Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Επέτειος ενός χωρισμού

Posted by sarant στο 22 Αύγουστος, 2016


Κανονικά τις επετείους των χωρισμών δεν τις γιορτάζουμε, ούτε καν τις μνημονεύουμε δημόσια -εδώ θα κάνω μιαν εξαίρεση. Τέτοια μέρα πριν από 14 χρόνια, 22 Αυγούστου του 2002, διέκοψα μια σχέση που βαστούσε -πόσο αλήθεια; Δεν έχω κρατήσει την ακριβή ημερομηνία που άρχισε, αλλά κράτησε πάνω-κάτω εικοσπέντε χρόνια.

Δεν το είχα πάρει απόφαση να διακόψω -ήρθε μόνο του. Ήθελα να ξεφύγω από τη σχέση αυτή, αλλά μου έλειπε το θάρρος να το επιχειρήσω, φοβόμουν πως δεν θα το άντεχα. Τελικά ήταν πολύ πιο εύκολο απ’ όσο το είχα φανταστεί.

Θα μπορούσα να συνεχίσω κι άλλο την εισαγωγική αυτή φλυαρία, κρατώντας σας σε αμφιβολία ως προς τη φύση της σχέσης και το είδος του χωρισμού, αλλα θα χάσει το γούστο του, οπότε αφήνω τις περιστροφές.

Η επέτειος που μνημονεύω σήμερα είναι απλώς τα 14 χρόνια που έχω σταματήσει να καπνίζω.

Κάπνιζα από τις τελευταίες τάξεις του (εξαταξίου) γυμνασίου, μάλλον από την Ε’ τάξη. Καρέλια, Άσο φίλτρο, Ελλάς σπέσιαλ με το ωραίο πακέτο -αλλά δεν τα έβρισκα εύκολα- ώσπου τελικά κατέληξα στον Άσο σκέτο, πολλά χρόνια.

Όταν έφυγα για έξω, είχα πάρει μαζί μου μια ποσότητα, αλλά σύντομα εξαντλήθηκε, οπότε βρήκα μια ντόπια μάρκα, τη μοναδική που έβγαζε και άφιλτρα, σε ροζ πακέτο, Μέριλαντ το όνομα. Επειδή τα εδώ πακέτα είχαν 25 τσιγάρα αντί για είκοσι των ελληνικών, ασυναίσθητα συνέχιζα να καπνίζω «το ίδιο», δηλαδή λίγο παραπάνω από ένα πακέτο, ενώ βέβαια κάπνιζα περισσότερο -σαν τον γιωταχή που δεν καταλαβαίνει την αύξηση της τιμής της βενζίνης επειδή εκείνος βάζει σταθερά ένα πενηντάρικο.

Ωστόσο, δεν ξέχασα τον Άσο, διότι το κάπνισμα, σε μένα, είχε οικολογικούς περιορισμούς: δεν άντεχα τα ελληνικά τσιγάρα στην εσπερία και τα ξένα τσιγάρα στην Ελλάδα -και είχα φτιάξει τη θεωρία ότι είναι προσαρμοσμένα για την υγρασία του τόπου άρα ακατάλληλα για μέρη με διαφορετική υγρασία. (Παρόμοια οικολογική ευαισθησία έχω και στα ποτά -δεν μου αρέσει το ούζο έξω ή το κονιάκ στην Ελλάδα, αν και το τσίπουρο περνάει τα σύνορα).

Με τον καιρό είχα φτάσει να καπνίζω περισσότερο, καμιά σαρανταριά τσιγάρα. Ήθελα να το κόψω, δεν το αποφάσιζα όμως. Πρέπει όμως να πω ότι προσαρμοζόμουν χωρίς να δυσανασχετώ σε περιορισμούς -αν απαγορευόταν να καπνίσω, δεν κάπνιζα και δεν αισθανόμουν φοβερό πρόβλημα. Επίσης, από τότε που γεννήθηκαν τα παιδιά, για να καπνίσω έβγαινα έξω ή στο μπαλκόνι.

Πριν από 14 χρόνια τέτοιες μέρες βρισκόμουν στην Ελλάδα με άδεια, και μια αρρώστια των παιδιών μας είχε κάνει να ματαιώσουμε τις διακοπές που σχεδιάζαμε. Ήμουν εκνευρισμένος και με κάτι άλλες μικροαναποδιές, που τις έχω ξεχάσει, κι έτσι κάπνιζα περισσότερο. Το απόγευμα γυρίζαμε σπίτι από κάτι ψώνια, κι είχα στο νου μου να πάρω τσιγάρα από τη γωνία, αλλά μετά το ξέχασα -και όταν είδα πως έχω απομείνει με δυο τσιγάρα στο πακέτο, από τον εκνευρισμό μου το πέταξα. Το βράδυ εκείνο δεν βγήκαμε -ήταν τα παιδιά άρρωστα- και δεν βγήκα κι εγώ, ούτε για το περίπτερο.

Έτσι, την άλλη μέρα το πρωί είχα συμπληρώσει 16 ώρες ατσίγαρος -κάτι που ελάχιστες φορές μου είχε συμβεί στη ζωή μου ως τότε. Είπα λοιπόν να μην αγοράσω τσιγάρα, να δω πού θα πάει. Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα μεγάλη επιθυμία, κι από την άλλη  μου άρεσε η ασυνήθιστη κατάσταση, να μην έχω τσιγάρο στο χέρι ή πακέτο στην τσέπη.

Όταν πια συμπλήρωσα εικοστετράωρο ατσιγαρίας, για πρώτη φορά στην ενήλικη ζωή μου, λυπόμουν να χαλάσω αυτό το ρεκόρ που είχα πετύχει, κι έτσι συνέχιζα άκαπνος. Την τρίτη και την τέταρτη μέρα είχα κάτι μικροσπασμούς στο στομάχι, αλλά ανεπαίσθητους. Κανένα άλλο σύμπτωμα στέρησης. Κι όταν πια έφτασα να έχω πέντε μέρες άκαπνος κατάλαβα ότι θα το κόψω διά παντός, διότι ήξερα ότι δεν έχω την εγκράτεια να το ξανακόψω αν τυχόν ενέδιδα και ξανάρχιζα. Στις οχτώ μέρες πάνω πήγα σε ένα φιλικό σπίτι, σε πάρτι, όπου κάπνιζαν αρειμανίως οι περισσότεροι, και δεν αισθάνθηκα καμιά επιθυμία να ανάψω κι εγώ.

– Το’κοψες, ρε; με ρωτούσανε βλέποντάς με να μην κρατάω στο χέρι πακέτο και αναπτήρα.

– Έχω σταματήσει να καπνίζω, απαντούσα.

Λίγο μετά ξανάφυγα για έξω -η περιπτερού που ψώνιζα καθημερινά τσιγάρα και εφημερίδα, βλέποντάς με να μην ζητάω τσιγάρα, απόρησε. Όταν της είπα ότι δεν καπνίζω πια, αναστατώθηκε -τη συγκεκριμένη μάρκα την έφερνε μόνο για μένα και είχε κάμποσα αποθέματα.

Καθώς περνούσε ο  καιρός, δεν αισθανόμουν την επιθυμία να καπνίσω, όταν όμως τύχαινε να περάσω από μέρη όπου μου άρεσε να ανάβω τσιγάρο με κυρίευε μια βαθιά λύπη, μια και ήξερα πως την απόλαυση αυτή δεν θα τη δοκίμαζα ξανά. Απόλαυση βέβαια είναι το ένα τσιγάρο στα εκατό -τα άλλα 99 είναι εξάρτηση και σακατιλίκι. Καμιά φορά στον ύπνο μου έβλεπα όνειρο πως καπνίζω -την πρώτη φορά ξύπνησα σοκαρισμένος. Είχα, και ίσως έχω ακόμα, την πεποίθηση πως αν ξαναδοκίμαζα, έστω και μια φορά, μπορεί να το ξανάρχιζα για τα καλά, γι’ αυτό αρνιόμουν κατηγορηματικά όποτε μου πρόσφεραν.

Είχα στο νου μου και μιαν ιστορία που είχα ακούσει απ’ τον θείο μου τον Μιχάλη, για έναν συνάδελφό του που το είχε κόψει χρόνια δώδεκα, και μια μέρα στο τραμ (αυτά γίνονται γύρω στο 1960), ενώ καθόταν στον εξώστη, ένας φίλος από τα παλιά τού πρόσφερε φορτικά τσιγάρο, εκείνος άναψε, και, λέει, τόσο πολύ αναζωπυρώθηκε η κοιμισμένη επιθυμία με τις τρεις πρώτες ρουφηξιές, που κατέβηκε στην επόμενη στάση και αγόρασε πακέτο και ξανάρχισε.

Κι έτσι, όταν πήγαμε εκδρομή στη Δαμασκό το 2007, όλη η παρέα κάπνισε ναργιλέ, ακόμα και κάποιοι έφηβοι -εγώ αντιστάθηκα. Ωστόσο, δεν μ’ ενοχλεί αν θ’ανάψει τσιγάρο κάποιος στην παρέα μου -και μάλιστα μου αρέσει η μυρωδιά του καπνού. Με ενοχλεί, βέβαια, καμιά φορά, ότι καπνίζουν -αλλά όχι ο καπνός.

Από την άλλη, δεν είμαι σίγουρος αν η βασική απόλαυση βρίσκεται στο κάπνισμα ή σε όσα συνδέουμε με το κάπνισμα, στο τελετουργικό του ανοίγματος του πακέτου και του ανάμματος, στον καφέ ή στο ποτό που συνοδεύει, στην παρέα μας ή στη μουσική που ακούμε.

Είχα βέβαια και παρενέργειες από το σταμάτημα του τσιγάρου -άλλαξε ο μεταβολισμός μου και για αρκετόν καιρό έπαιρνα ένα κιλό το μήνα, αλλά χαλάλι αφού απαλλάχτηκα από τον δυνάστη.

Από μιαν άποψη, στάθηκα και τυχερός. Θέλω να πω, έτυχε να σταματήσω λίγο πριν αρχίσουν να ψηφίζονται διαδοχικές και ολοένα και πιο αυστηρές απαγορεύσεις του καπνίσματος σε δημόσιους χώρους, οπότε γλίτωσα το κυνηγητό. Με τον καιρό, αλλάζουν και οι συνειδήσεις -ας πούμε, σήμερα είναι σχεδόν αδιανόητο να καπνίσει κανείς στο αεροπλάνο -κι όμως, έως τις αρχές της δεκαετίας του 1990, μπορεί και αργότερα, το κάπνισμα επιτρεπόταν σε ορισμένες θέσεις, συνήθως τις πίσω θέσεις, και επικρατούσε ένα ανυπόφορο ντουμάνι. Όταν άρχισαν οι απαγορεύσεις, το Εκόνομιστ, που το διάβαζα τότε, είχε θυμάμαι γράψει ότι είναι αδύνατον οι καπνιστές να αντέξουν τη στέρηση στις υπερατλαντικές πτήσεις -όπως αποδείχτηκε, ήταν πανεύκολο.

Δεν πρόλαβα να καπνίζουν στα αστικά λεωφορεία, μόνο στα υπεραστικά ΚΤΕΛ -θυμάμαι όμως ότι στην Ισπανία το 1980 είδα λεωφορεία που είχαν θέσεις καθημένων μπροστά και πίσω, ενώ στο μέσον ήταν μόνο όρθιοι και μπορούσες να καπνίσεις. Επίσης, μια φορά που είχα πάει επίσκεψη σε φίλους στο Λονδίνο (θα ήταν το 1984 ή το 1986)  έπεσα πάνω στην απαγόρευση του καπνίσματος στα βαγόνια του μετρό -ως τότε, υπήρχε ένα βαγόνι καπνιζόντων και μάλιστα το τελευταίο βράδυ πριν από την απαγόρευση έτυχε να είμαστε μέσα στο καπνιστικό βαγόνι και να μας πάρει η τηλεόραση που έκανε ρεπορτάζ -αλλά δεν ξέρω αν μας έδειξε.

Είμαι υπέρ της ολοσχερούς απαγόρευσης του καπνίσματος -ήμουν και τότε που κάπνιζα, ενώ για τα ναρκωτικά είμαι υπέρ της άρσης της απαγόρευσης (μονολεκτικά, το θέμα είναι πολύ περίπλοκο). Ισχυρίζομαι ότι δεν θα προκαλέσει έξαρση του λαθραίου καπνίσματος (όπως έγινε στις ΗΠΑ με την ποτοαπαγόρευση), ούτε εκτίναξη των τιμών όπως με τα ναρκωτικά. Και εξηγούμαι. Το κάπνισμα είναι εξάρτηση όπως το ναρκωτικό ή το ποτό, αλλά διαφέρει στον χαρακτήρα. Ο τοξικομανής παίρνει τη δόση του και είναι ικανοποιημένος για αρκετές ώρες. Ο πότης, εκτός από βαριά αλκοολικούς, τα πίνει για 2-3 ώρες. Ο καπνιστής καπνίζει με τακτικό ρυθμό, ας πούμε ένα τσιγάρο κάθε 30-40 λεπτά κατά μέσον όρο τις ώρες που είναι ξύπνιος. Μπορεί το πρωί να καπνίζει πιο λίγο και το βράδυ πιο πολύ, αλλά δεν μπορεί να κλειστεί κάπου και να καπνίσει μέσα σε μία ώρα τα 30 τσιγάρα της καθημερινής του κατανάλωσης’ επίσης, το κάπνισμα είναι κοινωνική συνήθεια, δεν γίνεται κρυφά αλλά δημόσια. Γι’ αυτό η ολοσχερής απαγόρευση πιστεύω πως θα είναι λυσιτελής. Νομίζω ότι ο Καναδάς κινείται προς αυτή την κατεύθυνση.

Το πρόβλημα για την Ελλάδα είναι αφενός ότι είμαστε καπνοπαραγωγική χώρα και αφετέρου ότι του Έλληνος ο τράχηλος ζυγόν δεν υποφέρει (λέμε). Από ολόκληρη την Ευρώπη, μόνο στην Ελλάδα έχει αποτύχει πανηγυρικά και σχεδόν ολοκληρωτικά κάθε προσπάθεια περιορισμού του καπνίσματος στον δημόσιο χώρο. Οι αδελφοί Κύπριοι εφαρμόζουν αρκετά περισσότερο τις απαγορεύσεις, ενώ οι αδελφοί Σέρβοι, όπως μαθαίνω, είναι κι αυτοί αρκούντως ανυπότακτοι.

Επίσης, το κάπνισμα, πέρα από τις άλλες θανατηφόρες και μη επιπτώσεις που έχει στην υγεία, φαίνεται ότι προκαλεί και απόπτωση των εγκεφαλικών κυττάρων -διότι δεν εξηγείται αλλιώς το μεγάλο ποσοστό γιατρών που καπνίζουν, ούτε το γεγονός ότι ο καπνιστής είναι αδύνατον να συζητήσει σοβαρά για το κάπνισμα. Νομίζω ότι στους πίνακες της κατά κεφαλήν κατανάλωσης προϊόντων καπνού η Ελλάδα είναι πρωταθλήτρια στην Ευρώπη, και αυτό αποτελεί την ισχυρότερη ένδειξη, πολύ περισσότερο από τα αμφιλεγόμενα τεστ Pisa, ότι δεν είμαστε ο εξυπνότερος λαός του κόσμου, κάθε άλλο μάλιστα.

Σε ένα αμερικάνικο μυθιστόρημα που είχα διαβάσει στα νιάτα μου (να είναι του Στάινμπεκ; ) ένας ήρωας, που είναι παλιός κομμουνιστής, ρωτάει τον νεαρό σύντροφό του αν καπνίζει και, όταν ο νεαρός απαντάει αρνητικά, εκείνος του συνιστά να αρχίσει το κάπνισμα επειδή είναι μια χρήσιμη κοινωνική συνήθεια. Δεν ξέρω βέβαια αν υπήρχε όντως στα χρόνια του 1930 μια τέτοια γραμμή ή αν είναι εφεύρημα του συγγραφέα -ασφαλώς το τσιγάρο είναι συνήθεια κοινωνική, και εδώ βρίσκεται μεγάλο μέρος της έλξης του, και ασφαλώς υπάρχει μια συνενοχή μεταξύ καπνιστών, αλλά νομίζω ότι σήμερα μπορεί κανείς να προσεγγίσει τους ανθρώπους και με άλλον τρόπο. Θυμάμαι με φρίκη τα ντουμανιασμένα δωμάτια των συνεδριάσεών μας (τα ζωντανεύει καλούτσικα ο Μπουλμέτης στον Νοτιά) και ελπίζω να έχει σταματήσει πια αυτή η ηλίθια συνήθεια.

Τέλος πάντων, το θέμα είναι μεγάλο και δεν το κάλυψα -θα έχουμε άλλωστε και τα σχόλια. Την επέτειο του χωρισμού μου ήθελα να τιμήσω, και να ελπίσω να είναι παντοτινός.

 

Advertisements

245 Σχόλια to “Επέτειος ενός χωρισμού”

  1. Αγάπη said

    Καλημέρα
    καταπληκτικό
    Κι’ εγώ φοβάμαι να σταματήσω

  2. Γς said

    Καλημέρα

    Βρε το τι προσπάθειες κατέβαλα δεν λέγεται.

    Κοίταζα την νεογένητη κόρη μου κι έλεγα τι θα απογίνει όταν πεθάνω απ το τσιγάρο. Και άλλα τέτοια σπαρακτικά. Τίποτα όμως.

    Κι ήρθε μια από τις συνηθισμένες αυξήσεις στα τσιγάρα. Λίγο μεγαλούτσικη εκείνη τη φορά.

    -Οχι ρε πούστη [υπουργέ της Οικονομίας]!

    Και τό΄κοψα αμέσως!

  3. spiral architect said

    Ωχ, πληγές που ξύνεις δευτεριάτικα!

  4. αγάπες λάθρες said

    Κάποτε κάπνιζα μανιωδώς 2 και 3 πακέτα την μέρα. Ποτέ δεν θα πίστευα πόσο εύκολα το κόβεις.

  5. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    2: Λένε ότι οι μικρές αυξήσεις της τιμής δεν φέρνουν αποτέλεσμα -χρειάζονται απότομες μεγάλες αυξήσεις.

    4: Να και κάτι που συμφωνούμε (ως προς την ευκολία). Το κάπνισμα, ως γνωστόν, είναι ‘οριζόντιο’ ζήτημα!

  6. Γς said

    Καλά, ήταν γνωστή η καψούρα του Στέλιου με την Μαρίκα.

    Ομως εκείνη την ημέρα το είχε παρακάνει.

    Καθόταν απέναντί της σο τραπέζι και όχι μόνο την κοίταζε επίμονα αλλά παρατηρούσαμε και τα χείλη του, που προσπαθούσαν να σχηματίσουν κάτι σαν ρουφηχτό φιλί.

    Από λεπτότητα δεν τον κράξαμε και τον παρατηρούσαμε με συμπόνια.

    Τον είχαμε παρεξηγήσει όμως.

    Μόλις είχε κόψει το τσιγάρο κι αυτή κάπνιζε απέναντί του σαν αράπης.

    Και τα χείλη του δεν σχημάτιζαν φιλιά, αλλα ρουφηχτές τζούρες.

    Και δεν μας είχε πάρει και χαμπάρι που τον κάναμε χάζι

  7. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα!
    Δεν κάπνιζα μικρός, ήμουν πολύ των υγιεινών συνηθειών. Φοιτητής και μετά άναβα καναδυο τσιγάρα, αν το τραβούσε η όρεξή μου, σε κάποιες εξόδους τα Σαββατοκύριακα. Μάλιστα, όταν ζήτησα σε μια τέτοια περίσταση, τσιγάρο από ένα φίλο (φαντάρος τότε), μου είπε:
    «Εσύ, με δύο τσιγάρα τη βδομάδα είσαι καπνιστής!»
    «Κι εσύ ρε Τάσο που κάνεις δύο πακέτα την ημέρα τί είσαι;»
    «Φουγάρο!»
    Η στιχομυθία το 1993, αλλά τη θυμάμαι χαρακτηριστικά.
    Μετά το 2000 άρχισα ν’ ανάβω, εν είδει διαλείμματος, ένα τσιγάρο με τον καφέ το πρωί, κι ένα δεύτερο το μεσημεράκι για διάλειμμα, ένα με τον απογευματινό καφέ κλπ, κατέληξα στα πέντε (ποτέ περισσότερα) την ημέρα (είναι κι η σύζυγος κακή επιρροή).
    Κάποια στιγμή με αφορμή μια ιγμορίτιδα το έκοψα τελείως, μετά από καναδυό χρόνια ξανάρχισα, αλλά πάλι πέρισυ τσαντίστηκα με την εξάρτηση (αυτή η προσμονή να πάει η ώρα που θ’ ανάψω το επόμενο). Γυρνώντας πέρισυ από το μνημόσυνο μιας (σχεδόν συνομήλικης) συγγενούς, σκέφτηκα πως από τους παράγοντες που προκαλούν τον καρκίνο του πνεύμονα, ο ευκολότερα ελεγχόμενος είναι αυτή η βλακεία. Αισθάνθηκα ανόητος, έσβησα το τσιγάρο και δεν άναψα άλλο έκτοτε.

    Δεν καταλαβαίνω τη δυσκολία διακοπής πάντως. Όπως έχει πει (του αποδίδεται τουλάχιστο) ο Μαρκ Τουέιν, «το να κόψεις το κάπνισμα είναι πανεύκολο, το έχω κάνει χιλιάδες φορές»!

  8. IN said

    Καλημέρα και χρόνια πολλά την επέτειο (ευχή που, λόγω του εορταζομένου γεγονότος, έχει περισσότερες πιθανότητες να βγει αληθινή!)

    Η Βικιπαίδεια έχει μία παγκόσμια λίστα κατάταξης χωρών με βάση την κατά κεφαλήν κατανάλωση τσιγάρων (όχι προϊόντων καπνού γενικά) και η Ελλάδα, αν και αρκετά ψηλά, δεν είναι πρώτη.

    https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_countries_by_cigarette_consumption_per_capita

    Πρώτη χώρα στον κόσμο είναι το Μαυροβούνιο, αλλά μάλλον είναι στατιστικό τρικ γιατί, αν δεν κάνω λάθος, το Μαυροβούνιο είναι παγκόσμια (ή έστω πανευρωπαϊκή) πρωτεύουσα του λαθρεμπορίου τσιγάρων. Άρα δεν τα καπνίζουν όλ’ αυτά τα τσιγάρα οι συμπαθείς Μαυροβούνιοι, κάτι άλλο τα κάνουν…

    Για τους ίδιους λόγους, νομίζω, το αγαπημένο μας Λουξεμβούργο είναι επίσης αρκετά ψηλά στη λίστα (ψηλότερα από την Ελλάδα). Πάντως, απ’ όσο ξέρω, εκεί δεν γίνεται λαθρεμπόριο, νόμιμα αγοράζουν οι «περαστικοί» ξένοι (Γάλλοι, Γερμανοί, Βέλγοι) τα τσιγάρα τους και τα καπνίζουν μετά στη χώρα τους.

    Την πρώτη θέση από τις χώρες της ΕΕ κατέχει η Σλοβενία (μάλλον για τους ίδιους λόγους με Μαυροβούνιο/Λουξεμβούργο, αυτοί απ’ όσο ξέρω εξυπηρετούν τους Αυστριακούς και ίσως και τους Ιταλούς) και ακολουθούν Βέλγιο, Λουξεμβούργο και μετά η Ελλάδα.

    Στην τελευταία θέση παγκοσμίως η Γουινέα και από ΕΕ (ε, ναι, ακόμη μέσα είναι) το Ηνωμένο Βασίλειο (αν κοίταξα καλά).

    Πάντως, πρέπει κάτι να συμβαίνει με τον Αύγουστο και το κόψιμο του τσιγάρου. Ξέρω κι εγώ έναν πρώην συνεργάτη που κάπνιζε αρειμανίως, σε βαθμό που να υποφέρουμε όταν είχαμε συνεργασία μαζί του. Κάποια στιγμή γύρισε από διακοπές και μας ανακοίνωσε ότι παραμονή Δεκαπευντάγουστου έκοψε το κάπνισμα και όντως το κράτησε. Τώρα συμπληρώνει 7 χρόνια «άκαπνος».

  9. Γς said

    Το τσιγάρο -> οι καραμέλες -> το προφυλακτικό

    http://caktos.blogspot.gr/2014/03/blog-post_14.html

  10. Γς said

    Ηταν κι η τράκα. Αλλη μάστιγα κι αυτή

    http://caktos.blogspot.gr/2015/09/blog-post_66.html

  11. Πάνος με πεζά said

    Kαλημέρες, ξανά από το κλεινόν άστυ.
    Τι όμορφες επέτειοι είναι αυτές. Κι ας μην έχω την εμπειρία…
    Όταν έβλεπα προχτές, στην πλατεία της Άνω Μεράς, τα «μεγαλωμένα» αγόρια, στους από πίσω τοίχους, για τσιγάρο και «λαθραίο» μηχανάκι, και τα κορίτσια να στρίβουν στα κλεφτά, σαν πρεζόνια, κοιτάζοντας δεξιά-αριστερά, κάτι σπάει μέσα μου και στεναχωριέμαι…
    Δεν ποινικοποιώ τίποτα, αλλά πραγματικά το θεωρώ αδιανόητο εν έτει 2016 κάποιος να καπνίζει…Γύρισα 4 κιλά πιο αδύνατος – αδιανόητο έως επιστημονική φαντασία, για διακοπές! – μετά από ατέλειωτα περπατήματα, φορτώνοντας και την καταπληκτική εφαρμογή «s health», για όσους ξέρουν στα smartphones, και πραγματικά χαίρομαι που δεν πέρασα ποτέ, για ό,τι κι αν συνέβη στη ζωή μου, από αυτή την όχθη…

  12. Πάνος με πεζά said

    «όταν βλέπω, ας πούμε προχτές». για τη σωστή αλληλουχία των χρόνων. Ε, αρχή είναι ακόμα, μέχρι να θυμηθούμε να πληκτρολογούμε…

  13. cronopiusa said

    … και μια καλημέρα από μια αμετανόητη καπνίστρια!

  14. spiral architect said

    Άρχισα να καπνίζω, όχι από μαθητής όπως οι περισσότεροι συνομίληκοί μου, αλλά δευτεροετής φοιτητής, όταν ο καπνιστής συγκάτοικος μού είπε ότι η νικοτίνη βοηθάει στην πνευματική εγρήγορση και τα φυσικομαθηματικά των μηχανικών είχαν όπως και να το κάνουμε- τα ζόρια τους. Κάπνιζα μέχρι τότε που γεννήθηκε ο γιός μου στα τριάντα δυο μου και το’ κοψα μαχαίρι χωρίς περίεργα στερητικά. Έφυγα απ’ την Ελλάδα έκανα μεταπτυχιακό στο εξωτερικό, δούλεψα, ξαναγύρισα, άλλαξα καναδυό δουλειές και στην τρίτη … κακόμπλεξα! Οι συνάδελφοι ήταν πότες και καπνιστές και οι απαιτήσεις της δουλειάς ήταν πρωτόγνωρες για την μέχρι τούδε εμπειρία μου.
    (που συμπεριλάμβανε και μια φάμπρικα στο Σχηματάρι)
    Ετσι, μετα απο εννιά χρόνια πλήρους ακαπνίας, ξαναγύρισα στην παλιά πουτάνα αγάπη, όχι με τη ζέση του φοιτητικού και φανταρίστικου παρελθόντας μου, αλλά πιο «νορμάλ» (δεν κάπνιζα και δεν καπνίζω στο σπίτι) προσπαθώντας να αποφεύγω τις υπερβολές του παρελθόντος.

    Τώρα, την τσάντα μου βαραίνουν, εκτός από το 5.5άρι κινητό και το φορτιστή του, ένας ατμιστής μετά των συμπαρομαρτούντων του και μια powerbank των 6000mAh που παίζει και στα δυο. Από τσιγάρο, τράκα, ένα, μια φορά το μήνα.

    Έτσι, γλυτώσαμε απ΄τα πακέτα, μπλέξαμε όμως με usb καλώδια και ηλεκτρικά μπλιμπλίκια. Τίς διακοπές ρεύματος φοβάμαι πια, και όχι τον διακοπεύοντα περιπτερά … 🙄

  15. Γς said

    Και το άλλο…

  16. κουτρούφι said

    Αχ! Μακρόσυρτο.

    Λέγανε σε ένα ηλικιωμένο αγροτοκτηνοτρόφο στη Σίφνο που κάπνιζε αρειμανίως: «μάστρο-Γιάννη, το τσιγάρο βλάφτει» και αυτός απαντούσε: «Τις βλαμμένοι»

  17. gpoint said

    Πριν λίγες μέρες είχα και γω επέτειο (γενέθλια θα έλεγα αφου ξαναγεννήθηκα!) για τα 8 χρόνια που το έκοψα. Δεν πέταξα το πακέτο (άλλος χαρακτήρας εγώ) παρέμεινε περίπου ένα χρόνο στο τραπέζι στη θέση που τρώγω μισογεμάτο και με τον αναπτήρα καπάκι. Το σκεπτικό μου ήταν πως άμα δεν έχω μπορει να παω να αγοράσω ενω με το να έχω ήταν αυτοέλεγχος. Τελικά μόνο η πρώτη μέρα είναι δύσκολη κι ας κάπνιζα 3 με 4 πακέττα βαριά (μάρλμπορο και ασσο ιντερνασιοναλ) την μέρα. Κανένα στερητικό σύμπτωμα δεν είχα, εχω απόθεμα νικοτίνης μέσα μου για τρεις ζωές !! Ολα τα συμπτώματα στέρησης μια ψευδαίσθηση είναι, μόνο κιλά παίρνεις όταν το κόψεις

  18. Γς said

    -Δεν πιστεύω να καπνίζεις;

    http://caktos.blogspot.gr/2013/05/blog-post_15.html

  19. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    14: 5.5άρι κινητό;

    13: Αχ τι ωραία τραγούδια!

    10: Καπνίζει «Τρακαδόρ» λέγανε θυμάμαι

    8: Χαίρομαι που έκανα λάθος -αν και πάλι ψηλά είμαστε, ιδίως αν αφαιρέσεις τις περιπτώσεις Λουξεμβούργου (αγορά τσιγάρων από περαστικούς ξένους)

  20. ΓιώργοςΜ said

    Μια προσθήκη για τα διεθνώς ισχύοντα: Φοιτητής το ’91 στη Σκωτία, έπεσα στη χρονιά που απαγορεύτηκε το κάπνισμα στα αστικά λεωφορεία (επιτρεπόταν στο πίσω μέρος του πάνω ορόφου).
    Επίσης στη Βρεττανία (2007?) είχε ήδη απαγορευτεί, σχετικά πρόσφατα, το κάπνισμα στους στεγασμένους χώρους. Νομίζω το έχω αναφέρει ξανά με άλλη αφορμή εδώ, πως ανάβοντας το περιστασιακό μου τότε τσιγάρο κοντά σ’ ένα επιτοίχιο σταχτοδοχείο κοντά στη (στεγασμένη) είσοδο του σταθμού του τραίνου, έτυχα παρατήρησης από έναν αστυνομικό να πάω δύο βήματα παραπέρα, γιατί ήμουν κάτω από το στέγαστρο! Η ζώνη απαγόρευσης καπνίσματος ήταν μάλιστα επισημασμένη με μια κίτρινη γραμμή στο πεζοδρόμιο…

  21. Γς said

    «Ευχαριστούμε που δεν καπνίζετε»

    Αλλά και

    «Ευχαριστούμε που δεν ατμίζετε»

  22. Cyrus Monk said

    Καλημέρα κι ἀπὸ μένα, τὸν ἄκαπνο ἀπὸ τὸν Μάη τοῦ 2009, χάρη σ’ ἕνα στοίχημα μὲ φίλο ὅτι θὰ τὸ κόψουμε γιὰ δυὸ βδομάδες – ἐκεῖνος δὲν κράτησε οὔτε τρεῖς μέρες, ἐγὼ συνεχίζω ἀκάθεκτος – καὶ σὲ αὐτὸ τὸ βιβλιαράκι (e-book, ἀλλὰ δὲν θυμᾶμαι ποιὸς μοῦ τὸ εἶχε στείλει):

    http://free-ebooks.gr/el/%CE%B2%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%BF/%CF%80%CF%8E%CF%82-%CE%BD%CE%B1-%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B1%CE%B3%CE%B5%CE%AF%CF%84%CE%B5-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CE%AC%CF%80%CE%BD%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CF%8D%CE%BA%CE%BF%CE%BB%CE%B1-%CE%B5%CE%BA%CE%B4%CE%BF%CF%83%CE%B7-4

    Πιὸ πρὶν κάπνιζα δυόμιση πακέτα (25άρια παρακαλῶ!) ἡμερησίως. Εἶχα ἐπιχειρήσει δυὸ τρεῖς φορὲς στὸ παρελθὸν νὰ τὸ κόψω, ἀλλὰ πάντα ξαναγύριζα δριμύτερος. Αὐτὴ τὴ φορὰ δὲν μοῦ δημιουργήθηκε ἡ παραμικρὴ ἐπιθυμία ἐπανόδου (οὔτε τὶς πρῶτες μέρες), συνέχισα τὶς ἴδιες συνήθειες χωρὶς προβλήματα (2-3 σκέτους φραπὲ τὴν ἡμέρα, ποτάκι τὸ βράδυ, παρέες καπνιζόντων κ.λπ.) καὶ νομίζω μὲ τὸ ρεκὸρ τῆς ἀπώλειας 8 κιλῶν (τὰ ὁποῖα ξαναπῆρα μετὰ ἀπὸ δύο χρόνια).

    Θυμᾶμαι τὴν ὑπέροχη αἴσθηση νὰ ἀπολαμβάνεις τὶς μυρωδιὲς καὶ τὶς γεύσεις, ἔτσι ὅπως εἶχες χρόνια, ὡς καπνιστής, νὰ νοιώσεις.

    Τελικά, κατὰ πῶς φαίνεται, εἶναι νὰ ἔρθει ἡ κατάλληλη στιγμή (νὰ ὡριμάσουν οἱ συνθῆκες, ὅπως θὰ λέγαμε στὶς κομματικὲς νεολαῖες μας) 🙂

  23. Πάνος με πεζά said

    @ 14 : «Τίς διακοπές ρεύματος φοβάμαι πια, και όχι τον διακοπεύοντα περιπτερά …»

    Χρειαζόμουν δύο σακούλες παγάκια, για τα ποτά τη μέρα της γιορτής μου. Κάνουμε εκείνο το πολύ ωραίο σύστημα, μια λεκάνη πλυσίματος, και μέσα σκόρπια από κουτάκια μπύρας, κρασιά, τσίπουρα, και φυσικά μάτσο παγάκια…(αυτά για όσους πίνουν, εγώ πια είμαι ο πιο φανατικός καταναλωτής της Amstel 0%…)
    To «Τοbacco Kiosk» της Άνω Μεράς, έχει παγάκια (όπως έχει και τα πάντα, ΚΑΙ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ, de facto…. Η οδοφωτογραφία είναι χειμωνιάτικη και πολυκαιρισμένη, παραπλανητική)

    – Θα χρειαστώ δυο σακούλες, αλλά δεν έχω μεγάλη κατάψυξη. Μέχρι ποιαν ώρα να περάσω να τις πάρω;
    – Ότι ώρα θες, μέχρι τις τεσσερις και μισή το πρωί είμαι ανοιχτός !

    Πήγα να του πω «μου αρέσει το και μισή !» 🙂

  24. Πάνος με πεζά said

    @ 19 : Το καλύτερο είναι «Καπνίζω Απόλλων» (= απ’ όλων…)

  25. spiral architect said

    @19β: Αν είναι να διαβάζεις τα επισυναπτόμενα των ηλεμηνυμάτων, τον Σαραντάκο και το τουίτερ και οι 5.5″ λίγες είναι. Από κει και πάνω (5.7″-6″) γίνονται πια δύσχρηστα.

    Tip: Για όσους και όσες το’ χουν γυρίζει στο ηλεκτρονικό, ας δώσουν λίγο παραπάνω προσοχή στο επιστόμιο του. Να είναι απαραίτητα inox και κάθε βράδυ να καθαρίζεται με ένα μπαμπακάκι εμποτισμένο στο οινόπνευμα, γιατί ο επιχείλιος έρπητας παραμονεύει.

  26. sarant said

    25 Η ερώτηση ήταν επειδή δεν καταλάβαινα τι σημαίνει, αλλά προφανώς εννοείς τις διαστάσεις της οθόνης.

    24 Σωστά, κι αυτό!

    22 Να κι ένας που το έκοψε και έχασε κιλά -ζηλεύω.

    16 Καλό!

  27. Πάνος με πεζά said

    Εγώ στις 4.5 πάντως, έχω δει του κόσμου τις ταινίες ! 🙂 Άσε που έβλεπα κι από τις 3.5, παλιότερα…

  28. cronopiusa said

  29. cronopiusa said

  30. spiral architect said

    @27: Τέτοια να κάνουμε, εκτός απ’ το κάπνισμα κι θα πάθουμε υπερμετρωπία στα γεράματα. 😀

  31. atheofobos said

    Το να κόψεις το τσιγάρο είναι εύκολο και όπως έχει πει και ο Μαρκ Τουέιν –το έχω κόψει πολλές φορές!
    Η δυσκολία είναι να παραμείνει κανείς ως άκαπνος για πάνω από 1 χρόνο. Αυτό το πετυχαίνει περίπου μόνο το 7%, το ίδιο ποσοστό περίπου που πετυχαίνει να διατηρήσει την απώλεια βάρους το ίδιο διάστημα.
    Οπότε ως βετεράνος της διακοπής για διάστημα κοντά 25 ετών, εκτός από τα συγχαρητήρια μου, σου λέω θριαμβευτικά, Welcome to the club!
    Πολύ σωστά γράφεις, γιατί εγώ το έπαθα :
    Είχα, και ίσως έχω ακόμα, την πεποίθηση πως αν ξαναδοκίμαζα, έστω και μια φορά, μπορεί να το ξανάρχιζα για τα καλά, γι’ αυτό αρνιόμουν κατηγορηματικά όποτε μου πρόσφεραν.
    Σχετικά γράφω στο:
    ΠΩΣ ΕΝΑΣ ΘΕΡΙΑΚΛΗΣ ΕΚΟΨΕ ΤΟ ΡΗΜΑΔΙ
    http://atheofobos2.blogspot.gr/2009/05/blog-post.html
    Το πως εγώ έκοψα το κάπνισμα γράφω στο
    ΚΑΠΝΙΣΕ ΑΦΟΒΑ, ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΝ ΚΑΡΚΙΝΟ!
    http://atheofobos2.blogspot.gr/2007/06/blog-post_02.html
    Για τις αντιλήψεις που επικρατούσαν παλιότερα για το κάπνισμα, αυτές είναι εμφανείς στις εξελίξεις της διαφήμισης των τσιγάρων στο ποστ μου
    ΞΕΝΕΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΤΣΙΓΑΡΩΝ ΟΤΑΝ ΤΟ ΚΑΠΝΙΣΜΑ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΥΠΟ ΔΙΩΓΜΌ.
    http://atheofobos2.blogspot.gr/2016/02/blog-post_18.html
    και σε ένα ακόμα από τα πιο δημοφιλή ποστ μου, που το έχουν διαβάσει μέχρι στιγμής πάνω από 11700 άτομα:
    ΠΑΛΙΕΣ, ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΣΗΜΕΡΑ ΜΑΡΚΕΣ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΤΣΙΓΑΡΩΝ
    http://atheofobos2.blogspot.gr/2014/01/blog-post_5.html
    Τέλος στο ποστ μου:
    ΕΝΑΣ ΦΙΛΟΣ ΧΑΘΗΚΕ……
    http://atheofobos2.blogspot.gr/2008/01/blog-post_7808.html
    δυστυχώς δεν υπάρχει πλεον ένα λινκ που παρέπεμπε σε ένα εξαιρετικό άρθρο του Γιώργου Βότση στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ.
    Απλά μεταφέρω εδώ το ΥΓ που είχα γράψει:
    ΥΓ Σε ένα πρόσφατο άρθρο του ο Γιώργος Βότσης ,παθιασμένος καπνιστής για 50 χρόνια, αναγκάστηκε να κόψει το τσιγάρο μετά από ένα πρόβλημα με την υγεία του που τον οδήγησε στο Ωνάσειο.
    Ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από το κείμενο του λέει:
    Αρειμάνιοι καπνιστές οι αγαπημένοι φίλοι (ο Δήμος, ο Δημήτρης, ο Στρατής, ο Αντώνης, ο Σωτήρης…) αλλά και ο πατέρας μου και τ’ αδέλφια του, που έφυγαν πρόωρα. Αναγκάστηκαν να κόψουν το κάπνισμα, όταν πια ήταν πολύ αργά κι ανώφελο. Και τραγικό.Αφού, ανήμποροι πια, ανακάλυπταν πόσες άλλες απολαύσεις, με πρώτη την ίδια τη ζωή, είχαν θυσιάσει για την απόλαυση του καπνού. Ασύμφορη τράμπα…

    (Ο Δήμος που αναφέρει ήταν ο Δήμος Μαυρομάτης ,ένας δημοσιογράφος σπάνιας αξίας και ήθους, που η συμβουλή που είχε δώσει σε μία δύσκολη στιγμή στην γυναίκα μου την βοήθησε στο να σπουδάσει)

  32. ΓιώργοςΜ said

    27 Είναι φθηνότερο ν’ αγοράσεις μεγαλύτερο τηλέφωνο απ’ ότι καινούρια πολυεστιακά…. 🙂

  33. Πάνος με πεζά said

    Δε θυμάμαι ποιος Έλληνας προπονητής ποδοσφαίρου, έκοψε το τσιγάρο γιατί αφηρημένος μια φορά, πάνω στη «μάχη» του πάγκου, το έβαλε στο στόμα του ανάποδα, με αποτέλεσμα να κάψει χείλη και γλώσσα…

  34. gpoint said

    Να μη ξεχνάμε και το ρητό:

    Δεν υπάρχουν παθητικοί καπνιστες, μόνο αντιπαθητικοί αντικαπνιστές !!

  35. Cage said

    Το σταμάτησα χωρίς μεγάλη ταλαπωρία όταν πλέον κατάφερα να αποδεχτώ (κάπως λυτρωτικά) ότι έτσι κι αλλιώς, καπνίζοντας, την έχω πατήσει δια παντώς, και πως θα πρέπει να ζήσω με στιγμές δυσφορίας σε κάθε ενδεχόμενο:

    Ή θα καπνίζω και θα έχω κάποιες στιγμές που θα ήθελα να μην καπνίζω, ή δεν θα καπνίζω και θα έχω κάποιες στιγμές που θα θέλω να καπνίσω.

    Διάλεξα το δεύτερο, και οι στιγμές που θέλω να καπνίσω γίνονται όλο και σπανιότερες

  36. spiral architect said

    [..] εκείνος του συνιστά να αρχίσει το κάπνισμα επειδή είναι μια χρήσιμη κοινωνική συνήθεια. [..]

    Από την εποχή της Μπελ Επόκ ως και τα τέλη της δεκαετίας του ’60 είχε αναπτυχθεί μια τέτοια κουλτούρα, ξεκινώντας από τον κινηματογράφο, όπου όλοι οι πρωταγωνιστές-τριες κάπνιζαν αρειμανίως, δείχνοντας την κοινωνική τους θέση, ή/και την απελευθέρωσή τους από τα στερεότυπα του «συντηρητικού» παρελθόντος, ως τη λογοτεχνία και την κάθε λογής τέχνη.
    Επρεπε να πεθάνουν από καρκίνο οι καουμπόηδες του Μάλμπορο,
    https://el.wikipedia.org/wiki/Marlboro_Man
    να αρχίσει σταδιακά η αντικαπνιστική εκστρατεία και η κορύφωσή της με τον πόλεμο εναντίον στο λόμπι του καπνού με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα το Insider,
    http://www.imdb.com/title/tt0140352/
    για να σβήσει πια το καλτ καπνιστικό στερεότυπο των νιάτων μας.

  37. Λ said

    Καλημέρα. Λείπει ένα ρω από τη λέξη πάρει στην πρώτη πρόταση της δεύτερης παραγράφου

  38. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα και για τη διόρθωση (37).

    31 A, πολύ ωραία!

    27 Βλέπω πως το δικό μου έχει πεντάρα οθόνη.

  39. Τέσσερα χρόνια. Αλλά ήταν ωραίο το άτιμο!

  40. spiral architect said

    Νικοκύρη, μιας και το γιορτάζεις σήμερα, φτιάξε και βάλε εδώ μια ψηφοφορία του στυλ:

    Καπνίζετε;
    – Ναι
    – Όχι
    – Δεν κάπνιζα ποτέ
    – Μόνο ηλεκτρονικό
    – Μόνο ηλεκτρονικό και καναδυό από τράκα.
    – Πνίγω τον πόνο μου στο ποτό ala Bukowski 😀

  41. μήτσκος said

    Σίγουρα δεν προλάβατε το κάπνισμα στα αστικά λεωφορεία; Έχω μια πολύ αμυδρή προσχολική ανάμνηση, να είμαι στο λεωφορείο και να με ενοχλεί ο καπνός ενός «μεγάλου». Τέλη των σέβεντις πρέπει να ήταν. Μάλλον κάνω λάθος.
    Αυτό που θυμάμαι σίγουρα είναι ότι στο Πολυτεχνείο καπνίζαμε όχι μόνο στις συνελεύσεις (όπου γινότανε πραγματικά απίστευτο ντουμάνι) αλλά και στις παραδόσεις (όπου καπνίζανε βέβαια και πολλοί καθηγητές) και στις εξετάσεις. Δεκαετία του 90 παρακαλώ. Κάποτε γκρινιάξανε κάποιοι συμφοιτητές και το κόψαμε τουλάχιστο της ώρα των εξετάσεων, να μπορούν να συγκεντρωθούν και αυτοί. Ντρέπομαι τώρα που τα γράφω.
    Τέλος πάντως, εγώ το έκοψα πριν 16 χρόνια, αλλά δεν ήταν και κατόρθωμα, καθότι ήμουνα πολύ σκράπας στο κάπνισμα (στα καλύτερά μου κατάφερνα 1 πακέτο τη βδομάδα).

  42. sarant said

    40 Καλή ιδέα αλλά έπεσε δουλειά και δεν προφταίνω 😉

  43. sarant said

    41 Σίγουρα δεν κάπνιζαν στα αστικά από το 1971 τουλάχιστον που ξέρω προσωπικά -αλλά ας πει και άλλος.

    Ως προς το ΕΜΠ, θυμαμαι ότι στο πρώτο μάθημα που έδωσα εξετάσεις και μη βλέποντας κανέναν να έχει ανάψει, ρώτησα τον επιτηρητή:

    – Επιτρέπεται το κάπνισμα;
    – Επιβάλλεται! μου απάντησε.

  44. Σουμελα said

    Μπράβο που το έκοψες τόσο αποφασιστικά, ο σύζυγος μου καπνίζει και προσπαθεί να το κόψει αλλά πάντα βρίσκει μια αιτία και το ξαναρχίζει. Διάβασε μολις το άρθρο σου για να δούμε θα επηρεαστεί;
    Σουμέλα

  45. Πάνος με πεζά said

    @ 41 κ.ε. : Στην ταινία «Οι εκβιασταί (1972)», που έχει γυρίσματα στο παλιό τραμ του Περάματος, θα δείτε από το 11:30 και μετά, πολύ κάπνισμα… Εντελώς ασυνήθιστη εικόνα.
    ‘Οπως κι αυτό που έχουμε ξαναπεί, στην ταινία «Ο άνθρωπος του τρένου» (πολύ παλιότερα, το 1958 βέβαια), όπου οι θεατές καπνίζουν στην πρώτη σειρά του θεάτρου της Επιδαύρου…

  46. spigaro said

    Δεν μου λείπει το τσιγάρο , έχω 14 χρόνια 1 μέρα 5 ώρες και 32 λεπτά να καπνίσω 😉

  47. spiral architect said

    Και το άσμα της ημέρας:

    (να είστε φρόνιμα παιδιά, ε;)

  48. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    Ἄντε μωρὲ κι εγὠ νόμιζα ὅτι θἄγραφες γιὰ τὸ χωρισμὸ ΣΥΡΙΖΑ-ΛΑΕ 🙂

  49. Μανιατολεσβιος said

    Μπραβο Νικοκυρη και για το αρθρο και για το κοψιμο. ειμαι ανυικαπνιστης και γενικα εναντια σε ο,τι προκαλει εξαρτηση. και το τσιγαρο προκαλει και μεγαλη εξαρτηση και πολυ ανοητη δικαιολογηση. π.χ οποτε θελω το κοβω, ηξερα και καποιον που καπνιζε κι εφτασε τα 90, η ατμοσφαιρικη ρυπανση ειναι χειροτερη κλπ.

  50. sarant said

    44 Λες να επηρεαστεί;

    46 🙂

    48 Σήμερα είναι η επέτειος του διαζυγίου;

  51. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    50. Οὔτε ποὺ θυμᾶμαι πότε εἶναι. Ἀλλὰ ὁ τίτλος αὐτὸ μ’ἔκανε νὰ σκεφτῶ

  52. Πάνος με πεζά said

    Δεν ξέρω τί γιατροί υπήρχαν το ’60, αλλά εκείνη την εποχή ο πατέρας μου είχε κάνει μια εγχείριση στομάχου. Είχε μείνει πολύ αδύνατος, δε μπορούσε καν να φάει, και αμέσως μετά την εγχείρηση, κάπνιζε στο κρεβάτι της ανάρρωσης (έχοντας μείνει «ένα σεντόνι», που λέμε…)
    Η προτροπή του γιατρού ήταν να μη σταματήσει να καπνίζει, γιατί αυτό τον διατηρούσε στη ζωή, ή περίπου κάπως έτσι…

    Ξερωγώ πάλι, τί να πώ, εγώ υδραυλικός είμαι… Για το καζανάκι ήρθα…

    (P.S. : O πατέρας μου, μανιωδέστατος καπνιστής και αντιπαράδειγμά μου φυσικά, πέθανε στα 80 του από τη νόσο του Πάρκινσον, στα 9 χρόνια αυτής, όταν από τους εσωτερικούς σπασμούς της, του δημιούργησε λοίμωξη του αναπνευστικού από «στραβή» κατάποση. Το τσιγάρο δεν ήταν σε κατάσταση να το συνεχίζει, από χρόνια πριν από τότε.)

  53. Στις 29 του μήνα, κλείνω 4 ολυμπιάδες (σικ, ρε 🙂 ) που μου το κόψανε. Είχα φτάσει καθημερινά 50 γραμμάρια Γκόλντεν Βιρτζίνια σε 50-55 στριφτά -δεν είχε σαχλαμάρες φιλτράκια και τέτοια τότε- όλα χωρίς τίποτα ξοδεμένο στο τασάκι· έσβηνε και το ξανάναβες. Έχουν προστεθεί διπλάσια -και βάλε- κιλά από χρόνια έκτοτε…

  54. sarant said

    53 Σου το κόψανε;

  55. 54: Ε, ναι. Ποιοι στο κόβουν μαχαίρι, συνήθως;

    Αρχιτρακαδόρος ο Ζήκος

  56. sarant said

    55 Καλά λες 🙂

  57. Παναγιώτης Κ. said

    Στη αρχή νόμισα ότι παραχώρησες την σημερινή ανάρτηση σε κάποιον και εκείνος άρχισε να μας λέει την… περιπέτειά του! Ακολούθησε όμως η αποκάλυψη και να ΄μαστε τώρα να καταθέτουμε την καπνιστική μας εμπειρία.

    Από όσα μέχρι τώρα διάβασα, έχω το…πρωτείο. Έχουν περάσει σαράντα ολόκληρα χρόνια που το έκοψα.
    Είχα την τύχη να έχει αναπτυχθεί ένας μηχανισμός… αυτοπροστασίας. Ο λαιμός μου αποκτάει γρέζα που με ταλαιπωρούν μετά έστω και αν βάλω για πλάκα ένα αναμμένο τσιγάρο στο στόμα μου δεδομένου ότι τον καπνό τον τραβάω σαν κανονικός καπνιστής. Επομένως, για να αποφύγω την ταλαιπωρία ούτε για αστείο πια τσιγάρο στο στόμα.
    Έχω πάντως κατά νου να μην είμαι… αντιπαθητικός αντικαπνιστής. Σκέτα αντικαπνιστής. 🙂

  58. spiral architect said

    @56: Καπνίζεις Σκύλε; 😀

  59. Γς said

    56:

    Σου έκλεψα το τζιφάκι και τό’ βαλα στο ΦΒ

    😉

  60. Γς said

    Tουμπεκί ψιλοκομμένο

    http://caktos.blogspot.gr/2014/04/t.html

    [Τα διαβάζετε μωρέ; ‘Η τζάμπα τα βάζω;]

  61. LandS said

    Τέσσερα-τεσσεράμισι πακέτα λάιτ την ημέρα. Είχαν αντικαταστήσει τα τρία-τριάμισι κανονικών. Είχα υπολογίσει και τις ποσότητες πίσσας και νικοτίνης και ήταν κάπως πιο …υγιεινή η αλλαγή.
    Μέχρι την 26/10/2001 και ώρα 8:45 το πρωί. Οδηγούσα και ζήτησα να μου ανάψουν ένα. «Έλα ρε παιδί μου τώρα φτάνουμε, εννιά η ώρα μπαίνεις για το αγγειογράφημα, θα καπνίσεις στο γραφείο του Πέτρου μαζί του όταν θα σου λέει τα αποτελέσματα» Συνηθισμένο το σκηνικό από τα, μέχρι τότε, τεστ κόπωσης.
    Για πέντε έξι χρόνια η γυναίκα μου συνέχισε να καπνίζει χωρίς να με πειράζει. Όταν τσίμπησε μια πνευμονία και πόναγε, τόκοψε και αυτή.
    Ναι και γω καμιά φορά βλέπω στον ύπνο μου ότι κάνω τσιγάρο και με πιάνουν τα διαόλια μου.

  62. tamistas said

    Σαντέ σκέτο δύο πακέτα τη μέρα για 10 χρόνια, από την 3η λυκείου. Έπειτα κάμελ σκέτο, κάμελ φίλτρο, κάμελ λάιτ, καρέλια σλιμ, όλο και πιο λίγα κάθε μέρα, στο τέλος γύρω στα πέντε. Κόπηκε μόνο του πριν από κάποια χρόνια. Γινόταν όλο και λιγότερο απολαυστικό, όλο και περισσότερο συνήθεια και τίποτε άλλο. Δεν θυμάμαι καν πριν από πόσα χρόνια. Ίσως γιατί δεν ήταν η πρώτη φορά που, νόμιζα ότι, το έκοβα. Κι εκείνη τη φορά δεν ήμουν πια καθόλου σίγουρος. Γιατί να κρατούσα την ημερομηνία; Ευτυχώς εδώ και λίγους μήνες το έκοψε και η κόρη μου, ελπίζω οριστικά. Είναι στα 25.

    Νομίζω ότι κάπου στην Κατάσταση της εργατικής τάξης στην Αγγλία ο Ένγκελς γράφει ότι το τσιγάρο το προώθησαν οι μπουρζουάδες, μέσω της βιομηχανικής του παραγωγής, στους εργάτες όταν ανακάλυψαν ότι είχε αγχολυτικές ιδιότητες, άρα θα είχαν καλύτερη απόδοση στη δουλειά. Μέχρι τότε ήταν προνόμιο των λίγων.

    Εύχομαι για όλους τους χωρισμένους ο χωρισμός μας να είναι παντοτινός.

  63. Avonidas said

    Δεν καπνισα ποτέ στη ζωή μου, και δεν πρόκειται ποτέ να καπνίσω. Δεν είναι οτι εχω ατσαλινη θεληση, απλως ειμαι εντελως ακοινωνητος. Αν ποτέ ηθελα να ταιριαξω στον περιγυρο μου, το τσιγαρο θα ηταν ή τελευταία μου εγνοια.

    Ο πατέρας μου εκοψε το καπνισμα μαχαιρι οταν μια ελαφρα δυσφορια τον οδηγησε σε καρδιολογο, κι επειτα στο χειρουργείο για βαλβιδοπλαστικη. Το ξαναρχισε, αργα αλλα σταθερά, οταν χασαμε τη μητερα μου. Και τη χάσαμε απο το τσιγάρο.

    Η απαγορευση δεν προκειται να βοηθησει σε τιποτα. Ο ανθρωπος ειναι ελεύθερος. Ο ανθρωπος ειναι καταδικασμένος να ειναι ελεύθερος.

  64. tamistas said

    Α, κι αυτά που λένε ότι δεν μπορείς μετά να πιες καφέ, κρασί κλπ, για μένα δεν ίσχυσαν. Μπορώ κάλλιστα και χωρίς τσιγάρο.

  65. LandS said

    41 & 43

    Θυμάμαι το 68-69, όταν πηγαινοερχόμασταν Αθήνα για το φροντιστήριο, τα τσιγάρα τα σβήναμε πριν ανεβούμε στο λεωφορείο.

    Τι λέω, Δημοτικό πήγαινα όταν έμαθα να διαβάζω τις πινακίδες στα λεωφορεια. ΜΗ ΟΜΙΛΕΙΤΕ ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟΝ, ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΑΙ ΤΟ ΠΤΥΕΙΝ, ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΤΟ ΚΑΠΝΙΖΕΙΝ, ΚΑΘΟΔΟΣ ΕΜΠΡΟΣ.
    Ο εισπράκτορας και ο οδηγός κάπνιζαν.

  66. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    64 Εκεί στην Πολωνία πώς είναι οι περιορισμοι στον καπνό; (αν και ως μη καπνιστής μπορεί να μην ξέρεις)

  67. Πάνος με πεζά said

    Aν ισχύει ακόμα (επιβεβαιώστε), νομίζω ότι σε κάποιες ευρωπαϊκές χώρες, το κάπνισμα σε υπαίθριους χώρους αποβάθρας σταθμών, επιτρέπεται μόνο εντός προσημειωμένου ορθογώνιου χώρου, αντίστοιχου με αυτού στο οποίο κινούνται οι προπονητές ποδοσφαίρου. Καλά, για γόπες στις γραμμές ούτε που το συζητάμε. Θαρρείς και τις καταπίνουν !

  68. Γς said

    Αντικαπνιστικόν.

    Προκεχωρημένο [και επικίνδυνο] και δεν σας το συνιστώ:

    Το μειράκιο, βαρύ κι ασήκωτο, κάπνιζε αρειμανίως σε κλειστό χώρο [αίθουσα αναμονής] και ποσώς μας έδινε σημασία.

    Οπότε άρχισα να τον κοιτάζω επιτιμητικά.
    Και σιγά μην κατάλαβε γιατί τον κοίταζα.
    Μάλον κάτι άλλο κατάλαβε και το κατάλαβα. Γι αυτό είπα να το τραβήξω πιο πέρα.

    Τον διπλάρωσα και σχεδόν ψιθυριστά:

    -Κοπέλα έχεις;
    -Ναι, αμέ!

    Και κάπως δήθεν αμήχανα¨

    -Φίλους;
    -Ναι!
    -Καλούς φίλους;
    -Τι καλούς φίλους;
    -Στο τέτοιο μωρε!
    Και του έκανα και την κατάλληλη χειρονομία.

    Τώρα ήταν σίγουρος. Αλλά τον πρόλαβα.

    Για να μπορούν να κάνουν σέρβις στην κοπέλα σου όταν εσύ δεν θα τα καταφέρνεις με τέτοιο κάπνισμα.

    Είπαμε δεν σας το συνιστώ

  69. LandS said

    13 Ξέρετε ποια είναι η ξανθιά στο πακέτο με τα Σαντέ. Η Ζωζώ Νταλμάς, ρωμιά αρτίστ, ερωμένη του Ατατούρκ.
    Λένε, όσοι ξέρουν (Φάληρο και Καλαμάκι είναι γεμάτα φίλους μου που τα ξέρουν αυτά) ότι ταυτόχρονα τα είχε και με ένα ρωμιό σπουδαίο ράφτη πολύ μεγαλύτερό της. Δεν έχω καταφέρει να συγκρατήσω το όνομά του.
    Προφανώς η δύναμη και τα πλούτη του Κεμάλ (μες το Ντολλλμά Μπαξέ την έβλλεπε μανίτσα μ) άφηναν κάτι για να το καλύψει ένας ηλικιωμένος ρωμιός ράφτης.

  70. spatholouro said

    Μπράβο Νίκο για το άρθρο και το «κόψιμο» που κατάφερες, κι εσύ και όσοι άλλοι!

    Τις σχετικές απόψεις μου είχα καταθέσει προ λίγου καιρού σε άλλη συζήτηση και δεν θα επανέλθω.

    Μόνο να τονίσω ήθελα, μια και είδα κάποιο σχόλιο εδώ, ότι, δυστυχώς για όσους με πλησιάζουν στα 20 μέτρα φουμάροντας, είμαι αντιπαθέστατος αντικαπνιστής… (σε σημείο π.χ. όταν τυχόν με ρωτά κάποιος -καπνιστής ή μη- εάν καπνίζω, να του απαντώ ότι εγώ πάντως δεν τον έβρισα…)

    Αυστηρή νομοθεσία και εξίσου αυστηρές υπηρεσίες επιβολής του νόμου, αυτό είναι το σύνθημά μου (αλλά είμαι μακριά νυχτωμένος…)

  71. Γς said

    Κι ήταν και μια εξόδιος ακολουθία απ τις κανονικές.

    Κι ας λένε ότι σε τέτοιες περιπτώσεις γίνονται αστεία, ανέκδοτα και τέτοια.

    Ο Γς όμως την έκανε την …

    Βλέπει δίπλα του τον καθηγητή και πρόεδρο της Εθνικής Επιτροπής για τον Έλεγχο του Καπνίσματος Παναγιώτη Μπεχράκη.
    Μέγα διώκτη των καπνιστών.

    Ετυχε να έχω μιλήσει κανα δυο φορές μαζί του, οπότε άδραξα την ευκαιρία για να τηρήσω την περί αστείων και ανεκδότων παράδοση..

    -Υπάρχει κάποιος που καπνίζει εδώ πέρα

  72. Γς said

    70:

    >άφηναν κάτι για να το καλύψει ένας ηλικιωμένος ρωμιός ράφτης.

    Να ήταν στο πακέτο του Silk Cut το καταλαβαίνω

  73. ΓιώργοςΜ said

    68 Στη Ν Υόρκη πάντως, ήδη από το ’98 που βρέθηκα εκεί, απαγορευόταν το κάπνισμα σε οποιοδήποτε σημείο της (ανοιχτής) αποβάθρας του μετρό. Μας το σφύριξε ψιθυριστά ο καθαριστής, προσθέτοντας και το πρόστιμο (καμμιά εκατοστή δολάρια, ίσως παραπάνω). Ούτε τετραγωνάκια ούτε τίποτε.
    Επίσης, απαγορεύτηκε αργότερα και σε απόσταση 50 μέτρων από τις εισόδους των ουρανοξυστών, όπου μέχρι τότε μαζεύονταν οι θεριακλήδες. Δεδομένου ότι σε 100 μέτρα πιθανότατα να υπήρχε άλλη είσοδος, υποθέτω πως επιτρεπόταν να καπνίζει κανείς μόνο στη μέση του δρόμου, στη μεσοκάθετο μεταξύ των εισόδων….
    Ακόμη χειρότερα, απαγορεύεται στις ξύλινες αποβάθρες περιπάτου στο λιμάνι. Fire regulations, μας είπαν! Δεν κάνω πλάκα, πάνω από το νερό, με 100% υγρασία και μουσκεμένα σανίδια τικ, που και στεγνά δεν τα ανάβεις ούτε με μολότωφ… Δεν κάπνιζα εγώ και δε μ΄ ένοιαξε, αλλά η υποκρισία βγάζει μάτι. Είναι σα να λες «δεν απαγορεύεται να καπνίζεις, αρκεί να είσαι 92 χρονών και άνω και να συνοδεύεσαι από τους γονείς σου».

  74. Γς said

    71:

    Κι όσο θυμάμαι πριν τριάντα χρόνια, μια προειδοποίηση προς όλους στο Texas Medical Center του Χιούστον [Νοσοκομεία, Πανεπιστήμια] ότι έχουν 6 μήνες να κόψουν το κάπνισμα.
    Κι αν δεν το κάνουν να αλλάξουν εργοδότη.

    Ετσι στην ψύχρα.

  75. spatholouro said

    75
    Σε νοσοκομείο που πέρασε τις τελευταίες μέρες ο πατέρας μου, έπαθα το σοκ της ζωής μου όταν άνοιξα το γραφείο των γιατρών, αναζητώντας τη συνδρομή τους… (κι από τότε άδω «στον τεκέ του Περδικάκη, εσαλτάρησα βραδάκι»)

    Τις επόμενες φορές παραφύλαγα μήπως τσακώσω κανέναν στον διάδρομο τουλάχιστον, να τον ρωτήσω…

  76. spiral architect said

    @74:[…] «δεν απαγορεύεται να καπνίζεις, αρκεί να είσαι 92 χρονών και άνω και να συνοδεύεσαι από τους γονείς σου».

    😆 😆 😆 😆

  77. Γιάννης Ιατρού said

    Ωραία η εξομολόγηση και οπωσδήποτε λόγος σοβαρός για να εορταστεί η επέτειος Νίκο 🙂
    Αλλά και οι υπόλοιποι, παραστατικότατοι με τις απελευθερωτικές εξομολογήσεις…

    Εγώ, τσιγάρο πρακτικά εκάπνισα μόνο κανά χρόνο, περιστασιακά, στην τελευταία τάξη του γυμνασίου… Σε κάτι πάρτυ και τέτοια, για εντυπωσιασμό περισσότερο. Αλλά μετά, όταν ήμουν φοιτητής, μου κάνανε δώρο (οι καθ΄ ύλην αρμόδιοι να αφήσουν τα σχόλια σε θεσσαλονικιώτικη διαλεκτο 🙂 ) μία ωραία (γαλλική) πίπα (Butz-Choquin παρόμοια με την φωτογραφία πιό κάτω, ακόμα την έχω, λειτουργικότατη) και από τότε άρχισα να καπνίζω μόνο

    Έχω καμιά 25αριά από δαύτες και η κατανάλωση είναι περίπου 40γρ καπνός την εβδομάδα, ίσως έως και στις 9 μέρες. Αλλά μερικές φορές, αν πάμε κάπου (ακόμα και για μερικές μέρες) και έχω ξεχάσει τα «συμπράγκαλα», ε, δεν έγινε και κάτι. Ή όταν έκανα στρατιωτικό, τότε πρακτικά το είχα σταματήσει.

    Καλό θα ήταν να ακολουθήσω τα λαμπρά παραδείγματά σας ….

  78. gpoint said

    # 78

    Για τα γενέθλια…

  79. « Είμαι υπέρ της ολοσχερούς απαγόρευσης του καπνίσματος …»
    Αλήθεια, πως ακριβώς την εννοείτε : Να μην κυκλοφορούν τσιγάρα, να απαγορεύεται και στα σπίτια , να επιβάλλεται πρόστιμο και στην ερημιά :
    Με σοκάρει αυτή η άποψη , θα την περίμενα μόνο από ζηλωτή – politically correct …
    Υπάρχουν πολλοί εξαρτημένοι ή περιστασιακοί καπνιστές που παραμένουν αμετανόητοι ( εν γνώσει των συνεπειών ή όχι), έχοντας επιλέξει αυτή την αμφιλεγόμενη απόλαυση, κυρίως στις περιπτώσεις που αναφέρατε – παραλείψατε μία !!!
    Όταν αυτοί δεν προκαλούν, αντίθετα συμμορφώνονται με τους περιορισμούς και την απαίτηση των θιγόμενων, δε νομίζετε ότι αποδεικνύουν έμπρακτα ότι σέβονται (έστω αποδέχονται) την άποψη των άλλων:
    Γιατί λοιπόν επιμένετε να επιβληθεί η δική σας άποψη, με τρόπο αυταρχικό και απόλυτο , ακόμα και σε συνθήκες που το τσιγάρο δεν ενοχλεί κανέναν:
    – Στην Ολλανδία ισχύουν τα τετραγωνάκια στις υπαίθριες αποβάθρες (αν τα βρείς).
    – Στην Αμερική είναι σκέτη παράνοια

  80. cronopiusa said

  81. AΓΓΕΛΙΚΗ said

    Πάνε 16-17 χρόνια που έκοψα το κάπνισμα κι ακόμα ονειρεύομαι ότι καπνίζω.
    Η απόφαση ήταν οριστική, μετά από διάφορες προσπάθειες να το κόψω. Όταν το ξανάρχιζα, κάπνιζα τα διπλά, για να συμπληρώσω την απώλεια!
    Πάντα θα ήθελα ένα τσιγαράκι. Ή μια ρουφηξιά. Ξέρω ότι αν το κάνω, θα ξαναρχίσω το κάπνισμα.
    Όλα είναι στο μυαλό τελικά. Το καλό στην υπόθεση είναι ότι τον επόμενο χρόνο το έκοψε και ο άντρας μου και σιγά-σιγά όσοι φίλοι μας κάπνιζαν.
    Και ο καφές, χωρίς τσιγάρο, στην αρχή έμοιαζε αδιανόητος.

    -Παντελής Μπουκάλας, «Καπνός αι ημέραι μου»

    «Μα τι θαρρούν οι άκαπνοι.
    Πώς έτσι απλά κόβεται το ρημάδι
    Τάχα υπόθεση δαχτύλων και συνήθειας;

    Πώς σημαδεύεις με την κόκκινη γραμμή
    Ένα τσιγάρο
    Το κυκλώνεις
    Και καθαρίζεις
    Απαγορεύεις αποκλείεις οστρακίζεις;

    Χορτάρι λένε πώς καπνίζουμε ή χαρτί;
    Λέξεις καπνίζουμε.
    Όσες μας δόθηκαν ακέραιες να πανηγυρίζουν
    Κι όσες απόμειναν χλομές.
    Και ιστορίες.
    Τις τρεις, τις πέντε ιστορίες
    Που απαρτίζουν έναν άνθρωπο.
    Φιλιά και λέξεις.

    Παρέες γέλια ανέκδοτα
    Τραγούδια μοιρολόγια
    Κρασί και τσίπουρο
    Φαρμάκια
    Γονατισμένες μνήμες
    Κομμένους δρόμους
    Όνειρα διψαλέα
    Ηττημένα όνειρα
    Πρόσωπα ανεπίστροφα
    Το τρέμουλο του πρώτου αγγίγματος
    Τον τρόμο του στερνού.

    Αυτά ο καπνός μας
    Αυτά το σήμα το ευανάγνωστο.
    Και σπίρτο δε χρειάζεται
    Καν αναπτήρας.
    Αρκεί μια σπίθα τοσηδά
    Απ’ την τριβή του νου
    Στης μνήμης μας την πέτρα πάνω.

    Γερνάει ωστόσο ο καιρός
    Αγκομαχάει το αίμα
    Μαχαίρι λένε οι γιατροί
    Ρουφώντας τον καπνό τους απολαυστικά.
    Μαχαίρι. Πού το πρόβλημα.

    Θα υπάρχουν πάντοτε ιστορίες να καπνίζουμε
    από μέσα μας
    Ή, σε άλλα ελληνικά, ωμότερα
    θα υπάρχει πάντα βίος για να ζήσουμε από μέσα μας.

    Πλην κάποτε καπνίζουμε το εαυτό μας να καπνίζει
    Ποζάροντας σε άφαντο καθρέφτη
    Ντυμένοι ύφος μελαγχολικό, περίσκεπτο.
    Αλλά και τότε την αλήθεια μας καπνίζουμε,
    Μόνο δεν έχει αίμα ο καπνός.»

    (Π. Μπουκάλας, Ρήματα, εκδ. Άγρα)

  82. Γς said

    78:

  83. Πάνος με πεζά said

    @ 80 : Να, ας πούμε, λέω ένα απλό και άδολο επιχείρημα : θα μου άρεσε το «τετραγωνάκι» στις αποβάθρες, ώστε πρώτον να μη με ντουμανιάσει κάποιος ερχόμενος δίπλα μου (κι αν πάω παραπέρα, άλλος, και παραπαραπέρα παράλλος – ίσως και για να μη μου φυσήξει τον καπνό στα μούτρα ένα nanosecond πριν μπει στο βαγόνι), και δεύτερον, να μη βλέπω μια γόπα κάθε δυο χαλίκια, στις γραμμές.
    Εντάξει, πολλοί θα πουν «Μα, αυτό ήταν τώρα; όλα τα άλλα γύρω είναι πεντακάθαρα;»
    Όχι. Πολλά γύρω μας είναι αντιαισθητικά. Όπως όμως και το να υπάρχει κάδος για να σβήσεις το τσιγάρο σου έξω από το Μετρό, κι εσύ να το πετάς ακριβώς δίπλα και να το πατάς με το πόδι… Δεν ξέρω αλλά το πέταμα του τσιγάρου στο δρόμο, μου φαίνεται κίνηση ύψιστης καφρίλας, αντίστοιχη της παλιάς «ροχάλας». Πόσ# μάλλον όταν το τασάκι στο αυτοκίνητο είναι δίπλα σου, αλλά βαριέσαι να το αδειάζεις…

  84. ConspiRaki Theologist said

    Τρέφω σοβαρές επιφυλάξεις για το πότε ίσχυσε η απαγόρευση καπνίσματος στα αστικά λεωφορεία της Αθήνας. Είμαι σχεδόν βέβαιος ότι θυμάμαι, στις αρχές των 90ς, και άλλους, εκτός από τον έφηβο εαυτό μου (που πιθανόν να το έκανε ενάντια στους κανόνες), να καπνίζουν μες σε λεωφορεία.
    Επίσης θυμάμαι, με βεβαιότητα, πτήσεις της Ολυμπιακής στις αρχές του αιώνα, που καπνίζαμε κανονικότατα στις πίσω θέσεις.

    Στη Γερμανία ξέρει κανείς ποιο είναι το τωρινό στάτους σχετικά με την απαγόρευση? Είχα πέσει πάνω στην περίπτωση (καλοκαίρι 2006 ή 2008) που είχαν πάει να το απαγορεύσουν σε κλειστούς χώρους. Νομίζω ότι είχε απαγορευτεί από 1/1 του ίδιου έτους σε όλη τη χώρα, και η Βεστφαλία-Ρηνανία θα εφάρμοζε την απαγόρευση από 1η Ιουνίου (πιθανώς ώστε τα άπειρα μπαρ του Ντισελντορφ να έχουν πιο ομαλή μετάβαση λόγω καλοκαιριού). Το αποτέλεσμα ήταν, μέσα σε λίγες μέρες από την έναρξη της απαγόρευσης, ο κόσμος σιγά σιγά να αρχίζει να καπνίζει εντός των καταστημάτων και κατόπιν, επικουρούμενος από μια εντελώς χύμα συλλογή υπογραφών ενάντια στην απαγόρευση, που εγκαινίασαν οι καταστηματάρχες, όλο και περισσότερο, καθιστώντας ανενεργό το νόμο στην πράξη. Αργότερα έμαθα ότι κερδήθηκε μια σχετική αγωγή από τους καταστηματάρχες, σε ομοσπονδιακό επίπεδο, βασισμένη στο επιχείρημα ότι η καθολική απαγόρευση, όπως είχε θεσμοθετηθεί, ήταν ενάντια στον ελεύθερο ανταγωνισμό, διότι δινόταν η δυνατότητα διαμόρφωσης ειδικών χώρων καπνιστών, που όμως μπορούσαν να την εφαρμόσουν μόνο τα καταστήματα που είχαν μεγάλο εμβαδό και όχι τα μικρά μπαράκια. Το αποτέλεσμα ήταν να την εφαρμόζει όποιος θέλει (με κάποια εισφορά ίσως). Οι Γερμανοί τότε μου λέγαν ότι πολύ απλά στη Γερμανία δεν παίζει ποτέ να εφαρμοστεί καθολική απαγόρευση διότι ο πρώτος που πήγε να το κάνει ήταν ο Χίτλερ, οπότε λειτουργούσαν τα αντιναζί αντανακλαστικά.

    Υ.Γ> Αν και δε διαφωνώ ότι κάπου στο σύμπαν υπάρχουν ακόμη κάφροι καπνιστές, νομίζω ότι δεν έχω κανένα στον κύκλο μου που να μη αναγνωρίζει τη βλαπτικότητα και απλά να επιλέγει, προς το παρόν, να μην το κόψει (γιατί δεν μπορεί /δεν θέλει κλπ).

  85. Γς said

    81:

    Που για να θυμάμαι το ράουχ στα γερμανικά έπρεπε να θυμηθώ τον αδελφό του φίλου του Τσε Γκουεβάρα, τον Ραούλ και μετά λ->χ.

    Για πούρα βέβαια. Αλλά και για τσιγάρα

    Μύλος δηλαδή.

  86. Λ said

    Το ανέκδοτο με τις καμινάδες το ξέρετε; Γυρίζει η μεγάλη και λέει στη μικρή: Είσαι πολύ μικρή για να καπνίζεις.

  87. gpoint said

    # 85

    Πρωτα ίσχυσε πρακτικά στις κεντρικές διαδρονές και μετά στις απόμακρες

  88. alexisphoto said

    καλησπέρα,
    Δεν είναι πολλά χρόνια από τότε που εντατικοποιήθηκε η συζήτηση για τον περιορισμό του καπνίσματος.
    Θυμάμαι σαν παιδί (δεκ 80) τον Λούκι Λουκ να στρίβει και να καπνιζει πάνω στη Ντόλη. Σε νεότερες εκδόσεις το τσιγάρο είχε αντικατασταθεί με ένα στάχυ (και για έλναν περίεργο λόγο η Ντόλη έγινε «ο Ντόλης» 🙂 )…
    όσοι δε, είναι φανατικοί του σερ Αρθουρ Κόναν Ντόϊλ θα θυμούνται ότι ο Σέρλοκ χόλς ήταν πάντα με μια πίπα αναμένη -χώρια τα άλλα που δοκίμαζε-. Στις σύγχρονες επανεκδόσεις, τέτοιες σκηνές εξομαλύνονται.
    Ο Ποπάυ τη γλίτωσε νομίζω 🙂

  89. Λ said

    Πόσες και πόσες πυρκαγιές προκλήθηκαν από καπνιστές είτε γιατί αποκοιμήθηκαν στον καναπέ/κρεβάτ καπνίζοντας είτε γιατί πέταξαν το αποτσίγαρο έξω ενώ οδηγούσαν

  90. Πάνος με πεζά said

    @ 89 : Γιατί, ο Ποπάι που είχε δύο στόματα; Ένα που μιλούσε, κι ένα «ρακόρ» για την πίπα;
    https://dimartblog.files.wordpress.com/2015/01/35nbk.jpg?w=450&h=338

    Η δε πίπα, μόνο όταν έτρωγε σπανάκι εξαφανιζόταν (χωρίς να βλέπουμε πού πήγαινε).

  91. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>ο καπνιστής είναι αδύνατον να συζητήσει σοβαρά για το κάπνισμα.
    Χαχα, επιβεβαιώθηκε! 🙂

    Ως μη καπνίστρια υφίσταμαι ένα διαρκές μπούλινγκ από τους καπνίζοντες αλλά πού θα βρω το δίκιο μου; ** Εδώ υπουργοί,γιατροί,βουλευτές και λοιποί ταγοί, φουμάρουν όπου να ναι και «σταρχιδιαμού». Πού θα φτουρήσει η μυρμηγκότης μου, στους απλούς αδύναμους θεριακλήδες ;

    Παιδιά, μαζί με τις όποιες βλάβες της υγείας, το έξοδο και τη σκλαβιά «ωχ ξέχασα να πάρω τσιγάρα», βάλτε και τη βρώμα του χνώτου, των ρούχων των μαλλιών. Όσοι είστε ταίρια με μη καπνιστές/καπνίστριες πείτε τους ένα ευχαριστώ για την ανοχή τους 🙂

    Φοιτήτρια κάπνιζα,αραιά και που,Καρέλια. Μου άρεσε όμως πολύ.Δε νομίζω να τέλειωσα καλά καλά ποτέ ολόκληρο πακέτο μόνη μου κι ούτε ξέρω πότε έσβησε η σχέση μας αθόρυβα κι αναίμακτα καθώς δε δεθήκαμε βαθύτερα 🙂 . Ήταν απόλαυση, όχι αγχολυτικό, ούτε από συνήθεια αυτό το λίγο και μετρημένο έναν καιρό.
    Μα έρχεται στον ύπνο μου και με ξυπνά χαράματα… 🙂 🙂

    **τί να εξηγώ κάθε φορά, ότι έχω πραγματικό πρόβλημα(μου ξυπνά ένας μικρός εφιάλτης) από τότε που, πριν καμιά 25ετία μετά πολύωρη συνεδρίαση σε χαμηλοτάβανο χώρο μέσα σε καραντουμάνι, βγήκα -μ΄έβγαλαν- μισολιπόθυμη, δε μπορούσα να πάρω ανάσα,σα να έφραζε το λαρύγγι μου. Έκανα μια αλλεργική αντίδραση, που μπορεί να μην ήταν ακριβώς ή και μόνο από την καπνίλα αλλά σφηνώθηκε φαίνεται στο υποσυνείδητο ο πανικός αυτός και με τη μυρωδιά ξεκινά ένα αίσθημα δυσφορίας,πνιγμού, βήχω και γενικά υποφέρω από το κ@λοτσίγαρο 🙂 .

  92. Γς said

  93. Πάνος με πεζά said

    Όσο για τις πυρκαγιές, ναι, ήταν καλό το σλόγκαν «μια σπίθα αρκεί να φέρει την καταστροφή», ωστόσο νομίζω ότι αποδεδειγμένα, η πλειονότητα, τουλάχιστον των μεγάλων καταστροφικών πυρκαγιών, δεν οφειλόταν σε μια απλή γόπα…
    Πιο μπροστά από αυτό υπήρξαν αιωνόβιοι παππούδες που καθάριζαν τα χόρτα του κήπου τους, σκιτζήδες σιδεράδες με δίσκους, τεμπελχανάδες στα καφενεία που «γούσταραν να βλέπουν τον κόσμο να σηκώνεται και να τρέχει», φυσικά οργανωμένα εμπρηστικά «οικιστικά» σχέδια, μέχρι που τώρα τελευταία ενέσκηψαν και οι πυλώνες της ΔΕΗ…
    (καλά, στα νησιά αν δείτε τα ράδια τί σπινθήρας πέφτει στους μετασχηματιστές της ΜΤ από την υγρασία…)

  94. κουτρούφι said

    «Είμαι τσιγάρο λαϊκό και συ γουστάρεις ΑΣΟ»

    Απόστολος Καλδάρας, 50’s

  95. Λ said

    Τα ρωσικά τσιγάρα χωρίς φίλτρο που λέγονται παπιρόσι (τα πολλά), η παπιρόσα (το ένα) πήραν το όνομα τους από το χαρτί στη γαλλική (papier) μέσω της πολωνικής γλώσσας λέει η βίκι

    https://en.wiktionary.org/wiki/%D0%BF%D0%B0%D0%BF%D0%B8%D1%80%D0%BE%D1%81%D0%B0

  96. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    90.Πόσες και πόσες πυρκαγιές προκλήθηκαν από καπνιστές είτε γιατί αποκοιμήθηκαν στον καναπέ/κρεβάτ καπνίζοντας
    Ο πατέρας μου το έπαθε αυτό και πήρε φωτιά το στρώμα. Αυτό συνέβη πριν γεννηθώ κι όταν το άκουσα μεγαλώνοντας,το είχε ήδη κόψει και μου φάνηκε απίστευτο,όχι γιατί αποκοιμήθηκε-τόσο που δούλευε,πάντα βυθιζόταν αμέσως, όταν κατάφερνε να γύρει- αλλά το ότι κάπνιζε κάποτε. Τον θεωρούσα πολύ δυνατό,έξυπνο και αυτοπειθαρχημένο για τέτοια κουτή συνήθεια. Το ίδιο πρέπει να πω ότι θα φανταζόμουν για το Νικοκύρη και για κάποιους/ες εδώ 🙂 🙂

  97. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Πάντως, όπως ήδη ανέδειξαν και οι προηγούμενοι/ες, έχουν γραφτεί τραγουδάρες για το τσιγάρο. Σαν τα φεγγάρια ένα πράμα:
    -Τσιγάρο ατέλειωτο βαρύ η μοναξιά μου
    -κι εγώ σε ζητάω σαν πρωινό τσιγάρο
    -βαριά ποτά βαριά τσιγάρα
    -αυτό το τσιγάρο που πίνω είναι το τελευταίο
    -σαν το πακέτο που δεν έχει πια τσιγάρα
    -στο άδειο μου πακέτο

  98. Λ said

    Νικοκύρη να ξέρετε ότι τώρα αν κάποιος συνάδελφος εξακολουθεί να καπνίζει στο γραφείο μετά από αλλεπάλληλες υποδείξεις ο λειτουργός υγιεινής και ασφάλειας θα φέρει ευθύνη αν δεν τον αναφέρει και θα τιμωρηθεί πρώτος.

  99. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    68 Νομίζω πως το έχω δει. Πού όμως;

    78 Ναι, είχαμε πολλές εξομολογήσεις!

    80 Ολοσχερής θα πει να μην πουλιέται, να μην καλλιεργείται, να μην εισάγεται κανένα προϊόν καπνού. Οι περισσότεροι καπνιστές ενδόμυχα θα το θεωρούσαν σωτήριο αυτό. Και οι επόμενες γενιές το ίδιο. Κι άλλα πράγματα απαγορεύονται.

    Εναλλακτικά, μόνο στο σπίτι του καθενός και σε «τεκέδες» -δηλαδή μαγαζιά που θα έχουν ειδική άδεια (και θα πληρώνουν ένα ειδικό τέλος) και θα λειτουργούν χωρίς υπαλλήλους, με αυτοαπασχολούμενους εταίρους (γιατί δεν φταίνε τίποτα οι εργαζόμενοι).

    82 Τι ωραίο ποίημα!

    85 Σε αστικά λεωφορεία; Δεν νομιζω ότι κάπνιζαν στις αρχές της δεκ. 90 αλλά τότε δεν ήμουν στην Ελλάδα. Ωστόσο, είμαι βέβαιος ότι δεν κάπνιζαν στις δεκ. 1970-80, τουλάχιστον από το 1971 και μετά. Ας πει και κανείς άλλος όμως, μήπως μου γκρεμιστεί η βεβαιότητα.

    Για τα αεροπλάνα, πολύ πιθανό.

    Για τη Γερμανία θα έπρεπε να ξέρω, αλλά δεν ξέρω. Πάντως, κάθε ομόσπονδο κράτος έχει δικούς του νόμους και υπάρχουν και πολύ αυστηροί.
    https://en.wikipedia.org/wiki/Smoking_in_Germany

    95 Που σημαίνει ότι τον παλιό καιρό ο Άσος θεωριόταν τσιγάρο πολυτελείας.

  100. sarant said

    96 Νομίζω πως τα ρωσικά τσιγάρα, όπως διαβάζω στη λογοτεχνία (δεν έχω δει ποτέ μου) έχουν ένα χάρτινο επιστόμιο, γι’ αυτό λέγονται έτσι.

  101. 101 Χαρτονένιο επιστόμιο, και κενό ανάμεσα σ’ αυτό και στον καπνό. Τα είχα δει στις λαϊκές των Ποντίων, αρχές-μέσα δεκαετίας ’90.

  102. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  103. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Λίγα ακόμη
    -με τσιγάρο φεύγουνε στα χείλη
    -στραβά το καπελάκι μου στριμένο το τσιγάρο
    -Στο τσιγάρο που κρατώ
    -χωρίς καφέ χωρίς τσιγάρο και ψυχή
    -στεγνός από τσιγάρο και φιλί
    -άναψα τσιγάρο με τα ρούχα σου
    -και δυο τσιγάρα αναμένα
    -τί μου τη χάρισες αυτή την ταμπακιέρα
    -το τσιγάρο βαρύ

    (τα ρεμπέτικα τ΄αφήνω στους ρέκτες του ιστολογίου)

  104. cronopiusa said

    https://sarantakos.files.wordpress.com/2013/05/kolombop1000745-fixed.jpg?w=984&h=699

    «Γιατί;

    Διότι
    – εἶπε ἴσως ὁ πατέρας μου –
    διότι
    πρέπει νὰ ἔχῃ
    ὁ στρατιώτης τὸ τσιγάρο του
    τὸ μικρό παιδί
    τὴν κούνια του
    κι ὁ ποιητής
    τὰ
    μανιτάρια
    του.».

  105. Διάλειμμα για …. εεεεε… τέλος πάντων διάλειμμα για ένα ενδιαφέρον άρθρο

    Η μέρα που συνάντησα το τρολ μου

    http://www.lifo.gr/articles/arxeio_articles/111552

  106. alexisphoto said

    @85 & 100
    Θυμάμαι στη θεσσαλονίκη σε κάτι παμπάλαια αστικά λεωφορεία ταμπελάκι μεταλλικό, τοποθετημένο με περτσίνια πάνω από τις πόρτες, που έγραφε:
    απαγορεύεται το βρίζειν
    απαγορεύεται το καπνίζειν
    απαγορεύεται το πτύειν
    προφανώς δεν επιτρεπόταν αλλά δεν απαγορευόταν ρητά οπότε μια υπενθύμηση δε βλάπτει!!!

  107. 104,
    Η ταμπακιέρα ταιριάζει ιδιαίτερα με το σημερινό, στον στίχο «μέχρι που σκέφτομαι να κόψω το τσιγάρο» (ελπίζω να το πραγματοποίησε, κι ας την κράτησε στο μυαλό του!)

  108. sarant said

    105 Αλλωστε, στους φαντάρους γινόταν διανομή τσιγάρων (δεν ξέρω πότε σταμάτησε)

  109. Γιάννης Ιατρού said

    74/77: ΓιώργοςΜ

  110. Οι σχολικές τουαλέτες βούλωναν από τα πεταμένα αποτσίγαρα στα διαλείμματα, οπότε η διεύθυνση είχε βάλει σταχτοδοχεία με άμμο και ρητή εντολή να χρησιμοποιούνται όταν τελειώνει το απαγορευμένο κάπνισμα. Ξαφνικοί έλεγχοι για συμμόρφωση είχαν συνοψισθεί στην φράση «Θα κάνω ντου βρε πονηροί».
    (Για την ιστορία, δεν έχω καπινίσει ποτέ.)

  111. 111

    ή σαν το αθηναϊκο μπαράκι που (λέγεται ότι) είχε αναρτήσει επιγραφή στις τουαλέτες του

    «Μην ρίχνετε γόπες στη λεκάνη, εμείς δεν χ**ουμε στα τασάκια σας!»

  112. Καλημέρα κύριε Νίκο μου, και καλή βδομάδα με καλές δυνάμεις σε όλα.
    Πολύ μα πάρα πολύ ενδιαφέρον το σημερινό θέμα κι είναι από αυτά που με καίνε και με βασανίζουν σε καθημερινή βάση, απλώς επειδή κάνω κι εγώ το δικό μου αντικαπνιστικό αγώνα απεξάρτησης, χωρίς να το έχω καταφέρει ακόμα.
    Ένα μεγάλο μπράβο που τα καταφέρατε έστω και υπό τυχαίες συνθήκες, αλλά και πάλι πιστεύω ότι το αποτέλεσμα δεν είναι το μόνο που μετράει, κατά πώς λέμε, αλλά σημασία έχει ότι δεν ήταν και τόσο τυχαίες. Υπάρχει μέσα μας βαθιά και συνειδητά η ενδόμυχη απέχθεια προς τις εξαρτησιογόνες ουσίες, που δεν είναι στη φύση μας αναγκαίες κι απαραίτητες. Οι ψυχοφθόρες συνθήκες και οι δύσκολες στρεσσογόνες καταστάσεις μας οδηγούν άθελά μας στο να το βάλουμε στο χέρι το ρημάδι ! Το πρώτο αν ανάψεις, τελείωσες…πήρες τη κατηφόρα, όπως με τη δική μου περίπτωση.
    Το μεγαλύτερο λάθος της ζωής μου μπορώ ναϊ πω. για να μη πω αυτοκαταστροφική βλακεία, διότι γεννήθηκα με φύσει βρογχήτιδα, κι είναι δρομολογημένο και μοιραίο, ότι αν δε το κόψω έγκαιρα και άμεσα θα πάω από οίδημα, καθώς εδώ κι ένα εξάμηνο έχω κι υπέρταση, και μπήκα και στην επικίνδυνη ηλικία της 5ης δεκαετίας.
    Το ξεκίνησα κι εγώ εξαιτίας πολύ δύσκολων συνθηκών ζωής, όταν σπούδαζα, χωρισμένη με δυό παιδιά, στη Θεσσαλονίκη, όντας στο τελευταίο έτος σπουδών, από το άγχος, και το πολύ διάβασμα, μου τόβαλε στο χέρι η γυναίκα που με βοηθούσε με τα μικρά τότε παιδιά μου κατά την απουσία μου στα μαθήματα. Ήμουν μάλιστα η μόνη άκαπνη στο σόϊ μου κι έκανα ολοήμερα αντικαπνιστικά σεμινάρια στους καπνιστές γονείς μου..λέγοντάς τους θυμάμαι «μα μετά από τόσο νοστιμο φαγάκι, πώς μπορείς ρε πατέρα και το βάζεις στο στόμα σου αυτό το δηλητήριο και χαλάς τη γεύση σου ?!». Τοτε ήμουν άκαπνη ακόμα, πριν παντρευτώ στα 17 μου, και δε καταλάβαινα τίποτα ακόμα από αυτή την άτιμη και αυτοκαταστροφική απόλαυση.
    Καπνίζω λοιπόν από τα 27 μου,,,κι είμαι στα 54…έχω κάνει αμέτρητες προσπάθειες να το κόψω, ακόμα και μία βδομάδα έχω μείνει άκαπνη, αλλά δεν άντεξα και το ξανάρχισα μόνη μου..μεγάλο οικτρό λάθος ! Τώρα όμως με την υπέρταση, τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά. Βλέπω τη μεγάλη διαφορά στη κατάσταση υγείας μου και αντοχών μου, στο παιγνίδι μου με τα εγγόνια μου, στο τρέξιμο στην άμμο, στο ποδήλατο, στο κολύμπι, ανάβαση στις σκάλες πόσο δυσκολεύει η ανάσα μου κλπ δυσάρεστα πράγματα..κι άσε και το ιστορικό καρκίνου της οικογένειάς μου, το χειρότερο όλων….Οπότε το τελευταίο εξάμηνο το μείωσα δραματικά και σοβαρότατα…από τα 30 που ρούφαγα όλη μέρα, το πήγα στα 10-12 το πολύ και βλέπω μεγάλη καλλιτέρευση στην όλη υγεία μου…!Το ξέρω ότι οδεύω προς την τελική απεξάρτηση, θέμα απόφασης της στιγμής είναι…κι είναι που ευτυχώς αγοράζω λαθραίο χύμα καπνό,,φτηνό και καλό όμως…και εδώ είναι που είναι η μεγάλη νίκη απεξάρτησης…δε με συμφέρει να το κόψω για …30 ευρώ το δίμηνο που δίνω…αλλά θα το κόψω για την υγεία μου και την ελευθερία μου…Είναι καθαρά θέμα ελευθερίας κι ανεξαρτησίας να μην εξαρτάσαι από κάθετί το ψυχοφθόρο κι αυτοκαταστροφικό…
    Καλή επιτυχία και στους ομοϊδεάτες συμπάσχοντες !

  113. Corto said

    104 (ΕΦΗ):

    Κατά τη γνώμη μου (χωρίς να περιλαμβάνομαι στους ρέκτες) το τσιγάρο και το κάπνισμα (καπνού) ΔΕΝ αναφέρεται στα ρεμπέτικα τραγούδια, παρά μόνο σε απειροελάχιστα, κυρίως νεώτερα. Παρομοίως δεν αναφέρεται ο καφές.

  114. 104,
    Απ’ τα τσιγαρισμένα, να βάλουμε και την Κουτσή Κιθάρα («…νά ‘χαμε τώρα δυο τσιγάρα…») και το Γκάζι-Ταύρος (…»Από την Πέργαμο ως τον Ταύρο, ένα τσιγάρο δρόμος»…) που είχε βγεί λίγο πριν την αποδημία μου απ΄ την Ελλάδα.

  115. voulagx said

    Απο το πρωτο φιλι, μου τα’ δωσε ολα! «Για παντα μαζι», μου ψιθυρισε με λαγνα φωνη, «μονο ο θανατος θα μας χωρισει!»

  116. 112, 😀

  117. Λείπει κι ο Πέπε με τις συλλογές τα πακέτα του…

  118. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Επέτειος ενός χωρισμού.
    (Οι ωφελιμες συνεπειες ενος χωρισμου)

    [….]

    18 Μαρτίου 2004, βράδυ 21:30 . O Πέτρος έχ@σε σφαδάζοντας από ηδονή, ενώ –συνάμα- δάκρυα πλημμύριζαν τα μάτια του και κύλαγαν γοργά στην γυμνή πλάτη της Οξάνα, που την έκαναν ν΄ ανατριχιάζει. Ήταν όμορφη και φινετσατη, του άρεσε πολύ – σχεδόν την αγαπούσε – αλλά δεν μπορούσε ν’ αντέξει το οικονομικό της βάρος . Σύντομα έπρεπε να την εγκαταλείψει και να ξενοικιάσει την γκαρσονιέρα. Ήταν και τα δάνειο για το εξοχικό και τα φροντιστήρια για τα παιδιά. Όμως, το κόμμα του χθες έχασε τις εκλογές και στο Υπουργείο θα τον έβαζαν στο ψυγείο. ‘Έχανε πλέον τα προνόμιά του ως μόνιμο – σχεδόν – μέλος επιτροπών διαγωνισμών απ΄ όπου εξασφάλιζε τουλάχιστον 2 επιπλέον μισθούς από μίζες. Του απέμειναν δύο απλοί μισθοί δημοσίων υπαλλήλων (ο δικός του και της γυναίκας του στο ίδιο Υπουργείο, αλλά σε άλλη Διεύθυνση).

    Έτσι ήταν το σύστημα : Μία εμείς μία εσείς. Δεν υπήρχε δημοκρατία στη μίζα, όταν άλλαζε η κυβέρνηση οι επιτροπές διαγωνισμών περνούσαν στον έλεγχο του νικητή. Για την μείζονα αντιπολίτευση απέμεναν μόνον εκείνες οι νομαρχίες όπου αυτή επικρατούσε, τα επονομαζόμενα «κάστρα», και –επομένως- για τους μηχανικούς σαν κι΄ αυτόν, τα νομαρχιακά έργα. Ήταν αρκετά δύσκολο να φύγει από την κεντρική υπηρεσία και να πάρει μετάθεση στην νομαρχιακή αυτοδιοίκηση, εξάλλου εκεί είχαν άλλοι σειρά, «δεν τον έπαιρνε».

    Θα περίμενε τις επόμενες, άντε τις μεθεπόμενες εκλογές : 3 ως 4 χρόνια, 6 με 7 στην χειρότερη περίπτωση. Ήδη είχε κάνει μια πολύ καλή μπάζα ως δημόσιος υπάλληλος : μονοκατοικία στο Πάτημα Βριλλησίων, εξοχικό στο χωριό όπου πήγαινε με το μαύρο 4×4 ΙΧ του-σύμβολο επιτυχίας (“τήρα πως πέτ’χε ου Πέτρους”), μετοχές. Αν και Δημόσιος Υπάλληλος, είχε πολλά περισσότερα από συμφοιτητές του, ελεύθερους επαγγελματίες Μελετητές και από αρκετούς Εργολήπτες Δημοσίων Έργων (ΕΔΕ). ”

    Όμως δεν ήμουν τόσο καλά πληροφορημένος, λέγεται από πολλούς που γνωρίζουν καλύτερα τα πράγματα ότι η μίζα της επιτροπής ήταν τις περισσότερες φορές διακομματική με σχέση 5/3/1/1, για κυβέρνηση/μείζονα αντιπολίτευση/ελλασ. αντιπολίτευση υπ. αριθμ. 1/ ελλασ. αντιπολίτευση υπ. αριθμ. 2., ενώ το ποσοστό της μίζας( 5 έως 10% ) επιβάρυνε από ισόποσα έως και υπερδιπλάσια το δημόσιο, λόγω υπερκοστολογησης και της πληρωμής “αέρα” στους υπόλοιπους διαγωνιζόμενους, οπότε ήταν πολύ πιθανόν ο Πέτρος, παρ’ ότι το κόμμα του ήταν η μείζων αντιπολίτευση, να ήταν από τα μέλη μειοψηφίας της επιτροπής με χαμηλότερο όμως μερίδιο μίζας.
    …………………………………………………………………………………………………………

    ΥΓ Το πιθανοτερο εινιαι οτι ο χωρισμος του Πετρου με την Οξάνα, ηταν κλασσικη περιπτωση downsizing της οικογενειακης επιχειρησης «Πετρος» που εγινε συμπτωματικα εγκαιρως 5 ετη πριν την αρχη της κρισης.
    Καταφερε να αποπληρωνει το δάνειο για το εξοχικό και να αντιμετωπισει τις δαπανες για τα φροντιστήρια των παιδιων. Σε λιγα χρονια βρηκε την πολυ πιο οικονομικη Μολδαβη Daniela. Ας μην παραπονιεται : και οι Μολδαβες ειναι Ρουμανες, αλλα χωρις διαβατηριο της Ε.Ε.

  119. sarant said

    111 Ο Ζαν, θυμάμαι, όταν έκανε έφοδο στις τουαλέτες φώναζε «έρχομαι!’

    113 Κουράγιο, μια προσπάθεια για την τελική απαλλαγή!

    116: 😉

  120. agapanthos said

    Φέτος κλείνω 30 χρόνια. Από τη δευτέρα γυμανσίου με πακέτο. Πρώτα Κάμελ, μετα Κάμελ άφιλτρο, μετά Καρέλια Αγρινίου. Και από το 1996, από το στρατό και μετά με καπνό. 70 με 80 τσιγάρα τη μέρα. Μπορεί και περισσότερα, λιγότερα όχι.

    Καπνίζω άρρωστος, με κρύωμα, με πυρετό, ακόμη και με βρογχοπνευμονία. Μια φορά που βάρεσα σαραντάρια είπα να διακόψω προσωρινά, και άρχισα να πετάω τα βαζάκια με τη ζάχαρη του συγκάτοικου από το μπαλκόνι μετά από 12 ώρες άκαπνος. Πέρασα μέσα από μια τζαμαρία και έκοψα μια αρτηρία, το αίμα πεταγόταν συντριβάνι κι εγώ πήρα το 166 να με μαζέψει και το μόνο πράγμα που πήρα μαζί μου για το νοσοκομείο ήταν ο καπνός.

    Αρρωστεια και σακατιλίκι, αυτό ακριβώς.

    Από την άλλη δεν θυμάμαι καν τον εαυτό μου να μην καπνίζει, αναρωτιέμαι πώς άραγε να είναι αυτό.

    Κάπου εδώ έρχεται η ώρα να πω ότι πρέπει να το κοψω, γι’ αυτό το στρίβω αλά γαλλικά.

  121. Αιμ said

    Για το τρακαδορ του Νικοκυρη στο 19 : εμεις τα λέγαμε τρακεξ κατι Ελβετοι όμως το 79 στο Αγγιστρι, πιτσιρικάδες όλοι τότε, που τους ρώτησα τι μάρκα καπνίζουν μου απάντησαν σεντεα (CDA) και αφού απόλαυσαν το απορημενο μου βλέμμα μου εξηγησαν ces des autres !

  122. Πάνος με πεζά said

    Να θυμίσουμε φυσικά και το απόφθεγμα «Ο τρίτος, πεθαίνεις». Είναι στρατιωτικό, λέγεται σε «μοίρασμα» αναπτήρα, και αφορά τον τρίτο κατά σειρά που θα ανάψει τσιγάρο στην ίδια περιοχή.
    Με το πρώτο άναμμα, ο αντίπαλος «εχθρός» αντιλαμβάνεται ανθρώπινη παρουσία. Με το δεύτερο, έχει αντιληφθεί την περιοχή κι έχει στοχεύσει. Ε, μόλις ανάψει τρίτος, κάνει το τελικό σημάδεμα πατάει τη σκανδάλη…

    Στα δε τσιγαροτράγουδα, για τους πολύ «ψαγμένους», στίχοι και μουσική του Κώστα Ψυχογιού, ερμηνεία του Κώστα Καφάση, το άσμα λέγεται «Τί να με κάνει ς να με δεις». Καταπληκτικό ματζόρε γρήγορο χασάπικο.
    Μια νύχτα ζήσαμε
    μια και βρεθήκαμε κι οι δυο μας, όλο,
    τσιγάρο ανάψαμε, πάει, το κάψαμε,
    αυτό ήταν όλο.

  123. Πάνος με πεζά said

    Kαι μάλλον έχουν «ραμονίσει» τους στίχους στο stixoi.info και με μπέρδεψαν κι εμένα, πρέπει ο δεύτερος να λέει «οι δυό μας σόλο».

  124. cronopiusa said

  125. sarant said

    121: 🙂
    Και τι ωραία τραγούδια!

  126. ΣΠ said

    7
    Ευφυολόγημα ανάλογο με του Μαρκ Τουέν:

    Το κάπνισμα δεν προκαλεί εθισμό. Ένας φίλος μου καπνίζει κάθε μέρα επί είκοσι χρόνια και δεν έχει εθιστεί.

  127. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Καπνός: Είναι το κορυφαίο αιμοστατικό φυτό. Βάλτε τον καπνό απευθείας πάνω στο τραύμα προκειμένου να σταματήσει η ροή του αίματος. Στη συνέχεια καθαρίστε καλά την πληγή και βάλτε τσιρότα.

    Πηγή http://www.life2day.gr: http://www.life2day.gr/2016/08/prwtes-voitheies-stis-diakopes/

  128. Γιάννης Ιατρού said

    Καταγγέλλω πανελληνίως την παράλειψη να αναφερθούν οι παράπλευρες πολύπλευρες χρήσεις, επ΄ ωφελεία των κατόχων, των παλιών πακέτων (κασετίνες) των τσιγάρων:

    Το πιό παλιό μοντέλλο αυτού που σήμερα αποκαλούμε tablet, ήταν το πίσω μέρος της κασετίνας του Άσσου Φίλτρο ή του Αρώματος, ίσως και του άφιλτρου, αν θυμάμαι καλά, αλλά βεβαίως σε αυτήν την περίπτωση με μικρότερη οθόνη!

    Και τι δεν καταφράφονταν εκει… Υπολογισμοί, τηλέφωνα φίλων και ωραίων υπάρξεων, σχέδια (ανάλογα με τις σπουδές, αρχιτεκτονικά ή μηχανολογικά), σκίτσα, αποτυπώσεις κλπ.

    Τα δε εσωτερικά τσιγαρόχαρτα, αφού είχαν προστεθεί και άλλα, από άλλα πακέτα, το ένα πάνω στο άλλο (stack 🙂 ), ήταν κάτι σαν επέκταση μνήμης. Γενικότερα ήσαν πολύ καλά, ανθεκτικότατα, π.χ.για να γράψει κανείς σκονάκια…

    Το καθαρό πακέτο, ήταν η εργοστασιακή έκδοση, δηλ. χωρίς εγκατεστημένες εφαρμογές 🙂 .

    Νομίζω, ότι κάποιος σχολιαστής εδώ στο μπλογκ, παλιά, κάτι είχε αναφέρει επ΄αυτού.

  129. Νίκος Κ. said

    Εκτός από το ερώτημα «Πώς κόβεται το τσιγάρο;» υπάρχει και το «Γιατί ξεκινάει;»

    Σκέφθηκα (στο πρώτο έτος τού Πανεπιστήμιου):
    Αν ξεκινήσω και δεν μου αρέσει, ποιος ο λόγος να ξεκινήσω.
    Αν ξεκινήσω και μου αρέσει καλύτερα να μην ξεκινήσω.
    Και δεν ξεκίνησα ποτέ.

  130. Πάνος με πεζά said

    @ 129 : Nαι, κάποιος σχολιαστής εδώ… Κάποιος γνωστός μου, που έλεγε και ο Καλαμίτσης.
    Η «εργοστασιακή», καθαρή έκδοση, υπήρχε πάντα ως καβάτζα τις μέρες των εξετάσεων, για την περίπτωση που θα ζητούσε τράκα τσιγάρο ο επιτηρητής…
    Όταν ο πατέρας μου ήταν στη ΣΕΚΑΠ, το «Laptop» πια ήταν η κασετίνα Καρέλια. Κι έλεγε «αδύνατον να πουλήσω στη μαστοράντζα, καπνίζουν όλοι Καρέλια για να γράφον από πίσω»…

  131. Λ. said

    Ο Μαγιακόφσκι με παπιρόσα. Σκέτος κούκλος

    https://goo.gl/images/8pKJBL

  132. Πάνος με πεζά said

    Κι αφού το πήγαμε στο «after sale», ας θυμίσουμε και την -αηδιαστική- χρήση των εσωτερικών «τετράγωνων αυτιών» που δίπλωναν πάνω στο καπάκι του σκληρού πακέτου, από τη μέσα μεριά (είχαν κι έναν κωδικό κάποτε). Ε, μερικοί τα κόβανε και τα χρησιμοποιούσαν σαν οδοντογλυφίδες ανάγκης…

    Και την απόλαυση για μας τα παιδιά, να βρίσκουμε στο πεζοδρόμιο σκληρό πακέτο, απάτητο, και να το πατάμε, με τη χαρακτηριστική αίσθηση… Αργότερα η συνήθεια επεκτάθηκε στα αλουμινοκούτια των αναψυκτικών (tins), που τα στήναμε όρθια και τα κάναμε κυλινδρικά δοκίμια σε θλίψη…
    Φυσικά μιλάμε για καφροεποχές, όπου το πακέτο ή το tin , πολύ απλά όταν τέλειωναν, τα πέταγες κάτω…

    Μάλιστα ο πατέρας μου πέταγε τα άδεια πακέτα της νεοπαγούς τότε ΣΕΚΑΠ στο πεζοδρόμιο «για διαφήμιση»… Είχε ένα ιδιότυπο κριτήριο marketing πάντα, και δεν το λέω με κακία – σκεφτόταν πολύ περίεργες «μέθοδες»…

  133. atheofobos said

    Χαμογέλασα στο Σαν Φρανσίσκο όταν είδα κάπου 15 μέτρα από την είσοδο του ξενοδοχείου μια ταμπέλα στον τοίχο του, που έγραφε ότι μόνο από εκεί και πέρα επιτρέπεται το κάπνισμα, προφανώς για να μην μπουν ίχνη καπνού μέσα σε αυτό από την είσοδο.
    Χαμογέλασα γιατί προηγουμένως είχα διαπιστώσει ότι η αμερικανική υστερία κατά του καπνίσματος είναι υποκριτική και δεν υφίσταται αν πρόκειται να υπάρχει απώλεια χρήματος.
    Είχα βρεθεί προηγουμένως στον μόνο κλειστό χώρο στις ΗΠΑ που οι θεριακλήδες μπορούν να καπνίζουν ελεύθερα και χωρίς ποινές.
    Τα καζίνα του Λας Βέγκας!
    Τέλος πρέπει να αναφερθεί σήμερα και η σχετική ταινία του Αλέν Ρενέ Smoking/No Smoking (1993) που όπως θυμάμαι παίχτηκε εδώ σε δύο μέρη λόγω της μεγάλης διάρκειας της.
    https://en.wikipedia.org/wiki/Smoking/No_Smoking

  134. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Μια μαντινάδα μωρέ δεν είπα
    Σαράντα ήλιους ξεπερνά
    των αματιών σου η λάμψη
    τσιγάρο από τα μάτια σου
    μπορεί κανείς ν΄ανάψει

    Αυτό δεν ήξερα πού να το κρεμάσω,αλλά πρέπει

    http://www.efsyn.gr/arthro/xenodohofovia-kai-mantinades-anthropias

  135. 129, τέλος:

    Εδώ κι εδώ, αλλά πρέπει να ‘χει κι άλλα.

  136. Γιάννης Ιατρού said

    131/136: Α μπράβο, οι συνήθεις ύποπτοι, Σκύλος, Πάνος, ίσως κι ο Κίντος 🙂

  137. κουτρούφι said

    Παρακμιακά:
    Θέλω το σίβας αφθονο στις φλέβες μου να ρέει
    κι ένα τσιγάρο μάλμπουρο για πάρτη σου να καίει:
    h**ps://www.youtube.com/watch?v=zMbnl66gjvI

    Να σταματήσω δεν μπορώ
    εσένα και το μάλμπορο:
    h**ps://www.youtube.com/watch?v=AV37tab8PJk

  138. 137

    Τώρα παν’ αυτά: στο χωργιό με δύο λάπτοπ (ένα καινουργέ κι ένα επισκεβαζμένο από πέρυσι) και μια ταμπλέτα. Αλλά πάλι στις ράχες από τα μπλοκ σκιτσάρω· κι επειδή είναι γκρίζες, αντί να προσθέτω σκιές στα σκοτεινά, βάζω διορθωτικό μπλάνκο στα φωτεινά. Άμα είναι τεμπέλης ο άνθρωπας…

  139. Κι επειδή τσιγαροτράγουδα χωρίς αναπτηροτράγουδα δεν γίνουνται: https://www.youtube.com/watch?v=3eRP2JQGeTc

  140. ΣΠ said

    Να θυμηθούμε και την ταινία Coffee and Cigarettes (2003) του Jim Jarmusch.

  141. Spiridione said

    Και εγώ σε λεωφορεία και ηλεκτρικό δεν θυμάμαι κάπνισμα τις δεκαετίες ’80 και ’90. Θυμάμαι μικρός, μέσα δεκαετίας ’80, που είχε έρθει κάποιος θείος μου και με ρώτησε με έκπληξη «δεν καπνίζουν τώρα στον ηλεκτρικό;». Πριν λίγα χρόνια επιτρεπόταν το κάπνισμα στις αποβάθρες των σταθμών, τώρα όλοι έξω από τους σταθμούς.
    Η Ολυμπιακή είχε πληρώσει μεγάλη αποζημίωση για πτήση του 1998, υπόθεση που έφτασε και στο Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ
    https://en.wikipedia.org/wiki/Olympic_Airways_Flight_417

  142. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    128 Θυμάμαι τον πατέρα μου, που μαστόρευε μια μέρα, ενώ εγώ ήμουν παραπέρα, και μου λέει «Δώσε μου ένα τσιγάρο», του δίνω παραξενεμένος (επειδή κάπνιζε στη χάση και στη φέξη) και το σπάει και το βάζει στην παλάμη του -είχε κοπεί και αιμορραγούσε.

    140 Κι εγώ έλεγα πως θάβαζες αυτό το εντεχνότερο:

  143. Αιμ said

    52 Πανε, είναι αποδεδειγμενο ότι οι καπνιστές παθαίνουν σπανιότερα Πάρκινσον

  144. Βαγγέλης Κ. said

    Κι όμως είμαστε πέμπτοι και καταϊδρωμένοι στην κατανάλωση τσιγάρων ανά έτος και ανά ενήλικο άτομο στην ΕΕ. Το χρυσό παίρνουν οι Σλοβένοι, κι ακολουθούν οι Βέλγοι και οι συντοπίτες σου οι Λούξοι (έτσι τους έλεγε ένας γνωστός μου που είχε μεγαλώσει στη χώρα).

    https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_countries_by_cigarette_consumption_per_capita

  145. sarant said

    145 Ναι, το λέει αυτό και ένα από τα πρώτα σςχόλια.
    Σλοβενία και Λουξεμβούργο πάντως πρεπει να εξαιρεθούν διότι οι πωλήσεις είναι σε περαστικούς αλλοδαπούς που έρχονται να ψωνίσουν (πολύ φτηνότερα) τσιγάρα στη χώρα. Αντίθετα, η Ελλάδα ίσως να έχει και ένα 30% λαθραία τσιγάρα.

  146. leonicos said

    Συγχαρητήρια
    Σήμερα κουβέντιαζα με μια κυριούλα που πάσχει από ζάχαρο. Το ελέγχει κάπως, ξέρει τι της γίνεται, αλλά δυσκολεύεται να πίνει νερό. Της συνέστησα να το πίνει με καλαμάκι, και ότι θα της γίνει συνήθεια σαν το τσιγάρφο. Γέλασε και είπε θα το εφαρμόσει

    Άκου τι είπα εγώ ο αντικαπνιστής (ο0υδέποτε καπνίσας)

  147. Εύχομαι να μην ξανακαπνίσεις ποτέ..Πάλι στον Μαρκ Τουαίην χρεώνεται και το παρακάτω που το έχω κάνει σύνθημα: Σιγά μην είναι δύσκολο να κόψεις το τσιγάρο. Εγώ το κόβω κάθε βράδυ…

  148. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    -Άναψε το τσιγάρο δος μου φωτιά.

    Α και ο Λογό με τη Λούλα
    …Βγάζει τσιγάρο, το ανάβει,
    δαχτυλιδάκια του καπνού,
    έπαθε το μυαλό του βλάβη,
    τού πήρε ο έρωτας το νου.

    Από πότε ανάβουμε τσιγάρα; Οι ΑΗΠ, τί κάπνιζαν; Δάφνη, αφού τη μάσαγε η θεία η Πυθία;

    Αναπτήρας/τσακμάκι και στην Κρήτη τσακουμάκι ή πυρόβολος. Τις τσακμακόπετρες, πυροβολόπετρες.

  149. ΕΦΗ - ΕΦΗ said


    Το 1996 ο Σολωμός Σολωμού πέφτει νεκρός πάνω στον ιστό μιας σημαίας στη Δερύνεια της Κύπρου από σφαίρες Τουρκων «Γκρίζων Λύκων». Είχε στο στόμα το τσιγάρο που ήξερε πως είναι το τελευταίο του. Λίγο καιρό αργότερα ο Άλκης Αλκαίος γράφει: «Όσοι με το Χάρο γίναν φίλοι / με τσιγάρο φεύγουνε στα χείλη». Ο Θάνος Μικρούτσικος το κάνει ζεϊμπέκικο και ο Δημήτρης Μητροπάνος το απογειώνει.
    http://tragoudistan.blogspot.gr/2009/07/blog-post_01.html

  150. Γς said

    Γαρύφαλλο στ’ αυτί
    Στο στόμα το τσιγάρο

  151. Πάνος με πεζά said

    Αν θυμάμαι καλά κάποια παλιά διαβάσματα, η συνήθεια του καπνίσματος (στη σημερινή, περίπου, μορφή – όχι στα φύλλα της Πυθίας !) ξεκίνησε από τους Ινδιάνους της Αμερικής (διορθώστε).

    Και μια που πιο πάνω πιάσαμε τις πίπες (…), να και μια από τις πιο θρασύτατα ακροβατικές ομοιοκαταληξίες, σε ελληνικό τραγούδι : «Η πίπα της ειρήνης», ειρήνη με το πρώτο γράμμα πεζό…

  152. sarant said

    152 Πάντα σκεφτόμουν, όταν άκουγα αυτό το τραγούδι, πόσο συχνό είναι να πετάξεις στο έτερό σου ήμισυ «συσκευασίες μαργαρίνης»; ‘Η αλλιώς, «ρίμα, πόσοι παραλογισμοί έχουν γραφτεί για χάρη σου»!

  153. Corto said

    Ευφυολόγημα του Σοφοκλή Καρύδη* από την σατιρική εφημερίδα «ΦΩΣ»:

    «Έξωθεν της θύρας της Βουλής ετοιχοκολήθη προκήρυξις απαγορεύουσα το εντός αυτής κάπνισμα. Αλλ’ έπρεπε να λέγη ότι απαγορεύεται δια τον λόγον μη πιάσουν από κανέν σιγάρον καμμίαν ώραν τα εν αυτή κούτσουρα και εκραγή πυρκαϊά»

    * Ο Σοφοκλής Καρύδης εξέδιδε την σατιρική εφημερίδα «ΦΩΣ» από το 1860 ως το 1877, δηλαδή προηγήθηκε του Σουρή, ενώ συγχρόνως παρουσίασε ένα ευρύτερο πνευματικό έργο (ποιήματα, χρονογραφήματα, θεατρικά κλπ). Ωστόσο έμεινε στην αφάνεια ακριβώς επειδή η καυστικότητά του ενοχλούσε πολλούς.

  154. Πάνος με πεζά said

    @ 153 : Θα είχε και sequel, «Aν μου πάρεις το Βιτάμ, θα τα κάνω εδώ Βιετνάμ», αλλά μάλλον δεν κόλλαγε καλά μουσική… 🙂

  155. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    152/153/155. Εγώ το έχω συνδέσει με αυτό:
    Κάποτε για μένα ήσουν ΤΟΠΑΝ τώρα χρησιμοποιώ φυτίνη.

    Τα παιδικά μας τσιγάρα ήταν τα ξερά στριφτά λιόφυλλα .Διαλέγαμε τα πιο μεγάλα, τα συρταρώναμε κάπως ανά δύο στο κόντρα , ανάβαμε τη μια άκρη που σιγοκαίγονταν με καπνό και το ρουφάγαμε απ΄την άλλη με το ανάλογο στυλ.

    Στο καφενείο,στο ταβάνι, ήταν κολλημένα ανάποδα μινιατούρες κολωνάτα «ποτηράκια» φτιαγμένα από το ασημένιο του τσιγαρόχαρτου. Ο πάτος ήταν κάπως γουβωτός κι εκεί εφάρμοζαν λίγο πολτό από το άσπρο τσιγαρόχαρτο που το πολυμασούσαν σαν τσίχλα και μετά το πέταγαν ευθεία πάνω κι έτσι κόλαγε στο ταβάνι.Θυμάμαι είχε κάμποσα σε μια μεριά. Τί σόι παιχνίδι ήταν αυτό,ούτε ξέρω.Γίνονταν από τους μεγάλους αλλά πάλι γιατί τ΄αφηνε εκεί ο παππούς μου;Να θυμηθώ να ρωτήσω κανέναν μεγαλύτερο.

  156. sarant said

    155-156 🙂

  157. Γς said

    156:

    >Κάποτε για μένα ήσουν ΤΟΠΑΝ τώρα χρησιμοποιώ φυτίνη.

    Qu’est-ce que tu fais?

  158. geobartz said

    Το έκοψα πριν από 27 χρόνια. Κάπιζα 1,5 με 2 πακέτα την ημέρα. Όταν πήρα τη μεγάλη απόφαση είχα ακόμα καμια δεκαριά τσιγάρα (κάπνιζα 22/ρι). Η συμβία θέλησε να τα πετάξει αλλά την απέτρεψα. «Θα τα κεράσω σε φίλους καπνιστές», της είπα. Και έτσι έγινε. Τον πρώτο μήνα ένοιωθα μεγάλη στέρηση. Μετά άρχισε να μετριάζεται ολονέν και περισσότερο η επιθυμία μου. Στους 4 μήνες ένοιωθα αρκετά απεξαρτητοποιημένος. Στα 2,5 χρόνια απαλλάχτηκα πλήρως. Απλώς, σε ανοιχτό χώρο, η μυρωδιά του τσιγάρου όχι μόνιο δεν με ενοχλεί αλλά μάλλον μου αρέσει. Περίπου στον ένα χρόνο, κάποιος φίλος μου ανέπτυσσε τη θεωρία ότι αν …ξεγελαστώ και ξανακαπνίσω ένα τσιγάρο, θα το ξαναρχίσω πάλι. Πήρα ένα τσιγάρο και το κάπνισα, λέγοντας ότι θα διαψεύσω τη θεωρία του. Και έτσι έγινε.Συμπέρασμα: Το παν είναι να το πάρεις απόφαση!

  159. Avonidas said

    #67. Εκεί στην Πολωνία πώς είναι οι περιορισμοι στον καπνό;

    Καλησπέρα. Ταξίδευα με το πλοίο και άργησα να το δω.

    Δεν είμαι σίγουρος τι ακριβώς λέει ο νόμος στην Πολωνία, μιας και δεν καπνίζω, αλλά από όσο θυμάμαι δεν έχω δει κάποιον να καπνίζει σε εσωτερικό χώρο. Στο Ινστιτούτο, ένας συνάδελφος καπνιστής βγαίνει έξω στην είσοδο για τσιγάρο, και μέχρι στιγμής δεν του έχουν κάνει κάποια παρατήρηση.

    Θεωρώ ότι το να κυνηγάς τους καπνιστές σε ανοιχτούς χώρους είναι τεράστια υποκρισία (και ειδικά με την ατμοσφαιρική μόλυνση της Κρακοβίας, δεν το συζητάω, είναι γελοίο). Επίσης, πιστεύω ότι οι περισσότεροι καπνιστές γνωρίζουν το ρίσκο για την υγεία τους και το έχουν αποδεχτεί. Η οποιαδήποτε αντικαπνιστική εκστρατεία θα έπρεπε να τους αντιμετωπίζει ως ενήλικες, κι όχι ως νήπια που πρέπει να τα προστατέψει η πολιτεία από τον εαυτό τους.

    Στην περίπτωση του πατέρα μου, για παράδειγμα, αυτό που χρειάζεται είναι κίνητρα για ζωή, για να προσέξει την υγεία του, είτε μιλάμε για το κάπνισμα, είτε για την άσκηση είτε για τη διατροφή. Και διαπιστώνω με χαρά ότι μια εγγονούλα είναι τεράστιο κίνητρο 😀

  160. gpoint said

    # 129

    Μταξύ της κάτω και της πάνω σειράς των τσιγάρων υπήρχε ένα χρησιμότατο ορθογώνιο χαρτάκι, σωτήριον σε περιπτώσεις επείγουσας Ανάγκης.
    Τότε το διπλώναμε στα τέσσερα και κόβαμαι λίγο την ακρούλα του ώστε να σχηματισθεί στο κέντρο μια τρύπα ίσα-ίσα να χωρά το δάκτυλόμας. Την γωνίτσα ΔΕΝ την πετάγαμε..
    Εν υνεχεία περνάγαμε το χαρτάκι στο δάκτυλο, κάναμε «γενικό καθαρισμό» και μετα τραβώντας σφιχτά το χαρτάκι το δάκτυλο ήταν καθαρό. Τέλος μς την φωνίτσα καθαρίζαμε και το νύχι…

  161. NM said

    Εχετε δίκιο ! Χρειάζεται να παρθούν δραστικά μέτρα. Αυτοί οι ταλαίπωροι άνθρωποι γνωρίζουν καλά το πόσο κακό κάνουν στην υγεία τους –πρωτίστως- αλλά και στους υπόλοιπους συνανθρώπους τους που υφίστανται τις επιπτώσεις της ολέθριας συνήθειάς τους. Το γνωρίζουν και το παραδέχονται, αλλά είναι δέσμιοι του πάθους τους. Ενδόμυχα θα μας ευχαριστούν –είμαι βέβαιος γι αυτό- αν το απαγορέψουμε ολοκληρωτικά. Την παραγωγή, την εμπορία, την κατανάλωση (δημόσια και κατά μόνας), τη διαφήμιση, τα διάφορα συμπράγκαλα που χρειάζονται οι καταναλω΄τες του κλπ.
    Το μόνο που να επιτρέπεται να το θυμίζει να είναι οι αναφορές του στα προϊόντα τέχνης προηγούμενων εποχών όπου επιτρεπόταν η καταστροφική συνήθεια. Στη ζωγραφική, τη λογοτεχνία, τον κινηματογράφο κλπ δεν είναι φρόνιμο (για εύκολα κατανοητούς λόγους) να το απαγορέψουμε προς το παρόν. Δεν μπορούμε να διαγράψουμε –σα να μην υπήρξαν ποτέ – τόσα και τόσα δημιουργήματα! Αλλά κι εκεί με φειδώ και περίσκεψη. Πιθανώς να επιτρέπεται η έκθεση ζωγραφικής και γλυπτικής ή η προβολή ταινιών που εικονίζουν την αηδιαστική κατανάλωση μόνο σε ενηλίκους και με την παρεμβολή μιας υποχρεωτικής υπενθύμισης που να περιγράφει αναλυτικά το πόσο κακό έκαναν κάποτε μερικοί αδίστακτοι άνθρωποι στον εαυτό τους και τους αθώους συνανθρώπους τους!

    Είμαι οργισμένος και δεν μπορώ να το κρύψω. Φταίνε οι γονείς μου που το άρχισα.
    «Ακόμα λίγο, για να γίνεις άντρας», η μάνα μου.
    «Που να δεις στην Κατοχή, που δεν το βλέπαμε ούτε με το κυάλι», ο πατέρας μου.
    Κι όλα αυτά παρόλο που εγώ δυσανασχετούσα και μου έρχοταν εμετός και με τη μυρωδιά του και μόνο.

    Αλλά δεν θέλω να θεωρηθεί από τυχόν κακεντρεχείς συναναγνώστες ότι μισώ (ή ακόμα άκουσον άκουσον, ότι ζηλεύω) τους ακόμα διακατεχόμενους από αυτό το πάθος συνανθρώπους μου. Κατά βάθος τους βλέπω με συμπάθεια, τους λυπάμαι και θέλω ολόψυχα να τους βοηθήσω.

    Στο κάτω κάτω της γραφής υπήρξα κι εγώ ένας απ αυτούς πριν καταλάβω το πόσο κακό έκανα στον εαυτό μου και τους άλλους. Υπήρξα θύμα μια εποχής που οι επιπτώσεις αυτής της βρωμερής συνήθειας (που ελάχιστα απέχει από τον κανιβαλισμό) δεν είχαν γίνει αντιληπτές από την επιστήμη και την κοινωνία.
    Νομίζω ότι θα βοηθούσε να παραθέσω για ακόμα μια φορά μερικές μόνο απ’αυτές:
    – Αντιαισθητικές οσμές από τα ρούχα που φορούν ή την αναπνοή τους για τους κακότυχους που θα βρεθούν δίπλα τους στο λεωφορείο.
    – Δέσμευση γής που θα μπορούσε αλλοιώς να χρησιμέψει για καλλιέργεια αγνής τροφής
    – Καταστροφή του περιβάλλοντος με την εκπομπή αναθυμιάσεων μεθανίου,
    – Κακό που κάνει στην υγεία του ίδιου του καταναλωτή (χοληστερίνη)

    Τώρα όμως είμαι ελεύθερος.
    Πάνε πολλά χρόνια που έπαψα να τρώω κρέας !

  162. Ριβαλντίνιο said

    @ 89 alexisphoto

    Νομίζω ότι η Ντόλυ ήταν άνδρας στο εξωτερικό από την αρχή και μόνο εδώ το λέγαμε γυναίκα από κάποιο αρχικό λάθος.

    @ 91 Πάνος με πεζά

    Από την πίπα έπαιρνε και σπανακοδόσεις :

  163. Θύμμαχος Θήτης said

    ένα τσιγαράκι ρε φίλε

  164. Alexis said

    Αρχές ’80s απαγορευόταν σίγουρα σε αστικά λεωφορεία και υπεραστικά του ΚΤΕΛ.
    Το θυμάμαι καλά γιατί είχα πρώτο ξάδερφο, μανιώδη καπνιστή, που δεν έμπαινε ποτέ σε λεωφορείο γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, επειδή δεν μπορούσε ν’ αντέξει «άκαπνος» ούτε για μισή ώρα.
    Κι επειδή δεν είχε αυτοκίνητο ούτε και οδηγούσε, κυκλοφορούσε παντού με ταξί.

    Στον κινηματογράφο θρυλικά έχουν μείνει και τα πουράκια του Κλιντ Ίστγουντ και ο τρόπος που τ’ άναβε και έπαιζε μ’ αυτά στις άκρες των χειλιών του, στην ταινία «Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος».

  165. Λάζαρος said

    Στα παραδείγματα προς αποφυγή βάλε και μένα Νίκο. Καπνιστής τριών πακέτων 1ου σκέτου, το έκοψα το 89 (σε διακοπές παρακαλώ) πανεύκολα. Από τα 85 κιλά έφτασα τα 116 σε δύο χρόνια και ηλιθιωδώς το ξανάρχισα το 99 !

  166. sarant said

    162: 🙂

    166: Γεια σου Λάζαρε! Ξανακόβεται.

  167. Αγαθίας ο Σχολαστικός said

    Μιλώντας για κάπνισμα, οφείλουμε να μνημονεύσουμε τον ειρηνοποιό Μαχάτμα Γκάντι, που στο 8ο κεφάλαιο της αυτοβιογραφίας του εξηγεί πώς εμπνεύστηκε την Θεωρία της Μή Βίας, όταν 14χρονο παιδί έκλεβε με τους φίλους τα χάλκινα κέρματα από την τσέπη του υπηρέτη τους (μεγαλοαστός και ο ανθρωπιστής Γκάντι!) για να αγοράσουν Ινδικά τσιγάρα. Αξίζει να ανεβάσουμε μέρος της περιγραφής του Γκάντι γιατί είναι διδακτική

    Με την ευκαιρία, ενημερώνουμε ότι το History in Pictures ανέβασε πρίν λίγες ώρες μία από τις δεκάδες επιστολές που είχε στείλει το 1939-40 (ως Ηγέτης της Ινδίας) ο Γκάντι στον Χίτλερ, τον αποκαλούσε «μοναδικό ειρηνοποιό ηγέτη της Ευρώπης» και τον εκλιπαρούσε να κάνει το πάν για να μή γίνει Πόλεμος!. ΙΔΟΥ το κείμενο της επιστολής που τον Οκτώβριο του 2013 έγινε πρωτοσέλιδο από τον Guardian:

    «Herr Hitler, Berlin, Germany,

    Dear friend,

    Friends have been urging me to write to you for the sake of humanity. But I have resisted their request, because of the feeling that any letter from me would be an impertinence. Something tells me that I must not calculate and that I must make my appeal for whatever it may be worth.

    It is quite clear that you are today the one person in the world who can prevent a war which may reduce humanity to the savage state. Must you pay the price for an object however worthy it may appear to you to be? Will you listen to the appeal of one who has seliberately [sic] shunned the method of war not without considerable success? Any way I anticipate your forgiveness, if I have erred in writing to you.

    I remain,
    Your sincere friend
    M.K.Gandhi»

    Όπως γράφει ο «Guardian» αυτή η επιστολή δεν έφτασε ποτέ στα χέρια του Αδόλφου, διότι παρενέβησαν οι Αγγλικές Μυστικές Υπηρεσίες και την εξαφάνισαν, αφού η Αγγλία ήθελε διακαώς τον Πόλεμο.

    Φυσικά, οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ γνωρίζουν ότι τον Φλεβάρη του 2011 προβλήθηκε στο 61ο Φεστιβάλ του Βερολίνου η Ινδική υπερπαραγωγή «Dear friend Hitler» που είναι βασισμένη στις δεκάδες επιστολές (οι περισσότερες ανέκδοτες) του ειρηνοποιού Γκάντι προς τον Χίτλερ. Φυσικά, η ταινία πήγε άπατη και πήρε κάκιστες κριτικές για να μή μάθει ο κόσμος ότι ο ειρηνοποιός φακίρης Γκάντι ήταν θαυμαστής του Αδόλφου. Στην Ινδία η ταινία άρχισε να προβάλλεται το καλοκαίρι του 2011, αλλά στην Ευρώπη δεν προβλήθηκε ποτέ για να μή χαλάσει η μανέστρα του ανθρωπιστή Γκάντι.

  168. Γς said

    161:

    Πσαρά!
    Το έχεις ξανακάνει!
    Μην το ξαναπείς, εδώ!

  169. Γς said

    168:

    Κολλημένος κι αυτός στον Μέγα Αλέξανδρο.

    http://caktos.blogspot.gr/2013/05/blog-post_30.html

  170. Είναι γνωστή και η ιστορία του Ωνάση με καύσιμα στην Αργεντινή – τσιγάρα, αυτή τη φορά, πριν τα πετρέλαια:

    «He noted that women, especially those in the upper social circles of Buenos Aires, were beginning to smoke cigarettes (sometimes even in public) as a symbol of their emerging independence. However, the only cigarettes available to them in Argentina (and most of South America at the time) were made with strong Havana tobacco. Onassis sensed that there was a ready market for cigarettes made with finer Turkish tobaccos and he knew just where he could find a steady supply. He wrote to his father and persuaded the senior Onassis to invest in his new venture and agree to ship an ongoing supply of his best Turkish leaf. At first, Ari tried to sell the raw leaf to local cigarette makers but soon decided that the best route would be to manufacture and market his own brands. The brand names that he chose were “Osman” and “Primeros” and the advertising was subtly aimed at the emerging female market.

    The story at this point varies according to who is telling it but just as Onassis was becoming more involved with his tobacco business, he began a courtship with the famed Argentine opera star Claudia Muzio and they soon became lovers. Some say that Aristotle used Claudia as a way to open the doors of Buenos Aires society but others believe that it was true love. One thing for sure is that Claudia began to be seen more often in public smoking cigarettes and in particular “Osmans” and “Primeros”. This tacit endorsement by one of the most recognized singing stars of the day was enough to stimulate sales of cigarettes among women and especially the brands of Onassis’ tobacco company. Osman and Primeros were soon among the leading brands in the Argentine capital and Aristotle Onassis was well on his way to making his first million.»

  171. Γς said

    171:

    Ωραίο.

    Από το λίκνο σου:

    >the reoccupation was short-lived and in 1927, Turkish troops under command of Kemal Pascia conquered the territory once again.

    1922

    >a global empire which included not only freighters but oil tankers, cruise ships, whalers and eventually control of two airlines.

    Μία. Η Ολυμπιακή.

    >A reporter once asked how it was that he had so many beautiful women in his life and Onassis responded that “women are attracted to tall men”. Pausing for a moment as a look of confusion came over the face of the young reporter, the five foot five inch Onassis finished his sentence by adding “and most women envision me standing tall on a very big pile of money.

    😉

  172. Της μηχανής ραψίματα said

    Στη δική μου περίπτωση πρέπει να ήταν κάποια ορμονική αιτία που μ΄εκανε να το κόψω περίπου κανά δυο μήνες πριν μείνω έγκυος. Δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλιώς, καθώς το έκοψα μια μέρα στα ξαφνικά, σαν να μην είχα καπνίσει ποτέ μέχρι τότε. Προσπαθούσα παλαιότερα να το κόψω χωρίς καμιά επιτυχία ομολογώ. Άντε κανά δυο μέρες να κρατούσα άκαπνη. Όλοι μου λέγαν πως δεν κάπνιζα πολύ, αλλά ακόμη και σήμερα δεν το πιστεύω. Τις πρώτες μέρες που το έκοψα, μου άρεσε αυτή η αίσθηση ελευθερίας να μην χρειάζεται ν΄αγχώνομαι να έχω πάντα μαζί πακέτο και αναπτήρα. Έπειτα έβλεπα ότι είχα περισσότερες αντοχές, δεν λαχάνιαζα, δεν κουραζόμουν να περπατήσω. Κι επιτέλους γευστικά ένιωθα καλύτερα. Έτρωγα λαχανικά ή έπινα φρέσκο χυμό και τα γευόμουν λες και δεν τα είχα ξαναφάει ή ξαναπιεί ποτέ στη ζωή μου. Με όλα αυτά τα θετικά λοιπόν συνεχίζω έτσι εδώ και περίπου 11 χρόνια!! Στις 20/10/16 θα κλείσω ακριβώς 11 χρόνια και πλέον υπάρχουν στιγμές που δεν θυμάμαι ότι κάποτε κάπνιζα. Καλή μας συνέχεια σε όσες και σε όσους το έχουν κόψει! Όσοι ή όσες επιθυμούν να το κόψουν, να βρουν το κουράγιο να το κάνουν γιατί μόνο σε καλό θα τους βγει!

  173. Γς said

    171:

    Ωνάσης και Γς-παππούς!

    Ατιμα κουνούπια!

    Στη Σμύρνη ήταν κι ο Γς-Παππούς. Εξω στο Ναζλί. Είχε βιοτεχνία καπνού, σιγαρέττων.
    Υπάρχουν φωτογραφίες του κτηρίου, με ελληνική σημαία και τέτοια.

    Με την καταστροφή του 1922 ήρθε στο Αγρίνιο και τό’ ριξε στις καλλιέργειες καπνού. Και πήγαινε πολύ καλά.
    Μέχρι που κόλλησε ελονοσία και πέθανε.

    Ατυχος ήμουν.

    Κι η Χριστίνα.
    Η Χριστίνα Ωνάση, που δεν με συνάντησε ποτέ.

  174. Γς said

    173:

    Μπράβο σας!

    Πόσο καιρό καπνίζατε; Και πόσο;

    Οχιι πως έχει καμια σημασία.
    [να τα συμπληρώσετε αναδρομικά π.χ.].

    Τον άλλο μήνα έχει και γεννέθλια ο γιο σας!

  175. Γς said

    Τον καταλάβατε;

  176. Γς said

    Ούτε εγώ

  177. 174, !!

    172, Για τις δύο αερογραμμές μάλλον εννοεί την Ολυμπιακή Αεροπορία (διεθνή) και την θυγατρική της Ολυμπιακή Αεροπλοΐα (εσωτερικού).

  178. 173, …δεν λαχάνιαζα…Έτρωγα λαχανικά…

    Έτσι πάνε αυτά! 🙂

  179. michael said

    74, στη ΝΥ δεν υπάρχει κανένας κανόνας που να θέλει τους καπνιστές πιο μακριά απο τα 50 μέτρα στους ουρανοξύστες. Γενικότερα δεν υπάρχουν τα «μέτρα» στις ΗΠΑ. Μπορεί να σας είπαν σε πόδια, αλλά και πάλι δεν έχω ακούσει ποτέ τέτοιο κανονισμό, ανετοτατα οι καπνιστές καπνίζουν ακριβώς έξω απο τα κτήρια. Και πολλά έχουν και τα μέρος για να πετάς/σβήνεις το τσιγάρο. Όπως απαραίτητα και τα μπαρ. Στο μέτρο δεδομένα. Στις αποβάθρες μάλλον σας έκαναν πλάκα επειδή σας κατάλαβαν για τουρίστες. Απαγορεύεται στα πάρκα, αλλά και εκεί δεν έχω δει ποτέ να κόβουν πρόστιμο σε κανένα εκτός απο κάποιο μεγάλο όπως το Σεντραλ Παρκ στη μέση με πολύ κόσμο. Η πόλη μυρίζει αρκετά ευωδιαστή μαριχουάνα, ιδιαίτερα στις συνοικίες που μένουν οι νεότεροι σε Μπρούκλιν και Κουίνς.

  180. spiral architect said

    😀 😀 😀

  181. spiral architect said

    Και μα αρκετά καλή ταινία σε σκηνοθεσία Ρένου Χαραλαμπίδη:

    (μετά χάλασε ο ηθοποιός-σκηνοθέτης)

  182. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!
    Πολύ ωραία σχόλια!

  183. gpoint said

    #169

    Αφ’ ενός μεν μου το ζήτησε και αφεδύο μπορεις να περάσεις στο άλλο δωμάτιο με τους από πέσιμο…

  184. Πάνος με πεζά said

    @ 165 : Aπό τον κινηματογράφο, τον κάπως νεώτερο, έχει μείνει και η παρακάτω σκηνή. Κάποτε με ρώτησε (ως πιανίστα) ένας φίλος αν πρακτικά αυτό μπορεί να γίνει…
    Έλα ρε, του λέω…Είσαι με τα καλά σου; Πρώτα απ’ όλα, οποιαδήποτε τόσο θερμή φλόγα αν πλησιάσει στη χορδή, θα τον κόψει με την τάση που έχει από το κούρδισμα…
    Όταν λοιπόν ο Τιμ Ρότ και ο Μορρικόνε το τερματίζουν :

  185. Πάνος με πεζά said

    Το σκηνοθέτη ήθελα να γράψω, το συνθέτη έγραψα. Ο Τορνατόρε λοιπόν…

  186. Αγαθίας ο Σχολαστικός said

    Το επιτελείο μας σάς ενημερώνει ότι δεν πέρασαν ούτε 20 ώρες από την παρούσα ανάρτηση και η νεοφιλελέδικη «Καθημερινή» την διαφημίζει και την υμνεί στο σημερινό της φύλλο. Τί συμβαίνει, άραγε; «Τα σκάει» ο κ. Σαραντάκος στον Αλαφούζο για την προκλητική διαφήμιση; Έχει παντού φίλους, ακόμη και στα νεοφιλελέδικα έντυπα; Ποιά άλλη εφημερίδα στην Ελλάδα διαφημίζει φόρα – παρτίδα (τόχει κάνει επανειλημμένως) κάποια ιστοσελίδα που δεν ανήκει στο Συγκρότημά της;

    Ιδού οι απορίες που ζητούν απάντηση. Στην Αμερική θα εγεννάτο θέμα αν κάποια μεγάλη εφημερίδα διαφήμιζε μιά γλωσσική ιστοσελίδα απλώς για να την επαινέση, δίνοντας μάλιστα και ηλεκτρονική διεύθυνση. Ευχαριστούμε για την φιλοξενία

  187. cronopiusa said


    Το Τσιγάρο Γιώργος Μ. Μαρίνος

    και παραφράζοντας τον ποιητή

    οι αναρτήσεις της Γιοκάντα Αγαθία
    είναι φίλες με την Κόπρο του Αυγία

  188. Της μηχανής ραψίματα said

    173. Γς, κάπνιζα περίπου 10 χρόνια, ξεκίνησα σαν τρακαδόρισσα στην πενθήμερη και το συνέχισα έτσι για κανά χρόνο ακόμη μέχρι και στη σχολή μετά. Να σημειώσω ότι τσοντάραμε η παρέα για πακέτο κι έτσι καπνίζαμε στη σχολή η καθέμια μας (τέσσερις κολλητές ήμασταν) από λίγο. Μέχρι να τελειώσουμε τη σχολή αγοράζαμε πια πακέτο η καθεμιά. Ποτέ δεν μπήκα στη διαδικασία να μετρήσω πόσα κάπνιζα, τα περισσότερα τα έκανα όταν ήμουν σπίτι κι όχι όσο ήμουν έξω. Στη στάση του λεωφορείου που έφαγα ατέλειωτες ώρες περιμένοντας πριν πάρω αυτοκίνητο π.χ. δεν άναψα ποτέ τσιγάρο, στο γήπεδο που πήγαινα πολύ συχνά ή σε συναυλίες πάλι δεν κάπνιζα. Στη δουλειά επίσης δεν κάπνιζα, ενώ επιτρεπόταν. Θεωρούσα και ακόμη θεωρώ, πως είναι πολύ ενοχλητικό να του σκάω του αλλουνού που δεν καπνίζει, στα μούτρα τον καπνό μου.
    Ο γιος μου έχει γενέθλια στις 28 την Κυριακή, κλείνει τα 10.

  189. Της μηχανής ραψίματα said

    189. *γίνεται 10, ήθελα να γράψω

  190. Της μηχανής ραψίματα said

    179. Μιχάλης Νικολάου
    Χα,χα σωστά!!!!!! Το λαχάνιασμα σαν λέξη, δεν πιστεύω να βγαίνει απ΄το λάχανο!!!!!

  191. Stella said

    Νοσοκομείο Γεννηματά. Επιμένει. Μέχρι και σήμερα.
    «1η Ιουλίου 2009 η Ελλάδα σβήνει το τσιγάρο». Δείτε το εδώ.
    Καλημέρα (σε καπνιστές, καπνίστριες και στερημένους).

  192. ΓιώργοςΜ said

    191 Ο Τριβιζάς έχει φτιάξει όμως τον Αρχέλαο, το λαχανιασμένο λάχανο!

  193. spatholouro said

    Και για να τηρούμε τις αναλογίες: από μένα μια καλημέρα σε μη καπνιστές/μη καπνίστριες και λυτρωμένους

  194. Της μηχανής ραψίματα said

    193. ΓιώργοςΜ
    Σωστά, αν δεν κάνω λάθος ο Μιχάλης Μητρούσης «δάνειζε» τη φωνή του στον Αρχέλαο. Ακόμη θυμάμαι το επεισόδιο «Ο αγώνας ενός λάχανου» Μα να μην αρέσει η φρουτοπία στα παιδιά μου! ενώ λατρεύουν τον Τριβιζά (η βιβλιοθήκη έχει αναστενάξει από το βάρος τόσων βιβλίων του), εντούτοις ούτε τους τίτλους αρχής της φρουτοπίας δεν αντέχουν ν΄ακούν!!

  195. Πάνος με πεζά said

    @ 187 : Δηλαδή τόσο περίεργο είναι η κυρία Λίζα Γιάνναρου να διαβάζει το ιστολόγιο ; Εξάλλου, αυτό λέει, δεν αναδημοσιεύει κάτι. Και ίσα-ίσα που αναφέρει πηγή, παρόλο που δεν αναδημοσιεύει απόσπασμα παρά μόνο «αφορμή».
    Το ότι δε λογοκρίθηκε από τον αρχισυντάκη, και ιδίως για ένα τέτοιο μη πολιτικό θέμα, το θεωρώ εκ των ων ουκ άνευ.

    Φυσικά, στα καφενεία θα μπορούσαμε να πούμε και ότι ο Αλαφούζος, με Δούρειο Ίππο το Σαραντάκο, προσεγγίζει το ΣΥΡΙΖΑ για να βγάλει άδεια ο ΣΚΑΪ… 🙂

  196. Γς said

    189:

    Ευχαριστώ για τις πληροφορίες.

    Είδατε όμως μαντεψιά; Μόνο μερικές μέρες έπεσα έξω για τα γεννέθλια.

    Θα μου πειτε ότι το συνεπέρανα απο τα λεγόμενά σας.

    Για το φύλο του παιδιού σας όμως;

    Το πέτυχα διότι η απότομη διακοπή του καπνίσματος προκαλεί πρόσκαιρη επιτάχυνση του σπέρματος με Υ χρωμόσωμα.

    Είναι δική μου παρατήρηση αυτή και θα χρειαστούν περισσότερες κλινικές παρατηρήσεις.

    Σκοπεύω μάλιστα να συμμετέχω εθελοντικά στα πειράματα Ιν Βίβο Φερτιλιζέισον (IVF).
    Θα χριαστούν όμως και εθελόντριες…

    http://caktos.blogspot.gr/2014/12/blog-post_23.html

  197. sarant said

    196 Στην κυρία Λίνα Γιάνναρου, που είναι πολύ καλή δημοσιογράφος, είχα δώσει συνέντευξη παλιότερα (περί μύθων) και είμαστε και φίλοι στο ΦΒ. Μπορεί να μας διαβάζει.

  198. 196

    Μα είναι γνωστό πως ο Σαραντάκος δεν ανήκει στο στρατόπεδο Αλαφούζου αλλά σ’ εκείνο του Βαρδινογιάννη.

    http://www.star.gr/Pages/Media.aspx?art=306852&artTitle=sto_star_o_gnostos_dimosiografos_giorgos_sarantakos

  199. Γιάννης Ιατρού said

    188: Cronopiusa
    Ε Γ Ρ Α Ψ Ε Σ 🙂 🙂

  200. Ιάκωβος said

    Κι εγώ πάνε δέκα χρόνια που τόχω κόψει. Από τα τρία πακέτα τη μέρα συν στριφτό τράκα, μέσα σε μια μέρα μαχαίρι.
    Το κόλπο ήταν ότι έκανα μεταξύ σοβαρού και αστείου ένα make- believe τύπου σκηνικό «Εγώ δεν κάπνιζα ποτέ» και το πέρασα στωικά, χωρίς πολλά δράματα και στερητικά.

    Μετά από καιρό όταν ξανασκέφτηκα τι άθλος ήταν αυτός στην πραγματικότητα, έβγαλα το συμπέρασμα: «Προσέχετε πολύ αυτόν που από μόνος του κόβει το τσιγάρο. Είναι ικανός για τα πάντα».

    Ο Μινωτής όταν τον ρώτησαν τι θα κάνει όταν βγει στη σύνταξη και δεν θα μπορεί να ξαναπαίξει, απάντησε: -Ένα τσιγαράκι, παιδιά. Το είχε κόψει για να αντέχει το σανίδι.

  201. 185,
    Στο τέλος το τερματίζουν όντως!
    (Αν και ο πιανίστας θα έπρεπε να φοράει σμόκιν!)

  202. 191, 193,

    Το λαχανιασμένο λάχανο πρέπει να ‘ναι ξαδερφάκι με το χορτάτο χόρτο!

  203. Ιάκωβος said

    «…δεν είμαι σίγουρος αν η βασική απόλαυση βρίσκεται στο κάπνισμα ή σε όσα συνδέουμε με το κάπνισμα, στο τελετουργικό…»

    Εννοείται, οτι βασικό στοιχείο όχι μόνο του καπνίσματος, αλλά και της πρέζας, είναι η τελετουργία. Δεν είναι , λένε, η χημεία το πρωταρχικό, αυτό πρόκειται γιατον έναν από τους μεγάλους μύθους των ναρκωτικών. Κυρίως είναι η εξαρτητική ψυχοσύνθεση και η τελετουργία.( Οι άλλοι μύθοι είναι, ο ένας οτι ο πρεζέμπορας δημιουργεί την αγορά, ενώ συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο και ο άλλος όλη αυτή η φιλολογία γιατα στερητικά)

    Άλλωστε, για τους ινδιάνους που πρωτοκάπνισαν η συνήθεια ήταν πάντα συστατικό κάποιας τελετής.

    Το τραγούδι με τις απαίσιες και αντιποιητικές «συσκευασίες μαργαρίνης»( μα που το βρήκε!!!, άκου συσκευασίες!!!) υπαινίσσεται και τη γνωστή πίπα της ειρήνης των ζευγαριών, που όντως είναι η πιο καλή μέθοδος ( η μόνη;) να ξεπεραστούν οι διαφωνίες. Φυσικά και το γεύμα της ειρήνης βοηθάει πολύ κι αυτό 🙂

    Άραγε από πότε χρησιμοποιείται στην Ελλάδα η έκφραση Καπνίζουν την πίπα της Ειρήνης; Στη Γαλλία την ξέρουν από αρκετά παλιά. Τo 1735, o Ραμώ, στο έργο Les Indes Galantes, βάζει στο φινάλε μια σκηνή με τελετουργικό κάπνισμα πίπας.

    Και επειδή μάλλον είμαι φανατικός ακροατής και παθιάζομαι (ακόμα) με καινούριες μουσικές,που βρίσκω στο ΥΤ, ξαναβάζω αυτό το εξαίρετο μπαρόκ κομμάτι με την επίσης εξαίρετη σύχγρονη σκηνοθεσία, από τους Les Arts Florissants.

    Η Ευρώπη σπαράζει από τους πολέμους, στις εξωτικές πεδιάδες της Β. Αμερικής όμως, όλα τελειώνουν με την τελετή της Πίπας της Ειρήνης και την άρια Forets Paisibles:

  204. Stella said

    Κάποιος έχει ξαναγράψει (στο παρόν ιστολόγιο) κάτι παρόμοιο. Αλλά…

    Ολοι πληρώνουν ΦΠΑ, φόρο εισοδήματος, εισφορές ταμείων, έκτακτες εισφορές κλπ. Οι καπνιστές (-στριες) και φόρο καπνού.
    Εξηντάχρονος καπνιστής (από τα 18 του χρόνια) έχει αγοράσει 42 χρόνια x 365 ημέρες = 15.330 πακέτα τσιγάρων. Εχει πληρώσει (μέσος όρος αξίας πακέτου τσιγάρων 3 ευρώ) 15.330 x 3 ευρώ = 45.990 ευρώ. Το συνολικό ποσό περιέχει 70% φόρο καπνού. Δηλαδή 32.193 ευρώ στο δημόσιο ταμείο. Βάλτε 1,5 με 2 εκατομμύρια τους καπνιστές (-στριες) έχουμε ένα σύνολο πάνω από 50 δις ευρώ.

    Εμείς οι καπνίστριες (-στές) έχουμε χτίσει τα νοσοκομεία όλης της χώρας.
    Οχι μόνο θεραπεία (αν προκύψει πρόβλημα) δικαιούμαστε αλλά και κηδεία δημοσία δαπάνη. Ουάοου, που θα έλεγε και ο Γιάνης Βαρουφάκης.

  205. Πάνος με πεζά said

    Τι να λένε και οι γιωταχήδες, δηλαδή… Ενενήντα λεπτά φόρος στο κράτος για κάθε 13-14 χιλιόμετρα που βγάζει το λίτρο η βενζίνη…
    Αν πούμε ότι κυκλοφορούν 1.5 εκ. ΙΧ, με 80000 χλμ. μέσο όρο διανυθέντων, και 7.5/100 μέση κατανάλωση, να τα τα οχτώ τρις (αν τα έκανα σωστά).
    Κι ακόμα θέτε διόδια στην Αττική Οδό, κρετίνοι ! Αντί να χαρίσετε εκατό μέτρα άσφαλτο, κανέναν προβολέα, κανένα κάγκελο…

    (σατιρίζω, δεν κοροίδεύω) 🙂 🙂 🙂

  206. 205, 206

    τι να πώ κι εγώ που είμαι και καπνιστής και ΙΧής και πληρώνω ΕΝΦΙΑ για τέσσερα σπίτια. Και μένω στο νοίκι…

    205

    Είναι το γνωστό ανεκδοτάκι με τον αντικαπνιστή που θέλει να πείσει τον φουγαροφίλο του να το κόψει.
    «10 ευρώ για τσιγάρα και 10 ευρώ για ποτά, κάθε μέρα! Σε 20 χρόνια μας κάνουν 150.000 ευρώ. Φερράρι θα είχες πάρει, ρε!»
    Και του απαντάει ο θεργιακλής: «Εσύ που δεν καπινίζεις και δεν πίνεις, που την έχεις παρκάρει, ρε;»

  207. sarant said

    205-7: Άσε, χρωστάω κι εγώ τόσα τρις αφού δεν καπνίζω και δεν πολυβάζω βενζίνη στην Ελλάδα….

  208. gpoint said

    # 203

    και το κουνούπι από το κουνουπίδι βγαίνει !

  209. gbaloglou said

    Πρωτοχρονιά 1990, Νέα Υόρκη, κακός καιρός, η πτήση για Ρίο καθυστερεί, ο κόσμος καπνίζει, φεύγουμε τελικά γύρω στις 3, ύστερα από μία-μιάμισυ ώρα πτήσης έχουμε απώλεια κινητήρα, επιστροφή ξημερώματα στο αεροδρόμιο, κάποιοι ανάβουν τσιγάρο, τα μεγάφωνα ανακοινώνουν ότι «το κάπνισμα απαγορεύεται, πολιτειακός νόμος», κάποιοι κραυγάζουν «fuck you», αλλά τα τελευταία τσιγάρα στο JFK σβήνουν πανηγυρικά… (Πρώτη μέρα εφαρμογής του καινούργιου νόμου η 1/1/90 — αν και από το ξημέρωμα και μετά, όπως δείχνει το περιστατικό!)

    [Πάντα αντίθετος στο κάπνισμα, αρνήθηκα ακόμη και να το δοκιμάσω, τα τελευταία χρόνια η αντίθεση μου μεγάλωσε, ειδικά ύστερα από τον θάνατο φίλου του οποίου η υγεία υπονομεύτηκε από την ολέθρια συνήθεια/εξάρτηση…]

  210. 209, …και το ραδιούργο ραδίκι! 🙂

  211. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    211 κ πριν

    ένα βλήτο βλήτο
    μια γίδα καταιγίδα
    μια Μάτα ντομάτα
    μια γλώσσα φαρμακογλώσσα
    κι ένα Σολομο ωμό

  212. Νεσταναίος. said

    Απ’όλα της ζωής, μόνο για το κάπνισμα έχω μετανιώσει. Έχουν περάσει 19 χρόνια και τώρα με ενοχλεί και ο καπνός.

    Για τα ναρκωτικά θέλω να πω πως το θέμα είναι βέβαια πολύ μεγάλο αλλά η άρση της απαγόρευσης δεν λύνει κανένα πρόβλημα.

    Οι χρησιμοποιηθείσες ουσίες είναι παυσίπονα και σε πολλές περιπτώσεις είναι πολύ ισχυρά παυσίπονα. Η παρανομία σίγουρα δεν βελτιώνει
    την κατάσταση αλλά και η άρση της παρανομίας δεν αντιμετωπίζει τον πάσχοντα με επιστημονική επιμέλεια. Η ελεγχόμενη δωρεάν παροχή σε
    φυλασσομένους χώρους με επιστημονική επιμέλεια θα βοηθούσε τους ταλαίπωρους χρήστες και θα καταργούσε την εμπορία για δύο λόγους.
    Ο ένας λόγος είναι ότι δεν συμφέρει πια επειδή παρέχονται δωρεάν στους χρήστες και ο δεύτερος λόγος είναι ότι οι ποινές είναι πολύ μεγάλες για την εμπορία.

    Και αν όλα αυτά γίνουν, θα παύσουμε να έχουμε άτομα εξαρτημένα; Σίγουρα όχι. Οι έχοντες πόνο στην ψυχή, θα απευθυνθούν αλλού για να απαλύνουν αυτόν τον πόνο.
    Θα κάνουν ότι εμπορούν για να τιμωρήσουν αυτούς που τους τραυμάτισαν την ψυχή και συνήθως αυτοί δεν είναι άλλοι από τους γονείς και τους συγγενείς.

    Καλό είναι πριν μας δοθεί η άδεια γάμου να μας υποχρεώνουν να παρακολουθούμε μερικά επιστημονικά σεμινάρια περί παιδικής αγωγής. Και πολλά άλλα πρέπει να γίνουν
    για να μη τραυματίζεται η ψυχή και η ψυχή τραυματίζεται σε μικρή ηλικία όταν το σώμα είναι ανήμπορο να την υπερασπισθεί.

  213. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    211.>>209, …και το ραδιούργο ραδίκι!
    και το τρυφηλό τριφύλλι
    και το σπανό σπανάκι
    κι ο καπνός ο άκαπνος 🙂

    Γς, μην πεις για το ραπανάκι 🙂

  214. Της μηχανής ραψίματα said

    «Φρούτα φρουτ» ένα σουξέ που ανακάλυψε η δασκάλα του μεγάλου μου γιου στο νηπιαγωγείο. Όλο το καλοκαίρι εκείνο πόσες φορές το άκουσα απ΄τα παιδάκια μου ούτε που θυμάμαι. Είχε κολλήσει η βελόνα!!! Χα,χα!!!

    Παραθέτω και τους στίχους:

    Ένα μανταρίνι, που το ‘λεγαν Ειρήνη
    κάλεσε την Άννα, την Άννα την μπανάνα
    που φώναξε ένα φίλο, το φίλο της το μήλο
    που αγάπησε ένα βράδυ, την Πόπη το αχλάδι
    παρέα και η Θώδη, το κόκκινο το ρόδι
    πριν γίνει το σταφύλι, η πιο καλή τους φίλη
    μαζί τους και ο Μηνάς, Μηνάς ο ανανάς
    καθίσαν να ψηφίσουν, ποιος θα’ ναι ο βασιλιάς

    Φρούτα φρούτα φρούτα φρούτα φρούτα φρούτα φρουτ
    Φρούτα φρούτα φρούτα φρούτα φρουτ! (δις)

    Η μάχη ήταν πάλι, σταφύλι πορτοκάλι
    που έδιναν υγεία, χαρά και ευεξία!
    – Εγώ, είπε το σταφύλι, η πιο καλή σας φίλη
    προσέχω την καρδούλα, το δέρμα και τα ούλα
    – Ψηφίστε πορτοκάλι, για πλούσια τα κάλλη,
    για κόκκινα μαγουλάκια και όμορφα μαλλάκια
    Σταφύλι ή πορτοκάλι μπανάνα ή ανανάς,
    αχλάδι ή μανταρίνι, εσύ τι προτιμάς?
    ΟΛΑ!!!!

    Φρούτα φρούτα φρούτα φρούτα φρούτα φρούτα φρουτ
    Φρούτα φρούτα φρούτα φρούτα φρουτ (δις)

    Όλα τα φρούτα στο μπλέντερ!

    Ένα μανταρίνι, που το ‘λεγαν Ειρήνη
    κάλεσε την Άννα, την Άννα την μπανάνα..

  215. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    214. συνέχεια
    και η ρόκα η ροκ
    η ελιά η κοπελιά
    ο σαργός ο αργός
    ο χάνος ο χαμένος
    ο γύλος ο οργήλος
    ο κολιός ο Νικολιός
    η ρέγγα η Ρεγγίνα
    ο τόνος ο άτονος
    ο σπάρος ο σπαρίλας
    η πεταλίδα η Λήδα
    το καρπούζι το μπούζι
    το μάγγο το μαγγίτικο
    η μπανάνα η Νάνα
    η λόλα η Λόλα
    το γκόλντεν το γκλόντεν μπόι
    η κότα η κοκότα
    ο πετεινός ο ταπεινός

  216. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    215. Α ωραίο,νόστιμο και θρεπτικό! Εκτός από το Μηνά,όλα είναι κορίτσια όμως! Τον Πυλάδη το αχλάδι να έλεγε που δε θα έχει και κανένα μαθητάκο να υποστεί το πείραγμα 🙂

  217. sarant said

    Ωραία φρουτοστιχάκια. Για αγόρια να βάλει και τον Βάγγο το μάγκο

  218. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    η αθερίνα η Ρίνα
    η σαρδέλα η παπαρδέλα
    η σκορπίνα η σκόρπια
    Φρουτο-λαχανο-ψαρομεζέδες με ονοματεπώνυμο.
    Να βάλω, για το νήμα κι ένα γάρο ατσίγαρο 🙂
    και καληνύχτα

  219. Της μηχανής ραψίματα said

    217. EΦΗ – ΕΦΗ
    Ναι όντως όλα κορίτσια, υπάρχει βέβαια και το μήλο που δεν έχει κάποιο όνομα όπως ο ανανάς που ήταν ο Μηνάς!!!! Κι όταν τους ρωτούσαμε «μα το μήλο δεν έχει όνομα;;» μας απαντούσαν » ε, ας τον πούμε Καμήλο». Δεν χρειάζονταν να ρωτήσουμε από που κι ως που Καμήλο και τραγουδούσαν στο καπάκι το άλλο γνωστό σουξέ » Η Καμήλα» μεταξύ άλλων ο στίχος λέει «είναι μια καμήλα, είναι μια καμήλα που μασάει φύλλα!!! Βρε φύλλα λέει όχι μήλα λέγαμε εμείς, ναι αλλά άμα θέλει τρώει και μήλα λέγανε εκείνα. Χα,χα άντε να βρίσκαμε άκρη με δαύτα!!

  220. Της μηχανής ραψίματα said

    218. Sarant
    Επίσης το αβοκάντο το λέγανε Σαράντο στο δημοτικό στη σχολική γιορτή την καλοκαιρινή. Είχε ντυθεί αβοκάντο ο μεγάλος μου γιος και τον φωνάζανε Σαράντο.

  221. 218,
    τον μαγκωμένο (βαρύ)μαγκα τον Βάγγο το μάγκο!

    «…μού ‘δωσε ένα μήλο, μήλο δαγκωμένο,
    μού ´ρθε κι ένα μάγκο, μάγκο μαγκωμένο!» 🙂

  222. sarant said

    221 Επόμενο ήταν!

  223. 220, κλασικός ο Δον Καμήλο!

  224. Της μηχανής ραψίματα said

    224, φυσικά κλασικός και με τον αξεπέραστο Μίμη Φωτόπουλο. Ευτυχώς που κάποτε η ραδιοτηλεόραση έβγαλε σε dvd αρκετά επεισόδια από το Θέατρο της Δευτέρας και τα έχουμε σαν θησαυρό στο αρχείο μας!

  225. Γς said

    214:

    >Γς, μην πεις για το ραπανάκι

    Τα έχουν πει άλλοι:

    sarant: – Φαίνεται ότι και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι τα είχαν μακρουλά τα ρεπάνια τους, πάντως, διότι αν θυμάστε από τον Αριστοφάνη, συνήθης τιμωρία των μοιχών ήταν να τους χώνουν μια ραφανίδα εκεί που ξέρουμε όλοι

    http://www.slang.gr/lemma/20467-ston-kolon-sou-repani

  226. Αγάπη said

    224, 225
    ωραίος ο Φωτόπουλος αλλά σαν αυτόν δέν έχει 🙂
    https://www.youtube.com/results?search_query=don+kamillo

  227. lpanoss said

    Την 1η Αυγουστου το εκοψα μετα απο 20 χρονια περιπου. Περιμενα οτι θα μου ηταν πιο δυσκολο. Ωρες ωρες μονο μου ερχεται αλλα εκεινη τη στιγμη πρεπει να σκεφτω ή να κανω κατι αλλο αμεσως για να βγει απο το μυαλο μου. Δυσκολο αλλα τα καταφερνω καλα μεχρι τωρα. Μου αρεσει που το εκοψα παντως!!!

  228. Γιάννης Κουβάτσος said

    Με το μαχαίρι το ρημάδι! 😊
    Περιστασιακός καπνιστής στο μεγαλύτερο μέρος της ενήλικης ζωής μου, πότε τράκα, πότε πακέτο που κράταγε βδομάδες, μόνο σε κάποια κρίσιμα ματς της Πανάθας δεν καταλάβαινα πόσο και τι κάπνιζα. Η μόνη φορά που κόντεψε να γίνω συστηματικός ήταν όταν μια συμφοιτήτριά μου, που επιθυμούσα διακαώς να ήταν κάτι παραπάνω από συμφοιτήτριά μου, μου εκμυστηρεύτηκε ότι έβρισκε πολύ σέξι τους άντρες, όταν καπνίζουν. Κάτι σαν τον Κούρκουλο στη «Λόλα» ένα πράμα. Και άφηνα ο ηλίθιος το τσιγάρο να κρέμεται αναμμένο απ’ τα χείλη μου, παίζοντας τάβλι μαζί της, παριστάνοντας τον Μπόγκαρτ, τρομάρα μου…Εντάξει, κάτι κατάφερα, άξιζε τον κόπο η φαρυγγίτιδα και η επιπεφυκίτιδα. Τώρα όμως κομμένο. Το τσιγάρο. 😉

  229. aerosol said

    Εύχομαι σε όλους καλό αποκαλόκαιρο.

    Γράφω με καθυστέρηση στο θέμα -πιθανόν να μην το διαβάσει κανείς αυτό- αλλά ήθελα να υπάρχει γραμμένο.
    Μετά από 20 χρόνια 2 πακέτων την ημέρα σταμάτησα το τσιγάρο μαχαίρι χρησιμοποιώντας ατμιστική συσκευή -αυτό που συνήθως λέμε ηλεκτρονικό τσιγάρο. Η μετάβαση ήταν πανεύκολη, η νέα συνήθεια απολαυστική. Ο χρόνος και οι μελέτες έχουν δείξει πως είναι καταιγιστικά λιγότερο αρνητικό για την υγεία (95% λιγότερη επιβάρυνση σύμφωνα με τις πληρέστερες ιατρικές εκτιμήσεις) και πως στην ουσία δεν υπάρχει «παθητικό άτμισμα», δηλαδή δεν επιβαρύνει την υγεία των γύρω. Σε δεύτερο χρόνο δίνει μεγάλη ευκολία στο να μειωθεί ή να μηδενιστεί και η νικοτίνη. Και η ίδια αυτή συνήθεια είναι τέτοια που συνήθως μπορεί να μειωθεί ή να διακοπεί με μεγαλύτερη ευκολία από το τσιγάρο -αν κάποιος το επιθυμεί.

    Προτείνω σε κάθε καπνιστή που θέλει να σταματήσει το κάπνισμα αλλά δυσκολεύεται, να ψάξει περισσότερες πληροφορίες για το άτμισμα. Κατά προτίμηση ΟΧΙ από τα πρόχειρα αρθράκια που κοπυπαστώνονται στον ελληνικό τύπο και διαδύκτιο και μεταφέρουν άφθονη παραπληροφόρηση. Το έχουν καταφέρει παππούδες που κάπνιζαν 3 πακέτα την ημέρα από την εφηβεία τους, δεν πιστεύω πως υπάρχει άνθρωπος που να θέλει και να μην μπορεί να κάνει την μετάβαση με ευκολία. Ασφαλώς προκρίνω την διακοπή του τσιγάρου μαχαίρι και όχι την αντικατάστασή του με κάτι άλλο, αλλά στην πράξη ξέρουμε πως αυτό δουλεύει σε μικρό ποσοστό καπνιστών.

    Δυστυχώς επίκειται εγκληματικό νομοσχέδιο που εκτός από υπέρμετρους κανόνες και παράλογη φορολόγηση (εδώ που ζούμε την περιμέναμε), εξισώνει το τσιγάρο με το άτμισμα και στην συνείδηση του κόσμου και στους νομικούς περιορισμούς, σε αντίθεση με κάθε λογικό ή επιστημονικό επιχείρημα και πρότερη εμπειρία. Βρίσκονται σε εξέλιξη πρωτοβουλίες να βελτιωθεί πριν κατατεθεί προς ψήφιση αλλά οι ατμιστές δεν περιμένουμε πολλά. Δεν μπορώ να το πω πιο κομψά: οι εμπνευστές του νομοσχεδίου θα πάρουν κόσμο στον λαιμό τους.

  230. gbaloglou said

    230

    Καινούργια (για μένα) λέξη το άτμισμα, συμφωνώ ότι δεν ενοχλεί τους παριστάμενους (ή και παρακαθήμενους) 🙂

  231. sarant said

    230 Και διεθνώς υπάρχει μια τάση απαγόρευσης του ατμίσματος. Λόμπι;

  232. aerosol said

    Θα προσπαθήσω να απαντήσω όσο πιο συνοπτικά μπορώ:

    1. Θίγονται παγκοσμίως τα έσοδα των κυβερνήσεων. «Κακό» το κάπνισμα αλλά μια χαρά βασίζονται όλοι στους μεγάλους φόρους των καπνικών… Την άνοιξη οι ΥπΟικ της ΕΕ συναντήθηκαν για να συζητήσουν τι να κάνουν με την απώλεια εσόδων λόγω της εξάπλωσης του ατμίσματος. Πλέον χωρίς κανένα πρόσχημα δημόσιας υγείας.

    2. Φαρμακοβιομηχανίες και μικρό μέρος του ιατρικού κόσμου που σχετίζεται με την μεγάλη αγορά των φαρμακευτικών μεθόδων διακοπής καπνίσματος βλέπουν τα έσοδά τους να συρικνώνονται από ανταγωνιστή που δεν ελέγχουν.

    3. Οι κλασικές καπνοβιομηχανίες που κάνουν πλέον μεγάλες επενδύσεις στο άτμισμα αλλά τους συμφέρουν σκληροί τεχνικοί περιορισμοί που θα εξαλείψουν τους πολλούς μικρότερους «παίχτες». Όσο πιο παράλογοι οι περιορισμοί και τα προαπαιτούμενα τόσο πιο εύκολο να δημιουργηθεί ελεγχόμενο ολιγοπώλιο σε έναν χώρο που ως τώρα δεν κυριαρχούσε κανείς. Η πίτα είναι πλέον τεράστια. Πρώτα την πολέμησαν, τώρα την θέλουν δική τους.

    4. Ένας βαθιά ριζωμένος «φονταμενταλισμός» απέναντι σε ότι μοιάζει με κάπνισμα -ιδίως από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας. Ηθικός πανικός απέναντι στον «εθισμό» και στην «πλέμπα» που δεν έχει την ασκητική καθαρότητα να απέχει πλήρως. Έχουν υπάρξει μεγαλόσχημοι ιθύνοντες στον χώρο της δημόσιας υγείας που πιεσμένοι από ερωτήσεις και επιχειρήματα απάντησαν: «μα τι περιμένει κανείς από τοξικομανείς»! Έχω ακούσει off the record (αλλά από καλή πηγή) πως ενίοτε αποκλείονται από διεθνή συνέδρια γνωστοί γιατροί που διεξάγουν έρευνες με συμπεράσματα θετικά για το ηλ. τσιγάρο.

    5. Μεγάλη άγνοια για την πλούσια επιστημονική βιβλιογραφία περί ατμίσματος (δυστυχώς και στον ιατρικό κόσμο) αλλά ακόμα και για το τι κάνει η ίδια η νικοτίνη ως καθαρή ουσία στον οργανισμό. Οι μελέτες που την αφορούν σχετίζονται κυρίως με το τσιγάρο και πολλές πληροφορίες είναι αξεδιάλυτα μπλεγμένες με τον καπνό και τις άπειρες ουσίες της καύσης του. Συχνά οι πληροφορίες για τον βαθμό τοξικότητάς της βασίζονται σε παμπάλαιες έρευνες ασαφούς ακρίβειας που δεν τσέκαρε κανείς.

    Φυσικά (και ευτυχώς) υπάρχει σημαντικό κομμάτι του επιστημονικού κόσμου αλλά και ειδικών σε θέματα δημόσιας υγείας που αγωνίζεται σοβαρά για την ενημέρωση, την ορθή πληροφόρηση για το άτμισμα και την διαμόρφωση σωστότερης νομοθεσίας. Αυτή την στιγμή είναι σημείο αναφοράς η Αγγλία και ανάλογη τάση υπάρχει και στην Γαλλία -αν και οι δεσμεύσεις της ατυχούς Οδηγίας Καπνικών Προϊόντων της ΕΕ περιορίζουν πανευρωπαϊκά τους νομοθέτες, ορίζοντας τα ατμιστικά είδη σαν τον αφελή, χίπι συγγενή του τσιγάρου.

    Στην Ελλάδα οι νομοθέτες κατάφεραν να μην ρωτήσουν όχι μόνο την εμπειρία των ίδων των ατμιστών (αλοίμονο, Ελλάδα είμαστε…) αλλά ούτε και την μεγαλύτερη παγκοσμίως μορφή στην έρευνα για το άτμισμα και την υγεία που τυχαίνει να είναι Έλληνας καρδιολόγος!

  233. sarant said

    233 Ναι, κάπως έτσι τα φανταζόμουν και σε ευχαριστώ για το αναλυτικό και μεστό σχόλιο.

    Πολύ ενδιαφέρον το 3!

  234. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Σκεφτόμουν πώς να το γράψω που έμοιαζε κουφό και όχι ευκρινές, αλλά μετά το 233 του Aerosol νομίζω είναι εύληπτο τώρα.
    Πριν όχι πολλά χρόνια,αφού προηγήθηκε εκτεταμένη διαφήμιση του ηλεκτρονικού τσιγάρου,ακολούθησε συντονισμένη αντικαπνιστική δημόσια εκστρατεία(μια από τις πολλές) και αναγγελία αύξησης φόρου στα τσιγάρα,(μια από τις πολλές) αλλά συνοδεύτηκε κι από συγκεκριμένη ενοχοποίηση του ηλεκτρονικού τσιγάρου δημόσια, ότι δηλαδή περιέχει βλαβερές ουσίες και πρέπει να απαγορευτεί. Αυτό λοιπόν το τελευταίο λένε (χμ, λέγανε οι καλά γνωρίζοντες) το…πέτυχε μεγάλη,τεράστια τσιγαροπολυεταιρία.

  235. spatholouro said

    Πάρτε μάτι καραγκιοζιλίκι «ευνομούμενου» κράτους:

    Με αφορμή την μη εφαρμογή του αντικαπνιστικού νόμου, η κοινοβουλευτική εκπρόσωπος της Ν.Δ, Νίκη Κεραμέως, κατήγγειλε πως σε κανένα χώρο εντός της Βουλής δεν γίνεται σεβαστή η απόφαση για απαγόρευση του καπνίσματος και εισέφερε την προσωπική της εμπειρία ως έγκυος που δεινοπάθησε εντός του Κοινοβουλίου. «Τί αξία έχουν όλα αυτά όταν ο υπουργός καπνίζει στην αίθουσα συσκέψεων του Υπουργείου Υγείας» αναφερόμενη στον Παύλο Πολάκη. «Έχετε στέλεχος του υπουργείου που σας προσβάλει προσωπικά, οποιοσδήποτε άλλος υπουργός Υγείας θα είχε απολύσει τον υφιστάμενό του και αν δεν είχε την στήριξη του Πρωθυπουργού θα είχε παραιτηθεί» είπε ο Ανδρέας Λοβέρδος. Η Εύη Χριστοφιλοπούλου από την Δημοκρατική Συμπαράταξη μίλησε για τους πολιτικούς αρχηγούς που κάπνιζαν στην σύσκεψη στο Προεδρικό Μέγαρο.

    http://news247.gr/eidiseis/politiki/telos-kai-to-hlektroniko-tsigaro-se-dhmosioys-xwroys.4252928.html

  236. spatholouro said

    Κι έλεγα, κάπου είχα διαβάσει ένα ωραίο κείμενο από το 1890:

    http://kosmopolis.lis.upatras.gr/index.php/hmerologio_skokou/article/view/70769/69645

  237. sarant said

    238 Και σε αυτό πρωτοπόρος ο Φιλάρετος! Μπράβο που το βρήκες.

    Λέω να το χτυπήσω και να το δημοσιεύσω καμιά μέρα.

    Αλλά επειδή δεν προλαβαίνω, ζητείται αντικαπνιστής εθελοντής να το πληκτρολογήσει.

  238. Πέρασε κάμποσος καιρός, αλλά είχα το λόγο μου. Το έβαλα στο δικό μου μπλογκ αλλά μιας κι είναι μεγάλο λέω να το κοινοποιήσω μόνο εδώ:
    http://gevseis.blogspot.gr/2016/10/kapnisma.html

  239. sarant said

    240 Ε, δεν είναι και πολύυυ μεγάλο 😉

  240. Τότε να το βάλω κι εδώ 🙂

    Σαν σήμερα (24/10), άρχιζα το κάπνισμα και σαν σήμερα το έκοψα. Και τα δυο γεγονότα έγιναν το 1978. Και δεν είναι σχήμα λόγου, αλλά έτσι γίνανε τα πράγματα κι όποιος διαβάσει παρακάτω θα με δικαιώσει.

    Με το κάπνισμα δεν είχα σχέση μέχρι μια βραδιά του Γενάρη του 78. Φοιτητές. Μέρα φοιτητικών εκλογών και καταλήγουμε σε μια ταβέρνα (το Σούλι). Παρέα μεγάλη κι αποφασίζω να κάνω ένα τσιγάρο. Τράκα βέβαια. Δίπλα μου η Αριστέα είχα Καρέλια κασετίνα. Της παίρνω ένα. Το πρώτο μου. Από τότε σε διάφορες φάσεις κάπνιζα (πάντα τράκα) κάνα τσιγάρο, συνήθως σε κρασοκατάνυξη. Μέχρι το καλοκαίρι μπορεί να είχα καπνίσει και 5 τσιγάρα!

    Το καλοκαίρι στο χωριό μάλλον δεν πρέπει να έτυχε καμιά φορά αλλά γυρίζοντας τέλη Σεπτέμβρη αρχές Οκτώβρη βρισκόμαστε μια παρέα από 4 κοπέλες και 2 αγόρια. Άλλοι καπνίζανε άλλοι όχι, βρισκόμασταν ταχτικά για καφέ. Και με τον καφέ ο κανόνας ήθελε τσιγάρο (ή ανάποδα!) Και πάντα η ευγένεια επέβαλε να προσφέρεται τσιγάρο και στους υπόλοιπους (εμάς τους μη καπνιστές). Κι η ανταπόδοση της ευγένειας, να μην αφήσουμε τον καπνιστή μόνο του, να πάρουμε ένα να τον συνοδέψουμε. Έτσι, πλάκα πλάκα έφτασα τα 3 – 4 τσιγάρα τη μέρα.

    Τρίτη λοιπόν, σαν τέτοια μέρα του 1978, ετοιμαζόμαστε να πάμε εκδρομή με το Πανεπιστήμιο (Ιωαννίνων). Πρωτοβουλία του τότε πρύτανη, να πάμε δώρα στους στρατιώτες που ήταν στα φυλάκια «Κακαβιάς και Πωγωνίου» και μιας κι αυτό θα ήταν σχετικά σύντομο, μια επίσκεψη στη μονή Βελάς (από τότε δεν αξιώθηκα να ξαναπάω).

    Είμαστε μπροστά στα λεωφορεία κι ετοιμαζόμαστε να μπούμε. Περιμένουμε κάποιους τελευταίους καθυστερημένους (περίεργο πράγμα) και σκέφτομαι πως το να παίρνω τσιγάρα απ’ τους άλλους δεν είναι σωστό. Καλό θα είναι να έχω το δικό μου πακέτο όταν χρειάζομαι κι αντί να μου δίνουν να μπορώ να δίνω. Στην πραγματικότητα αρχίζω το κάπνισμα αφού αν έχω πακέτο δεν θα περιοριστώ στον καφέ με την παρέα, αν και αυτό δεν το συνειδητοποιώ τότε.

    Το περίπτερο είναι στα 20 μέτρα από το λεωφορείο. Ξεκινάω να πάω ν’ αγοράσω το πρώτο μου πακέτο. Προχωράω. Φτάνω στα 5 μέτρα. Κι εκεί μου κάνει κλικ. Η παραπάνω σύνδεση (πακέτο = κάπνισμα) μου γίνεται στο μυαλό. Μεταβολή και φεύγω. Μόλις έκοψα το κάπνισμα

    Από τότε κάπνισα κάμποσες φορές. Συνειδητά και ελεγχόμενα όμως. Αγόρασα και πακέτα, είχα και πίπα κι αγόρασα κάμποσα κουτιά καπνό. Μόνο που πάντα ήξερα τι έκανα. Διάλεξα και μάρκα. Αφού δοκίμασα διάφορα κατέληξα στα Σαντέ. Εννοείται σκέτα. Θα κάνω, έλεγα, ένα τσιγάρο αλλά να το ευχαριστηθώ. Κι επειδή τα Σαντέ δεν τα έβρισκα εύκολα, είχα δικό μου πακέτο. Που έμενε μεσ’ την τσάντα μου καιρό και τριβόταν και χαλούσε και προσπαθούσα να το συντηρώ με διάφορες πατέντες. Στο τέλος είχα βρει κάτι τσίγκινα κουτιά από πουράκια κι έβαζα τα τσιγάρα μου εκεί. Όχι όλο το πακέτο. 5 – 6 τσιγάρα, απλά για να υπάρχουν.

    Κι όλ’ αυτά μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 90. Που μεγάλωσαν λίγο τα παιδιά κι άρχισαν να μου κολλάνε. Καπνίζει ο μπαμπάς, καπνίζει ο μπαμπάς. Βρε, θα κρεμάσουν τους καπνιστές θα με κρεμάσουν και μένα. Σιγά και μην καπνίζει ο μπαμπάς. Οπότε για να μην μου βγαίνει τσάμπα το όνομα, πάει και το πακέτο απ’ την τσάντα. Τώρα, τσιγάρο γιοκ. Γιατί ακόμα κι αν θελήσω μετά το κρασί να κάνω κανένα α) απαγορεύεται στο τραπέζι και β) πού να βρεθεί Σαντέ.

  241. Γς said

  242. A! Μιας και μιλάμε για κάπνισμα, θυμήθηκα κι αυτό: http://gmallos.blogspot.gr/2010/11/blog-post_25.html

  243. 243 Αυτό! Ευχαριστώ. Να πω πως είχε κυκλοφορήσει κι ένας δίσκος μ’ αυτό το όνομα αλλά κι ένα βιβλίο με διηγήματα. Εννοείται πως τα πήρα και τα δυο 🙂

    Οπισθοδρομικοί: Σαντέ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: