Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Οργή Θεού! (Διήγημα του Δημοσθένη Βουτυρά)

Posted by sarant στο 4 Δεκέμβριος, 2016


Το ιστολόγιο έχει αναφερθεί μερικές φορές, παρεμπιπτόντως, στον Δημοσθένη Βουτυρά (1872-1958), αλλά δεν έχει παρουσιάσει ποτέ διήγημά του -παράλειψη που διορθώνω σήμερα. Και είναι παράλειψη επειδή ο Βουτυράς είναι ο μεγαλύτερος διηγηματογράφος μας, αν όχι του 20ού αιώνα πάντως σίγουρα του μεσοπολέμου.

bout2Ο Βουτυράς είναι από τους μετρημένους στα δάχτυλα συγγραφείς της εποχής του που βιοπορίστηκε από την πένα του, γι’ αυτό και έγραψε πάρα πολλά διηγήματα, πολλές εκατοντάδες, για περιοδικά και εφημερίδες, ενώ ταυτόχρονα εξέδιδε και συλλογές διηγημάτων, πάνω από είκοσι βιβλία.

Το έργο του δεν έχει συγκεντρωθεί ακόμα. Ο φίλος Βάσιας Τσοκόπουλος έχει ξεκινήσει να τυπώνει τα Άπαντα Βουτυρά σε τόμους, αλλά η υπόθεση κόλλησε μετά τον πέμπτο τόμο (κάπου στο ένα τρίτο του συνολικού όγκου) και αφού δυο εκδοτικοί οίκοι που είχαν αναλάβει το εγχείρημα είχαν κλείσει. Άκουσα πριν απο καιρό ότι ήταν έτοιμος ο έκτος τόμος, αλλά σε τέτοιους δύσκολους καιρούς δεν είναι εύκολα τέτοια εγχειρήματα.

Ο Βουτυράς έχει λίγους αλλά φανατικούς φίλους στην εποχή μας. Κάποια διηγήματά του (π.χ. Παραρλάμα, Ο θρήνος των βοδιών) είναι πολύ γνωστά, τα περισσότερα όμως όχι. Ο εκδοτικός οίκος Φαρφουλάς, του φίλου Διαμαντή Καράβολα, πήρε τ’ όνομά του από ένα διήγημα του Βουτυρά και έχει εκδώσει και κάποια έργα του, όπως τη σατιρική-φανταστική νουβέλα Μέσα στην Κόλαση (ο Βουτυράς καλλιέργησε και τα δύο είδη).

Εγώ σκαλίζοντας παλιές εφημερίδες βρίσκω πότε-πότε δημοσιεύματα του Βουτυρά, και κοιτάζω αν είναι θησαυρισμένα (μου έχει δώσει ο Τσοκόπουλος έναν κατάλογο των διηγημάτων που εχουν συμπεριληφθεί στις παλιές συλλογές), τα δε αθησαύριστα του τα στέλνω -αν και σχεδόν όλα τα έχει ήδη βρει ο ίδιος. Στον παλιό μου ιστότοπο έβαζα συχνά διηγήματα του Βουτυρά, που τα πληκτρολογούσαν φίλοι –εδώ τα έχω συγκεντρωμένα. Κάποια στιγμή λέω να βάλω μπροστά να πληκτρολογηθεί το κατοχικό ημερολόγιο του Βουτυρά, ή μάλλον τα αποσπάσματά του που είχε δημοσιεύσει στη δεκαετία του 1950 η Αυγή.

Το σημερινό διήγημα, αν δεν κάνω κάποιο σοβαρό λάθος, είναι και αυτό αθησαύριστο. Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερος Λόγος στις 3 Μαΐου 1925. Ο Ελεύθερος Λόγος ήταν εφημερίδα που πρόσκειταν στο βενιζελικό κόμμα και είχε αξιόλογη λογοτεχνική ύλη. Κατά σύμπτωση από τις στήλες του Ελευθ. Λόγου (και του Νουμά) είχε διεξαχθεί τον προηγούμενο χρόνο, το 1924, η περίφημη αντιπαράθεση Ξενόπουλου – Παρορίτη και άλλων για το «πρόβλημα Βουτυρά». Το «πρόβλημα» ή παράδοξο Βουτυρά ήταν, με δυο λόγια, το εξής: πώς είναι τόσο αγαπητός ο Βουτυράς, ιδίως στους νέους φιλολογούντες (του 1920) τη στιγμή που ως συγγραφέας παρουσιάζει τόσα κραυγαλέα ελαττώματα.

Ο Παρορίτης μάλιστα έφτανε στο σημείο να αποφανθεί ότι ο Βουτυράς «δεν είναι συγγραφέας», ενώ ο Ξενόπουλος -που δεν απέρριπτε τον Βουτυρά, παρά τα όσα αφήνει να εννοηθούν η Βικιπαίδεια– αναρωτιόταν: «πώς ένας διηγηματογράφος, εις τον οποίον ως κριτικός βλέπω τόσα ελαττώματα, μπορεί να είναι ο αγαπημένος, ο προτιμώμενος από εμέ τον ίδιον ως αναγνώστην;» Και συνεχίζει: «Μόνον ο άμορφος αυτός, ο ακατασκεύαστος διηγηματογράφος μου δίδει σήμερα -τι παράξενον- την τρυφήν που μου δίδουν ξένοι μεγάλοι φορμίστες και στυλίστες, όπως ο Ανατόλ Φρανς και ο Όσκαρ Ουάιλδ!

Αλλά πολλά έγραψα. Παραθέτω το διήγημα, που είναι (όπως και ο γνωστοτερος «Θρήνος των βοδιών») φιλοζωικό και ευχαριστώ θερμά τον φίλο μας τον Σκύλο που το πληκτρολόγησε -και που είχε και την ιδέα να προτείνει φωτογραφία με βουβάλια για συνοδεία.

Μια παρατήρηση μόνο: έχω βέβαια εκσυγχρονίσει την ορθογραφία, αλλά κράτησα τις γραφές Φιλίντας, Ποτηράκις. Αυτή η σκηνή έχει ενδιαφέρον, διότι τα δύο ονόματα είναι υπαρκτά: ο Μένος Φιλήντας ήταν εμπειρικός γλωσσολόγος, από τους πρωτομάχους του δημοτικισμού -ήταν και χοντρός, αυτόν σκιτσάρει λοιπόν ο Βουτυράς. Ο Μαραδάς πιθανόν να είναι ο Χατζηδάκις. Ο [Γιώργης] Στράγγας, που τον λέει «άγριο σοσιαλιστή» ήταν δημοσιογράφος, στέλεχος του ΚΚΕ στη δεκαετία του 1920. Δεν ξέρω αν ο «χιλιεκατομμυριούχος Ποτηράκις» είναι υπαινιγμός για υπαρκτό πρόσωπο. Να σημειώσω ότι αναφορές (πολύ περισσότερες μάλιστα) σε υπαρκτά πρόσωπα κάνει ο Βουτυράς και στη νουβέλα του «Μέσα στην Κόλαση» που ανέφερα πιο πάνω.

 

ΟΡΓΗ ΘΕΟΥ!

Όταν επέστρεψα σπίτι μου, ακόμα μου φαινότανε να βλέπω τη σφαγή των αρνιών. Άλλα απ’ αυτά να ’ναι γδαρμένα και κρεμασμένα, άλλα πάλι να σπαρταρούν στις βαμμένες από αίμα πλάκες, κι άλλα ριχμένα κάτω απ’ τον άνθρωπο με τα ματωμένα χέρια, δίχως καμιά φωνή να δέχονται το κοφτερό λεπίδι…

Είχα και το φίλο μου τον Πανάκο να μου λέει, να μου λέει γι’ αυτό. Και θα μου ’πε δέκα φορές:

-Σα να ετοιμάζεται μου φαίνεται, εορτή αγρίων για κάποιον αιμοβόρο θεό τους!.. Α, ο καημένος ο Χριστός, ο άκακος…

Και όμως δε διαμαρτυρήθηκε, που κι εγώ θυσίασα τον ωραίον άσπρον πετεινό μου. Κι αλήθεια, ήταν ωραίος πετεινός. Καμαρωτός, καμαρωτός βάδιζε. Και σαν ιππότης σωστός περιποιόταν τις όρνιθες, δικές του, ξένες. Είχε μια φωνή θαυμασία. Πολλές φορές κατά τα ξημερώματα, με ξυπνούσε απ’ το δυνατό χτύπημα των φτερουγιών του, κι άκουγα μετά το λάλημά του να ξεπετιέται μέσ’ στη βαθιά σιωπή.

Δυστυχισμένε πετεινέ!… Του ’κοψα το κεφάλι χωρίς να μου έχει κάνει ποτέ κακό…

Ο Πανάκος, είπα, δε διαμαρτυρήθηκε διόλου που τον έσφαξα. Ίσα, ίσα μάλιστα, τον πλησίασε, που τον είδε σφαγμένο, τον έπιασε απ΄ το ένα πόδι και τον σήκωσε για να δει αν είναι βαρύς. Και μιλιά γι΄ αυτόν, για τον πετεινό δηλαδή όταν έτρωγε τις σάρκες του. Μόνο όταν χορτασμένος πια ξαπλώθηκε σε μια πολυθρόνα είπε κάνοντας το φιλόσοφο:

-Ματαιότης ματαιοτήτων! Δε μου λες ο πετεινός σου υπήρχε, ή δεν υπήρχε; Εγώ λέω, πως ήταν όνειρο!…

Σχεδόν ξημερώματα πήγα να κοιμηθώ. Και θα ’ταν η ώρα που ο πετεινός μου χτυπούσε τις φτερούγες του κι έστελνε έπειτα τη φωνή του ψηλά σα να πετούσε βέλος, κοντάρι στα σκοτάδια, για να τα διαλύσει, σύμμαχος πιστός ή ακροβολιστής της ημέρας.

Καθώς ετοιμαζόμουνα να πλαγιάσω, να, να τι ακούω; Τη φωνή του πετεινού μου! Ναι, ναι, λαλούσε μέσ’ στον ορνιθώνα. Τη γνώρισα τη φωνή του. Κι έπειτα άλλον πετεινό δεν είχα. Αλλά τι φωνή ήταν εκείνη τώρα; Είχε μέσα της ένα θυμό, μια μανία μεγάλη, μεγάλη…

Ταράχτηκα και με δυσκολία με πήρε ο ύπνος.

Ένα πρωί πήγα στο δωμάτιο του Πανάκου. Το δωμάτιό του βρισκόταν ψηλά στο πιο επάνω πάτωμα ενός τεραστίου ξενοδοχείου. Είχε παράθυρο όμως προς το δρόμο, και μ’ άρεσε να κάθουμαι σ’ αυτό και να βλέπω τους ανθρώπους, τα τραμ, τα αμάξια να κινούνται κάτω, μικρά σαν παιχνιδάκια.

Ο Πανάκος δεν ήταν στο δωμάτιό του, είχε βγει έξω. Ήμουν όμως γνωστός πολύ, και κάθισα στο παράθυρο να τον περιμένω.

Μα σε λίγο είδα τους ανθρώπους να τρέχουν, να μην περπατούν κανείς ήσυχα. Όλοι πήγαιναν εδώ και κει τρέχοντας.

-Μα τι τους έπιασε; ρωτούσα τον εαυτό μου.

Και καθώς έλεγα αυτά και κοίταζα αυτήν την κίνηση, το τρέξιμο, ήρθε ο Πανάκος χωρίς να το καταλάβω.

-Άκου δω, μου λέει.

Στράφηκα. Είχε το ύφος φοβισμένο.

-Τι είναι; Τον ρώτησα και σηκώθηκα και πήγα κοντά του.

-Βρε αδελφέ, μου είπε, κάτι συμβαίνει που δε μπόρεσα να το καταλάβω. Είδες, τους είδες πώς τρέχουν, πώς τρέχει ο κόσμος… Μα τι συμβαίνει!.. Δεν έμαθα!… Εγώ ήμουνα στο καφενείο κι έκανα ένα ποίημα, το ξέρεις, το τελείωνα, την ωδή στο Πιπέρι! Και κάνω μια σηκώνω σε μια στιγμή το κεφάλι μου και βλέπω έρημο το καφενείο. Όλοι πελάτες, υπάλληλοι, καφετζήδες όλοι είχαν χαθεί. Σηκώνομαι, κοιτάζω δω κοιτάζω κει… Μπα, κανείς, ψυχή. Βλέπω όμως έξω τον κόσμο να περνά τρέχοντας. -Κάτι συμβαίνει, λέω, και βγαίνω έξω. Ρωτώ τον έναν, ρωτώ τον άλλον, κανείς δεν μ’ απαντούσε. Όλοι με βουλωμένο το στόμα τρέχανε. Επιτέλους, βρέθηκε και κάποιος καλός άνθρωπος και μου μίλησε. -Δεν ξέρω, όμως, μου λέει τι συμβαίνει, αλλά κάτι σοβαρό συμβαίνει, πολύ σοβαρό και γ’ αυτό πάει ο κόσμος να μάθει. Πάει στη Νομαρχία.

Αυτά μόνο μου είπε και το ’βαλε στα πόδια. Το βάζω κι εγώ τότε στα πόδια κι έρχομαι δω. Ήξερα ότι θα ’σαι… Α, α! Για άκου! Μα τι γίνεται, τι συμβαίνει!…

Ένας θόρυβος, μια βουή τρομαχτικιά υψώθηκε ξαφνικά.

Τρέξαμε στο παράθυρο.

Λαός, πλήθος ερχόνταν τρέχοντας.

-Μα τι τρέχει, τι τρέχει; έκανε ο Πανάκος.

Και ο λαός γρήγορος σα ρέμα που κατεβαίνει μ’ ορμή, έφτασε και περνούσε. Γυναίκες, κορίτσια, άντρες, γέροι, παιδιά, νέοι. Και όλοι ανάκατα. Πλούσιοι, φτωχοί, κουρελήδες και καλοντυμένοι, κοντά ο ένας στον άλλον τρέχανε. Και όπως το ρέμα, που τρέχει, πέφτει σε λάκκους, βούιζαν κι αυτοί.

-Μα τι συμβαίνει; φώναζε ο Πανάκος μισοκρεμασμένος απ΄ το παράθυρο.

Πού ν’ ακουστεί η φωνή του! Εμείς βρισκόμαστε στα ύψη. Αλλά και αν δεν βρισκόμαστε κεί [δεν] θα μπορούσε ν’ ακουστεί απ’ την τρομερή βουή που άφηνε το πλήθος, και από μια άλλη καταχθόνια που άρχισε να ’ρχεται από μακριά!

-Πάμε κάτω, μου είπε ο Πανάκος, πάμε, πάμε και μεις!

Έκανα να φύγω, αλλά κάτι μ’ έσυρε και μ’ έκανε να μείνω. Είχα δει τον άγριο σοσιαλιστή Στράγκα να τρέχει δίπλα στον χιλιοεκατομμυριούχο Ποτηράκι. Και πιο κάτω μέσα σ’ ένα κύμα άλλο λαού, διέκρινα το γλωσσολόγο Φιλίντα να τρέχει κοντά στον εχθρό του το γέρο γλωσσολόγο Μαραδά. Ο Φιλίντας αν και παχύς έτρεχε σα να ’ταν παραγεμισμένος αέρα και βοηθούσε και το γέρο συνάδελφό του.

-Πάμε κάτω!… Τι κάθεσαι!… μου είπε ο Πανάκος και μ’ έσυρε απ’ το χέρι.

Βγήκαμε γρήγορα στο διάδρομο και διευθυνθήκαμε στην πόρτα. Τραβώ ν’ ανοίξω. Τίποτα. Ήταν κλεισμένη… Κλειδί επάνω δεν υπήρχε.

-Ε, διάβολε, λέω, είναι κλεισμένη η πόρτα!…

-Για στάσου απ’ εκεί, πώς είναι κλεισμένη!

Και ο Πανάκος πιάνει το πόμολο, προσπαθεί το κουνά μανιακά. Μπα, η πόρτα, μια γερή πόρτα ούτε κουνιέται διόλου.

Γυρίζει σε μένα:

-Μα τι ’ναι αυτά, τι ’ναι αυτά! πού είναι αυτοί!

Κι αρχίζει να φωνάζει μ’ όλη του τη δύναμη:

-Κυρ Μανώλη!… Κυρά Μαριώ, Κώστα!…

Καμιά απάντηση. Η βουή του πλήθους…

-Θα’ναι κάτω όλοι!…

Πιάνει την πόρτα πάλι. Τα ίδια. Η πόρτα ακίνητη.

-Τι να κάνουμε; Με ρωτά.

-Ξέρω κι εγώ!…

-Τι ξέρεις και συ! Δεν ξέρεις τι είναι να μη μπορεί να μάθει κανείς τι συμβαίνει!…

-Ναι, έχεις δίκαιο. Μα δε μου λες, δεν είναι κανένα δωμάτιο με παράθυρο στη σκάλα, στην είσοδο;…

-Ναι, είναι ένα, αλλ’ είναι μικρό!…

-Να το δώ…

Πήγαμε. Το παράθυρο όμως ήταν μικρό, πολύ μικρό, δε χωρούσε να περάσει κανείς.

-Τι να κάνουμε; με ρώτησε ο Πανάκος.

-Να φωνάξουμε!… Στάσου να φωνάξω γω που ’χω δυνατή φωνή…

Κι ανοίγω το παραθυράκι κι αρχίζω να φωνάζω μ’ όλη μου τη δύναμη. Τίποτα όμως, καμιά απάντηση. Είχα απελπιστεί και ετοιμαζόμουν να τ’ αφήσω, όταν ακούω μια φωνή χοντρή να μου λέει:

-Μα δε φύγατε σεις ακόμα;

-Μα γιατί να φύγουμε, τι τρέχει; ρωτώ χωρίς να βλέπω με ποιον μιλούσα.

boubalia-Τι τρέχει!… δεν το μάθατε ακόμα!… Να, τα ζώα που τρώμε, βώδια, πρόβατα, βουβάλια, όλα, όλα που τα ’χαμε για φάγωμα, ξαγριωθήκανε, κάνουνε επανάσταση, και ρίχτηκαν στους ανθρώπους! Οργή θεού!.. Έρχονται κοπάδια καταπάνω μας!. Αχ και μ’ άρεσε τόσο πολύ το ροσμπίφ! Οργή θεού!.. Φευγάτε!…

-Μα μας έχουνε εμάς κλειδωμένους!..

-Κλειδωμένους!. Τι να σας κάνω, δε μπορώ!. Εγώ φεύγω!…

Όταν γύρισα κι είδα τον Πανάκο, τον είδα κατακίτρινο.

-Και τι θα κάνουμε τώρα; με ρώτησε.

-Να σπάσουμε την πόρτα!

Τρέξαμε πάλι στην πόρτα κι αρχίσαμε να πολεμούμε. Τίποτε δεν γινόταν όμως, η κλειδαριά ήταν γερή. Ιδρωμένοι, απελπισμένοι σταματήσαμε.

Αλλά τώρα δεν ακούσαμε κάτω στο δρόμο τη βουή του πλήθους, μόνο από πέρα, γύρω μου μουγκρητά άπειρα…

Πήγαμε στο δωμάτιο και κοιτάξαμε απ΄ το παράθυρο. Ο δρόμος ήταν έρημος. Κανείς, κανείς!

Τα μουγκρητά κι άλλες φωνές όσο πήγαιναν πλησίαζαν, πλησίαζαν. Ο αέρας εγέμισε απ’ αυτά…

Απ’ το παράθυρο φαινόταν και μια πλατεία. Και ξαφνικά βλέπω κάτι σα μαύρο κύμα, σα μαύρη θάλασσα να χύνεται μέσ’ στην πλατεία και να τη σκεπάζει.

-Βουβάλια, βουβάλια! είπα στον Πανάκο.

-Κοίταξε, κοίταξε! μού κάνει αυτός.

Απ’ ένα δρομάκι βόδια, ταύροι, χοίροι, βγήκαν και χύθηκαν στο μεγάλο δρόμο του ξενοδοχείου. Κι έτρεχαν μανιακά αφρίζοντας. Να και μαζί τους το άκακο αρνάκι αφρισμένο κι αυτό, να χτυπά τις πόρτες με τα κέρατά του…

-Να δεις, μου λέει ο Πανάκος, θα ρίξουν τα σπίτια!

Ο μεγάλος δρόμος είχε πλημμυρίσει από ζώα. Και δεν άργησε να μπεί σ’ αυτόν και το πλήθος των βουβάλων. Και τρέχαν, τρέχαν όλα τα ζώα μουγκρίζοντας και φαινόντανε να ζητούνε να βρούνε τον άνθρωπο…

-Να κρυφτούμε! μου λέει ο Πανάκος.

Θέλησα να τον ακούσω, αλλά τα γαλανά μάτια ενός βουβαλιού, που, απλώνοντας το λαιμό του σα χήνα που ζητά να δαγκάσει, έτρεχε, με είδαν…

Ακούσαμε κάτω δυνατά χτυπήματα στις πόρτες.

-Θ’ ανεβούν απάνω!.. Πού να πάμε;…

-Στα κεραμίδια!..

Γρήγορα ανεβήκαμε στην ταράτσα και απ’ εκεί στηρίζοντας μια σκάλα στον τοίχο βρεθήκαμε στα κεραμίδια.

Πετάξαμε τη σκάλα κάτω και περιμέναμε.

Ακούγανε θόρυβο, κρότους μεγάλους μέσ’ στο σπίτι. Θα μας ζητούσαν…

Σκεφτόμουνα πως εκεί δεν θα μπορούσαν να μας πειράξουν ούτε ακόμα οι τράγοι. Πώς θ’ ανέβαιναν;

Πάνω όμως σ’ αυτό που σκεπτόμουνα, μόλις είχα τελειώσει αυτή τη σκέψη, τι βλέπω;

Ένα κοπάδι πουλερικά, πετεινούς, όρνιθες, διάνους, πάπιες να ξεφυτρώνουν απ’ τα κεραμίδια ενός σπιτιού και πετώντας με άγριες φωνές να έρχονται κατεπάνω μας.

Ένας άσπρος πετεινός έτρεχεν εμπρός. Ο δικός μου!… Μα δεν τον είχα σφάξει;.

Ποιον να πρωτοχτυπήσω; Είδα τον Πανάκο να πέφτει ανάσκελα σαν τις γάτες, για να αμυνθεί καλύτερα, να κλοτσά. Ένας πετεινός μού ρίχτηκε με τα νύχια στο πρόσωπο.

Ξύπνησα. Ήταν το γατάκι μου που ’χε ανεβεί στο κρεββάτι μου κι έπειτα θέλησε να σκαρφαλώσει και στο πρόσωπό μου…

ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ Ν. ΒΟΥΤΥΡΑΣ

Advertisements

109 Σχόλια to “Οργή Θεού! (Διήγημα του Δημοσθένη Βουτυρά)”

  1. spatholouro said

    Μπορεί να είχε μένος
    μα το όνομά του ήταν Μένιος

    Για τον Φιλήντα, Νίκο

  2. Γς said

    Καλημέρα

    Κι ένας δικός μου ταύρος μαινόμενος

    http://caktos.blogspot.gr/2015/12/anna-silia-face-book.html

  3. spatholouro said

    Α, γράψε λάθος: και μένος και Μένος, τελικά!

  4. Γς said

    Κι ένας άλλος μαινόμενος ταύρος

  5. […] […]

  6. Γς said

    Κι ο Torre που δεν είναι Ταύρος.
    Ο Toro είναι.

    http://caktos.blogspot.gr/2014/10/said-20-2014-at-0724-160-toro-torre.html

  7. Γς said

    Μα πού΄ναι ο κόσμος;

    Ο Ταύρος του Κεραμεικού

    [και κοίτα που΄μπλεκε η συγχωρεμέη η Ειρήνη]

  8. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  9. gpoint said

    Καλημέρα

    μέσρυε—>μέσυρε

  10. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα!
    Τι να πει ο Χίτσκοκ με τα πουλιά του, δεύτερος και καταϊδρωμένος!
    Αλήθεια, η φράση » να μην περπατούν κανείς ήσυχα», είναι έτσι στο πρωτότυπο;

  11. […] Ημερ. Δημοσίευσης:4 December 2016 | 7:40 am Πηγή Συγγραφέας:sarant […]

  12. Γς said

    9:

    Κι ο Μπερανζέ:

    «Θα πολεμήσω ενάντια σ’ όλο τον κόσμο. Η καραμπίνα μου, πού είναι η καραμπίνα μου; (Γυρίζει προς το μέρος του τοίχου, που φαίνονται πάντα τα κεφάλια των ρινόκερων και ουρλιάζει με όλη του τη δύναμη).

    Ενάντια σ’ όλον τον κόσμο! Θα υπερασπίσω τον εαυτόν μου ενάντια σ’ όλο τον κόσμο… δεν θα καθίσω με σταυρωμένα χέρια, θα πολεμήσω… Είμαι ο τελευταίος άνθρωπος… και μέχρι να ‘ρθεί το τέλος θα παραμείνω άνθρωπος! Οχι δεν θα συνθηκολογήσω!… ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΩ ΣΑΝ ΚΑΙ ΣΑΣ!».

    Ο Ιονεσκο, ο Ρινοκερος και η τωρινη κριση.

  13. Παναγιώτης Κ. said

    Νομίζω ότι οι σύγχρονοι λογοτέχνες πάτησαν στέρεα στους προηγούμενους οπότε στις μέρες μας, έχουμε την ικανοποίηση να διαβάζουμε πολύ καλή λογοτεχνία.

  14. Παναγιώτης Κ. said

    Εκτός από την εμβληματική φράση «ταύρος μαινόμενος» έχουμε και την φράση «ταύρος εν υαλοπωλείω».

  15. Γς said

    11:

    Α, γι αυτό;

    ι1: Πάτησαν στέρεα;

    ι2: Πολύ καλή λογοτεχνία;

    ι1 => ι2 ;

  16. ΚΑΒ said

    >>Οργή θεού.

    Πάντως όταν σφάζονται γι’ αυτούς οι θεοί ευχαριστιούνται λέει ο εΙρωνικός Λουκιανός:Τις ουκ αν εικάσειεν ήδεσθαι ταύτα ορώντας τους θεούς;

  17. Γς said

    Του ταύρου ο Πικάσο ρουθούνιζε βαριά
    και στα κουβέλια τότε σάπιζε το μέλι
    τραβέρσο ανάποδο, πορεία προς το βοριά
    τράβα μπροστά, ξοπίσω εμείς και μη σε μέλει

  18. spatholouro said

    9
    Έτσι είναι και στο πρωτότυπο

  19. gpoint said

    # 18

    πιθανόν αλλά μέσρυε δεν θ πειτίποτε ενώ το μέσυρε (με έσυρε–>μ’ έσυρε–> μέσυρε) ταιριάζει απόλυτα στα συμφραζόμενα

  20. Δακτυλογραφώντας το κείμενο, παρατήρησα την ύπαρξη μερικών επαναλήψεων, που ήταν μάλλον περιττές. Βλέποντας, τώρα, ότι ο Βουτυράς έβγαζε έτσι το ψωμάκι του, μάλλον ενισχύεται η υποψία μου ότι έκανε τις συχνές επαναλήψεις για να «γεμίσει» το χώρο, που προβλεπόταν για το κείμενό του.

    Και κάτι για τα εικονιζόμενα βουβάλια.
    Ο βούβαλος είχε ψιλοεξαφανιστεί από την Ελλάδα κατά το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα. Επανήλθε, στην Κερκίνη, στις όχθες του Στρυμόνα, χάρη στις προσπάθειες ορισμένων κτηνοτρόφων. Δίνει νόστιμο κρέας και παχύ γάλα αλλά δεν είναι μαϊτζέβελο ζώο. Χαρακτηριστικά, οι ντόπιοι μας είχαν πει «αν τα δείτε να σταματάνε τη βοσκή και να κοιτάνε όλα προς μια κατεύθυνση, βγείτε γρήγορα από το δρόμο τους!» Και πραγματικά, όταν άρχισαν να τρέχουν όλα μαζί, σειόταν η γη!

    http://valiacaldadog.blogspot.gr/2012/10/blog-post_9229.html

  21. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    1-3: Κι εγώ έλεγα ότι γερνάω και ξεχνάω 🙂

    9 Μερσι!

    10 Ναι, όπως λέμε «ο κόσμος χτίζουν εκκλησιές»

  22. sarant said

    19 Το 18 απαντάει στο 10, ενέκρινα ένα σχόλιο και άλλαξε η αρίθμηση.

  23. spatholouro said

    19
    Έχεις δίκιο, στο #10 πήγαινε η απάντησή μου («να μην περπατούν κανείς ήσυχα») …

    Άλλωστε «μέσυρε» είναι στο πρωτότυπο

  24. leonicos said

    Ωραία ιδέα, παιδιάστικη γραφή. Έχει γράψει καλύτερα κείμενα. Άρεσε και στους δικούς μου

  25. Γς said

    12->10

  26. gpoint said

    # 20

    Ντόγγυ, το 58 που γύρναγα στα χωριά των νομών Ροδόπης και Ξάνθης τα βουβάλια ήταν αρκετά. Αξέχαστο θα μου μείνει το παιχνίδι μ’ ένα νεογέννητο -της μέρας- βουβαλάκι και γενικά τα θυμάμαι σαν ήμερα ζώα, στον στάβλο μέσα. Επίσης το γάλα τους λέγανε πως κάνει το καλύτερο καϊμάκι παγωτό. Για κρέας δεν θυμάμαι τίποτε,όλο λαγούς και κάτι πουλιά τρώγαμε

  27. cronopiusa said

    Ήρθε μια μέρα ένα πουλί
    αποδημητικό, να ξαποστάσει.
    Ρωτούσε το πουλί
    και απαντούσε ο Φογκ.
    Κάποτε το πουλί:
    -Τώρα πρέπει να φύγω κύριε Φογκ
    μα πείτε μου αν δεν είμαι αδιάκριτο
    άραγε πόσο ετών είστε;
    Κι ο Φογκ:
    -Θα σου το πω στο τέλος.
    Και τότε το πουλί πήρε τ’ αψηλού.

    -Τόσων φτερών, τόσων φτερών
    φώναξε ο Φογκ
    κοιτάζοντας το από την πολυθρόνα.
    Κι έκρυψε μες τα χέρια του
    το πρόσωπό του.

    Καλή σας μέρα!

  28. Γιάννης Ιατρού said

    Διαδακτικότατον το κείμενο του Βουτυρά.

    ..Το ιστολόγιο έχει αναφερθεί μερικές φορές, παρεμπιπτόντως, στον Δημοσθένη Βουτυρά…
    ε, όχι και παρεμπιπτίντως Νίκο, τουλάχιστον έχεις κάνει αναφορά, στο παλιό, εδώ σηλαδή 🙂

  29. Γς said

    >Και σαν ιππότης σωστός περιποιόταν τις όρνιθες, δικές του, ξένες

    https://caktos.blogspot.gr/2014/10/blog-post_62.html

  30. Γς said

    Κόκκορας ή κότα;

    http://caktos.blogspot.gr/2014/10/blog-post_28.html

  31. Γιάννης Ιατρού said

    Τώρα αναρωτιέμαι, αν αυτά τα επαναστατημένα ζώα είναι (μεταφορικά) και τίποτ΄άλλο …
    Να δούμε, πότε θα πάρουν την απόφαση να …ἐπειδὴ τὰ κακὰ μαντάτα πλήθαιναν στὴν πρωτεύουσα, νὰ βγοῦν ἔξω σὲ δρόμους καὶ σὲ πλατείες, μὲ τὸ μόνο πρᾶγμα ποὺ τους εἶχε ἀπομείνει…!

    Κι έχουμε και στην Αθήνα ταύρους :),

  32. Γς said

    Κόκκορας και κατσαρόλα.
    Ιατροδικαστική κατσαρόλα.

    http://caktos.blogspot.gr/2013/02/blog-post_3434.html

  33. cronopiusa said

    31

    Μαργαρίτα Θεοδωράκη: Πρέπει να γίνει επανάσταση

    Προδομένη Δημοκρατία – του Μίκη Θεοδωράκη

  34. cronopiusa said

  35. Σήμερα γιορτάζει με συναυλία τα 5 χρόνια της η Κοινωνική Κουζίνα Ο Άλλος Άνθρωπος, στη Μυκάλης 55, στον Κεραμεικό. Η αφίσα λέει από τις 4, για φαγητό, η μουσική θα είναι μετά τις 8

    https://scontent.fath2-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/15284803_1207642075937482_6548013385071299462_n.jpg?oh=e967cb1295c4b30f304a0ce58b2e4cda&oe=58C8BFCF

  36. Γς said

    Και με πήρε για λίγο ο ύπνος εδώ στο γραφείο μου και είδα λέει ότι πήγαινα από μια μπαλκονόπορτα στην άλλη. Κι ήταν το μπαλκόνι στενό. Και δεν είχε και κάγκελα. Και φώναξα «Ειρήνη!». Και ξύπνησα.

    Κι η Ειρήνη έχει πεθάνει πάνω από δυο μήνες…
    Συμπαθάτε με. Και σας ευχαριστώ, που με ανέχεστε. Που άν…

    Α, και ν αγαπάτε τον/την συντροφό σας.
    Πολύ. Πάρα πολύ

  37. Γιάννης Ιατρού said

    Είναι και της Αγ. Βαρβάρας σήμερα, Χρόνια πολλά στις εορτάζουσες.

    Είναι και προστάτιδα του πυροβολικού και των πυριτιδοποιών….. κλπ.

  38. Γς said

    37:
    Προστάτιδα της αγοράς και του εμπορίου έπρεπε να είναι.
    Που πέφτουν τόσα κανόνια

  39. sarant said

    Ευχαριστώγια τα νεότερα!

    33 Ο Μίκης ό,τι και να πει έχει κερδίσει αμετάκλητα σεβασμό και εκτίμηση. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα κριθούν τα λεγόμενά του ή ότι είναι σωστά, κάθε άλλο.

  40. Γιάννης Ιατρού said

    38: Γς
    Γιάννο, αν είχαμε και τόσο πολλά κανόνια, όπως βλήματα, θα είμασταν υπερδύναμη 🙂

  41. 20, …ο Βουτυράς έβγαζε έτσι το ψωμάκι του,
    …έκανε τις συχνές επαναλήψεις για να «γεμίσει» το χώρο…

    Βούτυρο στο ψωμάκι του!

  42. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Οι δρόμοι της Ντάκα στο Μπαγκλαντές μετατράπηκαν σε ποτάμια αίματος, ύστερα από τα πλημμυρικά φαινόμενα που παρουσιάστηκαν ανήμερα της μουσουλμανικής γιορτής του Ραμαζανιού.
    Χιλιάδες αμνοερίφια και αγελάδες σφάζονται κάθε χρόνο κατά τη διάρκεια του Ραμαζανιού και το κρέας τους παραδοσιακά διανέμεται στους φτωχούς.

  43. 31,
    «Από την Πέργαμο ως τον Ταύρο,
    ένα τσιγάρο δρόμος»

    με την Αφροδίτη Μάνου,
    από τους τελευταίους δίσκους που είχα αγοράσει
    λίγο πριν φύγω απ’ την Ελλάδα.

  44. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    42.Της Ντάκας (ας όψεται ο κοπιπάστορας).

    Με ανατρίχιασε και ταυτόχρονα μ΄άρεσε πάρα πολύ το διήγημα,και βρήκα και τί θα πάρω στον πατέρα μου που να ταιριάζει στη διάθεση που έχει τώρα στα διαβάσματα.Διηγήματα του Βουτυρά.Π.χ. θα του άρεσε αυτό εδώ καθώς πριν χρόνια αρνήθηκε να σφάξει την άσπρη γαλοπούλα που μεγάλωνε στην αυλή για να κατεβούμε παιδιά κι εγγόνια τα Χριστούγεννα να την «περιποιηθούμε». Δε σκοτώνω ΄γω το ήμερο πουλί, δήλωσε ο παλιός κυνηγός και ευκαιριακός χασάπης. (Το εκτέλεσε ο γείτονας παίρνοντας γενναίο μερτικό).

  45. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Έχω στο νου μου το εξής: Ο ηλικιωμένος άντρακλας ανασκουμπωμένος τρίβει-ξύνει επίμονα-με μανία μετά, τα μπράτσα και το λαιμό και το στήθος του και λέει πως φταίει το αίμα τόσων ζώων που έχει σφάξει.Πως τον κυνηγά το αίμα τους.Ήταν σφαγέας στο επάγγελμα. Αυτό δεν ξέρω αν το έζησα ή το διάβασα ή είναι από ταινία αλλά μου έμεινε ότι είναι περίπου νομοτέλεια αυτή η φαγούρα για τους ζωοσφαγείς.

  46. Γιάννης Ιατρού said

    45: ΕΦΗ
    ….το λαιμό και το στήθος του …αυτή η φαγούρα για τους ζωοσφαγείς..

    Και που να δείς τι παθαίνουν κάτι άλλοι αμαρτωλοί! 🙂 🙂

  47. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    31.>>είναι (μεταφορικά) και τίποτ΄άλλο …

    Ο κόκορας ( Είπα στον κόκορά μου ) – 1974
    Μάνος Λοΐζος/Νίκος Τσιμπουρλιάνος/Νίκος Αντωνιάδης
    Είπα στον κόκορά μου
    Κι όπου λαλεί πουρνό
    Να κόψει τη συνήθεια
    Για θα του βγει ξινό

    Τι θέλεις και φωνάζεις
    Μήπως σ’ ακούει κανείς;
    Τι θέλεις και φωνάζεις
    Μήπως ξυπνάει κανείς;

    Θέλεις να μας ξυπνήσεις
    Να πιάσουμε δουλειά
    Δεν ήρθε ακόμα η ώρα
    Εμείς ξυπνάμε αργά

    Εδώ είναι πολιτεία
    Μεγάλη και τρανή
    Για κοίτα να σωπάσεις
    Μη χάσεις τη φωνή

  48. 20, …Ο βούβαλος…δεν είναι μαϊτζέβελο ζώο….«αν τα δείτε να σταματάνε τη βοσκή και να κοιτάνε όλα προς μια κατεύθυνση, βγείτε γρήγορα από το δρόμο τους!»…

    Τέτοια ήταν η κατάσταση με τα γελάδια στο Τέξας, μέχρι που εμφανίστηκε κάποιος ονόματι John Warne «Bet-a-million» Gates, an American Gilded Age industrialist, who was a pioneer promoter of barbed wire (συρματόπλεγμα), και έκανε θραύση.

    Τον είχαμε ξανασυναντήσει στο Spindletop, το μεγάλο πετρελαϊκό κοίτασμα στο Τέξας όπου είχε επενδύσει τα λεφτά του απ΄ το συρματόπλεγμα στις αρχές του 20ου αιώνα. Από κει, τελικά, και η Τέξάκο.

  49. 48 Όπως είχα γράψει και τότε που τον πρωτανέφερε ο Μιχάλης, νόμισα όταν είδα το Betamillion πως ήταν Βηταμύριος (κατά τα απιθανομύρια του Σκρουτζ ΜακΝτακ) αλλά τελικά, βλέπω, είναι bet-a-million. Κάποτε λέει στοιχημάτισε (και έχασε) ένα εκατομμύριο δολλάρια στο ποια από δύο σταγόνες σε ένα τζάμι θα πέσει πρώτη.

  50. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    46. Οι ανθρωποσφαγείς θα εννοείς… 😦 🙂
    Μεταξύ μας, νομίζω ότι έχω αποκεφαλίσει πετεινάρι (κραπ με το μπαλτά) αλλά δε μου έμεινε τύψη.Ήταν μέσα στη φυσική ζωή του χωργιού. Εξάλλου το ζουμί του πετεινούείναι νοστιμότατο. 🙂
    Τώρα πλέον,από καιρό, τρώω ελάχιστο κρέας ,κατ΄αρχάς από μπούχτισμα στην τόση υπερκατανάλωση και αβίαστα ήμουν και είμαι υπέρ του δίκιου των ζώων(της ζωής γενικά) πριν σκάσουν τα μοντέρνα φιλοζωικά κινήματα. Οι τρελές αγελάδες ήταν μια μεγάλη καμπάνα στα αυτιά της ηλίθιας ανθρωπότητας.

  51. gpoint said

    # 47

    Εφη ο δικός μου κόκορας τα έτσουζε λιγάκι…

    ο οινόφλυξ αλέκτωρ

    Μόλις μεγάλωσα και έβγαλα λειράκι
    και μπήκα στην ουσία της ζωής
    κατάλαβα πως ήμουν κοκοράκι
    που πα να πει ο άρχων της αυλής.

    Καθήκοντα μου είχαν αναθέσει
    να τους ξυπνάω πάντα πρώτος το πρωΐ
    να κουμαντάρω τις κοτούλες στο κοτέτσι
    να τους μοιράζω ακριβοδίκαια το φαΐ

    Μετά, την ώρα που σκαλίζαν οι κοτούλες
    να βρουν σκουλήκι ή ένα άλλο φαγητό
    εγώ βολτάριζα με άγριο το βλέμμα
    για να τρομάξω κάθε πιθανό εχθρό

    Πολύ μου άρεσε ο ρόλος μου ετούτος
    αν και στο βάθος αισθανόμουνα δειλός
    αλλά και άλλα μου ζητούσαν οι κοτούλες
    σαν περπατούσα μόνος μου καμαρωτός

    Και να η μία, να η άλλη, να η παράλλη
    μου κάναν την ζωή μου φορτική
    αν έχεις πάνω από δύο-τρεις συμβίες
    η κάθε μέρα καταντάει τραγική

    Τότε την λύση την εβρήκα στο κρασάκι
    να πίνω λίγο κάθε βράδυ δηλαδή
    για να ξεχνάω όλα όσα μου ζητούσαν
    να μην λαλάω σαν χαράζει η αυγή.

    Παράπονα πολλά τ’ αφεντικά μου
    που ο κόκορας τους έγινε μπεκρής
    τους άκουσα κρυφά να συζητάνε
    για την ανάγκη κάποιας αλλαγής

    Κι αν τώρα με ρωτήσεις πως αισθάνομαι
    σαν κόκορας κρασάτος θα σου πω
    γιατί μπορεί στην κατσαρόλα να με βάλανε
    μα βρέθηκα στο περιβάλλον π’ αγαπώ !

  52. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Τα βουβαλίσια προϊόντα που μας έρχονται από τη Μακεδονία(περιοχή Κερκίνης κυρίως) είναι νόστιμα.Ας αφήσουμε το κρέας και τα λουκάνικα (κι από βίσωνα είδα να πουλούν), τα γαλακτερά είναι όντως παννόστιμα. Τυρί,καζάν ντιμπί,ρυζόγαλα,κρέμες από βουβαλίσιο γάλα (και γάλα) και βούτυρο είναι γκουρμεδιές πρώτης, να λέμε την αλήθεια.

  53. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    51. Τζη, ωραίο ,της παρηγοριάς, για το φτερωτό εκλιπόντα 🙂 . Σ΄ένα παλιούτσικο βιβλιαράκι συνταγών είχα βρει τον «μεθυσμένο κόκορα».

    http://hysteria.gr/39200

  54. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

  55. cronopiusa said

    Τ’ Άη Σάββα
    τρώνε φάβα.

    Άγια Βαρβάρα μίλησε,
    Νικόλας ΄πολογήθη,
    κι εσύ κακόσαββα,
    που βρέθηκες στη μέση;

    Χρόνια πολλά στις Βαρβαρούλες και τους Σάββες

  56. spatholouro said

    Να βάλουμε και την εμβληματική κριτική που άσκησε ο Παρορίτης το 1924 (περ. «Νουμάς»), ακριβώς με τίτλο «Το πρόβλημα Βουτυρά»:
    http://xantho.lis.upatras.gr/test2.php?art=19060

    Και μια που τις προάλλες λέγαμε για «γιόστρα», βρίσκουμε σε ένα σημείο να λέει για τους Ροΐδη και Βλάχο, που αποφάσισαν να κατεβούν «στην τζόστρα της αισθητικής συζήτησης και να συγκρούσουνε τα δόρατά τους».

    Το «πρόβλημα Βουτυρά» συνοψίζει επαρκώς θαρρώ η Αθηνά Κορούλη στη διατριβή της του 2014 («Το νεοελληνικό διήγημα την περίοδο του μεσοπολέμου»): σελ. 189-208
    http://thesis.ekt.gr/thesisBookReader/id/36638#page/202/mode/1up

  57. Γειά σας κι απ’ το χουργιό.
    Άναψα το οτζάκι και ζεστάθ’καν τα κοκκαλάκια μου.
    Οδήγημα με βρόχα στην Κορίνθου-Πατρώνε, με το συμπάθειο.
    Μη σου τύχει!

  58. Γιάννης Ιατρού said

    50: Καλός, πολύ καλός ο Μακριδάκης στο το ζουμί του πετεινού, αλλά να μην υποτιμούμε και την γριά την κότα 🙂

  59. ΓιώργοςΜ said

    47 Ήμουν έξι χρονών τότε που το έπαιζε το ραδιόφωνο… Δεν πρέπει να το έχω ακούσει από εκείνη την εποχή και μετά!

  60. gpoint said

    # 50, 58

    Βέβαια Ελλάδα είμαστε, ο καθένας είναι ότι δηλώσει αλλά αυτό το «φυσικός καλλιεργητής» δεν το κατάλαβα…σπούδασε Φυσικός για να καλλιεργεί, ξέρετε κανέναν που να καλλιεργεί τεχνητά ;
    Ηξερά κάποιαπου ήθελε φυσικό τον κήπο της στο εξοχικό της και ΔΕΝ καλλιεργούσε τίποτε.

  61. leonicos said

    @34 Γλυκιέ μας Γς, και βέβαια σε αγαπάμε. Δεν σε ανεχόμαστε. Σε θέλουμε πάντα κοντά μας

  62. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    13 κειμενα σε πιντεφια του Δημοσθενη Βουτυρα απο τον Νουμα

    xantho.lis.upatras.gr/kosmopolis/index.php/noumas/search/advancedResults

  63. Γιάννης Ιατρού said

    60: Gpoint
    …Ηξερά κάποια που ήθελε φυσικό τον κήπο της στο εξοχικό της και ΔΕΝ καλλιεργούσε τίποτε…

    Εντελώς ακαλλιέργητη δηλαδή Γιώργο, ε; 🙂

  64. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    39 – Ο Μίκης έχει κεδίσει σεβασμό και εκτίμηση για το μουσικό του έργο, για το πολιτικοκοινωνικό, από μένα τουλάχιστον, ως άνθρωπος που έγλυψε εκεί που έφτυνε για να γίνει υπουργός, μόνο την αποστροφή μου κέρδισε.
    Το λυπηρό για μένα, είναι ότι οι πολιτικοί και πολιτιστικοί διανοούμενοι της Ελλάδος, μόνο λαϊκισμό μπορούν να εκφράσουν, δείγμα κι αυτό της γενικής κοινωνικής παρακμής, και το χειρότερο, δεν υπάρχει καμία προσδοκία από μιά έστω επώδυνη κοινωνική εγκυμοσύνη, μοιάζει στειρωμένη η κοινωνία.

  65. Γιάννης Ιατρού said

    57: Σκύλε, μού ΄δωσες ιδέα 🙂
    Απόλαυσέ το 🙂 (ρίξε και κανένα λουκάνικο, κοψίδι κλπ. μέσα, αν δεν…, τότε έστω καμμιά πατάτα στη στάχτη, είναι απόλαυση!)

  66. 58, 😀

    Υπάρχει και στην έκδοση

    «Η γριά κοκότα έχει το ζουμί!» 🙂

  67. 65

    Αύριο τα πσώνια!
    Άσε που το τζάκι δεν χωράει…

  68. Μιλώντας για κότες και ζουμιά!

  69. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Προτεινω τις 3 νουβελες » ΟΙ ΑΛΑΝΙΑΡΗΔΕΣ » (1921) του Δημοσθενη Βουτυρα εκδοσεις Σταχυ , 98 σελ. που απ΄οτι βλεπω εχει εξαντληθει. Εδω περιγραφεται η ζωη των ανεργων/ περισταστιακα απσχολουμενων λαϊκων ανθρωπων πριν απο εναν αιωνα

    Παρουσίαση
    Οι Αλανιάρηδες είναι το πιο ολοκληρωμένο έργο του Βουτυρά στην κατηγορία της «αλητογραφίας» ή της «ταβερνοφαγίας», όπως ονομάσθηκε. Ωστόσο, το πλαίσιο του έργου δεν είναι τα περιθωριακά στρώματα, όπως φαίνεται εκ πρώτης όψεως, αλλά ολόκληρο το ελληνικό προλεταριάτο της πρώτης εικοσαετίας του αιώνα μας, που ήταν ένας κόσμος ρευστός και ασαφής στο εσωτερικό του. Στη νουβέλα ο Βουτυράς αποτυπώνει σε πρώτο επίπεδο την περιρρέουσα ατμόσφαιρα της μποέμικης αργοσχολίας, αλλά υφαίνει ταυτόχρονα στο φόντο και «δένει» με την ιστορία του τα κύρια χαρακτηριστικά της κοινωνικής πραγματικότητας των αρχών του αιώνα: οι όρνιθες στο φτωχόσπιτο που θα χρησιμεύσουν ως τελευταία εφεδρεία διατροφής, το μεσιτικό γραφείο που δεν έχει προσφορά εργασίας, το εργατικό καφενείο και ο «εργατικός» που παίρνει «μικροδουλειές εργολαβία», η μισοβιομηχανική εποχιακή εργασία του ήρωα, ο χειμώνας που στη διάρκεια του «οι δουλειές κλείνανε…», η προοπτική της μετανάστευσης κ.λ.π. Ο πλούτος των «Αλανιάρηδων» μπορεί να συνοψιστεί στο γεγονός ότι ο Βουτυράς κατάφερε να εγγράψει τον ψυχισμό και τις πιο μικρές αποχρώσεις της ανθρώπινης ατομικότητας, την ιδιαιτερότητα των οποίων δεν αναιρεί η υπαρξιακή γενικότητα της φτώχειας, μέσα σε μια κοινωνική τοιχογραφία, της οποίας την πιστότητα δεν αναιρεί η υπαινικτική σκιαγράφησή της.

    (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ)

  70. ΚΑΒ said

    42. κουρμπάνι

  71. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Γς, 38. πού είναι αυτά τα τόσα παραταγμένα κανόνια-και τανκς βλέπω-για να φωτογραφίζονται είναι;
    Γεια σου Σκύλε.Ευχαριστούμε για την πληκτρολόγηση και την ιδέα των βουβαλιών.Ζωντανεύει. Ρίσκο μέγα η οδήγηση σ΄αυτή την εθνική και με βροχή κιόλας.Ρουλέτα κανονική.Μανιτάρια στο κάρβουνο,τυρί και χόρτα, α και κάστανα που ειν ο καιρός για τέτοια.
    Τζη, η φυσική καλλιέργεια είναι μέθοδος γεωργίας (υποτίθεται) αλλά στη σημερινή τραχύτητα της ταχύτητας και της ακρότητας της ποσότητας, μόνο ως σεμινάριο/όραμα της ιδανικής διαχείρισης της φύσης και της ζωής μέσα της,μπορεί ,θεωρώ, να προσεγγιστεί πια.
    https://athens.indymedia.org/post/1523700/

  72. leonicos said

    Και τι θα τα κάνει, αυτός που τα εκδίδει, τα Άπαντα Βουτυρά;

  73. Γιάννης Ιατρού said

    68: Όταν βλέπεις κάτι τέτοιο, σού ‘ρχεται στο μυαλό πως αποτελούν ό,τι απέμεινε απ΄τους δεινόσαυρους !

  74. 56 Και «Βαλενθιάνικη μέγκλα» στην τελευταία σελίδα.

  75. Σημειωτέον ότι η προσωπογραφία του Βουτυρά είναι της κόρης του: http://photodentro.edu.gr/aggregator/lo/photodentro-aggregatedcontent-8526-4345

  76. Corto said

    Ευχαριστούμε τον Ιστολόγο μας και τον Σκύλο για την ωραία σημερινή ανάρτηση.

    Στο καλοφτιαγμένο κόμικ των Θανάση Πέτρου και Δημήτρη Βανέλλη «Παραρλάμα και άλλες ιστορίες του Δημοσθένη Βουτυρά», περιλαμβάνεται και μια εμμονική ιστορία με έναν τράγο.

    Συνεντεύξεις με τους δημιουργούς του κόμικ:

    http://www.iefimerida.gr/news/12362/%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CF%81%CE%BB%CE%AC%CE%BC%CE%B1-%CE%BF%CE%B9-%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%B9%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B3%CE%BF%CE%AF-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%AF%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%BF%CF%85-graphic-novel-%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%B9%CF%82-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B5%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B4-%CE%B2%CE%BF%CF%85%CF%84%CF%85%CF%81%CE%AC-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CE%BB%CF%8D

    και

    http://www.kathimerini.gr/425244/article/politismos/arxeio-politismoy/h-logotexnia-pairnei-morfh-komiks

    Οι ίδιοι έχουν κάνει και το «Το Γιούσουρι και άλλες φανταστικές ιστορίες»

    http://www.toposbooks.gr/contents/books_details.php?nid=206

  77. Ναι, το γιούσουρι, που το θυμήθηκα τις προάλλες από την Αρειμάσπια εκδρομή στη Μάνη, στο βιομήχανο που έφκιαχνε καπνοσύριγγες από ρείκι. Το γιούσουρι ήταν, λέει, ένα μυθικό υποθαλάσσιο δέντρο και ο δύτης που τόκοψε είχε φκιάξει ένα τσιμπούκι απ’ το ξύλο του.

    Εγώ απλός δακτυλογράφος είμαι. Τι με ευχαριστάτε; Έχω να κάνω τίποτες καλύτερο;

  78. Γς said

    73:

    >δεινόσαυρους

    Κυνοσάργους.

    http://caktos.blogspot.gr/2013/07/blog-post_31.html

  79. spatholouro said

    47/59
    Ιδιαίτερη φωνή ο Νίκος Αντωνιάδης, από τις αγαπημένες.

    Εδώ από το 1967 («Μεσ’ στη σιωπή») πρέπει να είχε κάνει θραύση (ε, Γιάννη Ιατρού;)

  80. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    58/66 Αλλά άμα είναι κανείς μικρός μπερδεύει την κοκότα με την κότα

  81. Corto said

    77:
    Ναι, το γιούσουρι είναι το μυθικό υποθαλάσσιο δέντρο από το διήγημα του Καρκαβίτσα (από τα Λόγια της Πλώρης).
    Το αναφέρει και ο Μπαγιαντέρας (Ξεκινά μια ψαροπούλα):
    ‘»Γεια χαρά σας παλικάρια να μας φέρετε σφουγγάρια/ γιούσερ και μαργαριτάρια, απ΄το γιαλό»

    Ο Θανάσης Πέτρου και ο Δημήτρης Βανέλλης έχουν κάνει επίσης και την Μεγάλη Βδομάδα του Πρεζάκη, του Καραγάτση:

    http://www.politeianet.gr/books/9789604991280-banellis-dimitris-topos-motibo-ekdotiki-i-megali-bdomada-tou-prezaki-244650

    «Εγώ απλός δακτυλογράφος είμαι»
    Ναι, αλλά χάρη στην δική σου δακτυλογράφηση διαβάσαμε το ωραίο διήγημα!

  82. Γς said

    Πετεινοί λυράτοι.

    Και μου΄λεγε κάποια απ εκεί κάτω στην Αφρική ότι σε κάποια περιοχή είναι παραδοσιακά τα λυράτα τέτοια.

    Από μικρά τα κορίτσια τραβάνε τα έσω χείλη για να μεγαλώσουν.

    Και μεγαλώνουν. Μεγαλώνουν.

    Σαν φύλλα μπακαλιάρου [κόκκινα] γίνονται

  83. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

  84. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα σχόλια!

    49 Η σταγόνα που ξεχείλισε το πορτοφόλι

    57 Πας από την παλιά ή την καινούργια;

    75 Το έχει και η λεζάντα της εικόνας 🙂

    77 Ο καλύτερος!

  85. Από την καινούργια που ξεκαινουργώνεται

  86. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Το γιούσουρι όταν το διάβασα, στον Καρκαβίτσα πρώτα, μπερδεύτηκα γιατί ίσαμε τότε ήξερα από γιούσουρι ένα μαύρο κομπολόι του θείου μου που το έτριβε και μύριζε θάλασσα αξέχαστα. Κάπου σε γιουσουρούμ(τί γιούσουρι θα ήταν 🙂 ) της βόρειας Ελλάδας το είχε βρει. Μετά απ΄το δέντρο στη μέση της θάλασσας που διάβασα είπα θα κόβουν κομμάτια(σαν κοράλλι μαύρο) και κάνουν τις χάντρες,ενώ μέχρι τότε τις νόμιζα θαλασσινά κοχυλάκια.

  87. gpoint said

    # 71

    Καταλαβαίνω πως κάτι τέτοιο υπονοεί αλλά στα ελληνικά που ξέρω αυτά που φυτρώνουν και αναπτύσσονται με φυσικό τρόπο δεν καλλιεργούνται, πως να το κάνουμε και δεν μπορείς να περιμένεις ελληνικούρες από κάποιον που προσθέτει το συγγραφέας δίπλα !
    Είναι τα καινούργια (μπιπ) ελληνικά όπως λένε πως ο τάδε σύλλογος υπέγραψε τον Δείνα παίκτη ανακοινώνοντας την απόκτησή του…

  88. Corto said

    86:
    Η λέξη γιουσουρούμ έχει ενδιαφέρουσα ιστορία.

    https://el.wiktionary.org/wiki/%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%BF%CF%8D%CE%BC

  89. Γς said

    72:

    >Και τι θα τα κάνει, αυτός που τα εκδίδει, τα Άπαντα Βουτυρά;

    Θα τα βράσει και θα πιει το ζουμί τους

    http://caktos.blogspot.gr/2016/12/blog-post.html
    .

  90. Μαρία said

  91. Γιάννης Ιατρού said

    80/66: Κι εγώ που νόμιζα ότι ναι μεν καλό…, αλλά μόνο απ΄αυτό δεν χορταίνεις 🙂 🙂

  92. Μαρία said

    88
    Όχι ίσως, σίγουρα. Διάβασε τα σχόλια απο δω και προς τα πίσω https://sarantakos.wordpress.com/2009/10/23/mixalou2/#comment-14102

  93. Corto said

    92:
    Πολύ ενδιαφέρον! Ευχαριστώ!

  94. sarant said

    92 Eννοείς σίγουρα από το επώνυμο του παλαιοπώλη -απόγονος του οποίου βρίσκεται στις Βρυξέλλες.

  95. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    50 – «Οι τρελές αγελάδες ήταν μια μεγάλη καμπάνα στα αυτιά της ηλίθιας ανθρωπότητας.»
    Στο ηλίθιο 1/5 της ανθρωπότητας, είναι πιο σωστό και δίκαιο, δεν καταναλώνουν όλοι οι άνθρωποι σαν κι εμάς, ας μην μοιράζουμε τις ευθύνες και τις ενοχές μας σε όλους, δεν είναι όλοι ηλίθιοι.

  96. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    92. Α τί ωραία αναδρομή απ΄όταν δεν ξέραμε μερικοί τελευταίοι αυτό το χρυσό-πώς να το πω που να ν του πρέπει- ιστολόγιο!

    Επικαιρότητα

  97. nikiplos said

    Καλησπέρα… Ο Δάσκαλος στο δημοτικό μας είχε βάλει να βρούμε και να τραγουδήσουμε δημοτικά τραγούδια. Εγώ δεν ήξερα σχεδόν κανέναν. Η εποχή ήταν αμέσως μετά τη χούντα, όπου τα δημοτικά ήταν ενδεδειγμένα στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Η γιαγιά μου η κων/πολίτισσα είχε μια κασέτα του Χριστάκη μαζί με άλλους της εποχής. Τα τραγούδια που ακούγονταν ήταν ύφους δημώδους. Έτσι ξεσήκωσα δυό τρία χωρίς να γνωρίζω το αμφίσημο του περιεχομένου. Όταν ήρθε η σειρά μου τραγούδησα το «Έλα στο θείο, λέει (στην πιτσιρίκα) ο γέρος με μπρίο». Ο Δάσκαλος με έπαψε με φωνή «τι βλακείες είναι αυτές?!!!». Εγώ μην κατανοώντας γιατί με είχε προγκήξει, συνέχισα στο δεύτερο άσμα που είχα ξεσηκώσει. Αυτό ήταν το «έχασα τον κοκορά μου» ή κάτι τέτοιο, όπου το ρεφραίν έλεγε: «Δεν μου κάνει κουκουρίκου· δεν μου κάνει κο κο κόοοοο» και όπως καταλαβαίνετε η σκηνή κατέληξε με το δάσκαλο να με κυνηγάει σε όλο το προαύλιο «έλα δω ρε κερατά, τώρα θα σου δείξω» οι υπόλοιποι να γελούν κι εγώ να μην έχω ιδέα για το τι έτρεχε… Αυτά με τους κόκκορες… 🙂

  98. sarant said

    96 Eγώ όπως είπα είμαι με το Όχι 🙂

  99. 71 Αφού ο αρμόδιος Γιάννης (Γς) δεν σ’ απάντησε, ας απαντήσει ο αναρμόδιος Γιάννης (δηλ εγώ) 🙂
    Στην τάφρο του κάστρου του Βελιγραδίου (εκτός κι αν έχει κι αλλού έτσι παραταγμένα τόσα και ίδια εποχής).

  100. Αγαθίας ο Σχολαστικός said

    Αγαπητοί συμπατριώται,

    1) Η Κοινότης μας (Ελληνόψυχοι Ελληνοαμερικανοί του Ιλλινόϊ) καταγγέλλει δημοσίως τον κ. Σαραντάκο, διότι στην παρούσα ανάρτησι για τον κακογράφο Δημοσθένη Βουτυρά απέκρυψε μεταξύ άλλων ότι:

    α) Ο Βουτυράς έγλειφε ασυστόλως την 4η Αυγούστου (αν προκληθούμε θα αναρτήσουμε αποστομωτικά ντοκουμέντα), με αποτέλεσμα ο μπαρμπα-Γιάννης Μεταξάς να του απονείμει τιμητική σύνταξη (μέσω Δήμου Αθηναίων) το 1940. ΙΔΟΥ η σχετική απόδειξις από το «Χρονολόγιο» του αφιερώματος στον Δ. Βουτυρά, που δημοσίευσε η «Καθημερινή» στις 8 Νοέμβρη 1998. Κατεβάστε εδώ να ξεστραβωθήτε

    β) Ο Βουτυράς, εκτός από κακογράφος ως λογοτέχνης, ήτο επιληπτικός και παντελώς ανίκανος στα οικονομικά. Το 1905 ηυτοκτόνησε ο συμβολαιογράφος πατήρ του, διότι δεν πήγαινε καλά το χυτήριο που είχε. Ο Βουτυράς προσπάθησε να το σώσει, εφαρμόζοντας «κομμουνιστική διαχείρισι» με την βοήθεια των εργατών. Αποτέλεσμα; Χρεοκόπησε οριστικά και το πούλησε για ένα κομμάτι ψωμί. Έκτοτε μίσησε την Αστική Τάξι (από την οποία προερχόταν) και αγκάλιασε το Προλεταριάτο, μπάς και δεί Θεού πρόσωπο. Εξ ού και ο χαρακτηρισμός του Αγγέλου Τερζάκη για τον Δ. Βουτυρά («προλεταριακός συγγραφέας»). Γράφει σχετικά η Wikipedia:

    «Μετά τις κρίσεις επιληψίας που παρουσίασε, οι γονείς του ήταν ιδιαίτερα υπερπροστατευτικοί μαζί του. Το 1905, ο πατέρας του, που στο μεταξύ είχε αλλάξει επάγγελμα (είχε ανοίξει χυτήριο), αφού καταστράφηκε οικονομικά, αυτοκτόνησε. Η αυτοκτονία του πατέρα του προκάλεσε βαθιά θλίψη στο Δημοσθένη Βουτυρά και μελαγχολία. Αν και προσπάθησε αρχικά να συνεχίσει την επιχείρηση, την οδήγησε τελικά στην ολοκληρωτική πτώχευση και έτσι για να ζήσει αναγκάστηκε να πουλάει διηγήματά του σε εφημερίδες και περιοδικά»

    2) Το μεγαλύτερο θάψιμο στον Δ. Βουτυρά το κάνει (άθελά του, φυσικά) ο αγαπημένος του κ. Σαραντάκου, Κώστας Βάρναλης, το 1951. Προσπαθώντας να ενστερνιστεί τον πρώην Τεταρταυγουστιανό Βουτυρά στις τάξεις της ΕΔΑ (για την φιλοκομμουνιστική στάση που κράτησε ο Δ.Β. επί Κατοχής), ο Βάρναλης γράφει επί λέξει (σελ. 25 του αφιερώματος της «Καθημερινής»):

    KΩΣTAΣ BAPNAΛHΣ: «Ο Βουτυράς δεν είναι μονάχα γεννημένο τάλαντο. Είναι και ακούραστος δουλευτής. Ολάκερο μισόν αιώνα δεν σταμάτησε να δημιουργεί ανθρώπους και τύπους και ζωή και μέσα σ’ αυτό το διάστημα έχει εκδόσει 34 τόμους διηγήματα και μυθιστορήματα, όλα εξαντλημένα. Έφερε στον ελληνικό λόγο ΤΟ ΖΕΣΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥ ΡΕΑΛΙΣΜΟΥ. Πήρε τη ζωή από μέσα του κι από τα κάτω…»

    Άθελά του ο Βάρναλης αποκαλύπτει την ουσία για τον λογοτέχνη Δ. Βουτυρά, που μάς αποκρύπτει πεισματικά ο κ. Σαραντάκος: Η ΕΔΑ και το ΚΚΕ αγάπησαν ξαφνικά μετά το 1941 τον Βουτυρά, γιατί τον θέωρησαν ως κορυφαίο εκπρόσωπο του «Σοσιαλιστικού Ρεαλισμού» στο Ρωμέικο, έναν Ρωμιό Μιχαήλ Σολόχωφ!.. Ενημερώνουμε τους αδαείς συνταξιούχους αναγνώστες ότι ο «Σοσιαλιστικός Ρεαλισμός» θεωρείται εδώ και χρόνια ό,τι το χειρότερο στην Παγκόσμια Λογοτεχνία και η πιό τρανή απόδειξις για το πώς ο Υπαρκτός Σοσιαλισμός κατέστρεψε την Τέχνη…

    3) Περαίνοντες, μόλις που προλαμβάνουμε να αποκαλύψουμε την αλήθεια για την Αγία Βαρβάρα: Ήτο και αυτή (βλέπε Αγία Αικατερίνη) μία ανύπαρκτη αγία, που η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία (το σωτήριον έτος 1969) είχε το φιλότιμο να αφαιρέσει από το αγιολόγιό της, για να μήν ξεφιλίζεται όπως η δική μας η Ρωμέικη, τιμώντας μία ανύπαρκτη αγία. ΙΔΟΥ πώς έχει το θέμα για το ξεστράβωμα των συνταξιούχων αναγνωστών:

    Ακόμη μεγαλύτερη πλάκα έχει το γιατί την σκότωσε ο Έλληνας πατέρας της και την έκανε Σύμβολο του Ρωμέικου Πυροβολικού: Τήν κατέσφαξε διότι η Βαρβάρα ήθελε να φτιάξη 3 παράθυρα στο λουτρό της προς τιμήν της Αγίας Τριάδος, ενώ ο πατήρ της επεθύμει μόνον 2 (δύω). Μετά την ανάγνωσι του Βίου της από την πέννα του Νικοδήμου Αγιορείτου (βλέπε παρακάτω), είναι βέβαιον ότι θα αντιληφθούν όλοι γιατί το Ρωμέικο Πυροβολικό υιοθέτησε την Αγίαν Βαρβάραν ως προστάτιδά του: Εξαιτίας του αστροπελεκιού που απέστειλε ο Γιαχβέ (Ιησούς Χριστός) προς την κεφαλήν του πατρός της. Είμαστε σχιζοφρενείς εμείς οι Ρωμιοί…

  101. Γς said

    Η ιδέα του Δημοσθένη Βουτυρά για ανεξάρτητο κράτος στην Αφρική:

    «είχα μια παράξενη ιδέα, ήθελα να πάω στην Αφρική κι εκεί να ιδρύσω ένα ελεύθερο κράτος. Μια πολιτεία χωρίς Βασιλιά. Θα φεύγαμε πολλά παιδιά από τον Πειραιά. Εγώ τους είχα παρακινήσει όλους. Εκεί θα παιρνούσαμε «ζωή και κότα». Και κοίτα να δεις ότι με πίστευαν, ένας μάλιστα παπουτσής πούλησε τα σουβλιά του και τα άλλα του σύνεργα και ετοίμαζε τα μπογαλάκια του.»

    Κι η ιδέα του Γς και της παρέας του για ανεξάρτητο κράτος.

    Ο Αγιος Σεβαστιανός.

    Αγωνίζεται ακόμα για την ανεξαρτησία του.
    Είναι κάπου στο Βύρωνα και στις καρδιές μας.

    Κάπου κάπου μαζευόμαστε και φοράμε τις στολές μας, τα σπαθιά μας, τα καπέλα μας.

    Βλέπουμε και τα αλμπουμ μας, φιλμάκια σουπερ 8 και μετριόμαστε.

    Κι όλο λιγοστεύουμε…

    http://caktos.blogspot.gr/2016/12/blog-post_5.html

  102. sarant said

    102 Υπάρχουν κι άλλα ιδιωτικά μικροκράτη, αλλά δεν ήξερα κανένα στην Ελλάδα -ζήτω ο Άγιος Σεβαστιανός λοιπόν!

  103. Τίτος Εξώς Χριστοδούλου said

    12
    To βιβλίο αυτό, το κυνήγι του ρινόκερω για δώρο στον Πάπα (για ευνόητους) λόγους γυρω στα 1985-6 ήταν το πρώτο της εκλαϊκςυτικής επιστήμης που προβλήθηκε στα λοδρέζικα βιβιοωπωλεία. Δεν πολυεπιασε. Ηλθε τον επόμενο χρόνο η μεγάλη επιτυχια του Longitude, η ιστορία του ρολογιού του Harrison, κι ιδου γεννήθηκε ένα θαυμασιο και πλούσιο είδος, τα ‘popular science’…

  104. Τίτος Εξώς Χριστοδούλου said

    12-102
    The Pope’s Rhinoceros Paperback – April, 2003

    by Lawrence Norfolk

  105. sarant said

    104-105 Κι άλλα βιβλία….

  106. B.T. said

    Νίκο, το διήγμα είναι «Η επανάσταση των ζώων». Υπάρχει στη συλλογή «Η επανάσταση των ζώων και άλλα διηγήματα» (εκδ. Δημητράκος, 1931) και το έχουν κάνει κόμικς ο Θανάσης Πέτρου και Δημήτρης Βανέλλης στο «Παραρλάμα και άλλες ιστορίες» (εκδόσεις Τόπος)

  107. sarant said

    Βάσια, σε ευχαριστώ -άρα δεν είναι αθησαύριστο, απλώς ο Βουτυράς άλλαξε τον τίτλο, ίσως και να το ξαναδούλεψε.

  108. spatholouro said

    Συνέντευξη Βουτυρά (ΗΧΩ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ, 19/5/1935)

    http://srv-web1.parliament.gr/main.asp?current=24442

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: