Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

44 χρόνια μετά

Posted by sarant στο 21 Απρίλιος, 2011


Το άρθρο αυτό είχε ανεβεί πρώτη φορά πρόπερσι, στις 21.4.2009. Το ανέβασα ξανά πέρυσι. Το ανεβάζω και φέτος, με αυτόματο πιλότο. Όποιος θέλει μπορεί στα σχόλια να συμπληρώνει τις προσωπικές του αναμνήσεις από την 21η Απριλίου.

Κλείνουν σήμερα 44 χρόνια από τη θλιβερή μέρα της 21ης Απριλίου 1967. Πριν από δεκατέσσερα  χρόνια τέτοια μέρα, το 1997, δηλαδή στην τριακοστή επέτειο, σε μια «ταχυδρομική λίστα» όπου συμμετείχα (κάτι ανάλογο με τα σημερινά ιστολόγια και φόρουμ) κάποιοι παλαιότεροι είχαμε γράψει τις αναμνήσεις μας από τη μέρα εκείνη. Μεταφέρω τρεις τέτοιες αφηγήσεις. Η δεύτερη είναι δική μου.

α) Ήταν μέρα Παρασκευή. Ο ήλιος μία έβγαινε μία κρυβόταν. Πρωί πήγα σχολείο με τον αδερφό μου. Στο σχολείο οι δάσκαλοι μας διώξαν «Πάτε γρήγορα σπίτια σας». Τίποτε περίεργο, τω καιρώ εκείνω οι δάσκαλοι έκαναν απεργίες κάθε τρεις και λίγο (15%). Πάμε σπίτι, η μάνα μου δεν μάς άντεχε, μάς έβγαλε έξω να παίξουμε. Το σπίτι μας ήταν ένα τετράγωνο από την αστυνομία. Πολλοί χωροφύλακες περνούσαν συνέχεια με κάτι μεγάλα όπλα κάτω από τη μασχάλη. Πρώτη φορά βλέπαμε τέτοια. Μετά, μια μεγάλη ομάδα ανθρώπων πέρασε με οπλισμένη συνοδεία δεξιά-αριστερά και πίσω πηγαίνοντας προς τα δικαστήρια. Η μπάλα μας κύλησε προς μια ομάδα χωροφυλάκων που έκανε τσιγάρο· κανείς δεν πήγαινε να την πάρει. Κάτι βαρύ πλανιόταν στον αέρα. Ούτε που δεν είχαμε σχολείο δεν έφτιαχνε το κέφι μας. Το μεσημέρι ήρθε ο πατέρας μου. Έβαλε τις φωνές στη μάνα μου που μας άφησε να γυρνάμε έξω. Μπήκαμε μέσα και ακούγαμε εμβατήρια στο ραδιόφωνο. Άρχιζε η εφταετία.

β) Θυμάμαι τη μάνα μου να μας λέει να μη γκρινιάζουμε για το φαγητό γιατί τώρα ήρθαν δύσκολοι καιροί και θα πρέπει να συνηθίσουμε σε στερήσεις, Θυμάμαι να με δασκαλεύει, αν με ρωτήσουν τι διαβάζει ο πατέρας μου, να πω ‘Νέα’ και ‘Εστία’. Κι εγώ άκουσα «Νέα και αστεία», αλλά κανείς δεν με ρώτησε να του το πω. Μονάχα λίγους μήνες μετά, διώξανε τη μάνα μου από τη δουλειά της στο δημόσιο. Έτσι αόριστα ένα βάρος θυμάμαι, έναν φόβο, τον Γεωργαλά στο ραδιόφωνο, τους δικούς μου να μουντζώνουν, κι ύστερα κάθε 21 Απριλίου μέσα στην εφταετία, να μαζεύονται οι φίλοι του πατέρα μου, σ’ ένα ιδιότυπο πένθιμο γλέντι, να γελάνε με τα φαιδρά της χούντας και να κλαίνε με τα χάλια τα δικά μας.

γ) Ήμουνα στην τετάρτη Δημοτικού. Είχαμε διάλειμμα και ξαφνικά είδαμε τον Κώστα Κ. (συμμαθητή μας) με μια ομάδα άλλα παιδιά να έρχεται φωνάζοντας «Παπανδρέου, Παπανδρέου». Το διάλειμμα δεν έλεγε να τελειώσει προς μεγάλη μας χαρά, μέχρι που μας έδιωξαν οι δάσκαλοι. Όσο για αλλαγή στη ζωή μας, συλλήψεις και τέτοια, δεν ήταν δα  η πόλη μας και άντρον αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων! (Μιλάμε για την Κυπαρισσία Μεσσηνίας το 1967 -αν και δεν νομίζω να αλλάξανε πολύ τα πράγματα, δεδομένου ότι στην Κυπαρισσία ο χουντικός δήμαρχος εξελέγη επανειλημμένα και επί δημοκρατίας). Εκείνο που θυμάμαι περισσότερο ήταν οι απανωτές ανακοινώσεις από τον ραδιοφωνικό σταθμό Αμαλιάδας (μοναδικό σταθμό του ΕΙΡ που πιάναμε σχετικά καλά στην Κυπαρισσία τότε) που απαγορεύανε σχεδόν τα πάντα και κατέληγαν «Καπένης Αλκιβιάδης, ταγματάρχης πεζικού». Ποτέ δεν ξανάκουσα το όνομα αυτό μετά. Ένας ασήμαντος που έγινε εξουσία; Ένα απλό όργανο; Ποιος ξέρει. Πάντως, ακόμη και στο σπίτι μου έγινε ένα μισητό όνομα, κι ας διάβαζε ο πατέρας μου την Εστία από ιδεολογία. Πιο πολύ θυμάμαι την τρομάρα μου την επόμενη χρονιά, στην επέτειο, οπότε έγινε παρέλαση και ήμουνα σημαιοφόρος (αναρωτιέμαι γιατί, αφού ήμουνα στην πέμπτη τάξη και ο σημαιοφόρος ήταν πάντα της έκτης). Έκανα τότε κατά λάθος τη μοναδική μου αντιστασιακή πράξη. Για κάποιο λόγο, όσοι είχαμε τσολιαδίστικη στολή παρελάσαμε ντυμένοι (τι σχέση είχε η 21/4 με το 1821;) Και εμένα μου έπεφτε το καλτσόν, άσπρο-άσπρο και με καλτσοδέτα με φούντα (τι φρίκη!) Είπα λοιπόν στην παραστάτρια να μου κρατήσει λίγο τη σημαία να σηκώσω το καλτσόν, δεν με πολυπρόσεξε εκείνη (θα ήταν της έκτης και θα με περιφρονούσε ως μικρότερο) και πάρ’την κάτω τη σημαία. Και στράβωσε κι ο σταυρός στην κορυφή. Σούσουρο στα πέριξ (Ο τάδε έριξε τη σημαία!) και πανικός στο σπίτι μετά («θα λένε ότι το έκανες επίτηδες!»). Τριάντα χρόνια μετά, δεν με έχει συλλάβει η ΕΣΑ ακόμη. Μάλλον τη γλύτωσα.

Advertisements

65 Σχόλια to “44 χρόνια μετά”

  1. Alexandra said

    Να κι η δική μου εμπειρία:
    Ήμουν μαθήτρια στο Αρσάκειο της πλατείας Βάθης. Εκείνη την Παρασκευή επρόκειτο να πάμε εκδρομή με το σχολείο, ήταν η Παρασκευή πριν τη Μεγάλη Εβδομάδα. Με την αδερφή μου φτάσαμε με τα πόδια στο σχολείο, από τον Αγ. Παντελεήμονα που μέναμε, στις 7.30 το πρωί όπως μας είχαν πει. Όμως δεν βρήκαμε κανέναν καθηγητή. Δεν είχε έρθει ούτε ο γυμνασιάρχης. Μερικά κορίτσια μόνο είχαν μαζευτεί έξω απ’ τα κάγκελα, και όλες αναρωτιόμασταν πού ήταν ο υπόλοιπος κόσμος. Μια γυναίκα που περνούσε απ’ έξω, μας είπε «Πηγαίνετε στα σπίτια σας, δεν θα γίνει εκδρομή, δεν τα μάθατε;»

  2. Στου Ζωγράφου. Ο πατέρας μου, δάσκαλος, βγαίνει μία βόλτα το απόγευμα να δει τι γίνεται. Παίρνει και τον μικρό μαζί του από το χέρι, για ξεκάρφωμα. Ο μικρός, εγώ, δεν καταλαβαίνει και πολλά, μόνο που θυμάται ακόμη το σφίξιμο στο χέρι του, όταν ο πατέρας πρόσεξε τον φαντάρο με το πολυβόλο στην κορυφή του κτιρίου του πολυτεχνείου. Το κτίριο που μετά από 14 χρόνια θα μάθαινε ότι ήταν το εργαστήριο αντοχής υλικών, το πρώτο που είχε χτιστεί στην μετέπειτα πολυτεχνειούπολη. Η περιοχή ανήκε ακόμη στο στρατό, ήταν η νότια πλευρά του στρατοπέδου Γουδί. Απ’ όπου είχαν ξεκινήσει τα τανκς του Παττακού…

  3. gbaloglou said

    Τεταρτη Δημοτικου τοτε, βλεπαμε τα τεθωρακισμενα να κατεβαινουν την 25ης Μαρτιου (Ανατολικη Θεσσαλονικη), και μου λεει ο συμμαθητης μου: «Γιωργο, αν μας ρωτησουν οι στρατιωτες τι ψηφιζουν οι γονεις μας, θα πουμε ΕΡΕ»

  4. SophiaΟικ said

    Αχ, αυτοί οι παλιότεροι… Εγώ θυμάμαι απλά τη σειρά αναμνήσεων από εκείνο το θρεντ του ’97 που αναφέρει ο 40ακος και πόσο είχα ξεκαρδιστεί με τις αναμνήσεις ορισμένων που μικροί τότε, όπως όλα τα μικρά παιδιά, καταλάβαιναν ό,τι ήθελαν από αυτά που έβλεπαν γύρω τους. Για αυτούς που δεν είχαν γεννηθεί τότε, όλα αυτά ακούγονται τελείως σαν παραμύθια. Εγώ εκτός των άλλων δεν έχω αναμνήσεις γονιών κλπ αφού τότε ακόμα ζούσαν εκτός Ελλάδας.
    Να πω πάντως ότι το ’74 μέναμε δίπλα στο Πυροσβεστείο, που είχε σε περίωπτη θέση το σήμα της υπηρεσίας (προχτές που περναγα από εκει διαπίστωσα ότι εξίσου μπαρουτοκαπνισμένο και δυσδιάκριτο είναι με τότε). Λίγο πιο πέρα σε μια αλάνα που τώρα είναι συγκρότημα υπερπολυτελών διαμερισμάτων (εδώ γελάνε) βρισκόταν ένα χάρτινο πανώ μεγαλούτσικο, με τον φοίνικα και το στρατιώτη. Κάποια στιγμή λοιπόν τον Αύγουστο του ’74 του πέταξαν πέτρες, μετά εξαφανίστηκε. Και μετά εξαφανίστηκαν κι άλλα διάφορα σήματα και λάβαρα από δημόσιους χώρους. Και θυμάμαι οτι το παράπονό μου ήταν που το σήμα της υροσβεστικής δεν εξαφανίστηκε. Προσπαθούσαν οι μεγάλοι να μου εξηγήσουν ότι αυτό δεν είναι κακό, αλλά πού…

  5. ἐγὼ ὡς ἀγέννητος δὲν θυμοῦμαι τίποτε. οἱ πρῶτες μου ἀναμνήσεις ἀπὸ τὴν δημόσια ζωὴ ἀνάγονται στὸ Εἰδικὸ Δικαστήριο.

  6. Μπουκανιέρος said

    Θυμάμαι το ραδιόφωνο να λέει κάτι ακατανόητα για την ηλικία μου, τα ατέλειωτα εμβατήρια, την απροθυμία των μεγάλων να μου εξηγήσουν.
    Την επόμενη μέρα, νομίζω, ένας μπάτσος που έμενε στη γειτονιά (θυμάμαι και τ’όνομά του) ήρθε στο καφενείο της γωνιάς παίζοντας ένα πιστόλι στο χέρι, όπως στις ταινίες. Πήγε πάνω από μια παρέα, με τραγιάσκες, που έπιναν κατσουφιασμένοι κι αμίλητοι καφέ, και τους κορόιδευε. «Μήπως οι κύριοι θέλουν να εκφράσουν κανένα παράπονο;». Κάτι τέτοια έλεγε.

  7. Μαρία said

    Η γιαγιά μου ξύπνια απ’ τα χαράματα για το γαλατά, μας ξυπνούσε με το άνοιγμα του ραδιοφωνικού σταθμού. Εκείνη τη μέρα μετά το «σε υμνούμεν, σε ευλογούμεν…» με τη θαυμάσια φωνή του Περιστέρη ακούστηκαν εμβατήρια. «Πάλι δικτατορία θα έχουμε» μας ανακοίνωσε ψύχραιμα, καθότι γεννημένη το 1891 είχε δει κι άλλες.
    Στο σχολείο ήμουν απογευματινή και δε χρειάστηκε να πάω. Μας είχαν ήδη διώξει το πρωί απ’ τα γαλλικά.
    Μετά το Πάσχα μας είπαν οτι κόβεται το μάθημα της αγωγής του πολίτη και μεις χαρήκαμε: ένα μάθημα λιγότερο στους διαγωνισμούς, μας το έκανε και άθλια ένας θεολόγος.
    Ύστερα ήρθαν τα ωραία: τέθηκαν σε διαθεσιμότητα κάποιες απ’ τις καλύτερες καθηγήτριες, απαγορεύτηκε η κυκλοφορία μετά τις 8 μ.μ., είχαμε ΕΗΘ μία φορά το μήνα απο φυλλάδιο που έστελνε η μεραρχία και η καθηγήτρια της ιστορίας ήταν υποχρεωμένη να μας διαβάσει και τα λοιπά και τα λοιπά. Κατά τα άλλα ο εσωτερικός κανονισμός του Γυμνασίου έμεινε ο ίδιος.

  8. SophiaΟικ said

    Τι είναι ΕΗΘ, Μαρία;
    Όσο για την αγωγή του πολίτη, αυτό το μαθημα είναι πολύπαθο- γι’αυτό είναι όλοι οι έλληνες πολίτες αναγωγοι 😉

  9. Μαρία said

    Αμάν,ΕΗΔ. Ξέχασα Σοφία οτι δε πήγες φαντάρος. Εθνική, ηθική διαπαιδαγώγηση. Όσοι υπηρέτησαν μέσα στη χούντα έχουν να διηγηθούν πολλά τραγελαφικά.

  10. atheofobos said

    Τις αναμνήσεις απο αυτήν την μέρα τις γράφω στο ποστ:
    ΑΠΡΙΛΙΟΣ 1967 -ΜΙΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ
    http://atheofobos.blogspot.com/2009/04/blog-post_21.html

  11. Μαρία said

    Ο Κοτσώνης στα σκαλάκια! Μα τι αθεόφοβος θα ήσουν!

  12. […] επίσης κάποιες ενδιαφέρουσες μαρτυρίες μικρών μαθητών από τη μέρα που κηρύχθηκε η δικτατορία […]

  13. aris53m said

    Ήμουν στην πρώτη γυμνασίου. Ξύπνησα να πάω σχολείο. Ο πατέρας σπίτι αντί για δουλειά εν εξάλλω καταστάσει να βρίζει τους στρατιωτικούς και να τους αποκαλεί «γιούς της εταίρας». Δεν καλοκατάλαβα τι έλεγε αλλά σχολείο γιοκ. Κάποιος φίλος του τηλεφώνησε ότι είχε αφαιρέσει πολλά στοιχεία από τον φάκελό του στην εταιρία δημοσίου όπου και εργάζονταν. Από μαρτυρίες φιλοχουντικών ή ζηλόφθονων πήρε «εχθρική» μετάθεση στο Αιγάλεω αντί για το κέντρο όπου εργάζονταν μέχρι τότε. Φτηνά την γλυτώσαμε. Αυτά θυμάμαι από εκείνο το πρωί.

  14. Β.Π. said

    Θέλω κάθε 4 χρόνια να μου ζητούν τη γνώμη μου, με άλλα λόγια, να έχω το δικαίωμα με την ψήφο μου να ορίζω αυτούς
    που θέλω να με κυβερνήσουν. Όσον αφορά την επιλογή του κόμματος, αυτή έχει να κάνει με το αν με καλύπτει το πρόγραμμα ενός εκάστου. Μακριά από φανατισμούς και ακρότητες άσκησα, ανέκαθεν, το εκλογικό μου δικαίωμα. Πρώτη μου προτεραιότης το Εθνικό Συμφέρον και μετά οι άλλες.

  15. Βαγγέλης said

    Ξύπνησα χαράματα ακούγοντας κλάματα από την κουζίνα. Πρέπει να ήταν γύρω στις 5. Είχε έρθει μια θεία μου που έμενε κοντά μας και καθόταν στην κουζίνα μαζί με τους γονείς μου κλαίγοντας. Είχαν πάρει το θείο μου. Ακόμα δεν ήξερε για που. Ήταν για τη Γυάρο (τα Γιούρα όπως την έλεγαν τότε) όπως μάθαμε αργότερα.
    Θυμάμαι ακόμα τη μάνα μου (αδερφή της ήτανε) να την παρηγορεί και να της λέει να μην ανησυχεί και πως θα γυρίσει. Ακόμα δεν ξέραμε τι θα γινόταν. Οι μεγάλοι φοβόντουσαν. Ο πατέρας μου ντύθηκε και έφυγε από το σπίτι. Απ’ ότι έμαθα αργότερα κρύφτηκε σε σπίτι φίλου του για τρεις μέρες.
    Εκείνη την μέρα δεν πήγαμε σχολείο. Αργότερα ήρθαν τρεις αστυφύλακες και ζήτησαν τον πατέρα μου. Έψαξαν το σπίτι. Η μάνα μου έβαλε τα κλάματα. Ένας (νεαρός ήταν) της είπε να μην κλαίει και πως δεν είναι τίποτα, είναι τυπικό το θέμα και πως αν εμφανιστεί πρέπει να περάσει από το τμήμα «δι’ υπόθεσίν του» όπως έλεγαν τότε. Όταν ο πατέρας μου ξαναγύρισε σπίτι, πήγε πράγματι στο τμήμα και «υπέγραψε» και τον άφησαν. Αντίθετα ο θείος μου έφυγε με το καράβι για διακοπές.
    Ακόμα και σήμερα νιώθω ένα σφίξιμο για εκείνη και τις επόμενες κάνα δυο ημέρες.

  16. espectador said

    Μαλλον ειμαι ο πιο μεγαλος εδω μεσα. ..Θεσσαλονικη. Οδος Αετοραχης, λιγο πανω απο την λεωφορο στρατου, πολυ κοντα στο Γ. σωμα. Το τηλεφωνο χτυπα κατα τις 5 το πρωι. Μας τηλεφωνουν απο την αλλη ακρη της πολης (Σταυρουπολη) οτι κυκλοφορουν τανκς στους δρομους και κατι περιεργο συμβαινει. Στις 8 ξενκιναμε με τον αδελφο μου και την νυφη μου, να την αφησουμε στην δουλεια της (καπου στην Φραγκων) αλλα μας σταματα αστυφυλακας επι της Βενιζελου και μας λεει να αφησουμε καπου το αυτοκινητο (που ηταν δανεικο) και να γυρισουμε σπιτι. Εμεις αφηνουμε την νυφη μου να δοκιμασει να παει στην δουλεια της με τα ποδια και διασχιζουμε ολη την Θεσσαλονικη μεχρι το Καραμπουρνακι για να να παραδοσουμε το αυτοκινητο. Και τοτε αρχιζει μια οδυσσεια, ενας ατελειωτος ποδαροδρομος, παρακαμπτοντας μπλοκα φανταρων, με το κοσμο να συνωστιζεται στα μπακαλικα και στις γειτονιες μεχρι αργα το απογευμα να ειναι ολοι εξω. Πηγαδακια και πρωτες εκτιμησεις για το τι συμβαινει. Και ξαφνικα ολοι μεσα, αυτοκινητα της αστυνομιας να γυριζουν στους δρομους και να καλουν ολους να κλειστουν μεσα, απαγορευση κυκλοφοριας. Καπου μακρυα ακουσα πυροβολισμους. Τις επομενες μερες, στο Πτι Παλαι, στην παραλια (ενα μεγαλο φοιτητικο καφενειο) ο καφετζης, κατα την παγεια συνηθεια, φωναζε αυτους που τους ζητουσαν στο τηλεφωνο. Οταν ακουγονταν καποια ονοματα Ιαρκετα) απαντουσαν καποιοι «παει αυτος…στα νησια». Ειμουν 22 χρονων. Την Κυριακη (23.4) πηγα στο θεατρο για να δω το «περιμενοντας τον Γκοντο» του Μπεκετ. Θεατρο Μακεδονικων Σπουδων. θεατες 10.

  17. Λευτέρης said

    #2
    Το κτίριο αυτό το διαφέντευε τότε ο καθηγητής Θεοχάρης παλιός
    μαθητής της σχολής Ευελπίδων και λοχαγός.

  18. Αγγελος said

    Εμένα, μαθητή γυμνασίου τότε, με ξυπνούσε το πρωί η καθ’έξιν πρωινή μητέρα μου. Εκείνη την Παρασκευή δεν με ξύπνησε – και όταν ξύπνησα μόνος μου κατά τις 8 και σηκώθηκα απορημένος, μου μου είπε τι είχε γίνει (άλλωστε το ραδιόφωνο έπαιζε) και προσέθεσε – αυτό το θυμάμαι καθαρότατα – «Παιδί μου, ζεις την ιστορία μας.» Και ξύπνησαν οι κατοχικές μνήμες όσων είχαν: ψάξαμε στο ραδιόφωνο να βρούμε το BBC, που δεν μας πολυφώτισε.

    Αργότερα, όταν είδαμε ότι ο κόσμος κυκλοφορούσε κανονικά παρά την απαγόρευση που είχε αναγγελθεί, με στείλανε στο φούρνο για ψωμί. Είχε μεν ουρά, πουλούσε όμως κανονικά.

    Την άλλη μέρα, που όλα πια (και ιδίως τα τηλέφωνα) λειτουργούσαν ομαλά, μάθαμε για τις συλλήψεις φίλων και γνωστών και ακούσαμε (εγώ για πρώτη φορά) το ξερονήσι Γιούρα.

    Και πρέπει να ομολογήσω ότι κι εγώ πολύ χάρηκα όταν, μετά τις διακοπές του Πάσχα, μας πληροφόρησε ο φιλόλογός μας ότι κόβεται το μάθημα της αγωγής του πολίτη, για το οποίο είχαμε και προγραμματισμένο διαγώνισμα…

  19. Λευτέρη, ναι, τονε θυμάμαι το Θεοχάρη. Ήτανε και λ/γός; Γι αυτό και είχε αυτή την κοφτή αυταρχική συμπεριφορά; Το θεωρητικό το πέρασα με κόλπο, το εργαστήριο με το Σπαθή μου…

  20. Alfred E. Newman said

    Υποθέτω ότι οι αναρτήσεις εδώ και αλλού λειτουργούν εν μέρει και σαν «καταθέσεις για το μέλλον». Έτσι καταθέτω και εδώ την επαφή μου με την 21 Απριλίου 1967.
    Πρωί πρωί το αεροπλανο από Νέα Υόρκη προσγειώνεται στο Ορλύ. Βγαίνω από του πρώτους λόγω πρώτης θέσης και στον έλεγχο διαβατηρίων ακούω την ερώτηση «Πώς δραπετεύσατε;» Κουνάω το κεφάλι χωρίς να πω τίποτα και συνεχίζω. Μπροστά μου κιόσκι εφημερίδων με τίτλους του τύπου «Πραξικόπημα, χιλιάδες νεκροί στην Αθήνα».
    Έτσι μου εξηγείται και η παραίνεση του φροντιστή στο αεροπλάνο όταν σέρβιρε το πρωινό «Φάτε καλά σήμερα».
    Τρεις μέρες μετά καταφέρνω να επικοινωνήσω με Αθήνα χάρη στην επαγγελματική προτεραιότητα μόλις άνοιξαν οι γραμμές για να μάθω πως είναι η κόρη μου και οι υπόλοιποι.
    Κάποιες μέρες μετά βλακωδώς επέστρεψα στην Αθήνα μέσω Λονδίνου.

  21. […] https://sarantakos.wordpress.com/2009/04/21/42apr/ […]

  22. Λευτέρης said

    Σκύλε σε συγχαίρω τόσο για τη μνήμη όσο και για την επιτυχία.
    Διευκρινίζω πως δεν ήταν χουντικός παρ΄ όλο το στρατιωτικό
    του παρελθόν. Το γεγονός πως δεν ταυτίστηκε (1) με τους
    ντόπιους λεχρίτες λέει όπωσδήποτε κάτι για το χαρακτήρα του.
    Εδώ ένα βιογραφικό:
    http://www.theocaris.gr/biografiko.php

    (1)όπως π.χ. ο καθηγητής Αγαπητίδης (πεθερός του Αλογοσκ.) που είχε την έδρα των Οικονομικών στο ΕΜΠ.

  23. Alfred E. Newman said

    @ 19 και 22

    Επειδή γνώρισα τον Περικλή Θεοχάρη αρκετά καλά μπορώ να διαβεβαιώσω -ως εκ περισσού- για την άψογη δημοκρατικότητά του. Γνωρίζω δε ότι και παρακολούθησε αντιδικτατορικές ομιλίες και εμμέσως εκφώνησε και μια.

  24. Πάω πάσο, για να το λέτε έτσι είναι. Απλά, τον θυμάμαι αυστηρό, κοφτό και ολιγόλογο. Θα μου πείτε, άμα είσαι καθηγητής στο ΕΜΠ το ’79 και έχεις κάτι τσογλανάκια που σου κάνουν καταλήψεις, τι θα κάνεις, δεν θα ξυπνήσει λιγάκιο λοχαγός μέσα σου;:twisted:

  25. Μαρία said

    20 Δηλαδή το Λόντρα, Παρίσι, Νιου Γιορκ το έκανες αντίστροφα 🙂

  26. Alfred E. Newman said

    25
    Ναι και πρώτα πήγα Βιέννη και μετά Βουδαπέστη. 😀

  27. Μαρία said

    Στη Βουδαπέστη έτσι κι αλλιώς μέσω Βιέννης πηγαίναν κάποιοι μια και τους σφραγίζαν το διαβατήριο στα αυστριακά σύνορα.

  28. Μαρία said

    και δεν

  29. Μαρία said

    16 αλλα μας σταματα αστυφυλακας
    Εσπεκταδόρ, χωροφύλακας. Πολισμάνους δεν είχε η Σαλονίκη 🙂

  30. Ως εξάχρονη, τότε, δεν κατάλαβα πολλά, παρά την αγωνία της μάνας μου γιατί τα σαίνια της χούντας συλλάβανε τον υπερήλικα αγρότη πατέρα της, ως επικίνδυνο για την τάξη που θα δημιουργούσαν και για τον συγγενή που κρύψαμε στο σπίτι μας (αν και τελικά δεν απέφυγε την εξορία στη Γυάρο). Και ομολογώ ότι δεν κατάλαβα την αντίδραση της όταν το απόγευμα της ίδιας ημέρας, ανεβασμένη, σ’ ένα σωρό από χώματα, παίζοντας, φώναζα, με όλη μου τη δύναμη «ΖΗΤΩ, ΖΗΤΩ Ο ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ» ως παιδιάστικη αντίδραση στο «ΚΑΤΩ ΚΑΤΩ Ο ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ» που υποχρέωναν να φωνάζουν τους φαντάρους που περνούσαν κάθε μέρα μπροστά από το σπίτι μας, στο δρόμο για το πεδίο βολής. Οι δύο κοτσιδούλες που διατηρούσα, τότε, χάσανε σημαντικό μέρος του όγκου τους αφού με άρπαξε απ’ αυτές και κυριολεκτικά με πέταξε μέσα στο σπίτι. Γι’ αυτό η επέτειος αυτή μου φέρνει πάντα πόνο στο κεφάλι …

  31. sarant said

    Αντιγόνη, καλώς ήρθατε. Εξαιρετική η ανάμνηση, ευχαριστώ πολύ!

  32. espectador said

    29 Μαρια κυριαρχουσαν οι στρατιωτες στα μπλοκα. Πραγματικα ειναι περιεργο αλλα δεν θυμαμαι χωροφυλακες. Σιγουρα θα υπηρχαν.

  33. espectador said

    Α δεν το επιασα Μαρια 🙂 Αστυφυλαξ, χωροφυλαξ …τι να σου πω. Δεν τα πηγαινα ποτε καλα με τους ενστολους 🙂

  34. SophiaΟικ said

    Μια που αναφερθήκαμε σε παιδικά συνθήματα, θυμάμαι ότι στην αρχική ανταλλαγή μηνυμάτων στην γνωστη λίστα υπήρχαν κι ενα- δύο με παιδικές αναμνήσεις που δεν συμμερίζονταν την ανησυχία των ενηλίκων, αλλά έδειχναν ότι οι μικροί το διασκεδαζαν, όπως διασκεδάζουν παντα τις περιπτώσεις που οι γονεις εχουν αλλού το μυαλό τους και τους αφήνουν να κανουν ό,τι θέλουν.

  35. Μαρία said

    Εσπεκταδόρ, εγώ χρειάστηκε να το μάθω, γιατί κάποτε που είπα χωροφύλακας στην Αθήνα με κορόιδεψαν. Μετά εδώ έμαθα οτι και ο Μπουκάν στην Κέρκυρα και η Σοφία και ο Αλφρέδος στην Πάτρα είχαν κι αυτοί αστυνομία πόλεων. Όλα αυτά μέχρι το 84 λέει.

  36. Alfred E. Newman said

    Μαρία,
    Φυσικά την εποχή που η Αθήνα είχε αστυνομία, αυτό ίσχυει μόνο στο κέντρο. Στα προάστια π.χ. Αγία Παρασκευή, Χαλάνδρι κοκ. υπήρχε χωροφυλακή.
    Γράφω από μνήμης και δεν αντέχω να το ψάξω αλλά πρέπει αστυνομία στην Αθήνα να ήταν στη λεγόμενη «Περιοχή Τέως Διοικήσεως Πρωτευούσης».

  37. Σχόλιο στο 9.
    Αυτή η ΕΗΔ εγκανιάστηκε στη Μακρόνησο, ως συμπλήρωμα των ξυλοδαρμών και των καψωνιών. Πήγαιναν μάλιστα και λογοτέχνες της φασίζουσας πλευράς σαν τον Μυριβήλη και τον Σπυρομελά. Ελλείψει αυτών όμως το φορτίο έπεφτε συνήθως στους αξιωματικούς, που είχαν βεβαίως μεσάνυχτα από κάτι τέτοια. Σε έναν αξιωματικό λοιπόν έπεσε ο κλήρος να κάνει διάλεξη με λογοτεχνικό περιεχόμενο. Στην απελπισία του απευθύνθηκε σε αναμορφούμενο στρατιώτη, ο οποίος τον βοήθησε δίνοντάς του γραπτώς το σχετικό κείμενο.
    Όταν ΄΄ηρθε η ώρα ο καραβανάς ανέβηκε στο βήμα κρατώντας το κείμενο που του έδωσε ο φαντάρος και άρχισε να το διαβάζει.
    Το κείμενο τέλειωνε ως εξής:
    Και τώρα θα κλείσω με το χριστιανικό ποίημα του εθνικού μας ποιητού Βαρ..νά..λη «οι πόνοι της Παναγιάς».
    Και έτσι, εν έτει 1949, απαγγέλθηκαν επισήμως στη Μακρόνησο στίχοι του Βάρναλη.

  38. Μαρία said

    37, ωραίο. Οτι ο Μυριβήλης συμμετείχε και σε λογοτεχνιά βραδινά στη Μακρόνησο, δεν το ήξερα.

    Ναι, βρε Αλφρέδο. Αλλά εγώ η άσχετη έκανα το λάθος πίνοντας καφέ μπροστά στην παλιά βουλή, θυμάμαι. Και στα χωριά της Κέρκυρας μας είπε ο Μπουκάν την άλλη φορά οτι είχαν χωροφυλάκους.

  39. Νέος Τιπούκειτος said

    #37, 38: Ο Μυριβήλης είναι ενδιαφέρουσα περίπτωση πάντως: πώς από την ειρωνεία της πατριδοκαπηλίας που βλέπει κανείς στο Η ζωή εν τάφω κατέληξε στα κομμουνιστοφαγικά χρονογραφήματα του πράσινου, του κόκκινου και των άλλων χρωματιστών βιβλίων. Πάντως τα λογοτεχνικά σουαρέ του στη Μακρόνησο ούτε κι εγώ τα ήξερα. Για να λέμε και του στραβού το δίκιο πάντως, άμα είναι να σου κάνουν ΕΗΔ, καλύτερα να σου την κάνει ο Μυριβήλης (έστω και της φαι(δρ)άς περιόδου) παρά ο πασαένας λοχαγός…

  40. gerasimos said

    Συγνώμη, 43 χρόνια (και όχι 42) δεν κλείνουν σήμερα από τότε;

  41. gerasimos said

    Α οκ μόλις είδα τη διευκρίνιση.

  42. Alfred E. Newman said

    Μπορώ άραγε ατιμωρητί να κατεβάσω λίγο το επίπεδο αναφέροντας το αγαπημένο μου «περιστατικό» ΕΗΔ;

    Ο αρμόδιος για την ΕΗΔ ζητάει από τους φαντάρους να παραταχθούν σε τρεις ζυγούς.
    Ο πρώτος, δηλώνει, είναι η εργατική τάξη, ο δεύτερος η αστική τάξη και ο τρίτος η κεφαλαιουχική τάξη.
    Λοιπον τους λέει, κλίνατε επί δεξιά.
    Έτσι η κεφαλαιουχική τάξη γαμεί την αστική τάξη και η αστική τάξη την εργατική. ΑΥΤΟ είναι Καπιταλισμός.
    Μετάβολη, συνεχίζει. Έτσι η εργατική τάξη γαμεί την αστική τάξη, και η αστική την κεφαλαιουχική τάξη. ΑΥΤΟ είναι Κομμουνισμός.
    Και τώρα τους ζυγούς λύσατε και γαμηθείτε όπως θέλετε. ΑΥΤΟ είναι Δημοκρατία.

  43. Μαρία said

    37, 39 Σ’ ένα εκτενές άρθρο για τη Μακρόνησο των Π.Βόγλη και Μπουρνάζου βλέπω οτι το πρόγραμμα της «αναμόρφωσης» συμπληρωνόταν απ’ τη λεγόμενη «Ηθική αγωγή» μία ώρα το πρωί και μία το απόγευμα. Και επίσης οτι κάθε τάγμα εξέδιδε τη δική του εφημερίδα. Βλέπω την πρώτη σελίδα μιας «Αναμορφώσεως».
    Και παρακάτω ρήσεις …μεγάλων ανδρών για τη «Μεγάλη του Γένους Σχολή» απ’ την προπαγανδιστική έκδοση «Η αλήθεια για τη Μακρόνησο» του Ζουάννου-Σαρρή, Αθήνα 1950, όπου:
    «εδώ ευρίσκεται εν πραγματική λειτουργία η Δημοκρατία του Περικλέους» Στρ. Μυριβήλης.

  44. Immortalité said

    @42 Αιδώς Αργείοι!!! 🙂 (πολύ καλό Αλφρεντ)

  45. ΘηταΚαππα said

    Το τρένο έφτασε ξημερώματα στο σταθμό Λαρίσης. Ήμασταν φοιτητές στη Θεσσαλονίκη και άρχιζαν οι διακοπές του Πάσχα. Στο περίπτερο του σταθμού κρέμονταν οι κανονικές εκδόσεις των πρωινών εφημερίδων. Μέχρι να φθάσω σπίτι μου τις είχαν μαζέψει. Ήμουν ψόφιος και κοιμήθηκα. Ξύπνησα με το ραδιόφωνο να μεταδίδει δημοτικά τραγούδια και γλοιώδη ψηφίσματα. Από την επάυριο άρχιζες να βλέπεις στα επίκαιρα (η τηλεόραση στα σπάργανα) γνωστούς κυρίους, από πολλούς πολιτικούς χώρους, να διαγκωνίζονται για μια καλή θέση μπροστά στο φακό με χαμόγελα μέχρι τα αυτιά να χειροκροτούν μέχρι εξαρθρώσεως τους φωστήρες της χούντας. Επτά χρόνια μετά, αμέσως μετά τη μεταπολίτευση, άνθισε η βιομηχανία παραγωγής συγχωροχαρτιών και οι εν λόγω κύριοι αποδόθηκαν πάλλευκοι στη κοινωνία και πολλοί μάλιστα εφοδιάστηκαν με αντιστασιακές περγαμηνές. Μια καλή εφημερίδα πρωτοστατούσε… Πραγματικοί αγωνιστές σιώπησαν από σεμνότητα ή από αηδία. Γραμμή! Ξαναδόθηκε η εντολή στον τιμονιέρη.

  46. sarant said

    ΘΚ, πολύ ωραίο! Ευχαριστώ!

  47. Γρηγόρης said

    Τρώγαμε στο μαγαζί του πατέρα μου, ψητοπωλείο ήταν. Φασολάδα είχαμε εκείνη τη μέρα. Ο πατέρας μου είπε «έγινε δικτατορία». «Τι είναι αυτό;» ρώτησα. «Έριξαν οι φασίστες την κυβέρνηση. Αλλά μην το λες». Μέσα στο νεαρό της ηλικίας μου και παρά την απαγόρευση έτρεχα στο πάρκο της πόλης μέχρι τις οχτώ. Η κυκλοφορία απαγορευόταν από τις 7, νομίζω, το απόγευμα. Θυμάμαι όλη τη μέρα τα τζιπ της αστυνομίας να κουβαλάνε γνωστούς μας, μια που ο πατέρας μου ήταν κομμουνιστής. Τον πήραν κι αυτόν το βράδυ, κατά τις εννιά. Τον έβγαλε από τη λίστα αργότερα κάποιος συγγενής του που ήταν στα ΤΕΑ. Τη γλύτωσε αρκετά φτηνά. Θυμάμαι έναν τύπο, τον Λάμπρο Ζ. που άραζε στο μαγαζί μας, φορτηγατζής ήταν νομίζω, ο οποίος συνόδευε την αστυνομία και τους υποδείκνυε ποιος ήταν αριστερός. Καταδότης ο Λάμπρος μας! Δυστυχώς εμφανίστηκαν αρκετοί τέτοιοι εκείνη τη μέρα. Μάλιστα το βράδυ, όταν πήραν τον πατέρα, μας σφράγισαν το ραδιόφωνο. Θυμάμαι έναν συμμαθητή μου που παραπονιόταν ότι οι παλιοκομμουνιστές με όσα έκαναν τού χάλασαν το πάρτι που σκόπευε να δώσει το ίδιο βράδυ. Είναι σήμερα κυβερνητικό στέλεχος. Όμορφος κόσμος…

  48. » Ο μπαρμπα Κώστας Π. πρωί πρωί σηκώθηκε και άκουσε τα εμβατήρια στο ραδιόφωνο κι άρχισε να ετοιμάζεται…Ήταν 21η Απριλίου 1967. Κατ’ αρχήν πήγε στο ραφείο του και καρφίτσωσε χαρτάκια με τα ονόματα όσων είχαν αφήσει σακάκια και παντελόνια για επιδιόρθωση. Για να τα βρουν εύκολα όταν θα πήγαιναν να τα παραλάβουν. Και αφού τελείωσε αυτή τη δουλειά, γύρισε στο σπιτάκι του όπου τον περίμενε ένας καλοκάγαθος χωροφύλακας από την Κρήτη με ένα ταξί. ‘Ώρα να πηγαίνουμε ε;’ του είπε ο μπάρμπα Κώστας και ο Γιώργης ο χωροφύλακας κούνησε συγκαταβατικά το κεφάλι στενοχωρημένος. Έτσι άρχισε μια ακόμα περιπέτεια για τον μπαρμπα Κώστα. Τμήμα Μεταγωγών, Γιούρα, Λακί Λέρου. Επέστρεψε μετά από 4 χρόνια.»
    από σημερινό άρθρο του Δημ. Φρεζούλη στην «Αλήθεια» της Χίου

  49. #39 ἐμένα δὲν μοῦ κάνανε ΕΗΔ καὶ βγῆκα ἐθνίκι, εἴδατε ποὺ τελικὰ σᾶς ὠφέλησε;

  50. 3 η ώρα ξημερώματα της εικοστής πρώτης κτύπησε το κουδούνι του σπιτιού μας και ήρθε μία από τις εργαζόμενες στο γραφείο του Αβέρωφ μαζί με τον άντρα της, την κόρη της, τον γιό της και το σκυλάκι της να την φιλοξενήσουμε γιατί φοβόταν να μείνει σπίτι της, ήξερε ότι έχει γίνει κίνημα αλλά δεν ήξερε από ποιούς. Ημουν έφηβος και άσχετος με τα πολιτικά, είχα όμως κυαλάρει την κόρη της στα πάρτυ και το θεώρησα καλή ευκαιρία να την ξεμοναχιάσω αλλά δυστυχώς την μεθεπόμενη μέρα έμαθε ότι δεν ήρθαν οι αριστεροί στην εξουσία και την πήρε μαζί της στο σπίτι της πριν προλάβω να επωφεληθώ της κατάστασης.
    Συμπέρασμα : επικράτησε λάθος χούντα !

  51. #47
    Οντως τις πρώτες μέρες απαγορευότανε η κυκλοφορία μετά τις εξη αν θυμάμαι καλά. Θυμάμαι όμως τα στρατιωτικά οχήματα που κατηφόρισαν από την Βελβενδούς και έστησαν πολυβόλα στην πλατεία Κυψέλης, ήμουνα εκεί και τάβλεπα. Ερριξαν κάτι ριπές στον αέρα και τα πηγαδάκια διαλύθηκαν στην στιγμή. Μετά δυό-τρεις μέρες το μέτρο ατόνησε.

  52. tamistas said

    Από την 21η Απριλίου 1967 δεν θυμάμαι τίποτα. Ήμουν τριών ετών. Κατά το πορτοκαλόγλειο χούντα δε θυμάμαι μα ούτε ελευθερία, η δική μου ακούσια αντίσταση στα χρόνια που ακολούθησαν ήταν τα 45άρια δισκάκια του Θεοδωράκη που είχε ο πατέρας μου και τα άκουγα σ’ ένα πικάπ εκστρατείας. Θυμάμαι το δάσκαλο που έμενε από κάτω και τηλεφώνησε στη μάνα μου να χαμηλώσω την ένταση γιατί ήταν, είπε, παράνομα. Στο τελευταίο δημοψήφισμα είχα ταχθεί αναφανδόν υπέρ του ΝΑΙ, πανηγύριζα τη μετάδοση των αποτελεσμάτων από την τηλεόραση και όταν ρώτησα (με βεβαιότητα για τη θετική απάντηση) τον πατέρα μου «κι εσύ ΝΑΙ δεν ψήφισες;», μου απάντησε «ψήφισα ΟΧΙ, αλλά αν σε ρωτήσουν θα πεις ότι ψήφισα ΝΑΙ». Θυμάμαι, βέβαια, και το Πολυτεχνείο, αλλά πάει μακριά η βαλίτσα. Πάντως, με κάτι τέτοια, όπως το πικάπ και το δημοψήφισμα, άρχισα να συνειδητοποιώ ότι οι νόμοι και οι πολλοί δεν έχουν πάντα δίκιο και να προετοιμάζομαι για τη «βίαιη» υπερπολιτικοποίησή μου στη μεταπολίτευση.
    Στην αρχή της μεταπολίτευσης, έπαθα σοκ όταν εξαφανίστηκαν από τα ΝΕΑ που έφερνε στο σπίτι ο πατέρας μου τα αγαπημένα μου αναγνώσματα με ρεπορτάζ ειδεχθών εγκλημάτων. Ευτυχώς, βρήκα γρήγορα αντικαταστάτη τους στις περιγραφές των βασανιστηρίων των αντιστασιακών, που δημοσιεύονταν σε συνέχειες.

  53. Οταν η χούντα έκανε «εξωτερική πολιτική» με τις αφρικανικές χώρες:

    Μια εξωφρενική φωτογραφία από το ταξίδι του Παττακού στις αφρικανικές χώρες

    Φεβρουάριος του 1972. Η χούντα έχει καταφέρει να αποπεμφθεί η Ελλάδα από το Συμβούλιο της Ευρώπης, οπότε δεν έχει με ποιον να κάνει “εξωτερική πολιτική”. Και τότε αποφασίζεται «εκ νέου» (διότι είχε προηγηθεί και επίσκεψη στη Λιβύη) ένα 12ήμερο ταξίδι του Στυλιανού Παττακού στις αφρικανικές χώρες. Νιγηρία, Καμερούν, Γκάμπια, Ακτή Ελεφαντοστού, Σενεγάλη, Κογκό, Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, επαφές με τον δικτάτορα Μποκάσα και σύσφιγξη των σχέσεων με την φυλή Γιορούμπα.

  54. Akyla said

    Εικόνα 1η:
    Μαθητής Β’ Δημοτικού. Το σπίτι μας, στη μικρή επαρχιακή πόλη, ήταν σ’ ένα στενό χωματόδρομο, ακριβώς δίπλα στο Σταθμό της Χωροφυλακής. Εκεί παίζαμε, τα παιδιά της γειτονιάς. Το ιδιαίτερο σκηνικό έδινε μια παράξενη γοητεία στα παιχνίδια μας (ειδικά στους «κλέφτες κι αστυνόμους»). Οι χωροφύλακες μας ήξεραν όλους με τα μικρά μας ονόματα και ήταν πολύ φιλικοί μαζί μας. Μας έκανε λοιπόν μεγάλη εντύπωση που, εκείνο το πρωινό της 21ης Απριλίου, όλο χαρά εμείς που δεν είχαμε σχολείο κι ετοιμαζόμασταν να το ρίξουμε στο παιχνίδι, τους είδαμε νευρικούς κι απόμακρους. Επικρατούσε μια πρωτοφανής κινητικότητα και σε λίγο μας έδιωξαν με την υπόδειξη να μείνουμε στα σπίτια μας. Την ίδια μέρα, τους είδαμε για πρώτη φορά παραταγμένους μπροστά στο Σταθμό, με πλήρη οπλισμό, σαν στρατιωτικό άγημα.
    Εκόνα 2η
    Στις ήδη τεταμένες σχέσεις ανάμεσα στα δύο «σόγια» (πατρόθεν και μητρόθεν) επέρχεται οριστική ρήξη. Ο εκ μητρός παπούς, ακραιφνής δεξιός, υποδέχεται τη «νέα κατάσταση» με συγκρατημένη ικανοποίηση. Αργότερα, όταν το καθεστώς αποφασίζει τη διαγραφή των αγροτικών χρεών, θα γίνει πλέον ανοιχτά οπαδός της χούντας. [Σημείωση: Ο συχωρεμένος ήταν αδαμάντινος χαρακτήρας. Αυτόν φέρνω στο νου όταν βιάζομαι καμιά φορά ν’ απορρίψω ανθρώπους με μόνο κριτήριο τις πολιτικές τους απόψεις.] Ο πατέρας σκυθρωπός. Οικογένεια κομμουνιστών με εξορίες, μακρονήσια, θύματα στον Εμφύλιο… όλα τα βάσανα των αριστερών μετά τον πόλεμο. Από τη μέρα εκείνη, η πιο χαρακτηριστική εικόνα του που θυμάμαι είναι, σκυμμένος δίπλα στο παλιό Grundig του καθιστικού, ν’ ακούει Ντόιτσε Βέλε.
    Εκόνα τρίτη:
    Ένα περίπου χρόνο αργότερα, ο πατέρας απολύεται από τη δουλειά του λόγω «εθνικών φρονημάτων». Ήταν το εναρκτήριο λάκτισμα στη διαδικασία της δικής μου «πολιτικοποίησης». Κρατάω στα χαρτιά μου σαν κειμήλιο το σκεπτικό της απόφασης βάσει της οποίας χαρακτηρήστικε -αυτός, ένας άγιος άνθρωπος- ως επικίνδυνος για τη δημόσια τάξη (την απόφαση αυτή κατάφερε και τη βρήκε ο πατέρας μου όταν, επί Ανδρέα Παπανδρέου, δόθηκε πρόσβαση στους περίφημους «φακέλους»): ένα μημείο ηλιθιότητας και ρουφιανιάς…

  55. Nicolas said

    @49 Ωπ, σε τσάκωσα, μπαγάσα! μη μου κάνεις κόνξες την επόμενη φορά: από μόνος σου το λες, για!
    Και στο πρώτο τρίγωνο Πανοράματος, θα πω: «ένα που δεν θα φάει ο Κορνές».

    Θυμάμαι κάτι εμβατήρια και κάτι στεναχωρημένες φάτσες. Και μετά τα χαμόγελα ευχαρίστησης για εφτά χρόνια των «εθνικοφρόνων».
    Πολύ μαύρη μέρα αυτή, πάντα μου φέρνει λύπη (και οι συμπτώσεις της ιστορίας έκαναν να γίνει και μαύρη μέρα της γαλλικής δημοκρατίας).

  56. ΣοφίαΟικ said

    47, 54: να που δεν πρέπει να είμαστε τόσο αυστηροί με τους ανθρώπους με βάση τα πολιτικά τους φρονήματα.

  57. Nicolas said

    Οι εικόνες έγχρωμες, αλλά η μαυρίλα, μαυρίλα.

  58. Servitoros said

    47, 54: να που δεν πρέπει να είμαστε τόσο αυστηροί με τους ανθρώπους με βάση τα πολιτικά τους φρονήματα.
    ====
    Τα παραπάνω κατ΄εμέ αποδεικνύουν το αντίθετο. Βέβαα σ’ αντίθεση με καθεστώτα όπως της Ανατολικής Γερμάνιας όπου οι φάκελοι ανοίξαν και οι πλειοψηφία των συνεργατών ξεσκεπάστηκαν εδώ η μη αποχουντοποίηση οδήγησε σε υψηλόβαθμους δημόσιους υπαλλήλους που λιβάνιζαν την Χούντα (Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος και Μητροπολίτης Άνθιμος), υπουργό Δημόσιας Τάξης, πρώην εισαγγελέα της Χούντας (Μαρκογιαννάκης) και υπουργό του ΠΑΣΟΚ πρώην χειροκροτητή της Χούντας (Ρέππας). Η δε μη αποχουντοποιήση της Ε.Α. οδήγησε σε πολλά έκτροπα κατά την διάρκεια της μεταπολίτευσης μέχρι και σήμερα. Τεράστια ευθύνη βέβαια γι’ αυτό το χάλι είχε ο Ανδρέας Παπανδρέου που για να αποκτήσει την απόλυτη εξουσία την δεκαετία του 80 έκανε πολλούς συμβιβασμούς και απέκρυψε την πραγματικότητα.

  59. Servitoros said

    Α, και μερικές εξαιρετικές φωτογραφίες από την εθνοσωτήριο περίοδο της χώρας από ένα εξαιρετικό site:
    http://www.greecetravel.com/photos/sixties/greek-islands2/PhotoAlbum1/Samos021_jpg_view.htm
    http://www.greecetravel.com/photos/sixties/signs/PhotoAlbum1/Samos008_jpg_view.htm
    http://www.greecetravel.com/photos/sixties/signs/PhotoAlbum1/signs028_jpg_view.htm
    http://www.greecetravel.com/photos/sixties/signs/PhotoAlbum1/hydra006_jpg_view.htm

  60. Servitoros said

    @53 Σχετικά με τις αφρικανικές περιπέτεις του Στελλάρα Παττακού:
    http://www.youtube.com/watch?v=Mx_gXNlmtTA&feature=related (από 08:55)
    http://www.youtube.com/watch?v=0PYh_pKI9bI&feature=related (από 00:00-00:44)

  61. Μαρίνα said

    21 Απριλίου 2011.Στην Αγία Παρασκευή Αττικής,στη γειτονιά της μητέρας μου,κάποιος μάλλον διασκέδαζε βάζοντας δυνατά,ώστε να τ’ακούσουμε όλοι οι περίοικοι,εκείνο το φοβερό τραγούδι που τελείωνε με το πανηγυρικό:πατρίς,θρησκεία,οικογένεια.Μέχρι στιγμής ευτυχώς μόνο μια φορά,αρκετή όμως για να με κάνει ν’ανατριχιάσω.Είχα να τ’ ακούσω απο παιδί.

  62. NM said

    Πήγαινα τότε Δ’ Δημοτικού και μέναμε σ’ένα στενάκι κοντά στο Αρχαιολογικό Μουσείο. Στο χωλ υπήρχε το τεράστιο ραδιόφωνο με λυχνίες. Κατοχικό, αυτοσχέδιο, ασφράγιστο στην κατοχή και μη δηλωμένο για να γλυτώνουμε την τακτική επίσκεψη του «ραδιοφωνά» που πέρναγε κάθε τόσο για να εισπράττει τα τέλη υπέρ του ΕΙΡ και το τραπεζάκι με το παλιό μαύρο τηλέφωνο. Με το δαντελένιο σεμέν που έκρυβε και το κομμάτι που έλειπε, φαγωμένο από γκρανάτα που είχε σκάσει μέσα στο δωμάτιο το ‘44.
    Ξαπλωμένος στη ντιβανοκασέλα που χρησιμοποιώ ακόμα και σήμερα για κρεββάτι μου έβλεπα αυτά τα δύο απ’ το δωμάτιό μου. Το τηλέφωνο και το ραδιόφωνο.
    Αξημέρωτα πετάχτηκα από τις έντονες ομιλίες των γονιών μου νομίζοντας ότι ήρθε η ώρα για το σχολείο. Ο πατέρας μου είχε φύγει για τη δουλειά λίγο νωρίτερα αλλά στη λεωφόρο Αλεξάνδρας τον γύρισαν πίσω.
    «Μείνε στο κρεββάτι σου, δεν έχει σχολείο σήμερα».
    Αναρωτιέμαι συχνά το γιατί θυμάμαι τόσες πολλές λεπτομέρειες από ‘κείνη τη μέρα.
    Πρώτα σήκωσαν το ακουστικό του τηλεφώνου. «Κομμένο» είπαν και το ξανάβαλαν στη θέση του. Κατόπιν άναψαν το ραδιόφωνο. Στρατιωτικά εμβατήρια και στους τρεις σταθμούς και ενδιάμεσα μια παράξενη φωνή που διάβαζε ένα ανακοινωθέν που άρχιζε με απαρίθμηση ενός μακροσκελούς καταλόγου άρθρων του Συντάγματος που αναστέλονταν, συνέχιζε με απαγορεύσεις κυκλοφορίας στους δρόμους και συγκεντρώσεων άνω των πέντε ατόμων και τελείωνε με απειλές περί «πυροβολισμού άνευ προειδοποιήσεως».
    Θυμάμαι ότι αισθανόμουν κάπως περίεργα. Ολα αυτά που άκουγα μου φαίνονταν από τη μια αστεία αλλά από την άλλη καταλάβαινα ότι συμβαίνει κάτι πολύ σοβαρό.
    «Αφού έτσι κι αλλιώς απαγορεύεται η κυκλοφορία, τι χρειάζεται να λένε ότι απαγορεύονται και οι συγκεντρωσεις;» ρώτησα μισοαστεία μισοσοβαρά αλλά κανένας δεν γέλασε. Nτράπηκα και δεν ξαναμίλησα.
    Αργότερα, παρά τη ρητή απαγόρευση της μητέρας μου, έβγαλα δειλά το κεφάλι απ’ το παράθυρο και κοίταξα την Πατησίων που περνούσαν φάλαγγες από τανκς.
    Κατά το απογευματάκι βγήκε λίγος ήλιος. Ακούσαμε άγριες φωνές στο δρόμο και που και που μερικούς πυροβολισμούς. Στριμώχτηκα κι εγώ πίσω απ’ τις γρίλιες και είδα να περνάει από τον έρημο κατά τα άλλα δρόμο ένα μπουλούκι ένστολων αλητών που τους συνόδευαν και μερικοί με πολιτικά. Ολοι τους κράδαιναν όπλα, τραγουδούσαν, φώναζαν και κάθε τόσο κάποιος πυροβολούσε. Πέρασαν και χάθηκαν προς τα κάτω. «Αυτοί ήταν της σχολής ευελπίδων» είπε ο πατέρας μου κάπως επιτιμητικά.

  63. 54 Akyla

    ηταν σαν να τογραψα εγω . Ακριβώς τα ιδια

  64. sarant said

    Μια και βρίσκω λίγο χρόνο, να ευχαριστήσω όσους πρόσθεσαν εντυπώσεις σ’ αυτό το νήμα, συγκινήθηκα που τις διάβασα!

  65. atheofobos said

    Επειδή το λινκ που είχα αφήσει το 2009 οδηγεί στο προηγούμενο μπλογκ μου που το έχω διαγράψει, έχοντας το όμως μεταφέρει όλο στο σημερινό, ξαναβάζω σήμερα το σωστό λινκ για το πόστ μου :
    ΑΠΡΙΛΙΟΣ 1967 -ΜΙΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ
    http://atheofobos2.blogspot.gr/2009/04/1967.html

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: