Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Τα… αληθινά ομηρικά έπη

Posted by sarant στο 24 Φεβρουαρίου, 2011


 

Μια και σήμερa είναι Τσικνοπέμπτη, ταιριάζει, παρά το γενικότερο κλίμα, να βάλουμε κάτι πιπεράτο, αθυρόστομο. Κατά σύμπτωση, πριν από λίγες μέρες, ένας φίλος του ιστολογίου, ο Αλέξης Τ., μου έστειλε μια δουλειά του που ταιριάζει απόλυτα με την περίσταση. Οι περισσότεροι θα ξέρετε την αθυρόστομη παρωδία της Ιλιάδας και της Οδύσσειας που κυκλοφορεί στο Διαδίκτυο (αλλά που είναι πολύ παλιότερη). Εγώ τη γνώρισα -φυσικά- όταν πήγαινα στο Γυμνάσιο, και ήταν μόνο η Ιλιάδα. Θεωρώ ότι αποτελεί έξοχο δείγμα ανώνυμης αθυρόστομης δημιουργίας, αλλά δεν λέω περισσότερα γιατί δίνω τον λόγο στον Αλέξη, ο οποίος μάζεψε τις διάφορες παραλλαγές που κυκλοφορούν, τις ενοποίησε, πρόσθεσε (λίγους) δικούς του στίχους, διόρθωσε μετρικές αδυναμίες και παρουσιάζει το τελικό κείμενο, περίπου όπως έκανε ο… Πεισίστρατος με τα κανονικά ομηρικά έπη. Επειδή το κείμενο είναι πολύ μεγάλο (1088 στίχοι) πιο κάτω παρουσιάζεται μια επιλογή. Το σύνολο του κειμένου μπορείτε να το βρείτε εδώ. Αλλά εγώ πολλά είπα, δίνω τον λόγο στον Αλέξη.

Το 2007, σερφάροντας άσκοπα στο διαδίκτυο, βρέθηκα σε μια ιστοσελίδα ανεκδότων, και κει εντελώς τυχαία έπεσα πάνω στον περίφημο «Τρωικό Πόλεμο» του οποίου την ύπαρξη αγνοούσα εντελώς ως τότε…

Αμέσως κατάλαβα ότι πρόκειται για κάτι πολύ περισσότερο από ένα απλό αθυρόστομο ποιηματάκι από αυτά που κυκλοφορούν κατά χιλιάδες στο διαδίκτυο, και στις διάφορες ανθολογίες «πιπεράτων» δημοτικών τραγουδιών (Αποκριάτικα, Γαμοτράγουδα κλπ.). Εντυπωσιάστηκα από τη δύναμη και την ευρηματικότητα του στίχου και όπως ήταν φυσικό άρχισα να ψάχνω περισσότερες πληροφορίες και στοιχεία γι’ αυτό, αξιοποιώντας (τι άλλο;) τις τεράστιες δυνατότητες που δίνει στις μέρες μας το διαδίκτυο.

Γρήγορα ανακάλυψα ότι το έργο κυκλοφορεί στο διαδίκτυο σε πάμπολλες ‘παραλλαγές’, με μικρές ή μεγαλύτερες διαφορές μεταξύ τους, και σε δύο βασικές ‘εκδοχές’. Η μία, είναι η πιο σύντομη και περιλαμβάνει την εξιστόρηση μόνο του πολέμου της Τροίας (‘Ιλιάδα’ θα μπορούσαμε να την πούμε), ενώ η δεύτερη είναι πολύ πιο εκτεταμένη (σε κάποιες παραλλαγές που βρήκα φτάνει μέχρι τους 950-1000 στίχους) και περιλαμβάνει εκτός από την ‘Ιλιάδα’ και ολόκληρη την ‘Οδύσσεια’, μέχρι την επιστροφή του Οδυσσέα, την τιμωρία των μνηστήρων και τέλος τη …διαθήκη του Οδυσσέα που αποτελεί και το φινάλε του έργου. Κοινό χαρακτηριστικό όλων αυτών των παραλλαγών είναι ότι υπάρχουν άφθονα λάθη στο μέτρο και στην ομοιοκαταληξία, και σε κάποιες περιπτώσεις ολόκληρα κομμάτια που είναι εκτός μέτρου και ‘φωνάζουν’ από μακριά ότι έχουν προστεθεί εκ των υστέρων.

Όλες οι αναφορές που βρήκα στο διαδίκτυο συμφωνούσαν ότι το έργο έχει καταγραφεί σε δύο όλα κι όλα βιβλία. Το πρώτο είναι η ‘Νεοελληνική Αθυροστομία’ της Μαίρης Κουκουλέ, ανθολογία της ανώνυμης αθυρόστομης δημιουργίας, που κυκλοφόρησε σε τρεις τόμους από τις εκδόσεις ‘Νεφέλη’ (1984, 1986 και 1988). Το βιβλίο αυτό, εξαντλημένο σήμερα από τα ράφια των βιβλιοπωλείων, με ανάγκασε να επισκεφτώ αυτοπροσώπως την Εθνική Βιβλιοθήκη (στην περιοχή που μένω κάθε επίσκεψη στην Αθήνα προϋποθέτει ταλαιπωρία και χάσιμο χρόνου), για να το βρω.

Πράγματι, η Κουκουλέ στους τόμους Ι και ΙΙ έχει διασώσει κάποια κομμάτια από αθυρόστομα στιχουργήματα που έχουν θέμα τους ‘τον Πόλεμο της Τροίας’.  Δεν πρόκειται όμως για ολοκληρωμένο έργο με τη μορφή που το συναντάμε μεταγενέστερα στο διαδίκτυο, αλλά για κάποια αποσπάσματα, που σε καμία περίπτωση δε δίνουν την εντύπωση ενός ενιαίου ποιήματος με αρχή, μέση και τέλος. Κάποια μάλιστα από αυτά είναι γραμμένα σε …καθαρεύουσα σε μία προφανή προσπάθεια διακωμώδησης της γυμνασιακής καθαρεύουσας των περασμένων δεκαετιών, ενώ τα μετρικά λάθη σε όλα είναι άφθονα και η ποιότητα του στίχου γενικά χαμηλή.

Το δεύτερο βιβλίο στο οποίο υπάρχει καταγραφή του ποιήματος είναι ένα βιβλιαράκι με τίτλο ‘Τα Αληθινά Ομηρικά Έπη’, εκδόσεις ‘Λούπινα’, 2002, χωρίς κανένα στοιχείο συγγραφέα βεβαίως. Σ’ αυτό υπάρχει πράγματι μία ενιαία μορφή του έργου, παρόμοια με αυτές που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο, αφού περιλαμβάνει όλη την πλοκή του ποιήματος, είναι χωρισμένο σε 17 ‘ραψωδίες’ και αριθμεί 972 στίχους. Υπάρχουν όμως κι εδώ σοβαρές ελλείψεις τόσο σε περιεχόμενο (λείπουν μερικοί από τους πιο σπαρταριστούς διαλόγους) όσο και σε μορφή (αρκετά μετρικά λάθη και ολόκληρα κομμάτια εκτός μέτρου τα οποία φαλτσάρουν άσχημα και χαλάνε κατά τη γνώμη μου το ρυθμό του ποιήματος).

Από τη σύγκριση και μόνο των δύο βιβλίων, προκύπτει νομίζω το συμπέρασμα ότι όλο αυτό το δημιούργημα των σχεδόν 1000 στίχων που κυκλοφορεί σήμερα στο διαδίκτυο δεν είναι έργο ούτε ενός ανθρώπου ούτε γράφτηκε όλο μαζί μονομιάς. Είναι χαρακτηριστικό ότι από το βιβλίο της Κουκουλέ λείπει σχεδόν όλο το κομμάτι της ‘Οδύσσειας’ (υπάρχει μόνο η επιστροφή του Οδυσσέα και η τιμωρία των μνηστήρων) που είναι και το πιο εκτεταμένο στις μεταγενέστερες εκδοχές. Το ενδεχόμενο να υπήρχε όλο αυτό το κομμάτι πριν από το  1984 και να το αγνοούσε η Κουκουλέ όταν συγκέντρωσε το υλικό της, το θεωρώ εξαιρετικά απίθανο.

Χωρίς να είμαι ειδικός, με βάση την απλή λογική και μόνο, συμπεραίνω ότι υπήρξε ένας αρχικός πυρήνας του έργου, ο οποίος ανάγεται στη δεκαετία του ΄60, ή ίσως και του ΄50, και πάνω σ’ αυτόν έχει φτιαχτεί σταδιακά και από διάφορα άτομα όλο το υπόλοιπο. Το γεγονός ότι στο διαδίκτυο βρίσκει κανείς στίχους που χρονολογούνται σίγουρα μετά το ΄90 (η φράση ‘όλοι τα είχαν πάρει’ ή αναφορές στο …βιάγκρα που κυκλοφόρησε το ΄99), δείχνει ότι η διαδικασία αυτή, κάποιοι δηλαδή να προσθέτουν δικούς τους στίχους κατά βούληση, συνεχίστηκε και συνεχίζεται ακόμα.

Όσο για τον μυστηριώδη άγνωστο συγγραφέα του αρχικού ποιήματος δεν θα σταθώ ιδιαίτερα. Είτε ήταν κάποιος επώνυμος ποιητής που για ευνόητους λόγους κράτησε την ανωνυμία του, είτε κάποιος ανώνυμος φοιτητής ή μαθητής των σχολείων του ΄60, μικρή σημασία έχει να μάθει κανείς τ’ όνομά του. Απ’ όσα ανέφερα πιο πάνω πιστεύω ότι η ερώτηση ‘ποιος το έγραψε’ τελικά δεν έχει νόημα, γιατί απλούστατα η απάντηση είναι : ‘πολλοί μαζί αλλά κανείς συγκεκριμένα’.

Θεώρησα λοιπόν ότι ένα τέτοιο, μοναδικό στο είδος του έργο, αδικείται κατάφωρα έτσι όπως είναι …πεταμένο όπως-όπως σε διάφορους ιστότοπους, πλάι σε ανέκδοτα για Πόντιους και ξανθιές, και στη μορφή που είναι, γεμάτο λάθη, ασυνταξίες και ανακολουθίες. Θα άξιζε τον κόπο να ασχοληθεί κάποιος λίγο περισσότερο μαζί του, να μαζέψει τα κομμάτια του παζλ, να τα ‘ξεσκονίσει’ από τις ατέλειες και να τα βάλει όλα μαζί σε μία πλήρη και ολοκληρωμένη σύνθεση. Και αυτό ακριβώς έκατσα και έκανα:

  • Μάζεψα όλες τις ‘παραλλαγές’ που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο, καθώς και τα κείμενα από τα δύο βιβλία που προανέφερα, απορρίπτοντας ωστόσο κάποιους ακραίους και υπερβολικούς στίχους που συνάντησα εδώ κι εκεί σε διάφορους ιστότοπους.
  • Αφαίρεσα κάποια κομμάτια που ήταν εκτός μέτρου , καθώς και κάποια άλλα που ‘φλυαρούσαν’ υπερβολικά και θεωρώ ότι χαλούσαν την εικόνα του έργου και το ρυθμό της αφήγησης.
  • Διόρθωσα όλα τα λάθη, μετρικά, λάθη στη ρίμα, συντακτικά κ.λπ., ενώ κάποιες ρίμες που ήταν ‘τραβηγμένες απ’ τα μαλλιά’ ή ‘καθαρευουσιάνικες’ τις άλλαξα με άλλες πιο σύγχρονες και πιο στρωτές.
  • Πρόσθεσα κάποια δικά μου κομμάτια, προσέχοντας όσο ήταν δυνατόν να μην αλλοιώσω τη γλώσσα και το ύφος του έργου.
  • Άλλαξα λίγο τη διαίρεση του έργου, και το χώρισα σε 20 ‘ραψωδίες’ (συν δύο μικρά κομμάτια που αποτελούν τον Πρόλογο και τον Επίλογο) ώστε να υπάρχει καλύτερη αντιστοίχηση των ‘ραψωδιών’ με την πλοκή.

Το αποτέλεσμα είναι ένα ποίημα που θεωρώ ότι είναι η πιο πλήρης καταγραφή που έχει γίνει πάνω σ’ αυτό το έργο, συνθέτοντας ό,τι έχει κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα, σε ένα ολοκληρωμένο στιχούργημα 1088 στίχων (Το ‘ό,τι έχει κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα’ δεν είναι ίσως ακριβές, πιο σωστό θα ήταν να πω ‘ό,τι αξιόλογο έχει κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα’, γιατί έχει κυκλοφορήσει και πολύ ‘σαβούρα’).

Οι στίχοι είναι παραδοσιακά δεκαπεντασύλλαβοι, και ομοιοκαταληκτούν πάντα ανά δύο.

Παρακάτω ακολουθούν μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα από το …έπος:

Στην αρχή της ραψωδίας Α ο ποιητής …βάζει τα πράγματα στη θέση τους και ξεκαθαρίζει ποια ήταν η πραγματική αιτία του Τρωικού Πολέμου:

Ο Τρωικός ο πόλεμος είχε αφορμή τον κώλο
και όσα λέει ο Όμηρος γνωστά στον κόσμον όλο.
Ο κώλος κι όχι το μουνί υπήρξε η αιτία
και αν δεν το πιστεύετε ιδού η ιστορία:
Τον Πάρι γιο του Πρίαμου νέο πολύ ωραίο
που όπως λεν’ οι ιστορικοί κωλομπαρά σπουδαίο,
τυχαία φιλοξένησε κάποια φορά στη Σπάρτη
ο βασιλιάς Μενέλαος στο μέγα του παλάτι.
Είχ’ όμως ο Μενέλαος έν’ ανιψιό ωραίο
με κώλο ολοστρόγγυλο, κι έγινε το μοιραίο.
Ο Πάρις ο κωλομπαράς σαν είδε αυτόν τον κώλο
τον τορνευτό, το σπάνιο μέσα στον κόσμο όλο,
τη νύχτα εσηκώθηκε και πήγε στο κρεβάτι
κι οχτώ φορές τον γάμησε με καύλα και ραχάτι.
Κατά κακή του σύμπτωση να σου και η Ελένη
βλέπει τη φοβερή ψωλή την τριπλοκαυλωμένη.
Και όπως ήταν φυσικό εκαύλωσε και κείνη
και σκέφτηκε στα γρήγορα τι έπρεπε να γίνει…

Η Ελένη το σκάει τελικά με τον Πάρη και οι αρχηγοί των Ελλήνων συγκαλούν σύσκεψη για να δούν τι θα κάνουν. Εκεί εκτυλίσσονται σπαρταριστές σκηνές στους μεταξύ τους διαλόγους:

ΜΕΝΕΛΑΟΣ

Χάθηκα Αγαμέμνονα, μου κλέψαν το Λενάκι
και άλλος τώρα χαίρεται τ’ ωραίο της μουνάκι.
Μου το ’σκασε η ξέκωλη και πήγε με τον Πάρι
σαν να μην είχα και εγώ αρχίδια και παπάρι.

ΑΙΑΣ

Φίλε μου Αγαμέμνονα, φίλε Οδυσσέα γειά σας
ή όπως λεν οι σύγχρονοι, ψωλή μου στα μεριά σας.
Το έμαθα Μενέλαε, μαλάκα να σε βράσω
στην έσκασε ο ψωλαράς και σ’ άφησε στον άσσο.
Κι αν η Ελένη σου ’φυγε δική σου ήταν βλακεία
αλλά μην απελπίζεσαι, σου μένει η μαλακία.


ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ

Εδώ που σε καλέσαμε σ’ έχουμ’ ανάγκη Αία
μην τον πειράζεις, το λοιπόν ετούτον τον μαλέα.
Να το σκεφτούμε σοβαρά το τι μπορεί να γίνει
και η φυλή την προσβολή γρήγορα να ξεπλύνει.

ΑΙΑΣ

Τι διάβολο Αγαμέμνονα, γιατί με λένε Αία,
ακόμη δεν τελείωσες και μου ’ρθε μια ιδέα.
Εγώ προτείνω, το λοιπόν, να μεταμφιεστούμε
σαν αστυνομικοί κρυφοί, στην Τροία οι δυό να μπούμε,
εγώ του τμήματος ηθών και συ της ασφαλείας,
θα έχουμε και ένταλμα προς χάριν ευκολίας.
Ζητάμε από τον Πρίαμο εξέταση να γίνει,
για να μπορεί ο Πάρις τους ελεύθερα να χύνει.
Τις γκόμενες στα πεταχτά όλες τις εξετάζεις
μα της Ελένης το μουνί προσεχτικά κοιτάζεις.
Βρίσκεις τάχα μουνόψειρες και σύφιλη οξεία,
την παίρνουμε για τη Συγγρού να κάνει θεραπεία.
Έτσι λοιπόν στα γρήγορα και δίχως φασαρία
στη Σπάρτη την πηγαίνουμε και λήγει η ιστορία.


ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ

Καλή ήταν η ιδέα σου, μα έτσι και προδοθούμε
θα μας ξεσκίσουν και τους δυό, σκληρά θα γαμηθούμε.
Εγώ προτείνω επίθεση από στρατό και στόλο,
γιατί με την ιδέα σου θα πάμε πίπα κώλο.
Και δεν το θέλω ούτε εγώ ούτε κανένας άλλος
αφού τη γλύτωσα μικρός να γαμηθώ μεγάλος.


ΜΕΝΕΛΑΟΣ

Αδέρφια κάντε γρήγορα κάθε λεπτό που μπαίνει,
ο Πάρης στο κρεβάτι του, γαμάει την Ελένη.
Φέρτε μου την Ελένη μου κι αν κάποιος το θελήσει
πολύ ευχαρίστως κάθομαι μετά να με γαμήσει.

Η εκστρατεία ξεκινά αλλά οι Αχαιοί αντιμετωπίζουν δυσκολίες. Τα χρόνια περνάνε αλλά η Τροία δε λέει να πέσει. Ιδού πως αντιμετωπίζουν την κατάσταση ο Αγαμέμνονας κι ο Οδυσσέας:

Γύρω απ’ το κάστρο το γερό με τα ψηλά τα τείχη
στέκονται οι Έλληνες βουβοί και βλαστημούν την τύχη.
Μοίρα κακή τους έριξε και πάνε δέκα χρόνια
οι ζέστες τους τσουρούφλισαν, τους πάγωσαν τα χιόνια.

ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ

Γαμώ την τρέλα μου γαμώ, τι κάνω εδώ ο μαλάκας
μακριά από το σπίτι μου μ’ ένα στρατό της πλάκας;
Μενέλαε κωλόπαιδο ξέχασε την Ελένη
γιατί αν μείνουμε εδώ την έχουμε βαμμένη.
Οι Τρώες μας δουλεύουνε και πάρτε το χαμπάρι
τα τείχη αυτά δεν πέφτουνε μ’ αξίνα και με φτυάρι.

Ως κι ο πανούργος Οδυσσεύς έχει κι αυτός σαστίσει
και τους θεούς παρακαλεί να δώσουνε μια λύση.
-Αχ Οδυσσέα-, έλεγε, -είσαι μεγάλος βλάκας
ποιος είπε στον Μενέλαο να γεννηθεί μαλάκας;
Και έτσι τον Πάρη άφησε να τόνε κερατώσει
και στης Ελένης το μουνί τον πούτσο του να χώσει.
Μα φταίω ’γω για όλα αυτά ν’ αφήσω την καλή μου,
και δέκα χρόνια να τραβώ στην Τροία το πουλί μου;-

Τελικά τη λύση δίνει η Αθηνά αλλά με αντάλλαγμα να της …κάτσει ο Οδυσσέας:

ΑΘΗΝΑ

Ω, πολυμήχανε Οδυσσεύ απ’ τα ουράνια ύψη
στο πατρικό σου το νησί σε κοίταζα με θλίψη,
της Πηνελόπης το μουνί να το γαμάς με λύσσα
κι αόρατη κατέβαινα και σου ’γλυφα τα χύσια.
Σαν λιγωμένη κοίταζα τη φοβερή ψωλή σου
τ’ αρχίδια σου τα τριχωτά και το χοντρό καυλί σου.
Είμ’ από τότε ανήσυχη και δεν θα ησυχάσω
τον πούτσο σου που λαχταρώ αν δεν τον δοκιμάσω.
Εγώ σου δίνω το κλειδί την Τροία για να πάρεις
μα θέλω σαν αντάλλαγμα να μου τον εφορμάρεις.

……………………………………………………….

Κι είναι γνωστά απ’ τον Όμηρο, τα έχει εξιστορήσει
αυτά που του ’πε η Αθηνά απάνω στο γαμήσι.

Έφτιαξαν ένα άλογο ψηλό τριάντα μέτρα
που ήταν όλο ξύλινο και όχι από πέτρα.
Μέσα στην τρύπια του κοιλιά κρυφτήκανε μ’ ελπίδα
και κόβανε την κίνηση απ’ την κωλοτρυπίδα.

Μα επειδή δε χώραγαν σ’ έν’ άλογο όλο κι όλο
καθένας είχε την ψωλή στου αλλουνού τον κώλο.

Έτσι η Τροία πέφτει κι ο Πάρης έστω και καθυστερημένα καταλαβαίνει το λάθος του και αποδέχεται το …μοιραίο:

Κι οι Τρώες που στο βάθος τους μαλάκες ήταν όλοι
γκρεμίσανε τα τείχη τους και το ‘βαλαν στην πόλη.

………………………………………………………………

Κι όταν η νύχτα έφτασε, οι Τρώες κουρασμένοι
στα μαλακά κρεβάτια τους πέσαν ευτυχισμένοι.
Μέσα στης νύχτας το βαθύ ατέλειωτο σκοτάδι
ξεχύνονται από παντού σα να ‘ρχονται απ’ τον Άδη
εκατοντάδες Αχαιοί δαυλιά κρατώντας όλοι
κι απ’ του αλόγου την κοιλιά ξεχύνονται στην πόλη.
Με φοβερούς αλαλαγμούς ανάβουν τα δαυλιά τους,
με τ’ άλλο χέρι κράταγαν όρθια τα καυλιά τους.
Μέσα σε σπίτια μπαίνανε σαν κρίαροι βαρβάτοι
γυναίκα ή άνδρα βρίσκανε τον ρίχναν στο κρεβάτι.
Μες στο βαθύ τον ύπνο τους οι Τρώες ξεγνοιασμένοι
για πότε γαμηθήκανε μυστήριο τους μένει.
Μάταια ο Αγαμέμνων φώναζε ‘μην τους γαμάτε όλους!’
οι Έλληνες ακράτητοι τους έσκιζαν τους κώλους.

Κι ο Πάρης που κατάλαβε πως χάναν πια την πόλη
απ’ το παλάτι φώναξε για να τ’ ακούσουν όλοι:
‘-Εγώ ειμ’ ο φταίχτης για όλα αυτά, δε φταίει κανένας άλλος
κι αφού τη γλίτωσα μικρός ας γαμηθώ μεγάλος!-’
Κι οι Αχαιοί κατάλαβαν πως για να πέσει η Τροία
πρώτα να πέσουν έπρεπε και τα δικά τους τρία.

Κι ενώ οι Αχαιοί αποπλέουν για την πατρίδα και καταφέρνουν, άλλος εύκολα κι άλλος δύσκολα να γυρίσουν πίσω, ο Οδυσσέας περνάει από χίλιες δυό περιπέτειες. Πρώτος σταθμός η χώρα των Λωτοφάγων οι οποίοι κάνουν κάθε επισκέπτη να ξεχνάει την πατρίδα του, όχι προσφέροντας λωτούς αλλά …κάτι άλλο.

Δεν άργησε κι αγνάντεψαν ξανά ένα νησάκι
κι αρχίσανε να τραγουδούν, να πίνουν και κρασάκι,
μα η ξηρά π’ αράξανε είχε πολλές παγίδες
οι Λωτοφάγοι μένανε, ψηλοί και με φακίδες.
Μα τις ψωλές πολύ καλά τις είχαν ακονίσει
κώλο μονάχα γάμαγαν σ’ ένα τρελό μεθύσι.
Και λένε οι ιστορικοί, πως τρώγοντας τα φρούτα
τόσο γλυκά που ήτανε, ξεχνούσανε με τούτα
οι επισκέπτες όλοι τους όσο κι αν λαχταρούσαν
και στη γλυκιά πατρίδα τους ποτέ τους δεν γυρνούσαν.
Και αυτό πάντα συνέβαινε που είπα παραπάνω
μα ο λόγος ήταν διάφορος και στην αλήθεια φτάνω.
Σ’ αυτό το ωραίο το νησί με τις πολλές κοιλάδες
ζούσαν οι μεγαλύτεροι, τρανοί κωλομπαράδες.
Αυτοί με τέχνη ασύγκριτη και μέθοδο σπουδαία
γαμούσανε χωρίς ντροπή και μόνοι και παρέα
με σχέδιο αλάνθαστο, πάντα πετυχημένο
για κώλο που ’χε γαμηθεί, για κώλο και παρθένο.
Έτσι τα καταφέρανε, με τέχνη και μανία
και δεν παρέμενε ποτέ καμία παρθενία.
Κι οι Αχαιοί γλυκάθηκαν απ’ το τρελό γαμήσι
κι έχυνε η πούτσα ολονών σα να ’τανε μια βρύση.
Μα ο πανούργος Οδυσσεύς που όλα τα ρυθμίζει
τους κώλους υποσχέθηκε σ’ όλους να τους δροσίζει.
Και τότε δέχτηκαν αυτοί το πλοίο να κινήσει
μα ζήτησαν όλοι μαζί πρώτα να τους γαμήσει.

Εάν νομίζετε πως οι Σειρήνες απλά μάγευαν τους ναυτικούς με το μελωδικό τους τραγούδι, κάνετε λάθος. Η αλήθεια είναι τελείως διαφορετική:

Πάνω στην πλώρη την φαρδιά, την διπλοσκαλισμένη
έχει καθήσει ο Οδυσσεύς με την καρδιά σκισμένη.
Μήνες τον εβασάνισαν πείνα και ταλαιπώρια
και τ’ άλλο το χειρότερο το λογαριάζει χώρια.
Έχει καιρό να δει μουνί, κι αυτό ’ναι που τον νοιάζει
για το φαΐ και το πιοτό δεν πολυλογαριάζει.
Ο δύστυχος ο Οδυσσεύς όπου ’χε συνηθίσει
κι απ’ το μουνί τον έβγαζε μόνο να κατουρήσει.
Εκτός απ’ τη γυναίκα του που ήταν γκομενάρα
είχε γαμήσει απανωτά κάθε λογής μουνάρα.
Αυτός που τόσες πέρασαν απ’ τον χοντρό του ψώλο
τους άνδρες να παρακαλεί για να του δώσουν κώλο.
Αυτά καθώς σκεφτότανε με καύλα και με πάθος
ξάφνου ακούστηκε φωνή -νησί μπροστά στο βάθος.-
Ο Οδυσσεύς τινάχτηκε του φάνηκε σαν ψέμα
είδε αμέσως το νησί, με το έμπειρό του βλέμμα.
…………………………………………………………….

Μα πριν του ρίξει μια ματιά να δει μην είναι η Δήλος
σηκώθηκε η ψωλάρα του και γίνηκε σαν στύλος,
έσκισε τον χιτώνα του, βγήκε έξω μάνι-μάνι
και γέρνοντας στ’ αριστερά του ’δειξε το λιμάνι.
Τότε κατάλαβε ο Οδυσσεύς απ’ της ψωλής τους τρόπους
πως στις σειρήνες φτάσανε που τρώγανε κι ανθρώπους
Μα των σειρήνων το νησί δεν ήταν τίποτ’ άλλο
παρά μπουρδέλο υπαίθριο πάρα πολύ μεγάλο
γιατί εκείνο τον καιρό τους έπιασε μια τρέλα
και μ’ ένα διάταγμα αυστηρό κλείσανε τα μπουρδέλα.
Όλες τις πόρνες μάζεψαν απ’ τα κρυφά τους άντρα
και τις αφήσαν στο νησί μονάχες δίχως άντρα.
Απ’ την πολλή την καύλα τους ουρλιάζανε κι εκείνες
και απ’ την βοή που κάνανε τις βγάλανε σειρήνες
δίχως να εξετάσουνε, δίχως μεγάλους κόπους
έγραψαν οι ιστορικοί πως τρώγανε κι ανθρώπους.
Θεοί, τι ψέμα φοβερό, εκείνες οι καημένες
άντρες σαν φτάναν στο νησί κάναν σα λυσσασμένες.
Με περιποίηση πολλή τους παίρναν στην αυλή τους
και εκεί βεβαίως τρώγανε, μα μόνο το καυλί τους.
Αυτό το ήξερ’ ο Οδυσσεύς κι είχε χαρά μεγάλη
δεν είπε όμως τίποτα να μην το μάθουν οι άλλοι.

Επόμενος σταθμός το νησί της Καλυψώς, η οποία …καλομαθαίνει με τον Οδυσσέα, και δεν θέλει να τον αφήσει να φύγει με τίποτα. Ακούστε πως αντιδρά όταν οι θεοί της στέλνουν αυστηρό μήνυμα να τον βοηθήσει να γυρίσει στην Ιθάκη:

Ρίγησε τότε η Καλυψώ κι από θυμό γεμάτη
σκέφτηκε νύχτες και στιγμές απ’ ηδονή χορτάτη.
-Είστε σκληροί, ζηλόφθονοι-, μουρμούρισε με πόνο
-και μα το Δία μου ’ρχεται να φτάσω μέχρι φόνο.
Φθονείτε όλοι σας ψηλά, την όμορφη μου τύχη
βρέθηκε να ’ναι πουτσαράς, τον έχει ένα πήχη.
Όμως εγώ τον έσωσα στο πέλαγος πνιγμένο
από ανθρώπους και Θεούς τελείως ξεγραμμένο
και το γλυκό μου το μουνί και όλο μου το σώμα
αυτός μονάχα το γαμεί και μ’ έχει κάνει λιώμα.
Μα τι να κάνω η δύστυχη και την καρδιά μου σφάζουν
θα υποταχτώ στη μοίρα μου, αφού με διατάζουν-.
Κι είπε ο Ερμής ο φτερωτός θερμά και λυπημένα:
Έλα καλή μου Καλυψώ, μη τα  ’χεις πια χαμένα
δώσε εσύ τις συμβουλές, βοήθα τον να φύγει
κουράγιο κάνε, βάσταξε, όσο και αν σε θίγει.
Αυτά είπε και χάθηκε στης νύχτας το σκοτάδι
κι η Καλυψώ εζήταγε χαρά και λίγο χάδι.

Όταν με τα πολλά φτάνει στην Ιθάκη η Πηνελόπη έχει διοργανώσει αγώνα για να διαλέξει ανάμεσα στους μνηστήρες τον εκλεκτό της. Μόνο που ο αγώνας είναι λίγο …διαφορετικός από τους συνηθισμένους:

Τους βάζει όρο φοβερό πως την καρδιά θα δώσει
σ’ όποιον μπορέσει με κλειστά τα μάτια να τον χώσει.
Ήτανε δύσκολη πολύ αυτή η δοκιμασία,
της το ’χε μάθει ο Οδυσσεύς πριν φύγει για την Τροία.
Την έγδυνε κάθε φορά, ασφάλιζε τα μάτια,
έπαιρνε φόρα από μακριά σαν τα βαρβάτα τ’ άτια
κι έτσι τρεχάτος πήγαινε στην τρύπα συστημένα,
παρ’ όλο που τα μάτια του ήτανε σφαλισμένα.
Και με το κόλπο τώρα αυτό τους έχει πια στο χέρι
κι έπαιρνε όρκο πως κανείς δεν θα τα καταφέρει.
Έφτασε η μέρα η κρίσιμη, πλησίασε η ώρα
που βασιλιά θ’ απόκταγε του Οδυσσέα η χώρα.
Σε χαμηλό ανάκλιντρο στα κόκκινα στρωμένο
η Πηνελόπη ξάπλωσε με κώλο τουρλωμένο.
Λίγο πιο πέρα οι γαμπροί στεκόνταν στη γωνία
και τη σειρά του ο καθείς προσμένει μ’ αγωνία.
Πρώτος είν’ ο Μουνίχιος τα μάτια του ’χουν δέσει
μα το πανί είναι μακρύ και κρέμεται σαν φέσι.
Κινά σε λίγο βιαστικός για την κωλοτρυπίδα
περνάει δίπλα της ξυστά και χάνει κάθε ελπίδα.
Δεύτερος ο Αρχίμανδρος με τα μεγάλα αρχίδια
όμως σκοντάφτει στα μισά και πάει στα τσακίδια.
Τρίτος είν’ ο Ψωλάριχος τρανός απ’ την Τροιζήνα,
μα παίρνει λάθος διεύθυνση και πάει για την κουζίνα.
Κι ο κώλος πάντα ανέγγιχτος τουρλώνεται με νάζι
και την ψωλή του τυχερού στα βάθη του φωνάζει.
Τέταρτος, πέμπτος, δέκατος κανείς δεν έχει τύχη
και την πληρώνουν πάντοτε οι πόρτες και οι τοίχοι.
Ένας μετά τον άλλονε χάνονται οι μνηστήρες,
πάνε οι κόποι μάταιοι και οι προσπάθειες στείρες.

Τελικά ο Οδυσσέας κερδίζει τη δοκιμασία, ξαναγίνεται βασιλιάς και αποφασίζει να συγγράψει τη …διαθήκη του:

Στερνή μου θέληση λοιπόν, ακούστε σαν πεθάνω
εκατοντάδες γυναικών στον τάφο μου επάνω
να γαμηθούν ολόγυμνες από μπροστά και πίσω
ίσως καυλώσω και εγώ στον τάφο μου και χύσω.
………………………………………………………….

Όση έχω επίπλωση, κτήματα και παράδες
να μοιραστούν στους πούστηδες και στους κωλομπαράδες.
Τα κινητά κι ακίνητα θα τα κληροδοτήσω
σ’ όσες μικρούλες παχουλές το κάνουν από πίσω.
Στην κουρασμένη πούτσα μου να βάλουνε στεφάνι
γιατί δεν άφησε μουνί και κώλο πριν πεθάνει.
Κλάψτε με κώλοι και μουνιά και μαυροφορεθείτε
τον πιο πιστό σας σύντροφο δεν θα τον ξαναδείτε.
Αυτή η διαθήκη γράφτηκε χωρίς συμβολαιογράφο
και όποιος έχει αντίρρηση στ’ αρχίδια μου τον γράφω.
Και εσείς γιατροί και χειρουργοί με τα πολλά ψαλίδια
κλάψτε μου τώρα την ψωλή και κλάστε μου τ’ αρχίδια.

Στον επίλογο ο ποιητής, ως άλλος …Βιτσέντζος Κορνάρος στον ‘Ερωτόκριτο’, μνημονεύει αυτούς που συνέβαλλαν στη συγγραφή του …έπους και τους εύχεται …τα καλύτερα!

Η ιστορία τέλειωσε, κι ήταν πολύ μεγάλη
ο Όμηρος την έγραψε μα την αλλάξαν άλλοι.
Κι όλοι αυτοί που κόπιασαν για τούτα τα στιχάκια
να χαίρονται και να γαμούν τα πιο όμορφα μουνάκια.
Μ’ αφράτους κώλους και βυζιά να παίζουν όλη μέρα
και να ’ναι ο πούτσος τους σκληρός κι όρθιος σα φλογέρα.
Ως τα βαθιά γεράματα να ’χουν καυλί ατσάλι
και στην επόμενη ζωή γαμιάδες να ’ναι πάλι.

ΑΜΗΝ

 

ΜΕΝΕΛΑΟΣ

Χάθηκα Αγαμέμνονα, μου κλέψαν το Λενάκι         75
και άλλος τώρα χαίρεται τ’ ωραίο της μουνάκι.
Μου το ’σκασε η ξέκωλη και πήγε με τον Πάρι
σαν να μην είχα και εγώ αρχίδια και παπάρι.

Advertisements

130 Σχόλια to “Τα… αληθινά ομηρικά έπη”

  1. Nicolas said

    Χαίρε, άξιε κληρονόμε της ομηρικής ιδιοφυΐας! έπρεπε κάποιος να βρει το κουράγιο και να το φτιάξει αυτό.
    (Θεωρώ ότι είναι η καλύτερη μετάφραση του ομηρικού έργου στην νεοελληνική)

  2. Luc said

    Εξαιρετικό!

    Αλλά για να πω την αλήθεια, μου ταίριαζε περισσότερο το

    «Και τότε είπε ο Πρίαμος χωρίς να ακούσει άλλος,
    «μια και τον γλίτωσα μικρός, ας γαμηθώ μεγάλος.»

    της εκδοχής που είχα μάθει παλιότερα, από τους στίχους του Πάρι.

  3. Sky said

    Επιτέλους. Η αληθινή ιστορία πίσω από το χολυγουντιανό στόρι. Η αληθινή ιστορία την οποία καμία MGM, Paramount, Universal κλπ δε θα τολμούσαν να παραποιήσουν.

    ΥΓ Ελπίζω στην έκδοση του τρίτου σχετικού βιβλίου (μετά τη γλώσσα μετ’ εμποδίων και τις λέξεις που έχουν τη δική τους ιστορία)να περιληφθεί και η σχετική μελέτη και το πλήρες κείμενο των αληθινών ομηρικών επών

  4. sarant said

    Ευχαριστώ για τα πρώτα σχόλια.

    Να διευκρινίσω και πάλι ότι το κείμενο (εκτός από τη σύντομη εισαγωγή) είναι γραμμένο από τον φίλο Αλέξη Τ. Σε αυτόν ανήκουν οι έπαινοι!

  5. betatzis said

    Άμα ο φίλος σου είναι ο Αλέξης Τσίπρας, μα τον αλλάχ θα τον ψηφίσω !!

  6. Nicolas said

    Και φανταστείτε μια κρητική λύρα και τραγούδι αλα Ξυλούρη!

  7. Οπως είχα ξαναγράψει και παλιά, εγώ έχω στη βιβλιοθήκη μου το δεύτερο βιλίο. Πάντως χαιρετίζω κι εγώ με ενθουσιασμό την πρωτοβουλία του Αλέξη Τ. (καλέ γιατί δεν γράφετε με το ονοματάκι/ψευδωνυματάκι σας; Μετά την Παλατινή Ανθολογία, τον Αριστοφάνη, τον Ηλία Πετρόπουλο, τα γαμοτράγουδα του Στιχάκια στο Ποιείν, φοβάστε ακόμη; Εδώ έχουν γράψει καν και καν (που τη θυμήθηκα την έκφραση..) και προτείνω να τα βγάλει και σε βιβλίο.

    Συμφωνώ κι εγώ με την ανάλυση ότι μάλον πρέπει να υπήρχε κάποιος αρχικός πυρήνας πάνω στον οποίον να πρόσθεσε ο καθείς το κατιτι του. Μάλιστα, απ’ ό,τι έχω ακούσει από φίλους άντρες, κατά το φανταρικό τους όλο και κάποιος ήξερε και απήγγειλε από στήθους μέρος του έργου… άρα νομίζω πρέπει να προσθέσουμε και τους φαντάρους στους ανώνυμους δημιουργούς.

    Τέλος μια και μιλάμε για Τσικνοπέμπτη θυμίζω το σχετικό αφιέρωμα στο Ποιείν προ διετίας: http://www.poiein.gr/archives/4289/index.html

  8. Τώρα το πρόσεξα αυτό:

    Βρίσκεις τάχα μουνόψειρες και σύφιλη οξεία,
    την παίρνουμε για τη Συγγρού να κάνει θεραπεία.

    Ρε παιδιά… σύφιλη και Συγγρού στην αρχαία Ελλάδα; Και τέλος πάντων, ας το παραβλέψουμε, αλλά τουλάχιστον πρέπει να διορθώσουμε το «Τη Συγγρού» δηλαδή το δρόμο σε: «Του Συγγρού» δηλαδή το νοσοκομείο βεβαίως βεβαίως…

  9. Σίγουρα κυκλοφορούσε μεταξύ των μαθητών του Βαρβακείου πριν από το 65 η Ιλιάδα , η Οδύσσεια και η Κύρου Ανάβασις. Μερικοί στίχοι κακώς έουν αλλαχτεί π.χ αορά και το

    #8

    Της βρίσκουμε μια σύφιλη, μια υπερμετρωπία
    την παίρνουμε στα πλοία μας να κάνει θεραπεία

    Επίσης το

    «Εγώ προτείνω επίθεση από στρατό και στόλο,
    γιατί με την ιδέα σου θα πάμε πίπα κώλο.»

    .ηταν

    εγώ προτείνω επίθεση με τον στρατό και στόλο μας
    γιατί με τις ιδέες σου θα χάσουμε τον κώλο μας

    η έκφραση πίπα-κώλο νομίζω ότι είναι πιο «μοντέρνα»

  10. mxilouri said

    Έχω την εντύπωση ότι κάποιους στίχους του έπους (η λέξη έπος έχει κι έναν ταιριαστό στην περίπτωση αναγραμματισμό, σωστά;) ή παραλλαγή τους, τούς έχω διαβάσει στο βιβλίο Οι παλιοί συμμαθητές του Λευτέρη Παπαδόπουλου. Δεν έχω το αντίτυπο μαζί μου για να μεταφέρω τους στίχους εδώ. Το θυμάται άλλος κανείς;

  11. sarant said

    9: Έχεις δίκιο, κι εγώ (τώρα που το λες) θυμάμαι υπερμετρωπία, και «στόλο μας».

  12. Η εκλογή των μνηστήρων συνεχίζεται κάπως έτσι

    Να κι’ ενας ξένος πούθελε κι’ αυτός να δοκιμάσει
    τον κώλο αυτόν τον αναιδή ήθελε να δαμάσει
    τον πιάσανε τον γδύσανε
    κι’ η πούτσα του σαν φάνηκε, την είδαν κι’ απορήσανε
    Εκείνος εξεκίνησε μ’ αγέρωχο το βήμα
    κι η πούτσα του σφηνώθηκε στον κώλο της σαν βλήμα
    Ακούστηκ’ ένα τρίξιμο, σαν πόρτα που δεν κλείνει
    είχε ξεχάσει ο δύστυχος να βάλει βαζελίνη
    κι έτσι ο πούτσος του θριάμβου βγήκε κι ήταν σιχαμένος
    ματωμένος σαν χασάπης και μισοξεκαυλωμένος
    του Οδυσσέα το καυλί, εγώ δεν θα το κρύψω
    του είχε σπάσει στην ορμή και τόβαλε στο γύψο
    Ολοι οι μνηστήρες γύρω του κοιτάζανε λύσσα
    κι η Πηνελόπη σκούπιζε τον κώλο από τα χύσια
    Σαν από θαύμα τρομερό, αυτοί οι ψωλαράδες
    ξαπλώσανε στο πάτωμα σαν νάτανε κυράδες
    Ανοίγουνε τα σκέλια τους, τουρλώνουνε τον κώλο
    και περιμένουν να δεχθούν τον φοβερό τον ψώλο
    Μα αυτός δηλώνει άσπλαχνα πως είναι κουρασμένος
    πως ειν’ τ’ αρχίδια του αδειανά κι ο πούτσος του πεσμένος
    Εδωσε όμως υπόσχεση στους τουρλωμένους κώλους
    πως κάποια μέρα και αυτούς θα τους γαμήσει όλους !

  13. Και στο νησί των σειρήνων η συνέχεια είναι περίπου αυτή
    ( κατά την γνώμη μου το πιο αστείο μέρος )

    Εδεσε τους συντρόφους του, τους βούλωσε τ’ αυτιά
    χάιδεψε την ψωλάρα του κι’ έριξε μια βουτιά
    Εκολυμπούσε ανάσκελα, ταχύτητα τετάρτη
    κι η πούτσα του ξεφάντωνε απ’ έξω σαν κατάρτι
    Κείνες τον βλέπουν νάρχεται, στριμώχνονται σν βόδια
    ξαπλώνουνε στην αμμουδιά κι’ ανοίγουνε τα πόδια
    Φτάνει εκεί ο Οδυσσεύς από την καύλα μαύρος
    γαμεί δεξιά,γαμεί ζερβά και μουγγανάει σαν ταύρος

    Πισιρικάδες το είχαμε ηχογραφήσει συνοδεία κιθάρας (έπαιζε κάποιος μετέπειτα συνθέτης) πάνω σε μια μελωδία του Μπαχ !!!! Δυστυχώς η κασέτα τάφτυσε.

  14. Ωραία, όλοι οι στίχοι που ήξερα είναι εδώ μέσα. Μπράβο!

    (να το θέσω με όρους πραγματικού ομηρικού ζητήματος; Τα Νέα Προλεγόμενα εις τον Όμηρον κλπ.; 🙂 )

  15. Alexis said

    Ευχαριστώ για τα σχόλια και το Νικοκύρη του ιστολογίου για την ευγενική φιλοξενία.
    #7 Σοφία το σχετικό αφιέρωμα του ‘Ποιείν’ το έχω υπόψη μου, και είναι πολύ καλό, ειδικά αυτό το ποίημα με την ‘Ηγουμένη’
    #8 Για τη σύφιλη δεν ξέρω αν υπήρχε στην Αρχαία Ελλάδα, αλλά η ‘Συγγρού’ είναι σίγουρα αναχρονισμός και θα μπορούσε να αλλάξει με κάτι άλλο, π.χ. την ‘παίρνουμε στα πλοία μας να κάνει θεραπεία’.
    Σημειωτέον ότι σε κάποιες εκδοχές η φράση συνεχίζεται με το δίστιχο:
    ‘Κι όπως θα επιστρέφουμε από το Κριεκούκι
    της ρίχνουμε αμφότεροι ένα καλό τσιμπούκι’
    που είναι επίσης αναχρονισμός και θεώρησα καλό να το αφήσω απέξω.

    #9, Ο αρχικός στίχος ήταν
    ‘Εγώ προτείνω επίθεση μ’ ολόκληρο το στόλο μας
    γιατί με την ιδέα σου θα χάσουμε τον κώλο μας’
    αλλά θεωρώ ότι φεύγει από το μέτρο.

  16. Chris-Vom said

    Πάντως ενώ όλοι βλέπω ότι τα έχετε ακουστά αυτά τα Έπη (με κεφαλαίο), εγώ προσωπικά τώρα τα διαβάζω πρώτη φορά στη ζωή μου. Μα πού χάζευα; 🙂

  17. Έχει κάποιος πρόχειρο το λινκ με τα Εντεψίζικα του Σεφέρη, όπου και ο καταπληκτικός Ερωτόκριτος;
    Για κάποιο λόγο δυσκολεύομαι να το ξαναβρώ (το δε βιβλίο, ούτε λόγος…).

  18. betatzis said

    17. http://www.greek-language.gr/greekLang/literature/tools/concordance/seferis/content.html

  19. Σωπάτε, το βρήκα:
    A και B (σχεδίασμα).

  20. α γεια σου.

  21. betatzis said

    Αυτό που μου είχε κάνει εντύπωση με το νομπελίστα, είναι ότι έπαιρνε μοτίβα από τα παιδικά του ποιηματάκια (λιμερίκια) και τα μετέτρεπε σε εντεψίζικα ή μήπως έκανε το αντίστροφο ;; ο αθεόφοβος.
    Άμα τα ψάξετε και τα συγκρίνετε θα τα βρείτε, δεν προλαβαίνω τώρα να ψάχνω.

  22. betatzis said

    Επίσης πολύ γούστο έχει και η Βουκολική Παρτούζα, των Νάρκισσου Προβοκάτση και Περίκαλλου Νουνεχή. Νομίζω ξανακυκλοφόρησε αυτό.

  23. ὑπάρχει σὲ συνέχειες καὶ σὲ βιντεάκια.

  24. πάντως εἶναι ἐνδιαφέρον ὅτι καὶ γι’αὐτὰ τὰ Ὁμηρικὰ Ἔπη ὑπάρχει ὁμηρικὸ ζήτημα!

  25. Κορνήλιε, πες αλεύρι… Βρήκα ποιος είσαι 😀

  26. Δύτα, μένε ἐνεός! Φαίνεται πὼς ἡ ἱστορία ἐπαναλαμβάνεται εἴτε ὡς τραγῳδία εἴτε ὡς φάρσα!

  27. παρόραμα:μένω

  28. sarant said

    Πάντως είναι εντελώς αντιδεοντολογικό να αποκαλύπτονται ταυτότητες 🙂 🙂 🙂

  29. Μια άγνωστη ιστορική πτυχή περί Ελένης και Πριάμου στο μπλογκ μου

    http://gpointsbreeze.blogspot.com/

  30. Αν μου επιτρέπετε να ευλογήσω και λίγο τα γένια μας, εννοώ του Κώστα Κουτσουρέλη και τα δικά μου (δεν έχω γένια…. έχω;! ) έχουμε κάνει κι εμείς αφιέρωμα σε ποιήματα για το σεξ (αλλά πιο ολοκληρωμένα ποιήματα που να έχουν και.. υπόθεση, που λένε! και οπωσδήποτε ενυπόγραφα, στο Παμπάλαιο Νερό, εδώ: http://pampalaionero.wordpress.com/ (πηγαίνετε δεξιά στη στήλη «ποιήματα για το σεξ» – δεκαήμερο 21 έως 30/9/2009 )

    Προ διετίας που έμαθα για τα Εντεψίζικα του Σεφέρη τα αναζήτησα κι εγώ και μου κάνει εντύπωση που τα αποσιώπησαν, αν και γενικώς είναι γνωστά τα πάντα για τον Σεφέρη, ακόμα και η αλληλογραφία με τη γυναίκα του.

    Πρέπει επίσης να σας πω ότι η «Παρτούζα» του Νίκου Φωκά, μεγάλο μέρος της οποίας αναδημοσιεύσαμε στο Παμπάλαιο Νερό λέγεται πως του κόστισε την ακαδημαϊκή θέση.

    Δυστυχώς το πέπλο της σεμνοτυφίας ΚΑΙ στα ποιήματα φαίνεται ότι κρατεί ακόμα.

  31. #30 ἔχετε ἀνεβάσει καὶ ἀπὸ τὴν Ἐρωτικὴ Τέχνη τοῦ Ὀβίδιου στὴν ἐμπνευσμένη μετάφρασι τοῦ Παπαγγελῆ. ἦταν ὅλα τὰ λεφτά.

  32. ΚαπετάνΈνας said

    Μπράβο, ρε Νίκο,
    στο στρατό, είχα συναντήσει ομηρικούς πεο-ραψωδούς, που θυμόντουσαν εκατοντάδες στίχους απέξω.
    Πρέπει να υπήρχε και Ερωτόκριτος-πορνοέπος (εκτός του Νομπελίστα) .
    Θυμάμαι μόνο αυτό:
    Τάμαθες Αρετούσα μου τα θλιβερά μαντάτα;
    Πρηστήκανε τ’ αρχίδια μου σαν τη γλυκοπατάτα.

    *
    Θα παρακαλούσα τους φίλους νεο-ομηρομάστιγας να μην διορθώνουν τη Συγγρού και το Κριεκούκι , ούτε τη σύφιλη (εκτός αν το γράψανε στα αστεία, οπότε μάλλον θα έπαθα παροδική κρίση έλλειψης χιούμορ)

  33. ΚαπετάνΈνας said

    Για “Του Συγγρού” και όχι “Τη Συγγρού” συμφωνώ με Σοφία.

  34. tamistas said

    Απ’ τα γυμνασιακά μου χρόνια, θυμάμαι τον Σόλωνα και τη σεισάχθειά του, που δυστυχώς δεν εμπνέει διόλου τους σημερινούς νομοθέτες – δήθεν ρυθμιστές της χρεωκοπίας των νοικοκυριών. Έμαθα τότε πως ο Σόλων είχε κάποτε δεχθεί την επίσκεψη του ποιητή Τυρταίου, ο οποίος βρισκόταν σε κατάσταση ανάλογη με εκείνη του Οδυσσέα όταν έφτανε στο νησί των Σειρήνων. Του είπε, λοιπόν, ο Τυρταίος:

    Και απήντησε ο Σόλων, σοφότερος εξ όλων:
    «Τυρταίε μη φείδου ψώλον. Έλα και χώστον όλον».

    Αχ, απ’ τα χρόνια εκείνα είχα να δω το συμμαθητή που σιγοτραγοδούσε προχθές εκείνο το παλιό ελεγειακό του Κερομύτη:

  35. πάντως ἀφ’οὗ μιλᾶμε γιὰ τὴν λαϊκὴ ἀθυροστομία πρέπει νὰ κάνουμε μιὰ διάκρισι: ὑπάρχει ἡ ἄσεμνη ἀθυροστομία ποὺ ἐξυμνεῖ ἀνήθικες καταστάσεις, ὅπως τὰ ἐδῶ «ὁμηρικὰ ἔπη» καὶ ἡ ἀθυροστομία παροιμιακοῦ τύπου ποὺ δὲν ἔχει νὰ κάνῃ καθόλου μὲ ἀνηθικότητα ἢ ἄσεμνα πράγματα. τέτοια παροιμιακὴ ἀθυροστομία εἶναι π.χ. τὸ ἀρχαῖο «Ἐλευθέρα Κόρκυρα χέζε ὅπου θέλεις» ἢ τὸ βιβλικὸ «ἔκγονον κακὸν δίκαιον ἑαυτὸν κρίνει, τὴν δ’ἔξοδον αὐτοῦ οὺκ ἀπένιψεν».

  36. […] This post was mentioned on Twitter by Rodia, ο βιβλιοθηκάριος. ο βιβλιοθηκάριος said: Τα ομηρικά πέη: https://sarantakos.wordpress.com/2011/02/24/quasihomeric/ […]

  37. tamistas said

    30: ωχ! κ. Κολοτούρου, το λίνκι «ποιήματα για το σεξ» οδηγεί στον εαυτό του και πουθενά αλλού!

  38. # 37 Εχετε δίκιο μεν, αλλά δεν ήξερα πως αλλιώς να το γράψω καθώς δεν έχει προβλεφθεί ειδική ενότητα στο Παμπάλαιο Νερό. Για να τα δείτε θα πρέπει να ψάξετε τις ημερομηνίες που έδωσα παραπάνω μια μία (θα προσπαθήσω να τα γράψω κι εδώ για να σας διευκολύνω).

  39. Λοιπόν αν δοκιμάσετε αυτό το λινκ

    http://pampalaionero.wordpress.com/page/16/

    δείτε και τις ημερομηνίες από 21/9 μέχρι 30/9 (του 2009) και θα τα δείτε όλα! Και Οβίδιο – Παπαγγελή που ανέφερε ο Κορνήλιος (ευχαριστούμε Κορνήλιε! ) .

  40. Επίσης εδώ (ημερομηνίες 19 έως 23/4 του 2010) θα δείτε κάποιες έμμετρες μεταφράσεις της Παλατινής ανθολογίας από τον Κυριαζή.

    http://pampalaionero.wordpress.com/page/9/

  41. tamistas said

    Ευχαριστω(ς)

  42. lucinos said

    τι μού θύμισες τώρα. Πάνε αρκετά χρόνια. Ήταν καθαρά δευτέρα αλλά δεν θυμάμαι ποια χρονιά. γύρω στο 1994. Εγώ ήμουν ο μόνος μικρός και δεν θέλανε να με αφήσουν να ακούσω και έτσι άκουσα λίγα και αποσπασματικά. Δεν μιλάμε για παρέα νεαρών αλλά 40+ (τότε). Επίσης μιλάμε για άτομα μορφωμένα και οι περισσότεροι «λόγιοι», ιδιαιτέρως αυτοί που κάνανε την απαγγελία. Μέσα στα ποιήματα που απαγγέλθηκαν δεν θυμάμαι τον τρωϊκό που αναφέρεις παραπάνω αλλά ένα άλλο ποίημα νομίζω «Ιφιγένεια εν καύλοις» ή κάπως έτσι. Επίσης νομίζω ότι απήγγειλαν από την μερακλειάδα (Μερακλειάς, έχει να κάνει με τον Μερακλή άλτερ έγκο τού Ηρακλή) Την Μερακλειάδα αργότερα την πέτυχα στο δίκτυο όχι σε πολύ καλή μορφή δυστυχώς. Το ποίημα ήταν σε χειρόγραφο (και μάλιστα στο πολυτονικό) θυμάμαι και όχι βιβλίο. Ήταν σαφές ότι ήταν ανέκδοτο και είχαν λογικά κάνει και οι ίδιοι μετατροπές (τότε φαντάστηκα ότι το είχαν γράψει όλο αλλά χρόνια πριν, τώρα σκέφτομαι ότι μπορεί να είχαν πάρει και έναν πυρήνα) Τα ποιήματα ήταν σε λόγια γλώσσα εξαιρετικά αθυρόστομα περισσότερο νομίζω από τον παραπάνω τρωϊκό αλλά ταυτοχρόνως και ποιο «ποιοτικά», ενώ η χρήση λόγια γλώσσας τα έκανε ακόμα ποιο αστεία και εξωφρενικά χωρίς όμως να διακωμωδείται η λόγια γλώσσα.
    έχω την εντύπωση ότι απήγγειλαν δύο ποιήματα με την ιφιγένεια. ένα αντίστοιχο τού ιφιγένεια εν ταύροις και ένα αντίστοιχο τού ιφιγένεια εν αυλίδι.

  43. sarant said

    35: Κορνήλιε, ισχύει η διάκριση -αλλά βέβαια και μιαν αθυρόστομη παροιμία δεν μπορείς να τη χρησιμοποιήσεις παντού.

    42: Έχει άραγε διασωθεί αντίγραφο του έργου ή θα θρηνούμε μια ακόμα απώλεια της κλασικής γραμματείας; 🙂

  44. Rodia said

    Φοβερό ποστ!!! Καλές αποκριές σε όλους!!! Ανεβαζω εκπομπή και δανείζομαι στιγμιότυπα απο το επος. Ερε και να είχε τιβι εκεινα τα χρονια… 😉

  45. Alexis said

    Στο You Tube κυκλοφορούν και κάποια βιντεάκια με καρτούν που προσπαθούν να …ζωντανέψουν το ‘έπος’. Δεν είναι όλα καλά, κάποια όμως απ’ αυτά είναι πραγματικά απολαυστικά. Δεν βάζω λινκ, αρκεί να πληκτρολογήσει κανείς ‘Παρωδία Ιλιάδας’ ή ‘Παρωδία Οδύσσειας’!

  46. Rodia said

    15. στο μέτρο:
    ‘Ας κάνει τότε επίθεση ολόκληρος ο στόλος,
    με την ιδέα πού’ριξες θα μας χεστεί ο κώλος’

  47. Rodia said

    Γκουγκλίζοντας για να βρω ενα ποιηματακι που κυκλοφορουσε στα σχολεια (10ετια ’50) κι έλεγε για μια χήρα που έκλαιγε τον άντρα της, πετυχα ενα αρχειο στο egnatia.ee.auth.gr/~cchas/fun/anekdota_​gr.doc · DOC file (λινκ: http://tinyurl.com/6d83fup ) Περιεχει μεταξυ αλλων και αποσπασμα Ιλιαδας εις την γρικλικήν. 🙂

  48. Θυμήθηκα και την «Ψωλιάδα -υπό Πέους Πριαπίδου«. Την είχαμε κουβεντιάσει και εδώ, πέρσυ.

  49. sarant said

    Ευχαριστώ για τις προσπάθειες διάσωσης της κλασικής γραμματείας 🙂

  50. Rodia said

    Μικρό απόσπασμε απο τη Μεγακλειάδα -άθλος 1ος:

    «Κι αφού αυτός μαινόμενος μπόρεσε να τον σφάξει
    όλο το δέρμα του ‘γδαρε, καπότα για να φτιάξει.»

  51. # 48 έχει βγάλει ο Γαβρηιλίδης τέτοιο βιβλίο; Πω.. πω… έχω κενά, πάω να μελετήσω και τα περσινά.

  52. * Γαβριηλίδης, βεβαίως…

  53. tamistas said

    H Ψωλιάς (σε pdf δια του rapidshare) που, χάρη στην κατακλείδα της, μάθαμε κάτι φοβερό:

    Και τώρα που άκουσες αυτά
    ακόμα λίγο στέκα
    να μάθεις πώς εγέμισε
    διαόλους όλη η γη:
    Ο διάολος εγάμησε
    την πρώτη τη γυναίκα
    και από τότες άνθρωπος
    δεν έσωσε να βγει.

    Άντε, καλή Τσικνοπέφτη (κανενός να μην του πέφτει):

  54. ΚαπετάνΈνας said

    Ε, άιντε, μέρα πούναι, να πούμε κι ένα θρησκευτικό.

    Μελάνα Τζελαλουντίν Ρουμί

    Να ειπώ εδώ ρωμαίικα,
    ήκουσες καλή ρόδινη
    τ’ είδες εις ση εστία μου,
    να έλθης αν σε φαίνη.
    Πόσα λαλείς γοιον παιδίτζι,
    Πείνασα εγώ, θέλω φαγί.
    Ρίγωσα εγώ, θέλω γωνή.
    Πόσα λαλείς
    Η ψιλή μου καυλώθηκεν,
    θέλω μουνί.

    *Τώρα τις λεπτομέρειες, ο Δύτης.

  55. ΚαπετάνΈνας said

    Τυπογραφικό:Μεβλάνα

  56. sarant said

    Καλό, καπετάνιε.

    Αλλά, παρόλο που ο Ρουμι τα έγραφε χωρίς φωνήεντα, σε αραβικό αλφάβητο, στον προτελευταίο στίχο μπορούμε με βεβαιότητα να διαβάσουμε ψωλή. Φαντάζομαι κι αυτό παρόραμα είναι.

  57. tamistas said

    Χαιρέτησα, αλλά μου ήρθε έμπνευση:

    άντε, καλή Τσικνοπέφτη, κανενός να μην του πέφτει
    τι ‘ναι διάολος η γυναίκα και μπορεί μαζί με δέκα
    κι επειδή η φιλολογία καταντάει μαλακία
    διάβασέ της Εμπειρίκο να σε πάρει για αγροίκο
    να σε πάρει σα νυφούλα που έχει γυμνασμένα ούλα

    Τι; Δεν είναι όλες ίδιες;

  58. tamistas said

    54, 55: κι εγώ νόμιζα Μεβλανά.

  59. Τώρα τις λεπτομέρειες, ο Δύτης.

    Εγώ; Ο ΝικΝικ (και εδώ)

  60. Rodia said

    Εχω εναν άσπρο κόκκορα και τι καλά που κράζει
    το μόνο του ελαττωμα τις κότες που πειράζει (δις-χορωδία)
    Μια μέρα της γειτόνισσας της πείραξε μια κότα
    και γίναμε του σκοτωμού απ’έξω από την πόρτα (δις-χορωδία)
    Με τα φτερά του ο κόκκορας την είχε καπακώσει
    και πήγε η αφιλότιμη να μου τόνα σκοτώσει (δις-χορωδία)

    Ασ’ τα πουλιά να παίξουνε, της λέω, βρε κυρά μου
    μακάρι νά’παιζα κι εγώ με μια γειτόνισσά μου (δις-χορωδία)
    κι άμα δε θες την κότα σου να την πειράζει έτσι,
    να τήν ‘κλεινες στον κήπο σου ή μέσα στο κοτέτσι (δις-χορωδία)
    Η κότα για τον κόκκορα πετιέται από τη μάντρα
    όπως πετιόσουνα κι εσύ όταν ζητούσες άντρα (δις-χορωδία)

    Αν θες, μου λέει, γείτονα να σου μιλω σαν πρώτα
    τον κόκκορά σου μάζεψε να μη τσιμπά την κότα (δις-χορωδία)
    Κι αν τη τσιμπά την κότα σου, για πες μου, εγώ τί φταίω
    μα ό,τι μυαλό έχει ο κόκκορας έχεις κι εσύ, της λέω (δις-χορωδία)
    Νά ‘ξερες με τον κόκκορα η κότα πώς γουστάρει
    θα πήγαινες να τού ‘παιρνες μισό κιλό κριθάρι (δις-χορωδία)

    Κι αν τά’καν’ ο Θεός πουλιά, θένε κι αυτά παιχνίδια
    μακάρι νά ‘θελες κι εσύ να κάναμε τα ίδια (δις-χορωδία)
    Σε λίγο, να ο κόκκορας, πάνω στην κότα πάλι
    και την τσιμπούσε με χαρά απάνω στο κεφάλι (δις-χορωδία)
    Την ώρα που ετσίμπαγε ο κόκκορας την κότα
    φωνάζω στη γειτόνισσα που κοίταζ’ απ’ την πόρτα (δις-χορωδία)

    Της λέω, βρε γειτόνισσα, συγγνώμη πρώτα πρώτα,
    εγώ να ήμουν κόκκορας κι εσύ να ήσουν κότα (δις-χορωδία)
    Μου λέει, δεν χρειάζεται για να μου πεις συγγνώμη,
    μια ώρα περιμένω εδώ, αλλά εσύ ακόμη (δις-χορωδία)
    Και σάλταρα σαν κόκκορας κι αρχίνισα να κράζω
    μα μ’ έκαν’ η γειτόνισσα βοήθεια να φωνάζω (τετράκις-χορωδία)

  61. sarant said

    Εβίβα!

  62. Rodia said

    Στην υγεια σου Νικο! Γεια μας παιδια! (δεν εχω και τπτ να πινεται εκτος απο νερο.. φτου!)

  63. Γεια μας! (εγώ αποτελειώνω ένα χαρτόκρασο)

  64. sarant said

    Χαρτόκρασο;

    Εγώ, δεν έχω παράπονο -κάτι έχω εδώ 😉

  65. Ε πώς να το πω, αυτό το κρασί στο χάρτινο κουτί εν είδει χυμού τέλος πάντων.

  66. Εγώ έχω πάντα κανονικό κρασάκι. Ωρα να θυμηθούμε και τα ποιήματα του Βάκχου, μου φαίνεται.. πως το έλεγε κάποιος Αθανάσιος Χριστόπουλος;

    Ας ρουφούμε το κρασάκι
    βαθμηδόν απ’ ολιγάκι…

  67. t said

    Άθελά μου θυμήθηκα την κοπτοραπτική που έκανε ο Δρ Λονροτ για να φτιάξει την Καλεβάλα!
    Τέλεια η δουλειά! Να σημειώσω ακόμα πως όταν ήμανε μικρός (’80-’90), στο σχολείο κυκλοφορούσε προφορικά μία βερσιόν, πρακτικά η εισαγωγή της Ιλιάδας. Υποθέτω ότι θα ήταν από το βιβλίο της Κουκουλέ, αλλά ποιος ξέρει; Μπορεί να είναι παλιό όσο και ο Ερωτόκριτος! :Ρ

  68. Μπουκανιέρος said

    63 Δύτη, αυτή η γκρίνια μου θυμίζει την εποχή που αρνιόμουνα φανατικά να πιω μπύρα σε κουτάκι εξαιτίας της μεταλιζέ γεύσης – κι ένας Θεός ξέρει πόσο μούχε στοιχίσει αυτή η δογματική προσκόλληση στην ορθοδοξία (πριν ζήσω στην Ιγκιλτέρα ολαυτά, άρα πάνε είκοσι χρονάκια…).

  69. Maria Stone said

    Chris-Vom μήπως είσαι νεαρός; Την Ιλλιάδα κ Οδύσσεια τη λέγαμε στο γυμνάσιο, πριν 35 κ βάλε χρόνια.
    Παρ’ ότι λάτρης του Σεφέρη κ μανιακή αναγνώστρια του, δεν γνώριζα τα Εντεψίζικα.
    ¨οσο για τον Τυρταίο, αυτό που λέγαμε ήταν:
    ‘Σολων Σόλων θέλεις ψώλον τον μισόν ή όλον;
    Και απαντά ο Σόλων με ανοιχτόν τον κώλον «όλον, όλον»‘

    Και μερικά στιχάκια της Ιλιάδας που ίσως δεν ξέρετε.

    Η αρχή που ξέρω: Πάνω στης Τροίας τα βουνά γυμνά σαν κωλομέρια, καθότανε ο Όμηρος με το πουλί στα χέρια (σε μουσική Ερωτόκριτου)

    ‘Την ώρα που ο Πάτροκλός έπαιρνε το λουτρό του
    τον μπάνισε ο Έκτορας απ’ το παράθυρό του
    και όταν εσηκώθηκε ο μαλλιαρός του ψώλος
    πωπω τι θα ετράβηξε του Πάτροκλου ο κώλος’

    κ κατ’ άλλην εκδοχή ‘του Πάτροκλου πανσέληνος εφάνηκε ο κώλος’ Η πλάκα είναι ότι αυτό μου το είπε η μάνα (απίστευτη μορφή, ‘τασάκι’ σε χαρτοπαικτικές λέσχες) του κάποτε κολλητού μου Πάτροκλου.

    Κ το πιό κουλό που έχω ακούσει: Ο Οδυσσέας είναι πάνω σ’ ένα δέντρο (!!!) κ τραβάει μαλακία κ τον μαλώνει ο θείος του:
    ‘μα βρε μαλάκα ανηψιέ την έχεις ξεπετσώσει,
    βαράς τη μέρα 9 φορές κ πάνε χρόνοι τόσοι!’
    ‘Ασε με βρε κωλόγερε να χύσω να ξεσπάσω
    και δε μου ξεπετσώνεται την άλειψα με γράσο’!!!

    Αντε να βάλουμε όλοι ένα λιθαράκι να συμπληρωθεί το έπος!

    Χρόνια ψάχνω το βιβλίο της Κουκουλέ, από τότε που το έμαθα απ’ το ‘Μπουρδέλο’ του Πετρόπουλου, που τότε ήταν απαγορευμένο.
    Αν κανεις το έχει κ μπορεί να το φωτοτυπήσει θα είμαι ευγνώμων.

  70. ΚαπετάνΈνας said

    #57, tamista,
    δεν ήξερατο τραγούδι του Χειμερινού Κολυμβητή.

    Δίπλα του όμως βρήκα το κλασικό Πολλαπλό είδωλο. Είχα πάρα πολύ καιρό να τ’ ακούσω.

    Προχτές έλεγα, ότι δεν υπάρχουν μεγάλοι καλλιτέχνες, αλλά μεγάλα έργα. Ε, αυτό είναι το παράδειγμα.

    Συγχωρείστε μου τον ενθουσιασμό, αλλά αυτό το τραγούδι το βάζω στη πρώτη γραμμή των εθνικών μας ύμνων. Μαζί με Τσιτσάνη, Χατζιδάκη ή Σαββόπουλο.

    Είναι ένα πολύ πολύ μεγάλο τραγούδι, έτσι, όπως το έχει στην ηχογράφηση, με το ρετσιτατίβο:
    -Θέλεις;
    -Θέλω πάντα.
    -Έχεις κέφι;
    -Έχω πάντα
    -Ίσως έρθω…
    -Έλα αμέσως,
    μωρό μου.
    Παύση και να σκάει το μπαγλαμαδάκι και η περίεργη φωνή.

    Ο ίδιος δεν είναι μεγάλος συνθέτης. Θα μπορούσε. Όμως δεν είναι. Πολύ τεμπέλαρος. Ή πολύ αρχιτέκτων. Αλλά το τραγούδι είναι τε-ρά-στι-ο.

    *
    Κλασικά εικονογραφημένα; Μπορεί. Αλλά είχα τόσο καιρό να τ’ ακούσω…

  71. ΚαπετάνΈνας said

    Και όπως συχνά, είμαι εκτός ατμόσφαιρας, αλλά εντάξει,υπάρχει και αυτό.

    Συνεισέφερα την ψωλή, που δεν ήτανε ψιλή τελικά, Νίκο, του Δασκάλου μας, του Ρωμιού.

  72. ΤΑΚ said

    Μπράβο Αλέξη! Ευχαριστούμε Νίκο!
    Εγώ από το σχολείο θυμάμαι ένα πολύ σύντομο:
    Τον καιρό της μαλακίας
    εγαμήθηκε ο Δίας
    με την Ήρα την πουτάνα
    που ‘χε κώλο σαν φαγάνα
    και μουνί σαν παραμάνα.
    Ή το άλλο για τον ποιητή Τυρταίο (τα βρίσκω και τα δύο σε παραλλαγή εδώ:
    http://humor.pblogs.gr/2006/07/21997.html
    μαζί με άλλα φανταρίστικα, κλπ.)
    Τις μεγάλες επικές συνθέσεις κι εγώ από το διαδίκτυο τις έμαθα.

  73. Μαρία said

    Κάπτεν, τέτοια έπρεπε να παίξεις.

  74. Μαρία said

    ΤΑΚ, η Κουκουλέ, έχει την εξής παραλλαγή:
    Στον πόλεμο της Τροίας
    τον καιρό της μαλακίας,
    εγάμησεν ο Δίας
    την Ήρα την πουτάνα,
    που ‘χε κώλο μελιτζάνα
    και μουνί σαν καραβάνα.

    Μ’ αυτή την παραμάνα κάτι δεν πάει καλά, νομίζω.

  75. Μαρία said

    ΤΑΚ, αυτά τα διδάσκονται οι κουμπάροι;
    Δύτη, έχει και ρίμα φέσι-νεφέσι.

  76. ΤΑΚ said

    Μαρία μου, έχεις δίκιο, είχα ξεχάσει το «Εις τον πόλεμον της Τροίας», αλλά ο κώλος σαν φαγάνα και το μουνί σαν παραμάνα makes perfect sense νομίζω! Η Ήρα ήταν σαν το τίτλο μιας παλιάς τσόντας: Από μπροστά παρθένα κι από πίσω μπαίνουν τρένα!!!!
    Καλές απόκριες!!!

  77. ΤΑΚ said

    Περίμενε να σου αντιγράψω το αγαπημένο μου του Μιχαηλίδη που το δίδασκα σε δασκάλες/ους και φιλολογίνες/ους!

  78. ΤΑΚ said

    ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ
    ΤΟ ΠΑΛΙΩΜΑΝ ΤΟΥ ΒΙΛΛΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΥΤΤΟΝ (1916)

    Ο βίλλος εσηκώθηκεν μιαν νύχταν θυμωμένος,
    βαρβάτος, ολοκότσιινος, κκεφάτος, καβλωμένος
    τσι άννοιξεν το ρουθούνιν του πὄσιει στην τσιεφαλήν του
    τσι έναν κομμάτιν σίερον έκαμεν το κορμίν του.

    Τσιαι μιαν μανιέραν έπκιασεν τσιαι στο πουττίν γυρίζει
    τσιαι τέθκοια λόγια του λαλεί, τέθκοια το φοβερίζει:

    «Πουττίν σσιιστόν, πουττίν πελλόν, εννά σε κουπανήσω
    τσι ολόισιια στην τρύπαν σου σαν ταύρος θα ορμήσω.
    Τσι αν έν’ τσι η τρύπα σου στενή, εγιώ θα την ισσιίσω,
    θα σ’ αναγείρω πκιον βαθκιά, στον πάτον σου θα φτάσω
    τσι εννά γαμώ τσι εννά γαμώ τσι έθθεν για να χορτάσω.
    Εννά σε κάμω, ρε πουττίν, συγγνώμην να ζητήσεις,
    τ’ αρτσιίδκια μου τα κρεμμαστά να σσιύψεις να φιλήσεις
    τσιαι μιαν τσιαι δκυο τσιαι τρεις φορές μιτά μου εννά χύσεις.
    Όμως, πούττε, λαλώ σου το, έθθεν να σύρω πίσω,
    αν δεν σε κάμω λάχανον τσι έθθεν να παραιτήσω,
    ωσότου να μου πεις ‘αμάν’, ωσότου σε νικήσω».

    Στον βίλλον που συνέχισεν τσιείν’ τα καμώματά του,
    ο πούττος έν εβάσταξεν τσιαι τέθκοια απαντά του:

    «Ρε βίλλε ανοστόπλαστε, πὄσιεις έναν αμμάτιν,
    εγίνης μου αήττητος, μεγάλον πκιον κακκάτιν.
    Μα τούτα ούλλα που λαλείς εγιώ έν τα στιμιάζω
    τσι ούτε πως είσαι σγοιαν λαλείς εγιώ σε λοαρκάζω.
    Τσιαι αν λαλείς πως με νικάς, έν’ κουτουρού λοούδκια,
    η αλουπού στον ύπνον της θωρεί πετειναρούδκια…
    Εγιώ τωρά σε προκαλώ το έργον σου ν’ αρχίσεις,
    να δούμεν αν, όπως λαλείς, βίλλε, θα με νικήσεις».

    Ο βίλλος εσηκώθηκεν τσι άρτσιεψεν τον αγώνα,
    πάνω στον πούττον στάθηκεν σγοιαν να ’τουν μια κολόνα.
    Τσιείν’ η κκελλέ εγίνηκεν κότσιινη πομιλόρι,
    φτάννει στην τρύπαν του πουττιού τσιαι μπαίννει με το ζόρι.

    Τραβά βαθκιά ούλλος χαράν, στον πάτον του πεζεύκει,
    τσιαι που του άρεσεν πολλά άρτσιεψεν να χορεύκει.
    Δώσ’ του χορόν τσιαι άππηον, σαν να ’τουν μεθυσμένος,
    τον πούττον ενεκάτσιιασεν, ο τρισκαταραμένος!

    Ο πούττος εσιώπησεν -μέ σιιόνιν, μέ χαλάζι!-
    του βίλλου τες παλληκαρκές θωρεί τσιαι κάμνει χάζι.

    Ο βίλλος άμα έκαμεν τσιείν’ τα καμώματά του,
    μέσα στον πούττον άρτσιεψεν τσιαι τα ξεράματά του.
    ’Πού τα πολλά τα ξερατά εγίνην γλωμιασμένος
    τσι απού ’τουν σγοιαν το σίερον, βαρβάτος, καβλωμένος,
    ήρτεν τσι εγίνην μια μπουτσιιά, χλωμός τσιαι μαραμμένος…

    Από τον πούττον έβκηκεν τσι εστάθην ντροπιασμένος,
    μες στο πετσίν του κρύφτηκεν, σαν γέρος ‘ποσταμένος.

    Ο πούττος τσιείνην την στιγμήν γελά τσιαι χαχχανίζει,
    του βίλλου τέθκοια του λαλεί, τέθκοια του μουρμουρίζει:

    «Έλα, ρε βίλλε, καρτερώ! Ξανάμπα στο τρυπίν μου,
    χόρεψε, σούστου όσο μπορείς, ν’ αναπαυτεί η ψυσιή σου.
    Είντα ’ν’ που έπαθες τωρά τσι είσαι σαν σκοτωμένος;
    Είδες είντα ’ν’ που σου ’λεα πως θα ’φκεις νικημένος;
    Εγιώ, ρε βίλλε, σατανά, μονόμματε, σακκάτη,
    φτάννει να θέλω ’πού καρκιάς, να βάλω το γινάτι,
    τσιαι δέκα βίλλους σαν εσέν’ μπορώ να τους νικήσω,
    τον έναν πίσω τ’ αλλουνού, τσι έθθα το χαπαρίσω!».

    Ο βίλλος ’πού την αντροπήν έμεινεν μουρρωμένος,
    σγοιαν το παιξούμενον πουλλίν ήταν ο καημένος.
    Τσιείν’ το πολλύν φουμίσιν του καπνός τσι εδιαλύθην
    τσιαι έκαμεν παραδοχήν ότι πως ενικήθην.

    Οι πρωτινοί λαλούσασιν ο πούττος πως έν’ κάστρον,
    πιάννει τον βίλλον ’πού το ’φτίν τσιαι παίρνει τον στον μάστρον.
    Όταν γεράσει ο άδρωπος, ο βίλλος πεθανίσκει,
    ο πούττος όπως ήταν πριν τσιαι στα στερνά μεινίσκει.

    Η ιστορία ετέλειωσεν, το νόημαν έν’ τούτον:
    Προσέχετε τον βίλλον σας, κοπέλια, ’πού τον πούττον.
    Δέκα φορές απανωτά τον πούττον να γαμήσεις,
    ποττέ μέν βάλεις κατά νουν πως έννα τον γιρτίσεις,
    την θάλασσαν με μιαν ποτσούν μπορείς να ξηντηλήσεις;

  79. ΤΑΚ said

    Και ιδού και μια σύγχρονη ροκ εκδοχή του:

    http://www.esnips.com/doc/42628db7-f864-4630-bca1-af337f6fc92e/null

  80. Μαρία said

    Τώρα μπήκα στο νόημα της παραμάνας!
    Μπράβο, ΤΑΚ, μεγάλε διδάσκαλε του Γένους. Αυτά ο Μιχ. τα δημοσίευε στο διάβολο;

  81. Μαρία said

    Δυο δόντια νάθκεν το πουττί τζαι νάκκανεν τον βίλλο,
    ήταν να το φοούμαστε περίπου που τον σύλλον.

  82. ΤΑΚ said

    Όπως μπορείς να φανταστείς, με όλα τα μυλλωμένα του Μιχαηλίδη υπάρχει ένα θέμα και οι πιο συντηρητικοί αμφισβητούν την πατρότητά τους, αλλά κάποια τουλάχιστον είναι σίγουρα δικά του.
    Υπάρχουν δύο εκδόσεις του Κ. Γ. Λάμαχου η μία με μυλλωμένα τραούθκια μόνο του Μιχαηλίδη (εκδ. Χρ. Ανδρέου, 1985) και η άλλη του ίδιου με τίτλο Μυλλωμένα Τραούθκια των Κυπρίων από τις ίδιες εκδόσεις του 1998, με σιντί, από όπου και τα αποσπάσματα στο γιουτουμπάκι που ανέβασες.

  83. ΤΑΚ said

    81. περίτου όι περίπου

  84. ΤΑΚ said

  85. Μαρία said

    83 Ναι, ρε γαμώτο, περισσότερο. Συνέχεια κάνω αυτό το λάθος.
    Δημοσιεύεται με άλλα πονηρά σε μια ανθρωπολογική έρευνα που ανέφερα κι άλλη φορά στον Τιπούκειτο. Marie-Christine Anest, Κτηνοβασία, ομοφυλοφιλία, διαβατήριες τελετές και ανδρική μύηση στη σύγχρονη Ελλάδα, που περιλαμβάνει και επιτόπια έρευνα σε Κύπρο.

  86. ΤΑΚ said

    85. Θα την αναζητήσω αύριο κιόλας. Είναι στα ελληνικά; Στείλε πλήρη βιβλιογραφικά στοιχεία, αν έχεις. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!

  87. Μαρία said

    Όχι στα γαλλικά. Το γράφω χωρίς τόνους.
    Zoophilie, homosexualite, rites de passage et initiation masculine dans la Grece contemporaine, L’ Harmattan 1994.
    Η έρευνα στην Κύπρο έγινε στη Σολέα, που τότε πρέπει να ήταν αρκετά απομονωμένη. Το πήρα είδηση απ’ τον Ιό και το αγόρασα.

  88. Μαρία said

    Εδώ:
    http://www.iospress.gr/ios1997/ios19971012a.htm

  89. sarant said

    69: Καλημέρα, καλώς ήρθατε. Το βιβλίο της Κουκουλέ κι εγώ το ψάχνω -είναι τρίτομο νομίζω.

    ΤΑΚ, ευχαριστούμε πολύ για το μυλλωμένο έπος. Ο Βασίλης Μιχαηλίδης πρέπει να θεωρείται εθνικός ποιητής της Κύπρου, οπότε πολλοί θα προτιμούν, θαρρώ, να αμφισβητείται η πατρότητα τέτοιων άβολων έργων. (Τη λέξη μυλλωμένος την έμαθα με αφορμή την έκδοση των αθυρόστομων του Λαπαθιώτη από τα μικροφιλολογικά).

  90. «…πεταμένο όπως-όπως σε διάφορους ιστότοπους, πλάι σε ανέκδοτα για Πόντιους και ξανθιές,»

    Efharistoume… reeeee!

    Το ήθελες μάλλον μαζί με την «Ιλιάδα» στα ποντιακά σε φωνητική γραφή φαίνεται και με ταπεινούς ξεφτιλισμένους Πόντιους και επίσης ταπεινές χαζές ξανθιές 🙂

  91. sarant said

    Αριστεροπόντιε, η διατύπωση του Αλέξη δεν είναι μειωτική για τους Πόντιους (ή τις ξανθιές) αλλά για τα ποντιακά ανέκδοτα (ή τα ανέκδοτα με ξανθιές). Οπότε, συμφωνείτε.

  92. Alexis said

    #90 Ομολογώ ότι δεν καταλαβαίνω τι θέλεις να πεις.

  93. Alexis said

    Με πρόλαβε πάντως ο οικοδεσπότης και με καλύπτει πλήρως η διευκρίνησή του.

  94. #72 ΤΑΚ, κι εγώ από το σχολείο αυτό θυμάμαι. Το άλλο, το έπος, το έμαθα αργότερα.

  95. […] Τα άλλα Ομηρικα έπη … […]

  96. […] Αποκριάτικο από τη βόρεια Ελλάδα που υπενθυμίζει τη συνέχεια μιας πανάρχαιης παράδοσης. Μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση γύρω από το θέμα με αφορμή τα …Αληθινά Ομηρικά Επη, εντόπισα να εκτυλίσσεται σ’ αυτό το εξαιρετικό blog: «Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία» του Νίκου Σαραντάκου …..ΕΔΩ […]

  97. […] Αποκριάτικο από τη βόρεια Ελλάδα που υπενθυμίζει τη συνέχεια μιας πανάρχαιας παράδοσης. Μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση γύρω από το θέμα με αφορμή τα …Αληθινά Ομηρικά Επη, εντόπισα να εκτυλίσσεται σ’ αυτό το εξαιρετικό blog: «Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία» του Νίκου Σαραντάκου …..ΕΔΩ […]

  98. Petefris said

    Το πρωτάκουσα Μάιο του 1965 στο ξενοδοχείο «Αμφίπολις» της Θάσου, όπου είχαμε πάει τριήμερη εκδρομη οι πεμπταίοι του Γυμνασίου Γιαννιτσών. Μας το απήγγειλαν παιδιά από άλλη πόλη,δεν την θυμάμαι. Αργότερα, άκουσα κι άλλα αποσπάσματα από γυμνασιόπαιδες επί μεσοπολέμου.Πρέπει να είναι πολυ παραπάνω από 1200 στίχοι.Τις προάλλαις έμαθα ότι κυκλοφορεί κάποιος με τεράστια μνήμη που το θυμάται ολάκερο. Θα τονε βρώ και θα ενημερώσω.

  99. […] Αποκριάτικο από τη βόρεια Ελλάδα που υπενθυμίζει τη συνέχεια μιας πανάρχαιας παράδοσης. Μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση γύρω από το θέμα με αφορμή τα …Αληθινά Ομηρικά Επη, εντόπισα να εκτυλίσσεται σ’ αυτό το εξαιρετικό blog:      «Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία» του Νίκου Σαραντάκου …..ΕΔΩ […]

  100. sarant said

    97: Πετεφρή, περιμένουμε με αγωνία!

  101. ΚαπετάνΈνας said

    Γεια σου Νίκο,
    γεια σας παιδιά, Μαρία, βλέπω, χτες το πήγες μέχρι τις 4. Όταν εδώ είναι 4, τι ώρα είναι εκεί;

    Θυμήθηκα και βρήκα κι άλλο βωμολοχικό, γνωστό μεν, εκδοχή νότιας Καρπάθου δε. Ειδική αφιέρωση στον «Αριστοφανικό» μας ηθοποιό:

    Πέρα πήαινα στη ρύμη,
    με τη θειά μου την Ερήνη
    Σκούντα γιώ και σκούντα τσείνη,
    πέμπ΄ο Θιός τσαι πέφτει τσείνη
    -Ώχου θειά μου νάσουν ξένη
    ξέσκονο που το να βγαίνει!
    -Κάμε γυιέ μου τηβ βουλειά σου
    τσ΄ύστερα ΄μαι πάλι η θειά σου.
    Της σηκώνω το φουστάνι
    βλέπω τον Καρακατσάνη
    τα μουστάτσια του στριμμένα
    τσαι τα ΄ένεια χτενισμένα…

    Γκούγκλισα και βρήκα, ότι τις Απόκρηες, όλη η Ελλάδα κάτω απ΄το φουστάνι έχει έναν Καρακατσάνη. Μα ποιός είναι αυτός και διατί;

  102. sarant said

    Μήπως είναι αυτός που (για λόγους που δεν έχουν διευκρινιστεί) μπήκε στο τηγάνι κι έσπασε τ’αυγά;

  103. tamistas said

    70: κ. ΚαπτανΈνα, νομίζω ότι ο Αργύρης Μπακιρτζής είναι μοναδικός για το συνολικό του μουσικό – ποιητικό έργο. Το τραγούδι Το πολλαπλό σου είδωλο>/em>, από τον πρώτο εμβληματικό (για να χρησιμοποιήσω μια λέξη του συρμού) δίσκο του, είχε δυστυχώς την ατυχία να γίνει γνωστό (σε ένα άλλο κοινό) από τον Νταλάρα (πώς το επέτρεψε, άραγε, ο Μπακιρτζής;). Δεν ξεχωρίζω κανένα τραγούδι, αλλά η Αρτζεντίνα
    Νομίζω ότι είναι μοναδικός για πολλούς λόγους: για την ποίησή του, για τη μουσική του, που μιλάει κατευθείαν στην ψυχή, για τη θέση του ανάμεσά μας, που καταργεί, θαρρείς, την ιστορία της μουσικής ως βιομηχανικού προϊόντος, για τους μουσικούς (από τους καλύτερους στο είδος τους) που ενώνει στο σχήμα του (τι κρίμα που αποχώρησε ο Φλωρίδης)…
    Όσο περνάνε τα χρόνια, τόσο προτιμώ από τους
    Μοιραίους του Θεοδωράκη το Πέρασμά σου του Μπακιρτζή.
    Για να μην χαλνώ το συνεχιζόμενο εύθυμο κλίμα των ημερών, παραπέμπω σε ένα τραγούδι από τον τελευταίο δίσκο των Χειμερινών Κολυμβητών, που έχει γράψει, όπως και τις Γυναίκες του σχ.57, ο γέρων εκ Θάσου Σταύρος Καραμανιώλας – τον Καφέ:

  104. ΚαπετάνΈνας said

    103,tamista,
    συμφωνώ, συμφωνώ, και η Αρζεντίνα.
    Όμως δεν συνέχισε με το ίδιο πάθος. Δικαίωμά του βέβαια. Κι αυτός, που επίσης, ενώ έφτιαξε πολύ ωραία τραγούδι, μετά έπαθε μια Ινδία και εξαϋλώθηκε, είναι, νομίζω, ο Ξυδάκης.

    Αλλά ειδικά από αυτά τα δύο του Μπακιρτζή,ίσως επειδή τους λείπει κάθε επιτήδευση ή ποιος ξέρει γιατί άλλο, καταλαβαίνει κανείς, για ποιό λόγο ο Αριστοτέλης, είπε, οτι η μουσική είναι η ανώτερη των τεχνών, διότι αποκαλύπτει το ήθος.
    (αν το είπε έτσι,όπως το εννοώ εγώ. Άν όχι, κακώς.)

  105. Θα διαφωνήσω ότι δεν συνέχισε με το ίδιο πάθος. Για τον απλούστατο λόγο, αν μη τι άλλο, ότι όλοι σχεδόν οι επόμενοι δίσκοι (όπως και ο πρώτος) περιέχουν κυρίως ή έστω σε μεγάλο βαθμό κομμάτια γραμμένα την ίδια περίοδο. Κτγμ οι δύο επόμενοι («Από το πάρκο στη Μυροβόλο» και «Δακοκτόνοι») στέκονται στο ίδιο επίπεδο. Ο δε τελευταίος τους στην αρχή μου φάνηκε «μια απ’ τα ίδια», αλλά όσο τον ακούω τόσο πιο πολύ μ’ αρέσει.

    (ξέρει κανείς, με την ευκαιρία, γιατί το YouTube εδώ και δυο μέρες σταμάτησε να ενσωματώνει τα βιντεάκια; ή μόνο εγώ το βλέπω;)

  106. Μισιρλού... said

    Aαααα! Το τσικνίσατε δεόντως, παρατηρώ…
    :mrgreen:
    Και του χρόνου!

  107. διονησης said

    ΕΥΓΕ !!! ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΣΤΟΝ «ΗΡΩΑ» ΠΟΥ «ΓΡΑΨΕ» ΤΟ ΕΠΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΝ…!!!!!!!

  108. Ηρώ Διαμαντούρου said

    τελευταία και καταϊδρωμένη καταθέτω τα συγχαρητήριά μου στον Νίκο για την φοβερή του ιδέα για Τσικνοπέμπτη – ε και βεβαίως επιπλήττω τσκ τσκ τσκ όσους δεν ήταν καλοί μαθητές στο σχολείο και έπρεπε να φτάσει η εποχή του διαδικτύου να ενημερωθούν για τα ελληνικά έπη!

  109. sarant said

    Κάλιο αργά…. 🙂

  110. μπουλαλάκης said

    Υποκλίνομαι μπροστά στο μέγα φιλολογικό έργο του Σαραντάκου! Τον έχω ικανό να προχωρήσει και σε κριτική έκδοση, με κριτικό υπόμνημα, οβελιστέες γραφές κλπ. κλπ. Αναστύλωσε (έτσι δεν έγραφε ο Γ. Βαλέτας) τα σύγχρονα ομηρικά έπη. Συστήνω δε θερμά να συνεχίσουν οι συνεισφορές για να φτάσουμε σε ένα όσο το δυνατόν πληρέστερο corpus. Εύγε και πάλι εύγε!
    Το τρίτομο της Κουκουλέ το είχα δανείσει προ ετών σε φίλο πανεπιστημιακό. Θα διερευνήσω αν το έχει και θα ειδοποιήσω εντός των ημερών πάντα ενδιαφερόμενο.
    Α, και να θυμήσω και τα «Γαμοτράγουδα» που είχε μαζέψει ο Φίλιππος Βλάχος (α΄ έκδ.: Κείμενα, β΄έκδοση: Γαβριηλίδης, όπως και η «Ψωλιάς»)
    μπουλαλάκης

  111. Δρ Γεώργιος ο Βούς said

    Γεια χαρά σε όλους.
    Πολύ ωραία όλα αυτά, να θυμίσω και εγώ τους παρακάτω στίχους από τα γυμνασιακά μου χρόνια, αν θυμάμαι καλά πρέπει να είναι απόσπασμα από την Κύρου ανάβαση. Μήπως θυμάται κάποιος την συνέχεια;

    Πρώτος των πρώτων έχυσεν
    ο Έλλην Ξενοφών
    γαμήσας Πέρσην έφηβον
    ολίγον τί κωφόν

    κι’ ενώ του εψιθύριζεν
    λόγους ερωτικούς
    είτα δε τον επέπληττεν
    Ρε πούστη δεν ακούς!

    Δρ Γεώργιος ο Βούς

  112. sarant said

    Μπουλαλάκη, ευχαριστώ! Ωστόσο, ο έπαινος για την αναστύλωση ανήκει στον Αλέξη!

    Δρα Γεώργιε, ομολογώ ότι το… ξενοφώντειο απόσπασμα δεν το έχω συναντήσει άλλη φορά. Κανείς άλλος το ξέρει;

  113. Μαρία said

    112 Μπορεί να είναι απ’ την Κύρου ανάβασιν. Έχει η Κουκουλέ το προοίμιο.

  114. Μια ακόμα ιστορία που έχω ακούσει από τον παππού μου είναι ότι κάποτε, στα τέλη του 19ου αιώνα ίσως, μια παρέα ποιητών είχε μείνει ένα βράδυ στο πανδοχείο κάποιας Καρολίνας. Λεπτομέρειες τώρα δεν θυμάμαι, αλλά νομίζω ότι κάποιος ποιητής προσπάθησε να μπει στο κοινόχρηστο λουτρό το βράδυ, και συνέβη να δει τον κώλο της Καρολίνας που εκείνη την ώρα βρισκόταν μέσα στο λουτρό. Όταν το διηγήθηκε στους άλλους, εκείνοι τον προκάλεσαν να γράψει ένα ποίημα για τον κώλο της Καρολίνας.

    Από την Τσικνοπέμπτη ως τώρα, λοιπόν, προσπαθούσα να θυμηθώ να ψάξω στις σημειώσεις του παππού μου μήπως βρω το ποίημα να σας το γράψω. Σήμερα θυμήθηκα τουλάχιστο να κοιτάξω στο Ίντερνετ, και το ανακάλυψα σε ένα άσχετο site (http://www.capital.gr/messages/showTopic.asp?id=1713698&pg=3500&pid=1620626&orderdir=asc#post_1620626), με την πληροφορία ότι ο ποιητής ήταν ο Σουρής, πανδοχείο δεν υπήρχε, και ο κώλος ανήκε σε μια Γερμανίδα αρχαιολόγο.

    Εδώ είναι το ποίημα όπως το βρήκα στο site – είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν κάποιες διαφορές από αυτό που θυμόμουν, πάντως, και θα πρέπει κάποια στιγμή να ψάξω και στα χαρτιά του παππού μου να δω αν έχω κάποια άλλη εκδοχή.Επίσης υπάρχει τουλάχιστο ένας στίχος (τον έχω με italics) που έχει μεταφερεθεί σίγουρα λάθος γιατί είναι τελείως εκτός μέτρου.

    Τέλος πάντων, αρκετά φλυάρησα, να το ποίημα:

    Όμηρος ψάλλει την ωδήν του ήρωος ηρώων
    Βιργίλιος τον πλάνητα Αινεία μετά Τρώων
    Την των Μογγόλων στρατιάν ο Τορκουάτος ψάλλει
    Την Λάουραν την τρυφεράν Πετράρχης άδων πάλλει.
    Άλλοι υμνούν τας ευωδιάς ανθέων μυροβόλων
    Κι εγώ υμνώ τον πάνσεπτον της Καρολίνας κώλον.

    Ζευς, Πυραμίδες, Κήποι κρεμαστοί, ο Κολοσσός της Ρόδου
    της Κρήτης ο Λαβύρινθος ο δυσχερούς εξόδου,
    ο της Αρτέμιδος ναός, ο τάφος του Μαυσώλου
    επτά το πάλαι θαύματα ήσαν του κόσμου όλου,
    πλην όγδοον και σύγχρονον, θεώμενον δυσκόλως
    είναι ο δυσπερίγραπτος της Καρολίνας κώλος

    Είναι λευκόν, κατάλευκον το γάλα των προβάτων
    λευκόν το κρίνον το ανθούν εντός αγρών αβάτων
    και των ορέων η χιών λευκή κι αστραποβόλος
    αλλ’ όχι ως ο πάλλευκος της Καρολίνας κώλος

    Όλα μετρούνται επί της γης, μεγέθη και ποσότης
    μετράται μέχρι σπιθαμής, της γης η καμπυλότης,
    η των αστέρων διάμετρος, του ουρανού ο θόλος,
    πλην ουχ ο αλαβάστρινος της Καρολίνας κώλος…

    Ω τορνευτέ και έκπαγλε της Καρολίνας κώλε!
    Γονυπετείς προσπίπτωμεν προ σου όλοι και όλαι.
    Στων αρωμάτων τας πνοάς, στους βροντερούς σου κρότους,
    την όσφρησιν και ακοήν έχομεν, ναι, ατρώτους!

  115. Φάρος της Αλεξάνδρειας, ο Κολοσσός της Ρόδου
    της Κρήτης ο Λαβύρινθος…
    η εκδοχή που θυμάμαι από τον πατέρα μου

  116. toitoimoikoikoi said

    Πριν από 10-15 χρονιά σε μια εβδομαδιαία εκπομπή του ραδιοφώνου του σταθμού geronimo groove(ή όπως γραφόταν μιας και δεν το είδα ποτέ γραμμένο) υπήρχε μια διαφορετική παρωδία της Ιλιάδας και Οδύσσειας ανακατεμένη με πρόσωπα της επικαιρότητας. Οι φωνές όλων τον χαρακτήρων ήταν από τα παιδιά που έκαναν την εκπομπή και αφού μπορούσε να παίξει στο ράδιο, δεν ήταν χυδαία η προσβλητική . Έχω σε μια κασέτα με 2-3 επεισόδια(δεν την έχω εύκαιρη, όμως για να ανεβάσω το υλικό) από την Ιλιάδα και έψαχνα κάποια στιγμή για τα υπόλοιπα άλλα δεν βρήκα άκρη. Δεν θυμάμαι και πολλά για τις πληροφορίες της εκπομπής και είχα χάσει αρκετά σόου λόγω κακού σήματος στην επαρχία..
    Αν κανένας θυμάται πιο πολλά ας πει κάτι εδώ.Μπορεί να πιαστώ από αυτό και να ψάξω καλύτερα.

  117. ricudis said

    Εκπληκτική δουλειά. Είχα πάντα στο μυαλό μου να κάτσω κάποια στιγμή να την κάνω εγω – παρότι δεν εχω τις φιλολογικές γνώσεις – αλλά ο Αλέξης Τ. το πρόλαβε. Ο κορμός, τουλάχιστον της Ιλιάδας, είναι παλιότερος απο το ’60 – κυκλοφορούσε ηδη τότε απο χέρι σε χέρι.

    Είναι σίγουρο οτι υπάρχουν εκδοχές που δεν έχουν καταγραφεί στο Internet. Ο πατέρας μου θυμάται τον στίχο

    «πιάνει μια ανεμοσουριά
    βελάζουνε τα γίδια
    φόβος και τρόμος θέρισε
    των Αχαιών τ’αρχίδια»

    τον οποίο δεν κατάφερα να βρω ούτε στο βιβλίο της Κουκουλέ, ούτε σε κάποια απο τις εκδοχές που υπάρχουν στο Internet.

    Διαφωνώ οτι η πατρότητα του αρχικού κειμένου-κορμού δεν έχει σημασία. Ενδεχομένως να ήταν δουλειά κάποιου γνωστού ποιητή (κάποιοι δείχνουν Βάρναλη, κάποιοι Εμπειρίκο, αν και υφολογικά δεν ταιριάζει με κανέναν απο τους δυο – αν και δε θα το θεωρούσα απίθανο να ξέφευγαν απο το ύφος τους και να μην έδιναν την ανάλογη προσοχή σε μέτρο κτλ, εαν έγραφαν σχεδίασμα η κείμενο που δεν είχαν σκοπό να διαδώσουν εβραίος).

    Ενδεχομένως και να ήταν δουλειά αγνώστου – πάντως έχει ενδιαφέρον.

    Το κείμενο ΑΞΙΖΕΙ μιάς σοβαρής φιλολογικής μελέτης, κυρίως απο μια μεριά: Είναι απο τα λίγα κείμενα της Νεοελληνικής λογοτεχνίας που αποτελεί συλλογικό έργο, και που μάλιστα εξελίσσεται μέσα στο χρόνο (και η ίδια η δουλειά του Αλέξη Τ. αποτελεί τελικά μέρος αυτής της εξέλιξης). Θα άξιζε μια σοβαρή μελέτη του πως έγινε αυτή η εξέλιξη.

    Δυστυχώς οι πηγές είναι λίγες, διάσπαρτες, και οι ακαδημαικοί παίρνουν συνήθως περισσότερο στα σοβαρά τον εαυτό τους, παρά την επιστήμη τους, για να ασχοληθούν μαζί του.

  118. sarant said

    Ευχαριστώ για το σχόλιο.

    Δεν νομίζω ότι η «αληθινή Ιλιάδα» είναι έργο γνωστού ποιητή, νομίζω ότι είναι γραμμένο (στον αρχικό του πυρήνα, γιατί συμφωνώ ότι πρόκειται για έργο συλλογικό, άρα ανώνυμη δημιουργία) από κάποιον που είχε ταλέντο και που είχε διαβάσει ποίηση -αλλά δεν θα το μάθουμε ποτέ με βεβαιότητα, μάλλον.

  119. Alexis said

    Φίλε Ricudis, σ’ ευχαριστώ για το σχόλιο και για τα καλά σου λόγια.
    Ούτε κι εγώ έχω ιδιαίτερες φιλολογικές γνώσεις -το επάγγελμά μου είναι τελείως άσχετο- ασχολήθηκα καθαρά από μεράκι.
    Αν ήταν έργο γνωστού ποιητή νομίζω ότι κάτι θα είχε βρεθεί κάπου (π.χ. ιδιόχειρες σημειώσεις) ή κάτι θα είχε ακουστεί όλα αυτά τα χρόνια, όσο καλά κι αν είχε προσπαθήσει να κρύψει το «μυστικό» του.
    Εγώ περισσότερο κλίνω προς την εκδοχή να δημιουργήθηκε από κάποια παρέα μαθητών, σε κάποιο Γυμάσιο εκεί κάπου στη δεκαετία του ’50. Σίγουρα κάποιος απ’ όλους θα ήταν ο πιο ταλαντούχος και ο πιο ευφάνταστος από την παρέα και οι άλλοι θα συμπλήρωναν όπου μπορούσαν. Και μιλάω επίτηδες για μαθητές γιατί θεωρώ ότι αυτοί ήταν περισσότεροι εξοικειωμένοι με τον Όμηρο λόγω της συνεχούς διδασκαλίας του στο Γυμνάσιο, επομένως υπήρχε πρόσφορο έδαφος για σάτιρα και διακωμώδηση. Αυτοί είχαν και το κίνητρο και τη διάθεση και την «τρέλα» αν θέλεις, να φτιάξουν κάτι τέτοιο.
    Αυτά όσον αφορά την «Ιλιάδα». Η «Οδύσσεια» όμως, που σαφώς έχει προστεθεί αρκετά αργότερα, δείχνει να είναι (τουλάχιστον στο μεγαλύτερο μέρος της) έργο ενός ανθρώπου. Κάποιος διάβασε την «Ιλιάδα», του άρεσε και έκατσε και σκάρωσε ολόκληρη συνέχεια, εφάμμιλη του αρχικού έργου. Κι εδώ μπαίνει και πάλι το ερώτημα ποιός μπορεί να είναι αυτός και πότε το έκανε.
    Σοβαρή φιλολογική μελέτη ΜΗΝ περιμένεις εύκολα να γίνει από κανέναν, γιατί η σοβαροφάνεια είναι (δυστυχώς) πιο ισχυρή από το όποιο επιστημονικό ενδιαφέρον. Σκέψου μόνο τι άκουσε ο Μελίκης για τα «Ανδρικά Μουνάτα» ή η Δόμνα Σαμίου για τα «Αποκριάτικα».

  120. ricudis said

    Μου φαίνεται λιγάκι δύσκολο να έχει γραφτεί απο *μαθητές* τη δεκαετία του ’50 – το κείμενο δείχνει περισσότερη εξοικείωση με τον ποιητικό λόγο απο οση περιμένεις απο μαθητές γυμνασίου της εποχής.

    Πιο πιθανό μου φαίνεται να το’γραψε κάποιος δάσκαλος.

    Συμφωνώ οτι η Οδύσσεια είναι μεταγενέστερη. Μάλιστα, ενω η Ιλιάδα είναι λίγο-πολύ παρόμοια σε όλες τις παραλλαγές που κυκλοφορούν στο δίκτυο, στην Οδύσσεια συναντάς πολυ περισσότερη ποικιλομορφία.

    Εχω συναντήσει τρείς εκδοχές:

    Η μια, που πρέπει να είναι και η ίδια που υπάρχει στο βιβλίο της Κουκουλέ (δυστυχώς δεν το εχω πρόχειρο), ειναι εξίσου αποσπασματική με την Ιλιάδα και πρέπει να είναι προγενέστερη μορφη.

    Υπάρχει μια δεύτερη εκδοχή, βασισμένη στην πρώτη, αλλα πολύ πιο εκτεταμένη – περιλαμβάνει σχεδόν ολόκληρο το ταξίδι απο την Τροία στην Ιθάκη. Εδω, ιδιαίτερη εντύπωση κάνει η ραψωδία που περιέχει το σεξ Οδυσσέα – Ναυσικάς. Ενω γενικά ο Οδυσσέας γαμεί ό,τι βρεί μπροστά του, σπανίως αφιερώνονται πάνω απο 10 στίχοι σε κάθε συνεύρεση. Στη Ναυσικά όμως του δίνει και καταλαβαίνει – μονο το σεξ πιάνει 108 στιχους. Αυτό το κείμενο είναι μάλλον απίθανο να γράφτηκε απο 16χρονο.

    Και υπάρχει και μια τρίτη εκδοχή που ειναι σχεδόν ξαναγραμμένη εξ´αρχής, με πολύ πιο δουλεμένο στιχουργικά λόγο, και ξεχωρίζει απο τις υπόλοιπες – δυστυχώς δεν τη βρίσκω αυτή τη στιγμή, κάπου πρέπει να την εχω αρχειοθετημένη.

  121. sarant said

    Πάντως εγώ τη βρίσκω βαρετή την «Οδύσσεια» 🙂

  122. inspires said

    http://apigadio.5u.com/TROIKOS_POLEMOS.htm

    http://apigadio.5u.com/porno_omhros.htm

    ΕΧΩ ΒΡΕΙ ΑΥΤΑ ΕΠΙΤΡΕΨΤΕ ΜΟΥ ΝΑ ΓΡΑΨΩ ΤΑ LINK

  123. inspires said

    Και μια μικρη παραλαγη για το δουρειο ιππο

    Εκει εκατο πολεμιστες κλειστηκανε με ελπιδα
    και κοβανε την κινησι απτην κολοτρυπιδα

  124. Angelos said

    Το παρακάτω στιχάκι γνωρίζω ότι υπάρχει στο τέλος της αθυρόστομης ραψωδίας:

    Κι όσοι ακούγοντας αυτά
    δεν θα συγκινηθείτε
    είστε από κούνια πούστηδες
    να πα’ να γαμηθείτε.

    Διορθώστε με αν κάνω λάθος, αλλά έχω χρόνια να τη διαβάσω.

  125. TAK said

    Το ανάρτησε ένας φοιτητής μου και σας θυμήθηκα:

    Η φωνή του αφηγητή πάντως, παρά την παραμόρφωση, μου θυμίζει έντονα Χαϊκάλη!
    Υγιαίνετε!

  126. andreaspapadatos said

    Reblogged this on Φαντασια και Ονειρα … and commented:
    Οι περισσότεροι θα ξέρετε την αθυρόστομη παρωδία της Ιλιάδας και της Οδύσσειας που κυκλοφορεί στο Διαδίκτυο … Για όσους δεν την ξερουν ευκαιρια να την μαθουν. Μερες πουναι άλλωστε …

  127. ThPappas said

    Για το Δούρειο ίππο,το κανονικό,είναι ως εξής:
    Μέσα στην κούφια του κοιλιά,κρυφτήκαν με ελπίδα,
    και κόβανε την κίνηση απ’ την κωλοτρυπίδα.
    Οσον αφορά στο πώς πήρε πάλι πίσω το θρόνο του,είναι μεγαλείο:
    Έφτασε η μέρα η κρίσιμη, πλησίασε η ώρα
    που βασιλιά θ` απόκταγε του Οδυσσέα η χώρα.
    Σε χαμηλό ανάλκηθρο στα κόκκινα στρωμένο
    η Πηνελόπη ξάπλωσε με κώλο τουρλωμένο.
    Λίγο πιο πέρα οι γαμπροί στεκόνταν στη γωνία
    και τη σειρά του ο καθείς προσμένει μ` αγωνία.
    Πρώτος είν` ο Μουνιχιός τα μάτια του `χουν δέσει
    μα το πανί είναι μακρύ και κρέμεται σαν φέσι.
    Κινά σε λίγο βιαστικός για την κωλοτρυπίδα
    περνάει δίπλα της ξυστά και χάνει κάθε ελπίδα.
    Δεύτερος είν` ο Αρχίμανδρος με τα μεγάλ` αρχίδια
    όμως σκοντάφτει στα μισά και πάει κι αυτός τα ίδια.
    Τρίτος είν` ο Ψωλάριχος τρανός απ` την Τριζίνα,
    μα παίρνει λάθος διεύθυνση και πάει για την κουζίνα.
    Και ο κώλος πάντα ανέγγιχτος τουρλώνεται με νάζι
    και την ψωλή του τυχερού στα βάθυ του φωνάζει.
    Τέταρτος, πέμπτος, δέκατος κανείς δεν έχει τύχη
    και την πληρώνουν πάντοτε οι πόρτες και οι τοίχοι.
    Ένας μετά τον άλλονε χάνονται οι μνηστήρες,
    πάνε οι κόποι μάταιοι και οι προσπάθειες στείρες.
    Μα ξάφνου κάποιος πρόβαλλε, κανένας δεν τον ξέρει,
    ούτε για να `ναι φαίνεται απ` τα δικά τους μέρη.
    Στον κώλο ρίχνει μια ματιά π` ασπρίζει εκεί στο βάθος,
    γυρνά και λέει στους γαμπρούς όλο καημό και πάθος:
    -Είμαι και `γω ένας άρχοντας κι έχω γαλάζιο αίμα,
    να μαραθεί ο πούτσος μου άμα σας λέω ψέμα.
    Τον κώλο αυτόν τον αναιδή θα `θελα να δαμάσω,
    παρακαλώ αφήστε με και με να δοκιμάσω-.
    Και οι γαμπροί το δέχτηκαν του δέσανε τα μάτια,
    μα μόλις ο πούτσος φάνηκε εκάνανε την πάπια.
    Αυτός κινά ατάραχος με σταθερό το βήμα
    κι ο πούτσος του σον κώλο της σφηνώθηκε σαν βλήμα.
    Ακούστηκ` ένα τρίξιμο σαν πόρτα όταν κλείνει,
    είχε ξεχάσει η δύστυχη να βάλει βαζελίνη.
    Όλοι οι μνηστήρες τα `χασαν, τους έζωσαν τα φίδια
    και απ` το κώλο μοναχά κρεμόντανε τ` αρχίδια.
    Της Πηνελόπης η φωνή τους βγάζει απ` την πλάνη
    καθώς τον είχε μέσα της κι από τους πόνους κλάνει.
    -Είναι ο Οδυσσέας και κανείς δεν θα με διαψεύσει
    λάθος δεν κάνω εγώ ποτέ, τον γνώρισα από τη γεύση-.
    Τότε τι θαύμα φοβερό, αυτοί οι ψωλαράδες
    κατάχαμα ξαπλώσανε σα ‘τανε Κυράδες
    ανοίγουνε τα πόδια τους τουρλώνουνε τον κώλο
    θέλανε όλοι να γευθούν τον φοβερό του ψώλο.
    Μα αυτός δηλώνει άσπλαχνα πως είναι κουρασμένος,
    πως είν` τ` αρχίδια του αδειανά κι ο πούτσος του πεσμένος.
    Δίνει όμως υπόσχεση στους τουρλωμένους κώλους,
    πως κάποια μέρα απ` αυτές θα τους γαμήσει όλους.

  128. Dimitris Bousbouras said

    Το τραγουδούσαμε την δεκαετία του 70, μαθητές γυμνασίου.

    Παραθέτω μερικούς στίχους που θυμάμαι.
    Στην αρχή ειδικά φαίνεται να είναι πιο συμβατό με την συνέχεια:

    Ο Τρωικός ο πόλεμος είχε αφορμή τον κώλο
    και όσα μας λέει ο Όμηρος είν’ όλα για τον ψώλο.

    Πήγε με στήθη ορθάνοιχτα τάχα να τον ξυπνήσει
    κι ο Πάρης εκατάλαβε πως ήθελε γαμήσι

    Βαρδιά πλατιά την έριξε κάτω στην πρασινάδα
    κι έκανε το μουνάκι της να στάζει βυσινάδα

  129. Dimitris Bousbouras said

    Επίσης αυτό κάπου στην αρχή:

    Σε τούτη την περίσταση την πιο μηδενισμένη
    άφησε τον Μενέλαο μια κωλογαμημένη
    τον Πάρη ακολούθησε και πήγανε στην Τροία
    κι έμεινε ο Μενέλαος και χτύπα μαλακία

  130. […] : https://sarantakos.wordpress.com/2011/02/24/quasihomeric/ Tags: funny Video-Funny Share this 0 likes Related […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: