI_NANAI said

    Σε βιβλίο με αλληλογραφία των αρχών του 20ου αιώνα, έβλεπα διαρκώς την «ακατανόητη» λέξη «βραχεία» που φαινόταν βέβαια ότι επρόκειτο για τρόπο αλληλογραφίας. Βρήκα στο διαδίκτυο μια εικόνα τέτοιας επιστολής και την εξήγηση από το λεξικό «Ηλίου». Κάτι που δεν αναφέρει το «Ηλίου» είναι ότι από διάφορα συμφραζόμενα κατάλαβα ότι μια τέτοια επιστολή μάλλον είχε προτεραιότητα και μπορούσε να φτάσει την άλλη μέρα:

  51. Γιάννης Κουβάτσος said

    Στην ιστορία δεν υπάρχουν αν, αλλά ποιος ξέρει πόσο λιγότερα θα ήταν τα θύματα των Σοβιετικών αν ο Στάλιν δεν είχε ξεπαστρέψει τον Τουχατσέφσκι και τους υπόλοιπους άξιους ηγέτες του Κόκκινου Στρατού, ως και καλά 5η φάλαγγα του Χίτλερ, δικαιολογία που αποδέχεται και προβάλλει ακόμα και σήμερα το ΚΚΕ. Ο στρατάρχης Ζούκοφ, σε παλιά συνέντευξη του που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Αγκανιόκ στις συνθήκες της γκλάσνοστ (τχ. 16, Απρίλιος 1988), αναφέρει:

    »Όταν (οι ναζί) προέλαυναν ως έξω από τη Μόσχα, διακόσιους με τριακόσιους αξιωματικούς, ανώτατους διοικητές, που τους κρατούσαν στα υπόγεια της Λιουμπλιάνκα (της Ασφάλειας, στην Πλατεία Ντζερζίνσκι της Μόσχας) τους τουφέκισαν όλους — δεν είχαν μέσα να τους μεταφέρουν… Τι άνθρωποι χάθηκαν!… Και την ίδια ώρα τα συντάγματα μας τα διοικούσαν υπολοχαγοί! Ιδιαίτερα λυπάμαι τον Τουχατσέφσκι. Ήταν άνθρωπος με τεράστιο ταλέντο στρατιωτικού. Πανέξυπνος, με πλατιά μόρφωση, δυνατός και πολύ όμορφος, καταπληκτικά όμορφος… Ένας στρατηλάτης με μεγάλη ευρύτητα σκέψης, που έβλεπε πολύ πέρα στο μέλλον. Από τη δεκαετία του ’30 ακόμα προέβλεπε ότι το μέλλον ανήκει στα τανκς και τα αεροπλάνα. Και ακριβώς αυτός εγκαινίασε τις έρευνες της πυραυλικής τεχνικής. Δεν τον συμπαθούσε ο Βοροσίλοφ — φθονούσε το ταλέντο και την ευρυμάθεια του…»

  52. 51

    Όντως! Και τον εφάγανε με βάση μια χαλκευμένη επιστολή (από τον Γκαίμπελς) πως ο Τουχατσέφκι αλληλογραφούσε με τροτσκιστές.
    Τρομερή μορφή ήταν και ο Κωνσταντίν Ροκοσόφκι. Απόγονος Πολωνών αριστοκρατών, σύρθηκε στις φυλακές για κάποια χρόνια, όπου του έσπασαν τα δόντια από το ξύλο, και όταν τον κάλεσαν, επέστρεψε και ανέλαβε στρατηγός.

    εδώ ηγείται της παρέλασης της Νίκης (με το μαύρο άλογο) και δίνει αναφορά στο Ζούκωφ (με το άσπρο) στις 24 Ιουνίου 1945

  53. Γιάννης Κουβάτσος said

    52. Καταπληκτικό βιντεάκι, Σκύλε! Πότε προλάβανε και σενιάρανε τέτοια παρέλαση οι μπαγάσηδες, Ιούνιο του ’45. Διάχυτη βέβαια η προσωπολατρία, και όλα τα εύσημα από τον Ζούκοφ στον Στάλιν. 😊

  54. Σιγά μην δεν τα καταφέρνανε. Εδώ, στη μάχη της Μόσχας, τους πήρανε από το μέτωπο, 100 χλμ παραπέρα, τους έφεραν για την παρέλαση της Οχτωβριανής επανάστασης, με συννεφιά και χιονόνερο και στο καπάκι πάλι στο μέτωπο!
    Το άκουσαν στα ραδιόφωνα οι Ναζήδες και τρίβαν τα μάτια τους. Λίγους μήνες μετά, τρίβαν και τον κώλο τους.

    Σημειωτέον, πως στην αρχή, ο Στάλιν ήθελε να ηγηθεί ο ίδιος στην παρέλαση. Αλλά ήταν πολύ μέτριος αναβάτης. Και το άσπρο άλογο ήταν πολύ ατίθασο. Οπότε το πάσαρε στον Ζούκωφ. Τώρα το τι είπε κρυφά του αλόγου ο σ. Γιόργκι και το έρ’μο πήγαινε σαν κοτούλα κο-κο-κο, αυτό θα μείνει στα κρυφά της Ιστορίας.

    Και μια παρατήρηση:
    στην αρχή ο Έρενμπουργκ αναφέρει «Στις 5 Μαρτίου 1942, ξεκίνησα για το μέτωπο, παίρνοντας τη δημοσιά του Βολοκολάμσκ.»

    Εκεί, στον αυτοκινητόδρομο του Βολοκολάμσκ άρχισε το1941 να κάμπτεται η επίθεση των Γερμανών. Κι ο Αλεκσάντρ Μπεκ έγραψε το 1943 το βιβλίο «Η δημοσιά του Βολοκολάμσκ», που γρήγορα μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες.

    https://en.wikipedia.org/wiki/Volokolamsk_Highway

    Το 1946-49 ήταν από τα λίγα βιβλία που διέθετε σε ικανό αριθμό αντιτύπων ο ΔΣΕ και χρησιμοποιήθηκε ως αναγνωστικό (και ενισχυτικό του ηθικού) για τα νεαρά ανταρτόπουλα. Βέβαια, δεν πολυβοήθησε αλλά το καταθέτουμε για την ιστορία.

  55. #51:
    Το θέμα του Τσουχατσέφσκυ εξηγείται μόνο πολιτικά.Ο στρατιωτικός θεωρητικός της ηγεσίας του ερυθρού στρατού εκτελέστηκε
    όχι γιατί συνεργαζόταν με τους Γερμανούς (που ήταν η κατηγορία-μαϊντανός για όλους τους κατηγορούμενους στη Δίκη των Στρατηγών)
    αλλά για τις βοναπαρτίστικες τάσεις του, κοινώς πραξικόπημα.Το ίδιο δηλαδή που έκανε ο Ζούκωβ μετά τον πόλεμο.
    Ήταν το τελευταίο χαρτί της τροτσκιστικής αντιπολίτευσης, η οποία ηττημένη πολιτικά πόνταρε πλέον στην στρατιωτική ηγεσία με
    την οποία διατηρούσε επαφές. Η κατηγορία αυτή δεν ήταν υπερβολική, σαν την περί συνεργασίας με την Γκεστάπο. Έτσι ήταν.
    Βέβαια μαζί με τα ξερά κάηκαν και πάρα πολλά χλωρά. Ο Τσουχατέφσκυ όμως ήταν ξερό, όχι χλωρό.
    Ορισμένοι ιστορικοί που επανεξετάζουν την περίοδο συγκλίνουν στο εξής. Σε αυτές τις εκκαθαρίσεις οφείλεται η αρχική πανωλεθρία αλλά και η τελική νίκη. Και για τα δύο όμως παραλείπονται μια σειρά παραμέτρων.

  56. Corto said

    51 (Γιάννης Κουβάτσος) και 52 (Σκύλος):

    Την διακίνηση των εγγράφων, που ενοχοποιούσαν τον Τουχασέφσκι, την οργάνωσαν κυρίως η Υπηρεσία Πληροφοριών των SS, η διαβόητη SD, υπό την διοίκηση του Ράινχαρντ Χάιντριχ και του Βάλτερ Σέλενμπεργκ.
    Το εντυπωσιακό είναι ότι ο Στάλιν «έδωσε μάλιστα αμοιβή στον Χάιντριχ τρία εκατομμύρια ρούβλια, μέσω ενός πράκτορα στην πρεσβεία της ΕΣΣΔ στο Βερολίνο. «Η πληρωμή έγινε σε «μεγάλα» χαρτονομίσματα, τους αριθμούς σειράς των οποίων οι Σοβιετικοί είχαν προφανώς καταγράψει. Έτσι, όταν οι πράκτορες του Σέλενμπεργκ επιχείρησαν να χρησιμοποιήσουν αυτά τα χαρτονομίσματα στην ΕΣΣΔ, συνελήφθησαν αμέσως.»

    (Π. Καρύκα, ο παράλληλος μυστικός πόλεμος)

    Μ’ έναν σμπάρο, δυο τρυγόνια ο κύριος Τζουγκασβίλι. Όχι, παίζουμε.

  57. Γιάννης Κουβάτσος said

    Γαλλία-Ισλανδία σήμερα και το ακούσαμε κι αυτό! Ο Σκάι να απονέμει τα εύσημα στο κράτος (έστω και το ισλανδικό) που συνέβαλε καίρια στην δημιουργία του ισλανδικού ποδοσφαιρικού θαύματος, κατασκευάζοντας πολλά κλειστά γήπεδα καθώς και ανοιχτά με θερμαινόμενο χλοοτάπητα. Ή ο Αλαφούζος άρχισε να αντιλαμβάνεται ότι το κράτος δεν είναι αναγκαστικά ένα αδηφάγο τέρας ή θέλει βαρβάτη κρατική επιχορήγηση για την ανακατασκευή της Λεωφόρου. 😊

  58. Γιάννης Ιατρού said

    54: Σκύλος

    Κι η Ελληνική έκδοση

  59. a href=»https://sarantakos.wordpress.com/2016/07/03/ehrenburg/#comment-368966 «> 50: «Βραχεία επιστολή»… Πολύ ενδιαφέρον. Όπως δηλαδή το λατινικό brevis scriptum. Με τον πρώτο όρο, μάλιστα, δηλ. «βραχεία» χρησιμοποιείται και στα Γερμανικά (Βrief).

  60. 58

    Στο λινκ της Βίκης αναφέρεται πως αυτό το βιβλίο χρησιμοποιήθηκε και σαν στρατιωτικό εγχειρίδιο, τόσο από την ΕΣΣΔ όσο και από το νέο -τότε- Ισραήλ, διότι περιγράφει αναλυτικά τις τακτικές του πεζικού.

  61. Γιάννης Ιατρού said

    Αν δεν τό ‘χεις να στο φέρω (από την προσωπικήν μου βιβλιοθήκη 🙂 🙂 ) όταν έρθω στο χωργιό 🙂

  62. 61

    Ευχαρίστως! Και συ θα διαλέξεις ό,τι θες από το τοπικόν παράρτημα της προσωπικής μου βιβλιοθήκης.

  63. Γιάννης Κουβάτσος said

    58. Όλα τα λεφτά η αγριωπή, αγέρωχη φάτσα του εξώφυλλου. 😊 Όλες αυτές οι φιγούρες στις προπαγανδιστικές σοβιετικές αφίσες, ο στρατιώτης, η αγρότισσα, η μάνα, ο σταχανοβίτης εργάτης, πόσο γραφικές, ρε παιδί μου…Θα μου πείτε άλλες εποχές, άλλη αισθητική, άλλοι άνθρωποι, αλλά και μόνο που τις βλέπεις καταλαβαίνεις πόσο στραβά πήγαινε η δουλειά πίσω απ’ τη βιτρίνα των σοβιετικών χωριών Ποτέμκιν.

  64. Corto said

    Σχετικά με την επιρροή του Ηλία Έρενμπουργκ στους στρατιώτες:

    Μέχρι την Άνοιξη του 1945, οπότε τον χαλιναγώγησε ο αρχηγός προπαγάνδας του Στάλιν, Γ.Φ. Αλεξαντρόφ, ο Ίλια Έρενμπουργκ ήταν αυτός που, με το μήνυμα του άσβεστου μίσους κατά των Γερμανών ως έθνους, διαμόρφωσε τη στρατιωτική σκέψη σχετικά με την εκδίκηση. Μέχρι αυτή τη φάση, η γραφή του είχε γίνει τόσο ιερή για τους στρατιώτες, που οι τυπωμένες σελίδες της ήταν ανάμεσα στα λίγα δημοσιογραφικά έντυπα που ποτέ δε χρησίμευσαν για στρίψιμο τσιγάρου. Το δηλητήριο που έσταζε από την πένα του ταίριαζε με τη διάθεση των ανδρών της εποχής του πολέμου και, όσο ο Κόκκινος Στρατός πλησίαζε το πρωσικό έδαφος, η δραστικότητά του παρέμενε αμείωτη.
    «Δε βαδίζουν προς το Βερολίνο μόνο οι προελαύνουσες στρατιές», έγραφε, «αλλά προς το Βερολίνο βαδίζει κάθε χαράκωμα, κάθε τάφος, κάθε φαράγγι γεμάτο από τα πτώματα των αθώων…Καθώς προχωράμε μέσα από την Πομερανία, μπροστά στα μάτια μας έχουμε το κατεστραμμένο, αιματοβαμμένο τοπίο της Λευκορωσίας…Γερμανία, στριφογύρνα όσο θες, και ούρλιαζε μέσα στην επιθανάτια αγωνία σου. Η ώρα της εκδίκησης σήμανε!»
    (….)
    Εκείνο τον Ιούνιο, η πολιτική διοίκηση βάλθηκε να οικοδομήσει μια νέα συνέναιση για την ειρήνη.
    Το πρώτο βήμα ήταν να τεθεί τέρμα στο μίσος. Στις 11 Ιουνίου 1945, με διαταγή της πολιτικής διοίκησης του Κόκκινου Στρατού αφαιρέθηκαν οι λέξεις «Θάνατος στους Γερμανούς κατακτητές!» από τις επικεφαλίδες όλων των εφημερίδων και των περιοδικών του στρατού. Στη θέση τους εμφανίστηκε ένα ηπιότερο σύνθημα «Στη Σοβιετική μας πατρίδα!». Επίσης οι στρατιώτες παρακολούθησαν διαλέξεις σχετικές με τα σφάλματα του πρώην ειδώλου τους, του Έρενμπουργκ. Η ιδέα ήταν να στρέψουν το μυαλό τους σε άλλα πράγματα, αντί για το φόνο των Γερμανών. Όμως η βία είχε γίνει κάτι σαν συνήθεια. Θα χρειαζόταν πολύ περισσότερα από τα συνθήματα, για να αναστραφεί το μίσος που στοίχειωνε επί χρόνια τους βετεράνους.

    (Catherine Merridale, ο πόλεμος του Ιβαν)

  65. 63 ❤

    https://twitter.com/SovietVisuals

  66. 64 Σωστά, τόχα ξεχάσει

    63 Πάντως, για να μην τα ρίχνομε όλα στο σοσιαλιστικό ρεαλιζμό, όλες οι προπαγανδιστικές εικόνες της εποχής τόχαν το υπερβολικό τους

    Η Βερόνικα Φόστερ (https://en.wikipedia.org/wiki/Veronica_Foster) μετά από μια βραδιά καυτού σεξ με ένα καναδέζικο Μπρεν.

  67. Γιάννης Ιατρού said

    62: 🙂

    63: Γιάννη, θα έλεγα ότι αυτή δεν είναι η αυθεντική. Π΄ροσφατη σχετικά είναι, διαλεγμένη από τους εδώ εκδότες …. Αυτή στη Wiki είναι νομίζω πιό κοντα στην αυθεντική.

  68. Ωραία ταινία με τη μάχη της Γερμανίας χωρίς μίσος: http://fanthis.blogspot.gr/2015/05/blog-post_88.html

  69. Corto said

    68:

    Στο ίδιο πνεύμα επίσης «Η μπαλάντα του στρατιώτη»:

    http://www.athinorama.gr/cinema/movie/i_mpalanta_tou_stratioti-1003183.html

    Αλλά και το «Όταν πετούν οι γερανοί»:

    https://redflecteur.wordpress.com/2014/05/12/%CF%8C%CF%84%CE%B1%CE%BD-%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%BD%CE%BF%CF%8D%CE%BD-%CE%BF%CE%B9-%CE%B3%CE%B5%CF%81%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CE%AF/

  70. Γιάννης Ιατρού said

    Λυπηρόν:
    Αυτοκτόνησε ο πρόεδρος της Jet Oil Κυριάκος Μαμιδάκης, 84 ετών !

  71. Γιάννης Κουβάτσος said

    66. Εννοείται πως οι σοσιαλιστικές αφίσες δεν ήταν μονοπώλιο των Σοβιετικών: 🙂
    https://ninacouletaki.wordpress.com/2013/03/05/posters6/

  72. Γιάννης Κουβάτσος said

    Διόρθωση στο 71: προπαγανδιστικές, όχι σοσιαλιστικές. Τι σκεφτόμουνα; 🙂

  73. 70

    τελικά, μαζί με το κανόνι, βάρεσε και μπιστόλι, ο φουκαράς 😦

  74. Κουτρούφι (39), νομίζω πως παρανοείς τα δύο κείμενα, και δεν καταλαβαίνω γιατί, αφού το αγγλικό τουλάχιστον είναι σαφέστατο. Εκτός από το παγκόσμιας φήμης Yale, που βρίσκεται βέβαια στο New Haven, υπάρχει από το 1920 και University of New Haven, που περιλαμβάνει και σχολή καλών τεχνών. Διόλου περίεργο λοιπόν ο Cimino να σπούδασε για Β.Α. στο ένα και μετά να πήγε για Μ.Α. στο άλλο.

  75. Μαρία said

    70, 73
    Οι Μαμιδάκηδες μου φέρνουν στο μυαλό το εμπάργκο στην Ακατονόμαστη 🙂

  76. 75

    Για βόηθα, Μαρία …

  77. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα! Είχα πάει να θαυμάσω κάτι μπούκλες και άργησα να γυρίσω.

    12 Δεν το ήξερα αυτό με το αήττητο -γεια σου Γιώργο!

    16 Άλλαξε ξανά στρατόπεδο όχι απλώς το 1945 αλλά στις 6 Μαϊου του 1945 (ο Χίτλερ είχε ήδη αυτοκτονήσει τότε -κομμάτι αργά)

    22 Το πρόσεξα κι εγώ, Λιμουζίν λέει

    23 Όχι, δεν κατέβηκε μέχρι το Γράμο, στην Ελλάδα ήρθε αργότερα. Και ήταν μέγιστος συγγραφέας, αλλά και δημοσιογράφος και προπαγανδιστής.

    31-32 Το λάθος ήταν δικό μου που δεν σχολίασα στην αρχή το «βραχεία»

    37 Επιμένω ότι ο Έρ. ειναι μεγάλος συγγραφέας. Απλώς, έγραψε πολλά -το παραδέχεται κι ο ίδιος στα απομνημονεύματ΄τυ 🙂

    40 Μπράβο βρε Κρόνη! Ο άγγλος μεταφράζει In every season Ivan has his reasons, αλλά το ρώσικο λέει για Θοδωρή (κάτι σαν φεντούρκι γκεβούρκι άκουσα, ρωσομαθής κανείς; )

    54 Μπράβο, κι έλεγα ποιος θα αναφέρει το βιβλίο αυτό.
    Αλλά ο ΔΣΕ είχε καλά τυπογραφεία και έβγαζε πολλά βιβλία -τώρα, για το τιράζ δεν ξέρω.

    57 Μάλλον θέλει επιχορήγηση

  78. Μαρία said

    76
    Οι κακές γλώσσες έλεγαν οτι το έσπασε κι οτι τα βυτία πήγαιναν μέσω Βουλγαρίας.
    Για το αποκλειστικό αλισβερίσι http://www.kathimerini.gr/103320/article/oikonomia/ellhnikh-oikonomia/anor8odo3es-energeies-makria-apo-th-die8nh-praktikh-sthn-idiwtikopoihsh-ths-okta
    http://www.rizospastis.gr/story.do?id=3781319

  79. κουτρούφι said

    #74. Σωστά. Την πάτησα λόγω άγνοιας. Δεν ήξερα (και δεν έλεγξα) ότι υπάρχει University of New Haven. Με βάζω τιμωρία..

  80. Γιάννης Ιατρού said

    76: Κιέβο, Δήμας …τηλέφωνο στον Γκένσερ κλπ. κλπ.
    Τότε που επιχειρηματίες της Αγίας Οικογένειας ασκούσαν εξωτερική πολιτική 🙂

  81. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    70 – Λυπηρόν γιατί; επιλογή του ήταν.

    73 – Ε όχι και φουκαράς, μη τα ισοπεδώνουμε όλα επειδή αυτοκτόνησε στα 84.

  82. 78, 80 Ααααααααααααααααα..!

    81 Σανάχεις δίκιο.

    77, σχετ με το 54

    τόχουμε ξαναπεί: ο ΔΣΕ είχε τυπογραφεία. Το χαρτί ήταν το πρόβλημα γιατί οι πηγές του ελέγχονταν από το κράτος.

  83. 81

    https://twitter.com/hashtag/mamidakis?src=hash

  84. Γιάννης Ιατρού said

    81: α

  85. Μαρία said

    80
    «Τα έργα προχώρησαν, η διαμόρφωση των βράχων προχώρησε, αλλά δεν επαρκούσε ο χώρος. Ετσι παρακάλεσα τον φίλο μου, τον κ. Κυριάκο Μαμιδάκη, και αγόρασε μια έκταση 6 στρεμμάτων και τη χάρισε, για να υπάρξει έτσι και χώρος πάρκινγκ. Εχουμε ετοιμάσει τα πάντα, ακόμα και για τα μάρμαρα τα πεντελίσια φροντίζω τώρα να υπάρχουν» αναφέρει ο κ. Μητσοτάκης, η οικογένεια του οποίου διαθέτει οικογενειακό τάφο στο Α Δ Νεκροταφείο, πλην όμως ο επίτιμος πρόεδρος της ΝΔ διαμορφώνει τον χώρο στον Αργουλιδέ.

  86. 85

    Τρακαδόρος και στον τάφο ο Ακατονόμαστος; Ουάου!
    Και να πεις πως δεν έχει δικά του μάρμαρα.
    Αλλά τα έξι στρέμματα πάρκινγκ τι τα θέλει;

  87. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Ο (σπουδαίος για το έργο που μας άφησε) Αλεξάνδρου πρότεινε μεν να χρησιμοποιείται για εθνωνύμιο το «Σοβιετός» αλλά να μην ξεχνάμε ότι πίσω απ’ αυτήν την «ιδιοφυή έμπνευσή» του βρίσκονταν η πίστη του για την λενινοσταλινική ανεθνική σούπα. Οι άνθρωποι εκεί, όμως, ήταν περήφανοι (όσοι ήταν περήφανοι..) Ρώσοι, Λεκορώσοι, Γεωργιανοί κλπ και δεν ένιωθαν την ανάγκη για κανένα νέο ή συμπληρωματικό εθνωνύμιο (πράγμα που το είδαμε σε πολλές ταινίες και λογοτεχνικά έργα). Αυτό φάνηκε ξεκάθαρα, με τα πρώτα διαλυτικά σημάδια της ΕΣΣΔ..

  88. Γιάννης Ιατρού said

    85: χορηγήση εις αυτόν την δέουσαν φιλοξενίαν ….

  89. MA said

    Καλησπέρα, (ξαναβρήκα τους ελληνικούς χαρακτήρες)
    Ο Έρενμπουργκ έχει γράψει και το «Η θυελλώδης ζωή του Λαζίκ Ροϊτσβάνιετς «(1927), του εβραίου ράφτη που τράβηξε των παθών του τον τάραχο ξεκινώντας με έναν αναστεναγμό που παρεξηγήθηκε και ερμηνεύτηκε ως προβολή της σοβιετικής σημαίας. Η μετάφραση είναι του Λ. Μαυροειδή, εκδόσεις Θεμέλιο (1989). Το εξώφυλλο φιλοτέχνησε ο Ίσαρης. (Δυστυχώς δεν ξέρω / δεν μπορώ να ανεβάσω τη φωτογραφία, άσχετη γαρ).

    Επιπλέον, διαβάζω στο biblionet ότι σε συνεργασία με τον Βασίλι Γκρόσμαν εξέδωσαν το «Μαύρο Βιβλίο», με μαρτυρίες Εβραίων από τη Σοβιετική Ένωση και την Πολωνία που επέζησαν του Ολοκαυτώματος. Το ξέρει κανείς;

  90. sarant said

    87 Μισό λεπτό, δεν είναι τόσο απλό. Ειναι χρήσιμο να υπάρχει το εθνωνύμιο όχι για την εθνότητα αλλά για τον πολίτη του κράτους. Ένας Σοβιετός/Σοβιετικός μπορούσε να είναι Ρώσος, Γεωργιανός, Λευκορώσος ή οτιδήποτε.

    Εκτός αυτού, και στην Γιουγκοσλαβία και στην ΕΣΣΔ υπήρχαν και παιδιά με γονείς από διαφορετικές εθνότητες (στην ΕΣΣΔ και εγγόνια, και δισέγγονα). Εδώ σε εποχές εμφυλίου πολέμου στη Γιουγκοσλαβία υπήρχε αξιόλογο ποσοστό που δήλωναν «Γιουγκοσλάβοι» στην απογραφή.

  91. sarant said

    89 Κάνει μια αναφορά στα Απομνημονεύματα, ότι αργότερα το βιβλίο αυτό παραμερίστηκε από το καθεστώς.

  92. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @90. Σωστά τα λές, Νίκο, δεν είναι τόσο απλό, ούτε εγώ προσπάθησα να χωρέσω το θέμα σε μιά παράγραφο. Απλώς ήθελα να πώ ότι το εθνικό αίσθημα «θάφτηκε» τεχνητά από τους χαλύβδινους κρατικούς μηχανισμούς της ΕΣΣΔ για πολύν καιρό (παρά τα «φιλο-εθνικά» κείμενα που κυκλοφορούσαν ως συγγραφικά δημιουργήματα του Στάλιν..) προκειμένου να επιτευχθεί μία ομοιογένεια, πάνω μιά αφύσικη εθνοϊδεολογική συνταγή (Προφανώς αυτό σήμαινε, όπως το λες, πως «ένας Σοβιετός/Σοβιετικός μπορούσε να είναι Ρώσος, Γεωργιανός, Λευκορώσος ή οτιδήποτε») Το πόσο ήτανε τεχνητό, όμως, το είδαμε ξεκάθαρα τα τελευταία χρόνια. Με άλλα λόγια, υποψιάζομαι πως ελάχιστοι σοβιετικοί πολίτες θα χρησιμοποιούσαν υπερήφανα ως εθνωνύμιο το «Σοβιετός». [Τον καιρό της δόξας της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης, επισκεπτόμουν συχνά και την ‘Εκθεση, και το περίπτερο της ΕΣΣΔ και συζητούσα με τους ανθρώπους του που παρουσίαζαν τα διάφορα προϊόντα τους. Πάντα (όσο θυμάμαι..) μου συστήνονταν ως Ρώσοι, Αζέροι, Κιργίζιοι κλπ, κλπ και ποτέ ως «Σοβιετοί/- κοί»]

  93. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    86. «Αλλά τα έξι στρέμματα πάρκινγκ τι τα θέλει;»

    6000 τ.μ./ 20 τ.μ/ΕΙΧ = 300 ΕΙΧ

    ΚΥΑ 52424/8501/09-11-11, Π.Δ. 455/76 όπως ισχύει

    Απο μερικες χιλιαδες επιζωντες/-ουσες βαφτισιμιους/-μιες και τις οικογενεεις τους να ελθει στην τελετη (κηδεια , μνημοσυνο) μολις το 10%, δεν χωρανε συμφωνα με τους κανονισμους .
    Ο.Ε.Δ.

  94. BLOG_OTI_NANAI said

    Μια «βραχεία χλαίνη» από εξιστόρηση των Βαλκανικών Πολέμων, σε βιβλίο περίπου 100 χρόνια παλιό:

  95. Γιάννης Κουβάτσος said

    87,90,92:
    Πόσοι νιώθουν πρώτα Ευρωπαίοι και ύστερα (ή καθόλου) Έλληνες, Γερμανοί κλπ, επειδή η χώρα τους είναι μέλος της ΕΕ; Τίποτα κοσμοπολίτες κεντροαριστεροί μόνο. Ακόμα και αν είχαν καταργηθεί σύνορα και εθνικά σύμβολα και υπήρχε μια μεγάλη Ένωση Ευρωπαϊκών Δημοκρατιών, πάλι οι εθνικές ταυτότητες θα επιβίωναν πανίσχυρες, γιατί έχουν βαθιές ρίζες στην ανθρώπινη ψυχή και δεν λησμονιούνται με διατάγματα. Τα ίδια και στην ΕΣΣΔ, λοιπόν, καθώς και στη Γιουγκοσλαβία.

  96. 89 τέλος

    Δείτε εδώ για την Εβραϊκή αντιφασιστική ένωση της ΕΣΣΔ

    https://en.wikipedia.org/wiki/Jewish_Anti-Fascist_Committee

    αργότερα, την έφαγε η σταλινική μαρμάγξ (γεν. της μαρμάγκας)

  97. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @95. ‘Ετσι νομίζω κι εγώ, Γιάννη (..αν και νομίζω ότι με την ευρωπαϊκή συνείδηση θα τα πάμε καλύτερα απ’ ‘οτι οι Σοβιετικοί.. Εδώ μας ενώνουν περισσότερα πράγματα καθώς και μιά αίσθηση κοινού πεπρωμένου, και συνειδητά προσπαθούμε να φτιάξουμε κάτι δυνατότερο, που δεν θα καταργεί τις εθνικές μας ιδιαιτερότητες, την εθνική μας ψυχή..). Κατά Παλαμά: «Δε ζει χωρίς πατρίδες η ανθρώπινη ψυχή».

  98. Γς said

    4-0

  99. Γς said

    κι έπεται 2ο ημίχρονο

  100. sarant said

    98 Στο Φέισμπουκ έγραψα το εξής σχολιο προ ολίγου (στο 2-0):

    Μισή ώρα περίπου πριν αρχίσει ο αγώνας Γαλλία-Ισλανδία χτύπησε το κουδούνι του σπιτιού μου. Άνοιξα. Ήταν ένας ευγενέστατος κουστουμαρισμένος κύριος, περίπου στην ηλικία μου. Συστηθηκε και μετά τις πρώτες φιλοφρονήσεις μου ζήτησε μια χάρη.

    Όπως είπε, είχε διαβάσει τα στάτα που έγραψα χτες και προχτές, στα οποία ευχόμουν ή πρόβλεπα νίκη της Ιταλίας και του Βελγίου, αντίστοιχα, και τα οποία δεν στέφθηκαν ακριβώς από επιτυχία, οπότε με παρακάλεσε να ΜΗΝ γράψω κανένα στάτο για το σημερινό παιχνίδι.

    Εγώ δεν πιστεύω σε δεισιδαιμονίες, αλλά επειδή με είχε σκλαβώσει η ευγένεια των τρόπων του συμφώνησα να ικανοποιήσω το μικρό του καπρίτσιο. Τον οδήγησα στο καθιστικό για να δούμε μαζί το ματς.Στην αρχή ήταν πολύ σφιγμένος αλλά μετά το 2-0 χαλάρωσε και κατέβασε το πιστόλι με το οποίο με σημαδευε από την πρώτη στιγμή. Βλέποντας μάλιστα τη Γαλλία να ελέγχει το παιχνίδι, με άφησε να πάω μόνος μου στο μπάνιο, απ’ όπου γράφω τώρα αυτό το στάτο από την ταμπλέτα που παρέλειψε να μου κατασχέσει.

  101. Γς said

    Μπορούμε να κάνουνε κάτι;

  102. Γς said

    να κάνουΜε

  103. sarant said

    Μπα, μετά το 4-0 έφυγε 🙂

  104. Γς said

    Κρίμα…
    🙂

  105. Γς said

    σον, σον, σον

    Και οι έντεκα παίκτες της Ισλανδίας σε -σον.

    -όπουλοι δηλαδή

  106. ΣΠ said

    95
    Για την ΕΣΣΔ δεν γνωρίζω, αλλά στην Γιουγκοσλαβία έχω γνωρίσει αρκετούς που και μετά την διάσπαση έλεγαν ότι είναι Γιουγκοσλάβοι και κάποιοι ακόμα και σήμερα αν τους ρωτήσεις θα σου πουν ότι είναι από την πρώην Γιουγκοσλαβία. Αυτό αφορά κυρίως μικτές οικογένειες (π.χ. Σέρβος παντρεμένος με Κροάτισσα).

  107. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    95 – «Πόσοι νιώθουν πρώτα Ευρωπαίοι και ύστερα (ή καθόλου) Έλληνες, Γερμανοί κλπ, επειδή η χώρα τους είναι μέλος της ΕΕ; Τίποτα κοσμοπολίτες κεντροαριστεροί μόνο.»
    Εγώ που νιώθω μόνο Γήινος και τίποτε άλλο, και δεν είμαι κεντροαριστερός και (ξανά) τίποτε άλλο, πού ανήκω;

    » Ακόμα και αν είχαν καταργηθεί σύνορα και εθνικά σύμβολα και υπήρχε μια μεγάλη Ένωση Ευρωπαϊκών Δημοκρατιών, πάλι οι εθνικές ταυτότητες θα επιβίωναν πανίσχυρες, γιατί έχουν βαθιές ρίζες στην ανθρώπινη ψυχή και δεν λησμονιούνται με διατάγματα.»
    Ας μην φυτεύουν στην κάθε γενιά οι οικογένειες και τα σχολεία τις εθνικές ταυτότητες στην ανθρώπινη ψυχή, και θα δούμε μετά πόσο βαθιές είναι οι ρίζες τους.
    Μία είναι η φυσική ταυτότητα των ανθρώπων, η γήινη, οι άλλες είναι επίκτητες, και είναι ηλίθιες, αλλά χρειάζονται γιατί εξυπηρετούν την πατριαρχική δομή της κοινωνίας, και κατ΄επέκτασην (για να μη ξεχνιώμαστε-χαμόγελο) την οικονομική ελίτ..

  108. ΣΠ said

    105
    Αυτό συμβαίνει επειδή οι Ισλανδοί δεν έχουν επώνυμα, αλλά ονομάζονται από το όνομα του πατέρα τους με την κατάληξη -σον, που φυσικά σημαίνει γιος. Αντίστοιχα στις γυναίκες μπαίνει η κατάληξη -ντότιρ, που σημαίνει κόρη. Έτσι η γιος και η κόρη του Γκούρναρ χρησιμοποιούν για επώνυμο το Γκούρναρσον και Γκουρναρντότιρ, αντίστοιχα.

  109. Γς said

    106:

    Κι εκείνος ο Κροάτης που έλεγε ότι ο Μεγαλέξανδρος ήταν Γιουγκοσλάβος

    http://caktos.blogspot.gr/2013_04_01_archive.html

  110. Γιάννης Κουβάτσος said

    Τι ωραίοι άνθρωποι πρέπει να είναι οι Ισλανδοί! Παίκτες και φίλαθλοι. Για μας βέβαια τους παθιάρηδες νότιους είναι ξενέρωτοι, αλλά πολιτισμένοι είναι οι σωστή λέξη.
    Γιατί Γήινος, Λάμπρο; Αυτό είναι πλανητισμός. Πολίτης του Σύμπαντος να δηλώνεις. 😊

  111. Γς said

    109:
    Φτου!
    Λάθος λίκνο

    http://caktos.blogspot.gr/2013/04/blog-post_9861.html

  112. Δεν πάω να υποστηρίξω την αλήστου μνήμης ΕΣΣΔ, αλλά:
    1. Οι εκθέτες του περιπτέρου της στην ΔΕΘ ήταν αυτονόητο πως ήταν «Σοβιετοί». Δεν χρειαζόταν να το πουν. Αυτό που δεν ήταν αυτονόητο και το τόνιζαν — συχνά ίσως διότι και το προϊόν που εξέθεταν προερχόταν από την ιδιαίτερη πατρίδα τους — ήταν η «εθνικὀτητά» τους, με τη σοβιετική έννοια.
    2. Η «εθνικότητα» των σοβιετικών πολιτών ήταν κάτι σαφώς θεσμοθετημένο, που αναγραφόταν στα ατομικά τους έγγραφα («σημείο 5»). Δεν ήταν κάτι σαν π.χ. την ιδιαιτερότητα των έστω ελάχιστων Ελλήνων που θα ήθελαν αν αυτοπροσδιοριστούν ως «εθνοτικά Μακεδόνες». Λαθροχειρίες φυσικά θα γίνονταν, αλλά π.χ. ο αναντάν μπαμπαντάν Εβραίος (και αυτό θεωρούνταν «εθνικότητα») ήταν δύσκολο να γραφτεί Ρώσος ή Ουκρανός, έστω κι αν το ήθελε.
    3. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Αρμένης, Ουζμπέκος, κλπ. δεν ένιωθε «Σοβιετός». Ενιωθε, και ήταν και περήφανος γι’ αυτό — έστω και μόνο διότι αυτό του άνοιγε πολύ μεγαλύτερες δυνατότητες απ’ό,τι τα στενά όρια της Αρμενίας ή του Ουζμπεκιστάν. Η σύγκριση με την ΕΕ είναι άτοπη, μεταξύ άλλων διότι οι Αρμένηδες, Ουζμπέκοι κλπ. ήταν ήδη υπήκοοι του τσάρου επί πολλές γενιές πριν βρεθούν Σοβιετοί πολίτες ενώ η ιδιότητα του «Ευρωπαίου πολίτη» θεσμοθετήθηκε μόλις με τη Συνθήκη του Μααστρίχτ, πριν από 25 χρόνια) Ευρωπαίοι πολίτες, και φυσικά και διότι η ιδιότητα του Ρώσου υπηκόου ή του Σοβιετού πολίτη συνεπαγόταν πολύ περισσότερες υποχρεώσεις — πρωτίστως τη στρατιωτική θητεία — και δικαιώματα, όσα τελοςπάντων δικαιώματα είχαν οι Σοβιετοί.
    4. Τέλος, ιδίως για τις μικρότερες εθνότητες, και μόνο το γεγονός ότι μπορούσαν να γράφουν τη γλώσσα τους και να διδάσκονται σ’αυτήν το χρωστούσαν στο σοβιετικό καθεστώς. Οι λενινιστικές ιδέες για την πολιτική των εθνοτήτων δεν ήταν νεκρό γράμμα, ούτε καν επί Στάλιν, όσο κι αν συγκεκριμένες εθνότητες (και μεταξύ τους και οι Ελληνες της Κριμαίας και της Αζοφικής) υπέστησαν άγριες διώξεις.

  113. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @100. Σου εύχομαι να κάνεις τέτοιες πετυχημένες προβλέψεις και κατά την επόμενη προεκλογική περίοδο! (Πάντως οι συμπαθέστατοι Βίκινγκς, σε έναν άνισο αγώνα, χάσανε από την πολύ καλύτερη Αφρικανική Ένωση)

  114. Γιάννης Ιατρού said

    100: Νίκο, χάθηκαν οι γειτόνισσες ρε γμτ ;;;

  115. sarant said

    113 Στις εκλογικές προβλέψεις δεν τα έχω πάει κι άσχημα -υπάρχουν άλλωστε στο ιστολόγιο. Αλλά το ‘Αφρικανική Ένωση’ με ενοχλεί και με προσβάλλει.

  116. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @115. Αν το μυαλό σου, Νίκο, πήγε σε τίποτε ρατσιστικά, κάνεις λάθος! Ούτε κατά διάνοια..

  117. Γς said

    115:
    Τα πήγες καλά.
    Καλύτερα όμως ο Γς

  118. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    110 – Απ΄όταν είδα πρώτη φορά την εκπομπή του Σεϊγκαν Κόσμος, πάντα έλεγα πως είμαι παιδί του σύμπαντος.

  119. Γιάννης Κουβάτσος said

    Σωστά, Άγγελε, αλλά η σύγκριση ΕΣΣΔ-ΕΕ έγινε τηρουμένων των αναλογιών. Πιστεύω απλώς ότι κι αν η ΕΕ λειτουργούσε ως ενιαίο ομοσπονδιακό κράτος, πάλι οι πολίτες της θα ένιωθαν πρώτα Έλληνες, Γερμανοί, Γάλλοι κλπ. ακόμα κι ύστερα από πολλά χρόνια, όπως π.χ. συμβαίνει στην Ισπανία με τους Βάσκους και τους Καταλανούς. Μπορεί να κάνω και λάθος, βέβαια, αλλά αυτή την εντύπωση έχω. Αυτό δεν ισχύει, φυσικά, στις ΗΠΑ, όπου οι πολίτες νιώθουν πρώτα Αμερικανοί, επειδή το επέλεξαν οι ίδιοι, φυσική συνέπεια της μετανάστευσης των προγόνων τους εκεί.

  120. sarant said

    116 Συγνώμη, αλλά το να λες Αφρικανική Ένωση τη Γαλλία είναι εξ ορισμού ρατσιστικό.

  121. Γς said

    120:

    Σωστό!

  122. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @120. Αδίκως επανέρχεσαι, Νίκο! Ούτε αυτό εννοούσα, ούτε -φυσικά!- έχω οποιαδήποτε σχέση με ρατσισμούς..

  123. sarant said

    122 Δεν είπα ότι έχεις σχέση με ρατσισμούς -είπα ότι το συγκεκριμένο σχόλιο, αν το κατάλαβα κάλά, δηλαδή το να λέει κάποιος Αφρικανική Ένωση [που, παρεμπιπτόντως, υπάρχει] και να εννοεί τη Γαλλία, το βρίσκω ρατσιστικό.

  124. ΓιώργοςΜ said

    119 Δεν ξέρω πώς καλλιεργήθηκε η εθνική συνείδηση στην ΕΣΣΔ· στην ΕΕ δεν καλλιεργήθηκε καθόλου (και θα ήταν άτοπο σ’ ένα χώρο με τόσο έντονες διαφορές, σε όλες τις κλίμακες μεταξύ περιφρόνησης και πολεμικής σύγκρουσης τα τελευταία 500 χρόνια). Πολύ ορθά κατά τη γνώμη μου, ακόμη κι αυτοί που πίστεψαν στην «Ευρώπη των λαών», θεώρησαν τη διατήρηση της πολιτιστικής (και συνεπώς της εθνικής) ταυτότητας ένα από τα προτερήματά της.
    Οι Βάσκοι κι οι Καταλανοί δε νομίζω πως αισθάνονται εθνικά Ισπανοί, απλώς αποδέχονται (στην καλύτερη περίπτωση) το κράτος στο οποίο ανήκει η χώρα τους.
    Οι ΗΠΑ είναι μια αλλιώτικη περίπτωση, οι μετανάστες πήγαν σ’ ένα κράτος οικειοθελώς, το οποίο πολύ έντεχνα καλλιέργησε και καλλιεργεί την εθνική του ταυτότητα. Οι εθνικές ταυτότητες ήταν έντονες στις πρώτες γενιές, στη συνέχεια όμως αμβλύνθηκαν, όπως ήταν αναμενόμενο, όχι όμως τελείως αυτόματα ούτε χωρίς προσπάθεια, ούτε απολύτως. Η αλήθεια είναι πως περισσότερα έχουν να μοιράσουν οι Βόρειοι με τους Νότιους ή οι Καλιφορνέζοι με τους Νεοϋορκέζους απ’ ότι οι Ελληνικής και Ολλανδικής καταγωγής.

  125. BLOG_OTI_NANAI said

    Αυτό που έγραψε ο Γιάννης Κατσέας το θεωρώ απλά ειρωνικό. Όπως βλέπουμε Αμερικανούς να είναι ρατσιστές αλλά στο NBA και στον αθλητισμό γενικά, τους βγάζουν ασπροπρόσωπους οι μαύροι. Αντίστοιχα χαρακτηρίζει κάποιος μια ελληνική ποδοσφαιρική ομάδα ως «Λεγεώνα των Ξένων» καθώς ιδρώνεις για να βρεις έναν Έλληνα παίχτη. Έτσι οι Γάλλοι έχουν μεν δυνατή ομάδα, αλλά δεν είναι εξολοκλήρου φτιαγμένη από παριζιάνους.

  126. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @123. Κι όταν κάποιος σου λέει (για τρίτη φορά!) ότι λέγοντας «Αφρικανική Ένωση» ΔΕΝ εννοεί την Γαλλία, προς τί τα περί ρατσισμού;

  127. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @125. Έτσι είναι αλλά ο Νίκος αποφάσισε σήμερα, στα 62 μου, να μου απονείμει για πρώτη φορά τον τίτλο του ρατσιστή..

  128. Γιάννης Κουβάτσος said

    Κι αφού μιλάμε για προβλέψεις, δεν πρωτοτυπώ λέγοντας ότι ο αληθινός τελικός είναι Γαλλία-Γερμανία. Άνετα μπορεί να γίνει και η απονομή του επάθλου και να μην περιμένουν την τυπική διαδικασία της Κυριακής. Οι συμπαθείς Ουαλοί ή οι ασυμπαθείς Πορτογάλοι θα είναι κομπάρσοι, όσο κι αν η μπάλα είναι στρογγυλή.

  129. Pedis said

    Τα λέγαμε και τις προάλλες …

    «Τώρα δημόσια θα έχουν μικρόφωνο μόνο οι γνωρίζοντες»
    http://info-war.gr/%CF%84%CF%8E%CF%81%CE%B1-%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CF%8C%CF%83%CE%B9%CE%B1-%CE%B8%CE%B1-%CE%AD%CF%87%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CF%81%CF%8C%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%BF-%CE%BC%CF%8C%CE%BD%CE%BF/

  130. sarant said

    125 Πάρα πολλοί Παριζιάνοι έχουν μαύρο χρώμα.

    127 Κάνεις ένα λάθος. Φρόντισα πολύ καθαρά να κάνω τη διάκριση: η άποψη είναι ήμπορεί να είναι ρατσιστική, όχι ο άνθρωπος που την εκφέρει. Κι εγώ έχω πει πράγματα που είναι ρατσιστικά ή σεξιστικά ή ανόητα, αλλά (υποστηρίζω ότι) δεν είμαι ρατσιστής, σεξιστής ή ανόητος.

  131. Pedis said

    http://www.efsyn.gr/arthro/eyropaiki-epitropi-os-kyvernisi-tis-ee

    Να δω Σούλτς και Γιουνκέρ να καθοδηγούν την άμυνα και την αντεπίθεση στις πολιορκημένες Βρυξέλλες για την τιμή της ΕΕ και θα ψηφίσω ό,τι μου πει η Αυγή στο επόμενο δημοψήφισμα.

  132. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @130. Και βέβαια ισχύει αυτό που λες, Νίκο, αλλά (το διευκρινίζω γιά τέταρτη φορά!) όταν έγραψα για «Αφρικανική Ένωση» ΔΕΝ εννοούσα την Γαλλία, παρά τους πολλούς, αφρικανικής (χωρίς καμιά υποτίμηση) καταγωγής Γάλλους παίκτες που κατάφεραν (με τις ικανότητές τους, φυσικά..) να είναι η μισή σχεδόν Εθνική Γαλλίας! Πού στο καλό είναι η ρατσιστική άποψη; Μήπως είπα ότι κακώς οι αφρικανοί παίζουν στην Εθνική Γαλλίας; Μήπως ισχυρίστηκα ότι είναι ντροπή να παίζουν στην Εθνική Γαλλίας;

  133. sarant said

    132 Ποιοι «αφρικανοί παίζουν στην Εθνική Γαλλίας» (καλώς ή κακώς); Γάλλοι παίζουν. Όσο Γάλλος είναι ο ένας τόσο είναι και ο άλλος. Τέλος πάντων, ίσως είναι δική μου υπερευαισθησία, τι να πω.

  134. Μαρία said

    133
    Κι όχι λιγότερο Γάλλοι απ’ ότι ο Βαλς 🙂

  135. Παναγιώτης Κ. said

    Στο σχολείο, με την έναρξη των μαθημάτων, όπου μπαίνουν οι όροι του παιχνιδιού για τη χρονιά που ακολουθεί με ρητό τρόπο διευκρινιζόταν ότι ο χαρακτηρισμός μιας πράξης δεν προσδίδει και αντίστοιχο χαρακτηρισμό στον πράττοντα.
    Έτσι λοιπόν μια έξυπνη λύση δεν κατατάσσει αυτομάτως τον λύτη στους έξυπνους.
    Όπως επίσης και μια βλακεία που έκανε ο χ μαθητής δεν τους κατατάσσει στους βλάκες.

    Όλα αυτά γίνονταν κάτω από την γενική παιδαγωγική αρχή όπου επιτρέπεται να χαρακτηρίζουμε την πράξη δεν επιτρέπεται όμως να χαρακτηρίζουμε τον μαθητή.

    ( Αποσυμφορήθηκε το ασύρματο και έτσι μπορώ να γράψω).

  136. Θύμμαχος Θήτης said

    και ο Ντε Γκόοολ!

  137. Γιάννης Ιατρού said

    133: / 134: κλπ.
    Νομίζω ότι ο Γιώργος Κ. κάνοντας την προηγούμενη παρατήρηση εξέφρασε (κατ΄ εμέ όχι και τόσο πετυχημένα, βλ. τελική πρόταση στο σχόλιο 🙂 ) κάτι που όλοι μας βλέπουμε:

    Μ΄ αυτό εννοώ ότι πολλοί παίκτες πολλών (εθνικών) ποδοσφαιρικών ομάδων δεν είναι πλέον οι παραδοσιακά θεωρούμενοι αντιπροσωπευτικοί κάτοικοι της εκάστοτε χώρας, όπως τους ξέραμε μέχρι προ μερικών (10-20-30, βάλτε ό,τι νομίζετε σαν νούμερο) χρόνων.

    Επίσης όλοι μας βλέπουμε ότι σε πολλές ομάδες (όχι μόνο εθνικές) εθνικοποιούνται ξένοι παίκτες μόνο και μόνο επειδή είναι καλοί/ικανοί.

    Δεν πρέπει να παραβλέψουμε, ότι πλέον υπάρχουν πολλοί 2ης/3ης γενιάς παίκτες, από γεννησιμιού τους μόνιμοι κάτοικοι της εκάστοτε χώρας, προερχόμενοι από μετανάστες ή από άλλους μέτοικους από άλλες χώρες της ΕΕ κλπ.. Αυτοί έχουν πλέον ενσωματωθεί πλήρως στην εκάστοτε χώρα, άρα δεν μπορούν πλέον να λογίζονται με την έννοια που ανέφερα προηγουμένως σαν ξένοι, εθνικοποιημένοι παίκτες που μόνο και μόνο λόγω των ικανοτήτων τους «βαφτίστηκαν» π.χ. Γάλλοι κλπ..

    Αν ο Γ.Κ. το εξέφραζε *μόνο* έτσι (..οι παραδοσιακά θεωρούμενοι …., βλ. 2η πρόταση πιο πάνω), δεν θα υπήρχε στα λεγόμενά του η φυλετική χροιά. Λέγοντας όμως «Αφρικανική Ένωση» το χρώμα των παικτών (μαύροι) έγινε το χαρακτηριστικό γνώρισμά τους. Γι αυτό και το χαρακτήρισα «όχι και τόσο πετυχημένο».

  138. Παναγιώτης Κ. said

    Άκουσα για πρώτη φορά το όνομα του Ερενμπούργκ από τον Αλέξανδρο Σχινά στη δεκαετία του ΄70 από την DW και με θαυμαστικό τρόπο αν θυμάμαι καλά.
    Στην συγκεκριμένη δεκαετία (δεκαετία της υπερπολιτικοποίησης καθώς την είχαν πει) και στον Αριστερό χώρο, υπήρξε απεριόριστος θαυμασμός για » τον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο» και περίπου στα αζήτητα » το Έπος του ΄40 «.
    Ήταν και το διεθνιστικό καθήκον που, κατά κάποιο τρόπο, επέβαλε αυτή την αναγνώριση πέρα από την πολύ μεγάλη σημασία της νίκης του Κόκκινου Στρατού επί των ναζιστικών στρατευμάτων.

  139. Παναγιώτης Κ. said

    @24. Πριν απαντήσουμε ποιος θεωρείται ήρωας να πούμε πρώτα πότε μια πράξη θεωρείται ηρωική οπότε παίρνει τον χαρακτηρισμό του ήρωα ο πρωταγωνιστής.

  140. Γιάννης Ιατρού said

    135: Πού ‘σαι Παναγιώτη και αναφέρεις συμφόρηση στο ασύρματο;

  141. Γιάννης Ιατρού said

    139: Να φέρω ένα παράδειγμα; 🙂

  142. Μαρία said

    137
    Προτελευταία παράγραφος: Ακριβώς.
    Κι ο Κοσιελνί είναι απο μπαμπά πολωνικής καταγωγής -οι Πολωνοί είναι οι πιο παλιοί μετανάστες στη Γαλλία- αλλά είναι ασπρούλης και δεν χτυπάει στο μάτι 🙂

  143. Μαρία said

    141
    Μασίστας ο τύπος!

  144. Γιάννης Ιατρού said

    142: Διαβλαζω την συνέντευξη του Schäuble που έδωσε χθες (δημοσιεύεται σήμερα) στην die Welt (ε, σε ποιά άλλη…). ¨εχει ενδιαφέρον, αν ξέρεις γερμανικά, εδώ: http://www.welt.de/politik/deutschland/article156764432/In-Europa-nicht-so-weitermachen-wie-bisher.html

  145. Παναγιώτης Κ. said

    @140. Ακτή Διονυσίου.
    Το ΠΣΚ τελείωσε φύγανε οι πολλοί για Θεσσαλονίκη και μείναμε εμείς των διακοπών διαρκείας…

  146. Γιάννης Ιατρού said

    145: Μουδανιά/Χαλκιδική, κατάλαβα καλά;

  147. Γιάννης Ιατρού said

    146: λΑκυρο, τι ρωάω, αφού γράφεις …Θεσσαλλλονίκη 🙂

  148. Μαρία said

    144
    Χα, χα, μπορεί να μη έκλαψε τελικά αλλά του ήρθε κεραμίδα. Θα διαβάσω αύριο τη συνέχεια.

    145
    Με το γουίφι δεν ξέρω τι γίνεται αλλά πρόβλημα με το κινητό είχα σε διάφορα σημεία του 2ου όμως ποδιού.

  149. Γιάννης Ιατρού said

    148: Καληνύχτα, πάλι 4 η ώρα! 🙂

    145:

  150. Παναγιώτης Κ. said

    Φαντάζομαι τους υπολογιστές των παρόχων σαν… δεξαμενές και επειδή τραβάνε πολλοί νερό αυτό δεν έχει πίεση άρα δεν έχεις και επαρκή ποσότητα!
    Σήμα ισχυρό είχα.Ο πομπός επομένως λειτουργούσε κανονικά. Σύνδεση όμως δεν πραγματοποιείτο π.χ με το παρόν μπλογκ. Δεν μεταφέρονταν δεδομένα.
    Μου έβγαζε αδύνατη σύνδεση. Είναι όπως ένας ραδιοσταθμός όπου μπορεί να εκπέμπει την φέρουσα συχνότητα και να μη μεταδίδει πρόγραμμα.

  151. Γς said

    125:

    >Έτσι οι Γάλλοι έχουν μεν δυνατή ομάδα, αλλά δεν είναι εξολοκλήρου φτιαγμένη από παριζιάνους.

    Παριζιάνους, αλλά και Μαρσεγιέζους, Τουλουζιανούς, Ναντέους, Λυοναίζους, Στρασμπουρζουάδες, Μπορντελέζους κλπ
    😉

    [Parizien, Marseillais, Toulousain, Nantais, Lyonnais, Strasbourgeois, Bordelais εσετερά]

    Εσετερα;

    Aux Armes Et Caetera!

    Σερζ Γκενσμπούργκ

  152. Παναγιώτης Κ. said

    @149. Γιάννη, η θάλασσα είναι δέκα μέτρα από το τραπέζι που έχω το λαπτοπ, μέσα στο σπίτι, οπότε δεν μου γεννιέται η επιθυμία να στήσω…μηχανή σαν και αυτή της φωτογραφίας. Από φανατικός εραστής της θάλασσας έγινα… παρατηρητής της πλέον και η καινούργια κατάσταση δεν με… χαλάει.Αν η ζέστη είναι αφόρητη, ακριβέστερα αν η σχετική υγρασία ξεφεύγει από τα όρια ( 45%-55%) τότε ρίχνω και καμιά βουτιά για να δροσιστώ. 🙂

  153. Μαρία said

  154. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    132 – Εγώ κατάλαβα το πνεύμα της » Αφρικανικής ένωσης» και φυσικά δεν είσαι ρατσιστής, όμως η ντρίμ τιμ της άρσης βαρών στην Ελλάδα σε ποιά ένωση ανήκε; Οι κατά καιρούς εθνικές ομάδες μπάσκετ; και ειδικά η σημερινη σε ποιά ένωση ανήκει; Οι Αντετοκούμπο, είναι Έλληνες ή αφρικανοί πίθηκοι,; (κατά τον (Έλληνα(;) Μιχαλολιάκο).Όπως βλέπεις, δεν είναι και τόσο βαθιές οι ρίζες της εθνικής ταυτότητας, στις ψυχές των ανθρώπων. Η φύση γελάει με τις εθνικές ηλιθιότητες των ανθρώπων, γιαυτό ανεξαρτήτως φυλής και χρώματος, τους έδωσε ίδια αίματα για να πορεύονται.

  155. Μυστήριο το ποδόσφαιρο. Άλλες φορές θέλεις γκολ και δεν βάζεις κανένα και άλλες, όπως χθες,
    θέλεις δυο-τρία και την ησυχία σου και σου προκύπτουν πέντε. Απ’ το πουθενά βγήκε η πεντάρα.

  156. BLOG_OTI_NANAI said

    154: Λάμπρο, αυτό ακριβώς είναι το θέμα, ότι σε αντίθεση με την κακώς εννοούμενη εθνική φυλετική καθαρότητα, τα πράγματα πολλές φορές είναι διαφορετικά. Θα μπορούσε δηλ. κάποιος να απαντήσει σε έναν ρατσιστή ότι η ελληνική εθνική άρσης βαρών ήταν «εθνική Γεωργίας». Φυσικά κανείς δεν γελάει με τις εθνικότητες, διότι υπάρχουν Αρχαίοι ΕΛΛΗΝΕΣ φιλόσοφοι, ΚΙΝΕΖΟΙ φιλόσοφοι, ΓΕΡΜΑΝΟΙ φιλόσοφοι, ΓΑΛΛΙΚΗ λογοτεχνία. Σαφώς υπάρχουν έθνη, και πολύ καλώς υπάρχουν, μόνο που δεν ταυτίζονται με τις ΦΥΛΕΣ. Εμείς εδώ είμαστε όλοι Έλληνες, άσχετα αν στο νεοσύστατο κράτος υπήρξαν Βλάχοι, αρβανίτες, σλαβικής καταγωγής κ.λπ. Και σήμερα είμαστε Έλληνες με παρά πολλά παιδιά να είναι αλβανικής καταγωγής. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο. Οι άνθρωποι σκέφτονται, ζουν, επιλέγουν, απορρίπτουν, κρίνουν, επικρίνουν, διακρίνουν. Η φύση διακρίνει φυλετικές αγέλες αλλά εμείς μπορούμε και ξεπερνάμε τις διακρίσεις της φύσης.

    130: Αν πάμε πίσω-πίσω στην ιστορία, όσοι μαύροι είναι στην Ευρώπη, δεν έχουν μακρινή καταγωγή από αποικίες; Όπως και στην Αμερική οι μαύροι δεν είναι κυρίως μακρινής αφρικανικής καταγωγής;

  157. Γς said

    Κι ο Γεώργιος Μαύρος;
    Ο Θωμάς Μαύρος;
    O Nero Claudius Drusus Germanicus;

  158. Γς said

    Κι η Corvus monedula soemmerringii

    Η κάργια,.

    Η καλιακούδα της «Μαύρη μαυρίλα πλάκωσε, μαύρη σαν καλιακούδα»

  159. Κουνελόγατος said

    Θα πρέπει να πάρουμε υπόψη μας πως υπάρχουν πολλοί μετανάστες σε πολλές χώρες, οπότε είναι αναμενόμενο να ξεφεύγουμε από τα στερεότυπα του παρελθόντος για ξανθούς Σουηδούς. Βλέπουμε και μαύρους Σουηδούς, Ιταλούς, Ελβετούς που μιλάνε Αλβανικά. Παλιότερα είχαμε και μαύρο Έλληνα (Μπατίστα).
    Χθες ήταν σπίτι δυο φίλοι του Κουνελιού μου, για να δουν το ματς και συζητούσαν αυτό με τα ονόματα και τις εθνικότητες με δόση ειρωνείας. Πρέπει όλοι να καταλάβουμε πως «the times they are a-changing», αυτό ακριβώς τους είπα.
    Κάποιος έγραψε παραπάνω για τους αδερφούς Αντετοκούνμπο. Εγώ όλους αυτούς τους θεωρώ Έλληνες εξ ορισμού, το ίδιο ισχύει για τους ανθρώπους που γεννήθηκαν σε μια χώρα και απέκτησαν την υπηκοότητα, όχι όμως αποκλειστικά για να παίξουν ποδόσφαιρο ή να σηκώνουν βάρη ή να «δέρνουν» κόσμο. Δηλαδή τα παιδιά που γεννήθηκαν στην Ελλάδα από Αλβανούς γονείς που ήρθαν εδώ μετανάστες, πού θα παίξουν μπάλα; Κοίτα λοιπόν που θα υπάρχει Έλληνας ο οποίος θα λέγεται ίσως Σακίρι ή Πουλάι ή Ελσόν ή… και όχι Παπαδόπουλος, Κουνελογατόπουλος κλπκλπ. Εκτός αν για δικούς τους λόγους προτιμήσουν τη χώρα καταγωγής.
    Καλημέρα σας.

  160. Γς said

    Ρατσισμός.

    Κάποτε ήταν ενα απλό σόκ

  161. Παναγιώτης Κ. said

    Η παρούσα ανάρτηση ειδικά αφορά τον ΄Ερενμπουργκ αλλά τα γενικό πλαίσιο είναι η φοβερή δεκαετία του 1940 για όλο τον κόσμο και ακόμη πιο φοβερή για μας λόγω εμφυλίου. Μελετώ φανατικά από την αρχή της χρονιάς για την επίμαχη περίοδο και δεν μπορείς παρά να κάνεις προβολές στο σήμερα και , εμένα τουλάχιστον , με πιάνει απελπισία με την στάση των πολιτικών δυνάμεων στη χώρα. 26 κυβερνήσεις τότε σε μια πενταετία (;) Κατά μέσον όρο διαρκείας 3,5 μηνών η κάθε μία. Σήμερα έχει μακρύνει η διάρκειά των κυβερνήσεων αλλά και σήμερα πρέπει να…καταβάλεις προσπάθεια για να μετρήσεις το ανεβοκατέβασμα των κυβερνήσεων τα τελευταία 10 χρόνια
    Οι πολιτικοί μας ταγοί μας λένε ότι δεν υπάρχουν αδιέξοδα στη Δημοκρατία. Μάλλον για ίδια χρήση τα λένε. Αυτοί τα λένε, αυτοί καμώνονται ότι τα πιστεύουν. Όλοι εμείς που έχουμε άλλη άποψη είμαστε… 😦 😦 😦

  162. sarant said

    Καλημέρα από εδώ!

    135 Ακριβώς, πρέπει πάντοτε να έχουμε κατά νου αυτή τη διάκριση -και να επικρίνουμε την άποψη και όχι το πρόσωπο, εκτός αν το κάνει συστηματικά.

    142 Πράγματι -εδώ στη Λωραίνη έχει πολλούς Γάλλους με πολωνικά ονόματα από τον 18ο αιώνα -πέρα από την πολωνική νεομετανάστευση. Αλλά ο Κοσιελνύ είναι από την Κορέζ, το μέρος του Ολάντ.

  163. Γιάννης Κουβάτσος said

    156. Πάρα πολύ σωστά! Ωραία ακούγεται το «πολίτης της γης», αλλά δεν έχει βάση. Ο άνθρωπος δένεται με τον τόπο του, όπως δένεται με τα μέλη της οικογένειάς του. Νιάζομαι στα λόγια για τα παιδιά όλου του κόσμου, αλλά φροντίζω κι αγαπάω τα παιδιά μου. Έτσι είναι η φύση του ανθρώπου και υπερισχύει των θεωριών.

  164. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Είμαι ο τελευταίος που θα επεδίωκα να συνεχιστεί αυτή η συζήτηση περί ρατσισμού/ ρατσιστών (..που άρχισε από μιά ΑΔΙΚΗ εναντίον μου μομφή..) αλλά δεν μπορώ να μην σχολιάσω το ότι κανείς δεν έκανε τον κόπο να υπενθυμίσει το ουσιωδέστερο: ότι δηλ. τέτοιου είδους συμπεράσματα μπορούν να ανακύψουν ΜΟΝΟ εάν η αναφορά σε φυλετικά χαρακτηριστικά συνοδεύεται από υπαινικτική ή ρητή διάθεση υποτίμησης, περιφρόνησης, διακρίσεων, διώξεων κλπ. Αν δεν συμβαίνει αυτό, τότε θεωρώ πως η αβασάνιστη εκτόξευση τέτοιων χαρακτηρισμών λειτουργεί μόνο τρομοκρατικά, στο όνομα μιάς ασυνάρτητης πολιτικής «ορθότητας». Και βέβαια, δεν προτίθεμαι να πάψω να μιλώ για «μαύρους», «αλβανούς» κ.ά., μπας και βρεθεί κανένας «λεβέντης» να με κακοχαρακτηρίσει .. (Στην σταδιοδρομία μου έχω εξυπηρετήσει Κ-Α-Τ-Α–Π-Ρ-Ο-Τ-Ε-Ρ-Α-Ι-Ο-Τ-Η-Τ-Α εκατοντάδες βαλκάνιους και έγχρωμους αλλοδαπούς- μικρούς και μεγάλους, είχα πάμπολλους εγκάρδιους έγχρωμους φίλους, μέλη της οικογένειάς μου προσφέρουν πολύμοχθο έργο για την στήριξη τέτοιων πληθυσμών και επομένως, τέτοιοι υπαινιγμοί -άντε, να μην πω «επιστρέφονται»- καλά είναι να κρατηθούν για κανέναν άλλον!).

  165. Γιάννης Ιατρού said

    164: Γιώργο Κ.

    μπορώ να αναφερθώ βεβαίως μόνο στον εαυτό μου (και στο σχόλιό μου #137). Κάνεις λάθος, αν πιστευεις ότι σε κακοχαρακτήρισα (όπως το διατυπώνεις ο ίδιος). Είπα, ότι έτσι όπως (αρχικά) το έγραψες είναι εύκολο να προξενήσει συνειρμούς κλπ. Γι αυτό και έγραψα ότι το σχόλιο δεν ήταν «και τόσο πετυχημένο». Αυτό, μόνο.

    Στο ξεκαθαρίζω (και για να μη σε κουράζω, εγώ δεν θα επανέλθω, εκτός κι αν μου το ζητήσεις εσύ), γιατί είναι κρίμα να υπάρξει παρανόηση 🙂

  166. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @165. Όχι, Γιάννη. Δεν φαντάστηκα τίποτε κακό για το σχόλιό σου και θεωρώ ότι κανένας από όσους εξέφρασαν γνώμη δεν υιοθέτησε την εις βάρος μου μομφή. Απλώς πιστεύω πως ανάμεσα σε ένα αποτυχημένο -ενδεχομένως- καλαμπούρι και στην μομφή γιά «ρατσιστικό περιεχόμενο», μεσολαβεί μιά τεράστια απόσταση, που δύσκολα εξηγείται από «παρερμηνείες» κλπ. Το «ρατσιστικό» είναι πολύ βαριά κατηγορία και θέλει γερή τεκμηρίωση… (Φυσικά, και εγώ δεν θέλω να επανέλθω..)

  167. sarant said

    166 Αφού ξανανοίγεις το θέμα, δεν έγινε ποτέ καμία μομφή σε βάρος σου. Έγινε μομφή στο σχόλιο 113.

  168. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Μ’ αυτά και μ’ αυτά, καταφέραμε κι αφήσαμε στην άκρη τον Αλεξάνδρου, που πέθανε τέτοιες μέρες.. Όσοι σπουδάσαν και χαρήκανε ρωσική λογοτεχνία από τις μοναδικές μεταφράσεις του, μπορούν να μάθουν πολλά για την ζωή και τις δημιουργίες του, μπαίνοντας στην ιστοσελίδα της ΕΡΤ. Εκεί υπάρχει ένα βίντεο με μιά κατατοπιστικότατη συζήτηση με τους Αργυρίου, Κουλουφάκο, Μαστοράκη, που την διευθύνει ο αείμνηστος θεσσαλονικιός, Παύλος Ζάννας

  169. κι ένα επεισόδιο από τον μικρό, καθημερινό πόλεμο

  170. sarant said

    169 Ξέρω και σκακιστές που έχουν μηδενιστεί αρνούμενοι να παίξουν με τον (πατέρα) Πλεύρη

  171. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μπράβο στον Ηλία Λάμπρου και τους αθλητές του! Ας πάρουν παράδειγμα από τη λεβέντικη στάση τους αρκετοί πολιτικάντηδες και πολιτικάντισσες που χαριεντίζονται με τους χρυσαβγίτες βουλευτές και τους ακουμπούν με οικειότητα στο μανίκι στο κυλικείο και στους διαδρόμους του κοινοβουλίου, αφού, διάβολε, εκλεγμένοι εκπρόσωποι του λαού είναι κι αυτοί.

  172. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    156 – «Φυσικά κανείς δεν γελάει με τις εθνικότητες, διότι υπάρχουν Αρχαίοι ΕΛΛΗΝΕΣ φιλόσοφοι, ΚΙΝΕΖΟΙ φιλόσοφοι, ΓΕΡΜΑΝΟΙ φιλόσοφοι, ΓΑΛΛΙΚΗ λογοτεχνία.»
    Όλοι αυτοί, είναι άνθρωποι, τίποτε παραπάνω τίποτε παρακάτω, oύτε ανώτεροι ούτε κατώτεροι από οποιονδήποτε Άνθρωπο. Αν δεν με πιστεύεις, ρώτα τον θάνατο, θα σου πεί.

    «Σαφώς υπάρχουν έθνη, και πολύ καλώς υπάρχουν, μόνο που δεν ταυτίζονται με τις ΦΥΛΕΣ.»
    Καλώς ή κακώς δεν ξέρω, το σίγουρο, είναι ότι υπάρχουν έθνη και ταυτίζονται με ΦΥΛΕΣ. Όπως και νάχει, θεωρώ ηλίθιο όποιον είναι περήφανος, μόνο και μόνο, επειδή ανήκει σε κάποιο έθνος.

    «Εμείς εδώ είμαστε όλοι Έλληνες, άσχετα αν στο νεοσύστατο κράτος υπήρξαν Βλάχοι, αρβανίτες, σλαβικής καταγωγής κ.λπ. Και σήμερα είμαστε Έλληνες με παρά πολλά παιδιά να είναι αλβανικής καταγωγής. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο.»
    Είμαστε Έλληνες, γιατί έτσι μας έμαθαν να λέμε από μικρά παιδιά, αν μας μάθαιναν αλλιώς, δεν θα ήμασταν Έλληνες. Η μόνη αληθινή ταυτότητα των ανθρώπων, είναι η γήινη.

    «Οι άνθρωποι σκέφτονται, ζουν, επιλέγουν, απορρίπτουν, κρίνουν, επικρίνουν, διακρίνουν.» Συμφωνώ πως αυτά τα κάνουν οι Άνθρωποι.

    «Η φύση διακρίνει φυλετικές αγέλες αλλά εμείς μπορούμε και ξεπερνάμε τις διακρίσεις της φύσης.»
    Η φύση δεν διακρίνει τίποτα, απλώς λειτουργεί με τους νόμους της, που είναι ίδιοι για όλους και για όλα, διακρίσεις κάνουν οι άνθρωποι, γι΄αυτό και δεν υπάρχει ισονομία στις ανθρώπινες κοινωνίες, αλλά στο τέλος, επικρατεί η δημοκρατική ισονομία της φύσης.

  173. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    163 – «. Πάρα πολύ σωστά! Ωραία ακούγεται το «πολίτης της γης», αλλά δεν έχει βάση.» Κι όμως έχει, είναι καθαρά θέμα οπτικής και στάση ζωής.

    «Ο άνθρωπος δένεται με τον τόπο του, όπως δένεται με τα μέλη της οικογένειάς του.»
    Ο άνθρωπος δένεται με τα όμορφα βιώματά του, ούτε με τον τόπο του, ούτε με την οικογένειά του, αν δεν περνάει καλά, αν έχει την δυνατότητα φεύγει κι απ΄τα δύο, αλλιώς συμβιβάζεται και υποφέρει, κι αν δεν γίνει αυτοκαταστροφικός, γίνεται πολύ, μα πάρα πολύ κακός, είναι ολοφάνερο αυτό.

    «Έτσι είναι η φύση του ανθρώπου και υπερισχύει των θεωριών.»
    Έτσι είναι η αρρωστημένη φύση του ανθρώπου, και επιβεβαιώνει την θεωρία του ανθρωπάκου.

  174. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    163 – Εγώ που είμαι πολίτης της Γής, να σου δείξω σε φωτογραφία από τον Κρόνο, τον τόπο που είμαι δεμένος μαζί του, εσύ μπορείς να διακρίνεις τον δικό σου που τον θεωρείς τόσο σημαντικό; (για τους σημαντικούς και μεγάλους ανθρώπους δεν το συζητώ). Όπως είπα και πιο πάνω, όλα, είτε μικρά είτε μεγάλα, είναι καθαρά θέμα οπτικής και στάση ζωής.

    https://physicsgg.me/2013/07/21/h-%CE%B3%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CF%83%CE%B5%CE%BB%CE%AE%CE%BD%CE%B7-%CF%8C%CF%80%CF%89%CF%82-%CF%86%CE%B1%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%BF%CE%BD/

  175. leonicos said

    Γιατί με κάνετε και υποφέρω;

  176. sarant said

    Ποιος Λεώνικε σε κάνει να υποφέρεις, να τον μαλώσω;

  177. Ριβαλντίνιο said

    Με τον Βλασόφ λένε είχαν πάει και μερικοί δικοί μας Πόντιοι της ΕΣΣΔ.

    Εκτός από τον Σουβόροφ υπήρξαν και άλλοι αήττητοι (δούκας του Μάλμπορο και Μ.Αλέξανδρος μου έρχονται στο μυαλό, α και ο Χουσίτης ο Ζίσκα που έφτιαξε άρματα μάχης με κάρα 🙂 ).

  178. sarant said

    177 Με επιφανέστερο τον Κωνσταντίνο Κρομιάντι
    https://en.wikipedia.org/wiki/Constantine_Kromiadi

  179. Ριβαλντίνιο said

    Ο Γκέμπελς για τον Βλασόφ κ.α. (Ιάκωβος Χονδροματίδης, Γκέμπελς, σελ . 71-72).

    Ο Βλασώφ, ο αποκαλούμενος από τους Σοβιετικούς και «σωτήρας της Μόσχας» κατά τη γερμανική επίθεσητου 1941, συνελήφθη αιχμάλωτος από τους Γερμανούς και η 2η Στρατιά Κρούσεως που διοικούσε κατεστράφη το 1942. Διορίσθηκε επικεφαλής της σκιώδους «Ρωσικής Επιτροπής για την απελευθέρωση των λαών της Ρωσίας», αλλά πέρασε πολύτιμος χρόνος ανεκμετάλλευτος, προτού η επιτροπή αυτή αφεθεί να πράξει κάτιτο ουσιαστικό. Μόλις τον Νοέμβριο του 1944 στην Πράγα δημοσιεύθηκε μια προκήρυξη προς τους λαούς της Σοβιετικής Ενωσης και λίγο αργότερα (Ιανουάριος1945) συμμετείχαν μονάδες του Ρωσικού Απελευθερωτικού Στρατού (ΡΟΑ) (ο οποίος αποτελείτο από αντικουμμουνιστές, πρώην αιχμαλώτους πολέμου) στις σκληρές αμυντικές μάχες κατά του Ερυθρού Στρατού στην Πομερανία.
    Την 1η Μαρτίου 1945 ο Γκαίμπελς συνάντησε τον στρατηγό Βλασώφ. Την ίδια ημέρα σημείωνε στο ημερολόγιο του:

    «1η Μαρτίου 1945. Το μεσημέρι είχα μια πολύ ενδιαφέρουσα συνομιλία με τον στρατηγό Βλασώφ. Ο στρατηγός είναι ένας ευφυής και δυναμικός Ρώσος πολέμαρχος, που μου έκανε πολύ καλή εντύπωση. Μιλήσαμε αρχικά, για τη γενικότερη σχέση ανάμεσα στον ρωσικό και τον γερμανικό λαό. Είναι της γνώμης πως η Ρωσία θα μπορούσε να
    σωθεί μόνο αν απελευθερωνόταν από την μπολσεβίκικη ιδεολογία και είχε ένα καθεστώς σαν το εθνικοσοσιαλιστικό… Χαρακτηρίζει τον Στάλιν ως έναν πανούργο ιησουίτη που δεν μπορείς να πιστέψεις ούτε λέξη του. Ο μπολσεβικισμός μέχρι την έκρηξη του πολέμου δεν είχε στη Ρωσία παρά μόνο λίγους φανατικούς και συνειδητούς οπαδούς. Ωστόσο, μετά την προέλαση μας στις σοβιετικές περιοχές, ο Στάλιν ονόμασε τον πόλεμο «πατριωτικό», γεγονός που ήταν αποφασιστικής σημασίας. Ο Βλασώφ μού διηγήθηκε πως τις κρίσιμες εκείνες ημέρες, όταν απειλήθηκε η Μόσχα,στα τέλη φθινοπώρου 1941, ολόκληρη η σοβιετική ηγεσία είχε παραλύσει. Μόνον ο Στάλιν ήταν εκείνος που επέμενε για την αντίσταση μέχρι τέλους, ακόμα και όταν τα χτυπήματα μας ήταν αποφασιστικά. Η κατάσταση ήταν τότε όπως είναι τώρα για εμάς. Και σ’ εμάς τώρα είναι ο Φύρερ εκείνος που διακηρύττει την αντίσταση με κάθε τίμημα, όταν όλοι οι άλλοι είναι έτοιμοι να αποστατήσουν. Η συνομιλία με τον στρατηγό Βλασώφ μου έδωσε θάρρος. Εμαθα πως και η Σοβιετική Ενωση πέρασε τότε την ίδια ακριβώς κρίση και βρήκε διέξοδο επειδή πίστεψε αποφασιστικά ότι διέξοδος υπάρχει. Συνομιλήσαμε, επίσης, και για τις μεθόδους που πρέπει να χρησιμοποιήσουμε στην προπαγάνδα μας κατά του μπολσεβικισμού. Ο Βλασώφ τονίζει ότι ο μπολσεβικισμός χρησιμοποιεί επιτήδεια και επικίνδυνη προπαγάνδα. Αναμφίβολα η προπαγάνδα είναι η πιο δυνατή πλευρά της πολιτικής του δραστηριότητας. Ετσι εξηγείται γιατί η γερμανική προπαγάνδα δεν είχε τα επιθυμητά αποτελέσματα στη Σοβιετική Ενωση. Μετάτον Φύρερ, είμαι εκείνος που συγκεντρώνει την πιο σκληρή και αρνητική κριτική από τα μπολσεβίκικα μέσα ενημέρωσης… Τα λάθη, όμως, που κάναμε το 1941-42 δύσκολα σήμερα διορθώνονται».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: