Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Το Ημερολόγιο του Αιακίδη

Posted by sarant στο 5 Αυγούστου, 2022


Πριν από μερικές μέρες συμμετείχα, εδώ στην Αίγινα που παραθερίζω, στην παρουσίαση του βιβλίου του φίλου Μιχάλη Μουτσάτσου «Το Ημερολόγιο του Αιακίδη». Οι παρουσιάσεις βιβλίων είναι από τις εκδηλώσεις που χτυπήθηκαν περισσότερο από την πανδημία, αλλά τώρα έχουν πια ξαναρχίσει αν και, όπως μου λένε, υπάρχει δισταγμός από αρκετούς όταν γίνονται σε κλειστούς χώρους. Βέβαια, στη μέση του καλοκαιριού, η παρουσίαση που σας λέω έγινε στην όμορφη αυλή του Λαογραφικού Μουσείου, οπότε δεν είχαμε φόβο -αν και αρκετοί φορούσαμε μάσκες. Είχα την τιμή να βρίσκομαι στο ίδιο πάνελ με τον καθηγητή και πρώην υπουργό Κώστα Γαβρόγλου και τον καθηγητή, συγγραφέα και άνθρωπο του βιβλίου Νίκο Μπακουνάκη.

Ο Μιχάλης Μουτσάτσος, επιστήθιος φίλος του αξέχαστου πατέρα μου, ήταν δραστήριος συνεργάτης του Φιστικιού, που εξέδιδε ο πατέρας μου στην Αίγινα για πολλά χρόνια. Γεωπόνος στο επάγγελμα, συνεργαζόταν από παλιά με πολλά τοπικά έντυπα. Από το 2015 που βγήκε στη σύνταξη έχει εκδώσει δυο τόμους με κείμενά του -τον πρώτο, Το νέο και απέραντο λιβάδι με τους μαργαρίτες το είχαμε παρουσιάσει εδώ πριν από τρία χρόνια. Το Ημερολόγιο του Αιακίδη περιλαμβάνει τα σχόλια, εν είδει χρονογραφήματος, που δημοσίευε ο Μουτσάτσος στο Φιστίκι από το 2001 έως το 2006. Εκδόθηκε το 2020 αλλά μονο τώρα έγινε εφικτό να παρουσιαστεί.

Θα δημοσιεύσω εδώ σχεδόν ολόκληρη την ομιλία μου καθώς και ένα σατιρικό κείμενο του Μουτσάτσου, που μου αρέσει και με το οποίο έκλεισε η εκδήλωση. Βάζω επίσης το βίντεο της εκδήλωσης, όπως το κατέγραψε το συνεργείο του AeginaPortal.

Η ομιλία μου:

…..

Το χρωστούσα όμως να βρεθώ και να πάρω μέρος σ’ αυτή την παρουσίαση, αφού το βιβλίο που παρουσιάζεται, το Ημερολόγιο του Αιακίδη, του αγαπητού μου Μιχάλη Μουτσάτσου, απαρτίζεται από κείμενα δημοσιευμένα στο διμηνιαίο περιοδικό «Φιστίκι», που το εξέδιδε από το 2000 και μετά στην Αίγινα ο αξέχαστος πατέρας μου, ο Δημήτρης Σαραντάκος.

Το φιστίκι είναι φυσικά το εμβληματικό προϊόν της Αίγινας, αλλά το Φιστίκι για το οποίο μιλάμε εδώ, με το Φ κεφαλαίο, ήταν «περιοδικό ευτράπελης ύλης φωταδιστικό και κουλτουριάρικο» που κυκλοφορούσε ανά δίμηνο, στην Αίγινα φυσικά, με εκδότη, διευθυντή και βασικό συντάκτη τον πατέρα μου. Με την ευκαιρία, να θυμηθούμε την ιστορία αυτού του εντύπου.

Το Φιστίκι γεννήθηκε ως ένθετο στην τοπική εφημερίδα «Πολίτης της Αίγινας». Με αυτή τη μορφή έβγαλε 6 τεύχη από το 1989 έως το 1991. Τον Ιούνιο του 1991 μετεξελίχθηκε σε μηνιαία «σατιρική αποκαλυπτική εφημερίδα» που απαγορευόταν «να διαβάζεται από σοβαροφανείς». Ως εφημερίδα, το Φιστίκι πέρασε οχτώ χρόνια πετυχημένης πορείας, και μόλις συμπλήρωσε 100 φύλλα οι συντελεστές του έκριναν καλύτερο να το μετατρέψουν σε διμηνιαίο περιοδικό «ευτράπελης ύλης», όπως είπαμε.

Σε αυτή την τρίτη περίοδο του Φιστικιού δημοσιεύτηκαν και τα κείμενα που περιέχονται στον τόμο που παρουσιάζουμε. Ο Μιχάλης Μουτσάτσος, επιστήθιος φίλος του πατέρα μου, ήταν βασικός συντελεστής του Φιστικιού ήδη από την περίοδο της εφημερίδας. Όπως γράφει κι ο ίδιος στον πρόλογο του βιβλίου, στο διμηνιαίο Φιστίκι είχε και μια στήλη όπου καυτηρίαζε τα γλωσσικά αστοχήματα που αλίευε από τον εθνικό και τον τοπικό τύπο, τα μαργαριτάρια και τις κοτσάνες των περισσότερο και λιγότερο επισήμων, στήλη την οποία υπέγραφε με άλλο ψευδώνυμο, Ζούργκα, όπως ονομαζόταν ο αρχηγός των ιθαγενών που ψάρευαν μαργαριτάρια στην όπερα Αλιείς Μαργαριταριών του Ζορζ Μπιζέ.

Με την επιλογή του ψευδωνύμου βλέπουμε βέβαια το εύρος της παιδείας του Μουτσάτσου, βλέπουμε όμως και κάτι άλλο, ότι τα μικρά έντυπα πολύ συχνά έχουν λιγοστούς συνεργάτες που ο καθένας υπογράφει με δύο, τρία ή και περισσότερα διαφορετικά ψευδώνυμα, κατά το παλαιό ρητό του ανταρτοπόλεμου, αραία αραία να φαινόμαστε καμιά σαρανταρέα. Ο πατέρας μου, μάλιστα, στο Φιστίκι όχι μόνο υπέγραφε, εκτός από το ονοματεπώνυμό του, με διαφορετικά ψευδώνυμα, όπως Δημήτρης Γερμιώτης, Μήτσος Πληγωνιάτης κτλ. αλλά είχε κατά καιρούς και διαφορετικές φωτογραφίες για κάθε περσόνα του.

Μάλιστα, σε ένα από τα άρθρα που υπέγραφε με το όνομά του, εν είδει επιστολής προς το Φιστίκι, και που περιλαμβάνεται στο βιβλίο, ο Μιχάλης Μουτσάτσος αναφέρεται εν παρόδω και στον «συνεργάτη σας Ζούργκα» (σ. 197).

Έτσι λοιπόν στο διμηνιαίο Φιστίκι, ο Ζούργκα απέκτησε ένα άλτερ έγκο, τον Αιακίδη. Η διμηνιαία συχνότητα ήταν ιδανική για μια στήλη ελεύθερου σχολιασμού, στην οποία δεν θα ήταν αναγκασμένος να κοιτάζει συνεχώς τον μετρητή των λέξεων, όπως λέει κι ο ίδιος. Και αργότερα, το 2007, όταν ο εκδότης του Φιστικιού αποφάσισε να αραιώσει τη συχνότητα έκδοσης του περιοδικού από δίμηνη σε εξάμηνη, το ημερολόγιο του Αιακίδη έχασε τον λόγο ύπαρξής του.

Σε κάθε τεύχος του Φιστικιού, το Ημερολόγιο του Αιακίδη έπιανε αρκετές σελίδες. Την αποτελούσαν μικρές παράγραφοι, των 5-6 αράδων η καθεμία, κάπου 20 παράγραφοι σε κάθε τεύχος, αν και μπορούσαν να φτάσουν και τις 25 -ευρυχωρία που άφηνε περιθώριο στον σχολιαστή.

Ο Αιακίδης σχολιάζει στο ημερολόγιό του τα μικρά και τα μεγάλα, τα διεθνή, τα εθνικά και τα τοπικά, αλλάζοντας με άνεση τα σύνεργά του από το τηλεσκόπιο στον προβολέα και από εκεί στον μεγεθυντικό φακό· από τα σκανδαλάκια των τοπικών αρχόντων περνάει στις ανακολουθίες της κεντρικής πολιτικής σκηνής και από εκεί στους πολέμους της μοναδικής τότε παγκόσμιας υπερδύναμης, των Ηνωμένων Πολιτειών, κι έπειτα, μέσω Ευρώπης, επιστρέφει και πάλι στην Αίγινα και στα χρόνια προβλήματά της, την ύδρευση ας πούμε ή το κυκλοφοριακό.

Και βέβαια στη στήλη του Αιακίδη υπήρχε σχολιασμός και του καιρού, αλλά όχι αμήχανα, για να περνάει η ώρα και να σπάσει τον πάγο· όταν σχολιάζει ακόμα και τον καιρό δεν ξεχνάει να συναρτήσει, με τη ματιά του γεωπόνου, τη μετεωρολογία με τη γεωργία. Να δούμε τι έγραφε πριν από 20 ακριβώς χρόνια, στο φύλλο Ιουλίου-Αυγούστου 2002:

Αντίθετα, όπως και πέρσι, χάλασε άσχημα δυο φορές ο καιρός και λίγο έλειψε να επαναληφθεί το άγριο περσινό μπουρίνι του Ιουλίου. Και τις δυο φορές όμως, η ομπρέλα που κρατάει πάνω της η Αίγινα δε μας άφησε να ευχαριστηθούμε καλοκαιρινή μπόρα. Να ποτιστούν οι φιστικιές με νεράκι του Θεού και όχι με το αλατόνερο, που απλόχερα μας παραχώρησαν οι άρχοντες του τόπου, για να δώσουν το καλύτερο στους τουρίστες.

Και από την παροιμιώδη ανομβρία της Αίγινας (σε άλλο σημείο λέει ότι το νησί βρίσκεται «εις θέσιν ομβροσκιάς», 134), σχολιάζει τις πλημμύρες της Αττικής, και τις πολύ πιο καταστροφικές της Κεντρικής Ευρώπης -και αναρωτιέται: Τι θα γινόταν άραγε αν μας τύχαιναν οι πλημμύρες της βόρειας και κεντρικής Ευρώπης; Αν εκκενώνονταν πόλεις και κινδύνευαν μνημεία του πολιτισμού, όπως στην Πράγα και τη Δρέσδη; Θα επιδεικνύαμε την ψυχραιμία και τη στωικότητα των Γερμανών και των Τσέχων; Πολύ αμφιβάλλω, αγαπητοί Αιακίδες.

Η αναφορά στην Ευρώπη δεν είναι η μοναδική. Κατ’ επανάληψη ο Αιακίδης παραπέμπει σε ευρωπαϊκούς μέσους όρους και στηλιτεύει τη χαμηλή κατάταξη της χώρας μας σε σχέση με την ΕΕ σε διάφορους δείκτες, για παράδειγμα: Οι κοινωνικές δαπάνες στην Ελλάδα μειώνουν τη φτώχεια κατά 1% ενώ ο μέσος όρος της ΕΕ είναι 9% (στοιχεία της Eurostat) – 75.

Και στην κριτική του δεν χαϊδεύει αυτιά. Σχολιάζοντας τα αποτελέσματα των δημοτικών εκλογών, αντί για το στερεότυπο «νίκησε η τοπική αυτοδιοίκηση» αναρωτιέται θυμόσοφα: Μήπως τελικά είναι αλήθεια ότι η πλειοψηφία δε θέλει τίποτε ν’ αλλάξει;

Και πολλές από τις παρατηρήσεις του, διατυπωμένες το 2002 ή το 2004, πολύ φοβάμαι πως ισχύουν και σήμερα, όπως ότι οι δήμαρχοι περιορισμένων προσόντων επιμένουν να ελέγχουν όλη την αλληλογραφία του δήμου και τις αιτήσεις των δημοτών. Έτσι, βέβαια, δεν τους απομένει ούτε χρόνος ούτε όρεξη για τα σοβαρά προβλήματα του τόπου, αλλά μαθαίνουν τα πάντα για τους δημότες και είναι έτοιμοι να πουλήσουν ρουσφέτι όπου μπορούν, καθόσον «μια μεγάλη τέχνη των πολιτικών είναι να κάνουν τα δικαιώματα ρουσφέτια» (σ. 105).

Παράλληλα δίνει συμβουλές στους αναγνώστες του και τους προτρέπει:

Σας υπενθυμίζω την προτροπή που έκανα στους φίλους του νησιού: Φέρτε τα δικαιώματά σας εδώ! Ρωτήστε, μάθετε και μην επαναπαυόσαστε ότι γνωρίσατε έναν σύμβουλο που σας υποσχέθηκε ότι θα σας φτιάξει το δρομάκι (127)

Τα 6 χρόνια της καταγραφής στο ημερολόγιο του Αιακίδη, 2000 με 2006, είναι ακριβώς τα χρόνια που προηγούνται και έπονται της νέας μεγάλης ιδέας (ή, όπως λέει ο ίδιος στη σελ. 57-58, τη «νέα ιδέα του Έθνους, που θα εντάξει την ελληνική μυλωνού στους πραματευτάδες των μεγάλων χωρών»), τους Ολυμπιακούς αγώνες του 2004. Κι εδώ ο Μουτσάτσος βρίσκεται στους λίγους που, από την αρχή, δεν αγκάλιασαν το κολοσσιαίο αυτό εγχείρημα αλλά στάθηκαν κριτικά απέναντί του. Αξίζει να διαβαστεί ολόκληρο το σημείωμα του Αιακίδη στο φύλλο 7-8/2004, σελ. 108 με 114, που είναι όλο αφιερωμένο στους Ολυμπιακούς.

Δεν λείπουν βέβαια και οι συνεχείς αναφορές στο πρόβλημα της ύδρευσης του νησιού, πρόβλημα χρόνιο αλλά με οξείες εκδηλώσεις που έφτασαν στο αποκορύφωμα το καλοκαίρι του 2005 όταν το νησί έμεινε για μέρες χωρίς νερό (134) Ίσως πρόκειται για το μοναδικό πρόβλημα της Αίγινας απ’ όσα επισημαίνει ο Αιακίδης, που εδέησε να βρει τη λύση του, αφού πρόσφατα ολοκληρώθηκε επιτέλους η πολυπόθητη σύνδεση με την ΕΥΔΑΠ.

Κι έτσι, στο σημείωμα που έμελλε να είναι το τελευταίο Ημερολόγιο, στο τεύχος του Μαΐου-Ιουνίου 2006, ο Αιακίδης είναι θυμοσοφος αλλά όχι αισιόδοξος (168): Παραμονές εκλογών θα αρχίσουν όλα τα έργα δήμου και νομαρχίας, κυρίως έργα οδοποιίας. Από τον Αύγουστο θα δούμε τόση πίσσα όση δεν έχουμε δει όλη την τετραετία. Φυλάχτε λίγη για τις εκλογές, μαζί με άφθονα πούπουλα και χρησιμοποιήστε τα όπου εσείς κρίνετε καλύτερο.

Όμως το βιβλίο δεν τελειώνει με το Ημερολόγιο του Αιακίδη. Οι τελευταίες 50 από τις 220 σελίδες του είναι αφιερωμένες σε «άλλα κείμενα» του Μιχ. Μουτσάτσου στο Φιστίκι, κείμενα κάποτε σύντομα και ευτράπελα, άλλοτε εκτενή και πολύ ενδιαφέροντα, για θέματα που τα ξέρει από πρώτο χέρι ο Μουτσάτσος, όπως η βιολογική γεωργία, τα «μεταλλαγμένα» τρόφιμα, προσοχή στα εισαγωγικά, οι μελέτες που γίνονται στο πόδι (έχει μια πολύ αστεία ιστορία για μια μελέτη βιολογικού καθαρισμού στον Τούρλο, που ο συντάκτης της την είχε αντιγράψει κόπι-πέιστ από άλλη μελέτη στην Αιτωολοακαρνανία, κι έτσι η μελέτη μιλούσε για… λίμνη!) καθώς και μια πολύ αστεία μαθητική μετάφραση αρχαίου σατιρικού αποσπάσματος για τα ομηρικά έπη. Ορισμένα από αυτά τα κείμενα θα μπορούσαν να αποτελέσουν βάση για μελλοντικές εκδηλώσεις στο πάντοτε επίκαιρο θέμα της βιολογικής γεωργίας.

Αλλά ας επανέλθουμε στα ημερολογιακά σχόλια του Αιακίδη. Καθώς τα ξαναδιάβαζα αυτές τις μέρες, μου ήρθαν στο νου τα ιστολόγια, τα μπλογκ δηλαδή, ένα κοινωνικό φαινόμενο που άρχισε να εξαπλώνεται στην Ελλάδα, λίγο μετά από το Ημερολόγιο του Αιακίδη, όπου ο σχολιασμός της επικαιρότητας και της πολιτικής γινόταν πια ηλεκτρονικά. Βέβαια, στο διάστημα που μεσολάβησε από το 2006 έως το 2022 τα περισσότερα ιστολόγια έκλεισαν τον κύκλο τους και δεν λειτουργούν πια, καθώς ο σχολιασμός έχει μεταφερθεί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, το Φέισμπουκ, το Τουίτερ και τα άλλα των νεότερων. Και βέβαια, αυτή η ανάγκη σχολιασμού των πραγμάτων από έναν ενεργό πολίτη που αισθάνεται ότι κάτι έχει να πει είναι πολύ παλιότερη -σε έντυπη μορφή θα θυμάστε ίσως ότι ο συγγραφέας Γιώργος Ιωάννου έγραφε παρόμοια μικρά σχόλια που τα εξέδιδε κατά τακτά διαστήματα στο περιοδικό «Το φυλλάδιο», από το 1978 έως το 1985.

Αλλά δεν νομίζω να υπάρχει διαφωνία ως προς την αξία των σχολίων του Αιακίδη (και όλων των ανάλογων σχολίων) τη στιγμή που γράφονται. Γεννιέται όμως το ερώτημα: Γιατί να συγκεντρωθούν σε βιβλίο και να τα διαβάσουμε (ή να τα ξαναδιαβάσουμε) σήμερα; Όπως διερωτάται και ο ίδιος ο Μουτσάτσος στο οπισθόφυλλο του βιβλίου Έχει νόημα η αναφορά σε γεγονότα που συνέβησαν πριν από 15-20 χρόνια και η επαναφορά τους στο σήμερα;

Ο Μουτσάτσος απαντάει καταφατικά στο ερώτημα αυτό και θα συμφωνήσω μαζί του. Αξίζει να κάνουμε αυτή την αναδρομή στο πρόσφατο παρελθόν, τουλάχιστον -ή μάλλον, ειδικά- όσοι το ζήσαμε και μπορούμε να ανακαλούμε στη μνήμη μας τα γεγονότα που περιγράφει και που σχολιάζει ο Αιακίδης, τόσο τα διεθνή όσο και τα εθνικά ή τα τοπικά. Αξίζει να δούμε αν επιβεβαιώθηκαν οι προβλέψεις και οι προειδοποιήσεις του Μουτσάτσου, γραμμένες τότε εν θερμώ -ας πούμε, σε ό,τι αφορά το Ιράκ, ασφαλώς επιβεβαιώθηκε ο Μουτσάτσος (δείτε όσα λέει στη σελ. 70) διότι το Ιράκ ασφαλώς δεν μεταμορφώθηκε σε όαση δημοκρατίας. Αξίζει επίσης να δούμε τον τρόπο σκέψης ενός ενεργού πολίτη, ακόμα περισσότερο σήμερα που με τον βομβαρδισμό από πληροφορίες χάνεται η δυνατότητα κριτικής σκέψης.

Βέβαια, το διάβασμα του βιβλίου έχει και λίγο χαρακτήρα πνευματικής άσκησης, διότι, καθώς έχουν περάσει 15-20 χρόνια, πρέπει να βασανίσουμε λίγο τη μνήμη μας για να θυμηθούμε τα μικροπεριστατικά της πολιτικής σκηνής που σχολιάζονται. Ο συγγραφέας έχει βάλει υποσημειώσεις για επεξήγηση, αλλά είναι πολύ φειδωλός σε αυτό· θα μπορούσε ίσως να βάλει περισσότερες -αν και όχι πολύ περισσότερες.

Τέλος, τα χρόνια του Ημερολογίου του Αιακίδη, 2000 με 2006, είναι τα χρόνια που έφτασε στην κορύφωση η περίοδος της επίπλαστης ευμάρειας, με την «μακάρια, υπερχρεωμένη και υπερκαταναλώνουσα Ελλάδα» (όπως γράφει ο Αιακίδης, 150) από την οποία προσγειωθήκαμε απότομα όταν είδαμε τον πρωθυπουργό το 2010 ν’ απευθύνει διάγγελμα από το Καστελόριζο. Το ημερολόγιο του Μιχ. Μουτσάτσου δείχνει ότι κάποιοι, όχι λίγοι, τα έλεγαν από τότε.

Και το βίντεο της εκδήλωσης:

Και κλείνω με το σατιρικό ποίημα του Μιχάλη Μουτσάτσου. Όπως είπε κι ο ίδιος, ένας δήμαρχος της Αιγινας είχε πάει επίσκεψη στην Κίνα και μάλιστα συνοδευόμενος από άλλο άτομο, με έξοδα του Δήμου. Ο Μουτσάτσος ειχε γράψει για το θέμα αυτό σε μια τοπική εφημερίδα. Όταν επέστρεψε ο δήμαρχος, έμαθε τι είχε δημοσιευτεί και επιτέθηκε στο «καρφί» που τον συκοφάντησε, απαιτώντας επανόρθωση. Η επανόρθωση ήρθε έμμετρα και χιουμοριστικά, από τον Stuparellius chinensis. Η πρώτη λέξη είναι τα στουπαρέλια, όπως λέγονται κάτι μικρά καρφάκια, που πρέπει να τα έχουμε συζητήσει ξανά στο ιστολόγιο. Όσο για την πολη Lishui, με την οποία υπήρχε (;) σχέδιο να αδελφοποιηθεί η Αίγινα, υπάρχει και είναι μέσου μεγέθους για τα κινεζικά πρότυπα, με μόλις 2.500.000 πληθυσμό.

 

Σταθερά στο πλευρό του Δημάρχου!

 Στην Κίνα βρέθηκε για μια βδομάδα ο δήμαρχος. Είτε επειδή πήγαινε εκεί αντιπροσωπεία της ΚΕΔΚΕ και ήθελε να πάει κι’ αυτός, είτε πήγε για τη διαφήμιση της Αίγινας στους Κινέζους τουρίστες, είτε για την αδελφοποίηση της Αίγινας με την πόλη Lishui (όλα τα επικαλέστηκε), θεωρούμε ότι κακώς υπέστη κριτική, διότι είμαστε υπέρ των πολιτιστικών ανταλλαγών, με όποιον τρόπο και αν αυτές γίνονται. Για το λόγο αυτό, ειδικός συνεργάτης μας ανάλαβε την υποστήριξη του δημάρχου, με το δικό του έμμετρο τρόπο:

 

Σα δε ντρεπόμαστε να του γκρινιάζουμε
του δήμαρχού μας και να τον σκάζουμε.
Αυτόν, που σκίζεται για τουρισμό;
Βγάλτε ρε άχρηστοι το σκασμό!

Πήγε σε πρέσβεις και σε προξένους
για να γεμίσει η Αίγινα ξένους.
Τι ζήτησε ρε; Δυο εισιτήρια, του Δήμου χρέωση
να βγάλει ο άνθρωπος μιαν υποχρέωση.

Θα πήξει η Αίγινα κινέζικο συνάλλαγμα!
Δουλεύει ο άνθρωπος χωρίς αντάλλαγμα
και να τον βρίζετε εν απουσία του;
Στο εξής θα γράφετε τη παρουσία του.

Τι θέλατε αχάριστοι, καρφιά, στουπαρέλια, πινέζες,
να πάει ολομόναχος σ’ εκατομμύρια Κινέζες;
Πήρ’ ένα φίλο κι’ αυτός μαζί του.
Θα του το κλείσετε το μαγαζί του;

Εκεί τους κάνανε χορούς, δεξιώσεις,
δημιουργήσαμε κι υποχρεώσεις
ενώ έπρεπε η Αίγινα να τους φιλέψει!
Μπορεί νηστικός ο Κινέζος να χορέψει;

Ουστ ρε μεμψίμοιροι και κακομοίρηδες
εδώ θα φέρει Σίνες εμίρηδες
χοντρέμπορους και βιομηχάνους
να φάν’ κατσούλες, ροφούς και χάνους

να χ… στο βιολογικό καθαρισμό μας,
να εισπνεύσουν στην παραλία το …eau sauvage το δικό μας
κι αν δουν τους τσιμεντόδρομους σε χίλια δυο κομμάτια
θα στρογγυλέψουν λίγο τα σκιστά τους τα μάτια.

Μη σας ξεφύγουν οι εξ Ανατολών και πιούν νερό απ’ τη βρύση!
Θα καταλάβουν τα καλά που έχει η άγρια Δύση.
Θα ‘ναι και ολοστρόγγυλοι εκ της ευημερίας,
πώς θα περάσουν από τα τραπεζάκια της παραλίας;

Θα τύχουν άκρας περιποιήσεως, ως άνθρωποι της αγοράς:
Θα τους δεξιωθούμε εις το αλσύλλιον όπισθεν της ψαραγοράς
για την αδελφοποίηση μετά της πόλεως Lishui
(πρώτα θα μας βγει η ψυχή και ύστερα το χούι).

Stuparellius chinensis

και για τη μετάφραση
Μι. Μος

 

 

 

75 Σχόλια προς “Το Ημερολόγιο του Αιακίδη”

  1. Χαρά, ωραίο το κινέζικο. Και από μένα ένα συν στο συγγραφέα για τη στάση του στους Ολυμπιακούς.

  2. Ωραίο.

  3. Καλημέρα

    κάποιον Μουτσάτσο ήξερα, σωματώδη πολίστα και ιδρυτή της υπόγας Κουίντα στην Φ.Ν. ψηλά, κοντά στην πλατεία. Δεν μου άρεσε σαν τύπος και δεν πήγα ποτέ

  4. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια. Δεν περιμένω ομοβροντία σχολίων σήμερα.

    3 Δεν είναι αυτός 🙂

  5. Costas X said

    Καλημέρα !

    Ωραίος ο Μουτσάτσος, κι από μένα άλλο ένα συν για τη στάση του κατά των Ολυμπιακών του 2004.
    Με είπαν τότε κάποιοι φίλοι και γνωστοί μίζερο, κακομοίρη, ανθέλληνα κ.α.
    Άρχισαν να τα παίρνουν πίσω όταν είδαν το μπουγιουρντί, και τα ολυμπιακά ακίνητα να ρημάζουν

  6. Αιμ said

    Ωραίος ο Μουτσάτσος (και για τους ολυμπιακούς). Ακόμα πληρώνουμε

  7. atheofobos said

    Κι εδώ ο Μουτσάτσος βρίσκεται στους λίγους που, από την αρχή, δεν αγκάλιασαν το κολοσσιαίο αυτό εγχείρημα αλλά στάθηκαν κριτικά απέναντί του. Αξίζει να διαβαστεί ολόκληρο το σημείωμα του Αιακίδη στο φύλλο 7-8/2004, σελ. 108 με 114, που είναι όλο αφιερωμένο στους Ολυμπιακούς.

    Δεν έχω διαβάσει βέβαια το κείμενο του Αιακίδη για τους Ολυμπιακούς Αγώνες και δεν ξέρω τι στοιχεία αναφέρει , αλλά στο παρελθόν έχω δημοσιεύσει ποστ με επαρκή στοιχεία, που διαψεύδουν πολλές, από τις ευρέως επικρατούσες απόψεις εκ των υστέρων, στην χώρα μας.
    ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΟΙ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΕΙΧΑΝ ΤΟ ΜΙΚΡΟΤΕΡΟ ΚΟΣΤΟΣ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ!
    http://atheofobos2.blogspot.com/2016/08/blog-post_9.html

  8. Αιμ said

    ,» το αλσύλλιον όπισθεν της ψαραγοράς» μάλλον δεν θα είναι ό,τι πιο σικάτο στην Αίγινα

  9. Α, τι ωραίο άρθρο το σημερινό! Από πού να το πιάσεις πρώτα!
    Η πρώτη σκέψη μου έχει να κάνει με τις δικές σου πνευματικές καταβολές Νικοκύρη (πλούσιες- μεγάλη τύχη!).
    Η δεύτερη με το αν αξίζει να ανατρέχουμε στο πρόσφατο παρελθόν που ζήσαμε κι εμείς: αν αξίζει λέει! Αυτό μας βοηθάει να συνειδητοποιούμε την εξέλιξη των πραγμάτων και του εαυτού μας, αναψηλαφώντας τις στάσεις μας τωρινές και παλιές, να ανατοποθετούμαστε απέναντι στα γεγονότα με όλο το βίωμα που μεσολάβησε και να εξηγούμε κάπως και την εξέλιξή μας.
    Τρίτο αυτή η σοφή φράση «μια μεγάλη τέχνη των πολιτικών είναι να κάνουν τα δικαιώματα ρουσφέτια», που τη βλέπουμε να επιβεβαιώνεται εκνευριστικά στην καθημερινή ζωή και στη δημόσια διοίκηση όταν βλέπεις, ας πούμε, έναν διευθυντή να σου «πουλάει εξυπηρέτηση», τη στιγμή που απλώς εφαρμόζει τον νόμο και κάνει τη δουλειά του!

  10. Α, και το ποίημα βέβαια, ευρηματικότατο, απόλαυση!

  11. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Κι εγώ στάθηκα κριτικά απέναντι στους Ολυμπιακούς. Το απόγευμα που θα ανακοινωνόταν η πόλη που θα γίνονταν, ήμουν σε μποτιλιάρισμα στο Μαρούσι περιμένοντας να βγω Κηφισίας, ακούγοντας τη σχετική εκπομπή. Με το που ακούστηκε το …is Athens, από όλα τα γύρω αμάξια πετάχτηκαν έξω κι άρχισαν να τσιρίζουν και να χοροπηδάνε σα σεληνιασμένοι. Ίσως να ήμουν ο μόνος που κατέβαζε χριστοπαναγίες 🤬 🤮

  12. BLOG_OTI_NANAI said

    Καλημέρα

  13. Καλημέρα
    Και μάθαμε πώς προέκυψε η σαββατιάτικη πιατέλα με τα μεζεδάκια. Επέκταση της ιδέας του Ζούργκα! 🙂

  14. sarant said

    9γ Ακριβώς!

    12 Δεν το ήξερα. Και δεν έχω δει και τα νεότερα τεύχη της Λαογραφίας, μετά που πέθανε ο Λουκάτος. Υπάρχουν κάπου ψηφιακά;

    13 Υπάρχει και ο ανεξαρτητος σχηματισμός 🙂 αλλά μπορεί υποσυνείδητα. Πάντως ο Ζούργκα ασφαλώς προηγήθηκε.

  15. Γιάννης Κουβάτσος said

    «Μήπως τελικά είναι αλήθεια ότι η πλειοψηφία δε θέλει τίποτε ν’ αλλάξει;»
    Να μια πολύ κρίσιμη αναρώτηση.

  16. ΓΤ said

    Παραίτηση Δοικητή ΕΥΠ
    Παραίτηση του Μεγάλου Ανιψιού, ΓΓ του Πρωθυπουργού

  17. sarant said

    16 Ντομινο δεν λέγεται αυτό;

  18. Γιάννης Κουβάτσος said

    Θυμόμαστε την εθνική αγανάκτηση, όταν «η Coca Cola μάς έκλεψε» τους ολυμπιακούς του 1996 και «τους έδωσε στην Ατλάντα»; Όποιος δεν συμμεριζόταν αυτήν την αγανάκτηση, ήταν το λιγότερο εθνικός μειοδότης.😊

  19. Γιάννης Κουβάτσος said

    17:Το ντόμινο σταματάει όταν πέσει και το τελευταίο κομμάτι, κάτι που εδώ προφανώς δεν θα γίνει. Οπότε μάλλον μιλάμε για αποδιοπομπαίους τράγους.

  20. Όπως λένε και οι Σαγκαϊνοί για τους Πεκινιώτες που τους έκλεψαν τους ΟΑ, αφού η διεθνής πόλη ήταν πάντα η Σαγκάη…

  21. ΓΤ said

    @17, 19

    εκφυλισμένη άλυσος 2 πλακιδίων

  22. sarant said

    19-21 Ο τράγος είναι ένας, όμως. Να δούμε, ποτέ δεν ξέρεις.

  23. Γιάννης Κουβάτσος said

    9 Αυγούστου του 1974 παραιτήθηκε ο Νίξον εξαιτίας του σκανδάλου Γουότεργκεϊτ. Σήμερα έχουμε 5 Αυγούστου. 😊

  24. Πέπε said

    18
    Το θυμάμαι πολύ καλά. Έχω ακόμα και την εικόνα (έστω και κάπως θολή) του σημείου το σχολείου όπου βρισκόμουν μια φορά που το συζητούσαμε με συμμαθητές. Τότε δεν επέδειξα ίχνος εθνικής μειοδοσίας. Ήμουν όμως πολύ νεότερος απ’ ό,τι τη δεύτερη φορά, την καλή. (Πόσα χρόνια πριν τους εκάστοτε αγώνες ανακοινώνεται η πόλη, τέσσερα -1992 άρα- ή περισσότερα;)

    Τη δεύτερη φορά γαομσταύριζα μαζί με τον #11, αλλά πού να μ’ ακούσει μέσα στους πανηγυρισμούς και τις κόρνες. Και το επίμαχο καλοκαίρι φρόντισα να λείπω από την Αθήνα, σε ερημητήρια στερούμενα ακόμη και ραδιοφώνου…

    Η Αθήνα (ίσως και η Ελλάδα) δε θα ξαναγίνει ποτέ όπως ήταν πριν τους Ολυμπιακούς. Αυτό ισχύει εξίσου για ό,τι κερδίσαμε όσο και για ό,τι χάσαμε.

  25. ΓΤ said

    Γενέθλια κόρης Νικοκύρη

    Πάντα να καλοπλέει

  26. Γιάννης Κουβάτσος said

    24:7 χρόνια νωρίτερα γίνεται η ανάθεση των αγώνων. Άρα μιλάμε για το 1989.

  27. ΓΤ said

    Ελλάδα, Αίγυπτος, Σαουδική Αραβία: θέλουν από κοινού το Μουντιάλ 2030
    https://www.in.gr/2022/08/04/sports/football/mountial-2030-ellada-aigyptos-kai-saoudiki-aravia-theloun-na-analavoun-apo-koinou-ti-diorganosi/

  28. Εγκάρδιες ευχές λοιπόν !

  29. ΣΠ said

    26
    Τότε έγινε το 1990 με πρωθυπουργό Μητσοτάκη και υφυπουργό αθλητισμού Φάνη Πάλη-Πετραλιά. Η αποτυχία της ανάληψης από την Αθήνα αποδόθηκε από τους κακεντρεχείς στην γκαντεμιά του Μητσοτάκη.
    https://en.wikipedia.org/wiki/Bids_for_the_1996_Summer_Olympics

  30. ΣΠ said

    29 συνέχεια
    Η διαδικασία έγινε στο Τόκιο και εκείνες τις μέρες ένας τυφώνας κτύπησε την περιοχή, που επίσης αποδόθηκε στην επίσκεψη του Μητσοτάκη.

  31. ΣΠ said

    Χρόνια πολλά στην Νικοκυροπούλα.

  32. Γιάννης Κουβάτσος said

    29:Μπράβο, ναι, το 1990. Το θυμάμαι τώρα επειδή άκουσα την είδηση μέσα σε ένα ταξί γυρίζοντας από τη δουλειά, αφού τα ΜΜΜ είχαν απεργία λόγω των ιδιωτικοποιήσεων που είχε εξαγγείλει ο Μητσοτάκης.

  33. Πέπε said

    32 Ο ταξιτζής το ήξερε εν μέσω απεργίας ΜΜΕ;!!!

  34. Χρόνια πολλά, να είναι γερή και χαρούμενη η κόρη!

  35. Γιάννης Κουβάτσος said

    33: Όχι ΜΜΕ, Μέσα Μαζικής Μεταφοράς. Ο ταξιτζής απλώς μού εξήγησε με ποιον τρόπο η Coca Cola συνωμότησε ώστε να δοθούν οι αγώνες στην Ατλάντα. 😊

  36. BLOG_OTI_NANAI said

    14: Όλα όχι, αλλά ο συγκεκριμένος τόμος υπάρχει στο academia : https://tinyurl.com/456ntup7

    Άλλο ένα για τον πατέρα σου:

  37. sarant said

    25-28-31-34 Eυχαριστώ πολύ πολύ!

    36 Είσαι θησαυρός, το είπαμε;

  38. Γιάννης Κουβάτσος said

    Χρόνια πολλά και καλά στην κόρη, Νικοκύρη.
    Καλά, εμείς το ξέρουμε ότι ο Μπλογκ είναι θησαυρός. Άλλοι να το μάθουν. 😊

  39. BLOG_OTI_NANAI said

    37, 38: Στη γυναίκα μου να τα πείτε 🙂

    Και μια που ο λόγος για την καλλιτεχνική του οικογένεια και ο Νίκος είπε τον καλό λόγο, μερικά του παππού του, από την «Παπαρούνα» (στο φ. 20 αναφέρεται «ΑΧΤΟΣ» αντί «ΆΧΘΟΣ» στα προηγούμενα φύλλα). Ωραίο το «Τραγούδι της ταβέρνας» που βάζει στις παρενθέσεις παιχνίδια με ομόηχες λέξεις. Η «Παπαρούνα» πάντως είχε πλάκα για την εποχή της.

  40. Pedis said

    # 11 – Και τι κέρδισες; Μόνο το γμσι. Ενώ τόσοι και τόσοι, τουλάχιστον, το φχαριστήθηκαν και είχαν και ηθικό πλεονέκτημα ως εθνικά υπερήφανοι, μαλάκες.😜
    (Εκτός από όσα έσκασαν μετά, είχαν ήδη πληρώσει με πολλή χαρά τα εισιτήρια για όλη την οικογένεια για να δουν τους αγώνες. Και νερό και πατατάκια μόνο από τις μάρκες που ήταν σπόνσορες.)
    Τι πας και θυμάσαι; Αφού δεν σε συμφέρει.

    Όσο τον στηρίζει το θεία(νκ)-τάνκ, δεν πέφτει.

  41. aerosol said

    Χρόνια πολλά στη θυγατέρα!

    Στην ανακοίνωση της ανάληψης των Ολυμπιακών ούτε πανηγύρησα, ούτε έβρισα. Ακόμα δεν θεωρώ πως ήταν μονοσήμαντο γεγονός. Και δεν πιστεύω πως αυτό φταίει για ό,τι ακολούθησε. Μάσκαρε λίγο την οικονομική κατάσταση της χώρας, η οποία μετά τους Αγώνες φάνηκε πιο καθαρά. Και ακολούθησε η παγκόσμια κρίση που ξεκίνησε το ’08, απλά μέχρι να χτυπήσει δυνατά εμάς χρειάστηκε κάποιος καιρός -και μερικές άθλιες κυβερνητικές αποφάσεις.

    #7
    Ενδιαφέροντα μεν, τα στοιχεία, αλλά κάποια συμπεράσματα δεν είναι λογικά. Το ακριβές κόστος δεν καθορίζει την επίδραση στην οικονομία. Και «λογικού» κόστους γεγονός μπορεί να τσακίσει μια οικονομία αν η χώρα βρίσκεται σε προβληματική οικονομική κατάσταση. Δηλαδή δεν συγκρίνεις Αυστραλία, Κίνα και Ελλάδα με τη λογική «φτηνοί οι Αγώνες άρα δεν επηρέασαν». Κι ας μην πιστεύω προσωπικά πως επηρέασαν πολύ.

    Πηγαίνοντας στο άρθρο από όπου αντλήθηκαν στοιχεία, αυτό του Βήματος, μια πρώτη παρατήρηση: ο βασικός πυλώνας της «καθεστωτικής» άποψης εδώ και πολλά χρόνια είναι το Βήμα. Θα έβαζα και χρηματικό στοίχημα πως θα υποστήριζε αυτά που λέει στο άρθρο του. Όμως το υψηλό ή χαμηλό συγκριτικό κόστος μην ξεχνάμε πως είναι πάντα ακριβώς αυτό: συγκριτικό. Μια Φεράρι κοψοχρονιά εξακολουθεί να είναι πανάκριβη αν το προτοφόλι σου σηκώνει μόνο μεταχειρισμένο Χιουντάι. Μιλάμε για ένα τεράστιο κόστος, ενδεχομένως χαμηλότερο από αυτό που κατάφεραν άλλοι. Το αν είναι «χαμηλότερο» δεν αποκλείει καθόλου τη μεγάλη σπατάλη ή τα σοκαριστικά σκάνδαλα -για να δώσω ενδεχόμενο δίκιο στις κριτικές και της ΝΔ και του Σύριζα.

    Και, για να είμαστε ρεαλιστές, η ποιότητα των πορισμάτων του ΙΟΒΕ δεν είναι για σοβαρή αναφορά, εκτός αν είσαι σαν το Βήμα. Για να μη ψαρώνουμε από αρχικά, μιλάμε για μια ΜΚΟ που έχει βγάλει διάφορα τσαρλατανίστικα πορίσματα μες στα χρόνια, τα οποία με χαρά διατυμπάνιζαν τα μεγάλα ΜΜΕ, ακριβώς για να στηρίξει τις κυβερνήσεις που το στηρίζουν. Δηλαδή… ρώτα και το μπάρμπα μου τον Ψευτάκη. Ένα μόνο μικρό παράδειγμα: Το 2010 (στην τούρλα της Κρίσης) ανακοίνωναν χαρούμενοι πως με την απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων θα κάναμε πάρτυ, με το ΑΕΠ να αυξάνεται 13,2%. Η μεθοδολογία τους συνοψίζεται στο «δε μπορεί! θα ήθελα να γίνει και θα γίνει!» -και ισοπεδώθηκε εύκολα από τους λίγους που πήγαν όντως να την αναλύσουν, αντί να την παπαγαλίσουν. Όμως αυτή τη «μελέτη» μας τη σέρβιραν όλα τα… καλά ΜΜΕ, που ταϊζονταν ακριβώς για να σερβίρουν τέτοιες παπάτζες που ουδέποτε συνέβησαν -αλλά ήταν καλή προπαγάνδα όταν ανακοινώθηκαν.

  42. SearchPeloponnese said

    15.
    [«Μήπως τελικά είναι αλήθεια ότι η πλειοψηφία δε θέλει τίποτε ν’ αλλάξει;»
    Να μια πολύ κρίσιμη αναρώτηση.]

    Δεν της αναγνωρίζεται αυτό το δικαίωμα;
    (Δεν είναι φλεγματικό βρετανικό χιούμορ, ευθεία ερώτηση είναι.)

  43. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα και τις ευχές

    39 Δυστυχώς το φύλλο 20 έμελλε να είναι το στερνό της Παπαρούνας.

  44. Γιάννης Κουβάτσος said

    42: Χαίρομαι που το ξεκαθαρίζεις 😊, αλλά νομίζω ότι η ερώτηση του συγγραφέα ανήκει στις λεγόμενες ανοικτού τύπου.

  45. aerosol said

    #42
    Έκανα κάποιες σκέψεις προς απάντηση αλλά κόλλησα σε άλλη ερώτηση:
    Αν της αναγνωρίζεται… από ποιόν;

  46. SearchPeloponnese said

    Καλά, πάμε παρακάτω….

  47. 40# Έξυπνο πεδί είσαι, αντιλαμβάνεσαι λοιπόν ότι είναι προδοτική εαμοσλάβικη τακτική η σύνδεση του ηθικού πλεονεκτήματος και της εθνικής υπερηφάνειας με τον αυνανισμό. Για θύμισέ μου λίγο διεύθυνση και τηλ να δω κάτι με το νέο πρέντατορ που μόλις παραλάβαμε…
    (κι έλεγα κι εγώ, τι έγινε, χώρισε την αγαπημένη του για να τσιλιμπουρδίσει με τη Λατινοτέτοια? Νταξ ησύχασα τώρα 😜 🤪).

  48. Νικοκύρη, χρόνια πολλά και καλά της κόρης!

  49. aerosol said

    Πσς, κι εγώ αφελώς νόμισα πως ήταν όντως μια ευθεία ερώτηση, απευθυνόμενη σε σχολιαστές, που θα ήθελε να πυροδοτήσει μια πραγματική κουβέντα.
    Πάω παρακάτω.

  50. SearchPeloponnese said

    Ήταν…

  51. SearchPeloponnese said

    (Δεν πρόκειται για κάποιο είδος Λακεδαιμονικού χιούμορ, πρόκειται για μια παλιά μου συνήθεια να αποφεύγω τα σεντόνια.)

  52. Γιάννης Κουβάτσος said

    49:Έπεσες θύμα κι εσύ του φλεγματικού χιούμορ βρετανοπελοποννησιακού τύπου… 😊

  53. SearchPeloponnese said

    Δηλαδή, αν έγραφα:
    [
    44. «νομίζω ότι η ερώτηση του συγγραφέα ανήκει στις λεγόμενες ανοικτού τύπου.»
    Τι εννοείς;

    45. «Αν της αναγνωρίζεται… από ποιόν;»
    Εφόσον η φράση «Μήπως τελικά είναι αλήθεια ότι η πλειοψηφία δε θέλει τίποτε ν’ αλλάξει;» σχολιάζει αποτελέσματα αυτοδιοικητικών εκλογών, άρα εννοώ τον «λαό», όπως ορίζεται από Σύνταγμα ως πηγή κάθε εξουσίας.
    ]
    τι θα άλλαζε;

  54. Alexis said

    Πολύ ωραίο το σημερινό, ευχαριστούμε Νικοκύρη!
    Χρόνια πολλά και καλά στην θυγατέρα!

  55. Costas Papathanasiou said

    Καλησπέρα.
    Περιληπτικό όνομα το “Αιακίδης”, για ξακουστούς αρχαίους της γενιάς του Αιακού που τα αγάλματά τους κοσμούσαν την Αίγινα ως πρότυπα δόξας και νέων νικών, όπως αυτές που ο Πίνδαρος συχνότατα υμνούσε:
    “(Ἀλκιμίδας )Ἦλθέ τοι/ Νεμέας ἐξ ἐρατῶν ἀέθλων/ παῖς ἐναγώνιος, ὃς ταύταν μεθέπων Διόθεν αἶσαν νῦν πέφανται/ οὐκ ἄμμορος ἀμφὶ πάλᾳ κυναγέτας,/ ἴχνεσιν ἐν Πραξιδάμαντος ἑὸν πόδα νέμων/ πατροπάτορος ὁμαιμίου./ κεῖνος γὰρ Ὀλυμπιόνικος ἐὼν Αἰακίδαις/ ἔρνεα πρῶτος ἀπ’ Ἀλφεοῦ,/ καὶ πεντάκις Ἰσθμοῖ στεφανωσάμενος,/ νεμέᾳ δὲ τρίς,” (Νεμεόνικος,6)
    “Ήρθε απ’ τα κοσμαγάπητα Νέμεα ο αγωνιστής μας (ο Αλκιμίδης), ο οποίος του Δίου το δρόμο ακολουθώντας έδειξε ότι είναι επάθλου κυνηγός άξιος στην πάλη, πατώντας στα ίχνη του παππού του Πραξιδάμαντα του πρώτου από τους Αιακίδες Ολυμπιονίκη στον Αλφειό, και νικητή πέντε φορές στα Ίσθμια και τρεις στα Νέμεα.”
    Αντονομασία για τον Αχιλλέα (Αιγινήτου της διασποράς, εγγονού Αιακού και πρωυοξάδελφου του Αίαντα), είναι και το “καρτερός Αιακίδης” κατά τον Κάλβο::“…Του καρτερού Αιακίδου/ την φήμην εζηλεύσατε,/ (αείμνηστος, θαυμάσιος ζήλος)/ και τ’ αίμα εχύσατε/ διά την Ελλάδα…” (Ωδή δευτέρα , ”Εις Δόξαν”).
    Οπότε, κατόπιν τούτων, εν είδει υπερτρισχιλιετούς κληρονομικής συνεχείας, “τεκμαίρει καί νυν Μι.Μος, (Μιχάλης Μουτσάτσος, γεωπόνος γαρ). τὸ συγγενὲς ἰδεῖν/ ἄγχι καρποφόροις ἀρούραισιν, αἵτ’ ἀμειβόμεναι/ τόκα μὲν ὦν βίον ἀνδράσιν ἐπηετανὸν πεδίων ἔδοσαν,/ τόκα δ’ αὖτ’ ἀναπαυσάμεναι σθένος ἔμαρψαν.”

  56. aerosol said

    #53
    Δεν την ξαναπατάω με άλλη μια ρητορική ερώτηση. Εξάλλου τώρα η απάντηση είναι προφανής.

  57. SearchPeloponnese said

    56.
    Τουλάχιστον συμφωνήσαμε σε κάτι, χεχε!
    (Ότι με τούτα κι με κείνα η αρχική μου προπάθεια για συζήτηση «κάηκε» και… καλύτερα να πάμε όλοι παρακάτω…)

  58. sarant said

    48-54 Σας ευχαριστούμε!

  59. Γιάννης Κουβάτσος said

    53: Άσε τι εννοώ εγώ. Δεν σκοπεύω να παιδευτώ με κάνα σεντόνι και συ να «απαντήσεις» με καμιά ολιγόλεξη φλεγματική ατάκα.

  60. Χαρούλα said

    Έστω και αργά(δεν τέλειωσε η μέρα),
    θερμές ευχές στο κορίτσι να είναι γερή να πραγματώσει τα όνειρα της.
    Κι όσοι την αγαπάτε να χαίρεστε τις χαρές της αυτές!

  61. Αγγελος said

    Να σου ζήσει, Νίκο, και η εορτάζουσα και η άλλη!

  62. Alexis said

    Η ακλισιά απλώνεται σαν λαδιά:
    Κρίσιμη Η Κατάσταση Για Τη Νόρα Βαλσάμη Και Τον Σύζυγο Της – Η Σωτήρια Βοήθεια Της Μαριάννα Λάτση

  63. Alexis said

    Η Μαριάννα-της Μαριάννα
    σε λίγο και
    Η Άννα-της Άννα

  64. sarant said

    60-61 Nα είστε καλά!

    62 Αλλά μόνο στα γυναικεία ονόματα.

  65. Νίκο, να σου ζήσει και να την χαίρεσαι

    Το μήλο κάτω απ’ την μηλιά (και το αχ…λάδι, από την αχλαδιά ! )

  66. Γιάννης Κουβάτσος said

    62: Αυτός /ή που έγραψε το άρθρο, όταν ξεκίνησε τη δημοσιογραφία, τι όνειρα να είχε άραγε;

  67. Alexis said

    #52: Βρετανο-Πελοποννήσιοι ευγενείς με γνήσιο φλεγματικό χιούμορ…
    Ο λόρδος του Καρύταιν-μπουργκ…
    ο δούκας του Μέθων-σάιρ
    και ο υποκόμης του Τάουερ-βιλ (Πύργος για τους αδαείς)

    (Ωχ, Παναΐαμ’ τι άλλο θα πούμε για να περάσει μια πολύ ζεστή και αποπνικτική βραδιά…) 😆

  68. sarant said

    65 Νάσαι καλά Τζι!

  69. SearchPeloponnese said

    59.
    Και ήθελες να παιδευτώ εγώ με κάνα σεντόνι και συ να «απαντήσεις» με καμιά ολιγόλεξη αινιγματική ερώτηση; Δε σφάξανε!

  70. SearchPeloponnese said

    69.
    Μια σοβαρή συζήτηση δεν είναι επιλογή,ε;

  71. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Χρόνια πολλά του Νικοκυροκόριτσου, πάντα χαρούμενη, να τη χαίρεστε !

    >>Σχολιάζοντας τα αποτελέσματα των δημοτικών εκλογών, αντί για το στερεότυπο «νίκησε η τοπική αυτοδιοίκηση» αναρωτιέται θυμόσοφα: Μήπως τελικά είναι αλήθεια ότι η πλειοψηφία δε θέλει τίποτε ν’ αλλάξει
    Μια ιταλική ταινία, που είδα προ ημερών στο cinobo, «Τα Παράπονα στο Δήμαρχο «( L’ora legale), κωμωδιόδραμα, έχει αυτό το θέμα.
    Οι δημότες ενός χωριού της Σικελίας, όταν ένα οικονομικό σκάνδαλο ξεσπάει παραμονές των εκλογών, κάνουν την υπέρβαση και δεν ψηφίζουν τον διεφθαρμένο, παλαιοκομματικό πρώην δήμαρχο. Εκλέγουν τον έντιμο, ιδεαλιστή δάσκαλο που υποσχέθηκε να πατάξει τη διαφθορά και να διοικήσει σύμφωνα με τους νόμους, χωρίς διακρίσεις, όταν όμως τους «ταράζει στη νομιμότητα», εφαρμόζοντας το πρόγραμμά του, ζορίζονται, δεν τους αρέσει καθόλου διότι είναι μαθημένοι με τα ρουσφετάκια, τις κοπάνες, τις (πολυποίκιλες) αυθαιρεσίες κλπ, οπότε εξυφαίνουν σχέδιο για να επανέλθουν τα πράγματα στην «προτέρα κατάσταση».
    Σκηνές απευθείας από την ελληνική πραγματικότητα, σε κάνουν να γελάς και ταυτόχρονα σε θλίβουν.

  72. sarant said

    71 Σε ευχαριστώ Έφη και ωραία πρόταση (και ωραίος τίτλος)

  73. Καλημέρα,
    Δεν έχω καταγράψει στο καλαντάρι μου τα των απογόνων κι έτσι (μιας και προλαβαίνω να διαβάσω μέχρι κάποια στιγμή της μέρας και μετά κάάάάθομαι 🙂 ) τώρα τόδα αλλά λέω να ευχηθώ, δεν είναι πολύ αργά θαρρώ:
    Γερός νάσαι Νικοκύρη, να την καμαρώνεις

  74. Λ said

    Στη ρωσική τηλεόραση πριν λίγες μέρες έλεγαν ότι η αδελφοποίηση πόλεων ειναι έργο του διαβόλου γιατί το καταστατικό των αδελφοποιημένων πόλεων επεμβαίνει στα κυριαρχικά δικαιώματα μιας χώρας. Εμπνευστές του ήταν ο Ροκφέλλερ, ο Γκούγκενχαιμ και άλλοι αμερικανοι μεγιστάνες

  75. sarant said

    73 Νάσαι καλά!

    74 Φοβάμαι πως μπροστά στη ρωσική τηλεόραση, η ελληνική τρας TV είναι BBC

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: