Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Κωνσταντίνου και Ελένης και πάλι

Posted by sarant στο 21 Μαΐου, 2021


Ο τίτλος του σημερινού άρθρου είναι, εσκεμμένα, αμφίσημος. Συνήθως, όταν δημοσιεύω ένα άρθρο συνοδεύοντάς το με τις λέξεις «και πάλι», πρόκειται για επανάληψη παλιότερου άρθρου. Και επειδή σήμερα είναι 21 Μαΐου, Κωνσταντίνου και Ελένης, θα μπορούσα πράγματι να επαναλάβω ένα παλιότερο άρθρο για τα δυο αυτά ονόματα, που το έχω ήδη δημοσιεύσει αρκετές φορές εδώ, τελευταία φορά το 2018.

Όχι όμως. Στο σημερινό άρθρο δεν θα αναφερθώ στα ονοματολογικά όσων γιορτάζουν σήμερα. Θα ευχηθώ χρόνια πολλά στις Ελένες του ιστολογίου (και στην αδελφή μου), στον ΚΩΣΤΑ, τον Κώστα Κ. και τον άλλο Κώστα, τον Κωνσταντίνο και όλους τους άλλους Κωστάδες του ιστολογίου, αλλά το μεγαλύτερο μέρος του άρθρου θα το αφιερώσω αλλού.

Στο ονοματολογικό άρθρο του 2018 έγραφα, προς το τέλος του άρθρου: Κωνσταντίνου και Ελένης, βέβαια, είναι και ο τίτλος ενός από τα πιο πολυπαιγμένα ελληνικά σίριαλ, του Χάρη Ρώμα και της Άννας Χατζησοφιά, που προβλήθηκε από το 1998 ως το 2000 και επαναλαμβάνεται στη συνέχεια σχεδόν κάθε χρόνο, πάντοτε με μεγάλη θεαματικότητα· παρόλο που υποθέτω ότι δεν είναι κομιλφώ, ομολογώ ότι μου άρεσε πολύ και έχω δει (μάλλον) όλα τα επεισόδια, ενώ τα παιδιά μου, παλιότερα τουλάχιστον, έβλεπαν φανατικά κάθε επανάληψη.

Σκέφτηκα λοιπόν σήμερα να μιλήσω για το σίριαλ «Κωνσταντίνου και Ελένης». Γιατί τότε γράφω στον τίτλο «και πάλι»; -θα ρωτήσετε. Μα ακριβώς επειδή το σίριαλ αυτό επαναλαμβάνεται συνεχώς -και εξακολουθεί να έχει μεγάλη θεαματικότητα παρά το γεγονός ότι οι περισσότεροι που το βλέπουν το έχουν ήδη δει.

 

Όπως ανέφερα, πρόκειται για μια κωμική σειρά σε σκηνοθεσία Κώστα Λυχναρά και σενάριο Χάρη Ρώμα και Άννας Χατζησοφιά, ενός διδύμου που έχει υπογράψει πολλές ακόμα επιτυχημένες κωμικές σειρές. Η υπόθεση της σειράς βασίζεται σε ένα ευφυές εύρημα, που βέβαια μάλλον θα το ξέρετε αλλά το αναφέρω για λόγους πληρότητας. Ο Κωνσταντίνος Κατακουζηνός (Χάρης Ρώμας) και η Ελένη Βλαχάκη (Ελένη Ράντου) διεκδικούν ένα νεοκλασικό σπίτι στο Μαρούσι. Το σπίτι ανήκε στον θείο του Κωνσταντίνου. Όταν ο θείος πέθανε, εμφανίστηκαν δύο διαθήκες: η μία κληροδοτούσε το σπίτι στον Κωνσταντίνο, η άλλη στην Ελένη, την κόρη του κηπουρού. Καθώς δεν έχουν χρονολογική ενδειξη, δεν υπάρχει τρόπος να διαπιστωθεί ποια από τις δύο διαθήκες είναι η νεότερη, άρα η έγκυρη. Σε αναμονή της δίκης, και οι δυο μετακομίζουν στο σπίτι και συγκατοικούν αναγκαστικά, μοιράζοντας προσωρινά τους χώρους.

Ο Κωνσταντίνος είναι επίκουρος καθηγητής της Βυζαντινολογίας (σικ) στο πανεπιστήμιο, έχει οικονομική άνεση και καλλιέργεια, πολύ συντηρητικές ιδέες και είναι μικροβιοφοβικός, ακοινώνητος, γενικά πολύ κλειστός χαρακτήρας. Αφιερώνει τις ελεύθερες ώρες του στο να συγγράφει το έργο ζωής του, «Το αποχετευτικό σύστημα στο Βυζάντιο». Η Ελένη δουλεύει σε μπαρ στα Εξάρχεια, χρωστάει μονίμως λεφτά, είναι ανοιχτός χαρακτήρας αλλά δεν χαρακτηρίζεται από εργατικότητα ή συνέπεια. Προφανώς η αντίθεση των δυο χαρακτήρων, αλλά και της ταξικής τους θέσης, προσθέτει αλάτι στην προϋπάρχουσα περιουσιακή αντιδικία. O Kωνσταντίνος περιφρονεί την παρείσακτη και την αποκαλεί γκαρσόνα και βλαχάρα, ενώ η Ελένη κοροϊδεύει τον «βυζαντινοτέτοιο» και τον φωνάζει «μωρή Κατακουζήνα».

Γύρω από τους δυο χαρακτήρες περιστρέφονται άλλοι τέσσερις που εμφανίζονται σχεδόν σε κάθε επεισόδιο: ο Μάνθος Φουστάνος είναι παιδικός φίλος του Κωνσταντίνου, γόνος βιομηχάνου και μεγάλος καρδιοκατακτητής. Η Πέγκυ και ο Νικόλας είναι συνάδελφοι της Ελένης στο μπαρ. Η Πέγκυ φιλοδοξεί να γίνει μεγάλη ηθοποιός και κατά διαστήματα απαγγέλλει μονολόγους από αρχαίες τραγωδίες («Ω τάφε μου κρεβάτι νυφικό…» από την Αντιγόνη και «Σκύλες της λύσσας» από τις Βάκχες). Τα έχει με τον Μάνθο, ο οποίος τα έχει και με διάφορες άλλες. Η Μαρίνα Μανταρινάκη, που κλείνει την εξάδα, είναι παλιά φίλη της Ελένης. Εργάζεται σε κάποια δημόσια υπηρεσία και έτσι έχει οικονομική άνεση (το έργο είναι του 1998) αλλά έχει πολύ χαμηλή αυτοεκτίμηση, στα ερωτικά και σε όλα τα άλλα.

Πέρα από την πρωταγωνιστική εξάδα, σε κάθε επεισόδιο εμφανίζονται και άλλοι ήρωες, πολλοί από τους οποίους επανέρχονται περιστασιακά και σε επόμενα. Πολλά επεισόδια έχουν αντικείμενο τη διεκδίκηση του σπιτιού, ενώ σε άλλα σχολιάζεται άμεσα ή έμμεσα η επικαιρότητα -π.χ. οι εκλογές ή το… τέλος του κόσμου που θα ερχόταν εξαιτίας του προβλήματος του 2000. Βλέπετε, η σειρά πρωτοπροβλήθηκε για δύο σεζόν, στον Αντένα, από τον Οκτώβριο 1998 ως το καλοκαίρι του 2000. Τα επεισόδια διαρκούσαν 40 λεπτά το καθένα. Συνολικά προβλήθηκαν 68 επεισόδια. Οι τίτλοι των επεισοδίων πολύ συχνά κλείνουν το μάτι σε γνωστά θεατρικά ή κινηματογραφικά έργα (π.χ. Το μωρό της Ρόζμαρι, Βιολιστής στην ίδια στέγη, κτλ. Περισσότερα εδώ).

Όπως είπα και πριν, αμέσως μετά το τέλος της, η σειρά άρχισε να παίζεται σε επαναλήψεις. Έτσι, πρέπει να έχω δει τα περισσότερα επεισόδια, ή ίσως όλα, παρόλο που δεν βρισκόμουν στην Ελλάδα τότε που πρωτοπροβλήθηκε, ούτε υπήρχε τότε τρόπος διαδικτυακής παρακολούθησης. Και επειδή οι επαναλήψεις ήταν αμέτρητες, όχι μόνο εγώ αλλά και τα παιδιά μου έχουν δει τα επεισόδια της σειράς, ίσως πολλές φορές το καθένα. Επειδή τα επεισόδια είναι αυτοτελή και ανεξάρτητα το ένα από το άλλο, μπορεί κανείς να δει οποιοδήποτε επεισόδιο τύχει, χωρίς να ξέρει τα προηγούμενα -κάτι που δεν συμβαίνει με άλλες πολύ καλές κωμικές σειρές όπως Το καφέ της χαράς (των ίδιων συντελεστών, Χάρη Ρώμα και Ελένης Χατζησοφιά) ή το Παρά πέντε.

Όταν αποφάσισα να γράψω το άρθρο, έκανα 2-3 ερωτήσεις στην Άννα Χατζησοφιά, που είμαστε φίλοι στο Φέισμπουκ και με την άδειά της μεταφέρω εδώ τις απαντήσεις:

* Ισχύει ότι είναι το πιο πολυπαιγμένο ελληνικό σίριαλ σε επαναλήψεις;
* Πού αποδίδεις εσύ τη μεγάλη αποδοχή του και την επιτυχία του ακόμα και σε νεότερες γενιές;
* Θεωρείς μήπως ότι άδικα επισκίασε άλλες δουλειές σου/σας;

Οι απαντήσεις:

* Νομίζω ναι είναι το σήριαλ με τις περισσότερες και συνεχόμενες επαναλήψεις. Είχε γίνει πρόπερσι νομίζω μία απόπειρα από το κανάλι να παίξει κάτι άλλο εκείνη την ώρα, το «κάτι άλλο» βούλιαξε και επανήλθε πάλι το Κωνσταντίνου και Ελένης που, αν και στη νιοστή του προβολή, χτυπάει 20άρια.

* Νομίζω ότι η επιτυχία του συνίσταται στο ότι αποτελεί γνήσιο sitcom, που συμπλέκει χαρακτήρες με αναγνωρίσιμα χαρακτηριστικά έστω και τραβηγμένα, σε φαρσικές καταστάσεις. Επίσης οι χαρακτήρες κουμπώνουν σε αρχέτυπα της κωμωδίας, ο Κατακουζηνός έχει στοιχεία Μολιερικά, η Ελένη έχει αναφορές από ηρωίδες του Γκολντόνι αλλά και τη Λούσιλ Μπωλ, ο Μάνθος θυμίζει τύπους από Ελληνικές ταινίες κοκ. Να σημειώσω εδώ ότι η όποιες αναφορές ήταν εντελώς ασυνείδητες, εκ των υστέρων αναγνωρίζουμε τα χαρακτηριστικά που προανέφερα.

* Δεν νομίζω ότι επισκίασε τις άλλες δουλειές μας, το Καφέ της Χαράς επί παραδείγματι έκανε πολύ μεγαλύτερες τηλεθεάσεις, γιατί έχει εξ ίσου αρχετυπικούς ήρωες, αλλά με το Κωνσταντίνου και Ελένης γελάς αβίαστα. Επιπλέον, για κάποιο λόγο, διατηρεί μία διαχρονικότητα.

Για κάποιο λόγο… Πράγματι, δεν είναι εύκολο να βρεις για ποιο λόγο ένα έργο αποδεικνυεται ανθεκτικό στον χρόνο και κάποιο άλλο όχι. Το εύρημα της αναγκαστικής συγκατοίκησης των δυο αντίθετων χαρακτήρων είναι ευφυές αλλά δεν είναι ιδιαίτερα πρωτότυπο. Μάλιστα, το βρίσκουμε εν μέρει σε προηγούμενες δουλειές της Άννας Χατζησοφιά, είτε μόνης της (το σίριαλ Εξ αδιαιρέτου, στο οποίο υπήρχε τυχαία συγκατοίκηση αλλά όχι συγκρουσιακό πνεύμα) ή με τον Χάρη Ρώμα (Οι μεν και οι δεν, με αντίθεση χαρακτήρων ανάμεσα σε γείτονες). Στο Κωνσταντίνου και Ελένης υπήρχαν τα στοιχεία για να δέσει το μίγμα καλύτερα.

Όπως και στο νεότερο Καφέ της χαράς, με τον Φατσέα, έτσι κι εδώ οι σεναριογράφοι εκμεταλλεύονται ιδιαίτερα το στοιχείο της γλώσσας. Ο Κωνσταντίνος μιλάει καθαρεύουσα, χρησιμοποιώντας εκφράσεις όπως «τα μάλα» και συχνά ερμηνεύει κατά λέξη τις αργκοτικές εκφράσεις που χρησιμοποιεί η Ελένη κυρίως αλλά και όλοι οι άλλοι, με κωμικό αποτέλεσμα (φυσικά λέει και «της επί χρήμασι εκδιδομένης γυναικός το σιδηρούν κιγκλίδωμα, ενώ την Ελένη την αποκαλεί «ημιόνα»). Επίσης, μεταφράζει/εξελληνίζει διάφορους δάνειους όρους -γιαουρτοσκόρδιον το τζατζίκι, κρεατοσφαιρίδια οι κεφτέδες. Το γιαουρτοσκόρδιον, που είναι εύρημα των σεναριογράφων, έπιασε και ευρύτερα -το βλέπω και σε τίτλο εστιατορίου αλλά και σε ορολογική πρόταση στη Βικιπαίδεια!

Φυσικά, έχουν περάσει σχεδόν 25 χρόνια από τότε, και πολλά πράγματα έχουν αλλάξει. Τα πολιτικά, ας πούμε, των πρωταγωνιστών δεν θα ήταν τα ίδια σήμερα. Ο Μάνθος είναι ΠΑΣΟΚ, όμως ΠΑΣΟΚ εκσυγχρονιστικό, του Σημίτη. Η Ματίνα, το ταπεινό χαμομηλάκι, ήταν με τον Συνασπισμό του 1998, που ήταν συμπαθητικός για όλους επειδή ανώδυνος. Ο Νικόλας ήταν με το ΔΗΚΚΙ που δεν υπάρχει πια. Όσο για τον Κατακουζηνό, αυτός ίδρυσε δικό του κόμμα, τη Βυζαντινή Αναγέννηση, με το… προφανές ακρώνυμο ΒΥΖ.ΑΝ. -θα θυμάστε ίσως την ΠΟΛ.ΑΝ. του Αντώνη Σαμαρά.

Από την άλλη, τα αρχέτυπα δεν αλλάζουν, κι αυτό εξηγεί τη μακροβιότητα της απήχησης που έχει ή έστω φαίνεται να έχει η σειρά. Και αφού σήμερα είναι Κωνσταντίνου και Ελένης, ας ευχηθούμε χρόνια πολλά και στη σειρά αυτή και στους δημιουργούς της!

 

206 Σχόλια προς “Κωνσταντίνου και Ελένης και πάλι”

  1. rizes said

    ΣΚΙΑ ΠΕΡΙΦΕΡΟΥΣΑ

    ΣΚΙΑ ΠΕΡΙΦΕΡΟΥΣΑ

  2. Καλημέρα,
    Πολλές ευχές για χρόνια πολλά σε κάθε Κώστα – Κωνσταντίνο – Ντίνο, Κωνσταντίνα – Ντίνα και Ελένη (-Ελενίτσα – Νίτσα) που γιορτάζει σήμερα. Όπως είχαμε σχολιάσει παλιότερα, μπορεί οι μεμονωμένοι Γιώργηδες να προηγούνται σε πλήθος όμως σήμερα ο συνδυασμός της σημερινής μέρας έχει τα δικά του ρεκόρ. Χρόνια τους καλά, λοιπόν, και να χαίρονται ό,τι τραβάει η ψυχή τους.

  3. dryhammer said

    Καλημέρα, και Χρόνια Πολλά στους φανερούς/ές και κρυφούς/ές που γιορτάζουν σήμερα.

    Πρέπει κι εγώ να τα έχω δει όλα τα επεισόδια, τόσα χρόνια που παίζεται, είτε επαγωγικά (το βλέπουν κάποιοι που τους αρέσει, σχεδόν φανατικά) είτε άμεσα (ως το μη χείρον βέλτιστον την ώρα προβολής του). Δεν τρελάθηκα ποτέ μ’ αυτό, αλλά και δεν δυσαρεστήθηκα ιδιαίτερα βλέποντάς το.

    Παρεμπίπτουσλι, το γιαουρτοσκόρδιον δεν εξελληνίζεται περισσότερο; [ενν. το γιαούρτι είναι τούρκικο νομίζω]

  4. Πάνος με πεζά said

    Καλημέρα ! Και χρόνια πολλά στους πάμπολλους !
    Στα χρόνια του (αλλά και συχνά και στις επαναλήψεις), και ποιος δεν το έβλεπε…Ίσως γιατι κουβαλούσε τη μανιέρα του «κλειστού σπιτικού σίριαλ» που ξεκίνησε από τους Απαράδεκτους. Περίεργο φυσικά, γιατί εκείνες τις εποχές μόνο κλεισμένοι στα σπίτια δεν ήμασταν, αλλά ποτέ δεν ξέρεις ένα σίριαλ γιατί θα «πιάσει» ή όχι…

  5. Γιάννης Κουβάτσος said

    Χρόνια πολλά στις εορτάζουσες και τους εορτάζοντες.
    Όσο για το σίριαλ…μες την υστερία, την υπερβολή και τις απιθανότητες. Η δε ερμηνεία του Ρώμα…

  6. geobartz said

    Κωνσταντίνος, Κωσταντής, Κώτσιος, Κωσταντάς, Κώστας, Κωστούδας, Κωστάκης, Γκοντίνος (Θρακικό) /Κωσταντινιά, Κωσταντία, Κωστάντσα, Κωστούλα /Ελένη, Λένα, Λενιώ, Λέγκω, Λεγκούση,
    Χρόνια Πολλά!

  7. leonicos said

    Δεν είμαι πολύ της τηλεόρασης. Διόρθωση: Δεν είμαι καθόλου της τηλεόρασης. Έτσι δεν έχω δει συστηματικά καμιά απ τις δύο σειρές.

    Εντούτοις, βρέθηκα πολλές φορές να παρακολουθώ επεισόδια είτε της μιας είτε της άλλης, είτε γιατί τα έβλεπαν άλλοι, είτε δεν ξέρω γιατί.

    Συνάντησα καποτε και τον κ. Ρώμα με την παρέα του στο Χαμάμ (μουσική σκηνή από τις καλύτερες στην Αθήνα), αλλά δεν του μιλησα.

    Η Φωτεινή, όταν θέλει να με κακοπεριγράψει (για να μη με πάρουν και με χάσει) λέει για μένα «Γράφει το αποχετευτικό του Βυζαντίου» εννοώντας ότι γράφω ατέλειωτα περίπλοκα πράγματα που δεν ενδιαφέρουν κανένα.
    ΜΥΣΤΙΚΟ: Παρά ταύτα δεν πείθει κανένα, και τις ‘κρούσεις’ μου τις έχω. Άλλο το ότι δεν τολμώ να ενδώσω. Αυτό δεν οφείλεται στην πιο πάνω συκοφαντία, αλλά σε άλλες ιδιότητες της Φωτεινής. Μπρρρρρρρρ

    Οπωσδήποτε, κάθε επεισόδιο των δυο έργων που είδα, μου άρεσε. Ήταν διασκεδαστικό και δεν είχε τίποτα ενοχλητικό. Αν μου πρότεινε κάποιος να δούμε ένα επεισόδιο, δεν θα έλεγα όχι.

    Θυμάμαι ότι ο Ρώμας, ως πρόεδρος, έβγαζε φιρμάνια, είχε έναν γιο από μια μεγάλη καλλιτέχνιδα, μια άλλη κυρία ήλπιζε να τον παντρευτεί, ένα χασάπης που νόμιζε πως είναι ο Καρούζο, και γενικά όλα ήταν όορφα τοποθετημένα.

    Δεν με εκπλήσσει που βλέπεται και ξαναβλέπεται, και πιθανώς καποιοι θα το αποθηκεύσουν και θα το βλέπουν για πάρα μπολύ καιρό, γιατί οι καταστάσεις του δεν παλιώνουν.

    Από τα έργα, θυμάμαι

  8. leonicos said

    Από τα έργα, θυμάμαι

    ξέμεινε, χωρίς λόγο

  9. Νέο Kid said

    Το αποχετευτικό σύστημα στο Βυζάντιο! Τώρα που το σκέφτομαι , δεν έχω ιδέα για το πραγματικό αποχετευτικό σύστημα στο Βυζάντιο , αλλά πρέπει να ήταν προηγμένο.
    Ο «μέσος» άνθρωπος το κοροϊδεύει και το αγνοεί (ίσως επειδή το θεωρεί υποσυνείδητα «δεδομένο») αλλά η αποχέτευση είναι από τα σημαντικότερα engineering επιτεύγματα του ανθρώπου, και σοβαρός δείκτης πολιτισμού και προόδου μιας κοινωνίας.
    Έχοντας ασχοληθεί κατά κόρον με sewage, drainage και treatment effluent lines στις αραπιές μου , το θεωρώ τιμή μου και καμάρι μου κι ας έχει μείνει ιστορική η ατάκα της μικρής μου κόρης όταν κάποτε ρωτήθηκε με τι ασχολείται ο μπαμπάς της και είπε: «Φτιάχνει μια τουαλέτα στο Κουβέιτ…» 🤪

  10. leonicos said

    5 Όσο για το σίριαλ…μες την υστερία, την υπερβολή και τις απιθανότητες.

    Γι’ αυτό βγάζει γέλιο. Δες αυτά που έγραψα για τη Φωτεινή….. Όσοι μας ξέρουν, γελάνε ακόμα

  11. Voyageur autour de la chambre said

    Δεν ξέρω γιατί, αλλά ένα σχόλιό μου περιμένει έγκριση.
    Τι έκανα;

  12. leonicos said

    9 Όντως, ξέρουμε κάτι; υπήρχε;

  13. leonicos said

    Να σημειωθεί ότι το να πέσει η αποχέτευση μιας πολης σαν της Κων/πολης στη θάλασσα, εκείνη την εποχή ΔΕΝ ρυπαίνει τη θάλασσα, κι ας λέει ο Νίτσε «πρέπει να είσαι θάλασσα για να δεχτείς ένα μολεμένο ποτάμι δίχως να μαγαρίσεις».
    Οι σύγχρονοι ρύποι είναι τα πλαστικά και τα απορρυπαντικά, ιδίως τα χλωριούχα και θειουχα.
    Τα αγνά σκατουλάκια τρέφουν τα ψαράκια εν ριπη οφθαλμού και δεν μένει τίποτα.

  14. leonicos said

    Η δε ερμηνεία του Ρώμα…

    Η ερμηνεία ενός ηθοποιού εξαρτάται από την ικανότητά του (είναι ικανός), από το έργο (αν δεν είναι κωμικός, και ‘αμφισβητήσιμος’ θα γίνει ανεκδοτολόγος) και από την πρόθεση του σκηνοθέτη και του έργου.

    Επειδή δεν συμβαδίζουμε πάντα με όλα αυτά, κυρίως το τελευταίο, μπορεί κάποιες φορές να ενοχλούμαστε. Συνέβη και σ’ εμένα. Αυτό όμως δεν βάζει αποσιωπητικά

  15. leonicos said

    11 Τι έκανα;

    Εσύ να μας πεις….. κανάγια!

  16. leonicos said

    Εμένα πριν την μαρμάγκα με πιάνει η Φωτεινή

    οπότε όλα περνάνε

    τι να μείνει για τη μαρμάγκα μετά τη Φωτεινή;

  17. leonicos said

    3 Dryhammer

    Παρεμπίπτουσλι, το γιαουρτοσκόρδιον δεν εξελληνίζεται περισσότερο;

    Δεν εξελληνιζεται περαιτέρω αλλά αναβιβάζεται γλωσσικώς

    Γιουρτοσκόρωδον

    Αυτόούτε ο Ρώμας το είπε

  18. leonicos said

    Σας φαινομαι εύθυμος; Απατάστε

    Με βάλανε να περικόψω ένα έργο μου που είναι για έκδοση

    και τα έχω βάψει μαύρα

    Γράφω υπερβολές, δημιουργώ άσχετους διαλόγους, μακραίνω την υπόθεση μέχρις αγανακτήσεως

    αλλά οι βλακείες μου μου αρέσουν

  19. Επίχαρμος said

    Εγώ το έχω δει δι αντιπροσώπου. Τα παιδιά μου έχουν δει καθε επεισόδιο 5-6 φορές και ξεσηκώνοντας ατάκες και χαρακτηρισμούς που μεταφέρουν στη δική μας καθημερινοτητα το έχουν κάνει σχεδόν τόσο οικείο όσο τη «Μάχη» ή το «κουνγκ Φου» των δικών μου νιάτων. Πάντως μια πραγματολογική παρατήρηση: το γιαουρτοσκόρδιον, τα πεφρυγμένα γεώμηλα και τα εψημένα ή πεφρυγμενα κρεατοσφαιρίδια υπήρχαν ήδη σε κατάλογο ταβέρνας της Θεσσαλονίκης στα μισά της δεκαετίας του 1980(το υπόγειο του Μητσάνη στην οδό Χαλκιδικής)

  20. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα! Χρόνια πολλά στους εορτάζοντες και τις εορτάζουσες!
    Δεν την πολυχώνεψα αυτή τη σειρά, μου φαινόταν πάντα εκβιασμένο το γέλιο και οι ατάκες, σαχλό και ρηχό το χιούμορ. Υπάρχουν και χειρότερα, βέβαια.

    3 Οξυγαλάλλιον; (γιαούρτι-οξύγαλα, σκόρδο-άλλιον το ήμερον)

  21. Pedis said

    Αυτό το σιτκομ σίγουρα είναι χωρίς h στη μέση; 🤭

    (Σίγουρα θα έχω χάσει επεισόδια α προπό με το σημερινό θέμα 😀 και πολλά ενδιαφέροντα πράγματα κατά τους τελευταίους αιώνες που δεν έχω ούτε καν τη συσκευή της τηλεόρασης, αλλά ο Ρώμας και η Ράντου είναι ηθοποιοί; 🤥🥱)

  22. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    χρόνια πολλά στην μισή Ελλάδα που γιορτάζει σήμερα. ‘Εχουμε και τους δικούς μας, τακτικούς σχολιαστές εδώ, τον Κώστα της συμπρωτεύουσας, τον άλλο Κώστα, τον Κώστα Κ., τον Costa, τον Κώστα που από καιρό δεν γράφει πιά εδώ…, τον κο. Καραποτόσογλου και πολλούς ακόμα όπως επίσης τις Έλενες, Λένες (από την αρχαιότητα, όλες μόνο ωραίες είστε 🙂 🙂 )

    ΥΓ: (προλαβαίνω τον γνωστό ταραξία)
    Οι Μέγας Κωνσταντίνος και η Ελένη δεν αγιοποιήθηκαν από την Εκκλησία λόγω του ταραχώδους βίου τους (π.χ. ο Κ. έσφαξε όλη την οικογένειά του, επιπλέον δεν είναι καν βέβαιο ότι εκχριστιανίστηκε). Χάρις όμως στις υπηρεσίες τους (π.χ. ο Κ. αναδιοργάνωσε το διασπασμένο από την τετραρχία στρατό, διόρισε έπαρχους με πολλές εξουσίες στις περιφέρειες του κράτους,
    οργάνωσε διπλωματικές επαφές με τους γειτονικούς λαούς, έκοψε νέο χρυσό νόμισμα που κυκλοφόρησε παντού και τόνωσε την οικονομία, μετέφερε την πρωτεύουσα από τη Ρώμη στο Βυζάντιο κλπ.) αναγνωρίστηκαν ως ισαπόστολοι.

  23. nikiplos said

    Καλημέρα χρόνια πολλά στον Κωνσταντίνο, την Ελένη και την Κωνσταντίνα και σε όλους φανερούς ή κρυφούς αναγνώστες και συνσχολιαστές!

    Πρόκειται για ένα σήριαλ καλογυρισμένο που βλέπεται ακόμη και σήμερα, όπως οι παλιές ελληνικές ταινίες. Ίσως γιατί ήταν αυθεντικό, ελληνικό, κάτι δικό μας, κάτι οικείο. Σαν την μοναδική αγάπη του Μάνθου Φουστάνου. Σαν τις ερμηνείες της Πέγκυς Καρρά, που σε κάποιο σήριαλ αποκαλύπτεται το πλήρες όνομά της: Παναγιώτα Καραχισαρίδου. Άρεσε και το καμέο πολλών ηθοποιών και άλλων, επίσης στερεοτυπικών χαρακτήρων της εποχής. Μιας εποχής που σήμερα φαντάζει αθώα. Και τι δεν θα δίναμε να ξαναγυρνούσαμε σε αυτήν: Να δίναμε ένα χιλιάρικο για καφέ, εφημερίδα και τσιγάρα (ό,τι ακριβώς σήμερα για 10€) αλλά να έμπαιναν 300.000 στο λογαριασμό μας κάθε μήνα (ενώ τώρα μόνο 1000 με το ζόρι, δλδ υποτριπλάσια). Ίσως απλά γιατί ήμασταν νέοι με αυταπάτες και όνειρα.

  24. Voyageur autour de la chambre said

    Χρόνια πολλά σε όσους γιορτάζουν.
    Το σήριαλ κι εγώ πρέπει να το έχω δει ολόκληρο, και μάλιστα περισσότερες από μία φορές.
    Μου άρεσε ιδιαίτερα η Μαρία Λεκάκη (ελπίζω να θυμάμαι σωστά το όνομα) στο ρόλο της Πέγκυς.
    Να θυμίσω και τη συμμετοχή του βετεράνου Γιώργου Βελέντζα ως πατέρα της Ματίνας.
    Για το επεισόδιο των εκλογών και για λόγους πληρότητας: Η δικηγόρος της Ελένης ήταν ΚΚΕ και ο δικηγόρος του Κωνσταντίνου ΝΔ.

  25. Pedis said

    # 22 – Τα ξέρουμε αυτά, αλλά γιατί τα γράφεις; Bρήκες ευκαιρία τώρα που λείπει ο Magister sacri palatii apostolici. Αυτό λέγεται θρασυδειλία, κύριε! 😋

  26. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!
    Χρόνια πολλά και πάλι σε όσες και όσους γιορτάζουν!

    23-24 Τα σχόλια κρατήθηκαν, υποψιάζομαι επειδή αναφέρουν ένα όνομα που έχει μπαναριστεί.

    7 Ώστε και το αποχετευτικό του Βυζαντίου έχει γίνει παροιμιώδες, τουλάχιστον στη Φωτεινή.

  27. Καλημέρα και χρόνια πολλά στις εορτάζουσες και τους εορτάζοντες
    Ο Ιατρού ανέφερε την ωραία Ελένη και το μυαλό μου πήγε στην Ελένη που θα ανέφερε ομοιοκαταληκτώντας ο απελθών Γς…
    Εχουμε και την Ελένη του Σεφέρη με το άδειο πουκάμισο…
    Τον Μεγάλο Κων/ο δεν τον πάω γιαυτό…

  28. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Τηλεόραση έχω (άψογη, τώρα με την πρεσβυωπία έχει βελτιωθεί πολύ το τηλε) για την υπόλοιπη οικογένεια, εγώ δεν.
    Το συγκεκριμένο εξακολουθεί να είναι πολύ δημοφιλές στα παιδιά μου, αν και έχουν ξεγαϊδουρέψει εντελώς συνεχίζουν να το ξαναματαβλέπουν. Οπότε έχει λάχει να δω κι εγώ κάτι πεντάλεπτα για να επιβεβαιώσω την άποψή μου για την εντελώς ανύπαρκτη καρικατούρα χαρακτήρων που υποδύεται ο Ρώμας και τη (στάνταρ σε όλα τα σήριαλ του είδους) κατινιά των γυναικείων ρόλων.
    Ας ξαναχωθώ τώρα στο λαγούμι μου.

  29. Γιάννης Ιατρού said

    9: Νέο Kid
    Κίντο, …Τώρα που το σκέφτομαι , δεν έχω ιδέα για το πραγματικό αποχετευτικό σύστημα στο Βυζάντιο..
    Δες αυτό εδώ, κατατοπιστικό είναι.

  30. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  31. Μυλοπέτρος said

    Ξεροσφύρη
    Το γιαούρτι το άκουσα κάποτε υγειαρτον(!). Το γιαουρτοσκορδιον θα μπορούσε να γίνει γιαουρτόσκορδον ή γιαουρτοσκόροδον. Ο Αριστοφάνης στους Ιππείς χρησιμοποιεί τη λέξη σκοροδάλμη. Πριν λίγα ακόμα χρόνια στα Μαστιχόχωρα, τη σκορδαλιά τη λέγανε σκορδολάμι (το).

  32. ΣΠ said

    Καλημέρα.

    Δεν έχω παρακολουθήσει ολόκληρο επεισόδιο της σειράς. Μόνο αποσπάσματα όταν τύχαινε να είναι η TV ανοικτή την ώρα που παιζόταν η σειρά. Δεν μπορώ να πω ότι μου άρεσε. Το χιούμορ δεν ήταν κακό αν και θα μπορούσε να είναι πιο εμπνευσμένο αλλά η μανιέρα του Ρώμα ήταν ενοχλητική.

    Για όποιον ενδιαφέρεται, όλα τα επεισόδια υπάρχουν στον ιστότοπο του ΑΝΤ1 και αλλού.

  33. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    28 > Νταξ, να ευχηθώ πρώτα στους/στις εορτάζοντες/ουσες, μη με πούνε και χτήνος.

  34. ΣΠ said

    31
    Εδώ https://sarantakos.wordpress.com/2017/12/28/yoghurt/

  35. Αφρούλα said

    Διαβάζω καθημερινά τα άρθρα για να διαβάσω μετά τα σχόλιο του Λεονίκου…
    Τζαστ σέινγκ…

  36. sarant said

    32 Έπρεπε να το βάλω αυτό το λινκ

    35 Λεώνικε, έχεις φαν!

  37. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Ευχές πολλές για ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ στις εορτάζουσες και εορτάζοντες, ιδιαιτέρως στους ιστο-σχολιάζοντες εδώ!
    Με παραξένεψε κάπως ο πληθυντικός ‘Κωστάδες’ του Νικοκύρη (αν και είδα ότι γκουγκλίζεται… επαρκώς). Κωστήδες, θα έλεγα, αν και αυτός ο τύπος αντιστοιχεί σε ενικό Κωστής.
    Λεξιλογικό ενδιαφέρον έχουν, πάντως, οι πληθυντικοί των ονομάτων, αρσενικών και θηλυκών. [Έχει ασχοληθεί το ιστολόγιο με το θέμα αυτό; 🙂 ]
    -+-+-+-
    Από το σίριαλ έχω δει 2-3 επεισόδια, κι αυτά αποσπασματικά. Άρα δεν μπορώ να σχολιάσω σχετικά. Ωστόσο, δεν νομίζω ότι βρήκα κάτι ιδιαίτερο (να μου κάνει ‘κλικ’, που λένε…), για να με παρεκτρέψει από μια γενική μου τάση να μη βλέπω σίριαλ – πλην εξαιρέσεων.
    Ας πούμε, ξεκίνησα να βλέπω «Τα καλύτερά μας χρόνια», αλλά μετά από τα πρώτα 5-6 επεισόδια θεώρησα ότι είχε ήδη ‘ξεχειλώσει’, τα ευρήματα φτώχαιναν, οι ανακρίβειες –ως προς την εποχή- πλήθαιναν, το όποιο χιούμορ άρχισε να ξεφτίζει, οπότε στοπ…

  38. Jimakos said

    Χρόνια πολλά στις εορτάζουσες και τους εορτάζοντες! Είστε και πολλοί, πανάθεμά σας (και το λέει αυτό ένας με εξίσου συχνό όνομα 😀 )

    Όσο για το σίριαλ, ποτέ μου δεν το χώνεψα, όπως δεν χώνεψα ποτέ κανένα από τα έργα του Χάρη Ρώμα. Ενώ -με την by the book έννοια των όρων- δεν έχουν κάτι «λάθος» (σεναριακά και σαν πλοκή πατάνε πάνω σε χιλιοδοκιμασμένες φόρμες. ερμηνευτικά δεν είναι χάλια), δεν ήταν ποτέ του γούστου μου. Ως εκ τούτου, ό,τι ξέρω για τη σειρά είναι ακριβώς λόγω της υπερέκθεσης όλα αυτά τα χρόνια και λόγω των πλείστων αναφορών που έχουν πια γίνει pop-culture references (είχαμε κ στο χωρίο μας, να).

    Και πάλι, να σας χαιρόμαστε!

  39. sarant said

    37 Όχι, δεν έχουμε ασχοληθεί με τον πληθυντικό των ονομάτων. Να το σκεφτώ.

  40. voulagx said

    #9: ΝιουΚιντ, για δες εδω: ΑΠΟΧΩΡΗΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΣΧΕΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ ΥΓΙΕΙΝΗΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΑΤΟΙΚΙΑ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ, ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΚΑΙ ΝΕΩΤΕΡΗΣ ΕΠΟΧΗΣ

  41. ΚΑΒ said

    Χρόνια πολλά και καλά σε ὀλους του ιστολογίου που γιορτάζουν. Πολύχρονη η αδελφή σου, Νικοκύρη.

    Από τη σειρά έχω δει λίγα επεισόδια. σχεδόν θα συμφωνήσω με το σχ. 20 «μου φαινόταν πάντα εκβιασμένο το γέλιο και οι ατάκες, σαχλό και ρηχό το χιούμορ».

  42. @ 20 ΓιώργοςΜ

    Οξυγαλάλλιον. Καλό. …κν. σκορδογιάουρτο, 🙂

  43. Στους/στις Κωνσθελενωνύμους πολλές ευχές.

  44. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    40# Καλό φαίνεται αυτό, θα το δω αναλυτικά σε λίγο που θα έρθουν τα μεσημεριανά σουβλάκια.

  45. Πουλ-πουλ said

    20,41
    Το σαχλό, αλλά σε λελογισμένες δόσεις, είναι στοιχείο της κωμωδίας.

  46. ΚΩΣΤΑΣ said

    Χρόνια πολλά, σε συνεορτάζουσες/ντες.

    Γιάννης Ιατρού … κλπ ευχαριστίες για τις ευχές σας.

  47. Χρόνια πολλά σε εορτάζοντες και εορτάζουσες!
    Τυχαίνει να έχω δει πολύ λίγα από τα επεισόδια της εν λόγω σειράς. Συμπαθώ πολύ και το Ρώμα και τη Ράντου, δε λέω πλάκα είχε η σειρά αλλά δεν κόλλησα ποτέ.

  48. Avonidas said

    Καλημέρα και χρόνια πολλά στον Κώστα, τον ΚΩΣΤΑ, τον άλλο Κώστα, τον Κωνσταντίνο, στους κρυφούς Κώστηδες του ιστολογίου που δεν γνωρίζω, γενικά, και στον κρυφό Κώστα που γνωρίζω, ειδικά 😀

    Για το Κωνσταντίνου και Ελένης: το έβλεπα χαλαρά όταν βγήκε. Εκείνη την εποχή δεν το θεώρησα κάτι το ιδιαίτερο, μάλλον επειδή συνέπεσε με τα φοιτητικά μου χρόνια. Έχουμε την τάση να θυμόμαστε ευνοϊκά τα σήριαλ των παιδικών μας χρόνων, και γι’ αυτό θυμάμαι τους Μεν και Δεν μάλλον ως κάτι καλύτερο/πιο αστείο απ’ ότι πράγματι ήταν. Μόνο εκ των υστέρων αυτονομήθηκαν οι ατάκες του, και έγιναν ψωμοτύρι.

    Στον κατάλογο των σειρών που ασχολούνται με μια άβολη/αναγκαστική συγκατοίκηση να προσθέσω τις Στενές επαφές τρύπιου τοίχου με τους Κώστα Αρζόγλου και Πέμυ Ζούνη, σε σενάριο της Άννας Μακράκη και της μακαρίτισσας της Ντόρας Σιμοπούλου. Αυτή η σειρά επίσης είχε το στοιχείο των γειτόνων που αντιπαθούνται και στο τέλος γίνονται ζευγάρι. Ακόμη, η πλοκή συχνά περιστρεφόταν γύρω από τον υπολογιστή του Αρζόγλου (σχετικά σπάνιο τότε, στις αρχές του ’90) – μόνο που, αντίθετα με τον Κατακουζηνό, το χιούμορ είχε να κάνει όχι με την τεχνοφοβία του, αλλά αντίθετα με την εμμονή του να τον χρησιμοποιεί στην προσωπική ζωή του (π.χ. για να αρχειοθετεί τις γκόμενές του 😛 ).

    Τη σειρά δεν την είδα ποτέ, όσο θυμάμαι, σε πρώτη προβολή, αλλά πολύ αργότερα σε επανάληψη σκόρπια επεισόδια, και τελικά ολόκληρη στο YouTube.

  49. Μαρία said

    46
    Χρόνια πολλά, Κώστα, και στους λοιπούς Κωστάδες και Ελένες.

  50. ΣΠ said

    Χρόνια πολλά στους ΚΩΣΤΑΣ, Κώστας, Costas X, Konstantinos και όποιον άλλον δεν θυμάμαι αυτή την στιγμή.

  51. παίζει να είμαι και ο μόνος που να μην το έχει δει -παρά ελάχιστα επεισόδια και αυτά από σπόντα.
    Χρόνια πολλά και καλά στους εορτάζοντες και εορτάζουσες.

  52. Avonidas said

    #9. Το αποχετευτικό σύστημα στο Βυζάντιο! Τώρα που το σκέφτομαι , δεν έχω ιδέα για το πραγματικό αποχετευτικό σύστημα στο Βυζάντιο , αλλά πρέπει να ήταν προηγμένο.
    Ο «μέσος» άνθρωπος το κοροϊδεύει και το αγνοεί (ίσως επειδή το θεωρεί υποσυνείδητα «δεδομένο») αλλά η αποχέτευση είναι από τα σημαντικότερα engineering επιτεύγματα του ανθρώπου

    Στην παρέα μου, μιας κι είμαστε όλοι διδάκτορες ή επίδοξοι διδάκτορες, 😉 «το αποχετευτικό σύστημα στο Χ» είναι πολύ δημοφιλής χιονοκλώνος για να πειραζόμαστε για τις εργασίες και τα διδακτορικά μας. Αλλά ναι, οι αποχετεύσεις είναι ζωτικής σημασίας τεχνολογία, και καθορίζουν, ουσιαστικά, το αν μπορούν να επιβιώσουν πολυπληθείς κοινότητες με μεγάλη πυκνότητα πληθυσμού χωρίς να τις θερίσουν οι επιδημίες.

    Με την ευκαιρία, σε αντίθεση με τα γραπτά τεκμήρια των αρχαίων πολιτισμών, που έχουν φτάσει ως εμάς κυρίως όσα αντιγράφονταν και άντεξαν στο χρόνο, από χρηστικά αντικείμενα έχουμε κατά βάση όσα βούλιαξαν/κάηκαν/καταποντίστηκαν, κι εκείνα που πετάχτηκαν στα σκουπίδια. Από αυτή την άποψη, ο 20ος κι ο 21ος αιώνας θα έχουν την τιμητική τους στην αρχαιολογία του μέλλοντος: για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας έχουμε φτιάξει σκουπίδια που αντέχουν στο χρόνο 😛

  53. ΣΠ said

    Ισχύει ότι είναι το πιο πολυπαιγμένο ελληνικό σίριαλ σε επαναλήψεις;

    Μέχρι το κλείσιμο του Mega το πιο πολυπαιγμένο ελληνικό σίριαλ σε επαναλήψεις πρέπει να ήταν «Το ρετιρέ».

  54. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μου αρέσουν οι αμερικάνικες κωμικές σειρές με τα ημίωρα αυτοτελή επεισόδια, επειδή ακόμα και στο πεντακοσιοστό και στο χιλιοστό επεισόδιο δεν έχουν κάνει κοιλιά, διατηρούν τη φρεσκάδα τους, γελάς αβίαστα, δεν κουράζεσαι από αναμασήματα και χιλιοειπωμένες ατάκες. Πώς μετά να δεις ελληνικές κωμικές σειρές που, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, μετά τα πρώτα επεισόδια ξεπέφτουν στη μανιέρα, στη σάχλα και στην ανία, κατακλέβοντας ξεκάρφωτες ατάκες από δεξιά κι αριστερά μπας και αποσπάσουν κάνα εκβιασμένο γελάκι…

  55. Avonidas said

    #54. Πάρα πολλά αμερικάνικα σίτκομ κάνουν κοιλιά, κι ανακυκλώνουν τα ίδια υλικά. Σταμάτησα να βλέπω το Big Bang Theory κάπου στην 7η σεζόν από βαρεμάρα, παρότι είχα λιώσει στο γέλιο με κάθε επεισόδιο τα πρώτα χρόνια, και προφανώς και ταυτιζόμουν πλήρως με τη θεματολογία και τους χαρακτήρες του και μπορούσα να παρακολουθήσω και να πιάσω σχεδόν όλες τις ατάκες κι αναφορές του.

    Όλα τα καλά πράγματα κάποτε τελειώνουν, και είναι καλά ακριβώς επειδή τελειώνουν, και στο βαθμό που τελειώνουν στην ώρα τους.

  56. Πουλ-πουλ said

    54.
    «Μου αρέσουν οι αμερικάνικες κωμικές σειρές»
    Εγώ πάντως δεν αντέχω τα γέλια-κονσέρβα, με καταθλίβουν..

  57. ΣΠ said

    54
    Αμερικανική ταινία και μετέπειτα σειρά με θέμα την συγκατοίκηση των δυο αντίθετων χαρακτήρων είναι «The Odd Couple». Η ταινία, που βασίζεται σε θεατρικό του Νιλ Σάιμον, είναι εξαιρετική κωμωδία με πρωταγωνιστές τους Τζακ Λέμον και Γουόλτερ Ματάου.

  58. Avonidas said

    #22. Χάρις όμως στις υπηρεσίες τους (π.χ. ο Κ. αναδιοργάνωσε το διασπασμένο από την τετραρχία στρατό, διόρισε έπαρχους με πολλές εξουσίες στις περιφέρειες του κράτους,
    οργάνωσε διπλωματικές επαφές με τους γειτονικούς λαούς, έκοψε νέο χρυσό νόμισμα που κυκλοφόρησε παντού και τόνωσε την οικονομία, μετέφερε την πρωτεύουσα από τη Ρώμη στο Βυζάντιο κλπ.) αναγνωρίστηκαν ως ισαπόστολοι.

    Χάρις στις εξυπηρετήσεις τους στην Εκκλησία αναγνωρίστηκαν. Αν το να παίρνεις ένα μπ…λο και να το κάνεις κράτος σε έκανε Άγιο της Εκκλησίας, θα ήταν Άγιος κι ο Διοκλητιανός 🙂

  59. William T. Riker said

    52. Σωστός, μία παρατήρηση μόνο, έχουμε και πάρα πολλά γραπτά τεκμήρια που σώθηκαν, όχι γιατί αντιγράφονταν, αλλά γιατί ακριβώς πετάχτηκαν στα σκουπίδια ή επαναχρησιμοποίηθηκαν για κάποιο άλλο σκοπό, π.χ. σε μούμιες κλπ. Αναφέρομαι στους παπύρους ασφαλώς, η πιο γνωστή περίπτωση εδώ: https://www.historicmysteries.com/oxyrhynchus-papyri-egypt/

  60. ΣΠ said

    54
    Οι αμερικάνικες σειρές έχουν το πλεονέκτημα ότι έχουν ολόκληρη ομάδα από σεναριογράφους. Αλλά και σε αυτές κάποια στιγμή τα αστεία εξαντλούνται και το ενδιαφέρον πέφτει. Σε αυτές τις περιπτώσεις συνηθισμένο τρικ είναι η προσθήκη ενός νέου χαρακτήρα για την δημιουργία νέων αστείων καταστάσεων.

  61. Avonidas said

    #59. Πράγματι, έτσι είναι. Και περγαμηνές που ξύστηκαν και ξαναγράφτηκαν, όπως το παλίμψηστο του Αρχιμήδη, ή πινακίδες πηλού που πιάστηκαν σε κάποια πυρκαγιά, και φυσικά διατηρήθηκαν ακόμα καλύτερα. 🙂

  62. Πουλ-πουλ said

    61.
    Για τα αρχαία αποχετευτικά συστήματα ομβρίων και ακαθάρτων δεν χρειάζεται να ξύνουμε περγαμηνές. Υυπάρχουν πάμπολλα υλικά τεκμήρια, από αγωγούς μέχρι…χέστρες, μετά συγχωρήσεως.

  63. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Χρόνια πολλά σε Ελένες και Ντίνες αν έχουμε κρυμένες εδώ και στους Κωστάδες/Κωστήδες μας που νομίζω όλοι τους είναι συμπαθείς και μετριοπαθείς 🙂

    Είμαι στον αντίποδα με το Νικοκύρη και για τα δυο σίριαλ. Μου είναι απωθητικός ο Ρώμας, όπως τον περιέγραψε ο Χτήνος και ο Γ.Κουβάτσος, κι όπως τον ξέρω. Νομίζω δεν έχω δει ούτε ένα ολόκληρο επεισόδιο. Κάτι κομμάτια παλιότερα από ξεμεινεμένο το κανάλι ανοιχτό. Τώρα και 4-5 χρόνια δεν έχουμε καν τηλεόραση.
    Ασύμβατα ζευγάρια για μένα, είναι η Χατζησοφιά με το Ρώμα (οπως και η Ράντου με το Ρώμα). Όσο συμπαθώ και εκτιμώ τις δυο κυρίες τόσο μου είναι δυσβάσταχτος ο Ρ.
    σσ Το Παραπέντε πάω και το βλέπω χωρίς καν να ξέρω καλά καλά ακόμη την υπόθεση ολόκληρη. Και μόνο οι φιγούρες με το στιλ και τις ατάκες, με ξετρελαίνουν. Προσπαθώ υστερόχρονα να «αντιπαθήσω» την Καρύδη, λόγω στάσης της υπέρ Τσιμενδώνη κλπ αλλά δε μου βγαίνει. Γελάω με το ούφο Ντάλια.Αυτό για να μη νομισθεί ότι αντιπαθώ πολιτικά το Ρώμα (που είναι για να τον «αντιπαθείς» με διάφορα που κάνει με την εμπλοκή του στην ΤΑ, βλ. τα λαμπροκούνελα κλπ)

  64. Καλημέρα και χρόνια πολλά σε όλους και όλες που γιορτάζουν.
    Συμπαθητική η σειρά, χωρίς να την έχω δει ολόκληρη. Τμήματα πού και πού. Νομίζω ότι από τις παλιές της ιδιωτικής τηλεόρασης η καλύτερη ήταν «Οι απαράδεκτοι». Το επεισόδιο με «την Παπαρήγα την καλή» είναι από τα πιο αστεία του είδους.
    Κάθε ηλικία έχει τις αγαπημένες της ατάκες από παλιές ελληνικές ταινίες ή από σειρές. Παλιότερα που πηγαίναμε ελεύθερη κατασκήνωση πιο συχνά και με μεγαλύτερη διάρκεια, είχαμε τη συνήθεια με την ίδια παρέα να καληνυχτιζόμαστε με τις ατάκες της «οικογένειας Ουόλτον». «Καληνύχτα Τζονμπόι, καληνύχτα Σουέλεν» κλπ.

  65. Χαρούλα said

    Χρόνια πολλά ΚΩΣΤΑ🍷, χρόνια πολλά Costas, χρόνια πολλά σέ όλους τουςΚωνσταντίνους-Κωνσταντίνες-Ελένες! Σε όλους μας χρόνια πολλά για την γιορτινή μέρα!
    Ίσως να είμαι η μόνη που ουυυύτε αποσπασματικά έχω δει πεντάλεπτο! Δεν αντέχω δευτερόλεπτο τον Ρώμα. Μόλις εμφανιστεί στην οθόνη, κλείνει ήχος, κανάλι, τηλεόραση. Το ενοχλητικό όμως για μένα είναι, πως αντιμετωπίζομαι ως εξωγήινος, όταν πολλοί μου λένε γνωστές ατάκες ή ονόματα του σήριαλ, και δηλώνω άγνοια!

  66. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γειά σας καὶ χρόνια πολλὰ σὲ ὅσες καὶ ὅσους γιορτάζουν σήμερα, ἐντὸς καὶ ἐκτὸς ἱστολογίου.

    Ἔχω παρακολουθήσει, ὅπως ἀρκετοὶ ἀπὸ τοὺς προλαλήσαντες, κάποια ἀποσπάσματα ἐπεισοδίων στὶς ἐπαναλήψεις τοῦ σήριαλ. Δὲν μὲ ξετρέλαναν, ἂν καὶ κάποιες φορὲς διαπίστωσα κάποια σπινθιρίσματα χιοῦμορ.

    @23. Τὸ ἐπώνυμο τῆς ἡρωίδας τοῦ σήριαλ (Καραχισαρίδου) μοῦ θύμισε ἕναν παλιὸν ποδοσφαιριστὴ τῆς ΑΕΚ (ἂν θυμᾶμαι καλά).

    Κάποιοι ὁπαδοὶ ἀντιπάλων ὁμάδων πρoσέθεταν στὸ ἐπώνυμό του ἄλλο ἕνα χὶ λίγο μετὰ τὸ πρῶτο. 🙂

  67. Konstantinos said

    Ευχαριστώ για τις ευχές.
    Νέο κιδ πρόσφατα με ένα συνάδελφο μετραγαμε τα έργα που έχουμε φτιάξει τα τελευταία 15 χρόνια, επιδοτούμενα δημοσια και ιδιωτικά.
    Ανάμεσα σε γραφεία, μαγαζιά, μουσείο ( που δεν λειτουργεί γιατί δεν υπάρχει προσωπικό), Πανεπιστήμιο, κολυμβητήριο, κέντρο υγείας, φωτοβολταϊκά και άλλα νιώθουμε υπερήφανοι για τα κεντρικά δίκτυα αποχέτευσης και ύδρευσης που έχουμε φτιάξει. Όχι γιατί είχαν κάποια τεχνική πρόκληση η γιατί ήταν ωραία έργα αλλά γιατί τα χρησιμοποιούν και τα χαίρονται πολλοί άνθρωποι. Και δεν πήγαν χαμένα τα λεφτά που χρησιμοποιήθηκαν, όπως σε πολλά επιδοτούμενα που κατασκευάζονται και μετά δεν λειτουργούν γιατί δεν υπάρχει προβλεψη για αμοιβή προσωπικου για να τα λειτουργήσει.

  68. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γιὰ τὸν Μεγάλο Κωσταντῖνο τώρα.

    Δὲν θὰ μπῶ σὲ κρίσεις θρησκευτικοῦ χαρακτήρα, ἂν ἦταν ἅγιος, ἂν βαφτίστηκε κλπ. Ὅπως ἔχω ξαναγράψει, τὰ Θρησκευτικὰ δὲν εἶναι τὸ φόρτε μου.

    Κρίνοντας ἐκ τῶν ὑστέρων διαπιστώνουμε ὅτι δυὸ πολιτικὲς ἐπιλογές του εἶχαν πολὺ μεγάλον ἀντίκτυπο στὶς ἱστορικὲς ἐξελίξεις:

    1. Ἡ ἐπιλογή του νὰ χρησιμοποιήσει τὸν Χριστιανισμὸ γιὰ τὴν κατάληψη τῆς ἐξουσίας ὁδήγησε στὴν μεταγενέστερη ἐπικράτησή του ὡς ἐπίσημης θρησκείας τῆς Ρωμαϊκῆς Αύτοκρατορίας καὶ στὴ διάδοσή του σὲ ὁλόκληρο τὸν Δυτικὸ Κόσμο

    Τὰ ἀποτελέσματα τὰ ζοῦμε μέχρι σήμερα.

    2. Ἡ ἐπιλογή του νὰ μεταφέρει τὴν πρωτεύουσα τῆς αὐτοκρατορίας στὴν Κωνσταντινούπολη.

  69. Γιάννης Ιατρού said

    63β και προηγούμενα
    Μόνο η πίτσα Ρώμα👍, ο Ρώμας ουυυυ. Γράψτε κι εμένα συνδρομητή 🙂
    Γενικά αυτά τα σήριαλ δεν τα πάω, εκτός από το 50-50, παλιά, που γέλαγα (στα περισσότερα, όχι σε όλα τα επεισόδια)

  70. ΣΠ said

    64
    Κατά την γνώμη μου «Οι απαράδεκτοι» είναι η καλύτερη ελληνική κωμική σειρά. Είχε το ατού ότι, εκτός του ότι υποστηριζόταν από πολύ καλούς ηθοποιούς, το σενάριο το έγραφε η Δήμητρα Παπαδοπούλου με εξαιρετικό χιούμορ. Η ίδια έχει γράψει και τα πολύ αστεία σκετσάκια του «Σ’ αγαπω, μ’ αγαπάς».

  71. Πουλ-πουλ said

    67.
    Έχεις δίκιο συνάδελφε. Τα τρία χρόνια που ξόδεψα, σκαρφαλωμένος στις σκαλωσιές της Ψυττάλειας, τα θεωρώ από τα πιο παραγωγικά της επαγγελματικής μου ζωής.

  72. loukretia50 said

    Αγαπητοί φίλοι Κ- ,
    Επί τη ονομαστική σας εορτή ολόψυχα εύχομαι
    Χρόνια καλά!

    Δεν έβλεπα καθόλου τη σειρά που γιορτάζει, και γενικά ελληνικές σειρές από την εποχή της Λωξάντρας και μετά.
    Μόνο αποσπασματικά, συνήθως με την κόρη μου, Απαράδεκτους (γειά σου Μαγδαληνή!), Τρεις Χάριτες, Ντόλτσε Βίτα και Σαββατογεννημένες (θενιόρα Θούλα και Χοσέ όλα τα λεφτά!).
    Και με ειδοποιούσε πάντα όταν σε ένα σήριαλ που δεν άντεχα εμφανίζονταν η Ντίνα Κώνστα με την υπηρέτρια που απαντούσε – υποτίθεται! στα ρώσικα!

    Μια μόνο εξαίρεση, το Παρά πέντε ολόκληρο, και στις επαναλήψεις! Η Εφη-‘Εφη με κάλυψε πλήρως.
    Εγγλέζικες σειρές πολλές, αλλά και αμερικάνικες, έστω κι αν τα «εδώ γελάμε» χάχανα με πειράζουν στα νεύρα.

    Τη συγκεκριμένη όμως που άρεσε στο Νικοκύρη δεν την άντεχα ούτε για λίγο και υποψιάζομαι ότι φταίει ο Χ.Ρώμας, γιατί αν φανταστώ στο ρόλο έναν Αλεξανδράκη για παράδειγμα – αχ πώς τα λέω η άτιμη! – πιθανότατα θα την παρακολουθούσα.

    Έχετε σκεφθεί πόσο δύσκολο είναι να χαρείτε σήμερα μια σύγχρονη κωμωδία με φίλους?
    Δεν ξέρω αν γίναμε πολύ πιο απαιτητικοί ή παραξενέψαμε.
    Δύσκολα γελάμε πια με τα ίδια πράγματα.

  73. Avonidas said

    #72. Και με ειδοποιούσε πάντα όταν σε ένα σήριαλ που δεν άντεχα εμφανίζονταν η Ντίνα Κώνστα με την υπηρέτρια που απαντούσε – υποτίθεται! στα ρώσικα!

    Κι όμως, Λου, όντως στα ρωσικά απαντούσε η «Μαρούσκα»! Αν και βέβαια δεν ξέρω αν ενός ρωσόφωνου που την άκουγε θα του ‘μενε άντερο απ’ τα γέλια 😀

  74. Γιάννης Κουβάτσος said

    Συμφωνώ: Τρεις χάριτες, Απαράδεκτοι, Σαββατογεννημένες, Στο παρα πέντε, Κάτω Παρτάλι ήταν αξιοπρεπείς σειρές, χωρίς σάχλες και καραγκιοζιλίκια. Η μόνη ίσως σειρά του Ρώμα που δεν με απωθεί και μπορώ να αντέξω ακόμα κι αυτόν σαν ηθοποιό είναι το Καφέ της Χαράς.

  75. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Αχ η Κώνστα, τί πλάσμα! Όταν λέει (και μόνο) «Εκατον πέντε και πέντε, Στο Κόκκινο» αρκεί για να μου φτιάξει τη διάθεση. Με έξι λέξεις-αναγγελία σταθμού!

    Όπως και η Θεοπούλα- Εφη Παπαθεοδώρου, να λέει «η ξινή» να σκεφτώ, μου φέρνει γέλιο.

  76. spiridione said

    56. Τα τελευταία χρόνια τα αμερικ. σίτκομ που έχουν γέλια γυρίζονται μπροστά σε κοινό.

  77. Η εμπειρία μου στα σήριαλ οφείλεται στις καλοκαιρινές μεταμεσημεριάτικες επαναλήψεις, τον χειμώνα είχα δουλειά μέχρι το βράδυ.
    Το καλύτερο κωμικό που έχω δει είναι -πολύ μακράν από το δεύτερο- «κι οι παντρεμένοι έχουν ψυχή» κι αυτό γιατί ο γαλαξιδιοτόγαμπρος Καφετζόπουλος έπαιζε τον εαυτό του (όταν δεν ήταν νυσταγμένος ή μεθυσμένος) !

    Κι ένα στιγμιότυπο που θα μου μείνει αξέχαστο με τα σήριαλ : Γυρίζω ένα βράδυ Δευτέρα κατά τις 11 από το υχτερινό σχολείο όπου πήγα κατ΄ευθείαν από Γαλαξίδι και η πρώην μου έβλεπε ένα σήριαλ, νομίζω το έλεγαν (κ)Ερατώ. Με ρωτάει η πρώην πως πέρασα και για να την τσιγκλίσω της λέω «ερημιές, μόνο η Φαίη (Κοκκινοπούλου) ήτανε και κάναμε βόλτες στο δασάκι». Εκείνη τη στιγμή ακριβώς στην Τιβί η Φαίη σε γκρο πλαν, πετάει την ατάκα της για τον (τηλεοπτικό) ξεμυαλισμένο με την (κ)Ερατώ σύζυγο » κι εγώ το σαββατοκύριακο με τον Γιώργο θα μπορούσα να κάνω ό,τι ήθελα»
    Είδα την πρώην μου…ερυθρόδερμη κι άντε να την πείσω πως το σήριαλ γυρίστηκε κάποιες μέρες πριν κι απλά…έτυχε !!

  78. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Ἀγαπητέ μου ΚΩΣΤΑ (+οἱ ἄλλοι τρεῖς πού μνημονεύτηκαν) χρόνια σου/σας πολλά!
    Χρόνια πολλά καί στίς -μή δηλούμενες- Ἑλένες τοῦ ἱστολογίου..

  79. Γιάννης Ιατρού said

    78: Εεεεπ, τι έγινες ρε Γιώργο, όλα καλά με τα …κηπευτικά; 🤨

  80. aerosol said

    Χρόνια πολλά σε εορτάζουσες και εορτάζοντες!

    Ούτε εγώ μπορώ τον Ρώμα και μάλλον αποφεύγω τις σχετικές δουλειές του. Νομίζω πως το «Κωνσταντίνου και Ελένης» είχε κάτι που του ταιριάζει στον χαρακτήρα του βυζαντινολόγου αλλά και τη Ράντου (που είναι πάντα συμπαθής και φέρνει λίγη παραπάνω φυσικότητα στις τραβηγμένες ατάκες).
    Θεωρώ τις περισσότερες ελληνικές κωμικές σειρές από μέτριες έως κακές. Οι αγαπημένες μου είναι τα Εγκλήματα, το Παρά Πέντε και (αν το θυμάστε) οι Αυθαίρετοι. Θα βάλω και το Σ’ Αγαπώ, Μ’ αγαπάς: η ιδέα ήταν ξένη αλλά έκανε πλήρως δημιουργική δουλειά η Παπαδοπούλου. Ακολουθούν οι Απαράδεκτοι και Οι Τρεις Χάριτες.

    Ίσως είναι άδικη η σύγκριση ελληνικής και αμερικάνικη τηλεόρασης. Έχουν μακριά παράδοση, εμπειρία παραγωγής, αρκετά χρήματα, τεράστιο ανταγωνισμό που ακονίζει τις ικανότητες των συντελεστών, και πλήθος έμπειρων σεναριογράφων. Όμως αντιπαθώ την ελληνική ευκολία του «παίρνω μια επίκαιρη ξένη ιδέα, χώνω κάμποση υστερία, κοπιάρω και ελληνικές ταινίες του ’60 και έχω κωμική σειρά». Το καφέ της Χαράς, ας πούμε, είναι το Σοκολά με τη Ζυλιέτ Μπινός ως ελληνική κωμική σειρά.

    Ο όρος sitcom σημαίνει situational comedy (κωμωδία καταστάσεων). Χαρακτηριστικό είναι το να βάζεις μια σταθερή ομάδα άσχετων χαρακτήρων να συμβιώνουν (σε σπίτι, εργασιακό χώρο ή κάτι ανάλογο) και τα αστεία να προκύπτουν από τις καταστάσεις που ζουν αλλά κι από τις αντιθέσεις τους. Στην κλασσική αμερικάνικη μορφή είναι ημίωρα -στην ουσία 20κάτι λεπτά συν διαφημίσεις, ενώ εδώ προτιμούμε το φορμά της μιας ώρας. Η πιο επιτυχημένη τηλεοπτική σειρά στην ιστορία είναι το sitcom Τα Φιλαράκια. Ίσως το πιο κωμικά προχωρημένο να ήταν το Seinfeld. Θυμίζω και το M.A.S.H, το Παντρεμένοι Με Παιδιά και τα δυο The Office (αγγλικό και αμερικάνικο) σαν ιδιαίτερα δείγματα του είδους.

  81. 75# Έλα τώρα, εξαρτάται απ’ τις λέξεις. Για βάλτηνε να πει την εξάδα «Σκάι, η πηγή της αντικειμενικής ενημέρωσης» να δούμε, θα σου φτιάξει τη διάθεση? 🙂

  82. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @79. Ὅλα καλά, Γιάννη (..μέ τά κηπευτικά και μέ ὅλα τά ὑπόλοιπα..).
    Σᾶς παρακολουθῶ καθημερινά- τουλάχιστον στά γλωσσοφιλολογικά! 🙂

  83. William T. Riker said

    82. «Νομίζω πως το «Κωνσταντίνου και Ελένης» είχε κάτι που του ταιριάζει στον χαρακτήρα του βυζαντινολόγου». Aerosol (αν μου επιτρέπεται ο ενικός), θα μπορούσες να το κάνεις πενταράκια αυτό, που έλεγε και μία ψυχή;

  84. William T. Riker said

    Συγγνώμη, το 83 στο 80.

  85. Γιάννης Ιατρού said

    82: Γιατί ρε συ; Τα άλλα σου πέφτουν δύσκολα (στη χώνεψη);; 🙂

  86. Avonidas said

    #80. Το καφέ της Χαράς, ας πούμε, είναι το Σοκολά με τη Ζυλιέτ Μπινός ως ελληνική κωμική σειρά.

    Ακριβώς ο λόγος που το ξέγραψα. Όχι επειδή είναι αντιγραφή του Σοκολά, αλλά επειδή είχα διαβάσει μια συνέντευξη της Ρένιας Λουιζίδου που καμωνόταν ότι δεν είναι, με γελοία επιχειρήματα του στυλ «ε, καλά, υπάρχουν κάποιες ομοιότητες…»

    Κι ο «Κακός Βεζύρης», επίσης της Χατζησοφία, είναι σαφέστατη διασκευή του Ιζνογκούντ, αλλά δεν προσποιείται ότι δεν είναι.

  87. Avonidas said

    Αν έπρεπε να διαλέξω την καλύτερη κατά τη γνώμη μου σειρά της ελληνικής τηλεόρασης, θα διάλεγα τα Μαύρα Μεσάνυχτα (εντάξει, δεν είναι σίτκομ). Νομίζω κερδίζει και σε χιούμορ, και σε πρωτοτυπία θεματολογίας, και σε ποιότητα παραγωγής.

    Κάτι άλλο που μου έμεινε απ’ αυτή τη σειρά είναι το πόσο καλός ηθοποιός είναι ο Στέλιος Μάινας, σε σοβαρούς ρόλους. Αν τον έβλεπες στους «Μεν και δεν», θα λεγες τι είν’ αυτό το σούργελο – πόσο μάλλον που τη σειρά την είχα δει παιδί.

  88. ΣΠ said

    Έχω την γνώμη ότι η καλύτερη κωμική σειρά που έχω δει ήταν η βρετανική «Yes Minister/Yes Prime Minister». Πολύ καλή και η επίσης βρετανική «Coupling».

  89. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @85. Γειά σου Γιάννη ἀνεπανάληπτε! 🙂 (Ὄντως, τά πολιτικο-κομματικά κλπ δέν μοῦ κινοῦν τό ἐνδιαφέρον. Ὅμως τά ἱστορικο-γλωσσο-φιλολογικά, μοῦ φτάνουν καί μοῦ περισσεύουν..)

  90. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    80-86 Bρε τι μαθαίνει κανείς!

  91. aerosol said

    #83
    Φυσικά ενικός, ένας είμαι!
    [Το επιτελείο το έχω μόνο για τις χοντροδουλειές: έρευνα, παντζούρια, τέτοια πράγματα.]
    Εννοώ πως η φυσιογνωμία και η μανιέρα του κάπως ταίριαζαν στο να βγει ο συγκεκριμένος χαρακτήρας του στεγνού, συντηρητικού, αντιδραστικού απέναντι στην χαρά της ζωής. Ανάλογος κι ο ρόλος στο Καφέ της Χαράς αλλά ως στερημένο καθηγητή μάλλον τον προτιμούσα -ή, έστω, δε με ενοχλούσε τόσο.

  92. Avonidas said

    #88. Το αποκορύφωμα του βρετανικού αυτοσαρκασμού! Ο μόνος τρόπος να λατρεύω αυτή τη σειρά ακόμα περισσότερο είναι αν δεν ήξερα ότι ήταν από τις αγαπημένες της Θάτσερ 😛

  93. Γιάννης Ιατρού said

    89: ‘ντάξει ρε συ, αλλά αν παρακολουθείς καθημερινά, όπως λες, θα έχεις δει πως πολλοί αναρωτηθήκαμε τι απέγινες κλπ. Εγώ τουλάχιστον 2-3 φορές ρώτησα. Επομένως θα μπορούσες να γράψεις κι ένα «καλά είμαι, αλλά δεν ..xzy… αυτήν την εποχή», να μην βάζουμε κι εμείς άλλα στο μυαλό μας, εποχές πού ΄ναι… Δεν κάνει έτσι ο κόσμος ρε Γιώργο!

    Τέλος πάντων, τώρα τουλάχιστον εγώ ξέρω, να μην ανησυχώ. Καλά νά ΄σαι!

  94. aerosol said

    #87
    Πράγματι έφευγε από τη νόρμα το Μαύρα Μεσάνυχτα. Πάντα καλός ο Κοκκινόπουλος, καλό σενάριο και καλές ερμηνείες. Μαύρη «δραματο-κωμωδία», ίσως γι αυτό δε μου ήρθε στο μυαλό όσο σκεφτόμουν τις κλασικές κωμικές σειρές. Στις παράδοξες εξαιρέσεις της ελληνικής κωμωδίας θα ήθελα να θυμήσω το θαυμάσιο Εκείνος κι Εκείνος, με Διαμαντόπουλο και Μιχαλακόπουλο. Ιδιαίτερη, πικρή και ποιητική σάτιρα.

  95. loukretia50 said

    94. Θαυμάσιο ήταν, πραγματικά.
    Mα είχες γεννηθεί τότε φλίτατε?

  96. ΣΠ said

    92
    Εγώ πάλι σκέφτηκα για την Θάτσερ: «έχει και κάτι ανθρώπινο».

  97. aerosol said

    #95
    Είχα γεννηθεί… μετά βίας, αλλά ήμουν μικούλι ακόμα. Δεν παρακολούθησα το πρωτότυπο (κι έχει σωθεί μόνο ένα απόπασμα). Αρκέστηκα στην επανεκτέλεση του ’89. Όμως είχε αυθεντικά σενάρια Μουρσελά και τους ίδιους υπέροχους πρωταγωνιστές. Σιγουρα θα υστερούσε από το ορίτζιναλ αλλά το χάρηκα πολύ.

    [Φλίτατε;!!! Είσαι θεά! :-D]

  98. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Αχαχαχ!
    «Θύμισέ μου να βρίσω τη Μαρούσκα»!

    73 στην εορτάζουσα αγαπημένη Ντίνα Κώνστα λοιπόν,επιτρέψτε λίγη Ντένη Μαρκορά με Μαρούσκα

  99. loukretia50 said

    97. Σε έχω προσφωνήσει έτσι τουλάχιστον δύο φορές, αλλά μάλλον το νόμιζες τυπογραφικό!

    Αβό, και το Είμαστε στον αέρα – έχω χάσει επεισόδια, είχε καλές στιγμές όπως λέγαμε παλιότερα, πχ με τον Πουλικάκο.

    Για εγγλέζικες σειρές πιστεύω ότι συμφωνούμε γενικότερα.

    Η νέα γενιά πάντως – παρέες της κόρης μου και ανηψάκια παρακολουθούσαν φανατικά Υπέροχα πλάσματα και Singles.
    Δεν είμαι της τηλεόρασης για νάχω ολοκληρωμένη άποψη, αλλά απ΄ό,τι έχω δει είχαν μια φρεσκάδα.

  100. sarant said

    94 Κι εμένα μ΄άρεσαν τα Μαύρα μεσάνυχτα.

  101. Πουλ-πουλ said

    72.
    «Δεν ξέρω αν γίναμε πολύ πιο απαιτητικοί ή παραξενέψαμε.
    Δύσκολα γελάμε πια με τα ίδια πράγματα.»

    Τίποτα απ’ αυτά αγαπητή Λου. Απλώς μεγαλώνουμε…..

  102. aerosol said

    #99
    Μάλλον θα ενθουσιάστηκα το ίδιο αλλά μετά ήρθε το Αλτσχάιμερ και το αλησμόνησα.
    Σε λίγο καιρό μπορείς να περιμένεις να εντυπωσιαστώ εκ νέου! Σε κάθε περίπτωση, η θεότης σου δεν αμφισβητείται.

    Το Singles είχε κάποιες σεζόν πολύ καλές (ειδικά με «Περιστερόπουλο» και «Λαγουδάκη»!). Τα υπέροχα πλάσματα σα να είχαν το ίδιο υλικό αλλά δεν με τράβηξαν. Σε ανάλογο, πιο σύγχρονο, ύφος ήταν καλό και το Μίλα Μου Βρώμικα (με το μπαράκι, τον Bar-Ba Δήμο).

  103. Triant said

    Χρόνια πολλά σε εορτάζουσες και εορτάζοντες!

    Βλέπω πως είμαστε τελικά πολλοί που δεν αντέχουμε τον Ρ.

    Από ελληνικές σειρές το 50-50 που δεν είχα προλάβει, το είδα όλο στο youtube. Το ίδιο και το παρά 5. Παντρεμένους έβλεπα στην ώρα τους αλλά όχι με μανία. Κατά καιρούς βλέπω κανένα σ’ αγαπώ μ’ αγαπάς.
    Τώρα που το σκέφτομαι, οι ηθοποιοί παίζουν μεγάλο ρόλο. Πράγματι, αν τον Κατακουζηνό τον έπαιζε (οποιοσδήποτε) άλλος, θα άντεχα να δω και ολόκληρο επεισόδιο.

    Καλές οι αμερικάνικες σειρές (φιλαράκια, παντρεμένοι με παιδιά, how I met your mother κλπ) αλλά σαν τις αγγλικές δεν είναι. Black Adder και ξερό ψωμί, Yes (prime)minister, Pythons, Fawlty Towers είναι μερικές που μου έρχονται στο μυαλό. Μέχρι και τα IT crowd και Alo Alo έχουν πολύ αστείες σκηνές. Οι άγγλοι βέβαια δεν αφήνουν να γίνει η κοιλιά. Seasons λίγες και μικρές (των 6 επεισοδίων συνήθως).

  104. aerosol said

    #103
    Για μένα Pythons και Black Adder (θα βάλω και το Black Books μέσα…) είναι από τις κορυφαίες στιγμές της τηλεόρασης. Το δε φινάλε του Black Adder το βρίσκω συγκλονιστικό.
    [Άψογα κάνουν οι Άγγλοι.]

    Γενικά μιλώντας, νομίζω πως έχουμε αρκετούς εξαιρετικούς ηθοποιούς. Συνήθως το πρόβλημα των ελληνικών σειρών βρίσκεται στα σενάρια. Κάποια δεν σώζονται με κανένα υποκριτικό ταλέντο.

  105. Ντόλτσε βίτα δεν έβλεπε κανένας;

  106. Triant said

    104: Το φινάλε του Black Adder είναι ότι πιό αντιπολεμικό έχω δει. Τραγικό και συγκινητικό, ιδίως επειδή δεν το περιμένεις.

  107. loukretia50 said

    Οπωσδήποτε οι ηθοποιοί κάνουν τη διαφορά, ιδιαίτερα σε κωμωδίες καταστάσεων, ακόμα κι αν το σενάριο είναι κοινότοπο.
    Ζωντανεύουν πειστικά απίστευτους χαρακτήρες, χρωματίζουν τις ατάκες, χαίρεσαι να τους βλέπεις – και να τους ακούς!
    Η φωνή έχει πολύ μεγάλη σημασία «φωνή για ραδιόφωνο» λέγαμε κάποτε.
    Σίγουρα χρειάζονται εμπνευσμένα σενάρια, έχουμε κουραστεί και κορεστεί .
    Αλλά νομίζω ότι γενικά το πρόβλημα είναι στη σκηνοθεσία.
    Μια πρωτότυπη σκηνοθετική ματιά μπορεί να αναδείξει ή να χαντακώσει ένα έργο.
    Και βέβαια η – άνωθεν επιβαλλόμενη- διάρκεια που οδηγεί σε κοιλιές.

  108. loukretia50 said

    105. νομίζεις!

  109. leonicos said

    41 πάντα εκβιασμένο το γέλιο και οι ατάκες, σαχλό και ρηχό το χιούμορ».

    Το χιούμορ, αν δεν είναι πηγαίο, δηλαδή της στιγμής και για τη στιγμή, δεν μπορεί παρά να είναι σαχλό και ρηχό. Έχει παραλήπτες που το δικαιούνται

    63 Εφη Έφη: Μου είναι απωθητικός ο Ρώμας, όπως τον περιέγραψε ο Χτήνος και ο Γ.Κουβάτσος, κι όπως τον ξέρω.
    Δεν μου επιτρέπεται, απο ιδιοσυγκρασία, να πω συμφωνώ. Ίσως νιώθω κάτι τέτοιο…
    Εντούτοις, όταν έχουμε να κρίνουμε έναν άνθρωπο, κυρίως ως καλλιτέχνη,
    πρέπει πρώτα να τοποθετούμε τον άνθρωπο απέναντί μας, κι έπειτα να τον κρίνουμε.

    Για να κάνει ‘αυτό’ ή να το κάνει ‘έτσι’ κάτι συμβαίνει πριν από το ‘αυτό’ και το ‘έτσι’.

    Προχθές ο νοικοκύρης με φιλοξένησε, και είχατε την καλοσύνη να σχολιάσετε όλοι θετικά.
    Αλλά: υπήρχε καποιος λόγος που έγραψα και το ένα και το άλλο.
    Κάποια σκέψη που με τυραννάει, κάποιο ερωτηματικό που δεν έχει πάρει ακόμα απάντηση, κάποια ενδεχόμενη επιφύλαξη σχετικά με τον εαυτό μου…
    είναι πράγματα που δεν ‘βγαίνουν’ στην επιφάνεια.

    Προ πολλού καιρού φιλοξενήθηκε εδώ το διήγημά μου «Η νεράϊδα και το αγρίμι»
    Στην πραγματικοτητα, είναι κομμάτι ενος ‘μυθιστορηματος’ και πιο συγκεκριμένα, είναι ένα διήγημα το οποίο στέλνει κάποιος στην πρώην ερωμενη του, μια διάσημη βιολονίστα και παντρεμένη, και η οποία δεν ‘ψαχνόταν’ για περιπέτειες, κι εντούτοις συνέβη.
    Επειδή ειναι στα ελληνικά, που η γυναίκα δεν ξέρει, επιστρατεύεται μια πανέξυπνη κι ευαίσθητη ελληνίδα, που της το μεταφράζει και το αναλύουν μαζί, αναζητώντας «»Τι ήταν ακριβώς αυτό που της συνέβη»» μέσα από αυτό το διήγημα.

    Γράφοντάς το, απορούσα κι εγώ όχι μόνο με το πόσο σημαντικά συμπεράσματα μπορούσαν να βγουν, αλλά κυρίως το πόσο περισσότερα πράγματα αντιλαμβανόταν η ‘παθούσα (ας πούμε)’ που δεν ήξερε ελληνικά.

    Ελπίζω να μη μου θυμώσεις με το προσωπικό μαμρυνάρι. Δεν απευθύνεται μόνο σ’ εσένα, ούτε κάνω τον δάσκαλο.
    Αλλά επειδή γράφω, και γράφω πάρα πολύ, ξέρω ότι ο αναγνώστης, ακόμα και ο πιο σπουδαίος, ευαίσθητος κι ρποσεκτικός, δεν μπορεί να αντιληφθεί μερικά πράγματα διότι δεν ξέρει την πηγή τους

  110. leonicos said

    35 Αφρούλα

    Σ’ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Εγώ βεβαίως είμαι εδώ μέσα για να διαβάζω και τους άλλους.

    Εξαιρείται ο αχώνευτος Τζι. Μ’ αυτόν μιλάω στο τηλέφωνο, και κοροϊδεύουμε αυτά που του γράφω εδώ

    Αλλά όπως είδες στο 36, κάποιοι μας ζηλεύουν

  111. leonicos said

    Η χειρότερη βρισιά που μου έχει απευθυνει ο Τζι είναι ΠΑΟΚ-τζής
    Εγώ είμαι χειρότερος. Τον λέω και αχώνευτο και ΑΕΚ-τζη

  112. ΚΩΣΤΑΣ said

    Νικοκύρη μας, χίλια ευχαριστώ για τις προσωπικές ευχές και χρόνια πολλά για την αδερφή σας που γιορτάζει. Τώρα τα είδα, δεν προλαβαίνω…

    Γιώργο Κατσέα, η μεγάλη χαρά είναι ότι σε είδα, ευχαριστώ πολύ για τις ευχές. Τα λέμε άλλες ώρες ή μέρες, έπεσε δουλειά… 🙂

  113. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    109β Λεώνικε, δεν εκατάλαβα αλήθεια ίντα μου λες! 🙂 .
    Να πω ένα αντιπαράδειγμα για άλλον ηθοποιό που μ΄αρέσει αν και το άλλο σίριαλ, το Καφέ της Χαράς,δεν με τράβηξε καθόλου, απ΄ την αρχή. Μου ακούγονταν τραβηγμένες/απίθανες οι ελληνικούρες του, αλλά το Γεράσιμο Σκιαδαρέση τον τοποθετώ ψηλά. Τον ξέρω και λίγο από παρέες προ αμνημονεύτων και είναι και ως άνθρωπος, θαυμάσιος. Το ότι είναι και αντιστάρ, παίρνει κάτι παραπάνω. Ο νευρόσπαστος Ρ. δε με αφορά. Δεν βγήκε παραπάνω απ΄αυτό, να τον σκεφτώ ως χαρακτήρα με ραχοκοκαλιά,να πεισθώ.Μου μένει ως καρικατούρα. Οι άλλες του πλευρές (πολιτικές κλπ), απλώς αναφέρονται παράπλευρα στο «δεν τον πάω».

  114. Μαρία said

    Ρε τι τηλεορασάκηδες είστε εδώ μέσα! Απ’ όλες τις σειρές που αναφέρατε έχω δει περιστασιακά κάποια αποσπάσματα αλλά τα Μαύρα μεσάνυχτα χρειάστηκε να τα γουγλίσω. Έχω μαύρα μεσάνυχτα.

  115. Αγγελος said

    Χρόνια πολλά στους εορτάζοντες.
    Το «Κωνσταντίνου και Ελένης» δεν το έχω παρακολουθήσει ποτέ, και μερικές από τις άλλες σειρές που αναφέρθηκαν μου είναι παντελώς άγνωστες. Εβλεπα όμως με φανατισμό το «50-50», το «Μάνα και γιος» με το αμίμητο τραγουδάκι του, το «Ευτυχισμένοι μαζί», και τώρα βλέπω όταν μπορώ τη «Μουρμούρα» και τις «Αγριες μέλισσες».

  116. ΣΠ said

    99
    Το «Είμαστε στον αέρα» μου άρεσε πολύ, ίσως επειδή έβλεπα κάποιες γνώριμες σε μένα καταστάσεις. Όλα τα επεισόδια υπάρχουν online.
    https://www.megatv.com/tvshows/45790/epeisodio-1-7/

  117. Pedis said

    # 115 – 😄

  118. Avonidas said

    #105. Ντόλτσε βίτα δεν έβλεπε κανένας;

    [Με φωνή γρια-Μαρκάταινας] ΑίσχοΣ!

    (Χάσαμε και τη «Ντορίτα» πέρσι 😥 )

  119. sarant said

    103-116 To Παρά Πέντε το κατέβαζα με Τόρρεντ το βράδυ κάθε Τρίτης, που κάποιος ήρωας το ανέβαζε αμέσως μετά που παιζόταν, και το έβλεπα μέσα στη νύχτα -μου άρεσε πολύ. Δεν το έχω κάνει με άλλη σειρά. Τώρα, αν βρεθώ στην Ελλάδα, μπορεί να δω το βράδυ τις Άγριες Μέλισσες.

  120. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    115 κι εγώ …βαθυμεσάνυχτη για τα Μαύρα Μεσάνυχτα! 🙂
    Κι αν με ρωτούσαν με ματσούκι στο δρόμο, θα έλεγα ότι είναι εκπομπή (εσχάτως αποκτηθείσα «γνώση» από τις συνεντεύξεις με τους παιδοβιασμούς Λιγνάδη και λοιπών που πλημμύρισε το διαδίκτυο ) .
    Βόις όβερ: Μεσάνυχτα-σκέτο είναι αυτό κυρά μου!

  121. Χαρούλα said

    ΚΩΣΤΑ αφιερωμένο…

  122. Ασχετο σχόλιο…

    Λοιπόν καλά λένε ουδέν κακό αμιγές καλού…

    φύσαγε δυο-τρεις μέρες τώρα και κάποα δίχτυα δεν σηκώθηκαν κι όταν είναι στα βαθιά ναι μεν τα ψάρια έρχονται φαγωμένα αλλά πιάνονται κάτι καραβίδες (ζωντανές, χωρίς βορικό οξύ και πάγο…) ό,τι πρέπει για να δοκιμάσω ένα τσίπουρο που μου το φέρανε για καλό …

  123. Γιάννης Ιατρού said

    123: Άρχοντας 👍 (τι, μόνο 4;;;)

  124. 118# Σύντροφε μαζέψου, όποιος γελάει με τη Μαρία γελάει και με μένα που έχω κόψει μαχαίρι την τηλεόρα από τα είκοσί μου και είμαι εξίσου, αν όχι πιο άσχετος. Η τηλεοπτική μου ασχετοσύνη ανταγωνίζεται επάξια την ποδοσφαιρική τοιαύτη.

  125. aerosol said

    #116
    Είχα μια (ελάχιστη) επαγγελματική συμβολή στο «Μαμά και γιος». Οι λίγες ώρες που πέρασα με την σκηνοθέτιδα είναι από τις πιο ευχάριστες συνεργασίες που έχω ζήσει. Χαίρομαι που κάποιος το θυμάται με εκτίμηση. Νομίζω βασιζόταν σε κάποια αγγλική σειρά.

  126. aerosol said

    Α, και ειδική μνεία στον εκπληκτικό Σερβετάλη του «Είσαι το ταίρι μου». Δυνατοί και οι Χαραλαμπόπουλος, Λαμπρόγιαννη, Γεννατάς -χωρίς να με συγκινούν αντίστοιχα άλλοι συντελεστές.

  127. Γιάννης Κουβάτσος said

    Τι να κάνουμε, ρε παιδιά, δε βγαίνει η ζωή μόνο με Ταρκόφσκι και Καουρισμάκι, θέλει και κάναν Μπέζο και κάναν «ακάλυπτο» Καφετζόπουλο από δίπλα να ‘ρθει να ισορροπήσει το πράγμα…☺

  128. Γιάννης Κουβάτσος said

    127: Κι αυτό, βέβαια, με επιρροές από το «Μια νύχτα στο Νότινγκ Χιλ».

  129. # 124

    Απ’ όσα βλέπεις πιστεύεις τα μισά ; Απλά όταν είναι ακόμα ζωντανές ψήνονται μόνο κουλουριασμένες. Μου θύμισε την εποχή που είχα μείνει χειμώνα Γαλαξίδι κι έπαιρνα ζωντανές από την ανεμότρατα το 83-84…
    Το τσίπουρο πολύ αρωματικό, για τα υπόλοιπα επακόλουθα (τυχόντα), αύριο

  130. sarant said

    124 Ζηλεύουμε!

    127 Κι αυτό το βλέπαμε (οικογενειακώς)

  131. aerosol said

    #128
    Πράγματι, είχα ξεχάσει τον Ακάλυπτο. Νομίζω ήταν εξαιρετικός ο Καφετζόπουλος, αποδίδοντας ένα χαρακτηριστικό καινοφανή «τύπο» της εποχής -ενώ συνήθως απλά ανακυκλώνονται τύποι κλισέ ή από παλιές ελληνικές ταινίες.

    Για το Νότινγκ Χιλ δεν το πιάνω, δεν θυμάμαι να είχε σχέση το κόνσεπτ. Κάτι έχασα εγώ ή μήπως εννοούσες άλλη ταινία;

  132. Γιάννης Κουβάτσος said

    129: «Μια βραδιά στο Νότινγκ Χιλ» καλύτερα. Και μπορούμε να πούμε ότι ο Σερβετάλης ήταν διασκεδαστικότερος από τον «Ουαλό αυνανιστή», τον αντίστοιχο ρόλο της ταινίας.

  133. Γιάννης Κουβάτσος said

    132: Σερβετάλης-Χαραλαμπόπουλος συγκάτοικοι (Ρικ Ίφανς και Χιου Γκραντ αντίστοιχα) ο τρελάρας και ο συνεσταλμένος και ρομαντικός, και ο «αταίριαστος» έρωτας με τις «θεές» Κατερίνα Λέχου και Τζούλια Ρόμπερτς, αντίστοιχα επίσης. Ο ρόλος του Λάζαρου είναι πιστή αντιγραφή του Σπάικ.

  134. Μαρία said

    127
    Απ’ αυτό είδα κατιτίς κι εγώ, γιατί κάτι πιτσιρίκες μαθήτριές μου ήθελαν να αγοράσουν ιγκουάνα και θυμάμαι οτι τους έδειξα φωτογραφία μου όπου ταΐζω έναν ιγκουάνο σε κουβανέζικο νησάκι. 🙂

  135. Μια απορία, ο άσχετος…

    Αυτή η…Στεφανία που εκπροσωπεί την Ελλάδα στην Γιουροβύζιον (ή άπως έτσι) είναι η γνωστή μας σχολιάστρια ;

    🙂 🙂

  136. loukretia50 said

    Xάρη στο βίντεο αρχικά και αργότερα χάρη στο διαδίκτυο, μπορεί κανείς να απολαμβάνει στην τηλεόραση σειρές και ταινίες που προτιμάει χωρίς να τον απασχολεί το πρόγραμμα.
    Ειδικά στις παλιότερες σειρές δε χρειάζεται να περιμένεις για το επόμενο επεισόδιο, ενώ υπάρχουν όλες οι κλασικές ταινίες.
    Δεν είναι καταπληκτικό να υπάρχουν τόσες επιλογές?

    Αλλά το επιθυμητό πακέτο είναι κυρίως για έναν!
    Ακόμα κι αν ταιριάζουν γενικά οι προτιμήσεις, δύσκολα συμπίπτει η διάθεση περισσότερων !
    Ψευδοπρόβλημα φυσικά, συνήθως έχει πλάκα όταν εκφράζουν όλοι τις εντελώς διαφορετικές επιθυμίες τους.
    Κάποιοι όμως δεν καταλαβαίνουν ότι δεν είναι όλες οι ώρες για προβληματισμό ή γροθιά στο στομάχι!
    Χρειάζεται και κάτι πιο φευγάτο
    .
    Ο διάλογος επαναλαμβάνεται με εναλλαγή προσώπων και ταινιών.

    – Μα το έχω δει!
    – Πριν 40 χρόνια! σιγά!
    – Μα το θυμάμαι! Δεν αντέχεται τώρα.
    – Άντε καλέ! με τόσα που βλέπεις!

    Μάλλον είναι αχαριστία να γκρινιάξει κανείς επειδή μπορεί να περάσει άνετα από ένα επεισόδιο του Κλαύδιου – ή όποια αστυνομική ή νοσταλγική ταινία – σ΄ένα Padre padrone, γιατί ο έτερος σινεφίλ το θυμήθηκε Σαββατόβραδο με ονειρική σελήνη και αφορμή το νομοσχέδιο.

    101. Πουλ – Πουλ ….over here!
    Μα ακριβώς γι αυτό επιβάλλεται να γελάμε.
    Αλλιώς θα συρρικνωθούμε! (στο πιο γκρινιάρικο!)

  137. aerosol said

    #134
    ΟΚ, τό’πιασα. Επειδή δεν ήταν βασικός πυρήνας της πλοκής και υπήρχαν κάμποσες διαφοροποιήσεις δε με ενόχλησε. Θα διαφωνήσω όμως πως ο Σερβετάλης ήταν πιστή αντιγραφή του Σπάικ. Είχε πολύ πιο έντονη και σουρεάλ παρουσία, τελείως έξω από τις κοινωνικές συμβάσεις. Συγκριτικά ο Σπάικ ήταν αρκετά ηπιότερος.

  138. ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ said

    Με τούτα και με ‘κείνα ο Ρώμας προτίθεται να θέσει υποψηφιότητα για Δήμαρχος Χαλανδρίου, όπως άφησε να εννοηθεί σε μια συνέντευξή του! Τι άλλο θα δούμε ακόμα…!

  139. Γιάννης Κουβάτσος said

    138: Συμφωνώ απολύτως.

  140. Avonidas said

    O Kωνσταντίνος περιφρονεί την παρείσακτη και την αποκαλεί γκαρσόνα και βλαχάρα

    Το ημιόνα ξέχασες 😀

  141. Pedis said

    # 125 – Είμαστε δυό, είμαστε τρεις,

    Είμαστε τρεις. Στοπ.

    Πάλι καλά. 😃

  142. 124, … 123: Άρχοντας 👍 (τι, μόνο 4;;;) …

    Είναι κατρ-αβίδες.

    Χρόνια πολλά στους εορτάζοντες!

  143. Ατακαμα said

    Η καλύτερη σειρά μακράν για μένα. Για πιο υπερτιμημένη θα έβαζα το παρά 5. Σαχλες ατάκες που δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τα πονήματα του Σεφερλή στο Δελφινάριο (βλ. φαμπεζ φαμωβ ή και το λι και νι). Ειδικά στον δεύτερο κύκλο θυμάμαι οι ατάκες δεν ήταν μόνο κρύες αλλά και επαναλαμβανόμενες. Περί ορεξεως βέβαια..

  144. sarant said

    141 Δεν διάβασες το άρθρο ως το τέλος!

  145. Avonidas said

    #145. Ουπς… το διάβασα, αλλά κάπως το προσπέρασα αυτό.

  146. leonicos said

    114 ΕΦΗ – ΕΦΗ

    δεν διαφώνησα. απλώς περιέγραψα τη διαδικασια που ακολουθ΄εγώ

    κι έπειτα είπες

    Ο νευρόσπαστος Ρ. δε με αφορά. .Μου μένει ως καρικατούρα.

    Αυτό πέτυχε. Και είναι αρκετό γι’ αυτόν. Εμάς, όντως, δεν μας αφορά

  147. Επειδής συγγράφω εικοσιτετράτομη μνημειώδη κοινωνιολογική μελέτη, και με βάση τα πεντοδεκάλεπτα που έχω δει, θέλω να μου πουν οι μελισσοτσίμπητοι αν τους πείθει το ύφος, το ήθος, η γλώσσα, η προφορά, τα ενδιαφέροντα, οι ασχολίες, η εν γένει παρουσία των ανθρώπων σε αυτή την ίντριγκα της Φιλοθέης του 2020 τη φυτεμένη στη Λάρισα του 1950-60.
    (Όσο θυμάμαι εκείνη την καταπληκτική εργάρα το Δι ασήμαντον αφορμήν, τόσο σιχτιρίζω).

  148. leonicos said

    144 Ατακαμα

    Δεν ξέρω τι λέει ο Σεφερλής στο Δελφινάριο. Επειδή ξέρω ότι είσαι πάντα πολύ ενήμερος κι εμπεριστατωμενος, σε πιστεύω και συμφωνώ μαζί σου.

    Απλώς απορώ που γίνεται εσύ να ξέρεις τι λέει ο Σεφερλής στο Δελφινάριο

  149. leonicos said

    136 Τζι

    Αυτή η…Στεφανία που εκπροσωπεί την Ελλάδα στην Γιουροβύζιον (ή άπως έτσι) είναι η γνωστή μας σχολιάστρια ;

    Όχι: Είναι ακόμα πιο άγνωστη

  150. Avonidas said

    #136. Αυτή η…Στεφανία που εκπροσωπεί την Ελλάδα στην Γιουροβύζιον

    Υπάρχει ακόμα η Γιουροβύζιον; Συμμετέχουμε κι εμείς;

    Μήτε ξέρω μήτε και με νοιάζει.

  151. sarant said

    148 Αν το εξετάσεις πραγματολογικά, είναι εντελώς ξεκάρφωτο, συμφωνώ.

  152. 91 Ευχαριστώ για την διευκρίνιση Aerosol, δεν το είχα εννοήσει καλά.

    Για να πω την αλήθεια, γενικά δεν μου αρέσουν οι ελληνικές σειρές, τώρα τελευταία όμως ανακάλυψα το «Έτερος εγώ» (να’ναι καλά το ιντερνετ βεβαίως-βεβαίως) που το βρήκα καθηλωτικό και καλογυρισμένο.

  153. Ατακαμα said

    @ leonicos

    Γιατί να μην ξέρω τι λέει ο Σεφερλής στο δελφινάριο; Ποιος δεν ξέρει άλλωστε.

  154. Γιάννης Κουβάτσος said

    148: Μη συγκρίνεις ταινίες με σειρές. Οι σειρές αυξομειώνουν τη διάρκειά τους ανάλογα με την τηλεθέαση και προσθαφαιρούν ρόλους ανάλογα με το αν οι ηθοποιοί επιθυμούν να συνεχίσουν ή αποχωρούν, επειδή έκλεισαν αλλού πιο προσοδοφόρα δουλειά και εξασφάλισαν πιο προβεβλημένο ρόλο. Οι Μέλισσες είναι αξιοπρεπής σειρά, αλλά δεν παύει να έχει όλα τα ελαττώματα ενός σίριαλ που θα συνεχιστεί και τρίτη χρονιά, επειδή έχει ικανοποιητική τηλεθέαση, άρα το ξεχείλωμα είναι αναπόφευκτο.

  155. «Χάρη» στην πανδημία και τους εγκλεισμούς μπόρεσα να δω κι εγώ μια σειρά (*) και ήταν το «Λούφα και παραλλαγή», όπου θαύμασα για μια ακόμα φορά τη δημιουργικότητα του Νίκου Περάκη και των συνεργατών του.

    Έχει και πολύ γλωσσικό (μεταγλωσσικό – ορολογικό) ενδιαφέρον αφού γίνονται συνεχείς συζητήσεις για τους όρους της κινηματογραφίας, π.χ. μοντάζ = συναρμογή, κ.λπ.

    Ο Τάσος Κωστής της εικόνας λέει στην σειρά «εκάμναμεν επανάστασιν».

    (*) Έχω δει και τον «Καρυωτάκη» του Τάσου Ψαρρά λόγω και του ειδικού (για μένα) πρεβεζάνικου ενδιαφέροντος.

  156. nikiplos said

    Να πω την αμαρτία μου το παρα-5 δεν με κέρδισε ποτέ. Ήταν πιο ψαγμένο περιγραφικά και πολιτικά, αλλά παρουσίαζε μια υπερβολική επιλεκτική αθωώτητα απέναντι σε ένα περιβάλλον που μέσες άκρες παρουσιαζόταν πιο ωμό και αληθινό, από ότι στο Κωνσταντίνου και Ελένης. Δεν ξέρω, ίσως ήταν οι υπερβολικές παρεμβάσεις από μηχανής θεών, που περιείχε η σειρά, που με οδηγούσε έμμεσα σε μια μεγαλύτερη απόγνωση, καθώς η real life outthere δεν έχει από μηχανής θεούς.

    Ίσως και να φταίει η χρονική απεικόνιση του παρά-5 που έγινε σε μια εποχή επίπλαστης σπατάλης και αφθονίας και στη συνέχεια ήρθε η κρίση να μας χτυπήσει κατακούτελα. Τα παιδιά στο Κωνσταντίνου και Ελένης, εκτός του Μάνθου, ήταν ρεαλιστικότερα, τα κουτσοέφερναν βόλτα αλλά ξέμεναν κάπου κάπου από καύσιμο.

    Άδικο και αταίριαστο και ασύμβατο να συγκρίνεις σειρές. Περιγράφω ίσως χονδρικά γιατί δεν με κέρδισε το παραπέντε. Η επόμενη σειρά που με κέρδισε ήταν το 50-50, αλλά πλέον αρνούμε να ξαναδώ τον Φιλιππίδη, ιδίως να το παίζει τόσο υπερπροστατευτικός με την κόρη του μπαμπάς, την εποχή που έκανε τα αίσχη που έκανε – και τα μισά να είναι αλήθεια, δεν κολλάει.

  157. nikiplos said

    148@ είναι απλά μια σειρά που απλώς «βλέπεται». Τίποτε άλλο. Στον χείμαρο των υπερβολών στις ερμηνείες, της τσιρίδας, της εισβολής του Κυπριακού ρουστίκ, είναι και κάνα δύο σειρές που κάπως βλέπονται, δεν σε τρώει το χέρι σου να αλλάξεις κανάλι, πόσο μάλλον όταν έχεις ως εναλλακτική σαχλαμαράκηδες των ριάλιτι ή ΖανΚλωντΒανΝτάμ Νο17 κα.

  158. 155# Σαφώς είναι διαφορετικά πράγματα, όμως μιλάω για την προσέγγιση του θέματος που, ακόμα κι αν το σήριαλ συμπυκνωνόταν σε μια δίωρη ταινία, θα ήταν η ίδια. Όταν γράφεις για να χαϊδέψεις τ’ αυτιά και τα μάτια του κοινού της Βέρας στο δεξί, η ζώσα τοπική προφορά πχ γίνεται αποδεκτή μόνο πατερναλιστικά, ως καρτουνίστικο φολκλορικό στοιχείο, σαν το νjι και λjι ένα πράμα. Καλούς και κακούς, χρήμα, πλεκτάνες, φυλάκα, παράνομους έρωτες να έχει η συνταγή και μπάστα.
    Προτιμώ με χίλια να βλέπω αμερικάνικες ρομαντικές κομεντί. Σοβαρά.

  159. Γιάννης Κουβάτσος said

    159: Σ’ όλα αυτά έχεις δίκιο. Δεν μπορεί να σταθεί σε αυστηρή κριτική, αλλά δεν σε προσβάλλει αισθητικά όπως άλλοι τηλεοπτικοί κατιμάδες. Δεν είναι Λάμψη και Βέρα στο δεξί, αλλά δεν είναι και από τα σίριαλ που θα μείνουν στην ιστορία της τηλεόρασης. Συμπαθητικός πασατέμπος για να περνάει η ώρα είναι, όταν βαριέσαι να ασχοληθείς με κάτι σοβαρότερο.

  160. konos said

    138 –> Αν θυμάμαι καλά, ο Σερβετάλης έπαιζε στο θέατρο μια παράσταση με χαρακτήρες από κόμικ (του Κακλέα νομίζω) όπου έκανε έναν ήρωα του Edika και χρησιμοποίησε την εμφάνιση αυτή (όπως και στοιχεία από τον χαρακτήρα του θεατρικού ήρωα) στο Είσαι το ταίρι μου. Δυστυχώς δεν μπορώ να γίνω πιο συγκεκριμένος, αλλά θυμάμαι τότε πόσο moy θύμιζε ο Λάζαρος τον ήρωα του Edika (όποιος διάβαζε Βαβέλ θα το καταλάβει)

  161. Πέπε said

    Καλησπέρα.

    Χρόνια πολλά, τώρα που ακόμη προλαβαίνω για λίγο, σε όλες τις Ελένες, τους Κώστηδες και τις Κωνσταντίνες.

    Ανήκω στη σωρεία εκείνων που ο καθένας πιστεύει ότι έχει δει λιγότερο Κωνσταντίνου και Ελένης απ’ όλους. Συγκεκριμένα, έχει τύχει να δω μερικά λεπτά ή -ίσως κάποτε- και κανένα ολόκληρο επεισόδιο, κυρίως στο καράβι όταν ταξιδεύω μόνος και σε ουρές γιατρών. Μέσα όμως σε 25 χρόνια, αυτές οι σπάνιες περιπτώσεις βγαίνουν αθροιστικά αρκετές, οπότε έχω μια μίνιμουμ εξοικείωση με την κεντρική ιδέα της σειράς, τους δύπο βασικούς χαρακτήρες, κάποιες ατάκες κλπ.

    Ε λοιπόν εγω το βρίσκω ελαφρώς χυδαίο. Πίσω από την καρικατούρα του λόγιου που με σοβαροφανές πάθος ασχολείται με ασημαντότητες και αηδίες όπως [υποτίθεται ότι είναι] το αποχετευτικό σύστημα του Βυζαντίου, όντας κατά τα άλλα εκτός κόσμου και πραγματικότητας, βλέπω μια απαξίωση της εγγραματοσύνης προς τέρψιν κάτι τύπων σαν έναν λοχία που είχα στην Κόρινθο, που διατυμπάνιζε ότι γαμάει μορφωμένους.

    Διότι μπορεί και η Ελένη να είναι εξίσου καρικατούρα, όμως από αυτή τη σκόρπια παρακολούθηση μένω με την εντύπωση ότι γενικά το σενάριο αυτήν συμπαθεί πιο πολύ.

    Πέραν αυτού, βλέπεται ευχάριστα. Όμως το βρίσκω αρκετά χαζό, μια σειρά που απλώς «βλέπεται ευχάριστα», όταν περάσουν κάποια χρόνια να ανάγεται σε επίπεδο θρύλου και να πρέπει οπωσδήποτε ο καθένας να ξέρει όλες τις ατάκες και να πιάνει όλους τους υπαινιγμούς που μπορεί να γίνουν, σε κάποια άσχετη συζήτηση, προς πράγματα και πρόσωπα της σειράς. Αυτό βέβαια έχει γίνει κατεξοχήν με τον κλασικό ελληνικό κινηματογράφο: έργα φτιαγμένα βέβαια με κέφι, αλλά διάβολε, ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ υπερεκτιμημένα. (Αποκαλυπτικό του πόσο λίγο πρωτότυπα είναι πολλά στοιχεία τους είναι το να δει κανείς ξένες κωμωδίες της ίδιας εποχής, γαλλικές ή ιταλικές.)

    Σχετικά με το εύρημα της συγκατοίκησης: η πρώτη σειρά που θυμάμαι να έχει παιχτεί στην Ελλάδα με βάση αυτό το εύρημα πρέπει να ήταν προς τα τέλη του ’80 μια αμερικάνικη με τέσσερις γυναίκες, μεταξύ των οποίων θυμάμαι μια κοντούλα μαύρη γριά με πολύ σγουρά μαλιά και τεράστια γυαλιά, που συνήθως μάλωνε. Ίσως να ήταν κάτι σαν τις Τρεις Χάριτες, και ίσως οι ίδιες οι Τρεις Χάριτες να βγήκαν λίγο μετά.

  162. Γιάννης Κουβάτσος said

    Οι παλαιότεροι θα θυμόμαστε, υποθέτω, κάποια καλά ασπρόμαυρα σίριαλ στην κρατική τηλεόραση, βασισμένα σε λογοτεχνικά έργα, όπως η Αργώ, το Λεμονοδάσος, η Αστροφεγγιά, ο Λιάπκιν, ο Χριστός ξανασταυρώνεται, τα Ψάθινα καπέλα, η Λωξάντρα κ.α.

  163. sarant said

    160 Κάπως έτσι. Για να περνάει η ώρα.

    162 Με παραξενεύει το «ανήκω στη σωρεία…»

  164. ΚΩΣΤΑΣ said

    Αβονίδα, Μαρία, Σταύρο, Χαρούλα

    Σας ευχαριστώ για τις ευχές σας

    Χαρούλα, το τραγούδι δε το γνώριζα, το καταφχαριστήθηκα. Λέω να το κάνω μοτο μου στους Αμπελόκηπους. 😂 Δικαιούσαι εύτρετρα ή κέρασμα… 🙂

  165. aerosol said

    #161
    Ξέρω καλά ποιον ήρωα του Edika λες και λυπάμαι πολύ που δεν έχω δει και την παράσταση του Κακλέα.

    #162
    Η ξένη σειρά στην οποία αναφέρεσαι είναι το The Golden Girls, όπου έπαιζαν κάποιες αρχετυπικές γυναικείες μορφές της αμερικάνικης οθόνης. Αλλά υπήρξαν πολλές αντίστοιχες που παίχτηκαν νωρίτερα. Νομίζω κι εγώ πως η πρώτη ήταν αυτή που αναφέρθηκε σε προηγούμενο σχόλιο, το Ένα Αταίριαστο Ζευγάρι (The Odd Couple), βασισμένο στο θεατρικό του Νηλ Σάιμον που έγινε επιτυχημένη ταινία και, ύστερα, η συγκεκριμένη σειρά.
    Συμφωνώ απολύτως για τον κλασσικό ελληνικό κινηματογράφο. Συμμετείχαν κάποια δυνατά ταλέντα (όχι όλοι, όχι πάντα…) αλλά συχνά υπομένεις μια μετριότατη ταινία για να χαρείς 2-3 καλές ατάκες.

  166. Πέπε said

    164

    Τέλος πάντων, στη χορεία. Στο πλήθος. Αν εννοείς τη λέξη. (Κι εμένα με παραξενεύει, δεν είναι πολύ καλοδιαλεγμένη.) Αν εννοείς το νόημα, μέτρα πόσοι πιστεύουν ότι είναι οι μόνοι που σχεδόν δεν έχουν δει!

  167. sarant said

    167 Tη λέξη εννοούσα.

  168. ΧριστιανoΜπoλσεβίκoς said

    Χρόνια πολλά στους εορτάζοντες(πρόλαβα!).

  169. ΚΩΣΤΑΣ said

    Τώρα που χαλάρωσα λίγο, και επί του θέματος. Δεν βλέπω σειρές και δεν έχω άποψη. Έβλεπα παλιά, λογοτεχνών έργα, Καραγάτση, Καζαντζάκη, Μυριβήλη… τα ευχαριστιόμουν.

    Είπα να παρακολουθήσω τις «Μελισσες» όταν πρωτοδιαφημίστηκε, λόγω εντοπιότητας, αλλά…

    Από τα λίγα που είδα, δεν μου μύρισε αύρα της Θεσσαλίας του ’60. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι καλό, απλά δεν έχω άποψη γιατί δεν το παρακολούθησα.

  170. Πέπε said

    @162

    Και το Κατακουζηνός είναι βέβαια παρμένο από τη Μαντάμ Σουσού. Νομίζω ότι εκεί τον λέγανε Καντακουζηνό και διεκδικούσε καταγωγή από αριστοκρατική οικογένεια του Βυζαντίου, εδώ είναι βυζαντινολόγος-αποχετευσιολόγος ο ίδιος αλλά και πάλι με κάποιου είδους ιδέες μεγαλείου.

  171. Εγώ πάντως δεκ 70 έβλεπα αυτοτελή, τις Τρελές Κούρσες, με τον Ντικ Καταχθόνιο και τον Μούργο και πέρναγα πολύ ωραία.

  172. Μαρία said

    172
    Στο σινεάκ ή στην ασπρόμαυρη τιβί;

  173. voulagx said

    #169: https://imgur.com/a/ht2UcR2

  174. 173# Ζνασπρόμαβρ, πρέπει νάτανε τέλη χούντας/μεταπολ.

  175. Pedis said

    # 159 – Αυτό το «Βέρας στο δεξί» που έγραψες γκουγκλίζεται. Ο ΧριστόσσςκιΠαναγία! Κι αυτό θα τόβλεπε πολύς κόσμος, φαντάζομαι, όχι γιαγιάδες. 🤭

  176. Γιάννης Κουβάτσος said

    172: Τι μου θύμισες…☺ Τα πιο αγαπημένα κινούμενα σχέδια μαζί με τον Ροζ Πάνθηρα και τον Ροντ Ράνερ (λόγω του Γουίλι του κογιότ, φυσικά).

  177. Μαρία said

    175
    Εμείς πήραμε τιβί το ’75 και την κράτησα μέχρι το 91.

    176
    Πτυχιούχες και με διδακτορικό χωρίς πλάκα. Το ίδιο κι άλλες σαπουνόπερες της Ακρίτα.
    Το Τόλμη και γοητεία το έβλεπε με πάθος ένας φίλος μου κι άλλοι άντρες.

  178. 176# Κόζμος και ντουνιάς, χαημός λέμε, γκαμησετά κιαφησετά 😦

  179. 177# Καλά, το πανθηρόνι το βλέπω συχνά και τώρα, έχει πάρα πολλά ωραία εξάλεπτα στο ΥΤ.

  180. Pedis said

    # 178 α. – Είσαι καθαρή από χρόνια. 😄
    β. Δεν σοκάρομαι.

  181. Pedis said

    # 179 – Να πω κι ένα καλό της ελληνικής τηλεόρασης, τουλάχιστον από αυτά που αντιλαμβάνομαι από … ατυχία όταν βρίσκομαι σε σπίτια με ανοικτή τηλεόραση και δεν με παίρνει να προτείνω να την κλείσουν ή σε δημόσιους χώρους και κάνω την ανάγκη επιστημονική φιλοτιμία): η ελληνική τιβί είναι λιγότερο χειρότερη 😆 από αυτές άλλων χωρών. Ο λόγος: η χρόνια καθυστέρηση (καταναλωτικής, κυρίως) φάσης της χώρας με τας Ευρώπας και τας Αμερικάς.

  182. Αιμ said

    Τα κρεατοσφαιρίδια όπως και τα καπνοσυρίγγια τα πρωτάκουσα πιτσιρικάς στην κινηματογραφική Βαβυλωνία στο Νέγκρο στην Φωκίωνος όταν ήταν αίθουσα τέχνης. Θα θυμάται ο Τζι. Πολύ μου είχαν αρέσει.

    Χρόνια πολλά σε όλους τους εορτάζοντες (βαστάει ακόμη η γιορτή)

  183. Pedis said

    + 182: να εξηγηθώ καλύτερα: με ελληνική τιβί εννοώ τα κρατικά κανάλια, όχι τα ιδιωτικά σκουπιδοκάναλα.

  184. 181# Εγώ της γύρισα την πλάτη το ’85, κερδίζω τπτ?

    Που λες, αυτά θυμάμαι και δεν εμπιστεύομαι με την καμία την Ακρίτα και τον σημερινό καταγγελτικό της λόγο. Ο θεός συγχωρεί, ο χτήνος ποτέ 😃

  185. Pedis said

    # 185 – Κι ο Χτήνος είν’ εντάξει!!

    β. Έτσι-έτσι.

  186. Μαρία said

    Αφού βαστάει ακόμα η γιορτή, ας βάλω ένα συρτοτσιφτετέλι για λυκόπουλα.

  187. ΣΠ said

    137
    Πράγματι, τώρα πια ό,τι ταινίες και σειρές θέλω να δω τις κατεβάζω από το Διαδίκτυο. Στην τηλεόραση βλέπω μόνο ζωντανές αθλητικές μεταδόσεις και την πολύ καλή εκπομπή «Μουσικό κουτί». Για την τελευταία δεν βολεύει πάντα η ώρα και την βλέπω στο Ertflix.

  188. Μαρία said

    181
    Καθαρή δεν είμαι, βλέπω ταινίες. Μάλιστα πρέπει ν’ αγοράσω καινούρια, αυτή που έχω, η 3η συσκευή μετά το ’75, είναι ακόμα με αποκωδικοποιητή και σχεδόν τα ‘χει φτύσει.

  189. Μαρία said

    188
    Και τις βλέπεις απ’ τη συσκευή της τηλεόρασης φαντάζομαι.

  190. loukretia50 said

    Ξύπνια η μαρμάγκα τέτοια ώρα! ε, όχι!

  191. Pedis said

    # 189 – A, τότε, η επιτροπή αναθεωρεί 😄 και το μεγάλο βραβείο θα το μοιρατσούν ο Χτήνος που είναι από πολύ παλιά καθαρός ενώ ζει στον πειρασμό και ο υποφαινόμενος που δεν διαθέτει καν συσκευή μέσα στους τελευταίους δύο αιώνες. 😅

    Τέλος πάντων, η οικιακή αυτή συσκευή θα μπορούσε να ήταν ωφέλιμη και χρήσιμη αν μετέδιδε μόνον αληθινά εκπαιδευτικά προγράμματα και κινηματογραφικές ταινίες χωρίς διακοπές για διαφημίσεις (και γενικά χωρίς διαφημίσεις) και ταινίες όχι αποκλειστικά (ή σχεδόν) προερχόμενες από τη γνωστή βιομηχανία, τυπολογία και ποιότητα (γλώσσα, κουλτούρα κά). Αλλά και πάλι, σήμερα, με τα νέα μέσα, και με τη χρήση ενός πρoτζέκτορα (πώς τον λέμε? ο προβολέας ως όρος έχει καπαρωθεί …), μεγαλώνεις την οθόνη και γενικά έχεις καλύτερα αποτελέσματα αν κάποιος θέλει να βλέπει ταινίες στο σπίτι.

  192. Μαρία said

    192
    Χωρίς συσκευή ήμουν απ’ το 78-81 και απ’ το 95-2000 και τώρα τα καλοκαίρια.
    Διακοπές στις ταινίες για διαφημίσεις δεν έχει ούτε η γαλλική δημόσια, ενώ η ιδιωτική μόνο μία.

  193. Λου!! 🙂

    _______

    Νταξ ψυχραιμία λίγο με αυτή καθαυτή τη συσκευή της τηλεόρασης. Εξαρτάται από τη χρήση. Είπαμε δε βλέπουμε κανάλια.
    Στην τελική, κι ο συνταξιούχος μαχαιροβγάλτης που έχει εγκαταλείψει το επάγγελμα και δε σφάζει πια, όταν κάθεται να φάει το ψωμί του το κόβει με το μαχαίρι κι όχι με τα χέρια.

  194. loukretia50 said

    196. Tζα! απ΄το φρέσκο !

    Αν και υπερβολική η συνολική απαξίωση της τηλεόρασης, ελάχιστα και συγκεκριμένα είναι τα προγράμματα που αξίζει να δεις σήμερα.
    Όμως μια ταινία δεν τη χαίρεσαι στο πισί, τί να κάνουμε?
    Το συνδέεις λοιπόν με την τηλεόραση, ή αποθηκεύεις ταινίες σε σκληρό δίσκο και χρησιμοποιείς τη συσκευή όπως θέλεις.
    Δε χρειάζονται υπερβολές, μια νορμάλ οθόνη 30 κάτι είναι μια χαρά για όποιον δε ζει σε μέγαρο!

    ΣΠ, αύριο θα φαίνεται το σχόλιο!

  195. Αιμ said

    189. Μαρία πρόσεχε, οι μεγάλες σμαρτ είναι κόλημα

  196. loukretia50 said

    198. Χάθηκες!

    Έχουμε καταντήσει να είναι όλες οι συσκευές πιο έξυπνες από μας!

  197. Pedis said

    # 194 – Χτήνε, προσωπικά, αντιλήφθηκα κάποια στιγμή ότι η συγκεκριμένη οικιακή συσκευή δεν προσφέρει όφελος και χρησιμότητα στο σπίτι (μα το αντίθετο). Αν και οι παλαιότερες του είδους, τα κουτιά, θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν σα ράφι, ακουμπηστήρι κοκ. Προσωπικά, μιλάω. Δεν με ενδιαφέρει τι κάνουν οι άλλοι (πλάκα κάνουμε εδώ). Αρκεί να να μην υπάρχει ανοικτός δέκτης εκεί που πάω να φάω, να πιω έναν καφέ ή να πω μια κουβέντα με ένα φιλο έξω ή σε σπίτι.

  198. Αιμ said

    197. Λου, ούτε ο Λούκι Λουκ 🙂 απαντάς στα σχόλια πριν γίνουν άμα λάχει

    Χαθήκαμε αλλά που θα πάει

  199. Γιάννης Ιατρού said

    Αφου βλέπει και το μαρμαγκωμένο…

  200. Γιάννης Ιατρού said

  201. loukretia50 said

    ΣΠ Μη μου πεις ότι δε βλέπεις ποτέ αυτούς?
    Σε σύνδεση υπολογιστή με την τηλεόραση βέβαια!
    Ή από σκληρό δίσκο.
    Μικρά σκετσάκια, απίστευτη προφορά και φοβερές μεταμφιέσεις
    A bit of Fry and Laurie https://youtu.be/3MWpHQQ-wQg Concerning Language

  202. loukretia50 said

    ΣΠ, test
    A bit of Fry and Laurie – Concerning Language

  203. sarant said

    Καλημέρα από εδώ! Τα δυο σχολια της Λουκρητίας διανυκτέρευσαν στο φρέσκο, ζητώ συγγνωμη!

    188 Με κόλλησες κι εμένα. Και πολύ εκνευρίζομαι όταν μία στο τόσο δεν βρίσκω κάποια ταινία επειδή το mixdrop δεν την έχει (ενώ λέει ότι την έχει, μετά δεν τη βρίσκει).

  204. ΣΠ said

    190
    Ναι, πήρα πρόπερσι μια smart TV 75 ιντσών και έχω κάνει το σαλόνι κινηματογραφική αίθουσα. Δεν με απασχολεί καθόλου τι παίζουν τα κανάλια. Ελληνικές σειρές δεν βλέπω.

  205. ΣΠ said

    202
    Ε ναι, τους έβλεπα παλιότερα. Μεγάλη πλάκα.

    204
    Μερικές ταινίες θέλουν περισσότερο ψάξιμο. Αν δεν βρίσκεις κάποια να μου λες, ίσως μπορώ να την βρω ψάχνοντας σε 3-4 άλλα sites.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: