Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Αττικά, 400 χρονογραφήματα του Κώστα Βάρναλη (1939-1958)

Posted by sarant στο 7 Δεκέμβριος, 2016


attikaΜόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Αρχείο, σε δική μου επιμέλεια, ένας τόμος με 400 χρονογραφήματα του Κώστα Βάρναλη που έχει τον τίτλο «Αττικά». Όπως αφήνει να εννοηθεί ο τίτλος, πρόκειται για χρονογραφήματα που έχουν ως αντικείμενο την Αθήνα και την Αττική, τα τοπία και τους ανθρώπους της πόλης και την καθημερινή ζωή τους.

Να θυμίσω ότι από τις ίδιες εκδόσεις έχω παρουσιάσει δύο άλλους τόμους με δημοσιογραφικά κείμενα του Βάρναλη: τα Γράμματα από το Παρίσι και το Τι είδα εις  την Ρωσσίαν των Σοβιέτ.

Τα χρονογραφηματα που περιλαμβάνονται στα «Αττικά» δημοσιεύτηκαν σε τέσσερις εφημερίδες της Αθήνας από το 1939 έως το 1958, τις εξής:

Πρωία, 1939-1944
Προοδευτικός Φιλελεύθερος, 1950-1953
Προοδευτική Αλλαγή 1953
Αυγή 1953-1958

Βέβαια, ο Βάρναλης πρωταρχικά ποιητής ήταν και δίκαια καταλαμβάνει μια από τις πρώτες θέσεις στο λογοτεχνικό μας στερέωμα· ωστόσο, η συνεργασία του με τις εφημερίδες και μακρόχρονη αλλά και πολύ δημιουργική· ήταν άλλωστε και βιοποριστικά απαραίτητη: μετά την απόλυσή του για πολιτικούς λόγους από τη Μέση Εκπαίδευση, ο ποιητής βρέθηκε στην ανάγκη να κερδίζει το ψωμί του με την πένα του, δουλεύοντας πρώτα ως συνεργάτης σε λεξικά και εγκυκλοπαίδειες κι έπειτα με τακτική, και αργότερα καθημερινή, συνεργασία με εφημερίδες.

Οπότε, η ενασχόληση του Βάρναλη με το χρονογράφημα είναι απόρροια της ενασχόλησής του με τη δημοσιογραφία, και ο χρονογράφος Βάρναλης είναι συνέχεια του δημοσιογράφου Βάρναλη, που είναι άλλωστε και το επάγγελμα από το οποίο συνταξιοδοτήθηκε, από την Αυγή το 1958, αφού, εκτός λάθους, δεν του αναγνωρίστηκε συνταξιοδοτικό δικαίωμα από την προηγούμενη δημοσιοϋπαλληλική θητεία του στην εκπαίδευση (1908-1926).

Το χρονογράφημα είναι είδος εφήμερο, που βρίσκεται στις παρυφές της λογοτεχνίας, αλλα που το υπηρέτησαν κορυφαίοι λογοτέχνες, από τον Ροΐδη και τον Κονδυλάκη ίσαμε τον Παπαντωνίου και τον Νιρβάνα, και φυσικά τον Βάρναλη.

Ως είδος εφήμερο, που δημοσιεύεται σε μέσο εφήμερο, το χρονογράφημα αντέχει λιγότερο στον χρόνο από άλλα είδη, κακογερνάει θα λέγαμε. Ωστόσο, τα χρονογραφήματα των μεγάλων λογοτεχνών, ιδίως όταν δεν αναφέρονται σε ξεχασμένα πια περιστατικά της πολιτικής επικαιρότητας, διατηρούν την αξία τους σε δυο επίπεδα. Καταρχάς, δίνουν στον αναγνώστη την ευκαιρία να γνωρίσει μιαν ακόμα πτυχή του έργου του λογοτέχνη. Έπειτα, τα χρονογραφήματα ενός μεγάλου μάστορα (όπως ήταν ο Βάρναλης) έχουν για τους αναγνώστες των επόμενων γενεών και μιαν άλλη αξία, ότι μας δίνουν την ευκαιρία να γνωρίσουμε μια εικόνα της ζωής πριν από μερικές δεκαετίες, για πράγματα που έχουν αλλάξει ανεπιστρεπτί: ας πούμε, πώς ήταν η ζωή στην Αθήνα αμέσως πριν ή αμέσως μετά τον πόλεμο; Ή, πώς συμβίωναν οι πεζοί και τα αυτοκίνητα σε μιαν Αθήνα χωρίς φωτεινούς σηματοδότες;

Από τα παλιά χρονογραφήματα λοιπόν παίρνουμε μιαν εικόνα για το πώς ζούσαν οι πατεράδες ή οι παππούδες μας, που δεν μας τη δίνει η μεγάλη ιστορία. Γι’ αυτό και δεν είναι ασυνήθιστο να εκδίδονται ανθολογίες ή και πλήρεις συλλογές με τα χρονογραφήματα που έγραψαν οι μεγάλοι του είδους, είτε σε χρονολογική είτε σε θεματική ταξινόμηση, ακόμα και σε πολλούς τόμους (ο Νιρβάνας εξέδωσε οχτώ τόμους με χρονογραφήματά του, οργανωμένα θεματικά).

Τα χρονογραφήματα του Βάρναλη έχουν μιαν επιπλέον αξία: ότι γράφτηκαν σε μιαν εποχή που ο Βάρναλης είχε (σχεδόν) σταματήσει να γράφει λογοτεχνία, οπότε στα χρονογραφήματα κυρίως διοχέτευε ο Βάρναλης την ποιητική του διάθεση, γι’ αυτό και πολλά από τα κομμάτια του τόμου αυτού δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από καθαυτό λογοτεχνικά έργα.

Τα χρονογραφήματα του Βάρναλη δεν περνούσαν απαρατήρητα στην εποχή τους. Πολλά έδωσαν αφορμή για έντονες συζητήσεις, εντάχθηκαν στην αντιπαράθεση των ιδεών της εποχής τους (όπως, ας πούμε, η τετράδα χρονογραφημάτων «Περί σκότους» το 1942, που την παρουσιάσαμε και εδώ) και διαβάζονταν με πολλή προσοχή τόσο από επώνυμους όσο και από ανώνυμους. Στο αρχείο Βάρναλη, πέρα από τις άφθονες επιστολές απλών αναγνωστών που εκφράζουν τον θαυμασμό τους για το τάδε ή το δείνα χρονογράφημα, υπάρχουν επίσης γράμματα λογίων (Ν. Β. Τωμαδάκης, Μ. Καραγάτσης, Κώστας Μπίρης, Γιώργος Κοτζιούλας) σχετικά με ζητήματα που είχε θίξει ο Βάρναλης σε κάποιο χρονογράφημά του ή με απορίες που είχε εκφράσει. Είναι δηλαδή σαφές ότι τα χρονογραφήματα του Βάρναλη στην εποχή τους αποτελούσαν πνευματικό γεγονός και καθημερινό ανάγνωσμα. (Πάντως υπάρχουν στο αρχείο και μερικές ανώνυμες υβριστικές επιστολές: ένας ανώνυμος ρωτάει τον διευθυντή της Πρωίας πώς ανέχεται έναν απαίσιο συνεργάτη που «ρίχνει φαρμακερές σαΐτες εναντίον των χριστιανικών μας παραδόσεων», ενώ ένας άλλος, αγανακτισμένος για τον δημοτικισμό του Βάρναλη, λυπάται που «οι ενταύθα Γερμανοί δεν ηξεύρουν ελληνικά για να σε γραπώσουν και σε τακτοποιήσουν»!)

Μέχρι σήμερα, η μόνη ανθολογία χρονογραφημάτων του Βάρναλη που έχει εκδοθεί είναι του Γιώργου Ζεβελάκη, ο οποίος, κάνοντας υποδειγματική δουλειά, συγκέντρωσε 80 χρονογραφήματα των ετών 1942 και 1943 στον τόμο Φέιγ βολάν της Κατοχής (Καστανιώτης 2007). Άρα, ο μεγάλος όγκος των βαρναλικών χρονογραφημάτων παραμένει δυσπρόσιτος στο νεότερο κοινό κι έτσι η έκδοσή τους εκπληρώνει ένα χρέος προς τα γράμματά μας, αν και βέβαια παραμένει πάντοτε ανεξόφλητο ένα πολύ μεγαλύτερο χρέος, αφού ο σημερινός αναγνώστης εξακολουθεί να μην έχει πρόσβαση στο σύνολο των ποιημάτων του Βάρναλη!

Συνολικά τα χρονογραφήματα του Βάρναλη ξεπερνούν τα 3500. Από αυτά διάλεξα και παρουσιάζω στον τόμο αυτόν 400. Τα περισσότερα δημοσιεύτηκαν στην Πρωία την περίοδο 1941-1944, επί Κατοχής -η περίοδος της Κατοχής υπεραντιπροσωπεύεται, επειδή την περίοδο εκείνη δεν υπήρχε πολιτική επικαιρότητα, οπότε ο χρονογράφος αναγκαστικά στρεφόταν περισσότερο σε φυσιολατρικά θέματα.

Στα κείμενα του τόμου πρωταγωνιστεί η πόλη, η Αθήνα, και οι εξοχές της Αττικής, αλλά βέβαια και οι άνθρωποι, ενταγμένοι όμως στο περιβάλλον. Ο Βάρναλης κατοικούσε τότε στην οδό Δημοχάρους 43 στο Κολωνάκι, κοντά στη Γεννάδειο βιβλιοθήκη, ενώ και προηγουμένως κάτοικος του κέντρου της (πολύ μικρότερης από σήμερα) Αθήνας ήταν, αφού πριν κατοικήσει στη Δημοχάρους έμενε στην οδόν Ιασίου 4Α και πρωτύτερα στην οδό Θησέως 7 (κάθετο στην Κολοκοτρώνη) και πιο πριν στη Ζαλοκώστα 9. Είναι δηλαδή ο Βάρναλης κατεξοχήν Αθηναίος, παρόλο που δεν γεννήθηκε στην Αθήνα, και για έναν λόγο παραπάνω: επειδή, σε αντίθεση με όλους σχεδόν τους συγκαιρινούς του, δεν είχε αναφορές στην ελληνική επαρχία, κτηματική περιουσία ή συγγενείς «στο χωριό»· ήταν, δηλαδή, εκατό τοις εκατό Αθηναίος –και συχνά στα χρονογραφήματά του αναθυμιέται την Αθήνα του παλιού καιρού, όπως την είχε γνωρίσει από το 1902 κιόλας, όταν ήρθε να σπουδάσει από τη Βουλγαρία (στην οποία ποτέ δεν επέστρεψε).

Έτσι εξηγούνται οι πολλές αναφορές στο Κολωνάκι και ειδικότερα στη γειτονιά της Γενναδείου, αλλά βέβαια τα χρονογραφήματά του διατρέχουν όλο το κέντρο της Αθήνας, με τα πόδια ή με τα μέσα μαζικής μεταφοράς της εποχής. Τα πεζοδρόμια ήταν γεμάτα κόσμο, αφού τα ιδιωτικά αυτοκίνητα ήταν ελάχιστα και το διακεκομμένο ωράριο πολλαπλασίαζε τις μετακινήσεις στο κέντρο. Την εποχή εκείνη άλλωστε οι άνθρωποι περπατούσαν πολύ, ειδικά στην Κατοχή που οι συγκοινωνίες λειτουργούσαν υποτυπωδώς. Χαρακτηριστικές είναι κάποιες πεζοπορικές εκδρομές που περιγράφει ο Βάρναλης, για παράδειγμα από το κέντρο της Αθήνας στο Μενίδι με τα πόδια.

Μαζί με την πόλη βέβαια γνωρίζουμε και τον ίδιο τον Βάρναλη, πολύ περισσότερο σε τούτα τα χρονογραφήματα παρά στις φιλολογικές επιφυλλίδες ή σε άλλα χρονογραφήματα με θέμα γλωσσικό ή πολιτικό. Μαθαίνουμε τις συνήθειές του, τις συμπάθειες και τις αντιπάθειές του: ο Βάρναλης δεν αντέχει τη ζέστη, τον ήλιο τον θέλει μόνο τον χειμώνα, λατρεύει όμως τη θάλασσα, αν και αυτό το ξέραμε κι από την ποίησή του· αγαπά τις εκδρομές αλλά όχι την πολυκοσμία ή τις φορτικές παρέες· συμπαθεί τον γάιδαρο και τα σπουργίτια, αντιπαθεί τις χουρμαδιές και τις πιπεριές, ανησυχεί για το δάσος που καταστρέφεται από την επέκταση της πόλης ή τους λαθροϋλοτόμους, ενώ με δέος αντιμετωπίζει την κάμπια που ασχημίζει τα πευκοδάση. Έχει οξεία την όσφρηση και κάμποσα χρονογραφήματα είναι αφιερωμένα σε έντονες μυρωδιές (σαλαμούρα, σκόρδο) τόσο παραστατικά που ο αναγνώστης νιώθει σχεδόν τη βαριάν οσμή.

Όπως κάθε χρονογράφος, πολλές φορές ο Βάρναλης ανεβάζει στη σκηνή και το άλτερ έγκο του: ο φίλος μου ο παραδοξολόγος, ο γερογκρινιάρης φίλος μου, ένας παλιός ταξιδευτής κτλ. δεν είναι παρά περσόνες του ίδιου του Βάρναλη.

Τα χρονογραφήματα του Βάρναλη είναι γραμμένα με κέφι, με τη χαρακτηριστική του μαστοριά, με την αστραφτερή, χυμώδη δημοτική γλώσσα του. Στα περισσότερα ο συγγραφέας τους δείχνει απλόχερα (αλλά χωρίς να επιδεικνύει) την πολυμάθειά του και ειδικά την αρχαιομάθειά του. Κατά τη γνώμη μου, τα κείμενα του τόμου αυτού τοποθετούν τον Βάρναλη στην κορυφή των μεγάλων και του χρονογραφήματος.

Ακριβώς επειδή ο Βάρναλης συνηθίζει να διανθίζει τα χρονογραφήματά του με παραθέματα στίχων και φιλολογικές αναφορές, ο επιμελητής έχει πολλή δουλειά να κάνει, κι έτσι στα «Αττικά» απαιτήθηκαν εκατοντάδες υποσημειώσεις -ελπίζω να μην έχω κάνει πολλά λάθη.

Το βιβλίο έχει πολλές σελίδες, σχεδόν 600, οπότε μοιραία η τιμή του είναι τσουχτερή: 25 ευρώ, δηλαδή 22.5 με την έκπτωση. Δεν γινόταν όμως να τιμολογηθεί φτηνότερα, δεν έβγαινε. Ας πούμε ότι είναι ένα ωραίο δώρο για τις γιορτές -και εδώ μπορείτε να ξεφυλλίσετε ένα μέρος του βιβλίου, ώστε να πάρετε μια γεύση.

Βέβαια, μια γεύση έχετε ήδη πάρει, αφού έχω παρουσιάσει στο ιστολόγιο, ιδίως τα δυο-τρία τελευταία χρόνια, κάποια χρονογραφήματα του Βάρναλη που τελικά συμπεριλήφθηκαν στα «Αττικά» (παραδείγματος χάριν, για το Σαββατιανό σταφύλι, ή για τον Αντρίκο στην Αίγινα) ή, πιο πρόσφατα, για την Αυγουστιάτικη πανσέληνο) -και τις επόμενες μέρες θα παρουσιάσω κι άλλα χρονογραφήματα από τον τόμο που μόλις κυκλοφόρησε.

Πρέπει να πω ότι με τους εκδότες του Αρχείου έχουμε το σχέδιο να εκδώσουμε και άλλους τόμους χρονογραφημάτων του Βάρναλη, πάλι θεματικά οργανωμένους: Συμβάντα του αστυνομικού δελτίου, Της ταβέρνας και του καφενείου, χρονογραφήματα με γλωσσικό θέμα, φιλολογικά πορτρέτα κτλ. -αρκεί βέβαια να έχουμε δύναμη και αντοχή. Αλλά αυτό θα εξαρτηθεί και από το αν τα Αττικά βγάλουν τα έξοδά τους, ένα θέμα στο οποίο μπορείτε να βοηθήσετε κι εσείς!

Στις 19 Δεκεμβρίου, στις 7.30 το βράδυ, το βιβλίο θα παρουσιαστεί στον Παρνασσό, μαζί με τα άλλα καινούργια βιβλία του εκδοτικού οίκου Αρχείο. Θα μιλήσω και εγώ.

Advertisements

182 Σχόλια to “Αττικά, 400 χρονογραφήματα του Κώστα Βάρναλη (1939-1958)”

  1. Γς said

    Καλημέρα

    Αττικά

    Παυσανίας

    «τῆς ἠπείρου τῆς Ἑλληνικῆς κατὰ νήσους τὰς Κυκλάδας καὶ πέλαγος τὸ Αἰγαῖον ἄκρα Σούνιον πρόκειται γῆς τῆς Ἀττικῆς· καὶ λιμήν τε παραπλεύσαντι τὴν ἄκραν ἐστὶ καὶ ναὸς Ἀθηνᾶς Σουνιάδος ἐπὶ κορυφῇ τῆς ἄκρας. πλέοντι δὲ ἐς τὸ πρόσω Λαύριόν τέ ἐστιν, ἔνθα ποτὲ Ἀθηναίοις ἦν ἀργύρου μέταλλα, καὶ νῆσος ἔρημος οὐ μεγάλη Πατρόκλου καλουμένη»

  2. Γς said

    Καλοτάξιδο

    Νά’ βαζες όμως και μια τζουρίτσα. Ενα λίκνο έστω ενός κειμένου του βιβλίου.

    Για νάχουμε να λέμε τώρα

  3. gpoint said

    Bonjour

    Monsieur Sourdis vous etes plus fameux que la rue homonyme a Paris…

  4. Γς said

    3:

    Κάτω τα χέρια απ το δρομάκι μου!

    https://fr.wikipedia.org/wiki/Ruelle_Sourdis

  5. Alexis said

    #2: Έχει βάλει…

  6. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα

    Νίκο,
    καλή επιτυχία στα Αττικά! Φαίνεται πολλά υποσχόμενη έκδοση…
    …Πάντως υπάρχουν στο αρχείο και μερικές ανώνυμες υβριστικές επιστολές….. ρίχνει φαρμακερές σαΐτες εναντίον των χριστιανικών μας παραδόσεων….
    Οι Βάτ#$@οι δεν έλειψαν ποτέ λοιπόν!

    1: Γς μου, να τα λέμε όλα όμως, όχι τα μισά

    …πλέοντι δὲ εκ Λαυρίου ἐς τὸ πρόσω λιμήν μέγας εστί, Ραφήν καλούμενος… 🙂

  7. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    2 Δίκιο έχεις, αλλά δίστασα επειδή ήταν ήδη πολύ μεγάλο το κείμενο κι έτσι περιορίστηκα στα λινκ.
    Να, ορίστε κι άλλο ένα χρονογράφημα που ανέβηκε ως προδημοσίευση σε διάφορα σάιτ και που δεν το έχω ανεβάσει εδώ:
    http://www.stokokkino.gr/article/1000000000048307/Kostas-Barnalis-Attika-400-agnosta-xronografimata-gia-tin-Athina-kai-tin-Attiki

  8. Alexis said

    (συνέχεια του #5) : Εγώ π.χ. διάβασα τις «αρσενικές παραμάνες» διάβασέ το κι εσύ, θα σ’ αρέσει! 🙂

    Καλοτάξιδο το βιβλίο Νίκο!

  9. Πάνος με πεζά said

    @ 6 : Aρραφήν, στα αρχαία, Γιάννη μου… Η Αρραφήν. Και με αναγραμματισμό, έγινε Ραφήνα.

  10. Γς said

    7

    α.
    >«οι ενταύθα Γερμανοί δεν ηξεύρουν ελληνικά για να σε γραπώσουν και σε τακτοποιήσουν»

    😉

    β:
    Δήμος Αραφηνίων ή δήμος Αραφήνος ήταν τότε. Ενας από τους δήμους της αρχαίας Αθήνας που όρισε ο Κλεισθένης, με το όνομα «Αραφήν

  11. Γς said

    10->6 Γιάννης Ιατρού

  12. gpoint said

    # 9

    Διαφωνώ. Το Αρραφήν πλάστηκε από αρχαιόπληκτους από τον διάλογο :

    – που πήγατε; πως περάσατε ;

    – στην Ραφήνα…

    – άρα, φίνα !!

  13. Γς said

    9:

    Πιτσιρικά, άε εμένα να καθαρίσω. Που τα θυμάμαι καλύτερα.

    [Που είμαι γραμμένος στα δημοτολόγια επί Κλεισθένους]

  14. sarant said

    9 Όχι όμως με αναγραμματισμό. Αραφήν – Αραφήνα – Ραφήνα

  15. Γς said

    5, 8:

    Ευχαριστώ Αλέξη. Σπεύδω

  16. Μπετατζής said

    Να πω εδώ, για να μην γκρινιάζω συνέχεια, ότι το Γράμματα από το Παρίσι, που το πήρα, ήταν πολύ καλό και αναπαραστούσε υπέροχα την εποχή. Είμαι σίγουρος ότι και τούτο εδώ πολύ καλό θα είναι.

  17. Παναγιώτης Κ. said

    Νίκο, αγάπη σου για τον Βάρναλη δεν είναι μόνο στα λόγια.Γίνεται πράξη και γιαυτό, σου ταιριάζουν συγχαρητήρια!

  18. Πάνος με πεζά said

    Α, λεγόταν ποτέ στα νεώτερα χρόνια, δημοτικίστικα, «η Αρραφήνα»; Γιατί μετά το 1922, λόγω προσφύγων, έγινε για λίγο «Νέα Τριγλία», χωρίς να επικρατήσει το όνομα, και μετά Ραφήνα.
    Και το «Αρραφήν» λέει ότι το έδωσε ο Κλεισθένης, από τον πρώτο κυβερνήτη, τΟν Αρραφήνα… Ε ρε ιστορίες…

  19. gpoint said

    Οσα έγραψε ο Βάρναλης
    παλιά σ’ εφημερίδες
    τώρα διαβάζονται ξανά
    στις πάμπολλες σελίδες
    ενός βιβλίου που έβγαλε
    του σάιτ ο Νικοκύρης
    να το διαβάζεις καθιστός,
    όρθιος και κλινήρης !

    Καλοτάξιδο, Νίκο

  20. Corto said

    Συγχαρητήρια για την έκδοση!
    Σκοπεύω να το αγοράσω σήμερα κιόλας. Έχει φθάσει άραγε στα βιβλιοπωλεία;

  21. Παναγιώτης Κ. said

    η αγάπη σου…

  22. Παναγιώτης Κ. said

    21–>17

  23. Corto said

    Βλέπω και παρουσίαση του βιβλίου στις 19 Δεκεμβρίου στον Παρνασσό;

  24. Γς said

    >μετά την απόλυσή του για πολιτικούς λόγους από τη Μέση Εκπαίδευση

    Τελικά κάθε κακοτυχία, κακό για καλό.
    [δικό μας, αλλά και … για τον Βάρναλη].

    Και θυμήθηκα τον φίλο μου Χτριστόφορο Κ. που τον απόλυσαν από την Σιβιτανίδειο, επί χούντας.

    Δεν άρχισε να γράφει χρονογραφήματα.

    Εγινε καθηγητής στο ΕΜΠ.

    Και λέγαμε Κάθε εμπόδιο για καλό.

  25. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    20-23 Καταρχάς, καλά που μου θύμισες να αναφέρω την παρουσίαση που την ειχα ξεχάσει -την πρόσθεσα στο άρθρο, ευχαριστώ!

    Ως προς τα βιβλιοπωλεία, ομολογώ πως δεν ξέρω σε ποια έχει ήδη φτάσει. Θα ρωτήσω και θα σου πω.

  26. Corto said

    25: Ωραία, ευχαριστώ! Αν έχει φτάσει στα κεντρικά της Αθήνας, περνάω από εκεί καθημερινώς.

  27. cronopiusa said

    Καλοτάξιδο το βιβλίο!

  28. Πάνος με πεζά said

    Στο e-shop των εκδόσεων, το βιβλίο έχει μόλις 17.50 ευρώ. Βεβαίως, χρεώνουν και κάποια μεταφορικά – τα οποία συνήθως μπορείτε να τα αποφύγετε, αν πάτε και παραλάβετε από κάποιο συγκεκριμένο σημείο.
    http://www.archeiobooks.com/product-page/99c21cd5-a6d0-6288-56ae-9b75563532d4

  29. Παναγιώτης Κ. said

    » Την εποχή εκείνη οι άνθρωποι περπατούσαν πολύ «.
    Να υποθέσουμε λοιπόν ότι τα καρδιακά ήταν λιγότερα απ΄ότι είναι σήμερα; 🙂
    Το πολύ περπάτημα από τη μία και η αναγκαστική δίαιτα λόγω της φτώχειας που υπήρχε.

    Πριν μερικά χρόνια άκουσα τον Κρεμαστινό να λέει την εξής κουβέντα:
    Αν υποθέσουμε ότι ο άνθρωπος εμφανίστηκε πριν διακόσιες χιλιάδες χρόνια τότε το 50/200.000 είναι ένα μηδαμινό ποσοστό.
    Το 50 αναφέρεται στα 50 τελευταία χρόνια όπου ο άνθρωπος χρησιμοποιεί μηχανοκίνητα μέσα για τις μετακινήσεις του.
    Στα 200.000 αυτά χρόνια το…πρόγραμμα που εγκαταστάθηκε εντός του είναι ο άνθρωπος που περπατάει. Άρα είναι στη φύση του το περπάτημα.
    Δεν θα τα έγραφα αυτά αν τα καρδιακά και η παχυσαρκία δεν.. βοούσαν!
    Πάντως, είτε έχει δίκιο ο Κρεμαστινός είτε όχι, με βοήθησε η σκέψη του. Δεν με χαλάει να παρκάρω και χίλια μέτρα μακρυά από τον προορισμό μου και μετά να πάω ως εκεί με τα πόδια σε αντίθεση με κάποιους που εννοούν να πίνουν τον καφέ τους στην καφετέρια παρέα με τα…παλιοσίδερα και να εμποδίζουν την κυκλοφορία των άλλων αυτοκινήτων! 🙂 😦

  30. Πάνος με πεζά said

    Εγκαταστήστε την εφαρμογή «S-health» στο κινητό σας. Μετράει βήματα, έχει δεκάδες άλλες ασκήσεις, καθημερινούς στόχους κλπ.

  31. Γιάννης Ιατρού said

    9, 10, 14 κλπ. Α(ρ)ραφήν

    Σωστά ρε παιδιά, δεν φαινόντουσαν καλά τα πρώτα γράμματα στο μάρμαρο με την επιγραφή (από την αυλή του Γς 🙂 ) που είχα μπροστά μου!!

  32. Alexis said

    #29: Πολύ σωστά αυτά που γράφεις.
    Είχα διαβάσει κάπου ότι προπολεμικά ο μέσος κάτοικος της Κρήτης περπατούσε 11 χιλιόμετρα τη μέρα ενώ σήμερα μόλις 3,5.
    Αν το πάμε ακόμα πιο πίσω, κάτι που μου προξενούσε πάντα εντύπωση (όχι αλγεινή 🙂 ) είναι οι τεράστιες αποστάσεις που έκαναν περπατώντας οι άνθρωποι σε παλιότερες εποχές, λόγω μαζικών μεταναστεύσεων, πολέμων κλπ.

  33. Γς said

    30:

    Αχ, αυτή η τεχνολογία.

    Κι έχω και το GPS να μου λέει:

    http://caktos.blogspot.gr/2014/08/gps.html

  34. sarant said

    28 Δεν είχα προσέξει αυτή τη διαφορά της τιμής, 30%

    29 Και πιο πριν όμως είχαν υποζύγια -αλλά λίγοι. Πάντως και ο πατέρας μου μού έλεγε για μεγάλες πεζοπορίες που έκανε στην Αθήνα.

  35. Πέπε said

    Συγχαρητήρια Νίκο για την ολοκλήρωση άλλου ενός κοπιώδους έργου. Με τις ευχές μας το βιβλίο!
    (Γιατί καλοτάξιδο και τέτοια ποιητικά; Καλοπούλητο!)

    @34:
    Σχετικό είναι αυτό με τα υποζύγια. Η κλασική εικόνα είναι να περπατάει κανείς δίπλα στον γάιδαρό του (ή μπροστά), και να έχει φορτωμένα τα πράματα.

  36. sarant said

    35 Ναι, αλλά και άμαξες, αλογα κτλ. Όμως για λίγους.

  37. Κουνελόγατος said

    «Αλλά αυτό θα εξαρτηθεί και από το αν τα Αττικά βγάλουν τα έξοδά τους, ένα θέμα στο οποίο μπορείτε να βοηθήσετε κι εσείς!».

    Το να το αγοράσω θα εξαρτηθεί από το αν θα μου αποκαλύψεις -επιτέλους- τον τρόπο που τα προλαβαίνεις όλα. Εγώ πάλι υποφέρω…

  38. Πέπε said

    35:
    Δεδομένου ότι ο γάιδαρος δεν πάει πιο γρήγορα από τον άνθρωπο, άρα χρόνο δε θα κέρδιζαν, αν τον καβαλούσαν μόνο ξεκούραση θα κέρδιζαν. Φαίνεται πως αυτό δεν τους ένοιαζε πολύ – εκεί είναι το θέμα: όχι απλώς περπατούσαν, αλλά περπατούσαν χωρίς να τους χαλάει! Θεωρούσαν, όπως λέει και το #29 (και όπως είναι η πραγματικότητα) ότι αυτό είναι φυσικό.

    Με το άλογο κερδίζεις και χρόνο, και ξεκούραση, και βέβαια αρχοντιά.

  39. Πέπε said

    38 > 36

  40. sarant said

    37 Ποιος σου είπε ότι τα προλαβαίνω όλα;;;

  41. Πάνος με πεζά said

    @ 34 (29) : Φυσικά και ίσχυαν οι πεζοπορίες στην Αθήνα. Ακόμα και σαν υπάλληλος να εργαζόσουν, το «πήγαινε αυτό το φάκελο στο γραφείο του Τάδε», τις περισσότερες φορές ήταν, αυτονόητα, με τα πόδια (μιλάω για ’50-’60).

    Και μετά ήρθε το e-mail…
    Και μετά ήρθε το wetransfer…
    Και μετά ήρθε το Teamviewer…

  42. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα (έστω κι αργά), ευχές πολλές για καλή πορεία του βιβλίου (διπλωματία: ούτε το πεζό «καλοπούλητο», ούτε το ποιητικό «καλοτάξιδο»!)
    Σχετικά με τα υποζύγια, να σημειώσω πως τα άλογα και οι άμαξες χρησιμοποιούνταν είτε για επίδειξη των πολύ πλουσίων είτε όταν ήταν απολύτως απαραίτητα (φορτίο, απόσταση). Ήταν πολύ πιο πρακτικό να πάει κανείς με τα πόδια, το ζώο χρειάζεται φροντίδα. Συχνά η οικογένεια το πολύ να είχε ένα γάιδαρο ή ένα άλογο, ενδεχομένως (σπανίως) και τα δύο. Να τα κυκλοφορείς «για πλάκα» ισούται με καταπόνηση του ζώου και ανάγκη για περιποίηση. Αν δεν είχει κανείς ιπποκόμο ή αμαξά, ήταν πιο πολύς ο μπελάς από το όφελος.
    Το πόσο κακό μας κάνει η ευκολία του μηχανικού υποζυγίου το βλέπει κανείς σε παλιές φωτογραφίες: Δε βρίσκεις εύκολα παχύσαρκο άνθρωπο, ο ποδαρόδρομος ήταν κάτι το δεδομένο. Η μητέρα μου, νεαρή, πήγαινε στη δουλειά καθημερινά με τα πόδια από τον Ασύρματο στον Άγιο Δημήτριο μέχρι την Καλλιθέα, λίγο πριν το σταθμό του Ταύρου, και το έκανε με ευχαρίστηση, ειδικά την άνοιξη (η Νέα Σμύρνη τότε ήταν ένας ανθόκηπος, πρόλαβα μερικά από τα σπίτια αυτά κι εγώ στα παιδικά μου χρόνια). Οι άνθρωποι πάλι, όταν δεν είχαν δουλειά, πήγαιναν περιπάτους, 3-4 χιλιόμετρα, είτε με παρέα για κουβέντα, είτε μόνοι για περισυλλογή ή σκέτη ευχαρίστηση. Τώρα μόνο για πόκεμον-και αν…
    Το φαγητό επίσης περιοριζόταν στα εποχικά διαθέσιμα τρόφιμα, όχι πάντα σε περίσσεια και με αναλογικά μεγαλύτερο κόστος, αλλά συνήθως φρέσκα και «βιολογικά», δεν υπήρχε άλλη επιλογή.

  43. ΓιώργοςΜ said

    41 Τη δεκαετία του ’80, όταν έτρεχα στην Αθήνα για δουλειές του πατέρα μου, τα 3-4 χιλιόμετρα με τα πόδια ήταν στανταράκι (κι εγώ, πιτσιρικάς, το έβεπα και παλληκαριά). Μια φορά μάλιστα έκανα διαδρομή που την υπολόγισα πάνω από 10 χιλιόμετρα (καλοκαίρι, με ζέστη και καυσαέριο), δε συνέφερε χρονικά να περιμένω λεωφορεία. Πολύς κόσμος έκανε το ίδιο, κι ύστερα ήρθαν οι κούριερ.

  44. Alexis said

    #42, 43: ΓιώργοΜ, φαίνεται (είναι σίγουρο μάλλον) ότι οι γονείς μας περπατάγανε περισσότερο από μας κι εμείς περισσότερο από τα παιδιά μας.
    Ένας θείος μου (ενενηντάρης σήμερα) περπατούσε κάθε μέρα, με όλες τις καιρικές συνθήκες, από το σπίτι στη δουλειά του και αντιστρόφως, τουτέστιν από τη Σταυρούπολη στο Καυταντζόγλειο. Όσοι ξέρουν από Θεσσαλονίκη καταλαβαίνουν την απόσταση…
    Εγώ ως μαθητής, η μεγαλύτερη απόσταση που έκανα ήταν από το Γυμνάσιο-Λύκειο στο σπίτι, δηλαδή 20+20 λεπτά ημερησίως.
    Σήμερα, συχνά πηγαίνω (πήγαινα πλέον) να πάρω το γιό μου από το σχολείο, που απέχει ένα δεκάλεπτο με τα πόδια από το σπίτι…

  45. sarant said

    Να πούμε επίσης ότι τον 19ο αι. οι μανιάτισσες από την Αρεόπολη πήγαιναν πεζοπορία για επισκεπτήριο στους φυλακισμένους τους αδερφούς και άντρες στην Πύλο

  46. Corto said

    Με την ευκαιρία της έκδοσης της Αθηναιογραφίας του Βάρναλη, μπορούμε να θυμηθούμε και τον Τίμο Μωραϊτίνη, ο οποίος επίσης θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους συγγραφείς χρονογραφημάτων, με θέμα την Παλιά Αθήνα.
    Από όσο ξέρω, δυστυχώς ούτε του Μωραϊτίνη τα χρονογραφήματα δεν κυκλοφορούν συγκεντρωμένα σε κάποιον τόμο.

  47. ΓιώργοςΜ said

    44 (ένα-ένα μου έρχονται): Τη δεκαετία του ’50 στους Ωρεούς της Εύβοιας λειτουργούσε βιομηχανία κονσερβοποιίας που απασχολούσε αρκετό κόσμο της επαρχίας. Κάποιοι πήγαιναν εκεί από μέρη όπως η Μονοκαρυά ή ο Βουτάς, πάνω από 12 χιλιόμετρα όχι ομαλού δρόμου, με οποιεσδήποτε καιρικές συνθήκες, δούλευαν τη βάρδια τους (ορθοστασία και έντονα χειρωνακτική δουλειά σε απλώς στεγασμένο χώρο), κι επέστρεφαν το βράδυ.

  48. Λεύκιππος said

    0. …..για πράγματα που έχουν αλλάξει ανεπιστρεπτί: ας πούμε, πώς ήταν η ζωή στην Αθήνα αμέσως πριν ή αμέσως μετά τον πόλεμο;…….

    Τι μου λες τώρα; Εδώ δεν θυμάμαι πως ήταν η καθημερινότητα πριν την εμφάνιση των κινητών…..

  49. Τον αρχαίο Αραφήνα τον πρωτοείδα στη Δίκη των Τόνων, όπου ενας καθηγητής της Φιλοσοφικής, σκανδαλισμένος που ο Κακριδής έλεγε Αθήνα (στον ενικό) την αρχαία Αθήνα, αναφωνούσε: και ο Αραφήν του Ισοκράτους θα γίνει η Ραφήνα; και η Ελευσίς θα γίνει η Λεψίνα;

  50. Alexis said

    Νομίζω ότι σήμερα οι μόνοι που εξακολουθούν να περπατάνε πολύ είναι κάποιοι κτηνοτρόφοι (όχι όλοι, γιατί υπάρχει και η «βόσκηση με μηχανάκι ή αγροτικό» 🙂 ) και οι κυνηγοί.
    Και φυσικά όσοι περπατάνε από χόμπι, ορειβάτες, πεζοπόροι εκδρομείς κλπ.

  51. Νήσος Πατρόκλου δεν είναι το σημερινό Γαϊδουρονήσι; Αν ναι, δεν βρίσκεται από την πλευρά του Σαρωνικού; Πώς το αναφέρει ο Παυσανίας στην ίδια φράση με το Λαύριο, που είναι από την άλλη μεριά του Σουνίου;

  52. spatholouro said

    Νίκο καλοπερπάτητο το πόνημα!

    Ως προς την τιμολόγηση, δεν γνωρίζω ποια λογική έχει πρυτανεύσει: έχει θεωρηθεί λογοτεχνία (οπότε η έκπτωση είναι 10%) ή μη λογοτεχνία (οπότε η έκπτωση είναι 30%, οιονεί χονδρική τιμή δηλαδή);

    Από μια ματιά που έριξα, η ΠΟΛΙΤΕΙΑ το έχει θεωρήσει λογοτεχνία και το δίνει 22,5 ΕΥΡΩ, ενώ η ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ το έχει θεωρήσει μη λογοτεχνία και το δίνει 17,5.

    Αλλά και ο εκδοτικός οίκος το έχει φαίνεται θεωρήσει μη λογοτεχνία και το δίνει στο 30%.

    Corto και λοιποί, η επιλογή δική σας!

  53. Corto said

    52:
    Α πολύ ωραία! Θα περάσω σήμερα να το πάρω.
    Spatholouro, σε ευχαριστώ πάρα πολύ!

  54. Babis said

    #29
    Να επισημάνω επίσης ότι οι κάτοικοι του αρχαίου δήμου Αρραφήν συμμετείχαν στις συνελεύσεις του Δήμου. Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη οι συνελεύσεις του Δήμου γίνονταν κατά μέσο όρο κάθε εννέα μέρες.
    Αυτό για όσους λένε ότι η άμεση δημοκρατία ήταν εύκολο πράγμα τότε.

  55. Πάνος με πεζά said

    @ 50 : Περπατάνε πια ελάχιστοι ταχυδρόμοι (στο κέντρο κυρίως), οι οδοκαθαριστές, και το νεοπαγές, δυστυχώς «πάρεργο», του διανομέα φυλλαδίων…

  56. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Πήρα πάλι μεγάλη χαρά σήμερα! Είναι ματσάκι οι ομορφιές σ’ αυτή την έκδοση.
    Πρώτα πρώτα να πω συγχαρητήρια στον ακάματο (φτου φτου) Νικοκύρη μας. Προσωπικά το περίμενα πώς και πώς! Ανυπομονώ να δω,να απολαύσω, τη ματιά του Βάρναλη στο αστικό τοπίο. Έχω τη λόξα να παρατηρώ την αστική φύση, ό,τι απόμεινε, ό,τι σώζεται κι ό,τι ξανακαινουργιώνει με τη φροντίδα κάποιων, ή τυχαία, στην ασφυκτική Αθήνα-Αττική.

    >>αντιπαθεί τις χουρμαδιές και τις πιπεριές,
    Τις χουρμαδιές δεν τις πολυσυμπαθώ κι εγώ.Τις πιπεργιές όμως ,αντίθετα,τις αγαπώ πολύ. Τα δέντρα-πιπεργιές* που κάποια στιγμή πήραν να γερνούν στην Αθήνα και να χάνονται μία μία αλλά τελευταία βλέπω ευτυχώς και νεαρά δέντρα σε κήπους αλλά και πεζοδρόμια (Ψυχικό και Χαλάνδρι,όπου είμαι δρομολάτης).
    * https://en.wikipedia.org/wiki/Schinus_molle

  57. Πάνος με πεζά said

    Δεν ξέρω για άμεσες δημοκρατίες και τέτοια, αλλά τώρα πάντως στη Ραφήνα, δίπλα στο βιβλιοπωλείο της Αρετής, όπου πέρσι έκανε παρουσίαση ο Νοικοκύρης, έχει ανοίξει «Σωρρατζήδικο», «Ελλήνων Συνέλευσις»…
    (η φωτογραφία από άλλη πόλη)
    http://www.zougla.gr/image.ashx?fid=2059454

  58. Γς said

    57:

    Ναι. Κάθε δευτέρα μαζευόμαστε το απόγευμα στης Αρετής και προχτές δν άντεξα.
    Μπήκα μέσα και πούλησα τρέλα.
    Ηθελα ΄τάχα μου να πληρώσω την ΔΕΗ.

    Γράφουν απέξω ότι θα ξωφλήσουν μνημόνια ΔΕΗ και της Μηχαλούς.

  59. Γς said

    Καλά ρε Πάνο. Πώς και δεν έβαλες ακόμα τη γιαγιά σου που περπάταγε από την Πεντέλη μέχρι τους Αμπελοκήπους (;) δις και τρις ημερησίως στην κατοχή;

  60. Γς said

    51:

    Ντάξει ρε Αγγελε.
    Πέρασαν και τόσοι αιώνες. Σιγά σιγά τα κύματα κι οι αέρηδες από το Κάβοντόρο ο έφεραν το νησάκι από δω.

    -Καραγκιόζη βρήκα ένα ρολόι.
    -Δικό μου είναι. Μου έπεσε.
    -Που σου έπεσε;
    -Εδώ.
    -Μα εγώ το βρήκα εκεί.
    -Τικ-τακ, τικ-τακ πήγε από εδώ εκεί

  61. Πάνος με πεζά said

    @ 59 : Μη λέμε τα ίδια και τα ίδια… Εξάλλου, να, κάθε Τετάρτη απόγεμα καλή ώρα, για την πρόβα με τους μουσικούς, πέφτει Παγκράτι-Νομισματοκοπείο…

  62. Πάνος με πεζά said

    @ 59 : Και με το καρότσι με τα ξύλα, φρεσκοκομμένα από το δάσος… (o κοσμάκης στην Κατοχή, πού να κάτσει να σκεφτεί ότι χλωρά ξύλα δεν καίγονται ούτε σε υψικάμινο… Εκτός κι αν εκεί πάνω στην Πεντέλη, το είχαν οργανώσει με logistics, και στοκάρανε – δε ρώτησα ποτέ τη γιαγιά…)

  63. Γς said

    61:

    Και να δείτε. Κάπου εκεί τα πέριξ θ ανοίξει πιάνο μπαρ.

    Με τον Πάνο στο κλειδοκίμβαλο.

  64. Γς said

    ΚλειδοκΥμβαλο

  65. Πάνος με πεζά said

    Αν ψάχναμε, ξερωγω, τις 5 κορυφαίες anti-walking συνοικίες στο Λεκανοπέδιο, θα ήταν ίσως Ζωγράφου, Πετρούπολη, Λυκαβηττός, Πανόραμα Βούλας και Καστέλλα…(για διαδρομές κάθετα στις ισοϋψείς μιλάμε πάντα…)

    Κι εκείνη η πόλη στην Αμερική, με τους δρόμους-σαμάρια, που φαίνεται σε όλες τις ταινίες, ποιά είναι, εσείς που ξέρετε; Σικάγο;

  66. Πάνος με πεζά said

    @ 63 : Μη διαδίδεις ανακρίβειες…Εμείς καλό θα ήταν να προλαβαίναμε να παίζαμε στο «Stage», στην πλατεία, αλλά έκλεισε κι έγινε outlet (;;;) αθλητικών…

  67. gpoint said

    # 51

    Μοιάζει να αποκαλεί την Μακρόνησο , μεγάλη του Πατρόκλου, ίσως το Γαϊδουρονήσι να ήταν η μικρά του Πατρόκλου ή η σκέτη του Πατρόκλου

  68. Γς said

    45:

    Από πια Αρεόπολη τότε;
    Από την Τσίμοβα.
    Τσίμοβα Ναυαρίνο 115 χιλιόμετρα.

    Σαν να λέμε Αθήνα Ξυλόκασρο.
    25 ώρες με τα πόδια.

  69. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Για το περπάτημα στην πόλη θυμήθηκα μια ωραία ιστορία από τη ζωή του που έλεγε στο ράδιο προ ημερών ο αγαπημένος τραγουδοποιός κι ωραίος άθρωπος Γιάννης Λεμπέσης. Είναι από το χωριό Κρεμαστό της Εύβοιας και πηγαινοερχότανε με τα πόδια,κι αυτός και οι αδελφές του, στο γυμνάσιο στις Κονίστρες που είναι 8 χιλιόμετρα απόσταση, μέχρι το 1975 που τέλειωσε,πέρασε στο πολυτεχνείο και ήρθε στην Αθήνα.Πήρε μαζί και τη μικρή αδερφή, μαθήτρια γυμνασίου ακόμη και μείνανε κάπου στην Πλατεία Αμερικής όπου το σχολείο απείχε λίγα τετράγωνα. Σε λίγους μήνες τον ειδοποίησαν απ΄το σχολείο,ως κηδεμόνα της, ότι η (καλή μαθήτρια) μικρή κόντευε να μείνει από απουσίες!Αργούσε τις πρώτες ώρες γιατί δεν μπορούσε να ξυπνήσει νωρίς. Όλα τα χρόνια που πήγαιναν κάθε μέρα 8+8 χιλιόμετρα μπρος πίσω στο σχολείο,δεν είχαν ούτε μια απουσία! Η πόλη τη ρούφηξε στο ρυθμός της, λέω τώρα ΄γω που έζησα παρόμοια ζόρικη φάση σε πιο μικρή ηλικία.

  70. gpoint said

    # 65

    Σαν Φραντσίσκο

    Κυψέλη-παναθηναϊκός σκέτο ασνεβοκατέβασμα ήτανε όταν ήμουν μικρός, αμυαλος και βάζελος

  71. Πάνος με πεζά said

    Κάποιοι παλιοί μαγγιώροι καπεταναίοι, που ανέβαιναν τον Κάβο Ντόρο με φορτηγά, περνούσαν (ερχόμενοι από Πειραία) «μέσα» από τον Πάτροκλο, προς την ακτή. Έτσι εξοικονομούσαν κάποιο λίγο χρόνο και φυσικά καύσιμα.
    Πίστευα ότι σαν ρότα έχει καταργηθεί, αλλά να που το απόσπασμα από το χάρτη (όσο ακριβές κι αν είναι), εξακολουθεί να δείχνει μια τέτοια ρότα.
    https://www.google.gr/maps/place/%CE%A0%CE%AC%CF%84%CF%81%CE%BF%CE%BA%CE%BB%CE%BF%CF%82/@37.6470061,23.9267344,13.75z/data=!4m5!3m4!1s0x14a1efd8d5e9e29d:0x26b8f3d54bbdeb29!8m2!3d37.6478597!4d23.9506727

  72. Πάνος με πεζά said

    @ 70 : Α ναι, το Σικάγο έχει ποτάμια αφού… Και το Σαν Φραντσίσκο, από τους σεισμούς, έχει γίνει σα ζαρωμένο χαλί… 🙂

  73. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Πάτροκλος και τί δε μου θυμίζει! Είχε το βαρκάκι εδώ ο αδερφός μου ,ψάρευε γόπες σ΄εκείνο το σημείο, μάλλον προς την πλευρά της ανοιχτής θάλασσας. Κοιμόμασταν σε χόρτινη αυτοσχέδια στρωμνή κάτι φορές στο νησάκι αυτό με τ΄αγριοκούνελα που πήδαγαν πάνω μας τη νύχτα.(Έβαλε και θηλιά και τσάκωσε ένα, μια και μόνη φορά ο πιο αγροίκος μας :)). Στα βράχια της απέναντι στεριάς είχε χταπόδια και στρείδια.Εκεί έχω την ανάμνηση να βουτάω με δεμένο το μαχαίρι στη γάμπα και να ξεκολλάω τα στρείδια, που τ΄ανοίγαμε επί τόπου και τ΄απολαμβάναμε με λεμόνι. Παναγία μου,τριανταπέντε χρόνια πίσω!

  74. Τσαρουχοπάτης said

    Nικο Σαραντάκο,

    σούπερ η ανάρτηση για Βάρναλη-μάθαμε ότι έμμισθα (κατά πάσα πιθανότητα) τρόλια και παρα-τρόλια, παραμένουν αξεπάστρευτα, σε όλες τις εποχές, επομένως και σ’ αυτήν του Βάρναλη.. Θα πάρουμε και το βιβλίο.Σπέσιαλ ευχαριστίες!

  75. Τσούρης Βασίλειος said

    -ο Βάρναλης δεν αντέχει τη ζέστη, τον ήλιο τον θέλει μόνο τον χειμώνα, λατρεύει όμως τη θάλασσα, αν και αυτό το ξέραμε κι από την ποίησή του

    Και τα ψάρια λάτρευε ο Βάρναλης. Φίλος μου είπε πριν πολλά χρόνια ότι του άρεσε να παίρνει το κεφάλι του ψαριού από το πιάτο και να το ρουφάει για τη νοστιμιά.

    Άλλος γνωστός μου καλλιτέχνης μού είπε ότι ο μπάρμπα Κώστας Βάρναλης σύχναζε με φίλους του σε κάποιο καφενείο στο κέντρο. Όταν πέρναγε η ώρα και οι φίλοι του έφευγαν ένας ένας του λέγανε να πάει μαζί τους για να γυρίσει κι αυτός σπίτι του αλλά εκείνος τους έλεγε ότι θα πάρει το ΤΑΞΙ.
    ΤΑΞΙ όμως έβλεπαν ότι δεν έπαιρνε ποτέ και μετά από καιρό τους αποκάλυψε ότι περίμενε να τελειώσει το ωράριο των καταστημάτων και όταν πέρναγε απέξω καμμιά καλλίπυγος νεαρά ( με κατεύθυνση πρός το σπίτι του) σηκώνονταν γρήγορα και την ακολουθούσε από απόσταση. Έτσι έφθανε σπίτι χωρίς να το καταλάβει.
    Ωραίος ο μπάρμπα Κώστας!

    Χρόνια πολλά Νίκο έστω κι ετεροχρονισμένα Άλλωστε σαράντα μέρες γρατάει η γιορτή και τα κεράσματα, ειδικά αν σε λένε Σαραντάκο!

  76. Γς said

    72:

    >το Σαν Φραντσίσκο, από τους σεισμούς, έχει γίνει σα ζαρωμένο χαλί…

    Και που να με δεις το 2060 που θα ρυθμιστεί το χρέος. Θα είμαι και τα 115 μου

  77. Γιάννης Κουβάτσος said

    Πήγα και το πήρα, σχολώντας, απ’ την Πολιτεία και τώρα το ξεφυλλίζω, διαβάζοντας πεταχτά πριν το ξεκοκαλίσω. Εξαιρετική έκδοση και ολοφάνερη η πολλή δουλειά που έριξες, Νίκο. Διαφωτιστικές οι υποσημειώσεις. Περιμένουμε, καλά να ‘μαστε, και τους θεματικούς τόμους με βαρναλικά χρονογραφήματα. Γεια στα χέρια σου και πολύχρονος!

  78. Γιάννης Ιατρού said

    65: Πάνος μ Π και πορηγούμενα σχόλια

    Περπάτημα κλπ.

    Τι λέμε τώρα ρε παιδιά, και για να πάνε σήμερα στο περίπτερο στη γωνία, το αυτοκίνητο καβαλάνε…

    Θυμάμαι, (επί εποχής Λέοντος Σγουρού … τα έχουμε ξαναπεί 🙂 ), ξεκινούσαμε π.χ. από κέντρο (ας πούμε Αλεξάνδρας & Πατησίων, σημ.: ΕΦΗ εκεί κοντά στον κινημ/φο στην υπόγα που πηγαίνεις 🙂 ), μετά πλατεία Αμερικής (παραλαβή συμμαθητριών…), μετά τέρμα Πατησίων για να πάρουμε τον ένα φίλο, μετά Αγ. Νικόλαο για τον άλλο, (και αν δεν είχε ήδη κατέβει στο ξεκίνημα ο τέταρτος της παρέας μέχρι την πλατεία Αιγύπτου, πράγμα που συνήθως έκανε…) μετά στάση Παναθήναια, στη μέση της Λ. Αλεξάνδρας περίπου) για να καταλήξουμε τελικά π.χ. στη Κυψέλη, όπου τα λέγαμε διεξοδικά και γίνονταν οι αναγκαίες διαβουλεύσεις και σχεδιασμοί… . Μετά, ακολουθούσε η πάραδοση των συμμαθητριών (Πλ. Αμερικής κλπ.), και τέλος, αν είχαμε ακόμα κανένα φράγκο στην τσέπη, ρίχναμε στον «θείο» στη Φ. Νέγρη και ένα μάτς μπιλιάρδο και γύρναγε μετά ο καθένας σπίτι του 🙂

    Βεβαίως όλα τα δρομολόγια (που άρχιζαν κατά τις 6 ή 7 μμ) με τα πόδια και καλαμπουρίζοντας κλπ.

    Ε, που να πιάσει λίπος πάνω μας … Είχαμε «καύσεις», όπως έλεγε κι η συγχωρεμένη η μάνα μου, που αγωνιούσε να με δει να γυρίζω από το «φροντιστήριο» …. 🙂

  79. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    46 Του Μωραϊτίνη τα χργρφήματα είναι ακόμα περισσότερα. Πάντως, κάποια έχουν εκδοθεί (έχουν βγει Άπαντά του σε 7 τόμους, αλλά έχω μόνο τον 7ο). Και νομίζω ότι έχει κάτι εκδοθεί και από τα αθηναιογραφικά

    50 Οι χομπίστες είναι πολλοί πάντως. Και στην Αθήνα, αν ανεβείς στον Υμηττό θα δεις πολυκοσμία στα μονοπάτια

    52 Αλλο πάλι και τούτο! Κανονικά πάντως λογοτεχνία είναι.

    65 Πετρούπολη όμως ανεβαίνεις και στο Ποικίλον Όρος. Η πόλη με τους δρόμους-σαμάρια δεν είναι το Φρίσκο;

    77 Πολύ με χαροποίησε αυτό το σχόλιο και όχι (μόνο) για το περιεχόμενό του. Γεια σου Γιάννη!

  80. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  81. Γιάννης Ιατρού said

    79 (τέλος) : συντάσσομαι πλήρως μετά του ΝικοΚύρη 🙂

  82. Μπούφος said

    76
    προ τριακονταπενταετίας άραγε τραβηγμένη η πρώτη φωτό;
    και πολύύυ… μαφιόζο, ο εικονιζόμενος , να με συνχωρεί κιόλας ! ;-(

  83. 77

    Καλώς επανήλθες Γιάννη!

    Νικοκύρη, συγχαρητήρια. Θα κοιτάξω να το παραγγείλω, εδώ, στο χουργιό.

  84. sarant said

    20 και επόμενα

    Το βιβλίο ειναι τουλάχιστον στα βιβλιοπωλεία: Πολιτεία, Ιανό, Ευριπίδη, the Bookloft, Σύγχρονη Εποχή

    Επίσης, μπορεί ο βιβλιοπώλης σας να το παραγγείλει.

  85. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    77. Γεια σου Γιάννη,άσε και αυτές τις μέρες δεν κατέβηκα κέντρο και με …κέντρισες. Ανυπομονώ.

    78.Γιάννη Ι. μέχρι και για Χαλάνδρι το περπατούσαμε. Τη βραδιά του Πολυτεχνείου,σε χρόνο ρεκόρ κιόλας. 😦

  86. Corto said

    79 και 84 (Sarant):
    Ευχαριστώ για τις πληροφορίες!

  87. Εύγε. Ανυπομονώ. Πραγματικά τέτοια κείμενα ζωντανεύουν τις παλιές εποχές όσο κανένα βιβλίο ιστορίας.

  88. Γιάννης Ιατρού said

    85β: ΕΦΗ

    Ναι, σωστά. Και περίχωρα περιελάμβανε ενίοτε το πρόγραμμα, π.χ. Μουσείο- (τότε) Μαγκουφάνα, με διανυκτέρευση κι επιστροφή την επομένη. Αλλά είχαμε κι άλλες διαδρομές, ιδιωτικές. Π.χ. από την Κωλέττη & Εμμ. Μπενάκη (από τον Μπελεζίνη, μάλλον θα το ξέρεις το φροντιστήριο θεωρητικής κατεύθυνσης… 🙂 ), μέσω …(δεν λέω!), με κατάληξη περίπου στα μισά της Πατησίων κλπ.

    Α, και το google maps του ευρύτερου κέντρου της Αθήνας (όπως περίπου διαγράφεται στο # 78, μαζί με τους αμπελοκήπους) το είχαμε στο μυαλό μας, σχεδόν κάθε δρόμο, αφού τους είχαμε περάσει όλους. Περπατώντας παρατηρείς και εντυπώνεσαι, ακόμα κι ασυνείδητα, πολλά.

  89. Γιάννης Ιατρού said

    Νίκο, μπάς και ετοιμάζεις και καμιά παρουσίαση κλπ. του βιβλίου, σχετικά τώρα κοντά; (αλλιώς να βρούμε άλλη δικαιολογία 🙂 )

  90. 89

    Γιάννημ’, το λέει στο τέλος του κειμένου. Και δε νομίζω να εννοεί τον Παρνασσό, εδώ απέναντι, δίπλα στη Γκιώνα.

    Στις 19 Δεκεμβρίου, στις 7.30 το βράδυ, το βιβλίο θα παρουσιαστεί στον Παρνασσό, μαζί με τα άλλα καινούργια βιβλία του εκδοτικού οίκου Αρχείο. Θα μιλήσω και εγώ.

  91. spatholouro said

    Sarant
    «Στις 19 Δεκεμβρίου, στις 7.30 το βράδυ, το βιβλίο θα παρουσιαστεί στον Παρνασσό, μαζί με τα άλλα καινούργια βιβλία του εκδοτικού οίκου Αρχείο. Θα μιλήσω και εγώ.»

    Γιάννη, θα σε μαλώσω!!!

  92. Δεν είναι τυχαία η σχέση του σάπιενς με το περπάτημα. Είναι το μόνο ζώο της Αφρικής που είχε τόση αντοχή στο περπάτημα. Ούτε γκαζέλα, ούτε τσίτα, ούτε τίποτα. Εκείνα σπριντάρουν αλλά για σύντομο χρονικό διάστημα, μετά πρέπει να κάτσουν να ξεκουραστούν, να βγάλουν τη γλώσσα έξω και να αποβάλλουν τη ζέστη. Ο άνθρωπος, είτε λόγω διποδισμού, είτε λόγω ιδρώτα ή για άλλους λόγους, μπορεί και περπατάει και τρέχει συνεχώς, ώρες και μέρες.

    Έτσι άλλωστε κυνηγούσε. Περίμενε να ξεθεωθεί το θύμα και το σκότωνε.

  93. Τιμώντας τους Αρχαίους ημών Αφρικανούς προγόνους, και επειδή πια σπάνια πεζοπορώ στο βουνό (οι παρέες έχουν διαλυθεί πια), στην Αθήνα περπατάω πάντα. Χωρίςκαθόλου αυτοκίνητο και χωρίς τη μηχανή μου. Ιδίως το χειμώνα, που δεν ιδρώνει κανείς, το σταθερό και γρήγορο αλλά χωρίς να βιάζεσαι περπάτημα είναι ωραίο.

    Τα παλιά χρόνια φυσικά και περπατούσαν. Στο Μακρυγιάννη βλέπει κανείς οτι το ’21 έγινε με πολύ ποδαρόδρομο.Όλα μια ιδέα είναι.

    Πάντως γνώρισα έναν κύριο, μεγάλο σε ηλικία σήμερα, πάνω από εβδομήντα, αθλητή, που πριν οχτώ χρόνια ήρθε στην Αθήνα από το Βερολίνο με την ομάδα του, με …ποδήλατο.

  94. sarant said

    92 Ενδιαφέρον αυτό!

  95. Βέβαια θυμάμαι στα φοιτητικά χρόνια κάτι απίθανες συζητήσεις περιπατητικές, από το ένα σπίτι στο άλλο, πχ Ερυθρός-Πατήσια.

    Νομίζω σήμερα οι Αθηναίοι γενικά δεν πολυπερπατάνε. Ας πούμε, στην Καισαριανή δε νομίζω ότι θα δεις πολύ κόσμο να κάνει περίπατο. Δηλαδή για μια πόλη τόσων εκατομμυρίων…

  96. κουτρούφι said

    #71. Κάποιοι, ακόμα πιο μαγγιώροι, προσπάθησαν να περάσουν από πάνω του:
    http://www.shipfriends.gr/forum/topic/1811-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CE%BA%CF%81%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B5%CE%B3%CE%BF%CE%B3-%CF%80%CE%B7%CE%B3%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CE%B2%CF%81%CE%B1%CF%87%CE%BF%CE%BD%CE%B7%CF%83%CE%B9%CE%B4%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%BF%CE%BA%CE%BB%CE%BF%CF%82-26-10-1996/
    Θα το θυμάται ο Δημ. Μαρτίνος. Είχε και θύμα από τα Θερμιά.

  97. Γιάννης Ιατρού said

    90, 91: Καλά, δίκιο έχετε. Αλλά προϊούσης της ηλικίας…, φτιάχνω και κάτι μεζεδάκια στο ενδιάμεσο, δοκιμάζω κι απ΄το κρασάκι που θα τα σβήσω, πολύ θέλει νομίζετε 🙂

  98. 97

    Πρόστιμο για την αμελή ανάγνωση του Νικοκύρη https://twitter.com/gkatr/status/806137617351839744

  99. spatholouro said

    Και εκτόπιση ως παρεπόμενη ποινή!

  100. Γιάννης Ιατρού said

    98: Ρε τι φίλος είσαι συ; Θα μου χαλάσεις την όρεξη μ΄ αυτά που ‘βαλες. Πάω να ξεπλύνω το στόμα μου … 🙂

  101. Γιάννης Ιατρού said

    99: Καμιά εξαγορά παίζεται; 🙂

  102. Βοηθάμε, πως δεν βοηθάμε https://twitter.com/gkatr/status/806137228871303169

  103. Γιάννης Ιατρού said

    καλά, εδώ λοιπόν θα γίνει η παρουσίαση από τον Νίκο, με χάρτη 🙂 κλπ.

  104. Πάνος με πεζά said

    Εμείς κατά το 87-88, στο παρεϊστικο, πιάναμε περπατώντας Πάνω Πολυτεχνείο-Κάτω Πολυτεχνείο (ήτοι Ζωγράφου-Εξάρχεια). Τότε οι αίθουσες επάνω ήταν λίγες, οι ΠΜ ουσιαστικά αστέγαστοι (κυρίως στις Γενικές Έδρες έκαναν μάθημα, που ήταν τέσσερα αμφιθέατρα πασπαρτού για ολες τις σχολές), και το πρόγραμμα τόσο καλά οργανωμένο, που μπορούσες την ίδια μέρα να έχεις και στο πάνω, και στο κάτω ΕΜΠ μάθημα…

    Λίγο πιο πριν, επί βαθέος ΠΑΣΟΚ, γυρίζαμε κι από το Σύνταγμα Νέα Σμύρνη με τα πόδια, άμα λάχει, με τον αέρα της νίκης… Ε, μη μου πείτε, ποιος δεν πήγαινε στις ομιλίες του Αντρέα; (ιδίως αν δεν ψήφιζε κιόλας…) 🙂

  105. Triant said

    @96, 71

    Στη μέση του στενού μεταξύ Πατρόκλου και στεριάς υπάρχει μεγάλος ύφαλος και αρκετά ρηχός (λιγότερο από 2 μέτρα). Γι αυτό τα ιστιοπλοϊκά, επειδή έχουν μεγάλο βύθισμα, περνάνε ή κοντά στον Πάτροκλο ή κοντά στην ακτή όπως αναφέρθηκε για τα εμπορικά παραπάνω.

    Κατά καιρούς κυκλοφορούν διάφορα νέα ότι τον ανατινάξανε (δήθεν γιατί κάποιος πλούσιος/διάσημος/πολιτικός περνάει συχνά/βρήκε) αλλά μάλλον είναι ράδιο αρβύλα.

  106. sarant said

    104 Μόνο κατέβασμα ή ανεβαίνατε κιόλας;

  107. Πάνος με πεζά said

    @ 106 : Όχι, αγαπητέ Νοικοκύρη ! Στις 6 το απόγεμα, «σχόλαγαν» ξαφνικά οι αστικές συγκοινωνίες, βάζανε οι οδηγοί μια φωτογραφία του Αντρέα στο παρμπρίζ, κι ανέβαζαν τον κόσμο τζάμπα… (πραγματικό περιστατικό, που λένε και στο telemarketing…)

  108. Μαρία said

    Οτι το Γαϊδουρονήσι λέγεται επίσημα Πάτροκλος κι οτι είναι; ιδιωτικό το έμεθα πέρσι http://www.ethnos.gr/koinonia/arthro/to_dikastiko_sirial_tou_patroklou-64191596/

  109. sarant said

    107 Εννοούσα για τη διαδρομή Πάνω-Κάτω Πολυτεχνείο όμως

  110. Γιάννης Ιατρού said

    105: Triant
    Για τις κακοτοπιές και το νησί Πάτροκλος διαβάζω:

    Στις 16-6-1927, κοντά στο νησί του Πατρόκλου, βυθίστηκε λόγω σύγκρουσης με το «Μοσχάνθη», το μικρό ατμόπλοιο ΠΑΤΡΙΣ (πρώην γαλλική θαλαμηγός) και πνίγηκαν 10 άτομα.

    Στις 12 Φεβρουαρίου 1944 το γερμανικό φορτηγό «ORIA», μεταφέροντας 4.046 αιχμάλωτους Iταλούς στρατιώτες, λόγω σφοδρής καταιγίδας, προσέκρουσε στα βράχια στο νησί του Πατρόκλου (Γαϊδουρονήσι), και βυθίστηκε. Aπό τους 4.046 Iταλούς σώθηκαν μόλις 21. Πνίγηκαν 4.025 Iταλοί, μαζί με 44 Γερμανούς στρατιώτες και 5 μέλη του πληρώματος. Σύνολο θυμάτων 4.074. Λέγεται και ότι το βύθισε το υποβρύχιο «ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ».

    Το φορτηγό «Κυρα- Ελένη» απέπλευσε στις 5 Ιανουαρίου 1978 από το Λαύριο για τη Bουλγαρία, άφορτο και με έρμα, μαζί με το 18μελές πλήρωμά του και τις συζύγους του πλοιάρχου και του υποπλοιάρχου. Από τα μεσάνυχτα ο καιρός άρχισε να επιδεινώνεται και ο πλοίαρχος απεφάσισε να καταφύγει στην υπήνεμη πλευρά της νήσου του Πατρόκλου, αναμένοντας βελτίωση του καιρού. Ωστόσο, ένα στροβιλίζον ρεύμα ανέμου δεν επέτρεπε στο σκάφος να υπακούει στο πηδάλιό του και έτσι προσέκρουσε βίαια στα βράχια με την αριστερή πλευρά. Ολοι οι επιβαίνοντες εγκατέλειψαν το σκάφος και βγήκαν με ανεμόσκαλα στην ξηρά, ενώ το «Kυρα- Ελένη» βυθίστηκε. Η πλώρη του βρίσκεται σε βάθος 17μ. και η πρύμνη σε βάθος 30μ. .

    Από το Το βιβλίο «Τα Ναυάγια στις Ελληνικές θάλασσες» Τόμος Β’

    Ο ΛΑΜΠΡΟΣ θα το ξέρει το ναυάγιο 🙂 …

  111. Εγώ ήξερα το Γαϊδουρονήσι/Χρυσή της Ιεράπετρας.
    (Είπα να πω κι εγώ κάτι για να παρακολουθώ τα σχόλια — ο Βάρναλης βέβαια πάντα μ’ αρέσει και θα το πάρω το βιβλίο)

  112. (75) Αυτό λέγεται πόλος έλξεως — το π με κάππα.
    (Δεν είναι δικό μου, είναι του μακαρίτη Στέλιου Κουρή, συναδέλφου και φίλου μου. Αν τον ήξερε κανένας εδώ μέσα, θα αναγνωρίσει το χιούμορ του. Ο ίδιος, όταν τον ρωτούσανε αν έχει τίποτε τον γνωστό Κουρή, απαντούσε «Να μη σας πω τι τον έχω!» Πέθανε σαν μεθαύριο πριν από 17 χρόνια, μόλις 50 χρόνων, από παγκρεατίτιδα. Μικρό μνημόσυνο…)

  113. Triant said

    @110
    Ο Πάτροκλος (από μέσα) κάνει άσχημα παιχνίδια με τον αέρα. Εγώ, ακόμα και στον αγώνα της Τζιας προτιμάω να τον περνάω απ’ έξω.

  114. Ο σωστός μηχανικός, ο τεμπέλης, δεν περπατάει Ζωγράφου-Εξάρχεια έχω να πω.
    Εγώ έμενα Ζωγράφου και όταν ήρθε το ΕΜΠ, το παράτησα.

  115. Γς said

    82:

    προ 25ετίας.

  116. Γς said

    90:

    >Και δε νομίζω να εννοεί τον Παρνασσό, εδώ απέναντι, δίπλα στη Γκιώνα

    Οχι βέβαια.

    Εννοεί τον Παρνάς. Τον Παρνασσό. Το Μον Παρνάς. Το Βουνό Παρνασσός. Στο Παρίσι.

    Το Montparnasse

  117. Χρόνια καλά για την ονομαστική εορτή…

    Διάβασα πολύ βιαστικά, είπαμε μήπως ποια σχέση έχει (π.χ. αν εμπεριέχει κείμενα) με τη συλλογή «Τα φέιγ βολλάν της Κατοχής»;

    Καλή πορεία σε κάθε περίπτωση για το βιβλίο.

  118. Corto said

    Κρατάω στα χέρια μου το βιβλίο.
    Συγχαρητήρια και πάλι στον Νίκο Σαραντάκο (και στους εκδότες επίσης).
    Είναι έκδοση υψηλής ποιότητας (υφή φύλλων, τυπογραφικά στοιχεία, διάταξη των χρονογραφημάτων κλπ) και βέβαια με σαραντάκειο επιμέλεια (εισαγωγή, υποσημειώσεις, χρονολογική διάταξη των άρθρων με αντίστοιχη επισήμανση της ημερομηνίας, χρονολόγιο, ευρετήριο κλπ). Επίσης είναι μεγαλύτερων διαστάσεων από όσο το περίμενα.

    Δεν περιλαμβάνει τον «Κώστα Μπέζο» (16/1/1943) και το «Τσιφτετέλι» (21/2/1943), τα οποία ομολογουμένως τα ήθελα, αγνοώντας ότι υπάρχει σκέψη και για άλλους τόμους με πιο σχετική θεματολογία («Της ταβέρνας και του καφενείου» ή «φιλολογικά πορτρέτα»).
    Περιλαμβάνονται όμως οι «Τοξικομανείς» (5/8/1942), γεγονός σημαντικότατο, γιατί ναι, είτε με ρομαντική ματιά, είτε με ψυχρή κοινωνιολογική θεώρηση, οπωσδήποτε μια Αθηναιογραφία που παραβλέπει τον κόσμο των χασικλήδων, θα ήταν λειψή.

    Με πολύ πρόχειρο και βιαστικό ξεφύλλισμα, έπεσε το μάτι μου και ξεχώρισα ένα καταπληκτικό χρονογράφημα της 2ας Οκτωβρίου 1942 με τίτλο «Η άχορος χθων». Νομίζω ότι αξίζει να δημοσιευτεί και στο ιστολόγιο. Αριστούργημα αισθημάτων και ρωμαντισμού.

    Τέλος ως προς την αγορά του βιβλίου, ισχύει ότι μας πληροφόρησε ο Νικοκύρης μας (σχ.84), ενώ δυστυχώς δεν έχει έρθει ακόμα στην Πρωτοπορία* (μάλλον από βδομάδα) και δεν έχουν ακόμα καθορίσει την τιμή του.

    ——————————-
    *Δεν κάνω έμμεση διαφήμιση, αναφέροντας το εν λόγω κατάστημα. Το γράφω γιατί έχει καταστήματα σε τρεις πόλεις.

  119. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A6%CE%B9%CE%BB%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82_%CF%83%CF%8D%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%BF%CF%82_%CE%A0%CE%B1%CF%81%CE%BD%CE%B1%CF%83%CF%83%CF%8C%CF%82

  120. MA said

    Καλησπέρα,
    Μπράβο σου Νικοκύρη! Μόλις ζήτησα να μου το αγοράσουν, η απόσταση βλέπεις…
    Και δική μου απορία είναι πώς τα προλαβαίνεις όλα. Πώς μας το ´χες εξηγήσει πριν λίγες βδομάδες; ο πολυάσχολος βρίσκει ελεύθερο χρόνο; Αυτό είναι το μυστικό;

    Για τον ποδαρόδρομο: πηγαίναμε πολύ συχνά με τα πόδια από το Βύρωνα στο κέντρο που ήταν το φροντιστήριο. Ακόμη πιο συχνά όμως επιστρέφαμε με τα πόδια με το σκεπτικό να πάρουμε το λεωφορείο από την επόμενη στάση.

  121. Corto said

    114 (Σκύλος):

    Αν εννοείς ότι παράτησες του Ζωγράφου, πότε περίπου κατοικούσες, αν δεν είμαι αδιάκριτος;

  122. 121 Corto

    1966-1997

  123. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    και ο παρνασσισμός,έτσι για το κομπλέ που λέμε
    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%B1%CF%81%CE%BD%CE%B1%CF%83%CF%83%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82

  124. Corto said

    122:
    Εντάξει βρε (πρώην έστω) γείτονα, με τρόμαξες που είπες ότι έφυγες, μόλις ήρθε το ΕΜΠ. Επειδή βεβαίως η Πολυτεχνειούπολη υπάρχει πολλά χρόνια πριν το ’97, αναρωτήθηκα, καλά πόσων χρονών είναι;
    (Χιούμορ κάνω ε;)

  125. 124

    Ε, εντάξει, του ’62 είμαι, το ’79 μπήκα ΕΜΠ . Τα πρώτα δύο χρόνια καταλήψεις κι έτσι. Μετά μας ανέβασαν Ζωγράφου αλλά τάχα ήδη φορτώσει στον αλέκτορα.

  126. Corto said

    125: Ναι, τώρα κατάλαβα, έχεις δίκιο, δεν λειτούργησαν όλες οι σχολές (τα τμήματα που λέγαμε παλαιότερα) συγχρόνως στην Πολυτεχνειούπολη. Εξάλλου στην αρχή, κυρίως τα εργαστήρια ήταν στου Ζωγράφου.
    Ως και στις αρχές του ’90 τα περισσότερα τμήματα διατηρούσαν μαθήματα και στην Πατησίων.

    Πάντως συμπέσαμε ως γείτονες!

  127. Καλή γειτονιά, δε λέω. Από τις ελάχιστες που λόγω φοιτηταριάτου διατήρησε τις αγορές της. Τώρα που θα αφήσω το σπίτι στα Εξάρχεια θα ξαναγυρίσω, όταν ανεβαίνω Αθήνα, στο πατρικό. Στις «καφετέριες» αν μ’ εννοείς. 😉

  128. Νίκος Κ. said

    32 (Είχα διαβάσει κάπου ότι προπολεμικά ο μέσος κάτοικος της Κρήτης περπατούσε 11 χιλιόμετρα τη μέρα ενώ σήμερα μόλις 3,5)

    Έχοντας εμπειρία και από Αθήνα και από Χανιά, πιστεύω πως αυτοί που ζουν στην επαρχία (πόλεις) περπατάνε σήμερα αρκετά λιγότερο από τους Αθηναίους. Ίσως επειδή οι «κρίσιμες» αποστάσεις στις επαρχιακές πόλεις είναι μικρές, είτε επειδή υπάρχει η δυνατότητα να παρκάρεις πολύ πιο κοντά (σημαντικό κίνητρο για να χρησιμοποιήσεις αυτοκίνητο).

  129. Γς said

    112:

    >Ο ίδιος, όταν τον ρωτούσανε αν έχει τίποτε τον γνωστό Κουρή, απαντούσε «Να μη σας πω τι τον έχω!»

    Κι ήταν μια εποχή Αγγελε που δεν φτουρούσαν ούτε ΕΒΓΑ, ούτε Δεληολάνης. πύτε Κανάκης, Τίποτα.

    Μόνο Παπασπύρου ναούμε και Πασών των Ρωσιών, ούπς και Πάσης Ελλάδος. Στο Σύνταγμα.

    Κι ήταν κι ο κολλητός μου ο Γιάννης Παπασπύρου στην Σχολή Ικάρων

    Ε, δεν θα το πιστέψες όλοι οι μονημάδες από Αρχησμηνία μέχρι πτέραρχο, μόλις άκουγαν το όνομά ου τον ρώταγαν για τα παγωτά Παπασπύρου

    Κι ο αθεόφοβος το επαιζε χαζός. Οσο κι αν ήταν η στιγμή ακατάλληλη για πλάκα. πχ. αναφορές και τέτοια.

    -Σμηνίας Ιωάννης Παπασπύρου! Λαμβάνω την ιμή να αναφέρω ότι κλπ κλπ.

    -Εχεις καμιά σχέση με τον Παπασπύρου παιδί μου;

    -Μάλιστα κύριε Διοικητά! Αυτός φτιάχνει παγωτά κι εγώ τα τρώω.

    Να γελάνε όλοι οι παρατεταγμένοι μονημάδες έφεδροι πιλότοι μηχανικοί. Ο καθένας. Ο πας εις, ο πας έκαστος, ο κάθε καρυδιάς καρύδι. Ο κάθε μαλάκας.
    Ο πάσα ένας δηλαδής.

    Και να κοιτάζει τον Γιάννη ο αντιπτέραρχος.

    [-Πόσες να του ρίξω του πούστη;]

    Κι ο Γιάννης να τον κοιτάζει επίσης, με τα αθώα τάχα μου ματάκια.

    [-Αϊ, γαμήσου ρε κολόπαιδο].

    Προσοχή!
    Ανάπαυση!
    Τους ζυγούς λύσατε!

  130. Corto said

    127 (Σκύλος):
    Ωραία! Όλο και κάπου μπορεί να συμπέσουμε!

  131. 130 Προς το παρόν είμαι στο χωργιό, πούχει και τζάκι. Κάπως έτσι

    Μέχρι να βαρεθώ και να ξανανέβω Αθήνα.

  132. Corto said

    131: Χαχαχαχα!!! Απίθανο!!!

  133. Γς said

    120:
    >πηγαίναμε πολύ συχνά με τα πόδια από το Βύρωνα στο κέντρο που ήταν το φροντιστήριο

    Κι όλο ξέμενε από τσιγάρα ο Γς και ξεκίναγε με τα πόδια ως το κέντρο.

    Μόνο ένα περίπτερο αργούσε να κλείσει. Απέναντι από τον Αγιο Σπυρίδωνα σην Ερατοσθένους, αλλά 9 σις 10 φορές ήταν κλειστό τέτοιες ωρες

  134. Γς said

    108:

    Ε, λοιπόν το καλύτερο κατσίκι είναι του Πατρόκλου.

    Πυκνά συχνά ο κουμπάρος μας μας καλούσε στο εξοχικό του εκεί κάτω, όπου η Ειρήνη με την κουμπάρα έφτιαχναν το κατσικάκι που τους έφερνε ο θείος τους.

    Καλύτερο δεν υπάρχει.

    Και δε μένει ο μπάρμπας τους μόνιμα στον Πάτροκλο. Θα ήταν ο μόνος μόνιμος κάτοικός του, νομίζω

  135. Πέπε said

    133:
    Αυτό είναι στραβή! Αλλά ο Άγιος Σπυρίδωνας δεν είναι και κέντρο! Μετά; Ομόνοια;

    128:
    Ως μέτοικος από Αθήνα Ηράκλειο, επιβεβαιώνω.

    Πάντως στην Αθήνα, από Παγκράτι για κέντρο (κέντρο εννοώ από το σταθμό Παν/μιο μέχρι τα Εξάρχεια) πολλές φορές ξεκινάω για λεωφορείο, αν δω στον ορίζοντα ότι δεν έρχεται πάω στη μεθεπόμενη στάση που περνάνε περισσότερα, κι αν ούτε από κει δω τίποτε στον ορίζοντα περνάω Β. Σοφίας και μετά δεν έχει πια νόημα να πάρω λεωφορείο, περπατάω. Στην επιστροφή, εφόσον δεν έχω λόγο να βιάζομαι, πάντα πόδι, ιδίως νύχτα και όχι πολύ κρύα. Το Σύνταγμα έτσι κι αλλιώς με τα πόδια.

    Κάθε άλλος ποδαρόδρομος είναι σπάνια περίπτωση.

    Πολύ καλή ευκαιρία για ποδαρόδρομους είναι οι πορείες. Ιδίως αν έχει επεισόδια και δε θες ούτε να τις φας αλλά ούτε και να φύγεις, οπότε κάνεις άπειρες περιμετρικές διαδρομές για να πας από ένα επικίνδυνο σημείο Α σ’ ένα ακίνδυνο σημείο Β που απέχει 20 μέτρα αλλά το κάνεις 2 χιλιόμετρα!

    Αλλά και σε μια κοινή ειρηνική πορεία, πρώτον δεν έχει συγκοινωνία για να πας, δεύτερον αφού φτάσεις στον κόσμο κάνεις τα 100 μέτρα σε μία ώρα.

  136. 75, …όταν πέρναγε απέξω καμμιά καλλίπυγος νεαρά ( με κατεύθυνση πρός το σπίτι του) σηκώνονταν γρήγορα και την ακολουθούσε από απόσταση. Έτσι έφθανε σπίτι χωρίς να το καταλάβει….

    Το λες και διευκώλυνση από την νεαρά!

  137. 131, 😀

  138. sarant said

    118 Νάσαι καλά! Από πού το πήρες;

    120 Όπως ξαναείπα, ποιος σου είπε ότι προλαβαίνω;

  139. Λ said

    110. Ατμόπλοιο Πατρίς. Υπήρχε και ένα πλοίο με το όνομα Πατρίς ΙΙ που έφερε το Λε Κορπυζιέ και τη συνοπαρτζιά του στην Αθήνα το 1933. Ευτυχώς αυτό δεν βυθίστηκε. Αναρωτιέμαι αν έγραψε τίποτε ο Βάρναλης για το Λε Κορπυζιέ.

  140. Corto said

    139:
    Από την Πολιτεία, ακριβώς στην αναφερθείσα τιμή (22.5 ευρώ).

  141. Λ said

    Το σωστό λινκ ελπίζω

  142. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    108. Οι τίτλοι δεν είναι και πολύ καθαροί, λένε οι κερατιώτες.
    http://www.forkeratea.com/2013/06/blog-post_5382.html

  143. ΚΩΣΤΑΣ said

    Τον ποιητή Βάρναλη τον λατρεύω, ως χρονογράφο δεν τον γνωρίζω, γιαυτό θα σπεύσω να αγοράσω κι εγώ το νέο βιβλίο. Να ευχηθώ καλοτάξιδο και συγχαρητήρια στον κ. Σαραντάκο για τη δική του συμβολή στην έκδοση.

    75 @ «..και όταν πέρναγε απέξω καμμιά καλλίπυγος νεαρά ( με κατεύθυνση πρός το σπίτι του) σηκώνονταν γρήγορα και την ακολουθούσε από απόσταση…»
    Γνώμη μου, δεν το βλέπω ως πραγματικό γεγονός, αν παρ’ ελπίδα αληθεύει, θα χαρακτήριζα τον Βάρναλη επιεικώς αναξιοπρεπή, για να μην πω τίποτα χειρότερο.

  144. sarant said

    141 Μερσί.
    Κατά σύμπτωση ή ίσως όχι τις προάλλες σε κάποιο σχόλιο έκανα μιαν αναφορά στην ‘άχορον χθόνα’

  145. Γς said

    136:

    Ναι. Του κόβει τον αέρα και περπατάει πιό άνετα.

  146. Πάνος με πεζά said

    @ 109 : To είχαμε περπατήσει μόνο από Ζωγράφου προς Εξάρχεια. Η μέρα ξεκινούσε πάντα από Ζωγράφου, στο πρώτο και δεύτερο έτος. Τουλάχιστον έτσι θυμάμαι. Αν ψάξω τώρα τις σημειώσεις (ένα μέτρο δίπλα μου είναι, αλλά δεν υπάρχει λόγος), θυμάμαι ότι στις σημειώσεις κάθε μαθήματος, έγραφα πάνω δεξιά, ημερομηνία και αίθουσα…
    Το πρόβλημα να πηγαίνω από Νέα Σμύρνη-Ζωγράφου φτάνοντας στις 8:45, ήταν που με έκανε να επισπεύσω το δίπλωμα οδήγησης… Βεβαίως μετά, διαπίστωσα ότι ο δρόμος που χρησιμοποιούσα (Φρατζή-Φιλολάου) ήταν όριο δακτυλίου, οπότε καταλαβαίνεις τί τραβούσα καθημερινά…
    Πάντως τότε, ακόμα και τα μαθήματα στου Ζωγράφου, είχαν πολύ περπάτημα μεταξύ τους, αφού τύχαινε να είναι σε εντελώς απομακρυσμένες αίθουσες (π.χ. Γενικές Έδρες – Τεχνικών Υλικών – Λαμπαδαρίου), και τότε ο χώρος ήταν και αδιαμόρφωτος, χωρίς πολλά πολλά δρομάκια για να πήγαινε-έλα. Μπορούσες βεβαίως, να χρησιμοποιούσες το αυτοκίνητο, αλλά κι αυτό δεν ήθελες να το ξεκουνήσεις, αφού η Πολυτεχνειούπολη, όσο κι αν φαίνεται περίεργο, είχε πρόβλημα πάρκινγκ…

    Εκείνο που το αμίμητο που έχω κάνει, και το θυμάμαι σαν τώρα : γράφουμε Γεωδαισία, 8:45, στου Γκίνη (Εξάρχεια), έχω φτάσει από νωρίς, και κύρω στις 8:10, ανακαλύπτω ότι έχω ξεχάσει το κομπιουτεράκι το scientific – που χωρίς αυτό, εννοείται δεν έγραφες…
    Βουτάω το αυτοκίνητο από Στουρνάρα, κατεβαίνω Νέα Σμύρνη, παίρνω το CASIO, ξαναγυρνάω επάνω «παίζοντάς τα όλα για όλα», ξαναπαρκάρω στη Στουρνάρα (γιατί τότε ηταν ΠΑΣΟΚ, και βρίσκαμε άνετα θέσεις 🙂 – ειλικρινά τώρα… ), και ίσα που τους προλαβαίνω στις σκάλες που ανέβαιναν (συνήθως το εναρκτήριο μάθημα στις εξετάσεις είχε και κανα δεκάλεπτο καθυστέρηση, αλλά όχι και πάντα).

    Πρέπει να έγραψα και κανα 8-9, σαν να μην έφταναν όλα αυτά…

    Kι όλο αυτό μπορεί να έγινε γιατί π.χ. μπορεί να μην είχα επάνω μου λεφτά να αγοράσω ένα άλλο, από τη Στουρνάρα…

  147. Γς said

    135:

    Δεν είπα ότι πήγαινα μέχρι τον Αγιο Σπυρίδωνα. Στο κέντρο πήγαινα. Αλλά μπορεί, πολύ σπάνια,να προλάβαινα αυτό το περίπτερο.
    Που μένεις; Εγώ ξεκίναγα από τον Κοπανά. Τέρμα Αγίας Σοφίας

  148. Παναγιώτης Κ. said

    @93. Όχι μόνο στο ΄21. Αν διαβάσεις για την φοβερή περίοδο του Εμφυλίου διαπιστώνεις τις ασύλληπτες διαδρομές των ανταρτών σε λίγο χρόνο και μερικές φορές από μέρη που δεν τα χωράει ο νους του ανθρώπου. Την μέρα ξεκουράζονταν «λουφάζοντας» και περπατούσαν τη νύχτα.
    Μερικοί θαυμάζουν αυτοί την περίοδο και την θεωρούν ηρωική. Σε μένα προκαλεί μόνο θλίψη!

  149. Παναγιώτης Κ. said

    Μερικοί θαυμάζουν αυτή την περίοδο.

  150. Πάνος με πεζά said

    Ναι, αν δει κανείς τα ντοκιμαντέρ της Αλίντας Δημητρίου, που εστιάζουν και σε γυναίκες, θα ακούσουν κάτι «Αλεξανδούπολη-Καρπενήσι», να σου φεύγει ο νους…

  151. Πέπε said

    148:
    Στο Έβδομο από πίσω.

  152. sarant said

    147 Στην εποχή μου μονο οι Τοπογράφοι είχαν μεταφερθεί. Ένα μάθημα έκανα στου Ζωγράφου, τον Κονοφάγο (Μεταλλογνωσία; )

  153. Αγαθίας ο Σχολαστικός said

    Αγαπητοί συμπατριώται,

    προσεπαθήσαμε και ημείς να προμηθευθούμε εδώ εις το Σικάγο το νέο βιβλίο του κ. Σαραντάκου με τα 400 ανέκδοτα χρονογραφήματα του Βάρναλη, αλλά προς το παρόν δεν διατίθεται σε ηλεκτρονική μορφή. Από τα 6 χρονογραφήματα που διαβάσαμε στις 48 σελίδες που ανέβασαν στον ουρανό του Διαδικτύου οι εκδόσεις «Αρχείο», διαπιστώσαμε ότι έχουν μεγάλο ενδιαφέρον από πολλές απόψεις. Μακάρι το βιβλίο να βγάλει τα λεφτά του, γιατί πρόκειται για εξαιρετικά προσεγμένη έκδοση που αξίζει με το παραπάνω τα 17,50 ευρώ.

    Διαβάσαμε προσεκτικά και την 12σέλιδη Εισαγωγή του κ. Σαραντάκου. Χωρίς διάθεσι γλειψίματος, ομολογούμε πως είναι ε-ξαι-ρε-τι-κή, απίστευτα διαφωτιστική και ειλικρινά τον συγχαίρουμε. Αποδεικνύεται για πολλοστή φορά ότι ο κ. Σαραντάκος είναι τόσο απίστευτα έντιμο άτομο, που η εντιμότης και η αμεροληψία του κάνουν κακό στον ίδιο και στον Βάρναλη!.. Όλα όσα θα επισημάνουμε ευθύς αμέσως, προκύπτουν από την 12σέλιδη λαμπρή Εισαγωγή του κ. Σαραντάκου και εκθέτουν ανεπανόρθωτα τον Βάρναλη…

    Πρίν ξεκινήσουμε, πατήστε εδώ για να σάς κατέβουν οι 48 σελίδες του βιβλίου που έχουν ανεβάσει οι ίδιες οι εκδόσεις «Αρχείο», ώστε να έχετε στην διάθεσή σας την 12σέλιδη Εισαγωγή του κ. Σαραντάκου και να μπορείτε να ελέγχετε αν αλλοιώνουμε το κείμενό του…

    1) Στην σελίδα 19, ο έντιμος κ. Σαραντάκος κάνει την μεγάλη αποκάλυψι, που αγνοούσαν οι πάντες μέχρι τώρα και αποδεικνύει οριστικώς ότι ο Βάρναλης ήταν ένας 100% κομματικός δημοσιογράφος του ΚΚΕ: Με παρέμβασι του ίδιου του Ζαχαριάδη, το 1946 ο Βάρναλης πήρε άδεια μετ’ αποδοχών από τον «Ριζοσπάστη» για να συγγράψει το μυθιστόρημά του «Το ημερολόγιο της Πηνελόπης» που δημοσιεύθηκε σε συνέχειες στον «Ρίζο»!..

    Υπόψιν ότι «Το ημερολόγιο της Πηνελόπης» είναι ένα κάργα ανθελληνικό μυθιστόρημα που σκοπό έχει να αποδομήσει την Πηνελόπη (την παρουσιάζει ως κακιά, στριμμένη, ζηλιάρα, καταπιεσμένη από τον εκμεταλλευτή Οδυσσέα κλπ.), να καθυβρίσει τους θεούς των Ελλήνων με τρόπο που έχουν κάνει μόνο οι Μισέλληνες Πατέρες της Εκκλησίας, κι όλα αυτά σε μιά κάργα μαλλιαρή γλώσσα που σήμερα δεν διαβάζεται,ακόμα κι αν είσαι φανατικός ψυχαριστής

    2) Στην σελίδα 20 ο κ. Σαραντάκος αποκαλύπτει τον κρετινισμό που δέρνει την Ρωμέικη Δεξιά: Το Ελληνικό Κράτος συνταξιοδότησε τον μπολσεβίκο Βάρναλη το 1958, μετά από μόνο 18 χρόνια εργασίας ως δημοσιογράφος!.. Πού ξανακούστηκε αυτό; Να συνταξιοδοτείται ένας εργαζόμενος μετά από 18 μόλις χρόνια δουλειάς; Και ποιάς δουλειάς, εδώ που τα λέμε; Δυό-τρία χρονογραφήματα την εβδομάδα έγραφε αυτά τα 18 χρόνια ο Βάρναλης, χωρίς να υπολογίζουμε τα διαστήματα που έμενε άνεργος

    3) Στην σελ. 16 ο κ. Σαραντάκος μάς διαβεβαιώνει πως η 4η Αυγούστου απαγόρευε στον Βάρναλη να δημοσιεύει κείμενα με το όνομά του, γι’ αυτό και τα χρονογραφήματά του εκείνης της εποχής είναι ανυπόγραφα ή έχουν ψευδώνυμο. Ωστόσο, στην σελ. 18 ο κ. Σαραντάκος έχει την εντιμότητα να αποκαλύψει πως ο Βάρναλης άρχισε να υπογράφει τα χρονογραφήματά του από την παραμονή της 28ης Οκτωβρίου 1940, πράγμα ανεξήγητο για τον κ. Σαραντάκο (το αποκαλεί «μικροφιλολογικό μυστήριο»). Κι ενώ επί 4ης Αυγούστου δεν μπορούσε να δημοσιεύει κείμενα με το όνομά του, ευθύς αμέσως μαθαίνουμε πως καθ’ όλο το διάστημα της Κατοχής δημοσίευε επωνύμως τα κείμενά του, χωρίς να τον πειράξει καμμιά από τις 3 Κατοχικές κυβερνήσεις των Δοσιλόγων πρωθυπουργών Τσολάκογλου, Ράλλη και Λογοθετόπουλου!.. Άλλο φιλολογικό μυστήριο αυτό…

    4) Στην σελ. 17, ο κ. Σαραντάκος μάς δίνει την ανεκτιμήτου αξίας πληροφορία ότι το 1939 μεσούσης της Μεταξικής Δικτατορίας, ο Βάρναλης δημοσίευσε ανωνύμως στην «Πρωΐα» την μυθιστορηματική βιογραφία «Ο αυτοκράτωρ Νέρων»… ΡΩΤΑΜΕ: Γιατί, άραγε, έχει εξαφανισθή από την πιάτσα αυτή η βιογραφία του κάργα ελληνόψυχου αυτοκράτος Νέρωνος; Και γιατί ποτέ το παρόν Ιστολόγιο που λατρεύει τον Βάρναλη δεν εδέησε να αναφερθεί σε αυτή την βιογραφία του Νέρωνος διά χειρός Βάρναλη, μεσούσης της 4ης Αυγούστου; Τί εξήγηση δίνει ο κ. Σαραντάκος; Ας προσέξει τί θα απαντήσει, διότι το Επιτελείο μας διαθέτει αυτή την Βαρνάλεια βιογραφία του Νέρωνος και γνωρίζουμε άριστα τους λόγους για τους οποίους έχει αποσυρθεί από την πιάτσα. Αν προκληθούμε, θα επανέλθουμε αναρτώντες καταιγιστικά στοιχεία

    5) Περαίνοντες, αναρτάμε μερικά αποσπάσματα από το πρώτο χρονογράφημα του Βάρναλη στο βιβλίο (σελ. 31) που έχει τίτλο «Ο Απόστολος Παύλος στην Αθήνα». Δημοσιεύθηκε στην «Πρωΐα» μεσούσης της 4ης Αυγούστου (22/8/1939) και είναι διδακτικό από πολλές απόψεις

    Ο Βάρναλης έχει μέν το θάρρος να αποκαλύψει στους αποβλακωμένους Ρωμιούς αναγνώστες της «Πρωΐας» πως ο Απόστολος Παύλος ήταν Εβραίος και ονομαζόταν Σαούλ – Σαύλος, πράγμα επαναστατικό για την εποχή: Ως γνωστόν, απηγορεύετο από την Μεταξική Δικτατορία να αποκαλούνται «Εβραίοι» οι ραββίνοι Σαούλ + Ιησούς Χριστός και σε όλα τα σχολεία οι δάσκαλοι λέγανε πως ο Χριστός είναι Έλληνας, όπως έχει αποκαλύψει ο Μίκης Θεοδωράκης…

    Ωστόσο, αμέσως μετά ο Βάρναλης γλείφει ασυστόλως τους χριστιανούληδες, γράφοντας πως η Θεολογία του Παύλου νίκησε την Ελληνική Λογική και Διαλεκτική, γιατί ο Θεός του ήταν Αληθινός!!.. Αποφεύγοντας να επισημάνει αυτό που σαφώς περιγράφουν οι «Πράξεις των Αποστόλων»: Ότι,δηλαδή, οι Αθηναίοι γράψανε τον Παύλο στα παπάρια τους, εξοργίστηκαν με τις αρλούμπες που τους ξεφούρνισε και τον διαβολόστειλαν. Και πως αν τελικά επεβλήθη η μαζοχιστική Θεολογία του στην Ελληνική Λογική, αυτό δεν έγινε με την Πειθώ, αλλά με το ξίφος του Μεγάλου Κωνσταντίνου, του Μεγάλου Θεοδοσίου και του αγίου Ιουστινιανού (περισσότερες λεπτομέρειες θα μάς πεί ο «Σάθας του 21ου Αιώνος» κ. Σμερδαλέος από τον Φλεβάρη που θα αναλάβει το Ιστολόγιο ο Όμιλος Τράμπ…

    Επίσης, σε άλλο σημείο (δεξί μέρος της φωτοτυπίας που ανεβάσαμε), ο Βάρναλης ισχυρίζεται βλακωδώς ότι ο Παύλος στενοχωρήθηκε μόλις αποβιβάστηκε στον Πειραιά, γιατί είδε εγκαταλελειμμένη την Αθήνα στην τύχη της, τους Αθηναίους εφήβους κουρασμένους, κλειστά τα μαγαζιά στον Κεραμεικό κλπ. Μάς τον παρουσιάζει, δηλαδή, και σαν ελληνόψυχο τον ραββίνο Σαούλ ο Βάρναλης, που στεναχωριέται γιατί παρακμάζει η πρωτεύουσα του Ελληνισμού!..

    Για να μή μακρηγορούμε, το μόνο που αξίζει από το χρονογράφημα αυτό του Βάρναλη είναι η αναφορά του στο μνημειώδες έργο του Αββά Μπαρτελεμύ (1716-1795) «Περιήγησις του Νέου Αναχάρσιδος εις την Ελλάδα» («Voyage du jeune Anarcharsis en Grèce»), τους 7 τόμους της ελληνικής μεταφράσεως του οποίου δύνασθε (μεταξύ των μεταφραστών είναι και ο Ρήγας Βελεστινλής) να κατεβάσετε εδώ

    Είπαμε και ελαλήσαμε και αμαρτίαν ούκ έχομεν…

  154. Τσούρης Βασίλειος said

    144,
    κ. Κώστα δεν μπορώ να σας πω με σιγουριά αν αληθεύει ή όχι. Μπορεί να ήταν ένας αστεϊσμός των φίλων του Βάρναλη ή και του ίδιου ακόμη. Το 1960 ο Βάρναλης ήταν 76 ετών και δεν τίθεται κανένα θέμα αναξιοπρέπειας. Περισσότερο σαν ύμνο και θαυμασμό προς την ομορφιά και τη νεότητα θα το χαρακτήριζα εγώ.

  155. Μαρία said

    155
    Ο Βάρναλης είχε φήμη ποδογυροκυνηγού 🙂 Κυκλοφορούσαν διάφορα ανέκδοτα.

  156. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    155. [Ο Μενέλαος Λουντέμης για τον Κώστα Βάρναλη] στο βιβλίο του Ο Κονταρομάχος – αποσπάσματα εδώ.
    http://users.sch.gr/symfo/sholio/diafora/e/lit.ludemis-varnalis.htm

    156. >>είχε φήμη ποδογυροκυνηγού 🙂
    Γνωστότατο αλλά γιατί να είναι μεμπτό,δεν καταλαβαίνω.Την άλλη φορά ξεσπάθωσε ο Λάμπρος. Ωχού μωρέ! Το ανέκδοτο με την ωραιοκάπουλη που περίμενε να φανεί για να την πάρει ξοπίσω ν΄ανέβει τον ανήφορο από τη Δεξαμενή ως το σπίτι, την αφηγούνται με διάφορες κομψότερες ή λιγότερο κομψές περιγραφές. Αλλά πώς κολλάμε σ΄αυτά. Θου κύριε μην πω και για κάποιονε άλλονε μεγάλονε (και με τις δυο έννοιες) επίσης 🙂 που το βλέμμα του στο θηλυκό πάνω ήταν πάντα βλέμμα εραστή. Και,τί ;

  157. Γς said

    157:

    >Το ανέκδοτο με την ωραιοκάπουλη που περίμενε να φανεί για να την πάρει ξοπίσω ν΄ανέβει τον ανήφορο από τη Δεξαμενή ως το σπίτι.

    Από τέτοιες βοήθειες εγώ, άλλο τίποτα..
    Από εκνευριστικές αναμονές σε σχολικά διαγωνίσματα μέχρι βαρετές ομιλίες, συνέδρια, παρουσιάσεις κλπ.

    Πέρναγε η ώρα μια χαρά αναλύοντας και συνθέτοντας τις οπτικές παραστάσεις που συνέλεγα χωρίς να με παίρνει κανείς χαμπάρι, υπούλως και κρυφίως, στα μουλοχτά από κάποια ωραιοκάπουλη ή μη της ομήγυρης.

    Εκεί όμως που πραγματικά βοηθούσε αυτή η τακτική ήταν σε καμιά λειτουργία με την ευσεβή μακαρίτισσα.

    Μέσα στην εκστατική ατμόσφαιρα των θυμιατών και του λιβάνου, επικεντρωνόμουν στον κατάλληλο στόχο και η ώρα περνούσε ώσπου να πεις Πάτερ Υμών.

  158. 156, …Ο Βάρναλης είχε φήμη ποδογυροκυνηγού…

    Ως εύγλωττος
    είχε κάποια προτίμηση
    στις εύγλουτες!

  159. cronopiusa said

    «Η ποίησή του δε μύριζε ποτέ γάλα. Μύριζε απ’ την αρχή μπαρούτι. Κατέβηκε δηλαδή στο στίβο χωρίς πάρα πολλά «γυμνάσματα» και δοκιμές και περιπλανήσεις στους «λειμώνες των ασφοδέλων»… Μ’ άλλα λόγια χωρίς αυτές τις πεισιθάνατες κραυγές που έβγαζαν όλοι οι λυρικοί του καιρού του. Όχι. Η ποίηση του Βάρναλη ήταν απ’ την αρχή αρσενική, λάσια, μια βολίδα που ’πεσε μες στα στεκούμενα νερά του μελίπηχτου λυρισμού».

    Καλή σας μέρα!

  160. gpoint said

    # 144

    αστρο λαμπρό τον οδηγούσε, τι φυσιολογικότερο ;;;;

    εδώ στα ασανσέρ βάζουν καθρέπτες για να περνά γρηγορότερα η ώρα και το άγχος του στενού χώρου

    εμένα το γόνατο ακόμα είναι πρησμένο…πήγαιναπριν μια βδομάδα από Κυψέλη στην Ομόνοια κι είπα να ακολουθήσω ένα άστρο όσο πάει ίδια κατεύθυνση… εμ Ομόνοια πήγαινε, εμ περπατούσε πιο γρήγορα απ’ ότι μπορούσα το σκασμένο !!

  161. Alexis said

    #154: Τί εξήγηση δίνει ο κ. Σαραντάκος; Ας προσέξει τί θα απαντήσει…

    Θα προσέξει, να είσαι βέβαιος. Σε έχει συνδεδεμένο με Κάιρο.

    #143: Έφη δεν είχα σκεφτεί ποτέ ότι οι κάτοικοι της Κερατέας λέγονται κερατιώτες! Χα, χα, χα! 😀 😀 😀

    #144, 157: Κι εγώ σαν αστείο της παρέας το θεωρώ, δύσκολο να αληθεύει.
    Ποδογυροκυνηγός δεν είναι μεμπτό να είσαι, αλλά εντός κάποιων ορίων αξιοπρέπειας. Ειδικά αν είσαι και κάποιας ηλικίας…

  162. Γιάννης Ιατρού said

    161: Gpoint
    Γονατούργημα 🙂 που λένε, Γιώργο!

  163. Γιάννης Ιατρού said

    162: Alexis
    …Ειδικά αν είσαι και κάποιας ηλικίας…

    Αλέξη, δεν θα τα πάμε καλά …. Ούτε με τον Γς θα τα πας καλά 🙂

  164. gpoint said

    # 164

    Γιάννημ’, τρεις ήτανε, κανείς δεν ήτανε…μεγάλοι κυνηγοί

    ενας κουτσός, ένας κουλός κι ένας τυφλός

    κυνήγι πήγανε, στο δάσος μπήκανε…

    σκοπεύει ο τυφλός, τρέχει ο κουτσός, το πιάνει ο κουλός

    χάνει ταρούχα του ο κουλός και γίνεται γυμνός !

    λέει ο τυφλός » Βλέπω ένα φως σε μια σπηλιά, ληστές θανείναι ! »

    λέει ο κουτσός » Να τρέξουμε να φύφγουμε! »

    λέει κιο γυμνός » Να μη μας πάρουνε τα ρούχα!»

  165. Γιάννης Ιατρού said

    165: Λογοτεχνική φλέβα, αλλά το γόνατο, γόνατο, ε;

  166. Γς said

    164 β:

    >Αλέξη, δεν θα τα πάμε καλά …. Ούτε με τον Γς θα τα πας καλά

    Ασε τον Αλέξη.
    Σωστός. Πραττοντας σοφά δεν έκανε μνεία του ονόματός μου.

    Με εσένα δεν θα πάμε καλά.
    🙂

  167. sarant said

    Καλημέρα από εδώ!

  168. ΚΩΣΤΑΣ said

    Μια διευκρίνιση σε όσες και όσους αναφερθήκατε άμεσα ή έμμεσα στο σχόλιό μου 144 σχετικά με… «την καλλίπυγον νεαράν» του Βάρναλη»:

    Λάτρης του ωραίου φύλου, κανένα πρόβλημα. Συναναστροφή και σχέση με νεαρές κοπέλες που γοητεύονταν από την προσωπικότητά του γενικά και τον επιζητούσαν, επίσης κανένα πρόβλημα για μένα. Όμως, ως γέρων νυμφίος εν τω μέσω τη νυκτός, να παίρνει από πίσω και να ακολουθεί κατά πόδας άγνωστα κοριτσάκια, για το δικό μου αξιακό σύστημα και τον δικό μου κώδικα συμπεριφοράς είναι απαράδεκτη ενέργεια.

    Παρ΄ όλα αυτά συνεχίζω να λατρεύω τον Βάρναλη ως ποιητή και ως αναλυτή των κοινωνικών προβλημάτων, έστω και αν διαφωνώ με τον ιδεολογικό του προσανατολισμό.

  169. Παναγιώτης Κ. said

    Το έγραψα και παλαιότερα. Το επαναλαμβάνω όμως γιατί το θεωρώ πολύ εύστοχη την απάντηση του Βάρναλη.
    -Δάσκαλε, ποια γυναίκα σου αρέσει;
    – Τ΄αλλ(ου)νού !

  170. Παναγιώτης Κ. said

    @161. Λένε ότι ο αρκούδος μπορεί να κάνει διαδρομή ακόμα και 40 χιλιόμετρα για να συναντήσει το θηλυκό.

  171. Γιάννης Ιατρού said

    167: Γς
    🙂 🙂 🙂 🙂 απίθανος είσαι!

  172. NM said

    Καλοτάξιδο Νικοκύρη !

  173. sarant said

    173 Nάσαι καλά!

  174. nikiplos said

    @169, cher ΚΩΣΤΑΣ,
    Είναι διαφορετικό το να θαυμάζει κάποιος το άλλο φύλο, να γίνεται εραστής του ωραίου και να το απολαμβάνει, να χαίρεται την ύπαρξή του και τη λάμψη του και τελείως άλλο πράγμα το:
    eying little girls with bad intends (and of course: Snot is running down his nose, greasy fingers smearing shabby clothes — ο ποιητής κι εδώ μιλάει μεταφορικά…)

    Φυσικά επειδή καταλαβαίνω την αισθητική σου παρατήρηση και τη σέβομαι, αν μου επιτρέπεις να πω πως αισθητικά, προτιμώ εκείνους που το δηλώνουν ευθαρσώς κοιτάζοντας (και θαυμάζοντας) τα καλλίπυγα 20χρονα δροσερά νιάτα, παρά εκείνους που ηθικολογούν (και που φυσικά ουδαμώς δεν εννοώ εσένα ή και άλλους εδώ), υποβάλλουν τον εαυτό τους σε δήθεν ασκητική, και ύστερα μόλις βραδιάσει καταφεύγουν στα γνωστά sites… με την άνεση μέσα τους ότι εκεί δεν τίθεται ηθικό ζήτημα, εκείνες είναι π…νες…
    (και φυσικά η προτίμησή μου είναι μόνον αισθητική, καθόλου ηθική ή έκφραση αποδοκιμασίας· τα πάθη των ανθρώπων είναι μεγάλη συζήτηση-υπόθεση).

    για να μην παρεξηγηθώ, περιγράφω μόνο το οφθαλμόλουτρο και καθόλου εκείνους που απλώνουν το ξερό τους και ασελγούν…

  175. ΚΩΣΤΑΣ said

    175 @ Nikiplos,
    ας το πάρει το ποτάμι, μπορεί να τον οδηγούσε το άστρο το λαμπρό που λέει και ο Gpoint !
    Η οφθαλμοπορνεία συγχωρητέα, η αγάπη μου και και η εκτίμηση στον Βάρναλη παραμένει ακλόνητη, -:)

  176. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    176.>> συγχωρητέα
    «Τα μάτια δεν έχουνε διασάκι» (απαγόρευση) 🙂

    Η κακομοίρα η μάνα μου πάντα παράγγερνέ μου,
    τση μαυρομάτας το στενό μην το περνάς υγιέ μου
    Κι η μαυρομάτα μου `λεγε, πέρνα το το σοκάκι
    κι ακόμη δεν εγίνηκε στα μάτια το διασάκι (Ν.Ξυλούρης)

  177. ΚΩΣΤΑΣ said

    177 @ ΕΦΗ – ΕΦΗ

    «Τα μάτια δεν έχουνε διασάκι»

    Το να βλέπει κάποιος κάτι ωραίο, να το απολαμβάνει και να εκφράζει και το θαυμασμό του, έχει καλώς. Αν όμως καταλήξει μπανιστιρτζής, εκεί ισχύει το διασάκι;

  178. sarant said

    (Και για τους μη κρητικολέσβιους, «για τα πάντα είναι νόμος / για τα μάτια όχι όμως»)

  179. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    52/118 Η Πρωτοπορεία δεν το έχει ακόμη. Πέρασα νωρίτερα.

  180. […] Τη Δευτέρα που μας πέρασε παρουσιάστηκαν στον Φιλολογικό Σύλλογο «Παρνασσός» τα φετινά βιβλία των εκδόσεων Αρχείο, και ανάμεσά τους τα «Αττικά», χρονογραφήματα του Κώστα Βάρναλη σε δική μου επιμέλεια, που τα έχω ήδη παρουσιάσει εδώ. […]

  181. […] Μια σύντομη παρουσίαση του βιβλίου απο τον Νικο Σαραντάκο: ΕΔΩ […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: