Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

«Που με βια με στρατηγεί….», ή μαργαριτάρια του 1958

Posted by sarant στο 22 Φεβρουαρίου, 2019


Λένε πολλοί ότι στην εποχή μας η γλώσσα απειλείται, ότι η νεολαία πάσχει από λεξιπενία και ότι κάνει τραγικά γλωσσικά λάθη. Τα ίδια όμως τα λένε σε κάθε εποχή. Θα θυμάστε άλλωστε τη φασαρία που είχε γίνει περί το 1985, όταν στις πανελλήνιες εξετάσεις, στο θέμα της έκθεσης, κάποιοι υποψήφιοι είχαν ζητήσει διευκρινίσεις για τις λέξεις «αρωγή» και «ευδοκίμηση». (Θα βάλουμε κάποτε άρθρο για το θέμα αυτό, έχω κάμποσο υλικό στα ηλεσυρτάρια μου). Το 1985 η υποτιθέμενη λεξιπενία των νέων ήταν απόρροια της διακοπής της διδασκαλίας των αρχαίων από το πρωτότυπο στο Γυμνάσιο, τουλάχιστον αυτό υποστήριζαν οι υπέρμαχοι της επαναφοράς των αρχαίων, που τελικά, δυστυχώς, κατάφεραν να πείσουν την πολιτική ηγεσία της χώρας.

Ωστόσο, παρόμοιες κατηγορίες για αγραμματοσύνη και για γλωσσικά λάθη των νέων έβλεπαν το φως και παλιότερα -ας πούμε, βλέπω σε βιβλίο του Χρ. Χαραλαμπάκη (Γλώσσα και εκπαίδευση) ότι το 1948 κάποιος Θ.Χ.Παπαβασιλείου εξέδωσε το βιβλίο «Γλωσσική και ορθογραφική αναρχία» στο οποίο ψέγει το σχολείο επειδή οι απόφοιτοι του δημοτικού έκαναν λάθη όπως: οι άνθρωπη, οι Ιταλή, ένεκα ο πόλεμος, ομολογώ εβάφτησεν, αντί ομολογώ εν βάπτισμα.

Και πιο παλιά, το 1928, καθηγητής πανεπιστημίου είχε διεκτραγωδήσει από τις στήλες των εφημερίδων τα ορθογραφικά λάθη των υποψηφίων στις εισιτήριες εξετάσεις του Πανεπιστημίου (θυμάμαι κάπου ένα χαρακτηριστικό, ίππσος αντί για ύψος), πράγμα που έδωσε στον Δημ. Γληνό το έναυσμα να γράψει στο περιοδικό Νέος Δρόμος σειρά άρθρων για το «κύμα της αγραμματοσύνης» (τα έχουμε παρουσιάσει εδώ) -και ο Γληνός θυμάται ότι και το 1900, όταν ήταν ο ίδιος φοιτητής, γίνονταν ανάλογα λάθη.

Οπότε, λάθη κάνουν πάντα οι μαθητές και οι φοιτητές. Είναι εξιδανίκευση του παρελθόντος να υποστηρίζουν κάποιοι πως παλιότερα δεν γίνονταν λάθη και μόνο τώρα γίνονται.

Θυμήθηκα λοιπόν ένα άρθρο, και έψαξα και το βρήκα, που είχε αρχικά δημοσιευτεί στο περιοδικό Εικόνες το 1958, και μετά αναδημοσιεύτηκε στο πολύ γουστόζικο βιβλίο «Το λιβάδι με τους μαργαρίτες» του Θανάση Φωτιάδη, που κυκλοφόρησε το 1965 με υπότιτλο «ήτοι ρήσεις τερπναί και εμμέσως ωφέλιμοι, ενδελεχώς ερανισθείσαι, χάριν του απανταχού φιλοπροόδου, φιλοσκώμονος, φιλογλώσσου, αλλά και ρηξικελεύθου ελληνισμού» [Ο Μέφρι έβαλε το χερι του, διότι ο φιλοσκώμμων θελει δύο μ!]

Ο Φωτιάδης λίγα αργότερα έβγαλε και «Περιβόλι με τους μαργαρίτες» ενώ αρκετά χρόνια αργότερα πήρε τη σκυτάλη ο γιος του, και εξέδωσε τρίτο βιβλίο, τον «Μπαχτσέ με τους μαργαρίτες».

Αν πέσει στα χέρια σας κάποιο από τα βιβλία αυτά να σπεύσετε να τα αγοράσετε/διαβάσετε, σας εγγυώμαι ότι θα το διασκεδάσετε. Αρκεί να πω ότι ο Θανάσης Φωτιάδης είναι αυτός που ψάρεψε το αρχικό μαργαριτάρι που γέννησε τον όρο «Νομανσλάνδη», που τόσο συχνά χρησιμοποιούμε στο ιστολόγιο.

Λοιπόν, από το Λιβάδι με τους μαργαρίτες του Θανάση Φωτιάδη αναδημοσιεύω σήμερα ένα άρθρο γραμμένο από τον καθηγητή Γεώργιο Θ. Κακριδή.

Ο Γεώργιος Κακριδής (1908-1959), πρέπει να είναι γιος του Θεοφάνη Κακριδη, του παλιού φιλόλογου, άρα αδελφός του Ιωάννη και θείος του Φάνη Κακριδή που έφυγε από τη ζωή στις αρχές του χρόνου. Ήταν Καθηγητής Θεωρητικής Ηλεκτροτεχνίας και Ειδικής Ηλεκτροτεχνίας για Πολιτικούς Μηχανικούς (1949-1959)

Το άρθρο έχει ως εξής (εκσυγχρονίζω τον τονισμό και ελαφρώς την ορθογραφία, όχι όμως και τα ορθογραφικά λάθη των υποψηφίων):

Ο μακαρίτης καθηγητής του Πολυτεχνείου Γ.Θ.Κακριδής έδωσε εις την δημοσιότητα αποτελέσματα εισαγωγικών εξετάσεων εις το Πολυτεχνείο, το 1958, όταν ήτο εξεταστής του μαθήματος της εκθέσεως. Το θέμα που εδόθη ήτο: Αναγράψατε, ερμηνεύσατε και αναλύσατε τα δύο πρώτα τετράστιχα του Εθνικού ημών ύμνου. Γράψατε τι γνωρίζετε περί του ποιητού αυτού και του μουσουργού, όστις τα εμελοποίησε. Ακούσατε απαντήσεις:

  1. Τα δύο τετράστιχα. Δεν τα ξέρουν όλοι εκ στήθους. Ένας γράφει: “Σε γνωρίζω από την κόψη – του σπαθιού την τρομερή – σε γνωρίζω από όψη – που με βια με στρατηγεί”, και προσθέτει: “έτσι, χωρίς να το θέλει ο ποιητής, η ελευθερία τον στρατηγεί, τον κυριαρχεί”. Άλλος παραθέτει ως τέταρτον στίχον τον στίχον: “που με βια κρατάει την γην”. Τρίτος αυτοσχεδιάζει ως εξής με ράκη αναμνήσεων: “Χαίρε, ω χαίρε, ανδρειωμένη ωσάν και πρώτα λευτεριά – εκεί μέσα κατοικούσε διψασμένη μια ψυχή — και σαν και πρώτα αποζητούσε πότε η άγια μέρα να έρθει να την βρει— σε γνωρίζω από την όψη του σπαθιού την τρομερή που με μιας μετράει τη γη”. Και ένας άλλος μας πληροφορεί ότι ο Εθνικός Ύμνος «σήμερον αποτελεί τον εθνικόν ημών ύμνον, όστις παρέθεσεν εις το περιθώριον τον μέχρι τότε εθνικόν ημών ύμνον «μαύρη είναι η νύχτα στα βουνά”»…

 

  1. Ερμηνεία και ανάλυσις. Εδώ ευρισκόμεθα ενώπιον άνατριχιαστικών παραλογισμών. Ιδού μερικοί : «Η προέλευσις της ελευθερίας από τα κόκκαλα και όχι από το αίμα, ως φαίνεται φυσικότερον να έλεγεν ο ποιητης, μας δίδει συγχρόνως και το χρώμα της ελευθερίας, όπως το φαντάζεται ο ποιητης. Και πράγματι το λευκόν χρώμα είναι συμφωνότερον και ταιριαστότερον να δοθεί εις μίαν τοιαύτην ιδανικήν και αγνήν υπόστασιν. Επί πλέον αύτη εξερχομένη εκείθεν φαίνεται ωσάν να αποσπά κάτι το ανώτερο και ευγενικό, που εκλύουν τα λεπτά, λευκά και καλλίγραμμα κόκκαλα». «Συνεχίζων τον πλήρες έξαρσιν ύμνον του». «Η ελευθερία επί τέσσαρας και πλέον αιώνας κατεκλείνετο επί του νεκρικού κρεββάτου της καταθλιπτικής δουλείας». «Λέγει ότι γνωρίζει την ελευθερία από την πρόσοψη». «Ο Έλλην και ο Ελεύθερος αποτελούν τας δύο όψεις ενός και του αυτού νομίσματος». «Η Ελλάς απετέλεσε το διάφραγμα διά την βαρβαρότητα». «Η σπάθη εις τας χείρας του γενναίου πολεμιστού, ο οποίος έχει μεθύσει από την μάχην, ομοιάζει -καθώς εγγίζει πότε την γήν, πότε τα ύψη διαγράφουσα κύκλους— με παλάμην ανοικτήν, η όποία πότε κλείνει, πότε ανοίγει, ως εάν εμέτρει με ταχύτητα την γήν εις οργυιάς». «Η ελευθερία, περιμένουσα το χέρι, που θα της έτεινε χείρα βοηθείας». «Οι Έλληνες έκρυψαν την ελευθερίαν εις τα οστά των διά να μή την παρασύρουν μαζί των εις την αθανασίαν». «Ο ποιητής βλέπει την ελευθερίαν αρματωμένη με το ράμφος εις το χέρι να κατέρχεται εις τας μάχας». «Η πύρινη ρομφαία της έλευθερίας υπήρξε το κενοτάφιον όλων των αδηφάγων έχθρών». «Θα ποτισθεί με χολήν αντί του μάννα ο κατακτητής». «Σε γνωρίζω εκ του προσώπου σου, το οποίον είναι πλήρη κόπων εκ των συνεχών αγώνων και ένεκα τούτου με βία αναμετρά την γη». «Εμβαθυνόμενος εις την ανάλυσιν των δύο τετραστοίχων, εσχημάτισα την αλάνθαστον γνώμην ότι η ελευθερία είναι δι’ ημάς η ψυχή της ψυχής μας». «Ο ποιητής γνωρίζει την ελευθερίαν από την κόψη του σπαθιού του κατακτητού». «Ο ποιητης προσωποποιεί την ελευθερίαν εις μίαν γυναίκα, η οποία γνωρίζεται και διακρίνεται από την τρομερήν τομήν, την οποίαν της έχει προξενήσει το σπαθί τού κατακτητού». «Η ελευθερία αποτελεί το οξυγόνον του έθνους, το οποίον ολόκληρον καταρρέει και έξηφανίζεται». «Η ελευθερία έμφανίζεται ώς νεαρά κοπέλλα, ή όποία έξέρχεται κρατών είς το ένα χέρι…». «Ελευθερία, λέξις η οποία εις το άκουσμά της φέρει είς τον καθένα μας μίαν ψυχικήν άνωμαλίαν». «Γνωρίζομεν και την όψιν τού σπαθιού σου, το οποίον υπονοεί τούς διανουουμένους Έλληνας». «Ο ποιητής οικιοποιεί την ελευθερίαν γράφοντας ότι αύτη εγεννήθη από τα ελληνικά οστά». «Η αιχμηρά λαβή του σπαθιού». «Εικονίζει την ελευθερίαν διά γυναικός πτερωτής φερούσης εις μεν την δεξιάν χείραν σπάθην, εις δε την ετέραν στέφανον εκ κλώνου ελαίας». «Η ελευθερία, μία γυνή ήτις έχει βλέμμα θλιμμένο και η οποία μετά κόπου διέρχεται της ημέρας της ζωής της». «Η ελευθερία μετράει την γήν, διότι προσέχει μήπως εκ παραδρομής προχωρήσει σε ξένα έδάφη». «Με την αστραποειδή κίνησιν της σπάθης γίνεται ό παταγμός τών εκβιαστών». «Κατά τον αγώνα των οι Έλληνες προς τους Τούρκους εχρησιμοποίησαν και αυτά ακόμη τα οστά των»…

 

  1. Ό ποιητηςτού Ύμνου. Οι περισσότεροι γνωρίζουν τουλάχιστον το μικρόν όνομά του και το επίθετον. Μερικοί τον θέλουν Γεώργιον ή Αλέξιον ή Ίωάννην. Ένας παράγει το επίθετον από τον σολομόν «έμβλημα τού οίκου του». και ένας άλλος πιστεύει ότι «ποιητης του ύμνου είναι ο Παλαμας», ενώ τέταρτος μας πληροφορεί ότι «επί του Σολωμού επέδρασεν η δημοσίευσις των ελληνικών τραγουδιών υπό του Ί. Πολίτου». Ιδού τώρα και ένα απάνθισμα βιογραφικών και κριτικών στοιχείων : «Οι γονείς του τού έδωσαν την ευκαιρίαν να σπουδάσει ποιητής». «Απέθανεν αλκοολικός πίνων κ ο λ ώ ν ι α». «Φέρει πολλάς ομοιότητας πρός τόν μεγάλον Σαίξπηρ». «Έγραψε πολλά ποιήματα εις την λατινικήν». Εγεννήθη : «εις την Κεφαλληνίαν», «εις ένα νησί του Αιγέου και απογοητευμένος μετέβη εις άλλην νήσον του Αιγέου». Έγραψε : τον «Δωδεκάλογον του Γύφτου», τους «Ελευθέρους Πολιορκημένους», την «Ανθισμένη αμυγδαλιά». «Τό όπλον του υπήρξε η πέννα, σφαίραι η φαντασία του και το πεδίον μάχης ο χάρτης». «Εις ορισμένα ποιήματα κατέχεται από απαγοήτευσιν, ένεκα  περιουσιακών διαφορών με τον αδελφόν του». Ιδού και πώς εγινεν η κηδεία του : «Το ξόανον έφέρετο από επιφανείς άνδρας. Και από όπου το ξόανον εδιάβαινε, όλοι προσκυνούσαν το μεγαλείον αυτό του νοός και της αρετής —όπως λέγει ό επιστήθιος φίλος του Κορομηλάς»… Τέλος, η μελοποίησις του Ύμνου αποδίδεται εις τα πλέον απίθανα πρόσωπα— ύπαρκτά ή ανύπαρκτα : εις τόν Τζάρτζανον, τον Μελάν, τον Κόκκινον, τον Καλομοίρην, τον Σαμάραν, τον Μένανδρον, τον Κάλβον, τον Μαβίλην, τον Πολυλάν κλπ. και εις Μαντζώρους, Μαντζήλους, Μαρτάνους, Τσατζάρους κλπ., όπως συνέλαβε το όνομα του Ν. Μαντζάρου το αυτί των ερωτώντων τους πλησίον των κατά την ώραν των γραπτών…

(Από το περιοδικόν «Εικόνες»)

 

Advertisements

232 Σχόλια to “«Που με βια με στρατηγεί….», ή μαργαριτάρια του 1958”

  1. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Καλημέρα!

    Αναφορικά με το μέρος 3. στο κείμενο του Γ.Θ. Κακριδή, ας πούμε ότι ο σολομός όντως αποτελούσε «έμβλημα του οίκου του», και κάνει λάθος ο διαπρεπής καθηγητής που το περιλαμβάνει στους «μαργαρίτες», ενώ θα έπρεπε να επαινεθούν οι εραλδικές γνώσεις του αγνώστου μαθητή.

  2. ndmushroom said

    Ωραίο αρθράκι. Σήμερα μαργαριτάρια του παρελθόντος, αύριο μεζεδάκια φρέσκα και σπαρταριστά (ελπίζω).
    Αν δεν απατώμαι, πάντως, Εθνικός μας Ύμνος δεν είναι ολόκληρος ο Ύμνος εις την Ελευθερία, αλλά μόνο τα δύο πρώτα τετράστιχά του. Άρα και η ίδια η ερώτηση περιέχεται πανάξια στο λιβάδι με τις μαργαρίτες, αφού μιλάει για τα «δύο πρώτα τετράστιχα του Εθνικού ημών ύμνου» (τα υπόλοιπα ποια είναι;). Εκτός αν μου διαφεύγει κάτι και όντως, την εποχή εκείνη, Εθνικός Ύμνος θεωρείτο ολόκληρο το ποίημα του Σολωμού (στην οποία περίπτωση πρέπει να είχαν ενδιαφέρον οι ανακρούσεις του, ιδίως αν ήσουν από αυτούς που έπρεπε να κάθονται προσοχή καθ’ όλη τη διάρκειά του). 🙂

  3. nikiplos said

    Καλημέρα… από όλα τα ανωτέρω, συμπάθησα σφόδρα εκείνον που έγραψε το: «Ελευθερία, λέξις η οποία εις το άκουσμά της φέρει είς τον καθένα μας μίαν ψυχικήν άνωμαλίαν». Πολύ φίλος μου…

  4. Mπετατζής said

    Πάντως αυτό με την κολώνια παίζει και να μην είμαι μαργαριτάρι.

  5. Έχει πολύ πλάκα αυτό το βιβλίο. Δεν θυμάμαι αν εκεί πρωτοεμφανίζεται ο περίφημος χρόνος του φίδου 🙂

    Είχα δει και το αντίστοιχο γαλλικό, La foire aux cancres, της ίδιας πάνω-κάτω εποχής. Για τους γαλλομαθείς εδώ έχει και παραδείγματα: https://fr.wikiquote.org/wiki/La_Foire_aux_cancres

  6. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    5 Δεν έχει πάρα πολλά μαθητικα μαργαριτάρια, μάλλον ο χρόνος του φίδου είναι από τα 500 μαργαριτάρια του Βλοντάκη.

    1-4 Κι εγώ το σκέφτηκα αυτό!

  7. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα!

    Με το σημερινό, έχουμε μεζεδάκια υψηλής γαστρονομίας: Παλαιωμένα όπως το καλό κρασί ή ώριμα όπως τα καλά αλλαντικά, και αύριο φρέσκα!
    Ελπίζω να μην είναι λόγω της επικείμενης Τσικνοπέμπτης και να ακολουθήσει νηστεία- αν και οι νηστήσιμοι μεζέδες δεν είναι κι άσχημοι, καλαμάρια και γαρίδες είναι για τους μερακλήδες 🙂

    Να δωσω και το «παρών» ως εκπρόσωπος της γενιάς πυ διαγωνίστηκε με την «ευδοκίμηση και αρωγή». Ο καλύτερος βαθμός μου, αν και πρωτοδεσμίτης, ήταν στην έκθεση….

  8. Πέπε said

    > > «Απέθανεν αλκοολικός πίνων κ ο λ ώ ν ι α»

    Αυτό δεν είναι μαργαριτάρι, είναι μια φήμη που όντως κυκλοφορεί (ότι δηλαδή είχε φτάσει σε τέτοιο σημείο αλκοολισμού ώστε κανένα κανονικό ποτό δεν του ‘φτανε). Δεν ξέρω αν ισχύει, ούτε πώς θα μπορούσε να έχει γίνει γνωστό κάτι τέτοιο αν ήταν αληθινό, αλλά ούτε και μπορώ να εγγυηθώ ότι δεν ισχύει.

  9. # 1

    Σωστός !

    Μάλιστα να προσθέσω (επαναλαμβάνομαι για τους νέους αναγνώστες) πως τα εμβλήματα είχαν πάντοτε ειρωνική χροιά όπως το Καψο… που είχε για έμβλημα καιόμενα κούτσουρα ή το δικό μου που ήταν κέρατα ελαφιού γιατί θύμιζε την οικογένεια cervidae

  10. Πέπε said

    Και για τον σολομό στο οικόσημο το έχω ακούσει, αλλά φυσικά προερχόταν από το όνομα, όχι αντιστρόφως.

    (Αλληλοεπικαλύψεις σχολίων λόγω καθυστερημένης εμφάνισης. Το #1 πάντως το βλέπω.)

  11. Ανδρεας Τ said

    Εγώ αναρωτιέμαι από που του ήρθε η «κολώνια» που έπινε ο Σολωμός.

  12. Λεύκιππος said

    Τέλος, η μελοποίησις του Ύμνου αποδίδεται εις τα πλέον απίθανα πρόσωπα— ύπαρκτά ή ανύπαρκτα : εις τόν Τζάρτζανον, τον Μελάν, τον Κόκκινον, τον Καλομοίρην, τον Σαμάραν, τον Μένανδρον……….
    Μόνο τους Κατσιμιχαίους δεν αναφέρανε.

  13. nikiplos said

    ότι δηλαδή είχε φτάσει σε τέτοιο σημείο αλκοολισμού ώστε κανένα κανονικό ποτό δεν του ‘φτανε

    Σωστό, αλλά απαιτεί διευκρίνηση… συνήθως ο αλκοολικός «την ακούει» με μία μόνο γουλιά. Δεν χρειάζεται ποσότητες. Εξαιτίας της υψηλής περιεκτικότητας της κολώνιας σε αλκοόλ (60% μια νορμάλ τιμή), είναι ό,τι καλύτερο να πιούν πρωί, πρωί που ξυπνάνε, να φτιαχτούν κι ύστερα δεν παίζει κανέναν ρόλο αν πιούνε ένα ποτηράκι κρασί ή ένα κασόνι ουίσκια…

    Φίλος που διετέλεσε 20 χρόνια βαριά αλκοολικός μου εκμυστηρεύτηκε πως με το που ξυπνούσε έπινε μια γερή γουλιά της Aqua Velva, την οποία εκείνη την εποχή θεωρούσε το καλύτερο ποτό… Μετά δε ήξερε που πατούσε και που βρισκόταν… Δεν είχε κανέναν έλεγχο ή επικοινωνία. Δεν είχε αναγνωρίσει την πεθερά του και την πέταξε έξω από το σπίτι, για να συνακολουθήσει η σύζυγος με το παιδί τους που τον εγκατέλειψαν. Σε ουζερί είχε αφήσει στα 1991 40.000 δρχ λογαριασμό σε σκέτα ούζα…

    (Στιχομυθία με κοινό ανυποψίαστο γνωστό που δεν τον γνώριζε… είχε προηγηθεί η προπετής από τον ανυποψίαστη επίδειξη γνώσης ποτών. Την εποχή εκείνη η φτωχομπινέδικη γενιά μας είχε ανακαλύψει τα λαγκαβούλιν και τα συν αυτώ)

    -μπλα μπλα μπλα ο ανυποψίαστος
    -Το καλύτερο ποτό φίλε μου είναι η Aqua Velva
    -Μα αυτή ρε Γιώργη είναι κολώνια
    -κακώς!
    🙂

  14. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    @11,

    κράταγε χρόνια.

  15. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα

    …..Η θεσπεσία στιγμή, καθ’ ήν τα ουρανόπεμπτα όμματά σου ερρίφθησαν, αβουλήτως, ως άσπιλος περιστερά, επί των εμών και τανάπαλιν, υπήρξε στιγμή παραδεισιακής ολβιότητος και αρρήτου ευτυχίας. Σε ηράσθην σφόδρα…..

    Και μετά λένε ότι πολλοί ερωτοτρόπησαν με την καθαρεύουσα αλλά κανένας στην καθαρεύουσα… 🙂

  16. nessim said

    …Επινε από το πρωί μέχρι το βράδυ, από αψέντι μέχρι κολόνια….

  17. Georgios Bartzoudis said

    «Ο μακαρίτης …Γ.Θ.Κακριδής έδωσε εις την δημοσιότητα αποτελέσματα εισαγωγικών εξετάσεων εις το Πολυτεχνείο, το 1958, όταν όταν ήτο εξεταστής του μαθήματος της εκθέσεως».

    # Αν είχε την τύχη να είναι εξεταστής ένα χρόνο αργότερα, θα απολάμβανε τα αποτελέσματα της έκθεσης εν μέσω πολλών κτισμάτων!
    Τω καιρώ εκείνω, τα θέματα ανεγινώσκοντο, ήτοι εδίδοντο προφορικώς. Το θέμα ήταν (γκρικλιστί): «I mnimi einai megalo agatho, alla kai I lithi einai megalo agatho». Όλοι οι υποψήφιοι ανέπτυξαν ικανοποιητικά το πρωτο μέρος που αναφέρεται στη μνήμη. Στο δεύτερο μέρος όμως, πλείστοι όσοι πήραν τα λιθάρια και έκτισαν διάφορα κτίσματα, από τοίχους και αποθήκες μέχρι σπίτια, πολυκατοικίες και λιμάνια!

  18. Πέπε said

    @13:
    > > συνήθως ο αλκοολικός «την ακούει» με μία μόνο γουλιά. Δεν χρειάζεται ποσότητες.

    Δε νομίζω ότι είναι όλοι οι αλκοολικοί ίδια περίπτωση. Υπάρχουν κι εκείνοι που, αντιστρόφως, πίνουν και πίνουν και δεν τους πιάνει. Άλλοι που εκ πρώτης όψεως δεν κάνουν τίποτε διαφορετικό από έναν κοινό άνθρωπο που πίνει και μεθάει, μόνο που έχουν ανάγκη να το κάνουν καθημερινά.

  19. Δημητρυιος said

    Θυμάμαι ένα άλλο ωραίο : το φίδι του χρόνου, φειδου χρόνου..

  20. Θεοδώρα said

    Καλημέρα σας !
    Διασκεδαστική και επιμορφωτική η σημερινή διήγηση !!! Οι φανταστικές ή πραγματικές ανησυχίες μας, κάνουν κύκλους μέσα στη ζωή μας και την ιστορία.
    Αλήθεια, την «αρωγή» και «ευδοκίμηση» την περιμένω από το ιστολόγιο γιατί όταν το μακρινό 1985 ήμουν 13 ετών και ήξερα και τις δύο λέξεις (χάρις στο τότε πολύ καλό «Βήμα της Κυριακής» και το συνεχές διάβασμα λογοτεχνίας) μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση ο θόρυβος που είχε προκληθεί…

  21. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    20 Θα γραφτεί κι αυτό το άρθρο, ελπίζω να μην αργήσει.

    17 !

  22. atheofobos said

    1
    Ο τίτλος του κόντε, η κατοχύρωση του οποίου φαίνεται ότι ταλάνισε τον ποιητή και τον αδελφό του για πάρα πολλά χρόνια, αποτυπώνεται και στο οικογενειακό έμβλημα (οικόσημο) της οικογένειας, το οποίο εικονίζει, ακριβώς, το στέμμα του κόντε, εννέα αστέρια, έναν σταυρό και το ψάρι σολωμό. Salamon θα είναι αρχικά το επίθετο της οικογένειας και του ίδιου του ποιητή τόσο για τη διοίκηση και τη γραφειοκρατία όσο και για το άμεσο φιλικό και οικογενειακό περιβάλλον. Dionisio Salamon, Dionisio Salomòs, Dionisio Solomòs και Διονύσιος Σολωμός θα είναι οι πλήρεις υπογραφές που θα χρησιμοποιήσει κατά καιρούς ο ποιητής.

  23. Alexis said

    #18: Σωστό.

    «Σε γνωρίζω εκ του προσώπου σου, το οποίον είναι πλήρη κόπων εκ των συνεχών αγώνων και ένεκα τούτου με βία αναμετρά την γη».

    Αυτό γιατί είναι μαργαριτάρι;
    Εντάξει, αν εξαιρέσεις το «πλήρη»

  24. Από μαργαριτάρια θυμάμαι στην ΣΔΥΝ σε διαγώνισμα φυσικής την τήψη και πήψη των σωμάτων και το αμίμητο συστόλη (!) είναι να μπορεί ο ήλιος να περάσει από το παράθυρο και (κρατηθείτε) διαστόλη, όταν περάσει !!!

    Σε λύκειο (Αστρονομία) κάποια (φιαγμένη) μαθήτρια περιέγραφε το αστρικό ταξίδι που (νόμιζε πως ) έκανε

    και μαργαριτάρι νεαρής φιλολόγου το θέμα έκθεσης» είναι αγαθόν οι αγαθοί άνθρωποι να έχουν αγαθά ; «

  25. BLOG_OTI_NANAI said

    Σολωμός και κολώνια είναι πολύ παλιό. Πιθανόν το είχε πρωτοαναφέρει ο Κώστας Καιροφύλας στο «Ο άγνωστος Σολωμός»:

  26. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

  27. Alexis said

    #17: Δικαιολογημένα νομίζω!
    Και μάλιστα, για να είμαστε 100% δίκαιοι, όσοι έγραψαν για πέτρες θα μπορούσαν να ζητήσουν και τα ρέστα, εάν βαθμολογήθηκαν άσχημα και εκτός θέματος, με το επιχείρημα:
    «Αφού η εκφώνηση έγινε προφορικά πού ήθελες να ξέρω εγώ ότι εννοούσες λήθη και όχι λίθοι;» 😂

  28. nikiplos said

    Στην Αρωγή και την Ευδοκίμηση ήμαν 15 χρόνων, αλλά έδινε ο αδερφός μου πρωτοδεσμίτης τότε. Την ευδοκίμηση την ήξερε από τη γεωγραφία όπου «η ελιά ευδοκιμεί στα μεσογειακά κλίματα», ενώ την αρωγή από το Ταμείο Αρωγής, χωρίς να γνωρίζει το ακριβές της νόημα. Έγραψε 17.5, βαθμός άριστος για πρωτοδεσμίτη, γιατί οι εκθέσεις εκείνη την εποχή ήταν λίγο έως πολύ τυφλοσούρτες… (και σήμερα έτσι είναι).

  29. nikiplos said

    27@, πόσω μάλλον οι πολύτιμοι τέτοιοι…

  30. Alexis said

    #28: Και λίγο παλιότερα ήταν η άμιλλα που κάποιοι έγραψαν για τα …άμυλα της πατάτας και πόσο ωφελούν την υγεία…

  31. # 22

    Αν θυμάμαι καλά (άκουσα δεν τα έψαξα) με το πρώτο σύνταγμα επί Οθωνα δεν αναγνωρίζονταν οι τίτλοι ευγενείας στην Ελλάδα. Οι οικογένειες που είχαν τίτλους ευγένειας, όπως οι Σολωμοί αναφερότουσαν στο Livre d’ Or de la Nomblesse de Corfou .
    Ο Ευγένιος Ρ. Ραγκαβής εξέδωσε το Livre d ’ Or στα γαλλικά αντλώντας πληροφορίες και από τις αναφερόμενες οικογένειες.
    Οπως έγραψα και στο # 9 τα οικόσημα είναι περιπαικτικά του επιθέτου

  32. Κουνελόγατος said

    Καλημέρα.
    Πριν καμιά 25αριά χρόνια (αβάπτιστο ήμουνα…) :mrgreen: κυκλοφορούσε ένα βιβλίο με τίτλο «Ίτε παίδες Ελλήνων είτε βαρβάρων» και υπότιτλο «και τα δυο δε γίνονται». Τρελό γέλιο, σε σημείο να πιστεύω πως κάποια ήταν φτιαχτά…

  33. atheofobos said

    31
    Σύμφωνα με το άρθρο 4 παρ. 7 του Σ 1975/1986/2001, «τίτλοι ευγένειας ή διάκρισης ούτε απονέμονται ούτε αναγνωρίζονται σε Έλληνες πολίτες». Σχετική πρόβλεψη συναντάται για πρώτη φορά στο Σύνταγμα της Τροιζήνος του 1827[1], και έκτοτε απαντάται με παρεμφερή διατύπωση σε όλα τα ελληνικά συντάγματα, εντασσόμενη μάλιστα στη διάταξη που κατοχυρώνει την ισότητα των πολιτών (με εξαίρεση το Σύνταγμα του 1844, όπου – λόγω και της μοναρχικής αρχής που τούτο καθιερώνει – εντάσσεται στο «περί του Βασιλέως» κεφάλαιο) [2].

    [1] Άρθρο 27 εδ. α΄: «Κανένας τίτλος ευγενείας δεν δίδεται από την Ελληνικήν Πολιτείαν»• άρθρο 28: «Τα επίθετα Εκλαμπρότατος, Εξοχώτατος κτλ δεν δίδονται εις κανένα Έλληνα εντός της Επικρατείας. Εις μόνον τον Κυβερνήτην δίδεται το επίθετον Εξοχώτατος• αλλά και τούτο συμπαύει με το αξίωμά του».
    [2] Άρθρο 33 παρ. 2 Σ/1844: «Ο Βασιλεύς […] δεν δύναται […] να χορηγή τίτλους ευγενείας και διακρίσεως, ουδέ να αναγνωρίζει τοιούτους απονεμομένους παρά ξένου Κράτους εις πολίτας Έλληνας».
    http://justar-lawblog.blogspot.com/2007/11/blog-post_7.html

  34. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    32 Το έχω κάπου στη βιβλιοθήκη, και ναι, κάποια πρέπει να είναι φτιαχτά. Υπάρχει και δεύτερος, πιθ και τρίτος τόμος.

  35. Jago said

    Αναρωτιέμαι αν η ζημιά στην αρνητική φήμη του ποιητή καθιερώθηκε (με την έννοια ότι *στοιχειοθετήθηκε*) από τον Ηλία Πετρόπουλο και σε πόσο βαθμό συνεισέφερε. Για παράδειγμα, πριν λίγα χρόνια από ένα σύγχρονο «ομότεχνο» του ποιητή:

    Κόντρα έχει ξεσπάσει ανάμεσα στον Κωνσταντίνο Μπογδάνου και τον δήμαρχο Ζακύνθου Παύλο Κολοκοτσά με αφορμή τον εθνικό ποιητή, Διονύσιο Σόλωμο.

    Όλα ξεκίνησαν από την αναφορά που έκανε ο Κωνσταντίνος Μπογδάνος κατά τη διάρκεια της εκπομπής του στον ΣΚΑΪ, ο οποίος μιλώντας για τη ζωή του Σολωμού ανέφερε τα όσα είχε πει για αυτόν ο λαογράφος Ηλίας Πετρόπουλος.

    «Ο Ηλίας Πετρόπουλος, ο τεράστιος αυτός λαογράφος είχε πει, συγνώμη που σας το λέω αλλά ο Σολωμός ήταν εβραίος, μασόνος, ομοφυλόφιλος και αλκοολικός» είπε ο Κωνσταντίνος Μπογδάνος.

    Η αναφορά αυτή προκάλεσε την έντονη αντίδραση του δημάρχου της Ζακύνθου Παύλο Κολοκοτσά ο οποίος εξέδωσε ανακοίνωση, τονίζοντας ότι θα κηρύξει τον κ. Μπογδάνο ανεπιθύμητο πρόσωπο στο νησί.

    http://www.enikos.gr/society/370323/i-kontra-tou-bogdanou-me-ton-dimarxo-zakynthou-gia-ton-dionysio-solomo

  36. dryhammer said

    35. έστω ότι

    ….ο Σολωμός ήταν εβραίος, μασόνος, ομοφυλόφιλος και αλκοολικός

    Έ καί;

  37. Corto said

    «Εις ορισμένα ποιήματα κατέχεται από απαγοήτευσιν, ένεκα περιουσιακών διαφορών με τον αδελφόν του»

    Πιθανότατα η παραπάνω απόφανση δεν θα έπρεπε να συμπεριληφθεί στα αξιοσημείωτα λάθη:

    «…στο σατιρικό όνειρο «Η τρίχα» του Συνθέματος 1833-1834 ο σατιρικός στόχος είναι ο δικηγόρος του αντίδικου αδελφού του,…»

    http://www.greek-language.gr/digitalResources/literature/tools/concordance/biography.html?cnd_id=10

    Ενδεχομένως ένα πρόβλημα στην φράση να εντοπίζεται στον τύπο απΑγοήτευση, αντί απογοήτευση, αλλά ούτε αυτό συνιστά τόσο χονδροειδές λάθος, ώστε να αξίζει να δοθεί στην δημοσιότητα.

  38. Jago said

    36. Τι ε και; Οι τέσσερις αυτοί χαρακτηρισμοί χρησιμοποιήθηκαν και χρησιμοποιούνται ακόμα με την αρνητική και ρατσιστική έννοια.

  39. Αγγελος said

    Θυμάμαι άρθρο του Ταχυδρόμου, όταν έβγαινε ακόμα σε μεγάλο σχήμα (1963;), με τίτλο «Ονοι και ημιονοι, χοίροι και ημίχοιροι φύονται στα τετράδια των μαθητών, όπου γίνεται… Τέξας». Ήταν κι αυτό συλλογή μαθητικών μαργαριταριών, που έδειχναν γνησια, αντίθετα με πολλά του (32).

  40. sarant said

    37 Nομίζω ότι η απΑγοήτευση επισημαίνεται διότι τα άλλα ισχύουν.

  41. Γς said

    Μαργαριτάρια από γραπτά εισαγωγικών εξετάσεων τότε.

    Και όπως τότε έτσι και τώρα συνεχίζουν απτόητοι και ως επιτυχόντες.

    Από γραπτό φοιτητή:

    «Η δροσόφιλα είναι φυτό δίοικο γι αυτό ανταλλάσσει χρωμοσώματα με το περιβάλλον»

    Δροσόφιλα: ξυδόμυγα, το γνωστό μυγάκι των πειραμάτων γενετικής.

    Δίοικο: φυτό που τα αρσενικά και τα θηλυκά όργανα του άνθους αναπτύσσονται σε διαφορετικά φυτά (αρσενικά και θηλυκά φυτά π.χ. φυστικιά)

    Χρωμοσώματα: DNA

    απτά ε

  42. Alexis said

    #36: Από τα τέσσερα μόνο το τελευταίο είναι μεμπτό, υπό κάποια έννοια.
    Αντιθέτως το να σε πουν …Μπογδανοειδές συνιστά από μόνο του βαρύτατη ύβρη.

  43. Corto said

    40:
    Μάλλον αυτό θα επισημαίνεται λοιπόν. Πάντως είναι κάπως υπερβολικό να το θεωρήσεις τρανταχτό λάθος.

    Επίσης το «ένεκα ο πόλεμος» που καταγράφεται στο βιβλίο του Παπαβασιλείου (1948) ως γνωστόν εκείνη την εποχή ήταν διαδεδομένος τύπος της λαϊκής (ή και της «μάγκικης») γλώσσας.

  44. # 33

    Ευχαριστώ

  45. Alexis said

    #41: «Η δροσόφιλα είναι φυτό δίοικο γι αυτό ανταλλάσσει χρωμοσώματα με το περιβάλλον»

    Ναι, και ο δάκος είναι έντομο που φωτοσυνθέτει! 😂

  46. dryhammer said

    36,40. Κομμουνιστής μόνο να μην είναι, και τ’ άλλα παλεύονται 🙂
    (Άν και ο Μπογδάνος θα μπορούσε κι αυτό να το πεί κι ας μην του βγαίνουν ο χρονολογίες)

  47. Alexis said

    #35: Θα κηρύξει τη Ζάκυνθο απομπογδανοποιημένη περιοχή! 😛

  48. Jago said

    @ Αλέξη ούτε καν μεμπτός ο αλκοολισμός διότι είναι ασθένεια, σωματική και ψυχική.

  49. Γς said

    Σολωμός και κολώνια

    Και θυμήθηκα την DW τον καιρό της χούντας,που μας έλεγε ότι εκπέμπει από την Κολωνία [Köln].

  50. dryhammer said

    46. 36–> 38

    παρεμπίπτουσλι

  51. Alexis said

    #46: Βρε μέχρι και συνεργάτη των Γερμανών στην Κατοχή θα μπορούσε να τον βγάλει ο Μπόγδυ!
    Είπαμε, η γελοιότητα δεν έχει πάτο!
    Εδώ ο άλλος προσπαθούσε έκανε καραγκιοζιλίκια προσπαθώντας να βγάλει 100 χιλιάρικα από το ΑΤιΜο για να αποδείξει ότι ο Πολλάκης πήρε βυσματικό δάνειο.

    -Που πάς ρε πορτοσάλτε; Δεν το βλέπεις το στοπ;
    -Πορτοσάλτε είσαι και φαίνεσαι ρε παλιοϋποφάντη!

  52. Γς said

    45:

    Μην γελάς

    Συμφοιτητής σου πρέπει να ήταν.

    Εχω κρατήσει το γραπτό του.

    Αλέξη τον λέγανε κι αυτόν

    [Θύμισέ μου το επώνυμό σου\

  53. Alexis said

    #48: Ε, ναι γι’ αυτό είπα «υπό κάποια έννοια»…

  54. sarant said

    51 Η σειρά πάει, ως γνωστόν: Ανθυποφάντης – Υποφάντης – Φάντης – Αρχιφάντης – Πορτοσάλτε.

  55. giorgos said

    33. Τό Σύνταγμα απαγορεύει τούς τίτλους ευγενείας ,αλλά γιά τό ΤΕΕ δέν ισχύουν αυτά… «Ὑπάρχει λοιπὸν ἕνα οἰκόσημο ὑπὲρ τοῦ Τ.Ε.Ε., ἀνερχόμενο σὲ 1/4 ἐπὶ τοῖς χιλίοις γιὰ κάθε ἀνεγειρόμενο σπίτι. Τὸ Σύνταγμα μπορεῖ νὰ ἀπαγορεύει τοὺς τίτλους εὐγενείας, προκειμένου ὅμως γιὰ τὸ Τ.Ε.Ε. ὅλοι οἱ Ἕλληνες εἶναι μυλόρδοι. Τὸ «οἰκόσημο» προεβλέφθη ἐξ ἀρχῆς ἱδρύσεως τοῦ Τ.Ε.Ε., εἰδικῆς σημασίας ὅμως εἶναι ἡ ἀνανέωσή του μὲ τὸ ἄρθρο 5 τοῦ Ν.Δ. 1076 τοῦ 1942, διὰ τοῦ ὁποίου καθορίζονται ἐπακριβῶς ταρίφες γιὰ ὁπουδήποτε μπεῖ μυστρί. «

  56. Alexis said

    #54: 😂😂😂

    #52: Αλέξη τον λέγανε κι αυτόν

    Αλέξη; Ο Τσίπρας θα ήτανε! Αλλά είδες, τέτοια έγραφε αυτός κι έγινε πρωθυπουργός!

  57. Σωτήρς said

    17. Φοβερό! Δια αναγνώσεως τα θέματα; Μόνο το θέμα της έκθεσης;

    Το σόι του παππού μου ήταν ταμπάκηδες, είχαν φτιάξει λογότυπο και το χτυπούσαν στα δέρματα. Δυο γενιές μετά ακόμα έκαναν καζούρα στον παππού μου οι φίλοι του πως έχει οικόσημο. Να το αναβιώσω; Να το σενιάρω πάνω από την αυλόπορτα και να αλλάξω επώνυμο; Σωτήρης Ασλάνης.

  58. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Πάντως, ανάλογες συλλογές μαθητικών μαργαριταριών έχουν εκδοθεί σε πολλές χώρες και σε εποχές πολύ πιο κοντινές από εκείνο το μακρινό 1958. Πριν από λίγα χρόνια, αναγκάστηκα να περιμένω κάποιες ώρες σε ιταλικό αεροδρόμιο και, για να περάσει η ώρα, αγόρασα μία ανάλογη, με εκθέσεις Σικελών μαθητών, με τίτλο, αν θυμάμαι καλά, «Η μαμά μου κι ο μπαμπάς μου παντρευτήκανε από πίσω».
    Τι κι αν δεν αφορούσε τον κόμη Σολωμό; Πέρασα ωραία με τα έξυπνα εκείνα παιδιά του Νότου.

  59. sarant said

    57 Και το θέμα των αρχαίων δινόταν με υπαγόρευση, θαρρώ.

    58 Αν θυμάμαι καλά ήταν «Ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα παντρευτήκανε από κάτω» και είχε όχι ακριβώς μαργαριτάρια αλλά ευφάνταστες εκθέσεις ιδεών.

  60. Spiridione said

    Ο Πολυλάς στα Προλεγόμενα γράφει ότι στα τελευταία του ο Σολωμός έπινε δυνατά πιοτά.

    25. Πράγματι ο Καιροφύλας δημοσιεύει το 1926 στην Κυριακή του Ελεύθερου Βήματος ένα αφιέρωμα στον Σολωμό «Ο Άγνωστος Σολωμός – μια νέα επιτόπιος έρευνα» όπου μεταξύ άλλων παρουσιάζει τη μαρτυρία της Ελένης Σολωμού, 82 ετών τότε, δεύτερης γυναίκας του αδελφού του ποιητή.
    https://srv-web1.parliament.gr/main.asp?current=7383199
    ΤΟ ΠΙΟΤΟ
    Από νέος είχε το ελάττωμα να πίνη. Στην αρχή, όμως, όταν ήταν στην Ζάκυνθο, δεν έπινε παρά μονάχα κρασί. Μια μέρα όμως αποφάσισε να τ’ αφήση. Επήγε λοιπόν εις την Τσίμα του Πόρτσα ένα βράδυ κρατώντας ένα μπουκάλι γεμάτο κρασί. Ήταν μοναχός του. Εστάθηκε πάνω σ’ ένα βράχο και αφού απάγγειλε ένα αυτοσχέδιο ποίημά του προς το κρασί, πέταξε τη μπουκάλα στη θάλασσα. Για αρκετό έπειτα καιρό δεν έβαζε στο στόμα του κρασί, ούτε κανένα πιοτό. Αργότερα όμως ήλθε η χολέρα. Η κοινή πρόληψις υπεστήριζε ότι το κρασί ωφελούσε και ότι όσοι έπιναν δεν τους έπιανε η αρρώστεια. Και ο ποιητής, είτε πραγματικώς εφοβήθηκε την αρρώστεια και επίστευσε τη λαϊκή πρόληψι, είτε το εύρηκε πρόφασι, ξανάρχισε από την εποχή εκείνη να πίνη. Κι από τότε δεν το ξανάφηκε. Σιγά-σιγά μάλιστα το κακό εχειροτέρευε, κ’ ήλθε εποχή που το κρασί δεν του έφθανε. Κατέφυγε τότε σε δυνατά πιοτά και στο τέλος, αφού ούτε το ουίσκι και τα δυνατώτερα αγγλικά πιοτά δεν τον ικανοποιούσαν, κατήντησε να πίνη και κολώνια.
    Στο φαγητό του ήταν λιτότατος. Περισσότερο έπινε παρά έτρωγε. Του έφταναν το βράδυ δυο φρέσκα αυγά. Το μεσημέρι όμως έτρωγε καλύτερα και περισσότερα.

  61. loukretia50 said

    Πανηγύρι, Νικοκύρη!
    Δε θεωρώ ότι είναι όλα μαργαριτάρια, όπως άλλωστε αναφέρθηκε, αλλά κάποια είναι απολαυστικά :

    «Η Ελλάς απετέλεσε το διάφραγμα διά την βαρβαρότητα»
    …Και απεδείχθη αναποτελεσματική μέθοδος αντισύλληψης

    -Οργισμένες κινήσεις
    «…με παλάμην ανοικτήν, η όποία πότε κλείνει, πότε ανοίγει, ως εάν εμέτρει με ταχύτητα την γήν εις οργυιάς»
    Μόνο εγώ φαντάζομαι ότι μουτζώνει?

    —————————————–
    -«Η πύρινη ρομφαία της έλευθερίας υπήρξε το κενοτάφιον όλων των αδηφάγων έχθρών».

    Οι εχθροί οι αδηφάγοι ήταν λαίμαργοι πολύ
    ως και πύρινη ρομφαία καταβρόχθισαν – αλί!

    Κατέκαυσε τα σπλάχνα τους
    Και έκτοτε μοιραία
    η στερνή, πύρινη άχνα τους
    με κόκκαλα παρέα
    κοσμεί το κενοτάφιον
    Ντεκορασιόν ακραία

    57. Σωτήρ, εγώ θα τόκανα άβαταρ!

    Γιώργος Μ:
    «…εκπρόσωπος της γενιάς πυ διαγωνίστηκε με την «ευδοκίμηση και αρωγή»

    Μειράκιον!! – Μιράκολο!

  62. 58/59 Νομίζω ήταν το δεύτερο στη σειρά, μετά το «Εγώ ελπίζω να τη βολέψω» (η συγκεκριμένη φράση, από έκθεση με θέμα τη Δευτέρα Παρουσία…)

  63. loukretia50 said

    62. ΄Ετσι είναι.
    Μερσί για την ιδέα, τα έχω – κάπου! – αμφότερα.
    Πάω να τα βρω!

  64. ΧριστιανoΜπoλσεβίκoς said

    58 59 Είχε κυκλοφορήσει και στα ελληνικά νομίζω ο συγγραφέας λεγότανε Ντ Όρτα η κάπως έτσι.
    Αυτό με την κολώνια το είχα δει σε ένα παλιό γουέστερν και μου φάνηκε κινηματογραφική υπερβολή, αλλά από ότι φαίνεται οι αλκοολικοί φτάνουν μέχρι εκεί. Συμφωνώ ότι είναι ασθένεια(σχόλιο 48) και όχι λόγος μομφής.

  65. Πέπε said

    Ο πολύγραφος πότε έγινε κοινό κτήμα; Υποθέτω ότι κάποια εποχή ακόμα και τα θέματα της λογοτεχνίας (με το κείμενο μαζί) δε θα μπορούσαν να δοθούν παρά μόνο με υπαγόρευση.

    @36:
    > > ε και;

    Ε και, ο Πετρόπουλος κάτι τέτοια δεν τα συγχωρούσε. Μη μου πεις ότι δεν έχεις ξανασυναντήσει κάτι παρόμοιο.

    Πάντως πολύ ταιριαστό να κυρηχθεί ανεπιθύμητος ο Μπογδάνος στη Ζάκυνθο λόγω των απόψεων του Πετρόπουλου. Άραγε όλοι εμείς που διαβάσαμε (εδώ) και τις απόψεις του Πετρόπουλου και ότι ο Μπογδάνος τις μετέφερε, κινδυνεύουμε επίσης να μηρυχθούμε ανεπιθύμητοι;

  66. Corto said

    Βερντέα, το κρασί που έπινε ο Διονύσιος Σολωμός:

    http://www.newwinesofgreece.com/verdea/el_berntea.html

  67. Jago said

    62. Μπράβο αυτό είναι! προσπαθούσα να θυμηθώ από την αναφορά του Λυκοτραφίτη.

  68. ολίγος Ντάλλα ;;

  69. ΓΤ said

    Επειδή έχουμε πήξει στον Τσώσερ, παρά το γεγονός ότι είναι δύσκολη η βάδιση στις ακρώρειες όπου συμπίπτει η ευτραπελία με την αμάθεια, ρίχνω στο τραπέζι δυο τρία περιστατικά στα οποία ο κλαυσίγελως πηγαίνει τ’ αψήλου, κι έχει σαφώς πίκρα για επίγευση. Στις Εισαγωγικές 1992 για τη Σχολή Αστυνομίας, φέρελπις σώστης της κοινωνίας έγραψε ότι «οι Δέκα Εντολές γράφτηκαν από τον Σινά και παραδόθηκαν στον Μωυσή στην Πλάκα. Ήταν όλες τους πέτρινες, αλλά σαφέστατες». Γνωστότατο, δε, και το γραφτούδι που ισχυρίζεται ότι ο γενναίος Λεωνίδας, «με τα λίγα περσικά που ήξερε, απάντησε: Μολών λαβέ!», αφήνοντας αναίσθητο κόσμο στους λειμώνες του «βλώσκω». Και μια και για Σολωμό η κουβέντα, πόσοι δεν έχουν δει τα σολωμικά που συμβαίνουν σε menus (τρομάρα τους!) και κιμωλάτες πινακίδες όπου προσφέρεται πιάτο «σολΩμός». Έτσι έγραφε στο μαγαζί, υπό την προηγούμενη διεύθυνση, όπου έγινε ντίρλα απ’ το τσίπουρο χτες μέσα στην ντάλα ο εκλεκτός Gpoint 🙂

  70. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ο Δημηρούλης, στην πολύ καλή έκδοση του βιβλίου του με τα άπαντα του Σολωμού, γράφει ότι ο ποιητής έπινε από το πρωί μέχρι το βράδυ, από αψέντι μέχρι κολόνια.

  71. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ωραία τα «μαργαριτάρια» και πείθουν και τον πλέον παρελθοντολάτρη ότι το …σπορ αυτό εξασκείται συστηματικά από τους μαθητές όλων των εποχών. Παλαιότερα ακόμα περισσότερο, αφού οι δύσμοιροι μαθητές ήταν αναγκασμένοι να γράφουν στην καθαρεύουσα, άρα να μην ξέρουν καν τι γράφουν.

  72. Κωστής Ανετάκης said

    Καλησπέρα κι από μένα. Καταρχάς, ήμουνα κι εγώ εκεί. Στις εξετάσεις του ’85, λέω, όπου είχα την τύχη να γράψω την περίφημη έκθεση, ως πρωτοδεσμίτης μάλιστα. Ήξερα και τις δυο λέξεις, οπότε ουδέποτε κατάλαβα για ποιον λόγο έγινε όλη η φασαρία. Και δεν θέλω να το παίξω έξυπνος. Δέκα λεπτά ή ένα τέταρτο αφότου δόθηκε το θέμα, ήρθε διευκρίνιση απ’ το υπουργείο, οπότε γι’ αυτό και δεν κατάλαβα προς τι τόσος θόρυβος.

    Κατά δεύτερον, ομολογώ την αμαρτία μου, αφού είμαστε ‘δω μεταξύ μας και δεν μας βλέπει άλλος κανείς. Ουδέποτε, λοιπόν, κατάλαβα το «σε γνωρίζω από την όψη που με βια μετράει τη γη».Τι θέλει να πει το ποιητή; Τι σχέση έχει η ελευθερία με τη βιάση; Ποια όψη έχει η ελευθερία για να την αναγνωρίζει έτσι εύκολα ο ποιητής; Γιατί μετράει τη γη, οικοπεδοφάγος είναι ή μήπως εργολάβος; Και άλλες πολλές σχετικές απορίες από έναν και μόνο στίχο.

    Τέλος, πράγματι ο χρόνος του φείδου (ή του φίδου) είναι ακόμη πιο ξεκαρδιστικός, γι’ αυτό και τον παραθέτω αμέσως παρακάτω. Άσε που είναι και δέκα χρόνια παλιότερος απ’ αυτόν του Σολωμού (1955), ωστόσο ανήκει στην ίδια γενιά. Είμαι βέβαιος, ότι αυτοί που έγραψαν τα παραπάνω και τα παρακάτω, όσοι τέλος πάντων ζουν ακόμα, σήμερα ανήκουν στους επικριτές της νεότερης γενιάς. Σα να τους βλέπω να κουνάν επικρτικά το κεφάλι και να λένε με ύφος ξυνισμένο, «πώς κατάντησε έτσι η νέα γενιά, πώς κατασρέφει τη γλώσσα, πόσο αμόρφωτη είναι, ενώ ΕΜΕΙΣ…»…
    https://riganinafpaktos.files.wordpress.com/2010/09/rigani-2-06.pdf

  73. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    @62,

    μάλλον «ας ελπίσουμε να τη σκαπουλάρω» («io speriamo che me la cavo»).

  74. sarant said

    72 Με όλο το θάρρος, νομίζω ότι το δημοσίευμα από τη Ναυπακτο είναι κατασκευασμένος πλατειασμός του αυθεντικού. Αν μη τι άλλο, το 1955 δεν μπορεί η Αλίκη και ο Παπαμιχαήλ να είχαν πει τέτοια πράγματα.

  75. Κωστής Ανετάκης said

    74: Πράγματι, δεν είχα διαβάσει μέχρι το τέλος. Ξεράθηκα στα γέλια από το «ο όφις φείδος» και απ’ τον Φείδο τον σοφό του Μεσαίωνα, που άλλαξε το ημερολόγιο (πολύ ευφάνταστο αυτό, ο άνθρωπος έπρεπε να έχει γίνει συγγραφέας, όχι μπάτσος, ή πρόκειται και τούτο για λογοτεχνική παρέμβαση για περισσότερο γέλιο)…

  76. Μπετατζής said

    Ωραίες και ρεαλιστικές εικόνες αλκοολισμού έχει ο Συνταγματάρχης Λιάπκιν του Καραγάτση. Εκεί πρώτη φορά διάβασα ότι μπορεί να πιούνε και σκέτο οινόπνευμα. Από την ξένη λογοτεχνία θυμάμαι το Χαμένο Σαββατοκύριακο ενός αμερικάνου. Όμως ο πρόξενος κ. Τζόφρευ Φέρμιν, πάντα κρατούσε ένα επίπεδο παραπάνω από τους άλλους. Κολώνιες και τέτοια δεν ακούμπαγε. Μόνο μεσκάλ.

  77. Corto said

    Ως γνωστόν τα υποτιθέμενα γραπτά εξεταζομένων του τύπου «η μαρίς όπως και η γαρίς, κοινώς γαρίδα, δεν εξημερούται» πολλές φορές δεν είναι τίποτα άλλο παρά δημοσιογραφικά κατασκευάσματα.
    Πρόκειται δηλαδή για την ίδια περίπτωση με τις προπολεμικές αστυνομικές διαταγές, τις επιστολές αναγνωστών στα λαϊκά περιοδικά όπως το Μπουκέτο κ.ο.κ.

  78. Γιάννης Κουβάτσος said

    72:Κάποιες ερμηνείες:
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://www.kathimerini.gr/714004/opinion/epikairothta/arxeio-monimes-sthles/akonismenh-romfaia&ved=2ahUKEwjK8ZzHps_gAhWL3KQKHfdqCgUQFjACegQIChAB&usg=AOvVaw31s99wPNStJFNqkhBExTxx&cshid=1550837374374

  79. Theo said

    Καλημέρα,

    Ναι, και σε μένα κάποια αποσπάσματα που παραθέτει ο Κακριδής δεν μου φάνηκαν μαργαριτάρια.

    Και ναι, μέχρι και τη δεκαετία του ’70, όλα τα θέματα των εισαγωγικών εξετάσεων δίνονταν με υπαγόρευση.
    Το 1974 που έδωσα, στον Φιλολογικό Κύκλο έπεσε Πλάτων στα Αρχαία, ενώ όλοι περίμεναν Θουκυδίδη που είχε πέσει τις τρεις προηγούμενες χρονιές. Το συγκεκριμένο απόσπασμα του Πλάτωνα το είχαν διδάξει μόνο τρία φροντιστήρια σε όλη την Ελλάδα, κι έτσι ήταν άγνωστο στη μεγάλη πλειονότητα των εξεταζόμενων. Είχε πεντ-έξι λέξεις που προφέρονται i (εἰ, ἢ, οἷ οἱ, ἣ, ᾗ, οἳ, κλπ.) κι έγινε της κακομοίρας και στην ορθογραφία και στη μετάφραση, με αποτέλεσμα το 90% να γράψει κάτω από τη βάση, αριστούχοι μαθητές να βαθμολογηθούν με 4 ή 5 (και να περάσουν στη Φιλοσοφική).

    Όσο για την κολώνια του Σολωμού, φίλος μου μού είπε πως έπιασε τον ξάδελφό του (και φίλο μου) φαρμακοποιό να πίνει καθαρό οινόπνευμα ενώ διανυκτέρευε.

  80. # 69

    Γειά σου ΓΤ, να το επισξεφθούμε και μαζί, να τους μάθουμε και ορθογραφία !!

    Υπερωρίες σήμερα…

  81. Γιάννης Ιατρού said

    42: Α-λέξεις
    …Αντιθέτως το να σε πουν …Μπογδανοειδές συνιστά από μόνο του βαρύτατη ύβρη

    74: Νίκο,
    Τα έχει πει, πολύ παλιά, κι ο Νέος Τιπούκειτος

    …Αγαπητέ Νικοδέσποτα, τα μαργαριτάρια της Έλσας νομίζω ότι είναι ξεσηκωμένα από το βιβλίο ενός Δημήτρη Μαρκόπουλου με τίτλο Είτε παίδες Ελλήνων είτε παίδες βαρβάρων … και τα δύο δε γίνεται. Πάρα πολλά εκεί μέσα είναι εξυπνάδες του ίδιου του Μαρκόπουλου, αν και ποζάρουν σαν μαργαριτάρια ψαρεμένα από πραγματικά γραφτά μαθητών. …

  82. Γς said

    59:

    >Ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα

  83. Γιάννης Κουβάτσος said

    Το λέει και το τραγούδι:
    «Μπογδάνο μ’ είπες μια βραδιά
    χωρίς καμιάν αιτία
    μα του Μπογδάνου η καρδιά
    δε σου κρατάει κακία…».
    Όντως οι προσβολές πρέπει να έχουν και κάποιο. Αν σε πουν Μπογδάνο, όχι κολόνια, κηροζίνη πρέπει να πιεις για να το ξεπεράσεις.

  84. Γιάννης Κουβάτσος said

    83: και κάποιο όριο, συμπληρώνω.

  85. loukretia50 said

    Eίμαστε μια ωραία, ανάλαφρα ρομαντική ατμόσφαιρα σήμερα! Και πού να πιάσει η άνοιξη!
    Πολύ χαίρομαι!

  86. Κουτρούφι said

    ««Ο ποιητης προσωποποιεί την ελευθερίαν εις μίαν γυναίκα, η οποία γνωρίζεται και διακρίνεται από την τρομερήν τομήν, την οποίαν της έχει προξενήσει το σπαθί τού κατακτητού»»
    και κει που την πελέκαε κι έκανε το κορμί της
    του ξέφυγε μια τσεκουριά κι έκανε το ………

    Στα μέσα της δεκαετίας του 70, στις πρώτες τάξεις του δημοτικού, ψάλλαμε κάθε πρωί τον εθνικό ύμνο.
    Εγώ άκουγα κι έλεγα «που με βια μετρά κιγί» (χωρίς να καταλαβαίνω τι σήμαινε αυτό το το κιγί)

  87. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    76 Μπέτα, δες εδώ κάτι σχόλια https://www.slang.gr/definition/16758-ksylopneumatiasi#comment-97228

    Ημείς πότε θα πίωμεν κανέναν ζύθον (δια να ζμπρώξωμεν τα πιτόγυρα)?

  88. loukretia50 said

    87. Χχχτηνωδίες!

  89. Avonidas said

    Καλησπέρα.

    Είναι εξιδανίκευση του παρελθόντος να υποστηρίζουν κάποιοι πως παλιότερα δεν γίνονταν λάθη και μόνο τώρα γίνονται.

    Αυτό που μου τη σπάει ακόμα περισσότερο είναι όταν την εξιδανίκευση την κάνουν οι νέοι. Το έχω ξαναγράψει, νομίζω: χάζευα βίντεο από συνεντεύξεις υποψηφίων στις Πανελλήνιες έξω απ’ τα εξεταστικά κέντρα· κάποιες από αυτές έχουν γίνει βάιραλ, π.χ. ο «Πανωλεθρίας», εκεί γύρω στην εποχή μου (έδωσα το ’98).

    Σκρολάρω να διαβάσω τα σχόλια (ένα λάθος που δεν ξέρω γιατί συνεχίζω να το κάνω στο YouTube), και βλέπω τη μαρίδα να σχολιάζει πόσο «ήθος είχαν οι νέοι τότε», και «τι συγκροτημένο λόγο» και κολοκύθια βιόλες, :-/ όταν αυτό που βλέπω εγώ είναι έναν τυπάκο που αραδιάζει ό,τι του ήρθε στο μυαλό όταν του χώσανε έναν μαρκούτσι στα μούτρα (και πολύ φυσιολογικά, εγώ να δεις τι βλακείες έλεγα τη μια και μοναδική φορά που μου συνέβη).

    Ε, και λέω τι δίκιο που είχε ο Ντίνος Χριστιανόπουλος (που γενικά δεν τον χωνεύω) όταν έλεγε ότι οι άνθρωποι παντού και πάντα είναι το ίδιο σκατό 🙂

  90. loukretia50 said

    89. Ε- σκατολογίες! όχι κι έτσι!

  91. Αγγελος said

    Πολύ χαίρομαι που δεν είμαι ο μόνος που ποτέ δεν κατάλαβε τι ήταν αυτή η «όψη που με βία μετράει τη γη.» Η εξήγηση ότι η «όψη» είναι είτε ιδιωματισμός είτε ιταλισμός και σημαίνει «ματιά» φαίνεται πολύ εύλογη.

  92. Avonidas said

    #90. Δε φταίω εγώ, ο Χριστιανόπουλος! 😀

  93. Corto said

    «…τα δύο πρώτα τετράστιχα του Εθνικού ημών ύμνου. Γράψατε τι γνωρίζετε περί του ποιητού αυτού και του μουσουργού, όστις τα εμελοποίησε.»

    Πάντως ειδικά για τον Νικόλαο Μάντζαρο, σήμερα είναι μάλλον απίθανο να γνωρίζει κάποιος οτιδήποτε περισσότερο από το ονοματεπώνυμο του μουσουργού, ή έστω και από την καταγωγή του…

  94. Avonidas said

    #91. Οι φοιτητές, γενικά, είναι πιο εξοικειωμένοι με την κόψη 😆

  95. Γιάννης Ιατρού said

    91: Άγγελε

  96. Avonidas said

    η μελοποίησις του Ύμνου αποδίδεται εις τα πλέον απίθανα πρόσωπα— ύπαρκτά ή ανύπαρκτα : εις τόν Τζάρτζανον, τον Μελάν, τον Κόκκινον

    Ο Τζάρτζανος άραγε από τη γραμματική τους ήρθε;

  97. Γιάννης Ιατρού said

    91: missurar la terra con lo guardo

  98. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    94 Παλιότερα και οι μαθητές. Θυμάμαι μετεξεταστέο το 1980 που όταν βγήκε από την εξέταση τον ρώτησαν τα άλλα ρεμάλια τι έκανε, κι αυτός:
    – Στάθηκα βράχος, δε μου πήραν λέξη.

  99. Γιάννης Ιατρού said

    Στην α΄ έκδοση του Λεξικού Μπαμπινιώτη και στον Δημητράκο υπάρχει ξεχωριστό λήμμα «βια» με μοναδική παραπομπή στον Σολωμό

  100. Σωτήρς said

    Άσχετο με το θέμα αλλά καλό είναι να γίνονται γνωστά αυτά.
    Πριν τρία χρόνια Ζακυνθινοί εντερπρενέρς πότιζαν ξυλόπνευμα τους τουρίστες και μια ατυχής αγγλιδούλα έχασε όραση και ένα νεφρό. Εδώ είναι μια τωρινή συνέντευξη της. Η κοπέλα αναφέρει ότι θα ήθελε να πάει ξανά στη Ζάκυνθο και μάλλον γι’αυτό δεν καταδικάστηκε κανείς. Άλλος ένας θρίαμβος του ζακυνθινού τουριστικού επιχειρείν.

  101. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    97 Sguardo γιατρέμ η ματιά, το βλέμμα. Για να δικαιολογείται και το άρθρο lo αντί του il.

  102. loukretia50 said

    101. Εστι Χχχτήνους οφθαλμός ος τα πανθ΄ορεί – και απορεί!

  103. loukretia50 said

    Πού’ σαι Τζάρτζανε να με καμαρώσεις!!!
    Τι «ορεί» μωρή? – με παρέσυρε η ρίμα! – κρίμα!

  104. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    102 Για να μην αναφέρω και το misurar(e) που θέλει μόνο ένα -s-.
    Άσε, χάλια ο δόκτωρ 🙂

  105. loukretia50 said

    104, Ναι, αλλά η καρδιά του Χχχτήνους, μάλαμα!

  106. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γειά σας κι ἀπὸ μένα.

    Ὅταν μάθαμε τὸν Ἐθνικὸ Ὕμνο προφορικὰ στὸ δημοτικό, ἄκουγα κι ἐγώ:

    «ποὺ μὲ βιὰ μὲ τρατηγεῖ».

    Νομίζω πὼς πολλὰ παιδιὰ ἔχουν παρόμοια παρακούσματα ἀπὸ τὸ δημοτικό. Ὄχι μόνο ἀπὸ τὸν Ἐθνικὸ Ὕμνο, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ θρησκευτικὰ κείμενα («Πιστεύω», «Πάτερ ἡμῶν» κλπ.)

    Γιὰ τὸ «Λιβάδι μὲ τοὺς μαργαρίτες» τοῦ ᾿65 εἶχα διαβάσει στὰ Νέα ἐκείνης τῆς ἐποχῆς. Μάλιστα εἶχαν ἀναδημοσιεύσει καὶ κάποια ἀποσπάσματα.

  107. Γιάννης Ιατρού said

    101/104: Σωστά, τα ανασύραμε ρε χτήνος, κι ας είμαστε στο κουβάλημα ξύλων 🙂

  108. Γιάννης Ιατρού said

    107: Ωχ, λάθος σύνδεσμος, εδώ η ιταλική μετάφραση (π.χ. στ. 122) 🙂

  109. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @102. Λοῦ, τὸ ἀπορεῖ κάνει ρίμα μὲ τὸ οὐρεῖ. 🙂

    Ἐν προκειμένῳ θὰ μποροῦσες νὰ πεῖς:

    «Ἔστι Χχχτήνους ὀφθαλμὸς ὅς τὰ πάνθ᾿ ὁρᾶ, ξάστερα καὶ καθαρά.»

  110. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @109. Τὸ ἀπορεῖ ριμάρει μὲ τὸ οὐρεῖ
    καὶ μὲ τοῦ Παραδείσου τὸ οὐρί.

  111. … ελευθερίαν … ότι αύτη εγεννήθη
    από τα ελληνικά οστά». …

    Το λες και αποστασία:

    «Απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη
    των Ελλήνων τα γερά.»

  112. Γιάννης Κουβάτσος said

    Να μη λέμε μόνο για τους μαθητές, έτσι; Κοτζάμ καθηγητής πανεπιστημίου στη μετεκπαίδευση, στο μάθημα της Θρησκειολογίσς, πάνω σε σχετική κουβέντα μάς ρώτησε αν για τους Μηδικούς πολέμους έγραψε ο Ηρόδοτος ή ο Θουκυδίδης. Καλά το θυμόμουνα, είπε ευχαριστημένος όταν τον διαβεβαιώσαμε ότι ήταν ο Ηρόδοτος. Να ξέρεις τα πάντα για κάτι και τίποτα για όλα τ’ άλλα. 😊

  113. 11, … αναρωτιέμαι από που του ήρθε η «κολώνια» που έπινε ο Σολωμός. …

    Κολώνια στον
    Κολοφώνα της δόξας του.
    Ίσως προσπάθησε και
    κολοφώνιο,
    αλλά δεν πίνεται –
    μόνο το τερεβινθέλαιο.
    (Πηγή: Ροσνέφτι)

  114. ΣΠ said

    79 και πριν
    Το 1973, που έδωσα εισαγωγικές εξετάσεις, όλα τα θέματα δίνονταν προφορικά αλλά το θέμα της έκθεσης το είχαν γράψει στον πίνακα επειδή προηγούμενες χρονιές είχαν δημιουργηθεί προβλήματα με ομόηχες λέξεις. Θυμάμαι επίσης ότι, κατά την υπαγόρευση των θεμάτων των μαθηματικών, το + το διάβαζαν «και», όχι «συν», επειδή κάποια προηγούμενη χρονιά το «+ ημίτονο», που είχε διαβαστεί «συν ημίτονο», πολλοί υποψήφιοι το κατάλαβαν για μία λέξη «συνημίτονο».

  115. loukretia50 said

    110. Αχ! αγαπητέ Δον! Είναι όμορφη μέρα, δε μπορώ να συγκεντρωθώ και είμαι κατά βάθος – πολύ βάθος – ρομαντική! Δε θα σκεφτόμουν ποτέ ότι το ουρί ουρεί!

    Μιχ. Νικολάου !!
    Φήμες ανυπόστατες μιλούν γι΄αποστασία…

    Αποστασία, για την ελευθερία
    Ή μήπως ανταρσία?
    Δεν έχει σημασία,
    σπάει κόκκαλα γερά
    Και για τους σκλάβους
    και για την εξουσία
    μία είναι η ουσία :
    ποιος θα νικήσει
    ετούτη τη φορά?

  116. 76 Μπετατζή, αύριο η Βουλή έχει την ωραία ταινία του Χιούστον – στη μνήμη του Άλμπερτ Φίνεϊ φαντάζομαι, με τη γνωστή χρονοκαθυστέρηση.

  117. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @115. Λοῦ,
    Ποτέ δὲ φανταζόμουν πὼς μπορεῖ
    τοῦ παραδείσου τὸ πανέμορφο οὐρὶ
    νὰ κατεβάζει τὰ αἰθέρια πέπλα ποὺ φορεῖ
    καὶ σὰν τὶς ἄλλες τὶς γυναῖκες νὰ οὐρεῖ.

  118. loukretia50 said

    O Άλμπερτ Φίνεϋ ήταν και σ΄αυτή την ταινία πολύ καλός
    Big Fish – Τim Burton
    The Story of My Life https://youtu.be/RAvoR20o9s4

  119. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα, πολύ τα χαρηκα τα σχόλιά σας!

    Και όπως λέει και ο Σουρης στη μετάφραση των Νεφελών:

    Κι εγώ θαρρούσα πως ο Ζευς, που τους κακούς βαρεί,. μέσ’ από κάποιο κόσκινο τον κόσμο κατουρεί.

  120. NIKOS NIKOS said

    @113

    Πατριώτη από το Tixas μιας και έχεις σχέση με Σύρο. Δύο ερωτήσεις:
    Πως λέγεται το αλεύρι καλής ποιότητας στη Σύρο;
    Πως λέγεται ο υιός του Νίκου άμα αποδειχτεί καλό παιδί;

  121. loukretia50 said

    117,
    Πόσα απλά και πρακτικά
    -κάποτε ενοχλητικά-
    δεν έχουν σημασία
    όταν παιχνίδια του μυαλού
    σκαρώνει η φαντασία!
    ΛΟΥ
    Γιαυτό και το ονειρικό ουρί, χρείαν δεν έχει να ουρεί!

  122. ΓΤ said

    @117 Σκέφτομαι τη σκηνή; ηδέα ριπίσματα αύρας στας ηβικάς κοιλάδας…

  123. loukretia50 said

    122. από τη Σολομωνική?

  124. loukretia50 said

    (Φιόγκος η ορθογραφία!)

  125. Georgios Bartzoudis said

    57, 59

    # Δι’ αναγνώσεως, τα πάντα και παντού. Από Εκθέσεως και Αρχαίων μέχρι Χημείας και μαθηματικών. Σύμφωνα με αφήγηση …παμπάλαιου φίλου, λίγα χρόνια πιο μπροστά, σε μια από τις δυο φιλοσοφικές σχολές είχε δοθεί ως θέμα Έκθεσης: Πή πορεύει ώνθρωπε! (και όποιος κατάλαβε …τον Κύριον είδε!)

  126. loukretia50 said

    Μια άποψη για τα κοκτέηλ με φωτιστικό οινόπνευμα, από το βιβλίο «Η Μόσχα με βότκα».
    “…Η σκέτη βότκα το μόνο που προκαλεί είναι πνευματική κούραση και άσκοπη ταραχή. Μαζί με κολόνια είναι ένα μικρό καπρίτσιο, αλλά χωρίς κανένα λυρισμό.
    Όμως σ΄ένα ποτήρι «Μύρο της Χαναάν» ή «μαυριδερή αλεπού» – δεν είναι ευγενές ποτό, αλλά έχει bouquet.- βρίσκει κανείς και καπρίτσιο και λυρισμό και μεταφυσικές προεκτάσεις, χάρις στο συστατικό που περιέχει.
    Ποιο είναι αυτό?
    Μα το φωτιστικό οινόπνευμα……. Σ΄αυτό το κοκτέηλ εκτιμάμε την καθαρή γευστική αίσθηση, ενώ μετριάζουμε τις αναθυμιάσεις με κάποιο άρωμα. Σε αναλογία 1:2:1, κάποια μπύρα ή καθαρό βερνίκι για έπιπλα – αραιωμένο. Όποιος πίνει, αισθάνεται να ανθούν μέσα του οι σκοτεινές δυνάμεις και η χοντροκοπιά. «Δεν υπάρχουν ισοδύναμα στον κόσμο των συστατικών’ έλεγαν οι παλιοί αλχημιστές. Γιαυτό μη μπερδεύετε το «Ασημένιο Μυγκέ» με το’Λουλούδι της Γιάλτας» , τουλάχιστον από ηθική άποψη, για να μην αναφέρουμε το bouquet. Το πρώτο αναπτύσσει τη νοημοσύνη, διεγείρει τη συνείδηση, ενδυναμώνει την αίσθηση της δικαιοσύνης. Το «Λουλούδι της Γιάλτας» αποκοιμίζει τη συνείδηση και συμφιλιώνει τον άνθρωπο με τα βάσανα της ζωής ………………………………….
    Με τη σκέτη βότκα διατηρείτε τη λογική και τη μνήμη σας ή απότομα χάνετε και τα δύο μαζί. Με το κοκτέηλ όμως πίνεις 100 γραμ. και κρατάς τη μνήμη, ενώ χάνεις τη λογική σου. Πίνεις άλλα 100 και ω! τι έκπληξη, ξαναβρίσκεις τη λογική αλλά η μνήμη έχει πάει περίπατο.» Η ΜΟΣΧΑ ΜΕ ΒΟΤΚΑ Venedict Erofeev – εκδ.ΒΑΒΕΛ

  127. Γιάννης Ιατρού said

    (115: -> 126:) Βλέπω πως μόλις μπήκε μέσα ο ήλιος, άρχισες να σχολιάζεις πάλι, ε; 🙂

  128. giorgos said

    72. Ἡ Ἑλλάδα ὑπῆρξε τὸ μόνο κράτος τοῦ κόσμου πού δημιουργήθηκε ὑπὸ τὴν ἔννοια μίας συναλλαγματικῆς:ἡ Τουρκία ὤφειλε νὰ πλήρωση πολεμικὲς ἀποζημιώσεις στὴν Ρωσία κατὰ τὸν πόλεμο γιὰ τὶς παραδουνάβιες ἡγεμονίες, τῶν ὁποίων ἕνα μέρος θὰ κατέβαλλε ἡ «Ἑλλάδα» πρὸς ἐξαγορὰν τῆς «ἀνεξαρτησίας» της (βλέπε λεπτομέρειες εἰς Iorga, τόμ. VΙ, σελ. 317-352 καὶ Ἀ. Ἀνδρεάδη, Ἔργα, τόμ. II, 1939, σελ. 334). Κατέβαλαν λοιπὸν οἱ Ἄγγλοι τὸ «δάνειο» κατὰ τοὺς συνήθεις τρόπους (ἀπὸ τὰ 64 συνομολογηθέντα ἑκατομ. δραχμῶν τὰ 40 ἐκρατήθηκαν γιὰ τόκους) στὴν «Ἑλλάδα», ἡ «Ἑλλάδα» στὴν Τουρκία, ἡ Τουρκία στὴν Ρωσία, καὶ ἔμεινε ἔτσι στοὺς Ἄγγλους «ἡ Γῆ» πού ἐχρειάζονταν. Βάσει τῶν τότε μάλιστα «διακανονισμῶν», διατηροῦν οἱ Ἄγγλοι μέχρι σήμερα τελείως δικά τους τσιφλίκια στὴν Εὔβοια. Ὄντως τὸ πρόβλημα τῆς Γῆς ἦταν τὸ ὀξύτερο πού ἀντιμετώπιζαν τότε οἱ Ἄγγλοι στὴν Μεσόγειο, αὐτὴν ἔπρεπε νὰ ἐξασφαλίσουν μὲ κάθε τρόπο, καὶ γι’ αὐτὸ ἀκριβῶς καὶ ὁ «ἐθνικὸς ὕμνος» τῆς Ἑλλάδος ἀρχίζει μὲ τὸ πρόβλημα τοῦτο («πού μὲ βία μετράει τὴν Γῆ»). Σημειωτέον ὅτι ὁ «ἐθνικὸς ποιητὴς» τῆς Ἑλλάδος δὲν ἤξερε νὰ γράφη ἑλληνικά, ὁ δὲ «ἐθνικὸς ὕμνος» ὀφείλεται εἰδικά στὴν δραστηριότητα τοῦ Σπ. Τρικούπη, πρεσβευτοῦ τῆς «Ἑλλάδος» στὸ Λονδῖνο, γαμβροῦ τοῦ Ἀ. Μαυροκορδάτου, ὁ ὁποῖος εἶχε θέσει τότε τὴν «ἀπελευθέρωση τῆς Ἑλλάδος στὴν μεγαλοψυχία τῆς Ἀγγλίας». Ὁ Μαυροκορδάτος ἦταν γόνος μίας παλαιᾶς οἰκογένειας προδοτῶν, τοὺς ὁποίους εἶχαν κυνηγήσει οἱ σουλτάνοι. Ὁ ἴδιος «παραθέριζε» τότε στὴν Πίζα, ἀπ’ ὅπου τὸν ἀνέλκυσαν οἱ Ἄγγλοι. Ἡ ἀδελφὴ τοῦ Μαυροκορδάτου -πού παντρεύθηκε τὸν Τρικούπη- εἶχε καταφύγει μὲ τὸν ἑλλαδικὸ ξεσηκωμὸ τοῦ ’21 στὴν ἀγγλικὴ Πρεσβεία τῆς Κων/πολης. Οἱ παλαιοὶ πρόγονοι τοῦ Μαυροκορδάτου, χονδρέμποροι ἀπὸ τὴν Χίο πού ἀνελίχθησαν ψηλὰ στὴν Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία, ἄφηναν εἰδικὲς ἐντολὲς ἀγωγῆς γιὰ τοὺς ἀπογόνους των, πού τοὺς καθιστοῦσαν καταλλήλους γιὰ παντὸς εἴδους χρήση: «Φρενήρεαιν ἀνδρᾶσιν προσήκει ἀναισθητοῦντας καὶ ἀνοηταίνοντας παρέχειν ἑαυτούς… Ἔστω σοὶ ἀκοινώνητον τὸ ἐμφωλεῦον πάθος… Μὴ οὔσης ἀρετῆς, σχῆμα τι ἀρετῆς ἄμωσγεπως ἐπιπολάζον αἱροῦμαι προτιμᾶσθαι… Παρὰ μὲν τῷ Θεῷ ἡ τῆς ὑποκρὶσεως κιβδηλία ἐβδελυγμένη καὶ βέβηλος… οὒχ’ οὕτω δὲ παρ’ ἀνθρώποις…». Δὲν εἶναι συνεπῶς παράξενο ὅτι οἱ Ἄγγλοι δὲν ἐπεδίωξαν νὰ παίξη ὁ Μαυροκορδάτος προεξάρχοντα ρόλο στὸ νέο κράτος…

    Σημειωτέον ἀκόμη ὅτι ὁ «ἐθνικὸς ποιητὴς» τῆς Ἑλλάδος ἀνῆκε σὲ μιὰ παλαιὴ βενετικὴ οἰκογένεια τῶν Ἑπτανήσων (τὴν οἰκογένεια Bortolani) τὴν ὁποία κατώρθωσε ὁ ἀγγλογαλλικός ἀνταγωνισμὸς στὸ Ἰόνιο Κράτος (βλ. πιὸ κάτω) νὰ διασπάση καί, κατόπιν μίας μεγάλης οἰκογενειακῆς δίκης, μπόρεσαν νὰ πάρουν οἱ Ἄγγλοι τὸν Σολωμὸ στὴν Κέρκυρα καὶ νὰ τὸν κάνουν «ἐθνικὸ ποιητή». Ἡ «ἐθνικοποίηση» τοῦ Σολωμοῦ ἀρχίζει οἱονεί προγραμματικὰ μὲ τὴν ἔκδοση τῆς «Γενικῆς Ἐφημερίδος τῆς Ἑλλάδος», πού εἶναι ἡ πρώτη ἐπίσημη κυβερνητικὴ ἐφημερίδα, διὰ τοῦ Σπ. Τρικούπη. Ὁ Τρικούπης θὰ ὑπάρξη ἀργότερα καὶ συν-γερουσιαστὴς μὲ τὸν σὲρ Ρίτσαρντ Τσώρτς στὴν ἑλληνικὴ Βουλή. Τὸ παράξενο εἶναι ὅτι ἐπιτηροῦν μέν, οὐδέποτε ὅμως ψηφίζουν γιὰ ὁ,τιδήποτε!… (Βλ. π.χ. «Πρακτικὰ τῆς Γερουσίας» 1860-61). Ὁ ἴδιος δὲν εἶχε πατήσει ποτὲ τὸ πόδι του στὴν Ἑλλάδα. Ἀκόμα μεγαλύτερες δυσκολίες ὑπῆρξαν τὴν ἐποχὴ τοῦ Ὄθωνα μὲ τὴν μουσικοποίηση τοῦ «ἐθνικοῦ ὕμνου», πού ἔγινε πάλι ἀπὸ ἑπτανήσιο μουσουργὸ καὶ τοῦ ὁποίου ἡ μουσικὴ ἦταν ἀκατανόητη στὴν ἠπειρωτικὴ χώρα καὶ ἐδημιούργησε μεῖζον πολιτικὸ θέμα. Γενικῶς μὲ ὅλα τὰ «ἐθνικὰ σύμβολα» τῆς Ἑλλάδος ἐπικρατεῖ συσκοτισμὸς καὶ γι’ αὐτὸ μέχρι σήμερα ἀλλάζουν πολὺ εὔκολα σὲ ὅλη τὴν διοικητικὴ φυσιογνωμία τοῦ κράτους.
    Aπό βιβλίο τού Γ.Κ.

  129. loukretia50 said

    127. Αυτοί οι παπαράτσι! Άτιμη φάρα!
    Μέρες λιόχαρες και νύχτες με πανσέληνο, όντως έχω βάρδια στα κεραμίδια! Κόβω κίνηση και παίρνω ιδέες.
    Τις λοιπές μέρες μπορεί ν΄ανοίξω και κανένα βιβλίο!
    Όταν μεγαλώσω- πολύ! – μπορεί να γράψω και κανένα!

  130. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    @63: Κι εγώ το ίδιο! Μου άνοιξε η όρεξη για να ρίξω μια ματιά στο τρίτο (δεύτερο;) βιβλιαράκι του Ιταλού δασκάλου Μαρτσέλο Ντ’Όρτα «Ο Θεός μας έπλασε τζάμπα», με μαργαρίτες θρησκευτικού περιεχομένου. [Αν και όταν το διάβαζα μερικά μου φάνηκαν κατασκευασμένα].

    Ωστόσο, όπως βλέπουμε και από το σημερινό άρθρο, τα γλωσσικά μαργαριτάρια είναι ανεξάντλητα και διαχρονικά. Οπότε:
    – Ιδέα «προς πάντα ενδιαφερόμενον»: Στις μέρες μας, που μεγάλο ποσοστό συνελλήνων έχει κάποια ιδέα από Μαθηματικά-Φυσικοχημεία-Βιολογία, ένα βιβλίο με μαργαριτάρια μαθητών ή/και φοιτητών σ’ αυτά τα πεδία θα είχε εξασφαλισμένη επιτυχία! Ιδού πεδίον δόξης…

  131. ΣΠ said

    Μια άλλη εκδοχή του εθνικού ύμνου.

  132. ΚΩΣΤΑΣ said

    Δεν αποδέχομαι την αντίληψη των παλαιότερων γενεών ότι – δήθεν – η κάθε νέα γενιά είναι χειρότερη από τις παλιότερες, όχι μόνο γλωσσικά αλλά και γενικότερα. Θεωρώ αυτή την αντίληψη ως προϊόν αρτηριοσκλήρωσης. Και οι νέοι μας σήμερα είναι πολύ καλύτεροι από την δική μας γενιά, σε όλα.

    Να θυμίσω (πάλι) κι ένα γλωσσικό λάθος του Σολωμού: «… και διηγώντας τα να κλαις».

    Το ρήμα διηγούμαι δεν έχει ενεργητική φωνή, άρα ούτε ενεργητική μετοχή. Όμως, λάθος διαπραχθέν από μια τόσο μεγάλη προσωπικότητα και συνεχώς επαναλαμβανόμενο, δημιουργεί γλωσσικό δίκαιο. Σήμερα το διηγώντας θεωρείται γραμματολογικά σωστό.

  133. Πέπε said

    #130:
    Το πρώτο (που ήταν και το πρώτο του είδους που διάβασα, αρκετά μικρός) μου είχε φανεί ξεκαρδιστικό. Από το δεύτερο και μετά βρήκα ότι είτε είναι φτιαχτά, είτε γνήσια αλλά όχι πετυχημένα. Από τότε έχω δει σκόρπια (όπως π.χ. εδώ) και διάφορα άλλα τέτοια μαργαριτάρια, κι έχω γενικώς ξενερώσει με το είδος. Δεν ξέρω αν ξαναδιαβάζοντας το πρώτο του Μαρτσέλο ντ’ Όρτα θα μου φαινόταν κι αυτό, πια, όπως τα επόμενα.

    Εν πάση περιπτώσει, μην ξεχνάμε ότι ένας μαθητής που έχει συνείδηση ότι δεν ξέρει τίποτα μπορεί να το ρίξει και επίτηδες στο σορολόπ. Κάθε εξτραβαγκάντσα που διαβάζουμε, υπό τον όρο ότι δεν είναι φτιαχτή, δε σημαίνει ότι αποτελεί οπωσδήποτε γνήσια προσπάθεια να πετύχει κάνα σωστό στην τύχη. (Για παράδειγμα, μαθητής 3ης Γυμνασίου μού είχε πει «κύριε, έχω σκαλώσει στον επίλογο». Του λέω, τι να σου κάνω, τέτοια ώρα δεν μπορώ να σε βοηθήσω. Και μου έγραψε, ως φινάλε για τη διαφορετικότητα ή κάποιο τέτοιου είδους θέμα, «κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα». Προφανώς δεν ήλπιζε ότι είναι σωστό!)

  134. loukretia50 said

    133. Aν η έκθεση για τη διαφορετικότητα ήταν πολύ καλή, αν οι απόψεις του εξέφραζαν μια αισιόδοξη άποψη για την ομαλή ένταξη και αποδοχή, τότε μια χαρά θα ταίριαζε ο επίλογος!
    Και στην αντίθετη περίπτωση θα ήταν ειρωνικός.
    Νομίζω είχε φαντασία τελικά το παιδί.

  135. Μαρία said

    132
    Είναι της λαϊκής γλώσσας αυτές οι μετοχές. Πολύ συνηθισμένη η μετοχή ερχόντας.
    Ο Τριανταφυλλίδης αναφέρει εκτός απ’ το διηγώντας, συλλογιώντας σε Εφταλιώτη, ονειρεύοντας σε Παλαμά και φοβώντας σε Ποριώτη.

  136. loukretia50 said

    132. Έχω συναντήσει σίγουρα το «καταριώντας».

  137. ΣΠ said

    135
    Περίεργο που ο Νικοκύρης δεν έχει γράψει σχετικό άρθρο.

  138. Ο Σαββόπ. στο Μακρύ Ζεϊμπέκικο γράφει: Η σύμβασή τους διαιστάνθηκε σ’ αυτόν μιαν άλλη απειλή.

  139. Nestanaios said

    70. Όταν πονάει η ψυχή δεν κάνει διακρίσεις σε παυσίπονα φάρμακα.

    72. Ίσως να έχει γίνει μετάφραση από άλλη γλώσσα.

    128. Αυτά έβλεπε ο Κάλβος και κράτησε αποστάσεις.

  140. Σας έπιασε πρεμούρα
    να γράφετε για ούρα
    ή μήπως είστε σούρα ;
    μην έχετε φαγούρα ;
    Ελα μωρή παικτούρα
    για φάε λίγα μούρα
    γιαούρτι απ’ τη βεδούρα
    να φύγει η λιγούρα

    ….

    Νοσοκόμα απ’ την γλίστρα
    καθαρίζει την ταΐστρα
    που της είπε η μοδίστρα
    οτιμίστα ντι σινίστρασ

  141. # 140, τελευταίος στίχος

    ξέφυγε ένα σίγμα
    και χάθηκε το στίγμα

  142. loukretia50 said

    …ο καθένας ό,τι έχει, όσο αξίζει, όσο αντέχει

    Μάνος Χατζιδάκις https://youtu.be/OLktcXUkGuw

  143. Από τα πιο συμπαθητικά μου έχω ακούσει (εκτός όσων έχω δει με τα μάτια μου), χρόνια πολλά στο επάγγελμα, το είδε ο άντρας μου διορθωτής πανελληνίων στον προγραμματισμό. Είναι γνωστό πως τα παιδιά υποχρεώνονται να παραμείνουν αρκετή ώρα στην αίθουσα προτού να έχουν το δικαίωμα να δώσουν το γραπτό τους. Μαθητής λοιπόν γράφει:
    «Θα νομίζετε τώρα ότι είμαι κακό παιδί, αλλά δεν με ενδιαφέρουν οι σπουδές και δεν έχω προετοιμαστεί» κ.λ.π.3-4 σειρές απολογίας. Και μετά «από εδώ και μπρος το γραπτό μου δεν έχει ενδιαφέρον». Και αρχίζει να γράφει «χιονίζει» με κόμμα και ξανά «χιονίζει» για σελίδες, σελίδες με ωραία στρωτά γράμματα να περάσει ο χρόνος. Στην τελευταία σειρά της τελευταίας σελίδας ολοκληρώνει με «ε, δε μπορεί θα το στρώσει!»

  144. Ιάκωβος ο Αδελφόθεος said

    Καλησπέρα σας από Ιλλινόϊ,

    Παρακαλείται ο γνωστός οπαδός του ΠΑΟΚ κ. Gpoint (140 + 141), να βγεί και να μάς πεί γιατί αυτοί οι ηλιοκαμμένοι οπαδοί του ΠΑΟΚ από την Ζάμπια προπηλακίζουν έναν Αφρικανό οπαδό του Άρη, ενόψει του Θεσσαλονικιώτικου ντέρμπυ της Κυριακής στην Τούμπα (7.30 μ.μ.)

    Με την ευκαιρία, για όσους θέλουν να πάνε ταμείο την Κυριακή το βράδυ, το Επιτελείο μας έχει να προτείνει κάτι σίγουρο: Άς παίξουν άφοβα «ξερό διπλό» τον Άρη, γιατί ο ΠΑΟΚ δεν έχει τύχη ούτε κάν για το Χ. Αυτή την στιγμή που μιλάμε, το Στοίχημα δίνει 11 ευρώ στο διπλό του Άρη, καθόλου κακή μπάζα για όσους συνταξιούχους αναγνώστες θέλουν να πάρουν χωρίς κόπο μιά σοκολατίτσα στα εγγονάκια τους. Μόνο βιαστείτε να ποντάρετε στο διπλό, γιατί μέχρι την Κυριακή θα πάρουν κι άλλοι χαμπάρι ότι η κωλοφαρδία του ΠΑΟΚ τελείωσε και μοιραία η απόδοση του Άρη θα πέσει αισθητά

  145. Μαρία said

    136
    Βέβαια. ‘Οπως και το στοχάζοντας στη Γυναίκα της Ζάκυθος.

  146. loukretia50 said

    145. και «Αφουγράζοντας τη Μεσόγειο» – ρεσιτάλ πιάνου

  147. loukretia50 said

    146. γκρρρ!

  148. 120,
    Φοβάμαι ότι δεν ξέρω τις απαντήσεις (λόγω μικρής σχέσης με την Σύρο), αλλά μια προσπάθεια:
    – Συρμιγδάλι; (Το σιμιγδάλι έχει καπαρωθεί.)
    – Καλονικίδης; (Είχα συμμαθητή μ’ αυτό το επώνυμο.)

  149. sarant said

    135-κτλ

    Κάπου έχω μαζέψει κι εγώ μερικά ακόμα τέτοια, ένα σκέφτοντας του Σκαρίμπα, ένα άλλο του Βάρναλη, πρέπει να γράψω.

  150. Η γιαγιά μου μου έμαθε ένα κόλπο, όταν μου ζητάνε συγγνώμη για κάτι που έκαναν να μπορώ να ξεχωρίσω αν η συγγνώμη είναι αληθινή ή…προσποιητή, διερευνητική κ.λ.π. Ξαναφέρνω τον ίδιο στην ίδια θέση με πολύ ελαφρότερο τρόπο και βλέπω αν θα επαναλάβει ή όχι την συμπεριφορά του για την οποία ζήτησε ή προσποιήθηκε πως ζήτησε συγγνώμη. Τόσο απλό.

  151. loukretia50 said

    «Οι πελάτες του Ντάνος Αρτοποιήματα στην Σύρο διακρίνουν στα ράφια φραντζόλες ψωμιού με ετικέτα που αναγράφει «ΨΩΜΙ ΜΕ ΑΛΕΥΡΙ ΒΙΟΛΟΓΙΚΗΣ ΚΑΝΑΒΗΣ»
    https://cyclades24.gr/2018/11/psomi-kanabis-syros/

    Λέτε?

  152. 144 Νονέ ο κολλητός μου με βια μετράει την πρόβλεψη που του φέρνει μίαν ψυχικήν ανωμαλίαν και προβλέπει ότι το γήπεδο Κλεάνθης Βικελίδης θα γίνει το κενοτάφιον όλων των αδηφάγων Αρειανών!

  153. 151 «Σύρος: Σύλληψη 31χρονου για μικροποσότητα κάνναβης»
    Την ήθελε για σπιτικά κουλούρια!

  154. loukretia50 said

    153. μαστουροκούλουρα! όπως Ολλανδία – με τα κεκάκια!

  155. Πέπε said

    @151:
    Γενικά έχει γεμίσει ο τόπος με διάφορα προϊόντα κάναβης, και ιδίως μάλιστα βιολογικής. Μετά από το φαγόπυρο, το γκότζι μπέρι, τη ζέα κλπ. είναι η σειρά της κάναβης να μεσουρανήσει για λίγο. Μετά θα έρθει κάτι άλλο.

    Αλλα΄ρε παιδί μου, τι διατύπωση είναι αυτή;«Διακρίνουν», «με ετικέτα», «αναγράφει». Σα να σου λένε «πήγαινε από δω εκεί» και να διαλέγεις όλα τα κατσάβραχα και τις λακούβες ενώ έχει ίσιο δρόμο δίπλα.

  156. Πέπε said

    Μπα, δεν είναι μαστουροκούλουρα. Από όσες συσκευασίες προϊόντων έχω κοιτάξει, φαίνεται πως είναι υποχρεωτικό να έχει κάτω από 2% τετραϋδροκαναβινόλη (αυτό που θα λέγαμε χασισίνη ή ακουστίνη) και να αναγράφεται ευκρινώς. Διάβασα δε ότι για να την ακούσεις συνήθως η περιεκτικότητα είναι άνω του 15% και φτάνει μέχρι και πολύ παραπάνω (40, 60, δε θυμάμαι, πολύ πάντως). Άρα θα πρέπει να φας φουρνιές ολόκληρες, με πιθανό αποτέλεσμα να πας πρώτα από λουκουμοθάνατο, που λέει κι ο Καραγκιόζης (υπερβολική δόση τρπφής!!) πριν την ακούσεις.

  157. loukretia50 said

    155. Άραγε η κάνναβη που χρησιμοποιούν είναι… απενεργοποιημένη?
    Δηλαδή μόνο γεύση και δεν έχει καμιά άλλη
    επίδραση, ας πούμε να προκαλεί ευεξία?
    btw,
    φίλη της μητέρας μου – 90 φεύγα – είχε όλες τις γλάστρες θαλλερότατες, λόγω καναρινιών.
    Δεν έκανε κουλουράκια όμως.

  158. loukretia50 said

    156. Απάντησες πριν σε ρωτήσω! Προχώ η πόρσε!
    κι εσύ βεβαίως – βεβαίως!

  159. cronopiusa said

    Εθνικός Ύμνος (Μετρική και Μουσική Ανάλυση)

    Εθνικός Ύμνος / Φραγκοσυριανή

  160. Γιάννης Κουβάτσος said

    Και ο Ρίτσος έχει δώσει τον τίτλο «Και διηγώντας τα» σε ένα από τα ποιήματα της αρχαιόθεμης συλλογής «Επαναλήψεις»:

    ΚΑΙ ΔΙΗΓΩΝΤΑΣ ΤΑ

    «Έτσι που ξέπεσαν οι ανθρώποι, οι ιδέες, οι λέξεις, μήτε πια που νοιαζόμαστε
    για παλιές ή για πρόσφατες δόξες, για βιογραφίες του Αριστείδη· κι αν κανένας
    κάνει καμιά φορά να θυμηθεί τους Τριακοσίους ή τους Διακοσίους, μεμιάς οι άλλοι
    τον σταματούν με περιφρόνηση, ή σκεπτικισμό τουλάχιστον. Μα κάποιες ώρες σαν και τούτες,
    που ξανοίγει ο καιρός, — μια Κυριακή, σε μια καρέκλα, κάτω απ’ τους ευκάλυπτους,
    μέσα σε τούτο το αδυσώπητο φως, — μια μυστική νοσταλγία μάς κυριεύει
    για τις παλιές λαμπρότητες — κι ας τις λέμε φτηνές. Σαν ξεκινούσε η πομπή με τα χαράματα —
    ο σαλπιγκτής μπροστά και πίσω τ’ άρματα κατάφορτα κλώνους μυρτιάς και στεφάνια,
    ύστερα ο μαύρος ταύρος, παραπίσω οι έφηβοι με υδρίες κρασί και γάλα
    για τις σπονδές των νεκρών, κι ωραίες φιάλες με αρώματα και λάδι —
    Μα πιότερο θαμβωτικό, στο τέλος τέλος της πομπής, ντυμένος ολοπόρφυρα,
    ο άρχοντας των Πλαταιών, που ολοχρονίς δεν του επιτρέπονταν
    ν’ αγγίξει σίδερο και να φορέσει άλλο από άσπρα, τώρα, στα ολοπόρφυρα
    και με μακρύ σπαθί στη μέση, να διασχίζει μεγαλόπρεπα την πολιτεία
    κρατώντας μιαν υδρία απ’ τα δημόσια σκεύη, ώς τους τάφους των ηρώων.
    Κι όταν,
    μετά το πλύσιμο των επιτάφιων στύλων και τις πλούσιες θυσίες, εσήκωνε
    το κύπελλο με το κρασί και χύνοντάς το στους τάφους, απάγγελνε:
    «Παρουσιάζω το κύπελλο τούτο στους γενναιότατους άντρες, που πέσανε
    για την ελευθερία των Ελλήνων», — ρίγος μέγα διαπερνούσε τους γύρω δαφνώνες·
    ρίγος που ακόμη ώς τώρα διαπερνά τα φύλλα ετούτων των ευκάλυπτων
    κι αυτά τα μπαλωμένα ρούχα, τα πολύχρωμα, τ’ απλωμένα στο σκοινί της μπουγάδας.»

  161. Alexis said

    #151: «…με πρώτη ύλη, αλεύρι από Θεραπευτική Κάνναβη.»

    Ντάξει… το τερμάτισαν…

  162. loukretia50 said

    Νομίζω ότι πέρα από τη θυμηδία που προκαλούν συνήθως τα μαργαριτάρια, είναι σημαντικό οι δάσκαλοι να τα βλέπουν με κατανόηση και αγάπη και να μην τα κραδαίνουν περιπαιχτικά σε κάθε ευκαιρία στην τάξη και όχι μόνο.
    Να βοηθούν τα παιδιά να καταλάβουν γιατί κάτι που έγραψαν δεν είναι σωστό, να ρωτάνε τι θάθελαν να πουν και να τους εξηγούν πως θα μπορούσαν να το εκφράσουν καλύτερα.
    Αναρωτιέμαι πόσο συχνά γίνεται αυτό.

  163. Alexis said

    #156: 0,2% βρε για την βιομηχανική, θα μας πάνε μέσα! 😆
    Άνω του 0,2% για την φαρμακευτική, αλλά με αυστηρούς όρους και απόλυτα ελεγχόμενες συνθήκες.

    #157: Έτσι κι αλλιώς το αλεύρι φαντάζομαι ότι θα γίνεται από τους σπόρους οι οποίοι δεν περιέχουν THC.
    Η τετρα-υδροκανναβινόλη (THC) περιέχεται μόνο στα φύλλα και μάλιστα στα λεγόμενα «βράκτεια», αυτά δηλαδή που είναι ακριβώς κάτω από το θηλυκό άνθος.

  164. Κουτρούφι said

    Μελοποίηση του Ύμνου από το Νίκο Ξυδάκη, από το δίσκο «Προς Τον Κύριον Γεώργιο δε Ρώσση», 1990. Επιλέγονται στροφές που αναφέρονται στον απαγχονισμό του Πατριάρχη Γρηγορίου Ε.

  165. sarant said

    Μαστουροκούλουρα, λουκουμοθάνατος, ωραία!

  166. Πέπε said

    @163:
    Ναι, 0,2%.

  167. Ιάκωβος ο Αδελφόθεος said

    Καλησπέρα σας και πάλι από Ιλλινόϊ,

    Επειδής αντιλαμβάνομαι ότι οι περισσότεροι σχολιασταί αερολογούν ή περί άλλα τυρβάζουν, καταγράφω μερικές ΣΚΟΡΠΙΕΣ αλήθειες για τον Διονύσιο Σολωμό, που ουδέποτε θεώρησε καλό να μάς αποκαλύψει ο κ. Σαραντάκος στα 10 χρόνια λειτουργίας του Ιστολογίου του…

    1) Η «Ανέμη» αρνείται πεισματικά να μάς προσφέρει για δωρεάν κατέβασμα το μνημειώδες έργο του Κώστα Καιροφύλα «Ο άγνωστος Σολωμός» (1927), όπου περιέχονται εκπληκτικές λεπτομέρειες για την ζωή του ποιητή, που δεν πρέπει με τίποτα να μάθουν τα σκολιαρόπαιδα του Ρωμέικου. Θα αναρτήσω μία μόνο από αυτές τις λεπτομέρειες, όπως την αποκαλύπτει ο Βάρναλης στο περίφημο βιβλίο του «Αισθητικά – Κριτικά – Σολωμικά»: Ο υπηρέτης του Σολωμού, Γιακουμάκης Κάνδηλας, τον έκλεβε συστηματικά και πιθανώτατα είχε κλέψει και πολλά ποιήματά του (για να τα πουλήσει σε κλεπταποδόχους), με αποτέλεσμα να μή τα βρεί ο ελληνόψυχος Πολυλάς

    Υπόψιν ότι ο Κώστας Καιροφύλας ήταν παντρεμένος με την Αγγελική Τζέν, ανεψιά του Δημητρίου Σολωμού (αδελφού του ποιητού) και είχε στα χέρια του ένα σωρό οικογενειακά ντοκουμέντα. Υπόψιν επίσης ότι ο αυτός Καιροφύλας υπήρξε επιφανές μέλος του «Ναζιστικού Κόμματος Ελλάδος» (Αρχηγός ο θείος της Μελινάρας, Γεώργιος Μερκούρης) και επί 4ης Αυγούστου είχε φυλακιστεί με την κατηγορία ότι προσεπάθησε να ανατρέψει τον μπαρμπα-Γιάννη Μεταξά, επειδής ήτο αγγλόφιλος και ουχί γερμανόφιλος!.. Επί Κατοχής, ο Καιροφύλας εργάστηκε ως έμμισθο όργανο της Ιταλικής Προπαγάνδας

    2) Κάτι εκπληκτικό που αποκαλύπτει ο Βάρναλης στο ως άνω βιβλίο του είναι η αλητεία του Πολυλά να λογοκρίνει (για Εθνικούς Λόγους!.. ) την διάσημη φράση του Σολωμού «Κλείσε μέσα στην ψυχή σου την Ελλάδα κλπ»

    ΕΡΩΤΩ τον δημοδιδάσκαλο κ. Κουβάτσο: Γνώριζες, κύρ Γιάννη μου, για την λογοκρισία αυτή του Σολωμικού στίχου; Κι αν την γνώριζες, την δίδαξες ποτέ στα σκολιαρόπαιδά σου;

    3) Επίσης εντυπωσιακή είναι η αποκάλυψις του Βάρναλη για την λογοκρισία που άσκησε ο Πολυλάς στην «Γυναίκα της Ζάκυθος» (δεν την περιέλαβε στην θρυλική 1η έκδοση των «Ευρισκομένων του Σολωμού», Κέρκυρα 1859) γιατί εθίγοντο ωρισμένες αριστοκράτισσες της Ζακύνθου. Επίσης η αποκάλυψις ότι ο Σολωμός είχε απαρνηθεί τον «Ύμνο στην Ελευθερία», διαγράφοντας ολόκληρες στροφές και γράφοντας δίπλα την λέξη «ΣΚΑΤΑ»!.. Κι όμως, ο αντισημίτης Ιάκωβος Πολυλάς τις δημοσίευσε αυτές τις στροφές, διασώζοντάς τες από την λήθη!..

    4) Τέλος, όπως έχει αποκαλύψει στην «Ελευθεροτυπία» (Ιούλης 2010) ο γνωστός δωδεκαθεΪστής συγγραφέας Αλέξανδρος Ασωνίτης, η θρυλική μητέρα του Σολωμού, Αγγελική Νίκλη, ΔΕΝ ΠΑΡΕΣΤΗ στην κηδεία του Μεγάλου Τέκνου της, διότι της το είχε απαγορεύσει ο ίδιος ο Διονύσιος Σολωμός, που την μισούσε θανάσιμα τα τελευταία 25 χρόνια της ζωής του, λόγω των κληρονομικών…

  168. Γιάννης Κουβάτσος said

    152:Προφανώς και είναι αυτός ο σωστός τρόπος αντιμετώπισης του μαθητικού λάθους. Παλιότερα το λάθος, και δη το σοβαρό, αντιμετωπιζόταν από τον εκπαιδευτικό ως έγκλημα καθοσιώσεως και είχε ως συνέπεια τη λεκτική (και όχι μόνο) διαπόμπευση του ατυχούς μαθητή. Σήμερα το λάθος είναι ένα χρήσιμο εργαλείο στην προσπάθεια για την κατάκτηση της γνώσης. «Αγαπάμε τα λάθη μας, δεν τα φοβόμαστε, μας βοηθάνε να μάθουμε» είναι βασική αρχή της διδασκαλίας και ελπίζω να την ενστερνίζονται όλοι οι συνάδελφοι. Είναι εντυπωσιακό το πόσο λύνονται, πόσο χαλαρώνουν τα παιδιά, πόσο απελευθερώνονται και βελτιώνονται, όταν διαπιστώνουν ότι η απενοχοποίηση των λαθών δεν είναι κενός λόγος αλλά μέθοδος εργασίας μέσα στην τάξη.

  169. Μαρία said

    https://cannavico.gr/

  170. Γιάννης Κουβάτσος said

    Προφανώς, Βάτμαν, το γνωρίζω, αφού ασχολούμαι με το έργο του Σολωμού. Αυτό το «ό,τι άλλο» είναι όλη η ουσία. Και γιατί να το κρύψω από τα μαθητούδια μου; Δεν έχουμε χούντα, ούτε φοβόμαστε τον πέλεκυ του μαντρόσκυλου επιθεωρητή. Έχουν πολλές ελευθερίες οι εκπαιδευτικοί σήμερα και μπορούν να πάρουν πολλές πρωτοβουλίες, δεν είναι πια τα φοβισμένα ανθρωπάκια των δικών μας και παλαιότερων μαθητικών χρόνων. Οπότε δεν χρειάζεται να ρωτάς συνέχεια αν τολμάμε. Τολμάμε.

  171. loukretia50 said

    Κανναβούκις…
    (απόσπασμα)
    ……………………
    Μα όταν πέρασαν τα χρόνια
    ανακάλυψε μεμιάς
    πως του έλλειπαν τα θεία
    κουλουράκια της μαμάς

    Παρευθύς πάει κι αγοράζει
    υλικά κι ένα γουδί
    Κουλουράκια ετοιμάζει
    με απίστευτη σπουδή

    Νοιώθει μίαν ευφορίαν
    Ω! τι γεύση θεϊκή!
    Ω! τερπνήν παρηγορίαν
    που ως τώρα αγνοεί

    Μέχρι που ανακαλύπτει
    Το μεγάλο μυστικό
    Το αλεύρι το αθώο
    Ήταν μαστουρωτικό
    ΛΟΥ
    Αμαρτία που δε γνωρίζει
    αμαρτία δε μετρά
    τώρα πια θα ξεχωρίζει
    ποιά είναι τα πονηρά

  172. Πέπε said

    @170

    Εξ αφορμής αυτού του σχολίου, να πω ότι δεν ξέρω μεν πώς είναι στην Πρωτοβάθμια (που οι γονείς έχουν πιο έντονη παρουσία), αλλά σε γενικές γραμμές τολμάμε χωρίς καν να χρειάζεται ιδιαίτερη τόλμη – δεν έχεις πολλά να ρισκάρεις. Αυτό που χρειάζεται λίγη περισσότερη τόλμη, και δεν εξαρτάται από τις επίσημες ή άρρητες γραμμές της κάθε εποχής, είναι να τσαλακωθείς: να πεις «δεν ξέρω αυτό που με ρωτάς», «δεν ήξερα αυτό που μας είπες», να παραδεχτείς ένα λάθος, να το διακωμωδήσεις. Να παραχωρήσεις στα παιδιά τον έλεγχο πάνω σε κάτι που παραδοσιακά θεωρείται ασφαλέστερο να το ελέγχεις ο ίδιος. Να ζητήσεις συγγνώμη.

    Δηλαδή πράγματα που και στην έξω ζωή θέλουν κάποια τόλμη.

    Πάντως, σε επίπεδο γαργαλιστικών ταμπού δεν ισχύουν επ’ ουδενί αυτά που μπορεί να θυμούνται οι παλιότεροι από τα δικά τους μαθητικά χρόνια. Για παράδειγμα: σε τάξη ΕΠΑΛ, όπου κατά τεκμήριο κανείς δεν είχε υπάρξει σπουδαίος μαθητής στο Γυμνάσιο, για κάθε όνομα ποιητή που αναφερόταν, και ιδίως αν άρχιζε από Κα- (Καρυωτάκης, Καββαδίας…), κάποιος θα βρισκόταν να ρωτήσει «αυτός που ήταν γκέι;». Παναπεί, μπορεί να μην είχαν ακούσει τίποτε άλλο αλλά αυτό το είχαν ακούσει, έστω και λίγο κουτσά.

  173. Πέπε said

    171:
    Η πάσα του Νικοκύρη στο 165 ήταν, νομίζω, για σένα!

  174. Πέπε said

    Υπάρχει και μια απίθανη ταινία με μια αγαθή γιαγιούλα που μετά από μια σειρά συμπτώσεων φτάνει ν’ ανοίγει επιχείρηση με μαστουροκούλουρα και κάνει γκραν σουξέ, μπλέκει με τα κυκλώματα, γίνεται μεγαλοντίλερ κλπ..

  175. loukretia50 said

    173. μαστουροκουλουρόμπαλα!

  176. Γιάννης Ιατρού said

    Ο Τζακ, μόνο το «Ο Σολωμός χωρίς παρωπίδες» (2016) του Γιάννη Λάζαρη (αυτόν, του γνωστού ιστότοπου) δεν μας ανέφερε. Σίγουρα θα είναι της αρεσκείας του ως ανάγνωσμα, κι όχι μόνο επειδή συχνά αντιγράφει το «αποκαλυπτικό» ύφος γραφής του συγγραφέα.

  177. loukretia50 said

    Aπίθανη ταινία! Και η φοβερή πρωταγωνίστρια στη» Βέρα»
    Saving Grace (2000)

  178. Ιάκωβος ο Αδελφόθεος said

    Αγαπητέ μου κ. Ιατρού (176), σε συγχαίρω γιατί γνωρίζεις την ύπαρξη αυτού του σκανδαλοθηρικού βιβλίου (κατεβάστε ΕΔΩ) του δωδεκαθεϊστού + αντισημίτη Γιάννη Λάζαρη (επί χρόνια αρθρογράφου στον «Δαυλό»). Ο Λάζαρης προσπαθεί να αποδείξει τα γνωστά (από τον Ηλία Πετρόπουλο) περί Εβραίου κόντε Νικολάου Σολωμού, αλλά γράφει κι ένα σωρό άλλες παλαβομάρες…

    Με κορυφαία όλων ότι η ελληνόψυχη μητέρα του Εθνικού μας Ποιητή, Αγγελική Νίκλη, ήτο Σλάβα της Μάνης!.. Έλεος, κύριε Λάζαρη…

  179. Pedis said

    κάποιοι υποψήφιοι είχαν ζητήσει διευκρινίσεις για τις λέξεις «αρωγή» και «ευδοκίμηση».

    τελικά, είχαν δοθεί διευκρινίσεις; Αν όχι, τότε επρόκειτο για σαφή περίπτωση κακοήθειας από την επιτροπή θεμάτων (αφού έχουμε να κάνουμε με θέμα έκθεσης και όχι με κουίζ).

    —-

    Υπάρχει πουθενά κάποια συλλογή των θεμάτων της έκθεσης (των τελευταίων εκατό ή έστω πενήντα ετών) στα οποία διαγωνίζονταν οι τελειόφοιτοι μαθητές στις εισαγωγικές εξετάσεις στις διάφορες σχολές;

    Έτσι για να δούμε τι στο καλό τους ζητούσαν να ξέρουν να παρουσιάσουν ως προιόν της σκέψης τους (ή καλύτερα, ως παραπροιόν της εκπαίδευσής τους ή/και των φροντιστών).

  180. 179,
    Βρήκα εδώ μια λίστα με όλα τα θέματα από το 1975.
    Τσέκαρα το θέμα του 1978 (που έδωσα εισαγωγικές) και είναι σωστό!

  181. loukretia50 said

    Όταν αποκοιμήθηκε κι ο τελευταίος φίλος,
    αγάλι αποσυρθήκαμε κλείνοντας το πισί!

    Καληνύχτα!

  182. loukretia50 said

    Δεν είναι από τα «πονηρά» αλλά πάνε με τον καφέ των πρωινών

  183. Μαρία said

    180
    Το ’68 έπεσε αυτό «Ουκ έστιν ουδέν ατυχίας ανθρωπίνης παραμύθιον γλυκύτερον εν βίω τέχνης» , έγινε η σφαγή των νηπίων λόγω παραμυθίου κι έτσι το θυμάμαι, ενώ δεν θυμάμαι τι έπεσε σε μας.

  184. Γς said

    Ου να μου χαθούνε!

    Οχι πως μ ενδιέφεραν ποτέ οι προγνώσεις καιρού, αλλά σήμερα υποτίθεται ότι θα ήμασταν θαμμένοι στα χιόνια 10-15 βαθμούς πτώση της θερμοκρασίας.
    Μέχρι και για τη χειρότερη κακοκαιρία της 15ετίας λέγανε.

    Πεντέμισι η ώρα το πρωί και 14 βαθμοί η θερμοκρασία.

    Ου να μου χαθούνε!

  185. Γς said

    184:

    Διαβάζω

    «Προ των πυλών η πιο «τυφλή» κακοκαιρία των τελευταίων 15 ετών»

    Η Ωκεανίς; Είδωμεν

    Και πιο κάτω ο Γιάννης Καλλιάνος [Μαθηματικός Msc , Μετεωρολόγος και υποψήφιος βουλευτής με τον Μητσοτάκη, όπως λέει στη σελίδα του]

    «Προφανώς, εμείς οι Μετεωρολόγοι που είμαστε μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού λόγω της συνεχούς και πολυετούς παρουσίας μας στα ΜΜΕ, είμαστε νυχθημερόν πάνω από τους υπολογιστές μας «κυνηγώντας» τη σωστή ανάλυση ώστε να είστε και εσείς έγκαιρα, σωστά και αναλυτικά ενημερωμένοι.

    Καλώς ή κακώς, στη συγκεκριμένη μεταβολή του καιρού κάποιοι από εμάς θα δικαιωθούν, κάποιοι ακόμη και θα εκτεθούν. Πιστέψτε με όμως, κανείς δεν θα φταίει αν εκτεθεί και κάνεις δεν θα είναι τόσο δεινός προγνώστης εάν επαληθευτεί. Είναι τόσο δύσκολη η προσεχής κακοκαιρία που ουσιαστικά εμείς οι Μετεωρολόγοι μένουμε αβοήθητοι από τα προγνωστικά μοντέλα και πλέον πάμε σχεδόν στα τυφλά για να περιγράψουμε τον καιρό των επόμενων ημερών.

    Η κατάσταση μοιάζει με αεροπλάνο που έχει χάσει όλα του τα όργανα, έξω επικρατεί συγκλονιστική κακοκαιρία, μηδενική ορατότητα και που καλείται ο πιλότος να προσγειώσει το αεροπλάνο με το μάτι, με μοναδικό σύμμαχο την εμπειρία του και χωρίς ασφαλώς να υπάρξει καμία ανατάραξη ώστε να αγχωθούν οι επιβάτες.»

    Τόσο ωραία!

  186. Theo said

    @180:

    Καλημέρα!

    Το 1975, στον Φιλολογικό Κύκλο, το θέμα ήταν: «Πᾶσι χαλεπὸν ἁδεῖν, δηλαδή είναι δύσκολο να αρέσει κανείς σε όλους. Είναι όμως απαραίτητο;»

  187. # 184

    Ετσι είναι Γς, τηλεορασιοποιείται η ζωή μας, το βλέπεις και σ’ αυτόν εδώ τον χώρο… τρομολαγνεία, οφθαλμοπορνεία και μεγαλοποιήσεις πουλάνε, δες τον Ιλι(θι)νόη και τις κάθε τόσο «συνταρακτικές αποκαλύψεις», τις αναφορές του σε κάθε βρώμικη λέξη, δήθεν τυχαία, και πόσο ανεβάζουν την αναγνωσιμότητα -όπως ο ίδιος ισχυρίζεται-, πρέπει κάθε εκπομπή να έχει την απαραίτητή της «γλάστρα» – ν’ αφήνει ένα σχόλιο πολύ χαριτωμένο που εκθειάζουν οι κλακαδόροι- αυτό ζητάει το κοινό και το κοινό καθοδηγεί και δεν καθοδηγείται όταν του κάνεις τα χατήρια.Το κάνει αθόρυβα και δεν το καταλαβαίνεις εύκολα.
    Ολα αυτά είναι συνέπειες της περιόδου της χούντας όταν απαγορεύτηκε η σκέψη – μιλούσαν τα γαλλόνια- και κανείς δεν το κατάλαβε. Τόχω ξαναγράψει, με δυο φράσεις κλισέ έγινε η μεταστροφή και ποτέ δεν υπήρξε αποχουντοποίηση. Δυστυχώς και η π.φ.α., όπως και οι προηγούμενες κυβερνήσεις, προτίμησε τα οφέλη των χουντικών συνηθειών από την αλλαγή τους- ίσως δεν είχε την δύναμη να τα αλλάξει. Δύναμη ή θέληση, η επιλογή είναι θέμα πολιτική τοποθέτησης, δεν με αφορά, το αποτέλεσμα μετράει
    Η Χούντα το τρίπτυχο του απλού ανθρώπου, το…ραδιοφωνικό. «ό,τι πει ο παπάς, ο γιατρός κι ο δάσκαλος» το μετάτρεψε σε…τηλεοπτικό «στρατηγέ μου, θεέ μου, γιατρέ μου» πετώντας στην άκρη τον δάσκαλο, η μόρφωση πια γινότανε από την τιβί. Ηταν νωρίς για τα έθιμα του κόσμου οι γλάστρες και κάθε τόσο έβγαινε ο ίδιος ο Παπαδόπουλος να διδάξει το πόπολο με απίστευτες ελληνικούρες ποντάροντας στη φεστιβαλική κρίση του κοινού -ό,τι δεν καταλαβαίνω μάλλον αριστούργημα θα είναι, τακτική που ακολουθούν με επιτυχία και σήμερα, Μπογδάνοι, Μπουμπούκοι και άλλοι.Τον δάσκαλο τον έφαγε το μαύρο σκοτάδι, η σύγκρισή του με τον υδραυλικό ήταν εις βάρος του, ο υδραυλικός- ανοχύρωτο επάγγελμα τότε-έβγαζε περισσότερα και πιο άκοπα και τον κορόϊδευε. Οι στρατιωτικοί μισούσαν πάντα την μόρφωση.
    Θυμάμαι τον μακαρίτη τον πατέρα μου να προσπαθεί να καταλάβει τι έλεγε ο δικτάτορας στο χαζοκούτι. Πήγα κι έκλεισα τον ήχο παρά τις διαμαρτυρίες του. Στο ένα λεπτό χαμογέλασε, στα δύο ξεκαρδίστηκε από τις γκριμάτσες και τις κινήσεις της γραφικής καρικατούρας που παρίστανε τον πρωθυπουργό, κατάλαβε. Σήμερα ξεφυτρώνουν παντού καρικατούρες και γλάστρες, ύδρα λερναία η κοινωνία μας και υπάρχουν οιοφθαλμοπόρνες γλάστρες για να μην κλείνεις εύκολα τηγν τηλεόραση.

    Οσοι διαμαρτύρονται τώρα για τους μετανάστες δεν αντιδρούσαν στις εποχιακές ισπανίδες εργάτριες για το μάζεμα των ελιών- ευγενική προσφορά του συναδέλφου Φράνκο- ούτε για τις καραβιές πακιστανών στον Πειραιά

    Επειδή μένω σε ανηφόρα και με κουράζει, κατεβαίνω με τα πόδια αλλά γυρίζω με λεωφορείο. Οποιος δεν μπαίνει σε λεωφορείο – όπως οι πολιτικοί μας και οι δημοσιογράφοι μας- δεν έχει δικαίωμα να μιλάει για την κοινωνία μας, χαμπάρι δεν παίρνει.

  188. Παναγιώτης Κ. said

    Γελάμε (;) -διότι χωράει και αγανάκτηση γι αυτή την απύθμενη ανοησία- με όλα αυτά τα τύπου mnimi kai lithi και μας διαφεύγει ότι ενώ συνέβαιναν, τόσο οι υπεύθυνοι όσο και ολόκληρη η κοινωνία έδειχναν αδιαφορία. Αλλά και οι εξεταζόμενοι έμεναν αδιάφοροι μόλις αποχωρούσαν από τον εξεταστικό χώρο.(Μνήμη περιστεριού).
    Αυτή δυστυχώς ήταν (;) η εκπαίδευσή μας!

    Σε διάφορες παρέες κάποιας ηλικίας, δεν λείπουν αυτοί που εξιδανικεύουν το εκπαιδευτικό παρελθόν.Μπορεί μάλιστα να βρεθεί κάποιος όπου γεμάτος…υπερηφάνεια αρχίζει να απαγγέλλει τον κατάλογο των… δασυνόμενων λέξεων αρχίζοντας από το αβρός!

    Πολλοί από αυτούς που εξιδανικεύουν το παρελθόν δεν είναι σε θέση να βρούνε το 1/2+1/3 παρόλο που κάνουμε Μαθηματικά επί δώδεκα έτη.(Το διαπίστωσα τελευταία στα γραφεία που ασχολούνται με το κτηματολόγιο και απέναντί μου είχα μια δικηγορίνα!)

    Ένας στοιχειωδώς κατατοπισμένος στα εκπαιδευτικά ζητήματα, μπορεί να απομυθοποιήσει αυτό το τάχα…ιδεώδες παρελθόν!

  189. BLOG_OTI_NANAI said

    167: Ρε βατμαν, εδώ και 70 χρόνια γνωρίζουμε ότι ο στοχασμός του Σολωμού έχει διατυπωθεί και με τους δύο τρόπους, και με altra cosa και χωρίς, και φυσικά είναι και οι δύο σε ισχύ και οι δύο αυθεντικοί! Τελικά αποδείχτηκε ότι ο Καιροφύλας είχε λάθος διότι τότε δεν γνώριζε όλα τα χειρόγραφα του Σολωμού. Ο Βάρναλης δεν αποκάλυψε τίποτα. Η ιστορία για το αν ο Πολυλάς νόθεψε τον Σολωμό είχε ξεκινήσει από τον Καιροφύλα το 1927 και συζητήθηκε πάρα πολύ. Ίσα-ίσα έγραψε στον Βάρναλη ο Τωμαδάκης και του είπε ότι υπάρχουν δύο στοχασμοί διότι ο Βάρναλης δεν το ήξερε.

  190. o altra cosa. Το έχουν φάει και στο μνημείο του δασκάλου στο Χίλτον.

  191. # 188

    Αυτοί που δουλεύουν ακόμα έχουν σπουδάσει σε μεταχουντική εποχή. Δεν ήταν ιδανική η κατάσταση στην παιδεία πριν αλλά αντί να διορθώσουν μερικά στραβά πρόσθεσαν κι άλλα οι μεταχουντικοί, με κυριότερο τον τρομακτικό για την χώρα αριθμό φοιτητών κι ό,τι αυτό δημιουργούσε.
    Αν πας σ’ ένα χασάπη και ζητήσεις 3/7 του κιλού κιμά το πιο πιθανό είναι να σε κυνηγήσει με το μπαλταδάκι…
    Με τα κλάσματα υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει πρόβλημα, την μεταχουντική εποχή βγήκε πρόβλημα και με τους δεκαδικούς… Αρχές 84 ήθελα να φιάξω τα χαρτιά μου για μρτάθεση και τον υπολογισμό των μορίων έπρεπε να τον κάνει ο εκεί δερβέναγας της τεχνικής εκπαίδευσης, ένας κομματικός τορναδόρος ή ταχνίτης ξυλουργείου- που να θυμάμαι. Με φώναξε και με παρακάλεσε να κάνω εγώ τους υπολογισμούς γιατί αυτός δεν «έβλεπε» καλά….

  192. Σ said

    Μια καθυστερημένη συμβολή στην κατανόηση των μαργαριταριών του τύπου που καταγράφονται στο άρθρο. Νομίζω ότι είναι (κυρίως) αποτελέσματα της αποτυχίας της σχολικής εκπαίδευσης να γειώσει τις παρεχόμενες γνώσεις σε μια πραγματικότητα της οποίας οι μαθητές να έχουν γεύση. Όταν οι μαθητές παπαγαλίζουν το μάθημα της ημέρας και το παπαγαλίζουν ολόσωστα, αυτό το οποίο εμπεδώνουν είναι πως το μάθημα αυτό είναι μια κατασκευή ξένη προς τον κόσμο της καθημερινότητάς τους.
    Αντίστοιχα σε στιγμές μεγάλης αμηχανίας τείνουν προς την ιδέα πως αν κατασκευάσουν μια αφήγηση με το ίδιο βασικό χαρακτηριστικό, την απόλυτη ακατανοησία, έχουν την πιθανότητα να βρίσκονται στο σωστό δρόμο. Με αυτή την έννοια τα παραδείγματα του άρθρου δεν φανερώνουν αυτό το οποίο διατείνονται οι ερανιστές τους. Είναι αποτυχημένες επιτελέσεις μιας κατά τα άλλα καθημερινής σχολικής πρακτικής: της παπαγαλίας.

  193. Jane said

    Καλημέρα και καλό Σαββατοκύριακο.

    Μου άρεσε πολύ το άρθρο. Συγχαρητήρια κ. Σαραντάκο.
    Από τα σχόλια συνειδητοποιώ τι τυχεροί ήμασταν , όσοι γλιτώσαμε από τις ελληνικούρες της καθαρεύουσας. Όχι , πως δεν γράφαμε μαργαριτάρια κι εμείς, αλλά τουλάχιστον αυτά ήταν λόγω αδιαβασιάς κι όχι επειδή δεν κατανοούσαμε , τι έλεγε το μάθημα ή ο δάσκαλός μας.

    Δυστυχώς, αυτό που μας έβαζαν να μαθαίνουμε απ’ έξω τα βιογραφικά στοιχεία και τα έργα των ποιητών , δεν το γλιτώσαμε ούτε στο Δημοτικό ούτε στη Δευτεροβάθμια.
    Εκεί πράγματι γινόταν μεγάλο μπέρδεμα και γράφαμε ό,τι μας κατέβαινε.
    Τώρα δεν βάζουν τέτοια και καλά κάνουν. Σκασίλα μας , που γεννήθηκε ο ποιητής. Όποιος αγαπήσει το ποίημα και την ποίηση , θα μάθει , αν θέλει, τη ζωή και το έργο των δημιουργών. Ή τουλάχιστον ας τα βάζουν εθελοντικά σαν εργασία κι όχι υποχρεωτικά.

    Θυμάμαι μια φορά που έλυνα ένα πρόβλημα κι έκατσε ο πατέρας μου να με ελέγξει. Το είχα λύσει το πρόβλημα αλλά ήθελε να δει , αν ξέρω να λέω και το «ποίημα».
    Ο κανόνας για την απλή μέθοδο των τριών, όπως τον έμαθα εγώ έλεγε: « Για να βρω το Χ πολλαπλασιάζω τον πάνω αριθμό με το κλάσμα ανάποδα».
    Έξαλλος ο πατήρ: «ο Χ ισούται με τον άνωθεν αυτού επί το κλάσμα αντεστραμμένο! Έτσι θα λες!»
    Κολλούσε στη διατύπωση δηλαδή που δεν ήταν αρκετά καθαρευουσιάνικη. Πού να του ‘λεγα πως ο δάσκαλός μας κάποιες φορές έλεγε
    « ..επί το κλάσμα τούμπα». 🙂

  194. ΓιώργοςΜ said

    179 Δόθηκαν διευκρινίσεις, μετά από 20′ περίπου. Η εξεταστική επιτροπή έπρεπε να λάβει ικανό αριθμό διαμαρτυριών, υποθέτω, και οι επιτηρητές φυσικά δεν επιτρεπόταν να προσθέσουν ούτε τελεία στο κείμενο.

    Κάποιοι συμμαθητές μου όμως είχαν ήδη καταθέσει τα όπλα· για τα 20 αυτά λεπτά σκεφτόντουσαν «μηδέν στην έκθεση, πάει το Πανεπιστήμιο». Με τι ψυχή να γράψουν μετά…

    184 Στην Αγία Παρασκευή, 8 βαθμοί στις 8 το πρωί, το ίδιο και τώρα. Αν σου είπαν τί ώρα θα πέσει η θερμοκρασία, ζήτησε τα λεφτά σου πίσω… 🙂

  195. Theo said

    @184, 194:
    Εδώ στα βόρεια, σε χαμηλότατο υψόμετρο, χινοθύελλα και λίγο κάτω από το μηδέν η θερμοκρασία. Στη Θεσσαλονίκη, -0,8.
    Μάλλον η κακοκαιρία θα έρθει κι εκεί κάτω. Περιμένετε 🙂

  196. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Μοίρα κακή και ΄πίβουλη δε μ΄άφηκε ψες να χαρώ το ξεσηκωτικό νήμα.(Έξω ως πολύ αργά-,με το τάμβλετ δουλειά δε γίνεται 🙂 ). Κι ακόμη δε διάβασα τα σχόλια όλα,από το τέλος προς τα πάνω πηγαίνοντας.
    «που με βια μετράει τη γη», εξαρχής πολύ οικείο:
    Λέμε πολύ συχνά κάτω την έκφραση «βια τζη βιας», με πολλή βιασύνη, «βίαιη βιασύνη!»
    π.χ. Σε μισή ώρα εσυννέφιασε κι εγίνηκε κατακλυσμός και βια τζη βιας να φύγομε, ελησμόνησα τα μισά πράματα στο χωράφι.
    Καλημέρα!

  197. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    195 Ρε τί γράφω! «μετράει»; επικό!
    🙂

  198. sarant said

    Καλημέρα από εδώ, βλέπω ότι η Ωκεανίδα προς το παρόν μόνο στα βόρεια χτυπάει.

    180 Μπράβο Μιχάλη, βρήκα και το δικό μου (1977) για την αμφιβολία!

  199. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Συνεχίζει η (ανασταλτική για σχολίασμό) ιστορία της πόρσε! Εχτός που θέλει κάθε φορά τα στοιχεία(οκ,διπλοπάτημα), αργεί να εμφανίσει το σχόλιο με αποτέλεσμα ανακολουθία (όπως το 197 που ήταν τελικά για το 196-μέχρι να δεήσει να τα δω). Τεσπα.Τα νεύρα μου!

  200. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    Γς, (184/185) Και που να δεις τις δημοσκοπήσεις ….. Θα φταίει το μοντέλο 🙂

    194 (τέλος) ΓιώργοςΜ
    κι εδώ, Πεύκη, 8-8,5 °C

  201. Γιάννης Ιατρού said

    187 Τζί, σωστός !

    199: ΕΦΗ, δεν θα έχει πιεί καφέ το Πισί…. Εγώ δεν βλέπω προβλήματα, για σβήσε/καθάρισε κανένα ιστορικό 🙂

  202. Γιάννης Ιατρού said

    Έκτακτο δελτίο Σκάει 🙂 🙂
    Συμβαίνει τώρα, Βαρβάκειος Αγορά
    Απούσα η κυβέρνηση , αμέτρητα τα θύματα της κακοκαιρίας.

  203. Pedis said

    # 180 – Ευχαριστώ Μιχάλη (αυτά τα θέματα τα είχα βρει).

    # 194 – 179 Δόθηκαν διευκρινίσεις, μετά από 20′ περίπου.

    πάλι καλά.

    # 183 – Το ’68 έπεσε αυτό «Ουκ έστιν ουδέν ατυχίας ανθρωπίνης παραμύθιον γλυκύτερον εν βίω τέχνης»

    μάλιστα. (Πιο λιανά; Kαι βγάζει νόημα ως θέμα; )

  204. 203 τέλος: παραμυθία=παρηγοριά. Ένα νόημα όσο νάναι το βγάζει.

  205. Pedis said

    # 204 – επιχειρείς τη μετάφραση σε σημερινά ελληνικά, σε παρακαλώ;

  206. Δεν υπάρχει γλυκύτερη παρηγοριά για τις ατυχίες στην ανθρώπινη ζωή από την τέχνη.

  207. ΚΑΒ said

    http://www.thebest.gr/news/index/viewStory/489751?skip_cache=yes

  208. ΚΑΒ said

    https://books.google.gr/books?id=tWvld5etPbMC&pg=PA350&lpg=PA350&dq=Ουκ+έστιν+ουδέν+

  209. Pedis said

    # 206 – ωραία, ευχαριστώ (καλά την είχα καταλάβει, αλλά είχα μια αμφιβολία, επειδή σκεφτόμουν ότι δεν μπορεί, είναι τόσο γενικόλογα ασαφής!).

    και θα σκεφτόσουν ποτέ ως θέμα έκθεσης ιδεών αυτη την (ασαφέστατη) πρόταση;

  210. Κοίτα, δεν ξέρω αν θα το έδινα για θέμα, αλλά κάτι θα ήξερα να γράψω μιας και υπάρχουν και άλλες επιλογές (θρησκεία; σιχτίρισμα; αυτοκτονία; ξερωγώ)

  211. Pedis said

    ακριβώς, αυτό είναι το κακο με την αγαπημένη θεματολογία για την έκθεσης ιδεών (τέσπα, λέμε τώρα). Υποτίθεται ότι όλοι έχουν κάτι να γράψουν: ασαφές, γενικόλογο, πομπώδες, μπουρδού-μπουρδού … και στο τέλος μια τρύπα στο νερό.

    (Το συγκεκριμένο θέμα είναι απαράδεκτο: ποια τέχνη, ποιες ατυχίες, ποιανών, γέρων, νέων, φτωχών, πλουσίων … γενικά, ειδικά; )

  212. Αρλουμποκυνηγός said

    Οι ανελλήνιστοι σχολιαστές Pedis, Δύτης των Νιπτήρων και ΚΑΒ νομίζουν ότι η λέξη «τέχνη» στο απόσπασμα του Ιωάννου Στοβαίου, σημαίνει την Τέχνη, τουτέστιν την Καλλιτεχνία. Ξεστραβωθείτε χριστιανοί: Σημαίνει αυτό που εννοούμε εμείς σήμερα λέγοντας «μάθε τέχνη κι άστηνε, κι αν πεινάσεις πιάστηνε»

    Να βγεί πάραυτα η σχολιάστρια Μαρία (σχόλιο 183) και να μας πεί αν (στο θέμα που της έπεσε το 1968) οι χουνταίοι είχαν παρεξηγήσει τον Στοβαίο και με την λέξη «τέχνη» εννοούσαν την Καλλιτεχνία.

  213. NIKOS NIKOS said

    @148

    Συρι ζέα

    Καλάσ νικ οφ

  214. loukretia50 said

    Δυστυχής! παρηγορία μόνη σου έμενε να λες
    Ευτυχώς! για τα μουσεία κάρτα έχεις να μην κλαις

  215. Γιάννης Ιατρού said

    183: τι «το ’68»;;
    2744 να λες, από πρώτης καταγεγραμμένης Ολυμπιάδας μετράνε οι Ελληνόψυχοι !!!

  216. 212 Προφανώς εννοούσαν την καλλιτεχνία. Μου φαίνεται δύσκολο να θεωρούσαν την τεχνική δουλειά «γλυκύτερη παρηγοριά για τις ατυχίες στην ανθρώπινη ζωή»! Αυτός ο Στοβαίος πως σκέφθηκε τέτοιο πράγμα!

  217. sarant said

    212-216 Δεν είναι τόσο απλό. Πάντως δεν εννοεί ότι άμα διαβάζεις ή ακούς μουσική παρηγοριέσαι. Ο Στοβαίος το ανθολογεί από έναν κωμικό της μέσης κωμωδίας που λεγόταν Άμφις και από το έργο Αμπελουργός.

    Όλο το απόσπασμα είναι

    οὐκ ἔστιν οὐδὲν ἀτυχίας ἀνθρωπίνης
    παραμύθιον γλυκύτερον ἐν βίῳ τέχνης·
    ἐπὶ τοῦ μαθήματος γὰρ ἑστηκὼς ὁ νοῦς
    αὑτὸν λέληθε παραπλέων τὰς συμφοράς

    Μπορεί να εννοεί και την ενασχόληση του άτυχου ανθρώπου με μια (χειρωνακτική) τέχνη, μπορεί να εννοεί και τη συστηματική ενασχόληση με κάτι καλλιτεχνικό.

  218. Μάλιστα. Κοίταξα κι εγώ λίγο Σταματάκο-Δημητράκο και ομολογώ ότι πιθανότατα παρηγοριέσαι κάνοντας κάτι (αντί να κλαίγεσαι). Για ανελλήνιστος πάντως δεν έχω θέμα, εγώ ως γνωστόν τουρκολόγος είμαι 🙂

  219. ΓΤ said

    @193 ασφαλώς με το κλάσμα τούμπα, αρκεί τα μεγέθη να μην είναι αντιστρόφως ανάλογα 🙂

  220. loukretia50 said

    H (χειρωνακτική) τέχνη σίγουρα βοηθάει να ξεπεραστούν οικονομικά κυρίως προβλήματα, δε δίνει όμως παρηγοριά τόσο άμεσα , όσο κάτι που θα έκανε τον ταλαίπωρο να ξεχάσει έστω για λίγο, τα βάσανά του, να αισθανθεί γαλήνη και ,γιατί όχι, να του χαρίσει αισθητική απόλαυση.
    Υποθέτω ότι ανάλογα με τις δυνατότητες πρόσβασης στα κοινωνικά των απλών ή καλλιτεχνικής έκφρασης των ταλαντούχων, θα μπορούσαν να βρουν στην τέχνη πραγματική παρηγοριά. πχ. σε μια θεατρική παράσταση ή μια απαγγελία με μπόλικη κριτική – ίσως και λίγο juicy!

    Βέβαια αν έγραφα τότε, δεν ξέρω τι βαθμό θα έπαιρνα!

  221. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @218. Δύτα μ᾿,

    Τ᾿ ὅτι εἶσαι τουρκολόγος
    σοβαρὸς δὲν εἶναι λόγος
    τί σημαίνει ἡ λέξη «τέχνη»
    ν᾿ ἀγνοεῖς.

    Εἶν᾿ αὐτὴ ποὺ ἄν πεινάσεις
    σπεῦσε γρήγορα νὰ πιάσεις.
    Μ᾿ ἐννοεῖς.
    😉

    Ἡ Λουκρητία ἔχει φέρει ἕναν ἀέρα ποίησης στὸ ἱστολόγιο.

    Καμιὰ φορὰ μὲ παρασύρει κι ἐμένα.
    Παρά τὰ κιλά μου. 🙂

  222. loukretia50 said

    221. Αέρας τα φυσάει τα δασκαλόπαιδα
    Και ποιος θα τα φυλάει τα ριμαδόπαιδα…

    Ευγενικέ μου, μια αφιέρωση¨
    Σας παρακαλώ, πέστε του κι εσείς κάτι, μήπως μας ακούσει… μας ψόφησε!
    ΤΟΥ ΜΙΚΡΟΥ ΒΟΡΙΑ –
    ΝΤΟΡΑ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ https://youtu.be/4eZkrztOnIg

  223. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @220. Λοῦ, καμιὰ φορὰ ἡ ἐργασιοθεραπεία σὲ κάνει καὶ ξεχνᾶς.

    Θυμᾶμαι πόσο βοηθοῦσαν στὸ ἄδειασμα τοῦ μυαλοῦ μου ἀπὸ σκοτοῦρες οἱ δουλειές γιὰ τὴ συντήρηση τοῦ καϊκιοῦ.

  224. loukretia50 said

    223. Αρκεί ν΄αγαπάς αυτό που κάνεις, διαφορετικά είναι αγγαρεία, λιγότερο ή περισσότερο, ανάλογα τις αντοχές σου.

  225. Γς said

    Ναι, αλλά καμιά φορά αν πετύχει η αγγαρεία τύφλα νά’ χει το … χόμπυ λέμε τώρα

  226. Pedis said

    # 217 – πάντως, μπορεί το ένα, μπορεί το άλλο, γι αυτό και πολλά θέματα έκθεσης ήταν αποτυχημένα και ακατάλληλα.

  227. sarant said

    218 Εντωμεταξύ, ο Άμφις γράφει το 380 πΧ ας πούμε και ο Στοβαίος τον ανθολογεί 800 χρόνια μετά, οπότε και η λέξη ‘τέχνη’ μπορεί να έχει αλλάξει σημασία περισσότερο προς τη σημερινή. Και ανθολογεί μόνο τους δύο στίχους και όχι τους τέσσερις.

    Aναρωτιέμαι πώς το μεταφράζουν οι άγγλοι.

  228. Θυμάμαι παρωδία του Χάρρυ Κλυνν για την έκθεση, με το θέμα
    «Περί τίνος πρόκειται, εάν δεν απατάσθε;»

  229. loukretia50 said

    228. κατά το άλλο που έλεγαν¨
    – Με απατάς?
    – Απατάσαι αγαπητέ!

  230. Χρήστος Φωτιάδης said

    Καλημέρα αγαπητέ κ. Σαραντάκο και ευάριθμοι φίλοι σχολιαστές!

    Με μεγάλη καθυστέρηση διάβασα το άρθρο σας και ευχαριστώ που πάντα θυμάστε τον πατέρα μου, Θανάση Φωτιάδη. Είναι τιμή για την οικογένειά μας και για τη μνήμη του. Πράγματι οι «μαργαρίτες» είχαν χαλάσει κόσμο στις αρχές της δεκαετίας του 1960, έως και την έλευση της χούντας. Υπάρχεi ογκώδες αρχείο δημοσιευμάτων για τα βιβλία, που διαβάζονταν στις μπουάτ της Πλάκας και γενικά συνέβαλαν στη συζήτηση για τον σεβασμό της ελληνικής γλώσσας!
    Γνωρίζω το υψηλό επίπεδο των δημοσιευμάτων σας, καθώς και των αναγνωστών-σχολιαστών σας. Αλλά ομολογώ ότι έμεινα κατάπληκτος από τα 229 (!!!) σχόλια που ακολούθησαν τη δημοσίευση! Όχι μόνον εύστοχα, αλλά και με χρήσιμο υλικό! Στην εποχή της πνευματικής παρακμής, ένα τέτοιο φυτώριο πνεύματος συγκινεί, δίχως καμιά αμφιβολία!
    Όπως ξέρετε, χρησιμοποίησα ένα μικρό τμήμα του τεράστιου αρχείου των «μαργαριταριών» (του πατέρα μου και δικό μου) για να εκδώσω τον «Μπαχτσέ με τους μαργαρίτες». Πήγε πολύ καλά, αλλά δυστυχώς πέσαμε πάνω στην πτώχευση των «Ελληνικών Γραμμάτων» και το βιβλίο έμεινε αιχμάλωτό της…
    Πολύ θα ήθελα να είχα ελεύθερο χρόνο για να εκδώσω και τα υπόλοιπα, αλλά η καθημερινότητα είναι αμείλικτη…

    Κλείνοντας, ένα μεγάλο «ευχαριστώ» σε σας και τους σχολιαστές, για το χρόνο που αφιέρωσαν και τη συμβολή τους ίσως σε μια μελλοντική ανάλογη έκδοση!

    Με την αγάπη μου

    Χρήστος Φωτιάδης

  231. sarant said

    230 Αγαπητέ κύριε Φωτιάδη, σας ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια!

    Σε μελλοντικά άρθρα του ιστολογίου έχω σκοπό να παρουσιάσω και άλλα δείγματα από την τριλογία με τους μαργαρίτες!

  232. Χρ. Φωτιάδης said

    Να είστε πάντα καλά και να τροφοδοτείτε ακούραστα αυτό το πνευματικό όργιο που έχετε προκαλέσει!!!

    Όσο για τα μαργαριτάρια, μακάρι να βρω χρόνο να ανασύρω το αρχείο, για να σας στείλω νέα φουρνιά! Και -γιατί όχι;- μήπως βρεθεί και κάποια ευκαιρία νέας έκδοσης…

    Τέλος, συγχαρητήρια και για τον εντοπισμό του… «φιλοσκώμονος»!!! Σημασία στη λεπτομέρεια, και μάλιστα μετά από 5.5 δεκαετίες!

    Καλή Ανάσταση σε σας και τους πολυπληθείς φίλους της παρέας!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: