Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Στην Αθήνα τρώμε σουβλάκι

Posted by sarant στο 14 Ιουλίου, 2022


Μιλώντας τις προάλλες στη Βουλή, ο Δημήτρης Κουτσούμπας, ο γραμματέας του ΚΚΕ, έκανε μια αναφορά που είχε αντίκτυπο στα σόσιαλ και συζητήθηκε αρκετά -και παράλληλα έδωσε την πάσα για το σημερινό μας άρθρο.

Είπε, απευθυνόμενος στον πρωθυπουργό:

Πάνω από 1,5 εκατομμύριο νοικοκυριά δε μπορούν να πληρώσουν τους φόρους που έχετε επιβάλει. Κι έρχεστε εδώ σήμερα να πείτε στον ελληνικό λαό ότι μεριμνάτε για το εισόδημα του;

Το σουβλάκι με πίτα, το γνωστό πιτόγυρο, έχει πάει 3 και 3,5 ευρώ! Η βενζίνη 2,5 ευρώ το λίτρο! Το σούπερ μάρκετ έχει εκτιναχθεί!

Καταλαβαίνουμε ότι εσείς δεν τρώτε σουβλάκια συνήθως αλλά ούτε βενζίνη βάζετε;”

Η ατάκα του Κουτσούμπα για το σουβλάκι είναι κατά τη γνώμη μου εύστοχη. Πράγματι, πρόκειται για ένα φτηνό και αγαπημένο λαϊκό έδεσμα, που η τιμή του έχει επανειλημμένα συζητηθεί τώρα που τα πάντα ακριβαίνουν. Παλιά, το περιοδικό Εκόνομιστ είχε καθιερώσει ένα Hamburger index, έναν δείκτη που σύγκρινε τις τιμές του χάμπουργκερ σε διάφορες χώρες -στην Ελλάδα θα μπορούσε να καθιερωθεί ένας δείκτης σουβλακιού για να συγκρίνει την τιμή του σουβλακιού στις διάφορες πόλεις της Ελλάδας.

Για να είμαι ειλικρινής, δεν ξέρω αν η τιμή του σουβλακιού διαφέρει αισθητά ανάμεσα σε Αθήνα και προάστια ή Αθήνα και Θεσσαλονίκη και επαρχία. Ξέρω όμως ότι διαφέρει η σημασία της λέξης «σουβλάκι«, τουλάχιστον ανάμεσα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, και μάλιστα η διαφορά αυτη είναι από τις πιο τρανταχτές που ξεχωρίζουν το λεξιλόγιο των δύο πόλεων.

Κι έτσι, η ατάκα του Κουτσούμπα προκάλεσε και τέτοια σχόλια, τοπικογλωσσικά. Γράφει μία Θεσσαλονικιά στο Τουίτερ:

«Το σουβλάκι με πίτα, το γνωστό πιτόγυρο…», είπε ο Κουτσούμπας στη βουλή αναφερόμενος στην ακρίβεια. Και εμεις οι καυμένοι Θεσσαλονικείς ακόμη ψάχνουμε τι εννοεί.

Κι ένας γνωστός υποστηρικτής του ΚΚΕ, που είναι από Θεσσαλονίκη: Όπως τα λέει ο Κουτσούμπας, εκτός από το τι είναι σουβλάκι και τι είναι πιτόγυρο.

Πράγματι, στη Θεσσαλονίκη «σουβλάκι» είναι μικρά κομμάτια κρέατος περασμένα σε μικρή και λεπτή βέργα (σε μικρή σούβλα) για να ψηθούν (ο ορισμός από το ΛΚΝ, το οποίο, όπως έχουμε πει με άλλη ευκαιρία, είναι γραμμένο στη βορειοελλαδική ποικιλία της κοινής νεοελληνικής).

Αλλά αυτό στην Αθήνα λέγεται «καλαμάκι». Στην Αθήνα, σουβλάκι είναι «πρόχειρο φαγητό από κομμάτια κρέατος που ψήθηκαν περασμένα σε μικρή και λεπτή βέργα ή από γύρο ή από μπιφτέκι, τοποθετημένα μέσα σε μικρή στρογγυλή πίτα μαζί με άλλα υλικά». Ο ορισμός αυτός δίνεται από το λεξικό Μπαμπινιώτη, το οποίο δίνει όμως και τον πιο πάνω ορισμό του ΛΚΝ.

Όταν στην Αθήνα παραγγέλνουμε (ή: παραγγέλναμε) σουβλάκια, στη συνέχεια διευκρινίζουμε αν θέλουμε να είναι με γύρο (και τι γύρο) ή με καλαμάκι. Αν θέλουμε σκέτο το καλαμάκι χωρίς πίτα, λέμε (ή λέγαμε) «σκέτο». Βάζω και παρελθοντικό χρόνο, διότι δεν είμαι βέβαιος αν αυτό ισχύει πλέον για όλους.

Στη Θεσσαλονίκη, το τυλιγμένο σε πίτα φαγητό λέγεται, περιέργως για τον Αθηναίο, «σάντουιτς». Μου έλεγε η κόρη μου, φοιτήτρια στη Θεσσαλονίκη, ότι την πρώτη φορά που παράγγειλαν σάντουιτς με την παρέα της εκείνη κατάλαβε λάθος, περίμενε κάτι με ψωμί. Και ο Θεσσαλονικιός, όταν παραγγέλνει σάντουιτς, θα διευκρινίσει αν το θέλει με ψωμάκι ή με πίτα.

Η αλήθεια είναι ότι τον τελευταίο καιρό έχει επέλθει μια ώσμωση. Έχει εμφανιστεί στα σουβλατζίδικα της Αθήνας ο όρος «τυλιχτό» (που δεν πρέπει να υπήρχε πριν από 20 χρόνια), ενώ σχετικά καινούργια νομίζω πως είναι και η διάδοση του όρου «πιτόγυρο», που είναι πανελλαδικός.

Στα Υπογλώσσια είδα αυτόν τον γλωσσικό χάρτη, αλλά δεν παίρνω όρκο για την ακρίβειά του. Ήδη στη συζήτηση που έγινε στην ομάδα πολλοί εξέφρασαν διαφωνίες.

Οι Θεσσαλονικιοί θεωρούν ότι ο όρος «σουβλάκι» έχει μονοσήμαντη σημασία, ήδη από την ετυμολογία του: μικρή σούβλα.

Πριν εξετάσω το επιχείρημα αυτό, και επειδή εδώ λεξιλογούμε, θα πρέπει να πούμε δυο λόγια για την ετυμολογία της σούβλας -που βέβαια τα έχουμε πει κι άλλη φορά, με αφορμή τον πασχαλινό οβελία.

Οι αρχαίοι είχαν τον οβελό, από τον οποίο προέρχεται και ο οβελίας (δηλ. φαγητό που ψήνεται στη σούβλα). Η σούβλα είναι δάνειο λατινικό (από το subula), λέξη που εμφανίζεται ήδη από τον 3ο αιώνα μ.Χ. στη γραμματεία και στη συνέχεια είναι συχνή στους βίους αγίων, σε περιγραφές βασανιστηρίων, όπως «Πυρωθήτωσαν» λέγει «σοῦβλαι σιδηραῖ καὶ διὰ τῶν ὤτων αὐτῆς ἐνεχθήτωσαν» ή «Κελεύει οὖν ἀπογυμνοῦσθαι τὸν μάρτυρα καὶ σούβλαις σιδηραῖς πεπυρακτωμέναις τὰς πλευρὰς αὐτοῦ διαπερονᾶσθαι». Με τους αιώνες η σούβλα επικρατεί εκτοπίζοντας τον οβελό, κι έτσι στο λεξικό του Σούδα βρίσκουμε το λήμμα «οβελός και οβελίσκος: η σούβλα», που σημαίνει πως αυτή ήταν πια η καθιερωμένη λέξη.

Υποκοριστικό της σούβλας το σουβλάκι, που αρχικά θα ήταν απλώς μια μικρή σούβλα πριν πάρει, συνεκδοχικά, και τη σημασία του φαγητού που ψήνεται κομμένο σε μικρά κομμάτια σε λεπτή βέργα. Στη δεκαετία του 50, ας πούμε, το σουβλάκι ήταν πράγματι αυτό που λένε στην Αθήνα «καλαμάκι» και συνοδευόταν με ψωμί και το έπαιρνες στο χέρι.

Στην ορολογία των εστιατορίων, ο όρος «σουβλάκι» διατηρεί αυτή τη σημασία, είτε πρόκειται για σουβλάκι κοτόπουλο είτε για χοιρινό σουβλάκι ή σουβλάκι ξιφία, που πάντοτε δηλώνει κομμάτια κρέατος κτλ. περασμένα σε λεπτή (αλλά αρκετά μεγάλου μήκους) βέργα και ψημένα, που βέβαια σερβίρεται σε πιάτο -και που τα κομμάτια του έχουν μεγαλύτερο μέγεθος απ’ ό,τι στο σουβλάκι/καλαμάκι.

Ωστόσο, όταν στα ψητοπωλεία και στο γρήγορο φαγητό διαδόθηκε η πίτα και ο γύρος, στην ορολογία αυτών των καταστημάτων, τουλάχιστον στην Αττική, ο όρος «σουβλάκι» επεκτάθηκε και έφτασε να σημαίνει το φαγητό με πίτα και γύρο ή με πίτα και κομμάτια κρέατος ή με πίτα και κεμπάπ, συν διάφορες γαρνιτούρες. Και τότε το απλό έδεσμα (κομμάτια κρέατος περασμένα σε ξύλινο καλαμάκι) αναβαπτίστηκε, τουλάχιστον στην Αττική, και ονομάστηκε πλέον «καλαμάκι».

Αυτές οι επεκτάσεις και γενικά μετατοπίσεις σημασίας είναι πολύ συνηθισμένες στη γλώσσα. Για να φέρω ένα τυχαίο παράδειγμα, λέμε σήμερα «ντέρμπι» τον αγώνα ανάμεσα σε ομάδες που έχουν παραδοσιακή αντιπαλότητα ή που βρίσκονται κοντά στη βαθμολογία, αλλά η σημασία αυτή στα αγγλικά εμφανίστηκε περί το 1930, ενώ η λέξη ξεκινάει από τους πολύ σημαντικούς ιπποδρομιακούς αγώνες της πόλης Derby. Όταν σήμερα λέμε «ντέρμπι Ολυμπιακού – Παναθηναϊκού» αναφερόμαστε σε αγώνα ποδοσφαίρου που δεν έχει καμιά σχέση ούτε με την πόλη Derby ούτε με τον ιππόδρομο ούτε με την Αγγλία.

Επίσης, θα μπορούσε να πει κανείς ότι οι Θεσσαλονικιοί που ειρωνεύονται τους Αθηναίους επειδή αποκαλούν «σουβλάκι» ένα έδεσμα που δεν έχει μέσα κομμάτια που ψήνονται σε μικρή σούβλα, διαπράττουν κι οι ίδιοι το ίδιο σφάλμα όταν αποκαλούν «σάντουιτς» κάτι που δεν αποτελείται από δύο φέτες ψωμί με άλλα φαγώσιμα ανάμεσα. Επέκταση σημασίας έγινε στο σάντουιτς, επέκταση και στο σουβλάκι.

Επίσης, οι Θεσσαλονικιοί (νομίζω πως) ειρωνεύονται τους Αθηναίους για τον όρο «καλαμάκι» και ο αστικός θρύλος λέει ότι όταν ένας Αθηνέζος ζήτησε καλαμάκι σε ένα θεσσαλονικιό σουβλατζίδικο, του έδωσαν ένα πλαστικό καλαμάκι από εκείνα που ρουφάνε τον φραπέ (πουρφάν, που έλεγε κι ο Καραπιάλης στο ανέκδοτο). Σήμερα βέβαια θα του έδιναν ίσως χάρτινο καλαμάκι.

Όμως κι εδώ επέκταση σημασίας έχουμε. Οπότε, δεν είναι λάθος να λένε οι Αθηναίοι «σουβλάκι» το τυλιχτό πιτόγυρο, πολύ περισσότερο που το μαγαζί που το πουλάει λέγεται σουβλατζίδικο και που μερικές φορές μπορεί να μην σερβίρει καθόλου «θεσσαλονικιά σουβλάκια» δηλ. καλαμάκια. Ούτε είναι λάθος, από την άλλη πλευρά, να λένε «σάντουιτς» οι Θεσσαλονικιοί.

Και βέβαια, όταν έχουν οι μεν και οι δε επίγνωση των διαφορών σημασίας, η πιθανότητα παρεξήγησης μειώνεται πολύ, και το όλο θέμα μένει στο επίπεδο του αξιοπερίεργου, που νοστιμίζει τη γλώσσα.

Όπως ο φίλος, Αθηναίος περαστικός από τη Θεσσαλονίκη, που έγραψε προχτές ότι παράγγειλε τοστ με ζαμπόν και τυρί, και ο υπάλληλος του τοστάδικου τον ρώτησε αν όντως θέλει φέτα στο τοστ, ή αν εννοεί κασέρι. Διότι στη Θεσσαλονικη, ως γνωστόν, τυρί είναι η φέτα, και κασέρι κάθε κίτρινο τυρί (με την αθηναϊκή σημασία της λέξης).

Για τις αλοιφές θα πούμε άλλη φορά!

197 Σχόλια προς “Στην Αθήνα τρώμε σουβλάκι”

  1. Αντώνης said

    Καλημέρα.
    Θα θυμούνται φαντάζομαι οι παλιότεροι (δεκαετία του ’60) την απαραίτητη στάση στη Λιβαδειά για «κλασικό» σουβλάκι, ήτοι κομμάτια κρέατος σε καλαμάκι με ένα κομμάτι ψωμί. Υπάρχει ακόμη το έθιμο;

  2. Β. said

    Όταν πρωτοπήγα στα Γιάννενα μπήκα σε ένα σουβλατζίδικο, παρήγγειλα, και μου λέει ο ψήστης «από πού μας έρχεται ο κύριος; Δεν είστε από δω.» και μένω προς στιγμήν άγαλμα σκεπτόμενος αν το γράφει στο κούτελο κάπου, μέχρι που συνειδητοποίησα ότι είχα ζητήσει «δύο καλαμάκια με πίτα».

    Πάντως η φέτα είναι φέτα (και ιερή ως τοπικό προϊόν).

  3. ndmushroom said

    Καλημέρα!
    Ωραίο άρθρο, και σε καλή συγκυρία, αφού σε λίγες μέρες πάω στη Θεσσαλονίκη και θα έχω ένα ακόμα όπλο στη φαρέτρα μου όταν αρχίσει το πατροπαράδοτο πείραγμα του κουνιάδου μου για τα σουβλάκια και τα καλαμάκια (θα έλεγε κανείς ότι μετά από σχεδόν είκοσι χρόνια θα είχε κουράσει, αλλά όχι! 😛 )
    Επί της ουσίας, λίγες μόνο μικρές παρατηρήσεις: 1. Στην Θεσσαλονίκη το σάντουιτς με ψημένο («πατημένο») ψωμί (το κανονικό σάντουιτς, όχι ο πιτόγυρος) λέγεται τοστ, κι ας μην είναι φτιαγμένο με ψωμί του τοστ (ευχάριστη έκπληξη για όποιον παραγγέλνει τοστ για πρώτη φορά!). Παραδόξως όμως το πιτόγυρο δεν λέγεται τοστ, παρότι οι πίτες ψήνονται.
    2. Τα τυριά και τα κασέρια είναι διακριτά και στη Ρουμανία, δεν ξέρω αν πέρασαν στα βορειοελλαδίτικα μέσω των Βλάχων κτηνοτρόφων (θα μάθουμε στο άρθρο σου!)
    3. Οι τιμές στη Θεσσαλονίκη ήταν πάντα υψηλότερες από τις αθηναϊκές. Αλλά και το μέγεθος του πιτόγυρου στη Θεσσαλονίκη ήταν πάντα μεγαλύτερο από το αθηναϊκό. Με δυο πιτόγυρα στη Θεσσαλονίκη έχεις χορτάσει και με το παραπάνω. Με δυο αθηναϊκά (όπου συχνά οι δύο άκρες της πίτας όχι απλά εφάπτονται, αλλά αλληλεπικαλύπτονται, πράγμα σκανδαλώδες για κάθε Σαλονικιό -και όχι μόνο) περιμένεις τη σαλάτα, τις πατάτες, το γλυκάκι ή κάτι τέλος πάντων! 🙂

  4. Triant said

    Καλημέρα.

    Ο γιός μου (14) και η παρέα του (Νέα Σμύρνη) λένε πως θα φάνε ένα σουβλάκι αλλά όταν παραγγέλνουν το λένε ή τυλιχτό ή πίτα γύρο/καλαμάκι/κεμπάπ.

    Ακόμα θυμάμαι που πήγαινα (πριν από 55-60 χρόνια) με τον πατέρα μου στην «Λειβαδιά» δίπλα στη στοά Φέξη που είχε γραμμή παραγωγής καλαμακιών με δωρεάν ψωμί. Πήγαινες στο ταμείο, έλεγες απλώς έναν αριθμό, πλήρωνες και πήγαινες στην ουρά. Τα καλαμάκια ήταν φανταστικά αλλά προφανώς υπήρχαν και αυτοί που έπαιρναν ένα καλαμάκι και 10 φέτες ψωμί. Πρίν από 20 χρόνια ήταν ακόμα εκεί και τα καλαμάκια εξακολουθούσαν να είναι πολύ καλά. Δεν ξέρω για τώρα δυστυχώς (έχω σταματήσει τα σουλάτσα στο κέντρο – πάλι δυστυχώς).

    Το καλύτερο Θεσσαλονικιό είναι η μπουγάτσα (μπουγάτσα με κρέμα, με τυρί, με, με…), εξού και το πως λέγεται το σλήπινγ μπαγκ: Μπουγάτσα με τουρίστα.

  5. ΓΤ said

    Ο γυροφάης
    https://www.newsbreak.gr/ellada/315674/chamos-sto-twitter-me-to-pachylo-portofoli-toy-adoni-georgiadi-den-ekleine-apo-ta-50eyra/

  6. LandS said

    Καλημέρα.
    Θα δώσω δίκιο στους… συμπρωτευουσιάνους. Το σουβλάκι το πρωτογνώρισα σε προσχολική ηλικία στον σταθμό του Ισθμού στο ωτομοτρίς της ΣΠΑΠ για/από τη Πάτρα. Ήταν ακριβώς όπως το λέει το ΛΚΝ με ένα κομμάτι ψωμί καρφωμένο στην άκρη. Το έδιναν δυο ή τρεις πλανόδιοι στα παράθυρα. Έσκυβε ο επιβάτης έξω και έδινε (δραχμή, πενηνταράκι; το ένα) και αγόραζε για όλη τη παρέα του.
    Καμιά φορά έπιανα και κουβέντες του είδους «όλο λίπος είναι», «λύσα τόχουν κάνει», «της Λειβαδιάς είναι καλύτερο». Σουβλάκι ήταν ΣΟΥΒΛΑΚΙ το λέγαμε.
    Όταν είδα το πρώτο μου «αθηναϊκό» σουβλάκι, τέλειωνα το Δημοτικό ή στις πρώτες τάξεις το Γυμνασίου, στη γειτονιά οικ. φίλων στο Παγκράτι. Ξαφνιάστηκα και απογοητεύτηκα γιατί είχα προετοιμαστεί για κάτι τελείως διαφορετικό. Αργότερα, χωρίς ντροπή έτρωγα από το σουβλατζίδικο κοντα στον κινηματογράφο Αβα «σουβλάκι λουκάνικο με διπλή πίτα» μέχρι τις μέρες μας που παραγγέλνω διάφορα σουβλάκια κοτόπουλο ή χοιρινό, με κρέας ή γύρο.

  7. 3 Και το καλύτερο τοστ στης κυρα-Ευρώπης στο Ναυαρίνο. Σουβλάκια (ή σάντουιτς αν προτιμάτε) έπαιρνα από τον Κόκκορα, στη Σβώλου, που δικαίωνε το αξίωμα «dirty is tasty».
    Σκάλες καλύτερη η Θεσσαλονίκη στη λαϊκή γαστρονομία αλλά το αθηναϊκό σουβλάκι, κακά τα ψέματα, είναι απαράμιλλο. Λίγη ντομάτα, τζατζίκι, κόκκινο πιπέρι, κρεμμύδι και τέλος. Ούτε σος, ούτε βέβαια πατάτες, μέγεθος ευσύνοπτο, γεύση χαρακτηριστική.
    4 Η «Λιβαδειά» στην Κάνιγγος υπήρχε μέχρι πρόσφατα, δηλαδή 5-10 χρόνια πριν.

  8. LandS said

    6 στον κινηματογράφο Αβα στην Αμφιθέα, όπως λεγόταν πια ο Βουρλοπόταμος.

  9. ΓΤ said

    1@

    Ναι. Απλώς έχει φύγει από τη Γλάδστωνος και έχει πάει στην απέναντι μεριά.
    Ο γιος, που έχει χρόνια αναλάβει τα ηνία, είναι τρελός ΠΑΟΚ. Με τον Βαγγέλη, μάστορα αρχιψήστη, πηγαίναμε πιτσιρικάδες στη Θ13. («Κάτι μου θυμίζεις, από πού σε ξέρω;»)
    Για ό,τι άλλο κρέας εκτός από καλαμάκι, έχει ανοίξει ο ίδιος άλλο μαγαζί, τον «Ερωτόκριτο», κολλητό στην παλιά «Λιβαδειά».
    Περιττό να πούμε ότι εκεί, με τον Ζακ Κωστόπουλο αιμόφυρτο, με χειροπέδες, τα ελληνογούρουνα συνέχιζαν να τρώνε ατάραχα…

  10. Christos said

    Φρέσκος στη Θεσσαλονίκη, ζητάω μισό κιλό πασατέμπο κι άλλο μισό ηλιόσπορο. Με το που το ακούει ο μαγαζάτορας, παίρνει ύφος μισό ξινισμένο κι άλλο μισό χωροφυλακίστικο: «Αθηναίος είσαι»; Αρχικό συμπέρασμα:οι Σαλονικιοί έχουν ψυχομαντικές ιδιότητες. Τελικό συμπέρασμα: έχουν ψυχοβγαλτικές ιδιότητες, ειδικά αν δεν λες τα φαγητά όπως αυτοί θεωρούν σωστό. (Άσπρα και μαύρα σπόρια π.χ.)

  11. LandS said

    3 Και στο τοστ πάλι δίκιο έχουν. ‘Οχι σα μια γνωστή μου (δε λέω ποια γιατί θα πέσει το σπίτι μου να με πλακώσει) που λέει τοστ τα πάντα.
    Σάντουιτς είναι όλα (και τα μπέργκερ) τα ψητά είναι τοστ. Ακόμα και μία ψητή φέτα ψωμί ψημένη είναι τοστ (εντάξει αυτό είναι πολύ αγγλικό)

  12. LandS said

    Κάτι ακόμα.
    Ένδειξη ότι έχουν δίκιο στη Θεσσαλονίκη, είναι ότι εδώ χάμου στα ψητοπωλεία, παραγγέλνοντας μερίδα σουβλάκι σου έρχονται στο πιάτο τρία ή τέσσερα καλαμάκια με κομμάτια κρέας συνοδευόμενα με ντομάτα, πατάτες, κρεμμυδάκι και κομμένη πίττα ή ψωμί. Το ίδιο με το κεμπάπ, γύρο κλπ.

  13. Pedis said

    Και κεμπάμπ λέγεται η πίτα γύρος (με βοδινό) σε άλλα μέρη 😁

    Καλά, οι Αθηναίοι φταίνε για το μπλέξιμο χωρίς λόγο. Άκου καλαμάκι. Ξυλάκι, βεργούλα, μήπως; 😝

  14. Το «Ρ» της Φωκίωνος Νέγρη said

    Ενδιαφέρουσα η e-μπουγάτσα με λέξεις (aka ανάρτηση) σήμερα. 🙂

  15. Alexis said

    Καλημέρα, ωραίο άρθρο!
    «Πίτα» λέω πάντα το τυλιχτό, διευκρινίζοντας αν θα είναι με γύρο, με σουβλάκι κλπ., και «σουβλάκι» το …σουβλάκι.

    #1: Και όσοι ταξίδευαν παλιά με τραίνο Αθήνα-Θεσσαλονίκη θα θυμούνται ότι στο Λιανοκλάδι έμπαινε μες στα βαγόνια ο πλανόδιος σουβλατζής διαλαλώντας την πραμάτεια του και …σπάζοντας μύτες 😆

  16. «…και ο αστικός θρύλος λέει ότι …». Καλό, θρύλος. Όχι μύθος που το λένε.

  17. Πουλ-πουλ said

    Τι να πούμε για τη λεμονίτα; Όταν ένας φίλος Αθηναίος την παράγγειλε στη Θεσ/νίκη, οι Θεσσαλονικείς της παρέας κορόιδευαν: Εγώ θέλω μια κοκακολίτα!

  18. Για Λιβαδειά δεν είχα την ευκαιρία, ο Ισθμός αναφέρθηκε, αλλά έμεινε παραπονούμενο το Λιανοκλάδι…

  19. Ωπ, μαζί με το 15 γράφαμε.

  20. LandS said

    16
    Urban legend αφού.

  21. Costas X said

    Καλημέρα !

    Στην Κέρκυρα της δεκαετίας του ’80 (μάλλον τώρα έχουν αλλάξει) :
    «Σουβλάκι» το καλαμάκι με χοιρινό κρέας (δεν υπήρχε κοτόπουλο).
    «Πίτα», και συνήθως «πιτούλα», η πίτα με κομμάτια από σουβλάκι, πατάτες, και κόκκινη πικάντικη σάλτσα (όχι τζατζίκι).
    «Πίτα με…» άρχιζε η παραγγελία, μάλλον όταν εμφανίστηκε ο γύρος, ή αν κάποιος ήθελε ντομάτα ή κρεμμύδι.

    «Μια πίτα με σουβλάκι», ζήτησα το ’84 στην Αθήνα, ο σουβλατζής έμεινε σκεπτικός, με ρώτησε αν εννοώ «δίπιτο», και ακολούθησε η «Βαβυλωνία» του Βυζάντιου ! 😀

  22. Θα επανέλθω …δημήτριος για την ώρα λέω πως στα 13 μου λέγαμε κατι τετράστιχα για το σουβλάκι και το μόνο που θυμάμαι τώρα είναι το

    από τότε το σουβλάκι
    ήταν θέμα της ημέρας
    πότε τόθελε με γύρο
    πότε τόθελε με κρέας

  23. Αγγελος said

    (1-6) Κι εγώ το σουβλάκι, μ´αυτο το όνομα και με τη σημασία του ΛΚΝ, το γνώρισα μικρός στη Λιβαδειά και στον ΣΣ Ξυλοκάστρου. Αργότερα (1965;) γνώρισα και τον γύρο. «Καλαμάκι» σκέτο δεν το λέω σχεδόν ποτέ, αλλά μπορεί να πω «σουβλάκι καλαμάκι» προς διάκριση από τα άλλα, αν όντως αυτό θέλω 🙂

  24. Ποια είναι η διαφορά μεταξύ κεμπάπ και ντόνερ;
    Ο όρος «κεμπάπ» αναφέρεται σε κάθε είδους ψητό κρέας. Ο όρος «döner» κυριολεκτικά σημαίνει «γυρίζοντας» και αναφέρεται σε κρέας που παρασκευάζεται σε κάθετη ψησταριά και είναι κομμένο σε «φύλλα» ή φέτες. Με άλλα λόγια, το döner είναι ένα συγκεκριμένο είδος κεμπάπ.
    (Από ερωτήσεις wiki).

  25. @ 20 LandS

    Ναι, ναι. Και όμως δεν το βλέπω ποτέ «θρύλος».

  26. Αγγελος said

    (17) Η Λεμονίτα, αν δεν κάνω λάθος, ήταν σήμα κατατεθέν του ΦΙΞ, όπως το Ρίκο ΦΙΞ (βερίκοκο) και η Φραουλίτα. Δεν ήξερα ότι λέγεται ακόμα, υποθέτω για τη γκαζόζα με γεύση λεμονιού.

  27. Έρευνα Google:
    Το «αστικός θρύλος» = 3.530 εμφανίσεις, ο «αστικός μύθος» = 45600 !

  28. Alexis said

    Αυτό με το τυρί και τη φέτα συμβαίνει σε πολλές περιοχές της Ελλάδας.
    Σε μεγάλο μέρος του Ελλαδικού χώρου το μόνο τυρί που γνώριζαν επί αιώνες ήταν η φέτα και αυτό είχαν μάθει να αποκαλούν «τυρί»
    Ακόμα και σήμερα αν κάτσουμε σε κάποιο τραπέζι και πούμε «φέρε μας και λίγο τυρί» σημαίνει ότι κατά βάση εννοούμε φέτα.

  29. Costas Papathanasiou said

    Καλημέρα και καλή όρεξη σε όσους .. “αριστούχους” ἀριστίζονται [ < ἄριστον < *ᾰ(y)εριστον < *ᾱ(y)ερ- (< ἦρι: νωρίς, πρωί) + (ε)δ- (< ἐσθίω / ἔδω ) + -τον] ή …”δεν κρατιένταi” ως το μεσημέρι (βλ. ἀκρᾰτίζομαι/ ἀκράτισμα<ἄκρᾱτος), κοινώς τιμούνε το δεκατιανό.
    Σχετικότατο και το βιβλίο “Σουβλάκι. Ένα γαστρονομικό ταξίδι από τα ομηρικά έπη μέχρι το σύγχρονο street food” των Τάσος Μπρεκουλάκης (:διευθυντής σύνταξης της έντυπης Lifo και Μαρίνα Πετρίδου ( :food editor στον Γαστρονόμο της Καθημερινής-Εκδόσεις Πατάκη,2022
    «(…)Μετά από πολλά χρόνια έρευνας, άπειρες δοκιμές σε σουβλατζίδικα και φυσικά προσωπική άποψη, ο Τάσος και η Μαρίνα πιστώνουν το σουβλάκι ως το πιο υγιεινό από όλα τα street food, εφόσον δεν το παρακάνεις. “Το σουβλάκι είναι πλήρης τροφή, αλλά δεν είναι για κάθε μέρα. Όσο για το τι αρέσει στον καθέναν να βάζει μέσα, είναι θέμα γούστου και δεν υπάρχει κανόνας στο γούστο, ας βάλει ό,τι θέλει. Το παραδοσιακό σουβλάκι είχε στάνταρ πίτα, κρέας, ντομάτα, κρεμμύδι-μαϊντανός, άντε και τζατζίκι, αλλά μια χαρά είναι και με μανιτάρι, μια χαρά είναι και με καλαμαράκι, αρκεί να μην το λες σουβλάκι. Υπάρχουν πολύ ωραία τυλιχτά με φαλάφελ, με τίκα μασάλα, με συκωτάκια πουλιών και λάχανο, αλλά είναι απλά τυλιχτά, δεν μπορείς να τα βαφτίζεις όλα σουβλάκι”.
    Μιλώντας για προσωπικά γούστα, τίθεται το θέμα της πατάτας. Οι συγγραφείς εξηγούν ότι πρόκειται για επινόηση της δεκαετίας του ’80, για να χορτάσει κυρίως τους φοιτητές, όπως και η διπλή (η τριπλή!) πίτα. “Ήταν μία φτηνή λύση για να γεμίσει το στομάχι, μέχρι τότε τα σουβλατζίδικα δεν είχαν καν πατάτες, ή στις έδιναν ξεχωριστά σε χάρτινο σακουλάκι. Η πατάτα τραβάει όλα τα ζουμιά, «παπαριάζει» το σουβλάκι και το κάνει στεγνό. Πέρα απ’ αυτό, επειδή είναι τηγανητή, προσθέτει θερμίδες και το βαραίνει. Από τη στιγμή που μπήκε μέσα στο σουβλάκι, όμως, δεν υπάρχει γυρισμός, ελάχιστα σουβλατζίδικα πλέον δεν σερβίρουν σουβλάκια με πατάτες”(…) » βλ. https://www.news247.gr/sunday-edition/mag-to-soyvlaki-den-thelei-patata-kai-ena-vivlio-exigei-toys-logoys.9532240.html

  30. Πάνος με πεζά said

    Η σωστή ανάμνηση είναι από Λιανοκλάδι, ανοιχτό παράθυρο τρένου, κι έρχεται ο πλανόδιος, με ένα μπουκέτο καλαμάκια περασμένα στα δάχτυλα, κι επάνω στην κορυφή τους από μια φέτα ψωμί…
    Επίσης πολύ καλό καλαμάκι στους Μύλους, μετά το Άργος, απαραίτητο κιόλας για να γεμίσει το στομάχι πριν από τις εμετικές στροφές του Αχλδόκαμπου, τότε…

  31. Πουλ-πουλ said

    26.
    Και όμως λέγεται ακόμα, αλλά μόνο από νεαρούς μιας κάποιας ηλικίας.

  32. ΣΠ said

    Καλημέρα.

    Από όλη την σχετική ορολογία δεν μπορώ να συνηθίσω με τίποτα το καλαμάκι. Όταν το ακούω, αυτό που φέρνω στο μυαλό μου δεν τρώγεται. Πρέπει να είναι αποκλειστικά αθηναϊκός όρος. Όπου έχω πάει στην υπόλοιπη Ελλάδα σουβλάκι το έχω ακούσει.

    Με ξενίζει κάπως και το σάντουιτς, αν και αν μου πουν «σάντουιτς με πίτα» θα καταλάβω.

  33. Πάνος με πεζά said

    Στα ετυμολογικά, θα έπρεπε να λέγεται «μπαμπουδάκι», και μη ρωτήσετε γιατί !… Το καλάμι, είναι ένα ΚΟΥΦΙΟ ξύλο. Ακόμα και τα πολύ λεπτά πόδια λέγονται «καλαμάκια», αλλά δεν παύει το κόκαλό τους να είναι κούφιο, γεμάτο από το μυελό. Μια που το ξυλάκι (το έχω προλάβει ΚΑΙ έτσι να λέγεται) που καρφώνουμε τα κομματάκια κρέατος είναι μασίφ και όχι κούφιο, θα έπρεπε να λέγεται «μπαμπουδάκι», τη διαφορά που έχει δηλαδή το μπαμπού απότ ο καλάμι ! Λ.ε.τ. 🙂

  34. Καλημέρα,
    Σουβλάκι με πίτα ή πίτα (απλά, σκέτα εννοώντας με γύρο αλλιώς έπρεπε να διευκρινήσεις με μπιφτέκι) τα παλιά χρόνια στο χωριό. Τότε που η πίτα δεν ήταν το συνηθισμένο συνοδευτικό για το (χοιρινό) σουβλάκι, μόνο για το γύρο (που δεν μπορούσες να τον φας αλλιώς). Τώρα έχουν αλλάξει κάπως αλλά αν πας σε σουβλατζίδικο και ζητήσεις σουβλάκι, σουβλάκι θα πάρεις, όχι σε πίτα. Που η πίτα είχε το κρέας, ντομάτα, κρεμμύδι και τζατζίκι. Οι πατάτες είναι καινούρια συνήθεια, μετατρέπουν την πίτα σε χορταστική μερίδα χωρίς να προσθέτουν γεύση.

    Σουβλάκια η Λειβαδιά στην Αθήνα, συνηθισμένο όταν περιδιαβαίναμε στο κέντρο.

    Οι τιμές για τις πίτες με σουβλάκι 3,20 και 3,40 στο απέναντι μαγαζί (που τον γύρο τον είχε στα 3,50 – δεν ξέρω γιατί). Αλλά στην Κάτω Κηφισιά, στο «Καλαμάκι στα όρθια» τώρα που ακρίβυνε έφτασε στα 2€!

    Στα σουβλάκια ο Υμηττός, στην Ηλιούπολη, βρίσκει κανείς ακόμα το παραδοσιακό πιτόγυρο: Πίτα με (μπόλικο γύρο), μαϊντανό και σάλτσα!

    Κλασικό μαγαζί με μόνο πίτα με κεμπάπ ήταν ο Θανάσης, στο Μοναστηράκι. Αλλά άλλαξε κι αυτός. Έβαλε διάφορα στο μαγαζί, έγινε κι αλυσίδα.

    Το αντίστοιχο στην Ευρώπη είναι το ντονέρ (κεμπάπ) που συνήθως το έχουν Τούρκοι και το βρίσκεις στα πιο απίθανα μέρη. Εκεί η πίτα είναι σαν τις κυπραίικες (που ανοίγουν στη μέση) και γεμίζει με ντονέρ (=γύρο αλλά με κεμπάπ, από προβατίσιο κιμά – οι σούβλες του ντονέρ φτάνουν κατεψυγμένες, έτοιμες), κάποια σάλτσα (σος) και μπόλικα σαλατικά: μαρούλι, ντομάτα, λάχανο. Κάπου στα 5€ αλλά χορταστική μερίδα. Μπορεί να βρεθεί και κάνα ελληνικό μαγαζί με σουβλάκι στην πίτα που θα έχει την ίδια τιμή αλλά από κρέας ελάχιστο, η πατέντα με τις πατάτες θα παίξει κι εκεί.

  35. ΓΤ said

    Στου Λιανουκλάδ’, στουν ΟΥΣΕ, είχαμε και πλανόδιο με ρυζόγαλα…

  36. 24 Εγώ κεμπάπ ξέρω από κιμά, είτε σε μπιφτέκι είτε σε γύρο. Και στην Τουρκία έτσι το συνάντησα (το Άδανα κεμπάπ δε, ήταν το καυτερό τους).

    26 Όχι, λεμονίτα λεγόταν η λεμονάδα και λεμονάδα η γκαζόζα. Δεν ξέρω γιατί, πάντως έχω χρόνια να την ακούσω. Λεμονάδα αυτό με τη γεύση λεμονιού. Γκαζόζα σπάνια, τώρα είναι σπράιτ ή σεβενάπ ή κάτι τέτοιο.

  37. Μυλοπέτρος said

    Παλιά ο γύρος γινότανε με κάτι σαν κιμά.
    Ποιος ξέρει τι βρήκαμε όμως μέσα σε αυτό και το απαγόρεψαν. Επέβαλαν δηλαδή να έχει ολόκληρα κομμάτια κρέας.
    Να βλέπατε τότε, μιλώ για μέσα της δεκαετίας του 1970, κάτι κομματάρες, να! Με το συμπάθειο.
    Όταν πρωτορθα στην Αθήνα 1968, το σουβλάκι είχε 3,80. Τίποτα; Ίσως. Τότε όμως ήταν κάτι.
    Μην ξεχνάμε ότι η Ελλάδα έβγαινε από μια δύσκολη δεκαετία πολέμων πείνας κλπ. όχι ότι και πριν τα πράγματα ήτανε καλύτερα, και το να τρώει κανείς με τέτοια αμεσότητα κρέας συνιστούσε τεράστιο άλμα.

  38. Α, ναι. Σάντουιτς πρωτοσυνάντησα στο Διδυμότειχο, αλλά εκεί ήταν με ψωμί αλλιώς ήταν με πίτα. Ένα σάντουιτς με διπλό μπιφτέκι έφτανε να χορτάσεις για τα καλά.

  39. ΣΠ said

    26
    Αν θυμάμαι καλά από τα φοιτητικά μου χρόνια, η λεμονίτα στην Αθήνα ήταν λεμονάδα στην Θεσσαλονίκη και η λεμονάδα στην Αθήνα ήταν γκαζόζα στην Θεσσαλονίκη.

  40. Πάνος με πεζά said

    Yπάρχει ακόμα αυτός ο γύρος «σαν κιμάς», και πρόκειται για το μοσχαρίσιο γύρο. Εϊναι μάλιστα και πολύ νόστιμος, ενώ υπάρχει και κατεψυγμένος. Το παλιό ντονέρ (του 70, που πρόλαβα κι εγώ) το έκοψε κάποια στιγμή η αγορανομία, γιατί παρασκευαζόταν ανθυγιεινά (χωρίς να ξέρω λεπτομέρειες).
    A propos, ένας κατεψυγμένος γύρος, είτε μοσχαρίσιος είτε χοιρινός, έχει γύρω στα 6.50 ευρώ το σακουλάκι, τυποποιημένος HACCP, και βγάζει 4 σουβλάκια σπιτικά και υγιεινά (πίτα Αλεξάκης, μην πάρετε καμία άλλη). Νομίζω ότι τελικά συμφέρει… Ενόψει επερχόμενου Μουντιάλ θα το σκεφτώ σοβαρά.

  41. ΣΠ said

    Διαφορές και στα λεξικά.

    ΛΚΝ
    καλαμάκι το YΠΟKΟΡ 1. μικρό καλάμι. 2. μικρός πλαστικός ή γυάλινος σωλήνας με τον οποίο ρουφούν ένα υγρό: Πίνω την πορτοκαλάδα / το γάλα / τον καφέ με το ~.

    Λεξικό Μπαμπινιώτη
    καλαμάκι (το) {χωρ. γεν.} 1. (α) το μικρού μεγέθους καλάμι (β) μακρόστενο αιχμηρό και λεπτό ξυλάκι στο οποίο περνιούνται κομμάτια κρέατος (συχνά και λαχανικών) για ψήσιμο σε σχάρα (γ) (συνεκδ.) κρέας που ψήνεται στη σχάρα περασμένο σε ξυλάκι: ~ με πίτα 2. (συνήθ.) λεπτό, πλαστικό σωληνάκι για την πόση χυμών, αναψυκτικών, ποτών κ.λπ.

  42. Voyageur autour de la chambre said

    Καλημέρα.
    Μια διαφωνία για τη Μυτιλήνη στον χάρτη: Πίτα με γύρο το λέμε κι όχι τυλιχτό. Δεν ξέρω μόνο αν με τους πολλούς φοιτητές χρησιμοποιείται και η ονομασία τυλιχτό.
    Μεγαλώνοντας στη Μυτιλήνη τη δεκαετία του 80 θυμάμαι τον γύρο να λέγεται ντονέρ – και έτσι τον έγραφαν στους καταλόγους τα (λίγα) σουβλατζίδικα. Η λέξη γύρος επικράτησε αργότερα.
    Επίσης θυμάμαι ότι στην Καβάλα (κάποια στιγμή τη δεκαετία του 90) είχα πρόβλημα να παραγγείλω πίτα με γύρο και όταν τελικά εξήγησα περιγραφικά τί ήθελα, φωνάζει ο μαγαζάτορας «Α, λαδόπιτα!»

  43. Alexis said

    #37: Παλιά ο γύρος γινότανε με κάτι σαν κιμά.
    Ποιος ξέρει τι βρήκαμε όμως μέσα σε αυτό και το απαγόρεψαν. Επέβαλαν δηλαδή να έχει ολόκληρα κομμάτια κρέας.

    Αυτή η απαγόρευση πρέπει να είναι πολύ παλιά. Θυμάμαι αμυδρά κάπου στα ’70ς κάτι φήμες ότι βάζουν μέσα πριονίδι στον κιμά και γι’ αυτό απαγορεύτηκε.

  44. Alexis said

    #40: Α, μάλιστα, αν και νεότερος θυμάσαι περισσότερα… 🙂

  45. Πάνος με πεζά said

    Εδώ, στην ταινία του 1968, βλέπουμε την παλιά, ορίτζιναλ ΑΣΠΡΗ στολή των σουβλατζήδων (σήμερα είμαστε στα μαύρα). Υπάρχουν ακόμα στην Αθήνα, αλλά εντελώς ολίγιστα, σουβλατζήδικα που θα δείτε τον τυλίχτή ντυμένο έτσι ακριβώς, και φυσικά δεν αποκλείεται και να επανέλθει σαν μόδα. https://www.themoviedb.org/t/p/w600_and_h900_bestv2/lS9AiJXcjy65JKrMuUku6YKfqBi.jpg

  46. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα!
    Σουβλάκι κι εγώ θυμάμαι το καλαμάκι αρχικά, ήταν το κύριο είδος πρόχειρου φαγητού. Αρκούσε μια ψησταριά, τα σουβλάκια, και μερικές φέτες ψωμί (που οι μερακλήδες σουβλατζήδες καψάλιζαν).
    Αργότερα το σουβλάκι με πίτα διαδόθηκε περισσότερο, κυρίως σε αστικό περιβάλλον. Απαιτεί μια υποδομή, μια υποτυπώδης έστω κουζίνα για τα παρελκόμενα. Τότε έγινε «σουβλάκι με πίτα», εκτιμώ.
    Όταν διαδόθηκε αρκετά ώστε να υπερσκελίσει το καλαμάκι, άρχισε η ανάγκη για διαφοροποίηση αντίστροφα. Εκεί που έλεγε κανείς σουβλάκι κι εννοούσε το καλαμάκι (κι έπρεπε να πει σουβλάκι με πίτα για το τυλιχτό), άρχισε να αντιστρέφεται η διευκρίνιση, έπρεπε να πει «σουβλάκι σκέτο». Κι επειδή «σουβλάκι σκέτο» θα μπορούσε να σημαίνει χωρίς ντομάτα, κρεμμύδι κλπ, έγινε καλαμάκι και ξεμπέρδεψε (all rights reserved αν αποδειχτεί σωστή η εικασία 😛 ).

    Στη Σαλλλλονίκη παρατηρώ πως το σουβλάκι παρέμεινε σουβλάκι, οτιδήποτε περικλείεται σε αρτοσκεύασμα είναι σάντουιτς, οτιδήποτε περικλείεται σε οτιδήποτε άλλο είναι μπουγάτσα (μπουγάτσα με τουρίστα, που προαναφέρθηκε, ο υπνόσακος, μπουγάτσα με βενζίνη η μολότοφ κλπ). Ευέλικτη επιλογή, αλλά χωρίς λεπτές διακρίσεις 😛 😛 😛

    33 Το μπαμπού καλαμάκι είναι (σχετικά) νέα εφεύρεση. Τον παλιό καιρό, τότε που ήμασταν νέοι και είχε πρωτοανακαλυφθεί η φωτιά, ο τροχός, η ατμοκίνηση κλπ, ήταν σχισμένο καλάμι· πού να βρεθεί μπαμπού;

    Να προσθέσω στους παραδοσιακούς σταθμούς για σουβλάκι (καλαμάκι) την Αρκίτσα, αναμένοντας το φέρι για Αιδηψό.

  47. Πάνος με πεζά said

    Το ντονέρ που πρόλαβα εγώ γύρω στα 1975+, είχε κομμάτια που έμοιαζαν με πηχτή.. Λίπος, που μέσα στο διαφανές να διακρίνεις κρέας… Και τότε ήταν το ένα από τα δύο ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ κρέατα του τυλιχτού, το άλλο ήταν ένα (ίσως ακόμα πιο ελεεινό) μπιφτέκι. Δεν υπήρχε καλαμάκι, καλαμάκι κοτόπουλο, γύρος κοτόπουλο, σουτζούκι (που βάζει ο Μπαρμπαλιάς) κλπ. Όπως που έχει πει παλιός σουβλατζής, άνοιγαν ένα συρτάρι κι έριχναν μέσα τα πάντα (μέχρι αποφάγια), και μετά αυτό το πράγμα γύριζε και ψηνόταν…
    Πολλοί παλιοί τυλιχτές του 70, σε γειτονιές, απέκτησαν περίεργα ψευδώνυμα, όπως «killer», «βρομιάρης» κλπ., και μόνο τυχαίο δε μπορεί να ήταν, όπως καταλαβαίνει κανείς…
    Σήμερα τα περισσότερα σουβλατζήδικα έχουν τυποποιημένο κρέας σε χαρτόκουτα, από 4-5-10 προμηθευτές (π.χ. Φλωρίδης, Ελληνικός Γύρος), γι αυτό και η γεύση έχει «γενικευτεί», και μόνο στην επαρχία τρώς πραγματικά διαφορετικής γεύσης σουβλάκι – με λίγερς εξαιρέσεις και στην Αθήνα.

    A propos, στη γιαγιά στον Κυρυδαλλό, με το πλυσταριό, έχει πάει κανείς; Χτες που ήμουνα στην Πλάκα πάντως, είδα ότι έχει κλείσει το γνωστό παλιό της Αδριανού, κάπου απέναντι από το (επίσης μεταλλαγμένο) θέατρο του Ευαγγελάτου…

  48. Πουλ-πουλ said

    Πάντως ο χασάπης πατέρας μου, παλιός μεταξουργιώτης, μού είχε απαγορέψει δια ροπάλου το σουβλάκι, κάθε είδους. Έφτασα 16 χρονών για να κάνω την επανάστασή μου.

  49. ΣΠ said

    Όταν ήμουν μικρός στην Θεσσαλονίκη, λέγαμε τυρί άσπρο και κασέρι. Δεν υπήρχαν άλλα είδη τυριών. Σήμερα με τις τόσες ποικιλίες τα πράγματα έχουν αλλάξει.

  50. Πάνος με πεζά said

    @ 46 : Κι όμως το μπαμπού ακούγεται ήδη από μετά τον πόλεμο. Μου έλεγε ο πατέρας μου στη Μακρόνησο ότι οι Αλφαμίτες είχαν μπαμπού, για να «ραβδίζουν» χωρίς να τους σπάνε…
    Στους παραδοσιακούς σταθμούς για καλαμάκι, ήταν φυσικά και ο Ισθμός. Μας είχαν περισσέψει λεφτά από μια φοιτητική εκδρομή του 1989, και τα μετατρέψαμε σε σουβλάκια (αμέτρητα, για όλο το έτος), πριν να περάσουν τα πούλμαν στη Στερεα !

    Να κάνουμε μνεία και σε μια συνήθεια που πάει να χαθεί, βασισμένη κι αυτή στην οικονομική ένδεια : όταν πείναγες, αλλά δεν είχες λεφτά για ΔΕΥΤΕΡΟ σουβλάκι, υπήρχε η λύση του διπλόπιττου φυσικά…

    Kαι μια που πήγαμε στις πίτες, να κάνουμε μνεία και στην διεθνή απαίτηση της «αλάδωτης», αν και υπάρχουν ακόμα αρκετά πλατό που ετοιμάζουν τις πίτες με το γνωστό ανακυκλωμένο λάδι, που ρέει από την κάνουλα μπροστά… Κατά πολλούς, αυτό δίνει και τη νοστμιά 🙂

    Άλλο μυστικό της τέχνης, είναι το γιατί το κρεμμύδι,είχε πάντα μέσα και μαϊντανό. Γιατί ο μαϊντανός «έπαιρνε» τις μυρωδιές έτσι όπως το τάπερ με το (προ)κομμένο κρεμμύδι αποθηκευόταν στο ψυγείο…

  51. mazianos said

    Καλημέρα σας
    Σήμερα κηρύξατε την έναρξη του νέου γλωσσικού ζητήματος.😂
    Απολαμβάνω τις σχετικές συζητήσεις, δεν πιστεύω ότι υπάρχει σωστό ή λάθος.
    Θέση μου είναι ότι οφείλουμε να δείξουμε σεβασμό στην ντόπια εκφορά του λόγου, όταν είμαστε εκτός έδρας.
    Να θέσω στη συζήτηση και την παράμετρο «κεμπάπ».
    Στην Αττική αν παραγγείλει κάποιος κεμπάπ απολαμβάνει ψητό κρέας με μορφή κιμά.
    Στην Ήπειρο, ιδίως περιοχές Κόνιτσας και Μετσόβου, αλλά και στα δυτικά του νομού Γρεβενών (Σαμαρίνα, Σμίξη, Αβδέλα κλπ) όταν λέμε κεμπάπ εννοούμε ψημένα σε σούβλα χοντρά κομμάτια κρέατος, όχι πολτοποιημένα.
    Ευχαριστώ

  52. Νέο Kid said

    Παίδες, το σωστό ψωμάκι για το σουβλάκι δεν θέλει καψαλισμένο . Θέλει μέσα στο σακούλι με τα σουβλάκια ( ποτέ δεν αγοράζεις ένα μόνο σουβλάκι! Δεν είμαστε και φτωχοί κομουνιστές!) να ποτίσει απ τη λεμονορίγανη και το λίπος των σουβλακίων. Η γεύση των ψωμακίων με λίγα μόνο λεπτά τέτοιο «μαρινάρισμα», δεν παίζεται!
    (A ρε Νικοκύρη τι ζημιά μας έκανες σήμερα… και πού να τα βρω ο ερμος τα σουβλάκια…😱

  53. Νέο Kid said

    52. Ανώτερο μαρινάρισμα ψωμακίου γίνεται όταν τα σουβλάκια δεν μπαίνουν σε σακουλάκι , αλλά τυλίγονται μαζί με τα ψωμάκια σε λαδόκολλα
    ( σας μιλάει ανώτερη λιβαδειωλαμιώτικη εμπειρία χρόνων τώρα!)

  54. ΓιώργοςΜ said

    50 Το σουβλάκι με πίτα, το σωστό, το ορθόδοξο, ήταν κρέας, ντομάτα, κρεμμύδι,τζατζίκι. Αυτό εύκολα τυλιγόταν και είχε τέτοιο μέγεθος ώστε να μπορεί κανείς να το φάει χωρίς να το… περικυκλώνει (στο χωριό μου ακόμη έτσι το φτιάχνει η ταβέρνα στην πλατεία). Εκεί έχει νόημα η δεύτερη πίτα. Τώρα με μισό κιλό πατάτες τηγανιτές, μετά βίας κλείνει (αν κλείνει) η πίτα, τι νόημα θα είχε η δεύτερη…

  55. Πάνος με πεζά said

    Ο Ιορδάνης (Παλιά Πεντέλη) μαρινάρει τα ψωμάκια σε κρεμμυδο-παπρικο-λαδολεμονόζουμο, για να κάνω και τη Μοιραράκη (στον πόνο της…) Τα καλά παλιά καλαμάκια της Πεντέλης είναι ο Ιορδάνης («Μακεδονία»), και όχι ο Σταμάτης («Πέτρινο») που του έκανε έξωση εδώ και 10-12 χρόνια, για να του πάρει τον «αέρα»…

  56. Αρειανός said

    «Από τον Ζοζέφ Αντράς, επίσης σύντομο και συγκλονιστικό, το φιλοζωικό Έτσι τους κάνουμε πόλεμο, με τρεις ιστορίες βασανισμού ζώων από τον άνθρωπο.»

    Κροκοδείλιος: κυρίως στην έκφραση κροκοδείλια δάκρυα, τα ψεύτικα, τα υποκριτικά (ΛΚΝ)

  57. Πάνος με πεζά said

    @ 54 : Ναι, κι εδώ υπάρχουν δύο τάσεις. Πολλοί είναι αρνητές πατάτας στο τυλιχτό ! Το θεωρούν μη προβλεπόμενη προσθήκη, όπως άλλωστε και κάτι μαρούλια που βάζουν στο κοτόπουλο…
    Όσο θυμάμαι ότι στα νιάτα μου, έπαιρνα 3 τυλιχτά + 1 πατάτες, και τώρα με ένα είμαι εντάξει, μάλλον κατάφερα να συμπιέσω τα θέλω μου, που λέγαμε και τις προάλλες…

    Κάποιο μερακλήδες πάντως, ίσως στη Θεσσαλονίκη μόνο, αναβιώνουν τη διπλή πίτα, αλλά λανσάρουν επίσης και το διπλό κρέας (ξιφουλκούν με δύο καλακάκια δηλαδή, μέσα από την πίτα…)

  58. miltos86 said

    0. «Επίσης, θα μπορούσε να πει κανείς ότι οι Θεσσαλονικιοί που ειρωνεύονται τους Αθηναίους επειδή αποκαλούν «σουβλάκι» ένα έδεσμα που δεν έχει μέσα κομμάτια που ψήνονται σε μικρή σούβλα, διαπράττουν κι οι ίδιοι το ίδιο σφάλμα όταν αποκαλούν «σάντουιτς» κάτι που δεν αποτελείται από δύο φέτες ψωμί με άλλα φαγώσιμα ανάμεσα»

    Λοιπόν εδώ θα διαφωνήσω, όπως πολύ σωστά περιέγραψε ο ndmushroom στο 3γ η πίτα στη Θεσσαλονίκη δεν κλείνει, με αποτέλεσμα να μοιάζει με σάντουιτς, και γι’αυτό ίσως δεν ευδοκίμησε και ο όρος τυλιχτο.

    Στη Θεσσαλονίκη πάντως η λέξη σάντουιτς δε χρησιμοποιείται νομίζω γενικά και ανεξάρτητα, αλλά μόνο ως αντιδιαστολή στη μερίδα και στο τεμάχιο.

    Παρεμπιπτόντως η λέξη «τεμάχιο» λείπει από το άρθρο, πάντα με στραβοκοιτάνε όταν τη χρησιμοποιώ εκτός βόρειας Ελλάδας και ακόμα δεν έχω καταλάβει τι περιμένουν να πω αντ’αυτού.

  59. miltos86 said

    Για τα σου/σε είπα υπάρχει άρθρο μήπως;

  60. @ 42 Voyageur Autour De La Chambre

    Σωστός για το «ντονέρ», σε όλες τις «νέες χώρες», λόγω τουρκομάθειας.

  61. ΓΤ said

    Για τους μεράκληδες βέβαια, χειροποίητος γύρος μόνο στον «Αχιλλέα» στον Νέο Κόσμο.
    Άμα προλάβετε, σφυρίχτε μου…

    https://esquire.com.gr/geysi/estiatoria/13714/irthe-i-ora-na-milisoume-gia-to-soublaki-tou-axillea

  62. Εγώ πρωτοείδα γύρο με πραγματικό κρέας, δηλαδή εκατό σουβλισμένες μπριζόλες σε όρθια σούβλα, στην Κολωνία το 1979. Είδα τότε και την απόδοση «Gyros».

  63. nikiplos said

    36@ επιβεβαιώνω. Κι εγώ πρωτοερχόμενος στην Αθήνα για σπουδές το 1987, ζητώντας λεμονάδα μου έφερναν γκαζόζα/σπράϊτ/σεβενάπ. Την λεμονάδα την έλεγαν Λεμονίτα. Οι παλαιοί πάλι έλεγαν λεμονίτα την γκαζόζα… μύλος…

    Σχετικά με το σουβλάκι, μικρή σούβλα με κρέας κι εγώ έτσι τα ήξερα. Πελοποννήσιος πήγα στα περιβόητα Σάλωνα στους Αμπελοκήπους ψηλά στην Αλεξάνδρας και παρήγγειλα 4 σουβλάκια. πλήρωσα και στο σπίτι έκπληκτος είδα ότι μου είχε βάλει σουβλάκια με πίτα κανονικά δλδ πιτόγυρα!
    Ο Χάρυ Κλυνν το 1984 τραγουδάει πάντως:
    Ελλάδα η χώρα του πράσινου ήλιου
    του ΠΑΟΚ, της ΑΕΚ, της Καλαμαριάς,
    πατρίδα θρησκεία, σουβλάκι με πίτα,
    του Datsun, Adidas και χάνι της Γραβιάς.

    Μοι προξενεί δε, αλγεινήν εντύπωσιν, που αποσιωπάται από το ιστολόγιο ο όρος ΣουΦλάκι, που είναι πλήρως διαδεδομένος στον τιμημένο Κάμπο αλλά και σε πολλά αρβανιτοχώρια! Παλαιότερα γραφόταν έτσι με Φ και στους καταλόγους…

  64. ΓΤ said

    @61
    (μερακλήδες)

  65. ΣΠ said

    59
    Ναι https://sarantakos.wordpress.com/2009/03/09/melesmpampiniotis/

  66. Χρηστάρας said

    Στη μνήμη της γεύσης μου τα σουβλάκια ταυτίζονται με τα καλαμάκια. Εξηγούμαι: τα χειροποίητα σουβλάκια που έψηναν οι θείοι μου στην Ιστιαία πριν πενήντα χρόνια προέρχονταν -πλην των κρεατικών- από σκισμένα κατά ύψος κούφια καλάμια. Οι μακριές καλαμένιες λωρίδες κόβονταν και ξύνονταν περαιτέρω για να προκύψουν στενά καλαμάκια με αιχμή. Ομολογώ πως και η όψη και η γεύση εκείνων των ψητών ήταν αξεπέραστη -επιπλέον διότι λόγω … -ήντα αποφεύγω πλέον τα κρέατα με σκληρό ιστό και πάχος.

  67. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Πάντως δέν ἔφταιγε ὁ Χάρρυ Κλύν γιά τό σουβλακικό κεφαλοκλείδωμα. Ὁ Κακουλίδης εἶχε γράψει τούς στίχους!

    Ελλάδα η χώρα του πράσινου ήλιου
    του ΠΑΟΚ, της ΑΕΚ, της Καλαμαριάς,
    πατρίδα θρησκεία, σουβλάκι με πίτα,
    του Datsun, Adidas και χάνι της Γραβιάς.

  68. Πάνος με πεζά said

    Να κάνουμε μνεια και σε κάποιες παραλλαγές που υπάρχουν σε κάποια σουβλατζήδικα, όπως το παραγέμισμα σε «τσέπη» από μισή λαγάνα. Αυτός το τύπος έκανε θραύση στην Ελευσίνα στα μέσα του 90 που ήμουν φαντάρος, και τον παραγγέλναμε στα «συμβεβλημένα» σουβλατζήδικα «Αιγόκερως» ή «Galaxy» (τα ονόματα, πραγματικά όπως έπρεπε να είναι, για Δυτικά Προάστια !) Οι τύποι ήταν πλήρως «συμβεβλημένοι» όπως λέω, γιατί για την παραγγελία αρκούσε να καταλήξεις «Θα μου τα φέρεις στη σκοπιά τη 10;» (και μερικά ακόμα νούμερα από εξωτερικές σκοπιές).
    Το σουβλάκι σε λαγάνα (που, άγνωστο πώς τη βρίσκουν όλο το χρόνο, πρέπει να το έχω ξαναδεί κι αλλού, από τότε…

    Γενικά, υπάρχει η διάθεση να «γίνει η διαφορά» στα συβλατζήδικα · ένα αντίστοιχο τέτοιο ήταν και ο περίφημός «Καυτερός», στα Σίδερα Χαλανδρίου (πρέπει ναυπάρχει ακόμα), ο «Πιπεράκιας» στη Μεσογείων, ο «Λευτέρηξς» στη Νέα Σμύρνη, που έψηνε πάνω σε πυρωμένο μαντέμι (αλλά τώρα μην πάτε, πήγε Πλατεία και το χάλασε) κλπ.
    Να και η προαναφερθείσα κυρία Πίτσα, στον Κορυδαλλό :
    https://www.gastronomos.gr/magazi/i-kyra-pitsa-ftiachnei-soyvlakia-sto-plystario-tis-45-chronia/111152/

  69. aerosol said

    Νομίζω πως στην πράξη πλέον το εν Αθήναις σουβλάκι σημαίνει γενικά το είδος φαγητού που αγοράζει κανείς από σουβλατζίδικο και που κατά την παραγγελία πρέπει αν δηλώσει τι ακριβώς θέλει. Μέχρι και αρχές ’80ς ήταν το γνωστό, κλασικό. Αλλά η επικράτηση της πίτας και του γύρου έφερε διεύρυνση της έννοιας.
    Σχεδόν παντού πια πετυχαίνω πιτόγυρα που ξεχειλίζουν, και οι άκρες της πίτας δεν εφάπτονται ποτέ. Προσωπικά το θεωρώ μείον, καθώς το ένα δεν φτάνει και τα δύο δεν μπορείς να τα φας εύκολα. Οι παλιότερες μερίδες βοηθούσαν να κανονίσεις καλύτερα ποιά ποσότητα ταιριάζει με την πείνα σου -και οι πατάτες προσθέτουν όγκο αλλά όχι γεύση. Εξαίρεση τα τυλιχτά του «Πρόεδρου» (δεν έχει γύρο, ειδικεύεται σε κεμπάπ) που αρνείται να βάλει πατάτες, και τελικά καλά κάνει! Αναλόγως, τα καλαμάκια/σουβλάκια είναι τουλάχιστον διπλάσια από τα αντίστοιχα 20 χρόνων πριν και σχεδόν θυμίζουν τα σουβλάκια μερίδα των εστιατορίων.
    Στα κλασικά σουβλατζίδικα προσθέτω την Τζατζικοκίνηση (Ελληνορώσσων). Ξέρω πως αρκετοί έρχονται από μακριά για τα καλαμάκια τους -δεν έχει γύρο το κατάστημα.

    Οι γνωστές γλωσσικές διαμάχες Αθήνας – Θεσσαλονίκης όχι μόνο είναι απίστευτα κουραστικές και προβλεπόμενες αλλά και, στην πράξη, συνήθως προκύπτουν από Σαλονικιούς που νιώθουν κόμπλεξ με την Αθήνα. Σπάνια Αθηναίος θα ασχοληθεί να ρωτήσει τσαντισμένος ή ξινισμένος «από πού είσαι» για να σου διορθώσει το πώς θα ζητήσεις το φαγητό σου, ή το αναψυκτικό. Όλες αυτές οι ατέλειωτες ενοχλήσεις που νιώθουν οι Θεσσαλονικείς αποτελούν γραφικότητες που τις βρίσκουν αστείες όχι μόνο οι νότιοι αλλά και οι Δραμινοί, και οι Σερραίοι και οι Εδεσσαίοι. Μετά από δεκαετίες όπου η οποιαδήποτε γνωριμία με Σαλονικιό χρειάζεται περίπου ένα τέταρτο για να οδηγήσει σε αστειάκια για την πόλη μου (συμπεριφορά που δεν συνάντησα σε κατοίκους άλλων πόλεων), κατάληξα πως το θέμα είναι μόνο επιφανειακά γλωσσικό, και 100% ενοχλητικό.

    #28
    Δε μου κάνει εντύπωση αυτή η γενίκευση αλλά με εντυπωσιάζει που στον Βορρά δεν φαίνεται γλωσσικά να ήταν γνωστό έστω το κεφαλοτύρι ή, τέλος πάντων, κάτι κίτρινο μεν, σκληρό και αλμυρό δε -που δε μοιάζει καθόλου στο κασέρι.

    #50
    Το έχω ακούσει μόνο δίπιτο ή με διπλή.

    #52
    Σωστός για το μαρινάρισμα.

  70. Αιμ. Παν. said

    Σουβλάκι/καλαμάκι του «περάσματος» και στο Ριο – Αντίρριο, προ Γέφυρας.
    Πραγματικό σούπερ σουβλάκι ή ίσως μίνι κοντοσούβλι στο Μέτσοβο μπαίνοντας στην πλατεία δεξιά… επίσης εκεί και μίνι κοκορετσάκια.


  71. Ενδιαφέρον διάλογος στο 17:20 περί της καταγωγής του όρου καλαμάκι. Πάντως με παρόμοιο τρόπο επεξεργάζονται εδώ στην Τήνο τα καλάμια για την καλαθοπλεκτική

  72. LandS said

    Κεμπάπ είναι κάθε ψημένο κρέας. Σις κεμπάπ το κοτόπουλο, τας κεμπάπ τα κομματάκια, σε ψιλοκομένες φετούλες (μάλλον ντονέρ), κιμάς σε μακρόστενο μπιφτέκι και ότι άλλο βάλει ο νους, σε ονομασίες, όπως ισκεντέρ, ούρφα, άντανα κα άλλες που δεν ξέρω να τα ταιρίαξω με τη φυσική μορφή τους. Άλλα είναι καφτερά άλλα πολύ κακαφτερά. Υπάρχει και το μιξ (αλλιώς το λένε) και κάποια από αυτά γίνονται και γιαουτλού.
    Το δικό μας κεμπάπ είναι το μακρόστενο μπιφτέκι που το λένε κεμπάπτσε οι Σέρβοι, οι Βούλγαροι και πιθανότατα και οι άλλοι Βαλκάνιοι.
    Ά υπάρχει και το σισλί (σπαθί νομίζω) που είναι κομμάτια κρέας περασμένα σε σπαθένιες σουβλίτσες. Ενίοτε σε κανονικού μεγέθους «σπαθί» και μάλιστα φλαμπέ.

  73. atheofobos said


    ΣΟΥΒΛΑΚΙ , ΕΝΑ ΓΕΥΣΤΙΚΟ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ!
    https://atheofobos2.blogspot.com/2022/07/blog-post_14.html
    Το ποστ που δημοσίευσα μόλις τώρα είχα σκοπό να το δημοσιεύσω αύριο όταν με έκπληξη διαπίστωσα ότι ο φίλος Νίκος Σαραντάκος δημοσίευσε σήμερα ένα αντίστοιχο άρθρο, με τίτλο Στην Αθήνα τρώμε σουβλάκι, οπότε είπα μιας και τα μεγάλα πνεύματα συναντώνται όταν η τσίκνα ερεθίσει τις μύτες τους ας συναντηθούν και τα κείμενα τους!

  74. Lab said

    οταν πηγα Εβρο να υπηρετησω στην πρωτη εξοδο σκαω χαλαρος 2 καλαμακια σουβλακια. μου λεει σε πιτα? λεω ναι..περιμενω…και μου σκαει ο μαν πιτα με ολα μεσα τα ζαρζαβατικα και καλαμακι πλαστικο του αναψυκτικου! παω να φαω το βλεπω, τρελενομαι, παω μεσα με υφακι και γελαγε ολο το μαγαζι. Μου ειχε ετοιμα ομως τα 2 κανονικα μου και μου τα εδωσε καπακι.. Γελασα πολυ μετα, μου πε σε κανα εκπαιδευση. Εμαθα μετα. Ποσο μου λειπουν τα σαντουιτς απο τα μερη εκει τωρα που το σκεφτηκα.. ηταν πολυ δυνατα!

  75. Dinos said

    Καλημέρα,

    Για τις τιμές σε Αθήνα-προάστεια-Θεσσαλονική: https://naftemporiki.gr/story/1873042/soublaki-fotia-stis-times-se-poies-perioxes-ftanei-ta-5-euro

  76. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Σουβλακόπιτo (καλαμάκι* σε πίτα + τηγανητές πατάτες + ντομάτα +…) και γυρόπιτο, άλλη εκφορά στα μέρη μου για τα δυο είδη
    Σουβλάκι ανέκαθεν έλεγα, για χοιρινό πάντα, κομμένο σε «λουκούμια» περασμένα σε (μίνι) σούβλα. Λογικό αφού η σούβλα στα μέρη μου, ήταν στα βασικά είδη κάθε νοικοκυριού για ψήσιμο στην καρβουνιστιά. Περίπου ένα μέτρο μαύρο σίδερο με εφαρμοσμένα,σταυρωτά σιδεράκια στο πίσω μέρος να στηρίζεται. Η μύτη μπηγόταν στο κεφάλι της παραστιάς (για ψήσιμο στο τζάκι ενώ έξω ακούμπαγε σε πέτρες ή πλίθους κλπ. Αυτό ήταν το οφτό ή η σουβλισταρά.Ο γύρος ήρθε αργότερα.
    Ένα σουβλάκι, είτε σκέτο ή με πίτα, με απ΄όλα, διπλό κλπ παραγγέλνω. Αλλιώς ένα γύρο (που δεν, γιατί δεν τρώω από αιώνες, λόγω πικάντικου και λίπους)

    *συνειδητοποιώ ότι τώρα λέω, αν χρειαστεί διευκρινιστικά ,»ξυλάκι»! (καταχωνιάστηκε φαίνεται το καλαμάκι μάλλον επειδή ξυλάκι κι όχι καλαμάκι είναι όντως το (μπαμπουδένιο; -σήμερα το έμαθα εδώ!), που χρησιμοποιείται πια.

    Σουβλακάκια τα έλεγε ο πατέρας μου μερικές φορές τα αγοραστά (μαθημένος στη σουβλισταρά)

    46 >>ήταν σχισμένο καλάμι.
    Ακριβώς! Όσο κατέβαινα τα σχόλια, έλεγα, μα κανένας δε θυμάται τις σχιζούλες των καλαμιών; 🙂

    Μεταλλικά καλαμάκια, είναι μια ωραία παραδοξότητα όπως οι νάυλον χαρτοσακούλες 🙂

  77. LandS said

    Έλληνες rejoice ΝΙΚΑΜΕ
    https://www.kathimerini.gr/economy/561956245/i-dania-echase-ti-machi-tis-fetas-paraviase-toys-eyropaikoys-kanones/

  78. LandS said

    Εδώ καλύτερο και πληρέστερο άρθρο
    https://www.politico.eu/article/feta-accompli-denmark-loses-greek-cheese-fight-at-top-eu-court/?utm_source=RSS_Feed&utm_medium=RSS&utm_campaign=RSS_Syndication

  79. nikiplos said

    Σουβλατζίδικα που άφησαν ιστορία:
    Η Λειβαδιά στη Γλάδστωνος
    Ο «Κρητικός» ψηλά στην Παπάγου στου Ζωγράφου
    Τα Σάλωνα ψηλά στην Αλεξάνδρας
    Ο Κάβουρας στα Εξάρχεια
    Οι πρωταθλητές στο Παγκράτι

    Από τα σύγχρονα ο Έλβις κάνει θραύση στον Κεραμεικό.

    Οι Ηρακλειώτες μάλλον κρυφογελούν, καθώς τα δικά μας σουβλάκια τους φαίνονται λιλιπούτεια σε σχέση με τις πίτες/μαούνα γεμάτες κρέας άφθονο, που τρώει κανείς στην πλατεία με τα Λιοντάρια, που ποτέ δεν έμαθα πως λέγεται…

  80. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστω πολύ για τα πρώτα και τα δεύτερα σχόλια, που σήμερα είναι πάρα πολλά. Επειδή ταξιδεύω, τώρα μόλις μπόρεσα να μπω, οπότε κάποια σχόλια είχαν κρατηθεί, ίσως και για ώρες,

    8 Πολύ πολύ κοντά στο σπίτι μου. Έκλεισε σχετικά νωρίς, σήμερα είναι ΜyMarket

    41 Πολύ διαφωτιστική και αυτή η διαφορά!

    51 Συμφωνώ απόλυτα ως προς τη γενική θέση. Μάθαμε και το ηπειρώτικο κεμπάπ, να δω πότε θα το γευτώ.

    52 Γεια σου συγξενιτεμένε!

    56 Βρίσκετε υποκρισία; Θα ανοίξουμε κάποτε το θέμα της κρεοφαγίας.

    59 Υπάρχει άρθρο από τον πρώτο μήνα ύπαρξης του ιστολογίου. Θα άξιζε να ξαναδουλευτεί

    Με λες ή μου λες; Το ανύπαρκτο άρθρο Μπαμπινιώτη

    65 Με πρόλαβε

    73 Αθεόφοβε, είδες σύμπτωση;

    75 Φτάνει τα 5;!

  81. sarant said

    78 Ωραίο λογοπαίγνιο!

  82. Λάζαρος Ρεπούνδιος said

    Διάλογος στον Ισθμό:

    -Βάλε 99 σουβλάκια.
    Να τα κάνω 100;

    Ποιός θα τα φάει;

  83. ΓΤ said

    @79

    Ειδικά για τα Εξάρχεια, ΚάΒΒουρας 🙂

  84. Στην περιβόητη Ρεγγίνα-έτσι το προφέρανε από τα μαθήματα λατινικών-ρόζας άματ (*) της Φ.Ν. συνυπήρχανε μπιλιάρδα, πιγκποκ και…σουβλάκια. Εκεί στο υπόγειο του πιγκπογκ γινότανε και η ιεροτελεστία κατασκευή του γύρου που μια φορά την έβλεπες και δεν έτρωγες γύρο για μια δεκαετία ! Δικαιώνω τον πατέρα χασάπη που απαγόρευε δια ροπάλου στον γιο την κατανάλωση του.
    Συμφωνώ με τον Αεροζόλ για την Τζατζικοκίνηση.
    Το καλύτερο σουβλάκι για μένα ήτανε την Βηρυττό : Πίτα ζεσταμένη στα κάρβουνα ΑΛΑΔΩΤΗ, κομμάτια τρυφερού κρέατος ΑΠΑΧΑ, με βραστό παντζάρι και λίγο κρεμμύδι !! Φοβερός συνδυασμός.

    Συνηθίζαμε σαν τραγούδι χωρισμού το
    Τώρα, αγάπη μου, όλα τελειώσανε, γίναν αδιάβα(σ)τοι οι δρόμοι
    Τώρα, αγάπη μου, πάρε το δάκρυ μου, δος μου για αντάλλαγμα…σουβλάκι

    (*) δεν ξέρω αν έπρεπε να μπει στα μεζεδάκια, ο σπορκάτερ της ΕΡΤ, τον γάλλο σφυροβόλο Bigot σε κάτι αγώνες στην Πολωνία Μπιζό τον ανέβαζε, μπιζό τον κατέβαζε

  85. ΣΠ said

    72 το μακρόστενο μπιφτέκι που το λένε κεμπάπτσε οι Σέρβοι

    Για την ακρίβεια τσεβάπτσιτσι (ћевапчићи/ćevapčići).

  86. Νέο Kid said

    Έτσι! Στα Εξάρχεια ο καθείς στο είδος του αντιστρόφως ανάλογα με το όνομα 😊
    Στον Κάββουρα για κρέας και στον Τσέλιγκα για ψάρι!
    (Υπάρχουν ακόμα;)

  87. Πάνος με πεζά said

    Δεν αναφέραμε ίσως το τοπ δημοσιοσχετίστικο (πι-άρ, που λένε και στο χωργιό) σουβλατζήδικο, του Μπαϊρακτάρη στο Μοναστηράκι, το οποίο κοσμείται από άπειρες καδραρισμένες φωτογραφίες προσωπικοτήτων (πολιτικών και μη), που γεύτηκαν το (μέτριο, για μένα) σουβλάκι του. Ο Μπαϊρακτάρης γνώρισε τις πιένες του αναμφισβήτητα επί πρωθυπουργίας Κώστα Καραμανλή, τότε που μέχρι και υπουργικοί ανασχηματισμοί φημολογούνταν ότι γίνονταν πάνω από τα πιτόγυρά του…
    Ο Μπαϊρακτάρης λειτούργησε ως «sharing point» για παρόμοιες επιχειρήσεις που κατέπλευσαν από δίπλα να του φάνε την πελατεία (Σάββας, Θανάσης κλπ.) αλλά νομίζω ότι το γενικότερο τουριστικό ύφος της περιοχής δεν προδικάζει καμιά σπουδαία ποιότητα…

  88. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Σε σ. μάρκετ:
    -Πού έχεις τα καλαμάκια;
    -Να ρουφήξεις ή να ψήσεις;

    83.>> Κάββουρας, Ίσα η φήμη/ το σημείο. Τώρα μαζεύει αυτό το γωνιακό στους 5 δρόμους (Θεμιστοκλέους και Κωλέττη και…) που ΄χει κι αρνίσιο λέει, (ουρά , αλλά δεν έχω δοκιμάσει)
    «Το καλαμάκι της κυρα Σοφίας» στη Βικτώρια (Χέυδεν- στη μπούκα του Ηλεκτρικού) γράφει νεότερη ιστορία. Συστήνω το κοτόπουλο, έχει πιπεριές ανάμεσα κ είναι μαλακό και νόστιμο 😉

  89. sarant said

    87 Mετριο, συμφωνώ. Αλλά εκεί είπε ο Καρ. για τους «πεντέξι νταβατζήδες»

  90. Babis said

    «… και ο αστικός θρύλος λέει ότι όταν ένας Αθηνέζος ζήτησε καλαμάκι σε ένα θεσσαλονικιό σουβλατζίδικο, του έδωσαν ένα πλαστικό καλαμάκι …»

    Δεν είναι καθόλου θρύλος.
    Φαντάρος στην Θεσσαλονίκη ζήτησα ένα καλαμάκι και μου έδωσε ένα πλαστικό καλαμάκι. Φυσει ντροπαλός έμεινα παγωμένος και τον κοίταζα, αυτός συνέχισε ειρωνικά «καλαμάκι δεν ζήτησες πάρτο και δωρεάν» συνέχισα να κοιτάζω, πήρε ένα «κανονικό καλαμάκι»και μου το έδωσε. Αργότερα τσαντίστηκα πάρα πολύ γιατί ενώ ήξερε πολύ καλά τι ήθελα, αποφάσισε να βγάλει το κόμπλεξ του σε μένα.

    Μου κάνει εντύπωση ότι ακόμα και μετά από το σημερινό άρθρο, κάποιοι σχολιαστές λένε δίκιο έχουν οι μεν ή οι δε. Δεν υπάρχει δίκιο και άδικο σε κάτι τέτοιο, οι άνθρωποι σε διάφορα μέρη της Ελλάδας έχουν διαφορετικούς τρόπους έκφρασης, όταν καταλαβαίνουμε το νόημα συνεχίζουμε την κουβέντα, αν δεν καταλάβουμε ζητάμε να μας εξηγήσουν, όλα τα άλλα είναι αγένεια, εκτός και αν είναι φίλος μας και έχουμε το ελεύθερο να κάνουμε πλάκα.

  91. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Το …παντεσπάνι του λαού βρήκατε να απογειώσετε; Η σουβλακόπιτα…το γυρόπιτο, έχει πετάξει στο κέντρο στα 3,5 ευρώ! Όφου κι ήντα θα γενούμε;
    Γιατί μπορούμε χωρίς …φρέντο και καπουτσίνο, αλλά χωρίς γυρόπιτο…ουχί!!!
    https://www.newshub.gr/el/ta-en-oiko/voles-sto-kentro-135

  92. ΣΠ said

    69 συνήθως προκύπτουν από Σαλονικιούς

    Μάλλον το ανάποδο. Οι Αθηναίοι γελάνε με το παχύ λάμδα, το «να σε πω» και λένε αστεία με μπουγάτσες.

  93. Alexis said

    #70: Α μπράβο, είπα πως και δεν θυμήθηκε κανείς τα θρυλικά σουβλάκια στα φέρι-μπωτ του Ρίου!
    Τα επονομαζόμενα και γατίσια! 😆

  94. Πάνος με πεζά said

    Ποιοί το λένε γυρόπιτο, ρε παιδιά; Μια ζωή πιτόγυρο το ξέρω (κατά σειρά εμφανίσεως στη λαδόκολλα). Ειλικρινά σήμερα το πρωτοάκουσα έτσι !

  95. Κιγκέρι said

    51, 80γ:

    Και στη Λάρισα κεμπάπ λέμε το κοντοσούβλι. Ωραιότατο κεμπάπ τρώμε στη Φαλάνη και στο Δασοχώρι (στου Κορώνα), ενώ στον άξονα Αθήνας-Θεσσαλονίκης, μια μικρή παράκαμψη ως την πλατεία της Ραψάνης μπορεί να ικανοποιήσει και την περιέργεια και τη λαιμαργία!

    (Πάνω από είκοσι χρόνια μένω στην Αθήνα, κι ακόμα πρέπει να είμαι απόλυτα συγκεντρωμένη όταν παραγγέλνω για να μην φάω άλλα αντ’ άλλων!)

  96. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    72 >>Το δικό μας κεμπάπ είναι το μακρόστενο μπιφτέκι που το λένε κεμπάπτσε οι Σέρβοι, οι Βούλγαροι και πιθανότατα και οι άλλοι Βαλκάνιοι.

    Τα σουτζουκάκια της Θεσνίκης! (που παραλίγο να χάσω στη Διαγώνιο-νομίζοντας ότι λένε τα σαλτσερά, κιμινάτα, μπιφτεκάκια -που δεν μ΄αρεσ)

  97. Πάνος με πεζά said

    Να κάνουμε μνεια και σε αυτήν εδώ τη συσκευή, παραγωγής «χειροποίητου» σουβλακιού. Την είχα προλάβει να τη δω και στα παλιά σουβλατζήδικα. https://www.palaskas.com.gr/uploads/formaristika-2.jpg

  98. Κιγκέρι said

    Δεν ξέρω γι’ αλλού, πάντως στο σουβλατζίδικο της γειτονιάς μου, στη Σπύρου Μερκούρη, πήραμε πριν από καμιά εικοσαριά μέρες πίτα-γύρο κοτόπουλο με 2,70. Αν ακρίβυνε κι άλλο, θα το μάθω τον Σεπτέμβριο!

  99. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    94, αλλά στην Κρήτη;… 🙂
    :
    Το κρητικό σουβλάκι αποδεικνύει γιατί το μέγεθος μετράει
    https://www.oneman.gr/life/to-krhtiko-soyvlaki-apodeiknuei-giati-to-megethos-metraei/

  100. Κιγκέρι said

    >>…Για τις αλοιφές θα πούμε άλλη φορά!

    Διάλογος σε φαρμακείο της Θεσσαλονίκης:
    – Τι διαφορά έχει η κρέμα από την αλοιφή;
    – Την αλοιφή τη βάζουμε στο σάντουιτς και την κρέμα στη μπουγάτσα!

  101. aerosol said

    #92
    Ποτέ, χωρίς καμία εξαίρεση, δε μου έτυχε σε μεικτή παρέα να θέσουν οποιοδήποτε ανάλογο θέμα Αθηναίοι. Ίσως βέβαια να έχεις άλλες εμπειρίες, εγώ καταθέτω αυτό που έχω ζήσει.
    [Τις ανοησίες του στρατού τις αφήνω. Μιλάω μόνο για παρέες που προκύπτουν στην «κανονική» ζωή.]

  102. konstantinos said

  103. ΓιώργοςΜ said

    66 Ποιοι είναι/ήταν οι θείοι σου πατριώτη;

    96 και πριν (περί κεμπάπ): Ας πει καλύτερα το τμήμα Τουρκολογίας του ιστολογίου, αλλά σις κεμπάπ είναι το σουβλάκι, ντονέρ κεμπάπ ο γύρος και τας κεμπάπ το… τας κεμπάπ, απ’ όσο ξέρω.

  104. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    97 πωπω, ναι! το κόψιμο των σουβλακιών από τους χασάπηδες, άλλη ταραχή! Ένας ξάδελφος που τον απέλυσε με το καλημέρα σχεδόν, η χούντα από ένα υπουργείο, είχε μικρά παιδιά κι άνοιξε χασάπικο (παρέμεινε χασάπης αν και τον αποκατέστησε η μεταπολίτευση), είχε πελάτες σουβλατζίδικα και ταβέρνες (κοντά στο κέντρο) και τους ετοίμαζε, πάλευε ως το ξημέρωμα κάτι φορές, σουβλάκια και μπιφτέκια. Έκοβε στο κούτσουρο λόφους κρεατολούκουμα. Για τα μπιφτέκια έριχνε κιλά καθαρισμένα σκορδοκρέμυδα και μαϊντανούς στον κιμά.Θυμάμαι να τον περιμένουμε στις γιορτές για το τραπέζι και να έρχεται στο παραπέντε. Δουλειά, όχι αστεία. Ώρες ορθοστασία. Στα τελευταία χρόνια που είχε βρεθεί ο μηχανικός τεμαχισμός/τετραγωνισμός και πάλι οι πελάτες ακόμη του ζητούσαν χειροποίητα τα σουβλάκια.

  105. 94 Συμφωνώ

    97 Κι απ’ αυτό. Υπάρχει ακόμα για όποια σουβλατζίδικα θέλουν να φτιάξουν δικά τους σουβλάκια, αλλά δεν ξέρω αν βγαίνει και σε μεγαλύτερο, ήταν για σουβλάκια των 40γρ. όπως παλιά. Τώρα που το κάθε σουβλάκι έχει φτάσει τα 80 – 100 γρ. αυτά είναι για πλάκα!

    70 Και το σερβίρισμα στη λαδόκολλα και χωρίς μαχαιροπίρουνα. Αν τον παραζόριζες, θα σούκανε τη χάρη να σου δώσει μερικές οδοντογλυφίδες!

  106. Jago said

    79. Νίκιπλε, το ηρακλειώτικο που λες είναι ακριβώς δίπλα στη Λότζια και οι ιδιοκτήτες έχουν μικρασιατική καταγωγή, γι αυτό και τα κάνουν κυρίως με κεμπάμπ. Είναι από πιο καθαρά και πιο γευστικά, τα απέναντι, πχ Πολιτεία (!), είναι να τραβάς τα μαλλιά σου.

    https://www.google.com/maps/@35.33971,25.133838,3a,54.2y,102.71h,90.35t/data=!3m8!1e1!3m6!1sAF1QipN-GFEudGYKJH8tb_yKFYPdQLQa24YT71vV89wd!2e10!3e11!6shttps:%2F%2Flh5.googleusercontent.com%2Fp%2FAF1QipN-GFEudGYKJH8tb_yKFYPdQLQa24YT71vV89wd%3Dw203-h100-k-no-pi0-ya321.70096-ro-0-fo100!7i6912!8i3456

  107. Το ντονέρ κεμπάπ απαγορεύτηκε στην Ελλάδα (αλλά και γενικότερα στην ΕΕ) κάποια εποχή γιατί όπως ερχόταν έτοιμο, του έβαζαν κάποια πρόσθετα για να κρατάει το στιλ του στην κατάψυξη κι αυτά ήταν (είπαν) επικίνδυνα. Μετά βρέθηκαν άλλα πιο συμβατά.

  108. Mitsi Vrasi said

    Πηγαίνω τον εγγονό μου κυρίως, στη Λειβαδιά στην κάνιγγος (Γλάδστωνος). «Το καλύτερο καλαμάκι της Αθήνας, γιαγιά», μου λέει.
    Καταπληκτικό κεμπάπ και ντονέρ μοσχαρίσιο στη «Μικρά Ασία» κάτω απ’ την πλατεία Αμερικής. Το έχουν οικογένεια Κούρδων. Άνοιξαν και δεύτερο στο Παγκράτι.

  109. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    100 >>αλοιφές
    χαχα, ναι!
    φαντάρος στην Ξάνθη ο γιος μου μας είχε πρωτομεταφέρει την …αλοιφή στα σουβλάκια.

    Σουφλάκια τα λένε σε κάποιες περιοχές. (Δεν νομίζω στο …Σουφλί 🙂 )

  110. Πάνος με πεζά said

    Αυτή, ειδικά ακριβώς αυτή, την εποχή των ανατιμήσεων που ζούμε, και των εταιριών που σε κοροϊδεύουν κάτω από τα μάτια σου για να μη φανεί η ακρίβεια (π.χ. λιγότερη χύμα ποσότητα στην ίδια συσκευασία, μικρότερες φέτες τοστ κλπ.) χτες ανακάλυψα την εκής κοροϊδία : βγαίνουν ΜΙΚΡΟΤΕΡΗΣ διαμέτρου πίτες ! Δε λέω για τις μισούλες, που ξέρουμε κι από το σούπερ πάρκετ, μιλάω για την official διάμετρο. Κι έτσι όπως παίρνεις το σουβλάκι στο χέρι, επειδή το χαρτί τυλίγματος εξακολουθεί να κόβεται στο ίδιο φορμάτ, το σουβλάκι ξαφνικά έμοιαζε…βυθισμένο ! Θα το ξανατσεκάρω και θα σας πω…

  111. π2 said

    Η σούβλα πρέπει να είναι από πολύ παλιά στην ελληνική γλώσσα, κρίνοντας από τον αριθμό βίων αγίων που μιλούν για σουβλίσματα, ήδη από τα παλαιοχριστιανικά χρόνια. Στα μεσοβυζαντινά πρέπει να ήταν ήδη η καθιερωμένη λέξη για τον οβελίσκο, που εξηγείται ακριβώς με τη σούβλα, κάτι που δείχνει πως η πρώτη λέξη είχε περιπέσει σε αχρηστία. Η παλαιότερη μνεία στο TLG θα μπορούσε να είναι στους Ἐπιμερισμούς του Ηρωδιανού, αλλά πρόκειται μάλλον για ψευδεπίγραφο μεταγενέστερο έργο.

  112. Πάνος με πεζά said

    Τώρα που είπατε Κρήτη, υπήρχε μια «γιαγιά», νομός Χανίων, παλιά Εθνική, κάπου μετά τις Καλύβες, που έφτιαχνε ένα σουβλάκι για το οποίο μαζευόταν όλη η Κρήτη. Βάμος, Καλύβες, κάπου εκεί, πριν από μια γέφυρα κάτω από τον ΒΟΑΚ. Ξέρει κανείς;

  113. π2 said

    Στα άπειρα αφιερώματα για σουβλάκι / τυλιχτό έχω εντυπωσιαστεί από σχόλια που ορκίζονται το Χ άγνωστο ή τρέντι σουβλατζίδικο είναι το καλύτερο της Αθήνας, ενώ εμένα μου είχε φανεί αδιάφορο. Επειδή το ίδιο φαινόμενο παρατηρώ και στα αφιερώματα στα βρώμικα, έχω καταλήξει ότι οι εκτιμήσεις αυτές είναι εν πολλοίς και ζήτημα νοσταλγίας. Και γω θυμάμαι ως το καλύτερο τυλιχτό (αυστηρά και μόνο κεμπάπ) σ’ ένα σουβλατζίδικο της Καλλιθέας που είχε κλείσει τρεις φορές η αγορανομία, αλλά προφανώς το θυμάμαι επειδή εκεί έτρωγα πιτσιρικάς.

    Το σωστό τυλιχτό έχει μερικές πολύ απλές προϋποθέσεις: οπωσδήποτε μαϊντανός ή άλλο μυρωδικό, όχι πατάτες, όχι σως (εξαιρούνται οι σπιτικές σάλτσες ντομάτας στις οποίες ειδικεύονται ορισμένα σουβλατζίδικα, αλλά και πάλι με μέτρο), όχι πολύ ή χοντροκομμένο κρεμμύδι. Όλα τα άλλα είναι θέμα μαστοριάς, γούστου και επιλογών. Αλλά δεν θυμάμαι να έχω φάει ποτέ τυλιχτό στο οποίο δεν έχουν τηρηθεί οι ανωτέρω προϋποθέσεις και να έχω εντυπωσιαστεί από τη γεύση.

  114. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Για τις διάφορες «Σουβλακερί» δεν είπαμε
    https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images

    Σουβλακερί «Με τα χέρια μάνα μου»

  115. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    47 Πανος με πεζά >>γιαγιά, σουβλάκια, πλυσταριό, Κορυδαλλός 🙂
    (Καίτοι) κυρά Πίτσα, φτιάχνει ωραία σουβλάκια! 🙂
    https://www.gastronomos.gr/magazi/i-kyra-pitsa-ftiachnei-soyvlakia-sto-plystario-tis-45-chronia/111152/

  116. 54, 57: Μέσα στην πίτα μου δεν θέλω να υπάρχει ούτε ίχνος από πατάτα. Αν ξεχαστούν και μου βάλουν, απλά τις βγάζω και τις αφήνω στο πιάτο. Από την άλλη, βέβαια, δεν με λες και νορμάλ στο φαγητό… :mrgreen:

  117. Σωτήρς said

    Τιμής ένεκεν να αναφέρουμε το χωριό Άγιος Πρόδρομος στην ορεινή Χαλκιδική. Ένα μικρό χωριό 400 ανθρώπων που έχει στη σειρά τουλάχιστον δέκα ταβέρνες που πουλάνε σουβλάκια. Το θυμάμαι όταν πηγαινοερχόμουν στην περιοχή αλλά πραγματικά τίποτα το ιδιαίτερο. Όπως λέει και στην βικιπαίδεια χωρίς να δίνει αναφορά, το σουβλάκι του έχει βραβευτεί από την κυβέρνηση της Νέας Ζηλανδίας !

    Μνημειώδες κακό σουβλάκι-καλαμάκι θυμάμαι έξω από την Δημοτική Αγορά Χανίων από έναν τύπο που ερχόταν με βαν τη νύχτα, έψηνε σε αυτοσχέδια ψησταριά καθισμένος σε πλαστική καρέκλα, σου ζητούσε τα καλαμάκια ξανά για να τα κάνει κάρβουνο και τον έχω δει να ακουμπάει τα σουβλάκια πάνω στα κάρβουνα για να γίνουν γρηγορότερα.

  118. ΣΠ said

    Από πότε άρχισε να λέγεται το καλαμάκι; Όταν ήμουν φοιτητής στην Αθήνα (1973-78) δεν το είχα ακούσει.

  119. Spiridione said

    Πρέπει να υπάρχει στην αγορανομική νομοθεσία ο όρος ‘σουβλάκιον επί καλαμίσκου’ από τη δεκαετία του 1960.
    Βάζω εδώ μια αγορανομική διάταξη του 1979:
    ‘ΑΔ 60/1979: Αγορανομική διάταξη εποχής 1979′
    Άρθρον 4.
    1. Η περίπτωσις ι) ΣΟΥΒΛΑΚΙΑ του άρθρου 85 του Κεφαλαίου Η` της υπ` αριθ. 72/77 Αγορανομικής Διατάξεως, ως αύτη αντικατεστάθη υπό της υπ` αριθ. 9/79 ομοίας, αντικαθίσταται ως ακολούθως:
    ι) ΣΟΥΒΛΑΚΙΑ :
    1α) Σουβλάκι εκ γύρου (ντονέρ) ως και σουβλάκι εκ μπιφτεκίου, προσφερόμενα εις ορθίους πελάτας, υπό κέντρων ανεξαρτήτως κατηγορίας κατατάξεώς των, βάρους 37 – 40 γραμμ. εψημένα, με ποσοστόν λίπους ανερχόμενον εις 22% κατ` ανώτατον όριον επί μη εψημένου (ωμού) κρέατος διά τον γύρον και επί μη εψημένης (ωμής) κρεατομάζης διά τα μπιφτέκια:
    αα) Μετ` άρτου δρχ. 10.
    ββ) Μετά πίττας και καρυκευμάτων (τομάτας, κρομμύου κ.λπ.) δρχ. 11.
    2α) Επιτρέπεται η παρασκευή και προσφορά σουβλακίου επί καλαμίσκου μόνον εκ χοιρείου νωπού κρέατος.
    2β) Καθορίζεται το βάρος ωμού κρέατος του ανωτέρω σουβλακίου εις 37 – 40 γραμμ., το δε περιεχόμενον ποσοστόν λίπους εις 15% κατ’ ανώτατον όριον.
    2γ) Καθορίζεται η τιμή του ανωτέρω σουβλακίου προσφερομένου υπό κέντρων ανεξαρτήτως κατηγορίας:
    αα) Μετ` αρτου δρχ. 10.
    ββ) Μετά πίττας και μετά η άνευ καρυκευμάτων δρχ. 11.
    2. Μετά την παράγραφον 2 του άρθρου 86 του Κεφαλαίου Η` της υπ` αριθ. 72/77 Αγορανομικής Διατάξεως, προστίθεται παράγραφος «3» έχουσα ως ακολούθως:
    3. Απαγορεύεται η παρασκευή και προσφορά εις την κατανάλωσιν σουβλακίων εκ μπιφτεκίου, παρασκευαζομένου εκ προβείου κατεψυγμένου κρέατος.

  120. Spiridione said

    Εδώ μια είδηση στην Ελευθερία από το 1965 που ο σκύλος μαζί με το σουβλάκι έφαγε και το καλαμάκι.
    http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin_ftr.asp?c=64&pageid=41078&id=-1&s=0&STEMTYPE=1&STEM_WORD_PHONETIC_IDS=ASbASXASdASKASTASEASSASRAAgASSASJASTASJASUASEASSASR&CropPDF=0

  121. GeoKar said

    Πεντανόστιμη η σημερινή ανάρτηση, Ν(ο)ικοκύρη και μού θυμίζει πολλά, π.χ. (ανάκατα): καλαμάκια πριν λιγες βδομαδες στη Λειβαδιά στην Κάνιγγος, σουβλάκι στη Σατωβριάνδου μετά απο παιδική επίσκεψη στο πάλαι Μινιόν, εφηβικές σουβλακομαχίες στην πάλαι καλαμοσουβλακερί Μετροπόλ (έναντι ομώνυμου θερινού κινηματογράφου σε κάθετο -Μηθύμνης?- της Πατησίων, τα καλυτερα (ίσως ever) καλαμάκια καλοκαίρια της δεκαετίας ‘75-‘85 στου Χανιώτη στα στενά της Νάουσας στην Πάρο, τον σουβλατζή στο Χαλάνδρι που απάντησε «αντρικό, ε?», όταν παραγγείλαμε «τυλιχτό χωρίς ντομάτα, αλλά με μπόλικο κρεμμύδι, τζατζίκι κ πάπρικα», το υπέροχο ντονέρ στου Εντυ στο Π. Φάληρο (πίσω απο τον Αγ. Αλέξανδρο) τη δεκαετια του ‘90, το σουβλατζίδικο «Πάρος» του φίλου Δημήτρη στις ΒΞΛ, το κεμπάπ του Σαββα (που έκλεισε) στο Μοναστηράκι, τον κυρ-Κώστα στην Απόλλωνος, τυλιχτά με ντονέρ ή με γύρο, αλλά ποτέ, μα ποτέ με πατάτες, κ.λπ., κ.λπ. Να ‘´σαι καλά!

    Και μια απορία: το λεξικό είναι του Σούδα ή του ΣουΙδα?

  122. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @118. Ὥστε 1973, Σταῦρε! Συνομήλικοι!
    Καί καλά, ἄφησες τά κοψίδια, τά καυτερά καί τούς πατσάδες τῆς Θεσσαλονίκης γιά μιάν Ἀθήνα;; 🙂 🙂

  123. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Σουβλάκια (και μπιφτέκια) προβατίνας, λανσάρονται τελευταία.
    (Παννόστιμα ασφαλώς, μα έπος χολιστερίνης ασφαλέστατα 🙂 )

    Ιδιαίτερες ονομασίες σουβλατζίδικων/σουβλακερί/ γυράδικων
    Γυροβολιές
    Ο γύρος της πλατείας
    Ο γύρος του κόσμου/ Γυρόκοσμος
    Γυρογωνιά
    Σ΄αναμμένα κάρβουνα
    Γυριστρούλα
    Ψήσου
    Αστερίξ & Οβελίξ

    29 >>“Σουβλάκι. Ένα γαστρονομικό ταξίδι από τα ομηρικά έπη μέχρι το σύγχρονο street food”
    Οι μαρτυρίες για την Καλλιθέα, από τις πρώτες περιοχές της Αθήνας όπου το σουβλάκι έγινε δημοφιλές έδεσμα, αναφέρουν ότι τα καλαμάκια εμφανίστηκαν ξαφνικά, στα μέσα της δεκαετίας του ’50, έξω από ένα σινεμά.
    https://www.lifo.gr/culture/vivlio/ti-einai-telika-soyblaki

  124. @ 7
    Δύτη, προφανώς το λες και λίγο αστειευόμενος για τον Κόκκορα, αλλά επειδή έτυχε να γνωρίζω την οικογένεια που είχε το μαγαζί, δεν ήταν καθόλου dirty. Η μητέρα ερχόταν 5 η ώρα το πρωί για να τα ετοιμάσει όλα, και τα είχε όλα πεντακάθαρα, άλλο πως μπορεί να φαίνονταν, ειδικά μέσα στη ζέστη και καλοκαίρι. Θενξ, πάντως, γιατί μ’ έκανες να θυμηθώ τους φίλους μου, τα δυο τους παιδιά.

  125. Πάνος με πεζά said

    @ 155 : Ναι, φημισμένα. Αλλά ακόμαδεν τα έχω δοκιμάσει.

  126. aerosol said

    #124
    Συχνά κάνουμε τέτοια αστεία για τα σουβλατζίδικα ή τα βρώμικα που προτιμάμε. Στους Αμπελόκηπους, κοντά στην Αλεξάνδρας, παλιά υπήρχε ο Φίλιππας. Καλό σουβλατζίδικο, νόστιμο, αν και δεν έμενα κοντά το τιμούσα όσο γινόταν. Σχεδόν χαϊδευτικά μερικοί το λέγαμε «ο Φίλιππας με τις γάτες», πάνω στο χαζό κλισέ πως το κρέας προερχόταν από τα αδέσποτα της περιοχής. Έτσι το λέγαμε, βέβαια, αλλιώς δεν θα τον προτιμούσαμε. Ήταν καλός -και ευγενέστατος- επιχειρηματίας.

  127. Alexis said

    Ξέρω ότι θα φανεί υπερβολικό αλλά είναι πέρα για πέρα αληθινό και τσεκαρισμένο:
    Συγγενικό μου πρόσωπο, μεγάλος σε ηλικία τώρα, μαζί με τον πεθερό του, φάγανε στην καθισιά τους ογδόντα (80) σουβλάκια. Μιλάμε βέβαια για τα παλιά «μικρά» σουβλάκια των 40 γραμμαρίων αλλά και πάλι πρόκειται για 3,2 κιλά κρέας, που δεν είναι αστείο πράγμα.
    Ο εν λόγω ήταν οικοδόμος στο επάγγελμα (συνταξιούχος τώρα), θεριό ανήμερο σε σωματική διάπλαση, ο δε πεθερός του τον συναγωνιζόταν επαξίως στο φαΐ.
    Ο συγκεκριμένος στα νιάτα του είχε κάνει και άλλα παρόμοια «ανδραγαθήματα», όπως π.χ. είχε φάει κάποτε μόνος του μία κατσαρόλα με μισό κιλό μακαρόνια (ένα πακέτο) με μισό κιλό κιμά.

    Άχρηστη λεπτομέρεια: κατάγεται από τη Νιγρίτα Σερρών και είναι συνομήλικος του κ. Μπαρτζούδη.🙂

  128. Μαρία said

    121
    Της Σούδας.

  129. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    [Τα είχα γράψει, αλλά άργησα στο ανέβασμα, οπότε συγνώμη για την επανάληψη 🙂 ]

    >>Και τότε το απλό έδεσμα (κομμάτια κρέατος περασμένα σε ξύλινο καλαμάκι) αναβαπτίστηκε…

    0+33
    Σε …καλαμένιο καλαμάκι, αρχικά! 🙂
    Φυσικά, οι σουβλίτσες αυτές στις οποίες περνιόταν τα κομμάτια κρέατος, ήταν τεμαχισμένα καλάμια, πρώτα κατά μήκος (σε λεπτές σχίζες) και μετά κατά πλάτος με διαμορφωμένη τη μύτη κάθε κομματιού. (Το 1β του Μπαμπι.) Όλα χειροποίητα, τότε…
    ===+===
    Ακριβώς όπως τα λέει ο τύπος με το κοτσάκι στο βίντεο #71. 👌
    Και η ΕΦΗ (#46) το θυμήθηκε!

    18+30
    Λιανοκλάδι, κλασικά! Και ήταν πεντανόστιμο –ίσως και λόγω πείνας μας… 🙂

  130. π2 said

    123: Δεν ξέρω για τα σουβλάκια, αλλά όπως έχω ξαναπεί ο γέρος Μπατανιάν (δεν ζει πια, το μαγαζί υπάρχει ακόμη στην κεντρική αγορά της Καλλιθέας) επέμενε ότι ο πατέρας του έφερε τον παστουρμά στην Αθήνα και όχι ο Μιράν.

  131. Α. Σέρτης said

    Μια χαρά και επισήμως ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 1960 τα έγραφε ο εκάστοτε Νομάρχης Θεσσαλονίκης (διευκρινίζοντας ότι «το μετά πίττας προσφερόμενο σουβλάκι νοείται μετά καρυκευμάτων (κρομμύου, τομάτας κλπ)», αλλά φαίνεται δεν πήραν χαμπάρι οι Θεσσαλονικείς (άσε πια το ΛΚΝ…)

  132. Κιγκέρι said

    Για τα σουβλάκια έχει μια αναφορά η Ιορδανίδου, δεν θυμάμαι σε ποιο βιβλίο, μάλλον στο Σαν τα τρελά πουλιά, ότι τα έφεραν οι μικρασιάτες πρόσφυγες και, αν θυμάμαι καλά, τα λέει σουβλάκια κι όχι καλαμάκια – αν κάποιος έχει το βιβλίο και μπορεί να το βάλει…

  133. Πάνος με πεζά said

    @ 123 : Gyrobank, Πίτες-πλανήτες, κι ένα ωραίο από Νέα Μάκρη «Εδώ είναι το ψητοπωλείο που λέγαμε !»

  134. Costas Papathanasiou said

    Μία (θετική) επιστολική ψήφος γηραιάς θιασώτριας σουβλατζίδικου::
    «(…)Ουρανία μου, μέσα στο φάκελο, εκτός από τα χρήματα για να πάρεις ένα μούλτι πολυμίξερ, το δωράκι μου για την εορτή σου, σου εσωκλείω και το φυλλάδιο της ψησταριάς Τα σουβλάκια του Παρασκευά. Όταν ανέβαινες, μία στα τρία, στα τέσσερα χρόνια στον Πειραιά, εκεί σε πήγαινα για τα μπιφτεκάκια και τη μία μπίρα στα δύο. Τότε λεγόταν Τα σουβλάκια του Περικλή. Ο Παρασκευάς είναι γιος του, πρώην πατωματζής. Ανέλαβε την επιχείρηση μόλις επέστρεψε από τη Θεσσαλονίκη, διαζευγμένος, κακήν κακώς, όπως ακούστηκε.(…)
    Στέκομαι και τον κοιτώ καθώς μου ετοιμάζει το καθημερινό σουβλάκι. Μην ανησυχείς, δεν το τρώω, απαγορεύεται με πίεση δεκαπέντε και δεκαεφτά και δεκαοχτώ, εκεί ανεβαίνει στις στενοχώριες.
    Προτιμώ να μπαίνω στο ψητοπωλείο όταν έχει ουρά για να παρατηρώ αυτό τον ήρωα της βιοπάλης για περισσότερη ώρα, πώς στριφογυρίζει σβέλτα, πώς πιάνει την τσιμπίδα, πώς πελεκάει το γύρο, πώς αλείφει τις πίτες.
    Άλλες φορές φροντίζω να είναι μόνος του, για ν’ αλλάξω μαζί του και δυο κουβέντες.
    Τι σταθμό ακούτε; τον ρωτώ. Ντέρτι, μου λέει, που βάζει συνέχεια λαϊκά. Κυρία Σοφία, μου προτείνει συχνά, μην κάνετε τον κόπο να έρχεστε, ένα τηλέφωνο και σας στέλνω την παραγγελία με το παιδί. Άπαπα, τον σταματώ, το περπάτημα είναι ωραία συνήθεια. Αλλά, συνεχίζει, με ειλικρινές ενδιαφέρον για το άτομό μου, στην ηλικία σας δεν κάνει να τρώτε αυτό το φαΐ και μάλιστα κάθε βράδυ. Το σουβλάκι από τα χεράκια σας, κύριε Παρασκευά, είναι φάρμακο, του απαντώ.
    Και είναι, Ουρανία μου. Φάρμακο που ξεμούχλιασε την καρδιά μου.(…)
    Υπολογίζω να έρθω για τη Μεγάλη Εβδομάδα.
    Είναι ωραία τότε στις εκκλησιές.
    Λόγω νηστείας είναι κλειστά και τα σουβλατζήδικα.
    Τις ευχές μου για το Νέον Έτος.
    Η αδελφή σου Σοφία.» (Ιωάννα Καρυστιάνη, “Το φυλλάδιο”-«Καιρός σκεπτικός», Καστανιώτης, Αθήνα 2011).
    …Και μία (μάλλον αρνητική) ποιητική αναφορά:
    «Φύγε πια λυσσασμένο καλοκαίρι/πάρε από πάνω μου τα γηρατειά σου /ιδρωμένα κορμιά καλλυντικές γυναίκες/(…)Η Αθήνα μασάει σουβλάκια μες στους δρόμους /μασάει καλαμπόκια/ παίρνει το παγωτό της στις πλατείες/ η Αθήνα ρουφάει τον ουρανό με καλαμάκι/(…)/-μιά πόρτα βιάστηκε/ ένα παράθυρο αυτοκτόνησε/ ο παπαγάλος σκότωσε τον ποιητή στου Λουμίδη/ γέμισε κοκκινάδια και μπλεγμένα άσπρα μαλλιά η ψυχή μου…/ Φύγε πια λυσσασμένο καλοκαίρι.» (Βύρων Λεοντάρης,”Φύγε πια λυσσασμένο καλοκαίρι”-“Ψυχοστασία”, Ποιήματα 1949-2006, εκδ. Ύψιλον).

  135. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    132, μπράβο Κιγκε! «Σαν τα τρελά πουλιά»
    «Ακολούθως θα μεταφερθούμε στην Αθήνα ακολουθώντας την Άννα. Η προσφυγιά και οι προσπάθειες της, η αποκατάσταση στη νέα πατρίδα, οι συνήθειες και τα φαγητά τους, όπως το άγνωστο μέχρι τότε προσφυγικό σουβλάκι. »
    https://www.politeianet.gr/books/9789600501827-iordanidou-maria-estia-san-ta-trela-poulia-201360

  136. Triant said

    Τον Μπαϊρακτάρη εγώ τον ήξερα (παλιά βέβαια, μιλάμε για 30-40 χρόνια πριν) στην γωνία Πατησίων και Αντωνιάδου δίπλα από την ΑΣΟΕΕ. Κατέβαινες 2-3 σκαλάκια, φάτσα ήταν η κουζίνα και αριστερά δυο-τρία δωμάτια με τραπέζια. Ξενυχτούσε και έρχονταν διάφοροι καλλιτέχνες μετά την παράσταση. Είχε κεμπάπ (που το γκαρσόνι είπε κάποτε σε φίλο χορτοφάγο ‘ντεν είναι κρέας’ και γελάγαμε μήνες), ωραία ρώσικη και τηγανητές καυτερές πιπεριές που έπαιρνα πάντοτε. Πεντανόστιμα αλλά την επομένη ήταν σαν να είχες φάει χρησιμοποιημένο στουπί από συνεργείο.

    Το καλύτερο; Το όνομα του μαγαζιού ήταν ΕΝΤΕΛΒΑΙΣ!

  137. Κιγκέρι said

    132: Ορίστε, σελ. 89 του πεντεφιού, 98 του βιβλίου!

    Click to access M.-Iordanidou-San-ta-trella-poulia.pdf

  138. BLOG_OTI_NANAI said

    121: Όπως λέει και η Μαρία, κυρίως λέμε «στη Σούδα γράφει».
    Πάντως, τα ποσοστά στην σχετική βιβλιογραφία/αρθρογραφία έχουν περίπου ως εξής:

    Κατά 80% αναφέρεται ως Λεξικό της Σούδας
    Κατά 20% αναφέρεται ως Λεξικό του Σουίδα

    (υπάρχουν και κάποιες λίγες αναφορές σε Λεξικό του Σούδα)

    Ο Ιωάννης Καραγιαννόπουλος γράφει:

  139. ΣΠ said

    131
    Τι να πάρουν χαμπάρι; Σουβλάκι είναι αυτό που λέει το ΛΚΝ. Αν σερβίρεται με πίτα είναι σουβλάκι με πίτα. Γύρος ή μπιφτέκι με πίτα δεν είναι σουβλάκι.

  140. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    137. Ναι! το σουβλάκι και το τζατζίκι μαζί (και το πεϊνιρλί και το ιμάμ μπαϊλντι-του ιμάμ μπαϊλντιού κλπ) οι προσφύγισσες το έφεραν! Τί ωραία η Ιορδανίδου…

  141. Κιγκέρι said

    135: Δεν σε είδα εγκαίρως, Έφη, ψάχνοντας το πεντεέφι! Και, κοίτα να δεις, που στο λινκ που έβαλες αναφέρεται η Αριάγνη του Τσίρκα, την οποία έχει πάρει μαζί της η μάνα μου στο εξοχικό – όλη την τριλογία δηλαδή, γιατί βλέπουμε στο Έρτφλιξ τις Ακυβέρνητες Πολιτείες και είπαμε να το ξαναθυμηθούμε!
    Εγώ πάλι πήρα το Ευτυχισμένος που έκανε το ταξίδι του Οδυσσέα, της Μαριάννας Κορομηλά, τον Χαμένο Παράδεισο, του Γκάιλς Μίλτον και τις Μαρτυρίες μιας διαδρομής, της Έλλης Παππά. Όλα παλιά, γι’ αυτό δεν πρότεινα τις προάλλες βιβλία για το καλοκαίρι!

  142. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    141 κι εγώ εψαχνα τώρα να δω αν είναι στο Υ/Τ όλα τα επεισόδια από τα «Τα τρελλά πουλιά» που γύρισε ο Φώτης Μεσθεναίος (που λέγαμε προ ημερών στο νήμα για τον Ροβήρο Μανθούλη) 1988-89, που δεν πρόλαβε να δει να προβάλλονται όλα, καθώς πέταξε γι΄άλλους κόσμους αιφνίδια – σαν τρελλό πουλί κι αυτός και τα τελευταία επεισόδια παίχτηκαν μετά τον θάνατό του.
    Είδα τους τίτλους τώρα και μελαγχόλησα. Πόσοι έφυγαν ήδη και πρόωρα … Ήξερα πέρα από τους ηθοποιούς, Τίμος Περλέγκας κλπ και μερικούς τεχνικούς.

  143. Α. Σέρτης said

    139
    «Γύρος ή μπιφτέκι με πίτα δεν είναι σουβλάκι.»

    Εδώ ο Νομάρχης Θεσσαλονίκης από το 1973:
    «Σουβλάκι προσφερόμενον εις ορθίους πελάτας, εκ γύρου (ντονέρ) ή εκ μπιφτεκίου ή σουτζουκίου…μετά πίττας και καρυκευμάτων (τομάτας, κρομμύου κλπ) 6 δραχμ.»

  144. ΣΠ said

    143
    Σουβλάκι εκ γύρου ή εκ μπιφτεκίου ή σουτζουκίου; Τα ύστερα του κόσμου! Ποιος νομάρχης ήταν αυτός;

  145. ΓΤ said

    Παραιτήθηκε ο Ντράγκι.

  146. ΓΤ said

    @144

    Προφανώς ο Νίκος Κούρναβος.

  147. Georgios Bartzoudis said

    (α) Δεκαετία του ’60, στο οβελιστήριο «Αράχωβα» (αν θυμάμαι καλά το όνομα). Έκειτο σε έναν δρόμο κάθετο προς την 3ης Σεπτενβρίου και εγγύς της Ομονοίας. Ακριβότερο απ’ όλα τα παραομόνεια στέκια, αλλά άξιζε τα λεφτά του: Σουβλάκι χειροποίητο, αραιοσουβλισμένο, με κάπως ευμεγέθη κρεατοτεμάχια, σε μεταλλική σουβλίτσα πολλαπλών χρήσεων. Πριν το σερβίρισμα, βουτούσε το σουβλάκι σε λαδόξειδο. Ψωμί και μουστάρδα κατά βούλησιν και …αχρεωστήτως. [αργότερα το κατάργησε διότι, όπως μου είχε πει, πήγαιναν οι τουρίστες και έτρωγαν τζάμπα ψωμί με μουστάρδα!]. Τώρα, πώς το παραδοσιακό σουβλάκι κατάντησε «καλαμάκι» και πώς …έμπλεξε τα μπούτια του με τον «πιτόγυρο» μόνο οι ειδικοί χαμουτζηδολόγοι μπορούν να το εξηγήσουν!
    (β) Εν Μακεδονία (την καθιαυτού βεβαίως), δεν είχαμε σουβλάκια. Είχαμε όμως «σούρμπα»: Όταν λέγαμε τα κάλαντα των Φώτων, κρατούσαμε μια βελόνα (από εκείνες που χρησιμοποιούσαμε για το μπούρλιασμα των καπνόφυλλων), και λέγαμε στη νοικοκυρά: «Σούρμπα μπάμπω, σούρμπα». Την προτρέπαμε δηλαδή να καρφώσει στη βελόνα μας ένα κομματάκι κρέας (μια μιρούδα, όπως λέγαμε Μακεδονιστί, ήτοι μια μικρή μερίδα κρέατος)

  148. π2 said

    121, 128, 138: Είχα διαβάσει παλιά τέσσερα επιστημονικά άρθρα για το θέμα, με τα δύο να επιχειρηματολογούν πολύ πειστικά ότι το σωστό είναι η Σούδα και δύο να επιχειρηματολογούν εξίσου πειστικά ότι είναι ο Σουίδας. Οπότε έπαψα να ασχολούμαι, συνεχίζω να γράφω η Σούδα όπως το είχα μάθει, κι αν καταλήξουν ας μας πουν κι εμάς.

  149. Spiridione said

    144. Δες την αγορανομική διάταξη του υπουργείου εμπορίου σχ. 119. Προφανώς αυτήν την ορολογία (που θα υπήρχε και σε παλιότερες ΑΔ θα ακολουθούσαν και οι διάφορες νομαρχίες κτλ).

  150. Σασλίκ

    Το Σασλίκ ή σάσλυκ (περσικά: شیشلیک – σίσλικ, αρμενικά: խորոված χοροβάτς, αζερικά: şişlik ή tikə kabab, γεωργιανά: მწვადი μτσβαντί, ρωσικά: шашлы́к, σασλύκ, ουκρανικά: шашли́к, σασλύκ, πολωνικά: szaszłyk, λιθουανικά: šašlykas, τουρκικά: şaşlık, εβραϊκά: שישליק, σίσλικ, Ούρντου: شاشلِک σάασλικ), είναι πιάτο σουβλιστών και ψητών κύβων κρέατος δημοφιλές στο Ιράν, την Ανατολική και Κεντρική Ευρώπη (Ρωσία, Ουκρανία, Λευκορωσία, Ρουμανία, Βουλγαρία, Κροατία, Πολωνία,[3] Ουγγαρία), τα Βαλτικά κράτη στη Βόρεια Ευρώπη (Λετονία, Λιθουανία, Εσθονία), τον Καύκασο (Αρμενία, Αζερμπαϊτζάν, Γεωργία), την Κεντρική Ασία, το Αφγανιστάν, το Ισραήλ, το Ιράκ, την Μογγολία, το Μαρόκο, το Πακιστάν, τη Τουρκία και άλλες περιοχές.
    Το Σασλίκ (που σημαίνει σουβλιστό κρέας) αρχικά κατασκευαζόταν από αρνίσιο κρέας. Σήμερα παράγεται επίσης με χοιρινό ή βοδινό κρέας ανάλογα με τις τοπικές προτιμήσεις και θρησκευτικές εορτές. Τα σουβλάκια ψήνονται είτε μόνο με κρέας, ή με εναλλασσόμενα κομμάτια κρέατος, λίπος και λαχανικά, όπως πιπεριά, κρεμμύδι, μανιτάρια και ντομάτα.

    ==================

    Κοντά δεν είμαστε; Από Wiki.

  151. Μαρία said

    147
    Η Ροδόπολη δηλαδή που στον σιδηροδρομικό της σταθμό πουλούσαν – και μπορεί να πουλάν ακόμα- σουβλάκια, τα καθιουτού επι καλαμίσκου + μια φέτα ψωμί καρφωμένη στον καλαμίσκο, κείται αλλού;

  152. Χαρούλα said

    Το τρένο πήγαινε και πιο περα απο Θεσσαλονίκη, προς Έβρο. Στην Δράμα λοιπόν ανέβαινε ο δικός μας σουβλατζης. Με ένα λαμαρινένιο σαν καλαθι στο χέρι. Σουβλάκι και φετούλα μικρού ψωμιού.

    Λάρισα φοιτητές. Ο Γάτος(επίθετο) στο κέντρο. Παλιό μαγαζάκι, φαινόταν και κάπως βρώμικο. Το ανέκδοτο λογω ονόματος, ότι στην γειτονιά δεν κυκλοφορούσαν γάτες. Δεν πηγαίναμε συχνά, αλλά όταν, λέγαμε, πάμε …για γάτα.

    Και στο Παγκράτι στην Φιλολάου, υπήρχε κάποιος με υπέροχο κεμπάπ. Λίγα τραπέζια μέσα. Χειμώνα τα παίρναμε στο σπίτι.(ίσως Παπούς).

    Ωραίες αναμνήσεις.
    Δεν μπορώ πια τα γλωσσικά σωστό-λάθος. Κουράστηκα τόσα χρόνια. Αλλού θέλω τις κόντρες. Στις επιστήμες, στις τέχνες, στον αθλητισμό,…..

    Σας αφήνω για να παραγγείλω! Μ´έπιασε μια λιγούρα!🤣😋

  153. Χαρούλα said

    #151 Μαρία αργησα… Λες να μην θυμάμαι σωστά; Να ήταν Ροδόπολη και όχι Δράμα; Πάντως ανέβαινε στο τρένο. Ισως ταξιδευε ανάμεσα στα δυό πουλώντας.

  154. Georgios Bartzoudis said

    151, Μαρία said….
    # Βεβαίως, η Ροδόπολη κείται δυτικώς του Νταρνακιστάν και βορείως του …Χαμουτζηστάν!

  155. Μαρία said

    153
    Χαρούλα, μιλάω για τη διαδρομή Σέρρας – Σαλονίκη τις δεκαετίες του 50 και 60. Δεν ανέβαινε στο τρένο. Για παραπέρα δεν ξέρω. Μια και μοναδική φορά πριν απο 40 χρόνια πήγα με το νυχτερινό τρένο απ’ τη Θεσσαλονίκη στην Ορεστιάδα.

    154
    Θείο, δεν ξέρω πώς σου κόλλησε, αλλά δεν κατάγομαι απ’ το Νταρνακιστάν.

  156. leonicos said

    Στη δεκαετία του 50, ας πούμε, το σουβλάκι ήταν πράγματι αυτό που λένε στην Αθήνα «καλαμάκι» και συνοδευόταν με ψωμί και το έπαιρνες στο χέρι

    και αργότερα. τότε έτρωγα κι εγώ

  157. Κιγκέρι said

    152: Χαρούλα,

    ο Τσούμας ήταν στο κέντρο, στην Παπακυριαζή, ή μάλλον οι Τσούμαινες, γιατί τότε που θυμάμαι εγώ οι κόρες του το δούλευαν, που είχαν τη φήμη ότι ήταν γατούδες. Ο Γάτος είχε ένα μικρό γαλακτοπωλείο στην 28ης Οκτωβρίου, στο ύψος της Παπακυριαζή, από όπου παίρναμε γιαουρτάκι παραδοσιακό. Αυτός ο Γάτος ήταν ομορφάντρας και, εκτός από το όνομα, είχε και τη χάρη και την είχε ταράξει φαίνεται τη Γάτα του στο κέρατο. Ένα βράδυ, λοιπόν, που πήγε ο πατέρας μου να ψωνίσει, του είπε η γυναικούλα συνωμοτικά:
    – Ν’ αγιάσουν τα κόκκαλα αυτουνού που έβγαλε το Έιτζ και μαζεύτηκε κι ο Κώστας στο σπίτι!

  158. Χαρούλα said

    #157 τόσο λάθος; Παπακυριαζή ναι, με Μ.Αλεξανδρου, στριβωντας για πλΤαχυδρομείου. 1980-83. Ξεχνάω, αλλά αυτό σαν να το βλέπω μπροστά μου.

    Τεσπα… Δεν εχει πια τόση σημασία! Να είσαι καλά

  159. Κιγκέρι said

    Και να την:

    https://www.onlarissa.gr/2018/05/21/rena-tsoyma-i-gynaikai-poy-emathe-toys-larisaioys-na-trone-soyvlaki-thymatai-kai-afigeitai/

  160. Χαρούλα said

    Ευχαριστώ Κιγκέρι. Σ´εβαλα σε κόπο, αλλά νομίζω δεν είναι αυτό που θυμάμαι… πωωωω! Γερνάω😊

  161. SearchPeloponnese said

    Προσωπικά, όποτε είμαι εκτός έδρας, φροντίζω να παραγγέλνω λεπτομερώς, για να μη μπλέξω με ονομασίες: «Πίτα, γύρο χοιρινό κλπ.»

    Το πιο κουφό μου είχε συμβεί στο Ηράκλειο (της Κρήτης). Παραγγέλνω όπως παραπάνω και μου απαντάει ο μάστορας: «Δηλαδή, σουβλακόπιτες;» (Γύρισα σε Αλέφαντος mode: «Πες το κι έτσι.»)

    ——————–

    Η καλύτερη φάση είναι στην Κέρκυρα, όπου έχουν τρέλα με τις σάλτσες. Και το κυριώτερο: Αν σε κόψουνε για ξένο, δε σου τα ζαλίζουνε, απλώς σου εξηγούν τη δική τους συνταγή (και σου δίνουν να δοκιμάσεις τη σάλτσα – κατά κανόνα με μια πατάτα).

  162. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεοτερα!

    100 🙂 🙂

    102 Κοίτα να δεις τι υπάρχει!

    121 Παίζουν και τα δύο ονόματα, παλιότερα θεωρούσαν ότι είναι ο Σουίδας, τώρα θεωρούν ότι είναι η Σούδα.

    131 Να δεις που θα ήταν Αθηναίος ο νομάρχης

    161 Συγγνωμη για τη μαρμάγκα, αγαπητέ

  163. GeoKar said

    #162, κ.ά.: ευχαριστώ!

  164. Alexis said

    Βλέπω τώρα αυτό τον γλωσσικό χάρτη που έχει ποστάρει ο Νικοκύρης στο άρθρο του.
    Πολύ αμφιβάλλω αν στην Πελοπόννησο και τα νησιά αποκαλούν τα πιτόγυρα «τυλιχτά».
    Γενικά τον όρο «τυλιχτά» τον έχω δει σε καταλόγους μαγαζιών αλλά δεν τον έχω ακούσει ποτέ σε προφορικό λόγο.
    Έχει ακούσει ποτέ κανείς άνθρωπο να λέει «πάμε να φάμε κανένα τυλιχτό»; Ή «ας παραγγείλουμε δυο τυλιχτά»;

  165. 164 Ναι, λέγεται – πρόσφατο πρέπει να είναι όμως.

  166. nikiplos said

    Κλασσική στάση των πελοποννησίων που πήγαιναν Αθήνα από τον παλιό δρόμο, ήταν οι Μύλοι στην Αργολίδα. Κουρασμένα τα αυτοκίνητα να ανέβουν τον Αχλαδόκαμπο και μετά να κατέβουν τον Κωλοσούρτη, ξεφύσαιναν μαζί με τους επιβάτες και η στάση τους Μύλους ήταν επιβεβλημμένη.
    Οι ΚΤΕΛατζήδες σταματούσαν σε δύο μαγαζιά, το ένα λεγόταν Voyager. Η φράση εκεί των περισσότερων επιβατών ήταν «δύο μία» και ο ψήστης/πωλητής καταλάβαινε δύο σουβλάκια (καλαμάκια) μία πατάτες. Οι περισσότεροι έτρωγαν άνετα περισσότερα, αλλά «δάγκωναν» οι Αργίτες.
    Τα ΙΧ σταματούσαν λίγο πριν σε ένα μαγαζί που ήταν πιο πολιτισμένο και λεγόταν Αρδάμης. Είχε πιο πολιτισμένα πιάτα μεγαλύτερες μερίδες, αλλά το όλον συνοδευόταν κι από τις ανάλογες τιμές. Όταν πήγαινα στην πρώτη γυμνασίου, κι ο αδερφός μου τρίτη, ένας μπάρμπας μας ανέβασε με το ΙΧ του, για να μας «παρκάρουν» στη γιαγιά στην Ακαδημία Πλάτωνος. Θεώρησε σωστό να μας κεράσει και είπε τη μοιραία φράση «φάτε όσα θέλετε». Ίσως ήθελε να κάνει πλάκα και να διασκεδάσει, αλλά έφαγα εγώ 10 σουβλάκια κι ο αδερφός μου 20! Ίδρωνε και ξεΐδρωνε ο μπάρμπας, το φύσαγε και δεν κρύωνε. Μετά από αυτό, κάθε φορά το οικογενειακό ανέκδοτο ήταν που κάποιος αδερφός του, τον πρότεινε να μας ανεβάσει Αθήνα (σπουδάζαμε τότε) κι ο μπάρμπας προφασιζόταν διάφορες γελοίες δικαιολογίες! 🙂

  167. nikiplos said

    164@, ίσως από τους νεότερους. Κανείς από τους μεγαλύτερους δεν τα λέει τυλιχτά… Πιτόγυρα τα λένε. Όπως και στην Αθήνα, τα καλαμάκια παλαιότερα σουβλάκια τα έλεγαν…

  168. Κιγκέρι said

    164: Εμείς το τυλιχτό το λέμε όταν καθίσουμε σε μαγαζί όπως ο Θανάσης στο Μοναστηράκι, που σερβίρει και κανονικές μερίδες, για να τα ξεχωρίζουμε στην παραγγελία, πχ ένα κεμπάπ μερίδα και δύο τυλιχτά.

  169. Τωόντις said

    121 κλπ
    Σούμμα, κατά τον Κ. Σιαμάκη, Βυζαντινά 17, σελ. 83-91

  170. sarant said

    165-167-168 Λέγεται από τους νεότερους, αλλά μάλλον από επίδραση των μαγαζιών.

    169 Συγγνώμη που το σχόλιο είχε κρατηθεί αποβραδίς. Ενδιαφέρουσα αποψη. Θα κοιτάξω να βρω το άρθρο.

  171. Πάνος με πεζά said

    @ 136 : Ωραίο άρθρο, για να μαθαίνουμε : https://www.tovima.gr/2008/11/25/finance/apo-ta-soyblakia-sta-akinita-twn-70-ekat-eyrw/

  172. nikiplos said

    Ναι ας μην υποτιμούμε και τον ρόλο που παίζουν οι κατάλογοι σε αυτό το ζήτημα. Σε πολλούς καταλόγους βρίσκω πλέον «σουβλάκι τυλιχτό» ή «σκεπαστό» κλπ Εικάζω πως σε 10-15 χρόνια οι όροι αυτοί θα έχουν καθιερωθεί. Θα πηγαίνουν και θα παραγγέλνουν:
    δυό τυλιχτά, ένα αραβική κι ένα σκεπαστό.

  173. Πάνος με πεζά said

    Την εποχή που πήγαινα στο Πολυτεχνείο (87-92), αλλά φυσικά από χρόναι πριν, υπήρχε στο δρόμο από τον ηλεκτρικό στην Ομόνοια, ένα εντελώς ελεεινό πέρασμα, η περίφημη στοά Δώρου. Κάτω από ένα κτίριο, ένωνε την πλατεία στο ύψος του «ΝΕΟΝ» με την αρχή της Πατησίων, απέναντι από την «Αλάσκα». Η στοά βόλευε πολύ για να κόψεις δρόμο, αλλά η δοκιμασία στην οποία έμπαινες, ήταν το αντάλλαγμα.
    Η μυρωδιά, λόγω φυσικά και του κλειστού χώρου, ήταν απερίγραπτη, κι ακόμα πιο απερίγραπτο ήταν το θέαμα, καθώς κοίταζες δεξιά-αριστερά (υπήρχαν ακόμα τότε τουλάχιστον 7-8 στέκια…) Πάντα απορούσα ποιοι θα μπορούσαν να σταματήσουν να πάρουν σουβλάκι από αυτά… Επίσης πάντα απορούσα πώς θα ξεβρόμιζε ποτέ αυτή η στοά από την ψητίλα, αλλά και πώς δούλευαν οι άνθρωποι στους παραπάνω ορόφους…
    Τα σουβλατζήδικα αυτά έκλεισαν σχεδόν όλα μαζί κάπου προς το 2000, η στοά ξελαμπίκαρε από μυρωδιές, και στους χώρους εκείνους σήμερα πουλιούνται κυρίως ρούχα… Αλλά μου έχει μείνει ως οικτρή οπτική και οσφρητική ανάμνηση…

  174. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    166
    Χαχα! μου θύμισες ένα δικό μου ταξίδι προς Αρκαδία και στάση στους Μύλους, Μ.Παρασκευή. Οι δικοί μου, μαζί με το πιτσιρίκι μας, είχαν φύγει νωρίτερα για το Πάσχα κι εγώ θα κατέβαινα με το ΚΤΕΛ. Μπελαλοδουλειές στην Αθήνα ως ανήμερα Μ.Παρασκευής κι έφυγα για τον Κηφισό μεσημεράκι, τσίμα τσίμα η ώρα, τρεχάτη και νηστική και σωριάστηκα στη θέση μου αποκαμωμένη στο τιγκαριστό πούλμαν. Ω ρε τί χαρά όταν είδα ότι ναι, σταμάτησε στους Μύλους, στην είσοδο του χωριού σ’ ένα σουβλατζίδικο με μεγάλο πάρκιν και πολλά τραπεζοκαθίσματα, όπου ήδη είχε αρκετό κόσμο και ΙΧ. Νόμιζα ότι, λόγω ημέρας, δεν θα είχε σουβλάκια, έλπιζα τουλάχιστον σε πατάτες και αν … Κι όμως! σουβλάκια κανονικότατα και σχετική ουρά. Στρογγύλεψαν τα μάτια μου που λέμε από τη λαχτάρα να ρθει η σειρά μου. Μπορεί στη ζωή μου να μην έχω ξανά «αρτυθεί» , Μ.Παρασκευή, παράδοση κι έθιμο απ΄τα παιδικάτα. Κι όπως προχωρούσα με τις αχνιστές τις πατάτες και τους σούβλακες ξαπλωμένους ηδονικά στο πιάτο να βρω τραπέζι ν΄ακουμπήσω, ν΄αρχίσω το καταβρόχθισμα, πιάνει το μάτι μου σε μια πέρα άκρη έναν παπά, πολύ φίλο της οικογένειας εκεί κάτω(της πεθεράς μου κυρίως) τον οποίο κι εγώ είχα σε εκτίμηση και κάναμε σχετική παρέα (συμπτωματικά ήξερα την αθηναία γυναίκα του από φοιτήτρια), ανοιχτόμυαλοι άνθρωποι, καλαμπουρτζήδες και πολύ εργατικοί (καμιά σχέση με αρνητικά στερεότυπα).
    Κάνω στροφή και χώθηκα κακήν κακώς μέσα σε κάτι πικροδάφνες στο πίσω μέρος του μαγαζιού δίπλα στις τουαλέτες κι ό,τι έφαγα έφαγα/κατάπια στο όρθιο η κακομοίρα, από σεβασμό στην ιεροσύνη του μη φάω μπρος του κρέας Μεγαλοπαρασκευϊάτικα.
    Με προφύλαξη ξαναμπήκα στο πούλμαν. Εκείνος ήταν με τον ψάλτη του με ΙΧ και στάθηκαν ίσα να πιουν μια πορτοκαλάδα, καθώς πήγαιναν σφαιράτοι για τον Επιτάφιο («διπλοβάρδια») σε κάποιο παρακεί χωριό. Αυτά εξηγήθηκαν μετά, όταν βρεθήκαμε σε νορμάλ συνθήκες και τους το είπα και γελάγαμε χρόνια με τα σουβλάκια στους Μύλους , Μ. Παρασκευή…

    Καλημέρα

  175. 173 Εγώ πάλι, που περνούσα από κει για να πάω φροντιστήριο, τη στοά την αποκαλούσα «Λεωφόρο των πειρασμών»….

  176. SearchPeloponnese said

    :trolling mode on
    Σοβαρά, τώρα; Δεν το λένε μπουγάτσα με γύρο; Τιναυτάρε;;;
    :trolling mode off

  177. nikiplos said

    173@ Ο κοιλιόδουλος εξάδελφος με είχε πείσει και φάγαμε εκεί ένα φιλέτο κρέας με πατάτες. Ήταν ακαθόριστου είδους κρέατος. Στο τρόλεϊ για το Παγκράτι με έπιασε η κοιλιά μου. τέτοιον πόνο… σαν να γεννούσα… Δεν πλησίασα ξανά αυτά τα μαγαζιά. Παρόλα αυτά, οποτεδήποτε περνούσα κι εμένα μου έκανε εντύπωση το γεγονός ότι υπήρχε αρκετός κόσμος που έτρωγε. Σήμερα συνειδητοποιώ πως το έκανε για τη φθήνια της πραμάτειας και τίποτε άλλο..

  178. nikiplos said

    174@ ωραία ιστορία ρε συ! Αλλά οι οδοιπόροι μπορούν να αρτιθούν έτσι δεν είναι? Και οι ασθενείς το ίδιο! 🙂

  179. Βλέπω ότι κανείς δεν αναφέρθηκε στον «έκπτωτο» βασιλιά των βασιλιάδων του ντόπιου, νόστιμου σουβλακίου -και εννοώ περιοχή με πολλές παρόμοιες ψησταριές-ταβέρνες: Την ξεχασμένη Ζωοδόχο Πηγή, ένα οικισμό με μια εκκλησία και μια πηγή, στον παλιό δρόμο ανάμεσα Βέροια και Κοζάνη, ψηλά στο βουνό, απαραίτητη στάση τότε που για να πάει κανείς στην Κοζάνη ήταν ολόκληρη οδύσσεια μέσα από τα βουνά με τις ιλιγγιώδεις στροφές.
    Ολοι σταματούσαν παλιά εκεί, για λίγο νερό και σουβλάκι στα γρήγορα με μια φέτα ψωμί.
    Δυστυχώς για τους ανθρώπους της περιοχής, μετά έγινε η Εγνατία και έτσι η γλυκιά, όμορφη, ευωδιάζουσα μες στα ορεινά δέντρα, δροσερή και αναζωογονητική Ζωοδόχος Πηγή έχασε την αίγλη της.

    Δεν είχε πάει κανείς σας; Εγώ μέχρι διασημότητες όπως τον Ρουβά με τον Ψινάκη πέτυχα εκεί, κάπου στις αρχές 90ς, πήγαιναν για εμφανίσεις Πάσχα στην Κοζάνη και σταμάτησαν (Μεγάλη Παρασκευή!) για το φημισμένο σουβλάκι εκεί.
    Οπως κι εγώ άλλωστε 🙂

  180. Αγγελος said

    Σωτήρ, τον Άγιο Πρόδρομο η Θεσσαλονικιά γυναίκα μου τον λέει Άγιο Περίδρομο 🙂

  181. Θυμάμαι σωστά ότι φημίζεται για τα σουβλάκια του και ο Νέος Παντελεήμονας, στον Πλαταμώνα;

  182. Κιγκέρι said

    181: Και για τα σουβλάκια, και για τα παϊδάκια, και για τα μπιφτέκια…😋
    Εκεί εμείς πάμε στον Αλέξανδρο. Μειονεκτεί λιγάκι λόγω θέσης, επειδή βρίσκεται στο δρόμο στην πάνω πλευρά της πλατείας και δεν έχει τη θέα στο Κάστρο που έχουν οι υπόλοιπες ταβέρνες, αλλά αναπληρώνει σε ποιότητα αι νοστιμιά!

  183. sarant said

    179 – 182 Μαθαίνουμε, μαθαίνουμε.

  184. Γιώργος Πραματευτάκης said

    Εγώ θυμάμαι στα Χανιά πριν καμιά 20αρια χρόνια ή και κάτι παραπάνω , λέγαμε απλά : «ένα απ’ όλα ή ένα χωρίς κρεμμύδι» για παράδειγμα. Ήταν αυτονόητο ότι θα ήταν πίτα με γύρο χοιρινό. Αν ήθελες κάτι διαφορετικό , απλά το διευκρίνιζες.

  185. Στο Ηράκλειο, στην Κρήτη, θυμάμαι να παραγγέλνουμε πιτόγυρο (πίτα με γύρο), σουβλακόπιτα (πίτα με σουβλάκι/ καλαμάκι), μπιφτεκόπιτα (με μπιφτέκι), πατατόπιτα (μόνο με πατάτες, χωρίς κρέας). Όμως, ειδικά στο κέντρο του Ηρακλείου, κοντά στα Λιοντάρια, κάναν θραύσι τα ψωμάκια, δλδ μικρά καρβέλια, μοιρασμένα στην μέσι, καψαλισμένα/ ελαφρώς φρυγανισμένα κιαι γεμισμένα με γύρο ή σουβλάκια/ καλαμάκια ή μπιφτέκι ή ό,τι άλλο προσέφερε το μαγαζί. Τα είχε λανσάρει, νομίζω, η «Θράκα», κι έτσι λέγαμε ένα θρακόψωμο με γύρο, με σουβλάκια, κ.τ.λ. . Αν έλεγες απλώς θρακόψωμο σήμαινε με γύρο χοιρινό. Μετά που άνοιξε δίπλα ο Αλεξάκης, το έλεγε Αλεξόψωμο. Τώρα δεν υπάρχει κανένα απ’ τα δύο αυτά σουβλατζίδικα, τουλάχιστον όχι εκεί που ήταν την δεκαετία του 1990 κι αρχές με μέσα της δεκαετίας του 2000. Υπήρχαν, βέβαια, κιαι τα φρατζολάκια, ψωμάκια σαν αυτά του χοτ-ντογκ, που τα έβρισκε κανείς σε καντίνες σε πανυγήρια κιαι στις λαϊκές. Συνήθως με σουβλάκι/ καλαμάκι, μπιφτέκι ή λουκάνικο. Σπάνια είχαν γύρο στις καντίνες.

    Στην Κύπρο είναι πιο απλά τα πράγματα, ο γύρος δεν είναι τόσο διαδεδομένος κιαι συνήθως είναι από σουβλατζίδικα που τα ίδρυσαν Ελλαδίτες.
    Έτσι, όταν λέμε σουβλάκι εννοούμε σουβλάκι/ καλαμάκι κι όταν λέμε στην πίττα (ναι, έτσι γράφεται κιαι προφέρεται, με διπλό ττ) εννοούμε στην Κυπριακή πίττα. Ελληνική πίττα, άλλωστε, βρίσκεις κυρίως στα σουβλατζίδικα που σερβίρουν γύρο, στα γυράδικα, που, όπως είπα, είναι σχετικά λίγα (αν και μετά την οικονομική κρίσι του 2010 κιαι την κάθοδο πολλών Ελλαδιτών στην Κύπρο έχει αυξηθεί ο αριθμός τους). Φυσικά, η καλλίτερη πίττα είναι η μιξ, δλδ σουβλάκι χοιρινό μαζί με σιεφταλιές 🙂

  186. Κασέρι ή κίτρινο τυρί εννοεί το αφεντικό;

  187. Alexis said

    #0: Ωστόσο, όταν στα ψητοπωλεία και στο γρήγορο φαγητό διαδόθηκε η πίτα και ο γύρος, στην ορολογία αυτών των καταστημάτων, τουλάχιστον στην Αττική, ο όρος «σουβλάκι» επεκτάθηκε και έφτασε να σημαίνει το φαγητό με πίτα και γύρο ή με πίτα και κομμάτια κρέατος ή με πίτα και κεμπάπ, συν διάφορες γαρνιτούρες.

    Στην ταινία των ’80ς «Βασικά καλησπέρα σας» (1982) ο Ψάλτης λέει κάπου: «πάω να φάω ένα σουβλάκι με τζατζίκι».
    Άρα η σημασία αυτή (σουβλάκι=πίτα με κρέας+γαρνιτούρες) έχει ηλικία τουλάχιστον 45-50 χρόνων

  188. sarant said

    187 Ε, ναι

  189. nikiplos said

    186@ για να μπήκαν στον κόπο να βγάλουν ανακοίνωση, φαντάζομαι τι «βουταρία» θα πέφτει στα άφθονα τυριά και ζαμπόνια που προσφέρει το γενναιόδωρο αφεντικό, από τους λιμασμένους εργαζόμενους.

  190. 189: Πάντως την περασμένη εβδομάδα που επισκέφτηκα για πρώτη φορά (!) τη Θεσσαλονίκη, αισθανόμουν απόλυτα προετοιμασμένος έχοντας διαβάσει το άρθρο και τα σχόλια. Το σάντουιτς ωστόσο, δηλ. η πίτα, δεν μου πολυάρεσε, αφού μου θύμιζε λίγο ζύμη πίτσας.

  191. Λάθος, δεν απευθυνόμουν στον Nikplos! Μάλλον από κεκτημένη ταχύτητα έγραψα 189.

  192. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    189 Βουταρία, (τάχα) μεταξύ τους/μεταξύ των εργαζόμενων… 😦 . Ατομική ευθύνη: βρείτε ποιος ανάμεσά σας, τρώει του αλλουνού και λείπουν κομμάτια, αφού ο καλός εργοδότης λέει/ισχυρίζεται ότι «μια τουλάχιστον φέτα κασέρι και γαλοπούλα» για τους σύγχρονους σκλάβους του τουρισμού.

  193. sarant said

    192 Έτσι.

  194. dryhammer said

    7α. Το τοστ της κυρα-Ευρώπης. Αχχχχ! (για το υπέροχο τοστ) και Βάχχχ! (για τα χρόνια που φύγανε έκτοτε)

  195. sarant said

    Γεια σου Ξεροσφύρη που ανανεώνεις νήματα!

  196. Alexis said

    Σήμερα το πρωί τυχαία βρήκα αυτό:
    Το πρώτο σουβλάκι της Αθήνας: Από τη Νίκαια του 1924 στο σήμερα
    Αν είναι έτσι όπως τα λέει τότε καταρρίπτεται η θεωρία ότι «το σουβλάκι εμφανίστηκε στην Αθήνα στα μέσα της δεκαετίας του ’50 έξω από ένα σινεμά» (λινκ στο σχόλιο 123), αλλά φαίνεται ότι είναι πολύ παλιότερο.
    Και δεν έχει η Καλλιθέα τα πρωτεία αλλά η Νίκαια.
    Είναι ενδιαφέρον ότι το άρθρο μιλάει και για σουβλάκι με πίτα ήδη από τότε.

  197. Spiridione said

    196. Η πλάκα είναι ότι και τα δύο άρθρα βασίζονται στο ίδιο βιβλίο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: