Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Tα πεζοτράγουδα του μυστηριώδους Montfonon

Posted by sarant στο 11 Ιανουαρίου, 2015


Το σημερινό άρθρο είναι αφιερωμένο στη μνήμη του αγαπημένου μου ποιητή Ναπολέοντα Λαπαθιώτη, που τις προάλλες, την Πέμπτη που μας πέρασε, είχαμε την επέτειο της αυτοκτονίας του, το 1944. Άλλωστε, παράδοση του ιστολογίου είναι να δημοσιεύει ένα λαπαθιωτικό άρθρο στην επέτειο του θανάτου του ποιητή κι άλλο ένα στην επέτειο της γέννησής του.

lap-pazziΣτο αφιερωματικό τεύχος της Νέας Εστίας το 1964, με την ευκαιρία των 20 χρόνων από τον θάνατο του Λαπαθιώτη, ο Κλέων Παράσχος δημοσιεύει το άρθρο «Μνήμη Λαπαθιώτη», όπου, ανάμεσα σε άλλα, αναφέρει: «Υπήρχε στον Λαπαθιώτη ένας διλετάντης, ένας ερασιτέχνης κι ένας όχι ακριβώς ίσως farceur, αλλ’ ένας χαριτωμένος χωρατατζής. Κάποτε, στην εφημερίδα Έθνος δημοσίευε μεταφράσεις ξένων διηγημάτων. Ο συγγραφέας ενός από τα διηγήματα αυτά ήταν ο… πασίγνωστος Baron Letruc de Monfaunom, δηλαδή ο «Βαρόνος Τοκόλπο του Ψευδονόματός μου». Το διήγημα ήταν του Λαπαθιώτη και είχε επινοήσει ένα συγγραφέα, βαρόνο κιόλας, για να το περάσει για ξένο. Το ίδιο είχε κάνει, μια-δυο φορές, για θεατρικά του έργα, και ο Ξενόπουλος«.

Δεν είναι και τόσο σπάνιο αυτό το είδος φιλολογικής φάρσας, να επινοεί κάποιος έναν ανύπαρκτο ξένο δημιουργό και να του χαρίζει την πατρότητα των δικών του έργων, κι ο ίδιος να εμφανίζεται απλός μεταφραστής τους. Στην Ελλάδα, πρώτος το έκανε ο Θεόδωρος Λασκαρίδης, που το 1920 «μετέφρασε» τα αντιπολεμικά διηγήματα του «διάσημου Βούλγαρου Π. Σλαβέικοφ», και λίγο αργότερα αποκάλυψε πως ήταν δικά του. Μεταπολεμικά, ο Τάσος Παππάς έκανε το ίδιο τέχνασμα, πολύ πιο διάσημο, με τα Τραγούδια του Παθανάρες -του ανύπαρκτου Παθανάρες. (Περισσότερα και για τους δύο, σε παλιό μας άρθρο -και ειδικά για τον Λασκαρίδη δείτε και το Φονικό μοιραίο βόλι, βιβλίο σε δική μου επιμέλεια). Αλλά ως τώρα, ενώ πού και πού γίνεται λόγος για το περιστατικό με τον ψεύτικο βαρόνο του Λαπαθιώτη, κανείς δεν έχει δώσει περισσότερα στοιχεία για το θέμα.

Ο Κλέων Παράσχος, γράφοντας σαράντα χρόνια αργότερα από το γεγονός, θυμάται λάθος τις λεπτομέρειες. Ο ανύπαρκτος συγγραφέας που έπλασε ο Λαπαθιώτης δεν είχε βέβαια το εξωφρενικό όνομα Baron Letruc de Monfaunom, που το λογοπαίγνιό του κάνει μπαμ από τρία μίλια μακριά (ιδίως στη γαλλόφωνη αθηναϊκή διανόηση του μεσοπόλεμου), αλλά το πεζότερο και σεμνότερο Montfonon, χωρίς τίτλο ευγενείας. Ούτε έγραψε διήγημα ο Λαπαθιώτης, αλλά πεζοτράγουδο, ή μάλλον σειρά ολόκληρη από πεζοτράγουδα, που μάλιστα τους έδωσε και τίτλο, «Απλοί σκοποί», και τους δημοσίευσε στο Έθνος το 1923-24.

Εδώ και μερικά χρόνια, αποδελτιώνοντας την εφημερίδα Έθνος για το έργο του Λαπαθιώτη, βρήκα τις συγκεκριμένες δημοσιεύσεις, και εντόπισα την πλαστότητα του Montfonon. Ανεξάρτητα από μένα, την ίδια ανακάλυψη την έκανε και ο φίλος Τραϊανός Μάνος, από τους δεινούς νεότερους ερευνητές, και έχει δώσει σχετικό άρθρο σε φιλολογικό περιοδικό, που δεν έχει ακόμα δημοσιευτεί.

Ο Λαπαθιώτης συνεργάστηκε με το Έθνος για 9-10 μήνες τα χρόνια 1923-24. Κατά σύμπτωση –αν και από μια άποψη σύμπτωση δεν είναι– η συνεργασία του ξεκινάει με αφορμή τον Πιέρ Λοτί και ουσιαστικά τελειώνει με τον Κ.Π.Καβάφη.

Συγκεκριμένα, μετά τον θάνατο του Πιέρ Λοτί, που τότε ήταν πασίγνωστος συγγραφέας και που είχε αρθρογραφήσει ενεργά υπέρ της Τουρκίας στη νωπή ακόμα μικρασιατική εκστρατεία και καταστροφή, ο Λαπαθιώτης έστειλε στο Έθνος επιστολή με την οποία διαχωρίζει τον μέγιστο συγγραφέα από τον άνθρωπο που είχε προσωπικές συμπάθειες, και επικρίνει τις εφημερίδες («της βασιλοδουλείας») που δεν έκαναν αυτή τη διάκριση. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τον καβγά του με την Καθημερινή και ενδεχομένως την έναρξη της συνεργασίας του με το Έθνος, αφού την ίδια μέρα που δημοσιεύει σε αυτή την εφημερίδα μια «Οφειλόμενη απάντηση στην Καθημερινή» (24.6.1923), σε διπλανή στήλη υπάρχει η πρώτη φιλολογική του συνεργασία, που είναι ακριβώς τέσσερα πεζά ποιήματα που δημοσιεύονται κάτω από τον γενικό τίτλο «Απ’ τους «Απλούς σκοπούς» του Montfonon». Τέσσερις μέρες αργότερα δημοσιεύει πεζά ποιήματα του Ζυλ Ρενάρ, μετά πάλι Montfonon, μετά δυο «μίμους» του Schwob (τον ένα τον είχα παρουσιάσει παλιότερα).

Η συνεργασία θα συνεχιστεί πυκνή –έως και 10 συνεργασίες το μήνα– όλο το υπόλοιπο 1923, άλλοτε με μεταφράσεις ξένων πεζών ποιημάτων και άλλοτε με πεζά ποιήματα δήθεν του Montfonon. Στις αρχές του 1924 ο ρυθμός θα αραιώσει κάπως. Και όταν στις 8 Απριλίου 1924 ο Δ. Ταγκόπουλος δημοσιεύει το γνωστό του χρονογράφημα «Καβαφισμός» με τσουχτερή επίθεση κατά του Καβάφη και των καβαφιστών, ο Λαπαθιώτης θα απαντήσει εξίσου δηκτικά (ο καβγάς τους αξίζει χωριστό άρθρο) και από τότε δεν θα δημοσιεύσει άλλα πεζοτράγουδα στο Έθνος, μόνο δυο-τρία άσχετα άρθρα. Συνολικά ο Λαπαθιώτης δημοσίεψε πάνω από σαράντα πεζά ποιήματα που τα απέδωσε στον Montfonon.

Γιατί έπλασε ο Λαπαθιώτης τον ανύπαρκτο Γάλλο συγγραφέα; Για πλάκα, υποθέτω: ας πούμε, για να δει αν θα αντιλαμβάνονταν τη φάρσα οι γαλλοτραφείς αναγνώστες της φιλολογικής στήλης του Έθνους. Πάντως, δεν ήταν και τόσο επιμελής στο καμουφλάρισμά του -ή μάλλον αδιαφορούσε επιδεικτικά, αν σκεφτούμε ότι κάποια στιγμή δημοσίεψε, με το όνομα του Montfonon, κάποια πεζοτράγουδα που τα είχε πριν λίγους μήνες δημοσιεύσει, με το όνομά του, σε λογοτεχνικό περιοδικό -επαρχιακό πάντως. Βέβαια, οι αναγνώστες του δεν μπορούσαν να… γκουγκλίσουν τον Montfonon για να δουν ότι είναι ανύπαρκτος -και καθώς τα πεζά ποιήματα των (ανύπαρκτων) «Απλών σκοπών» εναλλάσσονταν με μεταφράσεις υπαρκτών και γνωστών ποιημάτων φαντάζομαι ότι οι αμύητοι δεν θα υποψιάστηκαν τίποτα.

Τελικά, τα περισσότερα από τα πεζά ποιήματα «του Montfonon» τα ξαναδημοσίευσε με το όνομά του ο Λαπαθιώτης, κάποτε με μικρές διαφορές, σε άλλα έντυπα, κυρίως στο «Μπουκέτο». Πολλά όμως δεν ξαναδημοσιεύτηκαν (ή λανθάνει η μεταγενέστερη δημοσίευση).

Εκτός λάθους, ο Montfonon «πέθανε» με τη λήξη της συνεργασίας του Λαπαθιώτη με το Έθνος (και μάλιστα, τα τελευταία πεζοτράγουδα που αποδίδονταν σ’ αυτόν δημοσιεύτηκαν δυο μήνες πριν από τη λήξη της συνεργασίας). Δεν έχω βρει άλλη μνεία του ονόματός του -ενώ η πομπώδης παραλλαγή Baron Letruc de Monfaunom, όπως τη θυμάται ο Κλ. Παράσχος, είτε οφείλεται σε παραδρομή του Παράσχου είτε ήταν ευτράπελος πλατειασμός της παρέας του Λαπαθιώτη.

Το πεζοτράγουδο ή πεζό ποίημα, υβριδική μορφή ανάμεσα στο πεζό και στο ποίημα, ήταν πολύ της μόδας από το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα ίσαμε τον μεσοπόλεμο, και οι περισσότεροι μεγάλοι ποιητές της εποχής θήτευσαν στο ενδιάμεσο αυτό είδος, με πιο χαρακτηριστική περίπτωση τον Μποντλέρ. Περισσότερα για τα πεζά ποιήματα γενικώς και τα πεζοτράγουδα του Λαπαθιώτη ειδικώς μπορείτε να δείτε στη μελέτη της Κατερίνας Σχοινά. Ο Τάκης Σπετσιώτης έχει συγκεντρώσει 63 πεζά ποιήματα του Λαπαθιώτη στο μνημειώδες βιβλίο του Χαίρε Ναπολέων. Ο Λαπαθιώτης έγραφε ή έστω δημοσίευε πεζά ποιήματα από τη νεότητά του ως την παραμονή του θανάτου του -έχω συγκεντρώσει πάνω από 120 κομμάτια.

lap-montfonon

Τα δύο πρώτα πεζά ποιήματα στην πρωτότυπη δημοσίευση

Αλλά δεν κάνει να μιλάμε τόση ώρα για ένα είδος χωρίς να πάρουμε μιαν ιδέα περί τίνος πρόκειται. Παρουσιάζω λοιπόν εδώ τα τέσσερα πρώτα πεζά ποιήματα του ανύπαρκτου Montfonon. Τα τρία από αυτά αναδημοσιεύτηκαν αργότερα στο Μπουκέτο και από εκεί στον Σπετσιώτη, το δεύτερο είναι αθησαύριστο ως σήμερα.

ΑΦΙΕΡΩΣΗ

Σου φέρνω απόψε ρόδα, πλήθος ρόδα. Πόσο κοπίασα, Θε μου, να σ’ τα φέρω! Τα χέρια μου είν’ έτσι μικρά, και υπάρχουν τόσα ρόδα…
Είναι όλα λυπημένα, σαν και μένα!
Σού τα ’κοψα την ώρα που βασίλευε, σ’ ένα μεγάλο κήπο μυ­στικό –τον κήπο που δε γνώρισες ποτέ σου…
Είν’ ένας κήπος έτσι μακρινός, που δε μπορεί ο καθένας να τον εύρει· για να τον βρει, πρέπει να τον ζητήσει· και μήτε μου τον έδει­ξε κανένας: εγ’ όμως βρήκα το στρατί, και πήγα.
Πήγα μονάχα να σου κόψω ρόδα.
Και τώρα να, σ’ τα φέρνω, είναι δικά σου…
Κανείς, κανείς στον κόσμο, σε κανένα, δεν έφερε ποτέ του τόσα ρόδα…
Να τα, κράτησέ τα, πέταξέ τα…
Μονάχα ο κόπος να σ’ τα φέρω, Θε μου, –ο κόπος να σ’ τα βρω, και να σ’ τα φέρω!
Ίσως απ’ αυτόν και να πεθάνω…
Αν όμως κι απόψε δεν πεθάνω, αύριο θα σου φέρω πιο πολλά.

Δημοσιεύτηκε στο Έθνος την 24.6.1923, στη «Φιλολογική στήλη», το πρώτο από τέσσερα πεζοτράγουδα με τον υπέρτιτλο «Απ’ τους ‘Απλούς σκοπούς’ του Montfonon», και με υπογραφή «Αποδόσεις ΝΑΠΟΛ. ΛΑΠΑΘΙΩΤΗ». Είναι η πρώτη φιλολογική συνεργασία του Λαπαθιώτη στο Έθνος. Κατά σύμπτωση, την ίδια μέρα, σε άλλο σημείο της ίδιας (πρώτης) σελίδας δημοσιεύτηκε επιστολή του Λαπαθιώτη σχετικά με την αντιδικία του με την εφημ. Καθημερινή.

Επόμενες δημοσιεύσεις: Μπουκέτο 8.6.1924 (με μικρές διαφορές) και Σπετσιώτης, 305

 

Η ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ

Η καταιγίδα κατεβαίνει απ’ το βουνό. Φορεί τα μαύρα και σταχτιά της πέπλα, και σε λιγάκι θ’ απλωθεί στον κάμπο.
Οι πρώτες αστραπές είναι κοντά μας.
Τώρα; πού θα πάμε, πού θα πάμε;
Οι πρώτες αστραπές είναι κοντά μας, και δεν υπάρχει μέρος να κρυφτούμε…
– Μήτε υπάρχει λόγος να κρυφτούμε! Θα τη δεχτούμε με το μέτωπο ψηλά.
Ας έρθει, κι ας κάμει όπως νομίσει. Μπορεί, στο τέλος, να μας λυπηθεί.
Κι αν όμως πάλι δεν μας λυπηθεί, κι έρθει και μας χτυπήσει κατακέφαλα, μπορεί και τότε πάλι, να χαθούμε, μέσα στην ομορφιά ενός κεραυνού!

 

ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΠΡΙΝ ΝΑ ΓΕΝΝΗΘΕΙΣ

Ήταν ένα τραγούδι ξεχασμένο· το ’λεγαν, νομίζω, οι ραψωδοί.
Είναι καιρός που δεν το λένε πια.
Εκείνο το τραγούδι τ’ αγαπούσα, τ’ αγαπούσα πριν να σ’ αγαπήσω. Τώρα τ’ αγαπώ πιο μυστικά.
Θα μου πεις –γιατί πιο μυστικά;
Δεν ξέρω πάλι· κι όμως το πιστεύω, πως οι ραψωδοί θα σ’ αγαπούσαν, χρόνια και χρόνια, πριν να γεννηθείς…
Κι έκαμαν, γι’ αγάπη σου μονάχα, το γλυκά θλιμμένο αυτό τραγούδι, για να το λένε στις αυλές των μεγιστάνων, μόνο και μό­νο για να τρέχουν τα δάκρυά τους…
Κι οι μεγιστάνες ήταν λυπημένοι, γιατί δε μπορούσαν να σε ιδούν!
Έτσι σ’ αγαπούσαν οι αιώνες και σε λαχταρούσαν οι γενεές –και σε πρωταγαπησα κι εγώ…
Ήταν ένα τραγούδι ξεχασμένο· το ’λεγαν, νομίζω, οι ραψωδοί…

Επόμενες δημοσιεύσεις: Μπουκέτο 8.6.1924 (με μικρές διαφορές) και Σπετσιώτης, 309

ΕΥΤΥΧΙΕΣ

Υπάρχουν μέσ’ στα βάθη της ζωής μας, ένα σωρό ευτυχίες κλειδωμένες, ένα σωρό ευτυχίες σιωπηλές.
Κι αυτές, κανείς ποτέ του δεν τις ξέρει. Πώς μπορεί κανέ­νας να τις ξέρει; Κι όμως βαστάει πάντα μια υποψία…
Τα κλειδιά τους λες και ανακατώθηκαν, στη φασαρία της πρώτης δημι­ουργίας –κι ο ένας πήρε του άλλου τά κλειδιά.
Κι εμείς τις λέ­με πάντα μακρινές, ενώ είναι μέσα, μέσα στην ψυχή μας…
Κι αυτό, γιατί μας λείπουν τα κλειδιά. Τα κλειδιά τους τώρα τα ’χουν άλλοι…
Και πρέπει πρώτα εκείνοι να φανούν –αν τύχει δηλαδή και να φανούν– να ’ρθούν ν’ ανοίξουν και να μας τις δείξουν.
‘Έρχονται μέσ’ απ’ τ’ άγνωστο μια μέρα, και μας τις φανερώ­νουν ξαφνικά, –αιώνιες, ανέλπιστες, παρθένες…
Όμως, ποτέ δε δίνουν τα κλειδιά τους.
Κι ένα καλό πρωί, ξανακλειδώνουν, και φεύγουν πάλι, φεύγουν διά παντός…

Επόμενες δημοσιεύσεις: Μπουκέτο 15.6.1924, Σπετσιώτης 321.

 

 

Advertisements

46 Σχόλια to “Tα πεζοτράγουδα του μυστηριώδους Montfonon”

  1. Aγάπη said

    Καλημέρα
    «Υπάρχουν μέσ’ στα βάθη της ζωής μας, ένα σωρό ευτυχίες κλειδωμένες, ένα σωρό ευτυχίες σιωπηλές.»
    Και δέν τις εξερευνούμε 🙂
    Πολύ όμορφο άρθρο

  2. Γς said

    Καλημέρα
    Αγάπη

  3. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ για τα πρώτα σχόλια!

  4. ΤΑΚΗΣ ΣΠΕΤΣΙΩΤΗΣ said

    »…Κι αν όμως πάλι δεν μας λυπηθεί, κι έρθει και μας χτυπήσει κατακέφαλα, μπορεί και τότε πάλι, να χαθούμε,μέσα στην ομορφιά ενός κεραυνού!» – δεν καταλάβαινε Χριστό ο δικός μας, αποφασισμένος για όλα! Καλημέρα Νίκο!

  5. leonicos said

    Καλημέρα

    Καλημέρα μ’ ένα λάθος

    μπορείτε να δείτε στη μελέτη της Κατερίνας Σχοινά

    Σχινά

    Καλαμπούρι δεν έχει;

    Σε προηγούμενό σου άρθρο, που μιλήσαμε για την κα. Σχινά, απόρησα που την έγραφες ‘Σχινά’ και διαπίστωσα από τη μετάφραση του Πόε, ότι το όνομά της γράφεται με γιώτα.

    Σήμερα, έρχομαι εγώ να ‘διορθώσω’ υποτίθεται, το (καθόλα φυσιολογικό) λάθος σου. Εννοείται ότι το επιβεβαίωσα πριν γράψω.

    Φαίνεται ότι κάποιος πρόγονός της ασχολούνταν με τα σχίνα και όχι με τα σχοινιά. Πού να το φανταστούμε όμως εμείς που δεν τον γνωρίσαμε;

  6. leonicos said

    Όλοι οι πριν απόπ μένα σήμερα έγραψαν υπέροχα πράγματα, εκτός του Γς.

    Πάλι αυτός!!!!!

  7. leonicos said

    Αφού έγραφε Montfonon πρέπει ο άλλος να είναι πολύ τσακάλι για να το υποπτευθεί. Κατ’ αρχήν το t (mont) παραπέμπει σε κάτι ορεινό, πολύ συχνό σε κύρια γαλλικά ονόματα και τοπωνύμια. Μετά πώς να βρει κάποιος το faux κάτω από το fo, και στο τέλος non αντί nom.

    Δεν ξέρω τι συνηθίζεται σε τέτοιες περιπτώσεις, γενικά απεχθάνομαι τις μεταμφιέσεις αυτού του είδους, ούτ’ εδώ δεν έχω ψευδώνυμο. Στο slang.gr έχω ένα, επειδή τότε ήμουν ενθουσιασμένος με τον Ρουσταβέλι που μετέφραζα

    ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΠΟΤΕ ΝΑ ΤΟΝ ΤΕΛΕΙΩΣΩ Ο ΗΛΊΘΙΟΣ

    Υ.Γ. Προειδοποιώ τους ενταύθα κακεντρεχείς (π.χ. Γς) ότι το ΗΛΙΘΙΟΣ της πιο πάνω αράδας αναφέρεται σ’ εμένα. Μη μου επιτεθούν!

  8. Γς said

    6 @ Λεώ

    Τι να γράψω;

    Letriuc και εγώ διάβασα Lautrec.

    Υπάρχει βέβαια και το Le P’tit Truc στην Toulouse

    Κι ο Toulouse Lautrec στη Σπύρου Πάτση

  9. leonicos said

    Ομολογώ ότι μ’ έχεις κάνει να συμπαθήσω κάπως τον Λαπαθιώτη. Βέβαια δεν κινδυνεύει να γίνει ‘αγαπημένος μου’ αλλά με την πιο εκτεταμένη προσέγγιση, λόγω των βιβλίων που επιμελήθηκες και της εμμον’ής σου εδώ, μοιραία επηρεάστηκα, αλλά και τον πρόσεξα περισσότερο.

    Κοίτα λοιπόν τι μου αρέσει αι τι δεν μου αρέσει.

    Κατ’ αρχήν, παραδέχομαι ότι μπορεί να φταίω κι εγώ. άλλωστε έχω δεχτεί κι εδώ κριτική για τις γλωσσικές επιλογές μου, που ασφαλώς επεκτείνονται και στο ύφος μου.

    Πίστευα πάντα ότι ο λογοτέχνης γράφει ‘όσο καλύτερα μπορεί’ και όχι ‘όπως τύχει’. Τόσο η Αφιέρωση (Τα ρόδα), όσο και η Καταιγίδα, έχουν μια γοητευτική έως και συνταρακτική σύλληψη. Αλλά δεν είναι προσεγμένα σε κάθε γραμμή τους. Το ίδιο ισχύει και για το ‘Τραγούδι από πριν γεννηθείς’

    Για παράδειγμα:
    Η ‘είσοδος’ Σου φέρνω απόψε ρόδα, πλήθος ρόδα. είναι όμορφη. Κατόπιν μιλάει για το πόσο κόπιασε, εφόσον μαθαίνουμε μετά ότι πήγε σ’ ένα μακρινό μυστικό κήπο και τα βρήκε. Επιπλέον, ο στίχος / ιδεα: Τα χέρια μου είν’ έτσι μικρά, και υπάρχουν τόσα ρόδα… δείχνει την επιθυμία του να του/της πάει περισσότερα, αν είχε πιο μεγάλα χέρια (και ασφαλώς θα κάνει την επ[ομένη, αν επιζήσει)
    Είναι όλα λυπημένα, σαν και μένα! Αυτό είναι όμορφο και δεν χρειάζεται ερμηνεία. άλλωστε ο Λαπαθιώτης ποτέ δεν ήταν ‘χαρούμενος’ ακόμα κι αν έκανε καμιά πλακίτσα και γελούσε. Μπορεί να γελούσε, αλλά μέσα του….
    Σ
    ού τα ’κοψα την ώρα που βασίλευε, σ’ ένα μεγάλο κήπο μυ­στικό –τον κήπο που δε γνώρισες ποτέ σου…
    Είν’ ένας κήπος έτσι μακρινός, που δε μπορεί ο καθένας να τον εύρει· για να τον βρει, πρέπει να τον ζητήσει· και μήτε μου τον έδει­ξε κανένας: εγ’ όμως βρήκα το στρατί, και πήγα.Πήγα μονάχα να σου κόψω ρόδα.

    Δεν ξέρω γιατί, ενώ οι ιδέες είναι τόσο όμορφες, ξεχειλίζουν από τρυφερότητα, ο τρόπος που τις εκθέτει (αραδιάζει) δεν μουθ αρέσει.

    Και τώρα να, σ’ τα φέρνω, είναι δικά σου…

    Αυτή η φράση μοιάζει να είναι μετάφραση, και μάλλον από τ’ αγγλικά. Μετάφραση φράσης δικής του, που είχε στο μυαλό του, εννοώ.
    Κανείς, κανείς στον κόσμο, σε κανένα, δεν έφερε ποτέ του τόσα ρόδα…
    Να τα, κράτησέ τα, πέταξέ τα…
    Μονάχα ο κόπος να σ’ τα φέρω, Θε μου, –ο κόπος να σ’ τα βρω, και να σ’ τα φέρω!
    Ίσως απ’ αυτόν και να πεθάνω…
    Αν όμως κι απόψε δεν πεθάνω, αύριο θα σου φέρω πιο πολλά.

    Δεν ξέρω τι δεν μου πάει. ίσως η διατύπωση της εποχής, αυτά τα Θεε μου, να με ξενίζουν.

    Το ίδιο με την καταιγίδα. Βρίσκω την αρχική περιγραφή φτωχή ή μάλλον άχαρη. Βέβαια οι στίχοι
    Θα τη δεχτούμε με το μέτωπο ψηλά.
    και
    να χαθούμε, μέσα στην ομορφιά ενός κεραυνού!
    είναι ανεπανάληπτοι. Άλλωστε ήδη εντοπίστηκαν σήμερα πιο πάνω
    Εντούτοις αυτό το ‘ίσως μας λυπηθεί’… κάνει το σύνολο λίγο νιανιά.

    Να μη μακρυγορώ… κι άλλο! Τα άλλα δύο μου αρέσουν περισσότερο, αλλά τα βρίσκω ‘λεκτικά ή ποιητικά κουτσά’. Ασφαλώς τα ίδια πράγματα μπορούσε να διατυπωθούν καλύτερα.

    Έτσι νομίζω.

  10. leonicos said

    @8 Να γράψεις τι αισθάνεσαι για μένα! Θα το αντέξω! Εδώ άντεξα εκείνον τον αλήστου μνήμης ΕΑμβολγ

    Πάντως, λυπάμαι που δεν σ’ έχω ξαναδεί από τότε.

  11. Γς said

    10:
    Κι εμένα μου λείπεις…

  12. Μιχαλιός said

    8: Υπαρκτό επίσης πρόσωπο ήταν ο βαρώνος PERTUIS DE MONTFAUCON. Σύμπτωση άραγε;
    http://jean.gallian.free.fr/comm2/p/pertuis-montfaucon.html

  13. Πέπε said

    5: Πράγματι, Κατερίνα Σχοινά δεν υπάρχει. Απόδειξη ότι το λινκ δεν ανοίγει!

  14. Γς said

    8, 12:

    Letruc και εγώ διάβασα Lautrec [για να πάω εκεί που ήθελα]

    κι ας έγραψα
    >Letriuc

    Διάβασες κι εσύ Μιχαλιέ
    Mon-fau-nom και πήγες στον MONT-FAU-CON(!)
    Που το πας;

  15. Πέπε said

    Την εποχή λοιπόν που στην ποίηση ο αυστηρά έμμετρος στίχος θεωρούνταν αυτονόητα απαραίτητος, πεζοτράγουδο ονόμαζαν αυτό που αργότερα, με τον ελεύθερο στίχο, ονομάστηκε ποίημα!

  16. Πέπε said

    @7: Ναι, αλλά και οι τρεις συλλαβές (επομένως και το τρισύλλαβο σύνολο) προφέρονται ακριβώς ίδια με τη μία και με την άλλη ορθογραφία. Αν «ακούς» νοερά αυτό που διαβάζεις, ή αν το ακούσεις στ’ αλήθεια, η μεταμφίεση σχεδόν χάνεται. Από την άλλη, υπάρχουν άνθρωποι που και στον προφορικό λόγο «διαβάζουν» νοερά. Αυτοί θα μπερδεύονταν.
    Βλ. σχετικές αναλύσεις λατινικών ονομάτων στους Αστερίξ διαφόρων γλωσσών, στις σχετικές αναρτήσεις.
    Νομίζω ότι δε χρειάζεται ακριβώς να είσαι τσακάλι. Το κόλπο δεν είναι δύσκολο, είναι θέμα παρατηρητικότητας. Είνα όντως έξυπνο και ευρηματικό. Εκτός αν ήταν μανιέρα εκείνη την εποχή – αυτό δεν το ξέρω-, οπότε το πράγμα αλλάζει.

  17. sarant said

    Eυχαριστώ πολύ για τα νεότερα σχόλια!

    15: Δεν είναι ακριβώς έτσι, το πεζό ποίημα διαφέρει από τα ποιήματα με ελεύθερο στίχο.

    13: Μερσί για τη διόρθωση, έλειπε το http:// στον λίκνο.

    12: Λες;

    7-9: Αφού συμπάθησες τον Λαπαθιώτη στρώσου να τελειώσεις τον Ρουσταβέλη!

    4: Καλημέρα Τάκη!

  18. Πέπε said

    Και για να κλείσω:

    Πράγματι, πολύ ωραίο άρθρο. Πολύ ωραία και τα τέσσερα. Όλο μαζί (εισαγωγή + ποιήματα) θα μπορούσε να είναι μια όμορφη παλιομοδίτικη ραδιοφωνική εκπομπή, στο Τρίτο π.χ. (της ΕΡΤ υποχρεωτικά)…

  19. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Η καταιγίδα είναι απο τα αγαπημένα μου ποιήματα γενικώς, αν κι απο την εφηβεία μου με ενοχλούσε κάπως ο στίχος » Ας έρθει, κι ας κάμει όπως νομίσει. Μπορεί, στο τέλος, να μας λυπηθεί.» αυτό το, Μπορεί στο τέλος να μας λυπηθεί, μου κάθετε ακόμα κάπως άσχημα, ίσως γιατί απο πολύ μικρός δεν μου άρεσε να με λυπούνται, θέλω να πληρώνω τις συνέπειες τον αποφάσεών μου.

    10-11 – Και γιατί δεν βρίσκεστε; ένα τσιγάρο δρόμος σας χωρίζει, επειδή δεν καπνίζεται είναι λόγος να μη βρεθείτε;

  20. sarant said

    18: Μ’ αρέσει αυτό 🙂

  21. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Δεν πρόλαβα να το αλλάξω το καπνίζεται -ε

  22. Γς said

    Σήμερα στους NYT. 52 Places to Go in 2015.

    Α, για να δω. Μύκονος και Σαντορίνη. Πόσο ψηλά είναι;
    Μέχρι την δέκατη θέση τίποτε. 10η είναι η Macedonia.
    The next Balkan destination. First came Croatia, then Montenegro — even Albania etc.

    Μετά 11, 12, 13 τζίφος. Πουθενά Ελλάδα. Εβαλα “Gree” [για greek και Greece στο ψαχτήρι της σελίδας.
    28. Greenland.
    Και να Greek στο τέλος:

    52. Kas, Turkey
    Priced off the GreekIsles? Try southern Turkey.

    Kos is out. Kas is in. Economic cataclysm [ και παραπέμπει στο σχετικό άρθρο ] in Greece aside, prices remain high on the Greek islands, which increasingly have less to offer the all-inclusive-resort-averse tourist. Enter the Mediterranean coast of Turkey, and its gem, Kas. While the nearby town of Kalkan has fallen victim to hordes of hard-partying Brits (many a Kalkan restaurant now serves “Full English” brekkies), the old fishing village of Kas remains relatively untouched. Known largely as a divers’ paradise, the city has a hippyish sensibility, partly owing to a number of jazz-playing waterfront watering holes. Visitors interested in the past can use Kas as a base for visits to the nearby Lycian cities of Patara and Xanthos.

    Κας λοιπόν.
    2-3 χιλιόμετρα απέναντι απ το Καστελόριζό μας!

  23. Γιατί άραγε «πεζά ποιήματα»; Εμμετρα είναι, σε κανονικούς ιαμβικούς εντεκασύλλαβους (με μικροεξαιρέσεις) στίχους, που ο ποιητής απλώς δεν χώρισε στο τύπωμα. Ιδού:

    Σου φέρνω απόψε ρόδα, πλήθος ρόδα.
    Πόσο κοπίασα, Θε μου, να σ’ τα φέρω!
    Τα χέρια μου είν’ έτσι μικρά, και υπάρχουν τόσα ρόδα…
    Είναι όλα λυπημένα, σαν και μένα!
    Σού τα ’κοψα την ώρα που βασίλευε,
    σ’ ένα μεγάλο κήπο μυ­στικό –
    τον κήπο που δε γνώρισες ποτέ σου…
    Είν’ ένας κήπος έτσι μακρινός,
    που δε μπορεί ο καθένας να τον εύρει·
    για να τον βρει, πρέπει να τον ζητήσει·
    και μήτε μου τον έδει­ξε κανένας:
    εγ’ όμως βρήκα το στρατί, και πήγα.

  24. Γς said

    23:
    Πολύ ωραίο.
    Να είχε και λίγο αίμα.
    Με τόσα αγκάθια…

  25. sxoliko said

    Τα κλειδιά, αυτά τα κλειδιά… «αν τύχει και φανούν» ή αν τ’ αναζητήσεις να τ’ αρπάξεις, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: «φεύγουν διά παντός»
    Και τελικά το μόνο που μένει είναι οι λίγες ξεκλειδωμένες στιγμές.

  26. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Στην αιώνια μνήμη του ένα κεράκι,πάνω στα εξαίσια ρόδα του

    Χάθηκα μες τα ρόδα.Θε μου πόσα ρόδα
    τα φέρανε μεσάνυχτα κομμένα απο μακριά
    και τόσος κόπος.Κόπος για μένα, τόσα ρόδα…
    Μέρες στο παραθύρι μ άσπρο μάτι
    να περιμένω ένα ρόδο ανύπνωτη,
    ξεψύχησα νωρίς το δείλι χτες

    Νικοκύρη,ευχαριστώ βαθιά για τη συγκίνηση.Είδα την επέτειο και περίμενα.

  27. Γς said

    Εφυγε κι η Αννίτα Εκμπεργκ,
    που δεν με συνάντησε ποτέ.

    http://caktos.blogspot.gr/2014/06/blog-post_7858.html

  28. Γς said

    26:
    Ρόδο, ρόδον, ρόδα.
    Και πότε τα τριαντάφυλλα τα αποκαθήλωσαν;

  29. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    28.>>Ρόδο, ρόδον, ρόδα.
    Και πότε τα τριαντάφυλλα τα αποκαθήλωσαν;

    Σήμερα διαλέξαμε για τα ρόδα.
    Στα » Μαραμένα μάτια και άλλες ιστορίες» του Λαπαθιώτη,εκδόσεις Ερατώ. φιλολογική επιμέλεια-επιλεγόμενα Νίκος Σαραντάκος, έχουμε «Οι βάτραχοι και το τριαντάφυλλο», και «Η καρδούλα της τριανταφυλλιάς»
    Και μια μαντινάδα
    Ζηλεύγω σου τριανταφυλλιά
    όχι για τς ομορφιές σου
    μόνο γιατ η αγάπη μου
    πέρασε κι ήγγιξέ σου

  30. Pedis said

    Ενδιαφέρον το σημερινό σημείωμα.

    # 9 – Μάλλον, αντιλαμβάνομαι τι εννοείς. Δεν είμαι ειδικός ούτε έχω κάνει άπειρες λογοτεχνικές, αλλά υποπτεύομαι ότι αρέσει λιγότερο απ’ ότι του αξίζει επειδή ο συγκεκριμένος συνδυασμός ύφους+περιεχομένου εκχυδαιοποιήθηκε από ατάλαντους (επειδή τους φαίνεται εύκολο).

  31. Pedis said

    άπειρες λογοτεχνικές, –> άπειρες λογοτεχνικές αναγνώσεις

  32. Κι αν όμως πάλι δεν μας λυπηθεί, κι έρθει και μας χτυπήσει κατακέφαλα, μπορεί και τότε πάλι, να χαθούμε, μέσα στην ομορφιά ενός κεραυνού!

    Ο ντιλετάντης αστός ποιητής στα μονοπάτια του υπόκοσμου.

    «Εκεί που πας μην ξαναπάς το κεφαλάκι σου θα φας.»

    Θυμίζει δολοφονία Κουμανταρέα.

  33. Πέπε said

    @29: Ειδικά η «Καρδούλα της τριανταφυλλιάς» δε θα μπορούσε να είναι αλλιώς. Η λέξη ροδαριά, μολονότι υπαρκτή και (κττμγ) ποιητικότατη, είναι τελείως διαλεκτική και άγνωστη στην κοινή ελληνική.

  34. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    33.>>ροδαριά,
    ροδαρά σ εμάς ανατολικά,η τριανταφυλλιά μα και η ανθοδέσμη.Ο παπούς μου με κανάκευε ροδαρά μου.
    «Επήρετε τη ροδαρά ομάδι με τη ρίζα π απλώναμε τα ρούχα μας απάνω κι εμυρίζα», «επήρετε τη ροδαρά ομάδι με τα ρόδα καλά να την ποτίζετε να μη μαδήσουν όλα» μαντινάδες της νύφης.
    Στα δυτικά λένε ροδαριά
    Χανιώτική μου ροδαριά στη Σούδα φυτεμένη πε το του περβολάρη σου πως σ΄έχω αμπολιασμένη

    Η καρδούλα της τριανταφυλλιάς – παραμυθάκι του παλιού καιρού, το λέει στα Μαραμένα μάτια

  35. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    34: Ναι, ροδαρά. Οι Κρητικοί λένε -ά εκεί που εμείς λέμε -ιά (ροδαρά), και το ανάποδο (κιανείς, μύγια κτλ.) 🙂

    23: Πολύ εύστοχη η παρατήρησή σου, αλλά και την καθαυτό πρόζα του Λαπαθιώτη, τα διηγήματά του, μπορείς να τα χωρίσεις σε στίχους.

    Παράδειγμα, η αρχή από τη νουβέλα «Κάπου περνούσε μια φωνή», σε «στίχους», χωρίς άλλην επέμβαση

    …Ήταν ένα βαθύτατα παθητικό τραγούδι,
    καθώς ερχόταν μέσ’ απ’ το σοκάκι,
    ένα τραγούδι μακρινό και σαν απελπισμένο,
    με τον αργό κι απόκοσμα λυπητερό σκοπό του,
    – έν’ από κείνα τα παλιά, νοσταλγικά «μινόρε»
    (κι από τ’ αγαπητότερα της εποχής εκείνης),
    τ’ ανείπωτα γλυκά και πονεμένα,
    τα σαγηνευτικά κι απαρηγόρητα,
    που καθώς περνούσαν, τα μεσάνυχτα,
    ή κάποια μισοφώτιστα χαράματα –
    γιορτές, προπάντων και Σαββατοκύριακα –
    μέσ’ απ’ τις κοιμισμένες γειτονιές,
    ξυπνώντας, με τον πλάνο τους και λαγγεμένο θρήνο
    τις συνοικίες, της παλιάς, ρομαντικής Αθήνας,
    μεθούσαν έτσι τις καρδιές των κοριτσιών,
    ανάμεσα ξυπνήματος κι ονείρου,
    που τ’ άκουαν και στήνανε τ’ αυτί τους, μαγεμένα,
    και βρέχανε με δάκρυα βουβά και φλογερά –
    δάκρυα πόθου μυστικού κι απέραντου καημού –
    τα κεντητά, κολλαριστά, λευκά τους μαξιλάρια!
    Κι ήτανε σα ν’ ανέβαιναν, μαζί του, μέσ’ στη νύχτα,
    αναστημένες μαγικά, μέσ’ απ’ τα βάθη των καιρών,
    κάποιες παλιές και σκοτεινές κι ανείπωτες λαχτάρες,
    σαν τα πικρά παράπονα νεκρών λησμονημένων,
    όλες οι γνώριμες, γλυκές φωνές των Περασμένων,
    μέσα σ’ αλάλητες αυγές χαμένων παρα¬δείσων!

  36. ΚΑΒ said

    Πολύ μου άρεσε η «αφιέρωση», ίσως δε θα ήθελα τους 2 τελευταίους στίχους.

    Άθελά μου ήρθε στο μυαλό το ποίημα του Παλαμά:

    http://ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSGL-A111/262/1919,6403/unit=1933

  37. leonicos said

    @35 ΣΣ Κάθε καλό κείμενο μπορεί να το δεις έτσι. Ή τουλάχιστον πάρα πολλά, με τον όρο βέβαια ότι ο δημιουργός του ε’ίχε όντως ποιητική διάθεση.
    Δεν λέω περισσότερα επειδή γρράφω και ο ίδιος.

  38. Ριβαλντίνιο said

    Καλά χρονιά σε όλους ( καθυστερημένα) !!!
    ——————————————————————-
    Όταν ήμουν μικρός νόμιζα πως ποίημα χωρίς ομοιοκαταληξία δεν είναι ποίημα.
    ————————————————————————–
    Με την ανάγνωση του άρθρου θυμήθηκα και αυτό

    «Κι ακόμα δεν μπόρεσα να καταλάβω
    πώς μπορεί να πεθάνει μια γυναίκα
    που αγαπιέται.

    Εχει στον κήπο μου μια μυγδαλιά φυτρώσει
    κι είν’ έτσι τρυφερή που μόλις ανασαίνει·
    μα η κάθε μέρα, η κάθε αυγή τηνε μαραίνει
    και τη χαρά του ανθού της δε θα μου δώσει.

    Κι αλίμονό μου! εγώ της έχω αγάπη τόση…
    Κάθε πρωί κοντά της πάω και γονατίζω
    και με νεράκι και με δάκρυα την ποτίζω
    τη μυγδαλιά που ‘χει στον κήπο μου φυτρώσει.

    Αχ, της ζωούλας της το ψέμα θα τελειώσει·
    όσα δεν έχουν πέσει, θα της πέσουν φύλλα
    και τα κλαράκια της θε ν’ απομείνουν ξύλα.
    Την άνοιξη του ανθού της δε θα μου δώσει

    Κι όμως εγώ ο φτωχός της είχ’ αγάπη τόση…»

    http://karyotakis.awardspace.com/poems/ponos/mygdalia.htm
    ————————————————————-

    ( Σχοινάς )
    Στο Γυμνάσιο είχε κάνει θραύση ! 🙂 🙂


    —————————————————————————-
    Ξέρει κάποιος φίλος σε τι μέτρο ( ρυθμό ? δεν ξέρω πως τα λένε 😦 ) είναι αυτό ?

    «ΕΥΧΗ Ζ´ (Συμεὼν τοῦ Νέου Θεολόγου)
    Ἐκ τῶν θείων ἐρωτήσεων τῆς ἁγίας Μεταλήψεως

    Ἀπὸ ῥυπαρῶν χειλέων,
    ἀπὸ βδελυρᾶς καρδίας,
    ἀπὸ ἀκαθάρτου γλώττης,
    ἐκ ψυχῆς ἐῤῥυπωμένης,
    δέξαι δέησιν, Χριστέ μου·
    καὶ μὴ παρωσάμενός μου,
    μὴ τοὺς λόγους, μὴ τοὺς τρόπους,
    μηδὲ τὴν ἀναισχυντίαν,
    δός μοι παῤῥησίᾳ λέγειν,
    ἃ βεβούλευμαι, Χριστέ μου,
    μᾶλλον δὲ καὶ δίδαξόν με,
    τί με δεῖ ποιεῖν καὶ λέγειν.

    (…)

    Ταῦτα τολμηρὸν ποιεῖ με,
    ταῦτά με πτεροῖ, Χριστέ μου·
    καὶ θαῤῥῶν ταῖς σαῖς πλουσίαις
    πρὸς ἡμᾶς εὐεργεσίαις,
    χαίρων τε καὶ τρέμων ἅμα,
    τοῦ πυρὸς μεταλαμβάνω,
    χόρτος ὢν καὶ ξένον θαῦμα!
    δροσιζόμενος ἀφράστως
    ὡσπεροῦν ἡ βάτος πάλαι,
    ἡ ἀφλέκτως καιομένη.

    Τοίνυν εὐχαρίστῳ γνώμῃ,
    εὐχαρίστῳ δὲ καρδίᾳ,
    εὐχαρίστοις μέλεσί μου,
    τῆς ψυχῆς καὶ τῆς σαρκός μου
    προσκυνῶ καὶ μεγαλύνω
    καὶ δοξάζω σε, Θεέ μου,
    ὡς εὐλογημένον ὄντα
    νῦν τε καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας.»

    http://users.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/prayers/service_communion_translation.htm

  39. leonicos said

    @26 Έφη, πολύ ωραία η ‘απάντηση’. Έτσι το ποίοημα ολοκληρώνεται. Κρίμα να μη ζει να σου το πει ο ίδιος.

  40. leonicos said

    Ιάκωβε, με διασκέδασες. Από το δικό σου, πέρασα στα επόμενα.

  41. Πέπε said

    @38:
    > > Ξέρει κάποιος φίλος σε τι μέτρο ( ρυθμό ? δεν ξέρω πως τα λένε 😦 ) είναι αυτό ?

    Για ποιο από τα τρία ρωτάς Ριβαλντίνιο; Τον Καρυωτάκη, την Ευχή Ζ ή τον …Σχοινά;

    Ο Καρυωτάκης (χωρίς το μότο στην αρχή) είναι ίαμβος, με ένα στίχο (4) λιγάκι υπέρμετρο. Η ευχή Ζ είναι σε τροχαίο, αν και δεν ξέρω αν ισχύουν αυοί οι μετρικοί χαρακτηρισμοι στη βυζαντινή μελοποιία (ψέλνεται αυτό, έτσι δεν είναι; ). Για τον Σχοινά αρνούμαι να συνεργαστώ.

  42. Ριβαλντίνιο said

    @ 41 Πέπε

    «Για ποιο από τα τρία ρωτάς Ριβαλντίνιο; Τον Καρυωτάκη, την Ευχή Ζ ή τον …Σχοινά;»
    🙂
    Για την Ευχή Ζ. Ευχαριστώ !

  43. spatholouro said

    Μία πτυχή του Λαπαθιώτη, που από μια πρόχειρη περιδιάβαση, κι αν δεν κάνω κάνα ολέθριο λάθος, δεν έχω δει να έχει θιγεί από τον Νίκο (αλλά θα ενδιέφερε επίσης εάν δεν έχει θιγεί και γενικότερα από τους μελετητές του έργου του) είναι η συνθετική του ιδιότητα. Σε άρθρο της γνωστής μουσικοκριτικού Αθηνάς Σπανούδη στο περιοδικό Καλλιτεχνική Ελλάδα, τχ. 1-3 (1945): σελ. 72-73 («Ο Λαπαθιώτης συνθέτης») γίνεται λόγος για 154 μουσικά χειρόγραφα που οι εκτελεστές της διαθήκης του ποιητή προσκόμισαν στη Σπανούδη, καθώς ήταν θέληση του Λαπαθιώτη να τα κρίνει η Σπανούδη και να αποφανθεί εάν αξίζει να εκδοθούν.

    Παρένθεση: επειδή έχω ένα ιδιαίτερο ρεμπετολογικό ενδιαφέρον (και το Τάμα της Ανθούλας από αυτή την άποψη δεν με άφησε καθόλου ασυγκίνητο) και θυμάμαι και κάτι κουβέντες του Θωμά Γκόρπα, αν δεν λαθεύω, ότι ο Λαπαθιώτης μπορεί και να έγραφε κάνα στιχάκι ρεμπέτικο που έπαιρνε τον δρόμο της δισκογραφίας, είμαι γενικότερα στην τσίλια ως προς τον Λαπαθιώτη χασισορεμπετολογικώς.

    Σε αυτό λοιπόν το άρθρο η Σπανούδη, κρίνοντας τα μουσικά χειρόγραφα του ποιητή, πετάει σε μια στιγμή: «Ο Λαπαθιώτης και στις κακόζηλες ακόμα σελίδες του –«χασικλίδικα», «χασάπικα»− δείχνει πως είναι πλασμένος για ν’ αντικρύζη τις ομορφιές της ζωής, δείχνει πως οι ασχήμιες της ματώνουν την αισθαντική ψυχή του».

    Τι να έλεγαν, Νίκο και λοιπή παρέα, εκείνα τα χασικλίδικα και χασάπικα του ποιητή, πολλή έχω τη δίψα να μάθω… Ξέρουμε κάτι για την τύχη των χειρογράφων αυτών άραγε;

  44. sarant said

    43: Δυστυχώς θα πρέπει να περιμένουμε αν/όταν οι κληρονόμοι του αρχειου Λαπαθιώτη το ανοίξουν. Λογικά και οι συνθέσιες που είδε η Σπανούδη θα βρίσκονται εκεί. Ως τότε, μόνο ένα-δυο σατιρικά στιχουργήματα έχουμε, που έχουν χασικλίδικο περιεχόμενο, με κάπως φολκλορική στάση.

  45. spatholouro said

    Ευχαριστώ, κατάλαβα…και το ρίχνω στο τραγούδι:
    Ρίξε τσιγγάνα τα χαρτιά
    και λέγε μου στα ίσια
    θα δω τραγούδι ποιητή
    πριν απ’ τα κυπαρίσσια;

  46. sarant said

    45: Μαζί το λέμε!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: