Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Χρονικά της Άλωσης (παράφραση Γ. Κοτζιούλα)

Posted by sarant στο 28 Μαΐου, 2017


Αύριο έχουμε την επέτειο της αποφράδας, όπως θα λέγαμε παλιά, ημέρας της άλωσης της Κωνσταντινούπολης το 1453. Για να θυμηθούμε το γεγονός, διάλεξα να παρουσιάσω σήμερα δυο αποσπάσματα από ιστορικούς της Άλωσης, τον Φραντζή και τον Κριτόβουλο, όπως τα μετέφρασε (ή τα παρέφρασε, κατά την ορολογία που χρησιμοποιήθηκε) ο αγαπημένος μου Γιώργος Κοτζιούλας το 1953, στην 500ή επέτειο της Άλωσης, για το αφιέρωμα της εφημερίδας Ελευθερία.

Τα κείμενα μου τα έστειλε ο φίλος Κώστας Κοτζιούλας, γιος του ποιητή, που μετέγραψε το άρθρο λαμβάνοντας υπόψη και τις χειρόγραφες διορθώσεις που έκανε με κόκκινο μολύβι ο πατέρας του πάνω στο απόκομμα της εφημερίδας, που υπάρχει στο αρχείο Κοτζιούλα. Η ξυλογραφία που συνοδεύει το άρθρο πρέπει να είναι του Φώτη Κόντογλου, σύμφωνα με άλλη σημείωση του Κοτζιούλα.

Οι τίτλοι και υπότιτλοι είναι της εφημερίδας. Έχει εκσυγχρονιστεί η ορθογραφία.

  1. ΤΟ ΨΥΧΟΡΡΑΓΗΜΑ ΤΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ

ΕΝΩ Η ΠΟΛΗ ΕΠΕΡΙΜΕΝΕ ΤΗΝ ΕΙΣΒΟΛΗ ΤΟΥ ΜΩΑΜΕΘ

Οι τελευταίοι εμψυχωτικοί λόγοι του Αυτοκράτορος

Η ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ ΝΥΧΤΑ ΤΗΣ 28ΗΣ ΜΑΙΟΥ, ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΑΦΗΓΕΊΤΑΙ Ο ΦΡΑΝΤΖΗΣ

Όταν ακούσαμε μεις απ’ την Πόλη έναν τέτοιο αλαλαγμό, σα βουή θάλασσας μεγάλη, λέγαμε ανάμεσά μας σαν τι τάχα να ήταν και σε λίγο μάθαμε σίγουρα κι αληθινά πως ο αμηράς (=Μωάμεθ) ετοίμαζε για την άλλη μέρα να επιχειρήσει επίθεση δυνατή, από στεριάς και πελάγους, με όλα τα δυνατά του ενάντια στην Πόλη. Κι εμείς λογαριάζαμε το πλήθος τών απίστων, που καθώς νομίζω εγώ σε καθέναν (μάχιμο) από μας αναλογούσαν παραπάνω από πεντακόσιοι δικοί του∙ και βασίσαμε όλες μας τις ελπίδες στη θεία πρόνοια. Κι ο βασιλιάς (=Παλαιολόγος) πρόσταξε, μαζί με τις άγιες και σεπτές εικόνες και τις θεϊκές απεικονίσεις, παπάδες, δεσποτάδες και καλόγεροι και τα γυναικόπαιδα αντάμα να κάμουν το γύρο των τειχών (λιτανεία) κράζοντας με δάκρυα «Κύριε ελέησον» και παρακαλούσαν το Θεό να μη μας παραδώσει για τα κρίματά μας σε χέρια εχθρών παρανόμων και απίστων, των χειρότερων που βρίσκονται στην οικουμένη, μα να φανεί σπλαχνικός σ’ εμάς τους κληρονόμους του. Και έδιναν κουράγιο ο ένας στον άλλον με κλάματα ν’ αντισταθούν άφοβα στους εχθρούς την ώρα τής επίθεσης. Το ίδιο κι ο βασιλιάς, την ίδια πικρή βραδυά τής Δευτέρας, μάζεψε όλους τούς άρχοντες και τους πολίτες, τους δημάρχους, τους εκατοντάρχους και άλλους αξιωματικούς τού στρατού και τους είπε τα εξής: « Όλοι εσείς, ευγενέστατοι άρχοντες και εκλαμπρότατοι δήμαρχοι και στρατηγοί και γενναιότατοι στρατιώτες κι όλος ο πιστός και ακριβός λαός μου, ξέρετε καλά πως έφτασε η ώρα που ο εχθρός τής πίστης μας σκοπεύει να μας πιέσει πιο δυνατά από πριν με κάθε πολεμικό τέχνασμα και μηχάνημά του, και θα μας κάμει πόλεμο τρανό με συμπλοκή μεγάλη και σύρραξη από στεριά και θάλασσα με όλα του τα δυνατά, για να χύσει, αν μπορέσει, το φαρμάκι του σα φίδι και να μας καταπιεί σαν ανήμερο λιοντάρι. Γι’ αυτό σας λέω και σας παρακινώ να σταθήτε αντρείοι και με γενναία ψυχή, όπως κάνατε πάντα σας ως τώρα ενάντια στους εχθρούς τής πίστης μας. Σ’ εσάς εμπιστεύομαι την περίλαμπρη και ξακουσμένη τούτη πόλη και πατρίδα μας και βασιλεύουσα των πόλεων. Ξέρετε καλά, αδέρφια, πως για τέσσερα πράγματα χρωστούμε να σκοτωθούμε παρά να ζήσουμε: πρώτον, για την πίστη και την ευσέβειά μας∙ δεύτερον, για την πατρίδα∙ τρίτον, για το βασιλιά ως νόμιμό κυρίαρχο∙ και τέταρτον, για τους συγγενείς και φίλους μας. Λοιπόν, αδέρφια, αν χρωστάμε για ένα απ’ αυτά τα τέσσερα ν’ αγωνιζόμαστε ως την τελευταία πνοή μας, πολύ περισσότερο για όλα τούτα, αφού το βλέπετε ολοφάνερα πως κινδυνεύουμε να χάσουμε τα πάντα. Αν για τις δικές μου αμαρτίες παραχωρήσει ο Θεός τη νίκη στους απίστους, διακινδυνεύουμε την αγία μας πίστη, που μας χάρισε ο Χριστός με το ίδιο του το αίμα∙ κι αυτή είναι το σπουδαιότερο απ’ όλα. Και αν κανένας κερδίσει όλο τον κόσμο και χάσει την ψυχή του, τί φελάει; Δεύτερον, θα στερηθούμε πατρίδα τόσο ξακουστή μαζί με την ελευθερία μας. Τρίτον, χάνουμε τη βασιλεία, που άλλοτε ήταν περίφημη και τώρα ταπεινωμένη κι εξευτελισμένη κι εξουθενωμένη∙ την παίρνει ο τύραννος και άπιστος. Τέταρτον, θα στερηθούμε τ’ αγαπημένα μας παιδιά και τους σπιτικούς και συγγενείς μας. Αυτός ο αλιτήριος ο αμηράς είναι πενήντα εφτά μέρες ως τα σήμερα που ήρθε και μας απόκλεισε και δεν έπαψε να μας πολιορκεί μέρα και νύχτα με κάθε πολεμικό μέσο και δύναμη. Και με τη βοήθεια τού παντεπόπτη Χριστού και Κυρίου μας πολλές φορές ως τα σήμερα διώχτηκε ντροπιασμένος απ’ το κάστρο μας. Μα και τώρα μη δειλιάσετε, αδέρφια, αν το κάστρο γκρεμίστηκε σ’ ένα μέρος απ’ τη βρονταριά και τα βλήματα των πολιορκητικών μηχανών, γιατί, καθώς βλέπετε, όσο μπορέσαμε το διορθώσαμε ξανά. Εμείς όλη μας την ελπίδα τη στηρίξαμε στην ακαταμάχητη δόξα τού Θεού, ενώ αυτοί στ’ άρματα και στ’ άλογα και στη δύναμη και στον αριθμό. Εμείς όμως βασιζόμαστε στ’ όνομα του Θεού και Σωτήρος μας και κατά δεύτερο λόγο στα χέρια μας και στην παλικαριά μας, που μας χάρισε η δύναμη η θεϊκή. Ξέρω πως αυτό το αμέτρητο λεφούσι των απίστων θα χυμήξουν απάνω μας, όπως συνηθίζουν, με βάναυσο τρόπο κι έπαρση και θράσος μεγάλο κι ορμή για να μας πιέσουν, τόσο λίγοι που είμαστε, και να μας ζορίσουν με την έφοδό τους, βγάζοντας φωνές μεγάλες και αμέτρητους αλαλαγμούς για να μας τρομάξουν. Τα μπαγλατίσματά τους αυτά τα ξέρετε καλά και δε χρειάζεται να επιμείνω περισσότερο. Μέσα σε λίγο διάστημα θα τα κάμουν αυτά και αμέτρητες πέτρες και άλλα θα ρίξουν απάνου μας σαν τον άμμο τής θάλασσας. Αλλά νομίζω πως δε θα σας κάνουν κακό, γιατί σας κοιτάω και χαίρεται η καρδιά μου και με τέτοιες ελπίδες τρέφω το λογισμό μου, πως, αν και είμαστε πολύ λίγοι, ωστόσο είστε όλοι σας επιδέξιοι και άξιοι και ρωμαλέοι και δυνατοί και μεγαλόκαρδοι κι έτοιμοι για καθετί. Να προφυλάσσετε καλά τα κεφάλια με τις ασπίδες σας στη συμπλοκή και στη σύρραξη. Το δεξί χέρι σας, που θα κρατάει το σπαθί, να είναι πάντα προταμένο. Οι περικεφαλαίες σας κι οι θώρακες κι οι σιδερένιες αρματωσιές σας έχουν αρκετή αξία και μαζί με τον υπόλοιπο οπλισμό σας στην ώρα τής σύγκρουσης θα σας εξυπηρετήσουν πολύ∙ τέτοια οι αντίπαλοί μας δε μεταχειρίζονται ούτε έχουν καθόλου. Επιπλέον εσείς βρίσκεστε μέσα στο κάστρο προφυλαγμένοι, ενώ αυτοί προχωρούν απροφύλαχτοι και με δυσκολία. Γι’ αυτό, συστρατιώτες μου, φανείτε ετοιμοπόλεμοι, ακλόνητοι και μεγαλόψυχοι με τη βοήθεια του Θεού. Πάρτε για παράδειγμα τους λίγους ελέφαντες των αρχαίων Καρχηδονίων, πώς κυνήγησαν με τα ξεφωνητά και με την εμφάνισή τους τόσο μεγάλο πλήθος των Ρωμαίων. Κι αν τους κυνήγησαν άλογα ζώα, τόσο περισσότερο εσείς, που είστε κύριοι των αλόγων ζώων, ενώ αυτοί που έρχονται να συγκρουστούν μαζί μας είναι σαν άλογα και ακόμα χειρότεροι. Ρίχνετε καταπάνω τους λόγχες και σπαθιά και δοξάρια και κοντάρια. Και να λογαριάζετε πως κυνηγάτε κοπάδι από αγριογούρουνα, για να καταλάβουν οι άπιστοι πως δε δίνουν μάχη με άλογα ζώα σαν κι αυτούς, αλλά με κυρίους και αφέντες κι απογόνους Ελλήνων και Ρωμαίων. Ξέρετε πολύ καλά πως ο άπιστος αυτός αμηράς και εχθρός τής αγίας μας πίστης, χωρίς καμιά σοβαρή αιτία, διάλυσε τις καλές σχέσεις που είχαμε και καταπάτησε τους όρκους τους πολλούς του χωρίς να τους λογαριάσει καθόλου, παρά ήρθε ξαφνικά κι έχτισε φρούριο στο στενό του Ασωμάτου, για να μπορεί να μας κάνει κάθε μέρα ζημιά. Έβαλε φωτιά κι αφάνισε τα χωράφια και τα περιβόλια και τα σπίτια μας. Τ’ αδέρφια μας τους Χριστιανούς όσους βρήκε τους σκότωσε και τους σκλάβωσε. Τη συνθήκη που είχαμε τη διάλυσε. Με τους Γαλατιανούς όμως έπιασε φιλίες κι αυτοί χαίρονται τώρα, μη ξέροντας οι δυστυχισμένοι το μύθο με το παιδί του γεωργού που έψηνε σαλιγκάρια κι είπε: Ω, ανόητα ζώα και τα λοιπά. Ήρθε λοιπόν, αδέρφια, και μας έκανε αποκλεισμό ανοίγοντας κάθε μέρα το θεόρατο στόμα του και κοιτώντας να βρει κατάλληλη περίσταση για να μας καταπιεί, εμάς και την πόλη τούτη που έχτισε ο τρισμακάριστος και τρανός βασιλιάς Κωνσταντίνος και την αφιέρωσε και την πρόσφερε στην πάναγνη και υπεραγία Δέσποινα Θεοτόκο και αειπαρθένο Μαρία για να είναι κυρία και βοηθός και σκέπη στην πατρίδα μας και καταφύγιο των Χριστιανών, ελπίδα και χαρά όλων των Ελλήνων, καύχημα σ’ όλους όσους είναι στην Ανατολή.

Κι αυτός ο ασεβέστατος θέλει να κυριέψει την Πόλη, που ήταν άλλοτε ξακουστή και πεντοβολάει σαν τριαντάφυλλο της εξοχής. Αυτήν που σκλάβωσε μια φορά όλην την υφήλιο, μπορώ να πω, αυτός θέλει τώρα να την υποδουλώσει και να επιβάλει ζυγό και σκλαβιά στην βασιλεύουσα των πόλεων∙ και τις άγιες εκκλησιές μας, όπου προσκυνούσαμε την Αγία Τριάδα και δοξολογούσαμε την Παναγία και όπου ακούγονται οι άγγελοι του Θεού να υμνούν το θείο και την ενσάρκωση του Θεού Λόγου, αυτές θέλει τώρα να τις μεταβάλει σε προσκύνημα της βλασφημίας του και του μωρολόγου ψευδοπροφήτη Μωάμεθ και σε σταύλο αλόγων και καμήλων. Βάλτε τα λοιπόν αυτά καλά μέσα σας, αδέρφια και συμπολεμιστές μου, για να μείνει αιώνιά σας η μνήμη και η δόξα και η ελευθερία».

Έπειτα γυρνώντας προς τους Βενετσιάνους, που στέκονταν στα δεξιά του, τους είπε:

«Ευγενείς Ενετοί, αδελφοί αγαπημένοι εν Χριστώ τω Θεώ, άντρες ρωμαλέοι και στρατιώτες δυνατοί και στον πόλεμο ξεχωριστοί, εσείς που πολλές φορές με τα γυαλιστερά σπαθιά σας και με τη θεϊκή χάρη εξοντώσατε τα στίφη των Αγαρηνών και το αίμα τους έτρεξε ποτάμι απ’ τα δικά σας χέρια, σας παρακαλώ σήμερα να υπερασπίσετε με όλη την καρδιά σας την πόλη τούτη που βρίσκεται σε τέτοιον κίνδυνο πολεμικό. Ξέρετε καλά πως την είχατε πάντα σα δεύτερη πατρίδα και μητέρα σας. Γι’ αυτό σας το λέω καλά και σας παρακαλώ να φερθείτε αυτή την ώρα σαν ευσεβείς και ομόπιστοι κι αδέρφια». Έπειτα γύρισε στους Λιγουρίτες, προς την αριστερή μεριά, και τους είπε:

«Ω Λιγουρίτες, εντιμότατοι αδελφοί, άντρες πολεμιστές και ατρόμητοι και φημισμένοι, ξέρετε καλά και κατέχετε πως η άμοιρη τούτη πόλη δεν ήταν μονάχα δική μου, αλλά και δική σας από πολλές απόψεις. Εσείς πολλές φορές τη βοηθήσατε με προθυμία και με τη δική σας επικουρία τη λυτρώσατε από τους εχθρούς της τους Αγαρηνούς. και τώρα πάλι είναι η περίσταση κατάλληλη για να τη βοηθήσετε δείχνοντας την εν Χριστώ αγάπη και αντρεία και παλικαριά σας».

Έπειτα στράφηκε κι είπε σ’ όλους γενικά:

«Δεν έχω καιρό να σας μιλήσω περισσότερο. Μονάχα παραδίνω στα χέρια σας το ταπεινωμένο μας σκήπτρο για να το προφυλάξετε με ζήλο. Ζητάω ακόμα κι αυτήν τη χάρη από την αγάπη σας, να δείξετε την πρεπούμενη τιμή και υποταγή στους στρατηγούς και δημάρχους και εκατοντάρχους σας, καθένας ανάλογα με τη σειρά και το τάγμα και την υπηρεσία του. Μην το ξεχάσετε αυτό. Κι αν εφαρμόσετε ολόψυχα τα όσα σας παρήγγειλα, έχω ελπίδα στο Θεό να γλυτώσουμε απ’ τη δίκαιη φοβέρα του που κρέμεται απάνω μας. Κοντά σ’ αυτό μας περιμένει ο αδαμάντινος στέφανος στα ουράνια, αλλά και στον κόσμο η μνήμη μας θα είναι αιώνια κι αντάξιά μας».

Αφού είπε αυτά και τελείωσε την ομιλία του κι ευχαρίστησε με δάκρυα και στεναγμούς το Θεό, όλοι αποκρίθηκαν σα μ’ ένα στόμα λέγοντας με κλάματα: «Ας πεθάνουμε για του Χριστού την πίστη και για την πατρίδα μας». Αφού άκουσε αυτό ο βασιλιάς και τους ευχαρίστησε με το παραπάνω, τους έταξε και πάμπολλες δωρεές. Έπειτα τους είπε ξανά:

«Λοιπόν, αδέρφια και συστρατιώτες, το πρωί να είστε έτοιμοι. Με τη χάρη και την αρετή που σας χάρισε ο Θεός και με τη βοήθεια της Αγίας Τριάδος, που σ’ αυτήν βασίζουμε όλες τις ελπίδες μας, θα κάμουμε τους εχθρούς μας να φύγουν από δω πέρα ντροπιασμένοι».

Ακούγοντας αυτό οι δύστυχοι Ρωμιοί έκαναν καρδιά σα λιονταριού κι αφού συχώρεσαν ο ένας τον άλλον ζητούσαν να φιλιωθούν αναμεταξύ τους κι αγκαλιάζονταν με κλάματα, χωρίς ούτε τ’ αγαπημένα τους παιδιά να μνημονεύουν ούτε για γυναίκες ή για πλούτη να νοιάζονται, παρά μονάχα να σκοτωθούν υπερασπίζοντας την πατρίδα τους. Κι ο καθένας γύρισε στην προσδιορισμένη του θέση και φρουρούσαν σίγουρα το κάστρο. Όσο για τον βασιλιά, αυτός πήγε στον πανσεβάσμιο ναό της του Θεού Σοφίας κι αφού προσευχήθηκε με κλάματα, κοινώνησε τα άχραντα και θεία μυστήρια. Το ίδιο έκαμαν και πολλοί άλλοι εκείνη τη νύχτα. Έπειτα πήγε στο παλάτι, όπου στάθηκε λίγο και ζήτησε απ’ όλους συχώρεση. Ποιος μπορεί να μολογήσει τα κλάματα και τους θρήνους που έγιναν εκείνη την ώρα στο παλάτι. Κι από ξύλο ή πέτρα να ήταν κανένας δε θα μπορούσε να μη θρηνήσει.

 

2.

ΜΩΑΜΕΘ Ο ΠΟΡΘΗΤΗΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ

ΠΩΣ ΙΣΤΟΡΕΙ ΤΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ Ο ΧΡΟΝΙΚΟΓΡΑΦΟΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΚΡΙΤΟΒΟΥΛΟΣ

Ο βασιλιάς (=Μωάμεθ ο Πορθητής), μπαίνοντας ύστερα στην Πόλη, παρατηρούσε την έκταση και την τοποθεσία της, το μεγαλείο και την ομορφιά της, το πλήθος, το μέγεθος και το κάλλος των ναών και των δημοσίων κτιρίων, την πολυτέλεια των ιδιωτικών μεγάρων και των κατοικιών των επισήμων και των ισχυρών καθώς και την τοποθεσία του λιμανιού και του ναυστάθμου και πόσο ταιριαστά κι έξυπνα κι απλά ήταν κατασκευασμένη και διακοσμημένη η πολιτεία στο καθετί. Έβλεπε και πόσοι πολλοί είχαν σκοτωθεί και είχαν ρημάξει τα σπίτια της κι είχε αφανιστεί ολόκληρη και χαλαστεί. Και τον έπιασε αμέσως συμπόνια και μετάνιωσε με το παραπάνω για τους σκοτωμούς και τις διαρπαγές και δάκρυσε το μάτι του κι αναστενάζοντας δυνατά από τα βάθη της καρδιάς του είπε: «Τι πολιτεία που παραδώσαμε στο διαγούμισμα και στον αφανισμό!». Τόσο πολύ συγκινήθηκε. Κι αληθινά έπεσε απάνω μας μεγάλη συμφορά μ’ αυτό που πάθαμε στην Πόλη, τέτοιο που δεν ξανάγινε σε καμιά απ’ τις μεγάλες πολιτείες που αναφέρονται και μολογιούνται τόσο για το μέγεθος της νικημένης πόλης όσο και για τη βιαιότητα και τραχύτητα της επιχείρησης. Και παραξενεύτηκαν πολύ κι οι άλλοι όλοι, αλλά κι οι ίδιοι οι δράστες και τα θύματα για το αφύσικο και ασυνήθιστο του γεγονότος και για το υπερβολικό και καταπληκτικό τής συμφοράς. Έπεσε βέβαια κι η Τροία, στα χέρια όμως των Ελλήνων ύστερα από πόλεμο δέκα χρόνων, έτσι που, αν και στον αριθμό των σκοτωμένων και των αιχμαλώτων η καταστροφή δεν ήταν μικρότερη από τούτη, αλλά μεγαλύτερη θάλεγε κανείς, ωστόσο αυτές οι απώλειες έφερναν κάποιο ξαλάφρωμα και παρηγοριά στην πόλη∙ γιατί απ’ το ένα μέρος οι Έλληνες έδειξαν αρκετό ανθρωπισμό στους αιχμαλώτους επειδή σεβάστηκαν τις κοινές ατυχίες, κι απ’ την άλλη μεριά με το να πολεμούν αδιάκοπα τόσον καιρό και να περιμένουν καθημερινά να πέσει η πόλη, έχασαν την άμεση αίσθηση της καταστροφής∙ ενώ το δικό μας κακό είν’ απαρηγόρητο. Κυριεύτηκε κι η Βαβυλώνα από τον Κύρο, αλλά δεν έπαθε τίποτε το ανεπανόρθωτο, ούτε έπεσε στη σκλαβιά, ούτε ντροπιάστηκαν οι γυναίκες και τ’ αγόρια της, παρά μόνο άλλαξε αφέντη, και μάλιστα στη θέση τού αχρείου μπήκε τίμιος. Κυριεύτηκε κι η Καρχηδόνα δυο φορές απ’ το Σκιπίωνα, αλλά την πρώτη φορά, δίνοντας ομήρους και πληρώνοντας πολεμική αποζημίωση, ζημιώθηκε μόνο οικονομικά, ενώ τη δεύτερη φορά αποίκισαν λίγο παραπέρα τους κατοίκους της με τις γυναίκες και τα παιδιά και όλα τα υπάρχοντά τους, ζωντανούς κι απείραχτους, χωρίς να πάθουν καμιά τέτοια συμφορά.

Σκοτώθηκε κι ο βασιλιάς ο Κωνσταντίνος, όπως είπα, πολεμώντας, αυτός που στον ιδιωτικό του βίο στάθηκε γνωστικός και μετρημένος, εξαιρετικά προικισμένος με φρόνηση και αρετή, μυαλωμένος και πολύ μορφωμένος, κι όσο για τις δημοτικές και δημόσιες υποθέσεις μην παραχωρώντας τα πρωτεία σε κανέναν απ’ τους προγενέστερούς του βασιλιάδες, ικανός να στοχαστεί τι χρειάζεται, περισσότερο απ’ τον καθέναν, ακόμα πιο ικανός να παίρνει αποφάσεις, ασύγκριτος σ’ ευγλωττία κι αντίληψη, πιο ασυναγώνιστος στο ν’ ασχολείται με την κατάσταση κι όσο για τα τωρινά, τα ζύγιζε σωστά, πράγμα που έχουν πει για τον Περικλή, ενώ τα μέλλοντα τα πρόβλεπε με μεγάλη επιτυχία, αποφασισμένος να ενεργεί και να υφίσταται το καθετί για χάρη τής πατρίδας και των υπηκόων του. Έτσι, ενώ έβλεπε με τα ίδια του τα μάτια τον ολοφάνερο κίνδυνο που απειλούσε την πόλη κι ενώ μπορούσε να γλυτώσει τον εαυτό του και πολλοί ήταν εκείνοι που τον παρακινούσαν σ’ αυτό, δε θέλησε να το κάμει, αλλά προτίμησε να πεθάνει μαζί με την πατρίδα και τους υπηκόους του, και μάλιστα να πεθάνει ο ίδιος πρωτύτερα, για να μην ιδεί την πόλη σκλαβωμένη κι απ’ τους κατοίκους της άλλους να σφάζονται απάνθρωπα κι άλλους να σέρνονται σκλάβοι στην ατιμία. Όταν δηλαδή είδε τους εχθρούς να τον πιέζουν και να μπαίνουν στην πόλη περήφανα απ’ τη γκρεμισμένη μεριά τού κάστρου, λεν πως έβγαλε μια μεγάλη φωνή κι έκραξε τούτα για στερνή φορά: «Πάτησαν την πόλη κι εγώ βρίσκομαι ακόμα στη ζωή;». Λέγοντας αυτά όρμησε ανάμεσα στους εχθρούς και θανατώθηκε. Τόσο ενάρετος ήταν και φρόντιζε για τα κοινά, μα στάθηκε άτυχος σ’ όλη τη ζωή του κι ακόμα πιο άτυχος στα στερνά του. Έτσι τελείωσε η μεγάλη πόλη τού Κωνσταντίνου, που υψώθηκε πολύ σε δόξα και δύναμη και πλούτο στα χρόνια τα καλά της και που αποσκέπασε όλες τίς προηγούμενές της, ξεπερνώντας πολύ τον μέσον όρο, και που την αποθαύμαζαν για τη δόξα και τον πλούτο και την εξουσία και τη δύναμη και την έκταση και όλα τ’ άλλα καλά της.

Ο βασιλιάς Μεχμέτης (δηλ. Μεχμέτ, ο Μωάμεθ), αφού σεργιάνισε καλά την Πόλη και τα κατατόπια της, γύρισε στο στρατόπεδό του και κανόνισε το μοίρασμα της λείας. Πρώτα-πρώτα πήρε ο ίδιος τη συνηθισμένη αναλογία απ’ τα λάφυρα, έπειτα διάλεξε απ’ όλους το καλύτερο μερίδιό τους, όμορφες κοπέλες απ’ αρχοντόσπιτα και πανέμορφα αγόρια, που κάμποσα απ’ αυτά τ’ αγόρασε κιόλας απ’ τους στρατιώτες. Διάλεξε κι απ’ τους έγκριτους πολίτες όσους πληροφορούνταν πως ξεχώριζαν σε καταγωγή και φρόνηση και αρετή, κοντά στους άλλους και το Νοταρά τον ίδιον, πολίτη από τους ισχυρούς που διακρινόταν σε σύνεση και πλούτη κι εξουσία κι αρετή και δύναμη πολιτική, και του έδωσε τιμητικά το δικαίωμα να τον επισκέπτεται και του μίλησε με μειλίχιο τρόπο και τον τράβηξε με το μέρος του χαρίζοντάς του ελπίδες, όχι μονάχα στον ίδιον, αλλά και σ’ όσους είχε εκείνος κοντά του∙ γιατί συμπονούσε τους άντρες και τη δυστυχία τους, σε τι ευτυχία βρίσκονταν και πού καταντήσαν∙ κι είχε καλό σκοπό γι’ αυτούς αν και ο φθόνος δεν το επέτρεψε ύστερα. Κι αφού ταχτοποίησε αυτά τα σχετικά με τους στρατιώτες όμορφα κι όπως το βρήκε καλύτερα, κι αφού τίμησε άλλους απ’ αυτούς μ’ εξουσίες κι αξιώματα, άλλους με χρήματα, τροφοδοσίες κι άλλα δώρα, κι αφού αντάμειψε και συγχάρηκε όσους ήξερε πως αγωνίστηκαν γενναία, μιλώντας μπροστά σ’ όλους και λέγοντας πολλά για να τους παινέσει και να τους ευχαριστήσει, άφησε ελεύθερο πια το στρατό του. Κι ο ίδιος με τους αξιωματικούς και τους αυλικούς του μπήκε στην πόλη, όπου πρώτα-πρώτα σχεδίασε πως θα μπορούσε να την κάμει πάλι κατοικούμενη, διαρρυθμίζοντάς την όχι όπως ήταν πρωτύτερα, αλλ’ ακόμα καλύτερα, έτσι που να γίνει πρωτεύουσά του, μια που βρισκόταν σ’ ένα τόσο κατάλληλο μέρος από άποψη στεριάς και θάλασσας∙ έπειτα χάρισε σ’ όλους τους αξιωματικούς και τους εμπίστους του λαμπρά σπίτια των προεστών και περιβόλια και χωράφια κι αμπέλια στο εσωτερικό τής πόλης, ακόμα και πανέμορφους ναούς, να τους χρησιμοποιούν για κατοικία τους. Διάλεξε κι ο ίδιος για τον εαυτό του την ωραιότερη τοποθεσία στη μέση τής πόλης για να χτίσει το παλάτι του. Ύστερ’ απ’ αυτό όσους αιχμαλώτους πήρε στο μερίδιό του, μαζί με τα γυναικόπαιδα, τους εγκατέστησε στην παραλία τού λιμανιού, σα θαλασσινοί που ήταν (του έλεγαν πρωτύτερα Στενίτες), παραχωρώντας τους σπίτια κι απαλλαγή φόρων για ορισμένο διάστημα. Και σ’ όλους τους άλλους έβγαλε προκήρυξη, πως όσοι θέλανε να μείνουνε στην πόλη πληρώνοντας ο καθένας τη ξαγορά του ή δίνοντας υπόσχεση πως θα την καταβάλουν στους αφέντες των μέσα σε ορισμένο διάστημα, παραχώρησε και σ’ αυτούς απαλλαγή φόρων και κατοικίες είτε δικές τους είτε ξένες. Σχεδίαζε ακόμα να εγκαταστήσει εκεί και τους αρχόντους που διάλεξε μαζί με τα παιδιά τους, δίνοντάς τους σπίτια και χτήματα και τρόπο να ζήσουν, και τους περιποιήθηκε με κάθε τρόπο∙ αυτά είχε στο νου του και μελετούσε, όπως λέγαν. Το Νοταρά σκόπευε να τον κάμει επόπτη της πόλης και επικεφαλής του νέου συνοικισμού, αφού πρωτύτερα τον χρησιμοποίησε ως σύμβουλό του σχετικά. Αλλά πρόφτασαν τα βέλη τού φθόνου να τον χτυπήσουν κατάκαρδα, αυτόν και τους δικούς του, και τους βρήκε άδικος θάνατος. Μερικοί δηλαδή από τους ισχυρούς, δεν ξέρω πώς, παρακινημένοι από μίσος και ζήλεια απέναντί τους, κατάφεραν να πείσουν τον κυρίαρχό τους να τους βγάλει απ’ τη μέση, λέγοντας πως δεν έπρεπε Ρωμαίοι (Ρωμιοί) αυτοί και προεστοί να εγκατασταθούν μέσα στην Πόλη και να αξιωθούν οποιαδήποτε προστασία, μα ούτε και να ζουν καθόλου δεν πρέπει και να βρίσκονται στον τόπο το δικό σου, του είπαν∙ γιατί μόλις πάρουν λίγο απάνω τους και γλυτώσουν από τη σκλαβιά δε θα φοβούνται πια, παρά ζηλεύοντας τα καλά τους και όσα είχαν πρωτύτερα, ακόμα και την ελευθερία, θα κάμουν το καθετί ενάντια στην πόλη είτε πηγαίνοντας αυτόμολοι μαζί με τους εχθρούς μας είτε μένοντας εκεί. Παρασυρμένος απ’ αυτούς ο βασιλιάς διάταξε να σκοτωθούν οι άντρες. Σκοτώθηκαν λοιπόν αυτοί και, κοντά στους άλλους, σκοτώθηκε κι ο μέγας δούκας (Νοταράς) μαζί με τους δυο γιους του. Και λεν πως αυτός, όταν τον πήγαν στον τόπο της εκτέλεσης, παρακάλεσε το δήμιο να σκοτώσει πρωτύτερα μπρος στα μάτια του τα παιδιά του, για να μην τυχόν, αντικρίζοντας το θάνατο, αρνηθούν την πίστη τους, κι ύστερα απ’ τα παιδιά του να θανατώσει τον ίδιον. Στέκοντας λοιπόν ατένιζε το σφάξιμο των παιδιών του μ’ αδείλιαστο βλέμμα και μ’ ατρόμητο ηθικό και ύστερα, αφού προσευχήθηκε κι ευχαρίστησε το Θεό για το τέλος τών γιων του, έσκυψε κι αυτός το κεφάλι του μπρος στο σπαθί του δημίου. Οι δικοί του, εννιά τον αριθμό, σκοτώθηκαν κι αυτοί όλοι τους θαρραλέα, με ακλόνητο ηθικό και γενναιότητα. Αργότερα όμως ο βασιλιάς, αφού ανακάλυψε το δόλο και τη μοχθηρία εκείνων που τον παρασύραν να σκοτώσει τους προεστούς, τους μίσησε για την κακουργία τους και τους κυνήγησε από μπροστά του, άλλους απ’ αυτούς τιμωρώντας με θάνατο κι άλλους αποστερώντας τους τ’ αξιώματα και τις τιμές∙ έτσι αυτοί δεν άργησαν να δώσουν λόγο τους για τη σκευωρία τους απέναντι των αρχόντων. Αυτά έγιναν λίγο αργότερα. Διόρισε τότε έπαρχο στην πόλη για να τη διοικεί έναν άντρα από τους μυαλωμένους και κατάλληλους, αλλά και τίμιον στο χαρακτήρα, ονομαζόμενο Σουλεϊμάνη, που εκτός από τ’ άλλα του ανάθεσε να κανονίσει όπως έπρεπε και τα σχετικά με το ξανακατοίκημα της Πόλης.

 

  • Ένα μόνο λεξιλογικό για το τέλος, τα «μπαγλατίσματα». Δεν ήξερα τη λέξη αλλά γκουγκλίζοντας βρίσκω (πολύ) λίγες ανευρέσεις, π.χ. στον Κρυστάλλη. Σημαίνει φωνές, οχλοβοή -και τη χρησιμοποιεί ο Κρυστάλλης για τη μεγαλόφωνη προσευχή των μουσουλμάνων ιερωμένων.
Advertisements

163 Σχόλια to “Χρονικά της Άλωσης (παράφραση Γ. Κοτζιούλα)”

  1. raf said

    Καλημέρα. Παραδίδω μια εργασία τις επόμενες μέρες σχετικά με το Βυζάντιο λίγο πριν τη διάλυσή του. Χαίρομαι που ιστολόγιο, Κοτζιούλας και Άλωση συγκολλούνται αρμονικά σήμερα.

  2. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  3. Spiridione said

    Η ξυλογραφία που συνοδεύει το άρθρο πρέπει να είναι του Φώτη Κόντογλου, σύμφωνα με άλλη σημείωση του Κοτζιούλα.
    Δεν τη βλέπουμε

  4. leonicos said

    Τι έγινε; Λείπαμε όλοι χτες;

    Για να πει ο Κωνσταντίνος ‘μπαγλαντίσματα’, αν η λέξη δεν είναι του μεταφραστή, σημαίνει ότι είχαν εισφρήσει αρκετά τούρκικα στη ρωμαίικη γλώσσα

  5. leonicos said

    Σημερινό είναι το άρθρο… Α! Καλά!

  6. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ για τα πρώτα σχόλια!

    3 Δεν τη βλέπετε, διότι δεν μπόρεσα να την ανεβάσω λόγω προβληματικ(ότατ)ης σύνδεσης.

  7. gpoint said

    Μου έκανε εντύπωση το ήτα στην λέξη αμιράς. Υποθέτω πως προέρχεται από τα αραβικά αμίρ και αμιράτ -κάτι σαν πρίγκηπας και πριγκήπισσα τα είχα καταλάβει- αλλά πάντοτε με γιώτα τα έβλεπα γραμμένα

  8. sarant said

    Ουφ, μπόρεσα και την ανέβασα την ξυλογραφία!

  9. Alexis said

    Καλημέρα, ωραία τα κείμενα!
    Τι εννοείς «παράφραση» Νίκο; Κάτι σαν ελεύθερη απόδοση; Θα είχε ενδιαφέρον (γλωσσικό βέβαια) να πάρουμε μία γεύση από το πρωτότυπο.

    Κανονικά θα έπρεπε να το ρωτήσω χθες στα μεζεδάκια αλλά το βάζω εδώ για ευνόητους λόγους:
    Ποιο είναι το σωστό «πλατεία Βάθης» ή «πλατεία Βάθη»;
    Και από που προέρχεται η ονομασία; Είναι επώνυμο, τοπωνύμιο ή κάτι άλλο;

  10. ΚΑΒ said

    >>πεντοβολάει πεντοβολώ:;αναδίδω ευχάριστη μυρωδιά, μοσχοβολώ

  11. ΚΑΒ said

    >>>Με τους Γαλατιανούς όμως έπιασε φιλίες κι αυτοί χαίρονται τώρα, μη ξέροντας οι δυστυχισμένοι το μύθο με το παιδί του γεωργού που έψηνε σαλιγκάρια κι είπε: Ω, ανόητα ζώα και τα λοιπά.

    Ο μύθος του Αισώπου:

    Γεωργοῦ παῖς κοχλίας ὤπτα· ἀκούσας δὲ αὐτῶν τριζόντων ἔφη· «Ὦ κάκιστα ζῷα, τῶν οἰκιῶν ὑμῶν ἐμπιπραμένων, αὐτοὶ ᾄδετε.»
    Ὁ λόγος δηλοῖ ὅτι πᾶν τὸ παρὰ καιρὸν δρώμενον ἐπονείδιστον.

    Ενός γεωργού το μικρό παιδί είχε κάμποσα σαλιγκάρια μαζεμένα, τα έβαλε σε μιά θράκα κ τα έψηνε. Τα σαλιγκάρια όταν ψήνονται κάνουν έναν ήχο «τζίρ τζίρ, τζάρ τζάρ», το παιδί εξέλαβε αυτόν τον ήχο σάν τραγούδι, κ είπε: «βρέ άτιμα πλάσματα, τα σπίτια σας καίγονται κι εσείς τραγουδάτε;».

  12. gbaloglou said

    7 Άλλο ένα ήτα στην πολύ ενδιαφέρουσα λέξη «αμηρασλάνης» («αρχοντολέων»), πριν κάποιους αιώνες βέβαια, λίγο έξω από το Ικόνιο.

  13. Γς said

    Και που λέτε στην επιστράτευση, που και που πετάγονταν και μερικοί και μας φώναζαν να πάρουμε την Πόλη.

    Κάποιο φάγανε και ξύλο κι έτρεχαν με τις σημαίες να γλυτώσουν.

    Γνώρισα και μια γιαγιά στην επιστράτευση:

    Τόσο καιρό χωρίς ένα μπάνιο και μια μέρα δεν άντεξα σε ένα χωριό.
    Τα πέταξα όλα και μπλουμ σε μια στέρνα ποτίσματος σε μια αυλή.
    Και δεν ήταν οι πάπιες του Καπιτώλιου, αλλα οι κότες που με πρόδωσαν, που άρχισαν να κακαρίζουν.

    Βγαίνει μια γριά και κατατρόμαξε σαν με είδε τσίτσιδο.

    -Συγνώμη αλλά έχουμε βρομίσει τόσο καιρό στο στρατό.

    -Α, είσαι που θα [πάρουμε τη Πόλη και τέτοια].

    -Ναι, ναι. Εγώ.

    Μού έφερε σαπούνι, πετσέτες και άρχισε να μου λέει για τσι Τούρκοι. Πρόσφυγας.

    Μόνο που ο άθλιος τι το ήθελα:

    -Γιαγιά ξέρεις τούρκικα;

    -Μα 30 χρονών έφυγα, από εκεί.

    -Πως λένε στα τούρκικα το «παραδίνομαι»;

    -Γιατί μανάρι μου; Τι το θέλεις;

    Πήγα να μπαλώσω. Οτι έκανα πλάκα, αλλά η ζημιά είχε γίνει

  14. Γς said

    13:

    Ασε που το χωρατό μου αυτό με τη γιαγιά κόντεψε να αποβεί μοιραίο:

    «Μια δραξ προδοτών εις τας Αθήνας”. Ετσι ξεκίνησε το λόγο του ο Ταξίαρχος κάπου στην Μακεδονία, που βολοδέρναμε στην Επιστράτευση χωρίς να ξέρουμε που θα καταλήξουμε. Η Χούντα είχε πέσει, ο Καραμανλής είχε επιστρέψει κι αυτός μας έλεγε εκεί στο Βορρά για προδότες στη Νότιο Ελλάδα .

    Ανατρίχιασα με τη σκέψη ενός εμφυλίου και άρχισα να σκέφτομαι πως μπορώ να το σκάσω, προς τα Βουλγαρικά σύνορα.

    Θυμάμαι το βράδυ που σταμάτησε η πολυήμερη πορεία μας από το Βόλο, στο Λαγκαδά. Φαινόταν ότι απομακρυνόταν το ενδεχόμενο να πάμε προς τον Εβρο για να μπούμε στην Τουρκία για να …πάρουμε και τη Πόλη.

    Νύχτα και συγκαλεί το πρώτο του στρατιωτικό συμβούλιο. Μια ολάκληρη μεραρχία ήμασταν για. Η 12η θαρρώ. Μέσα λοιπόν στο σκοτάδι σε ένα ξέφωτο μιας δασωμένης περιοχής μακριά από τη πόλη, ανοίγονται τραπεζάκια εκστρατείας , λάμπες θυέλλης και σε μηδέν χρόνο όλο το επιτελείο είχε αναπτυχθεί σ ένα τεράστιο τετράγωνο περιμένοντας με αγωνία τις εντολές του Ταξίαρχου.

    Πίσω από τα τραπεζάκια οι υπόλοιποι αξιωματικοί, στρατευμένοι και επιστρατευμένοι. Σιωπή απόλυτη. Κρίσιμες στιγμές. Ολοι περιμέναμε να ακούσουμε τι μας έμελε να πάθουμε ακόμα.
    Δεν μιλούσε όμως για αρκετή ώρα. Μέχρι που τον ακούσαμε να λέει στους επιτελείς του:

    -Και τώρα κύριοι, τι κάνουμε;

    Και μετά πάλι σιωπή, λες και περίμενε απάντηση στο ρητορικό του ερώτημα.
    Αγωνία.

    Και σιγά μην άφηνα την ευκαιρία:

    -Εγώ λέω να παραδοθούμε!

    Με σταθερή, σίγουρη φωνή.

    Πάγωσαν όλοι.
    Καμάρι εγώ που τους καράφλιασα.
    Σιωπή ασυρμάτου, που λένε. Ο χρόνος κυλούσε. Μέχρι που κάποιος πίσω πίσω γέλασε, μετά ένας δεύτερος, μετα, μετά όλοι. Με την καρδιά τους.
    Το είχαμε ανάγκη από τη κούραση τις ταλαιπωρίες αυτής της γελοίας περιπέτειας.

    Με πιάνει μετά ο φίλος μου εκεί Συνταγματάρχης Λινάρδος(;):

    -Ρε συ, άμπωτες ξεμπερδέψουμε απ εδώ να πάς στη Μεγαλόχαρη μια λαμπάδα, που γλύτωσες απόψε. Είμαστε σε Κατάσταση Πολιορκίας, στρατιωτικός νόμος. Αν δεν άρχιζε να γελάει εκείνος, έτοιμος ήταν ο Ταξίαρχος να συγκαλέσει έκτακτο στρατοδικείο και με συνοπτικές διαδικασίες για πρόκληση ηττοπαθείας εν τω στρατεύματι κτλ κτλ να σε στήσει στον τοίχο για παραδειγματισμό.

    Μπορεί και να είχε δίκιο.

    Θα είχα μια κηδεία σαν των πολλών ανθρώπων τις κηδείες.

    Κι ο Σαραντάκος ένα ιστολόγιο, σαν των πολλών ανθρώπων τα ιστολόγια

  15. sarant said

    9 Υποθέτω πως εννοεί «μετάφραση» ή «λογοτεχνική απόδοση» Δεν σκέφτηκα να βρω το πρωτότυπο και να κάνω αντιπαραβολή.

  16. Λεώνικε (4), φυσικά τα «μπαγλατίσματα» είναι του μεταφραστή. Ο Φραντζής γράφει «Τὰς τοιαύτας αὐτῶν φλυαρίας καλῶς οἴδατε, καὶ οὐ χρὴ λέγειν περὶ τούτων.»
    Αλέξη (9), όποιος θέλει το πρωτότυπο μπορεί να το βρει π.χ. εδώ
    Όσο για την Πλατεία Βάθης, αυτό είναι το σωστό. Βάθη, ή κατά τον Ροΐδη Βάθεια, ήταν (όπως η Φωκίωνος Νέγρη και η Ευελπίδων) ένα από τα πολλά ρέματα που κατέβαιναν από τα Τουρκοβούνια, και το ρου της ακολουθεί η σημερινή οδός Μάρνη (γι’ αυτό είναι λοξή). Κατά μερικούς ταυτίζεται με τον αρχαίο Κυκλοβόρο. Βάθη λοιπόν ονομάστηκε η περιοχή και Πλατεία Βάθης, στη γενική, η κεντρική της πλατεία, όπου πρέπει να υπήρχε πέρασμα και απ’ όπου ξεκινούν ακόμη οι δρόμοι του Μενιδιού (οδός Αχαρνών!) και των Λιοσίων.

  17. giorgos said

    «…Οταν στίς άρχές τού αίώνα μας ό προμνημονευθείς ρουμάνος ίστορικός N.Lorga (καί ένας άπό τούς κορυφαιότερους τής Εύρώπης , πού έτυχε νά θανατωθή βιαίως λίγο πρό τού πολέμου , τήν ίδια πάνω κάτω έποχή πού άνεξηγήτως «πέθανε» καί στήν Ελλάδα νεώτατος ό έξ ίσου κορυφαίος έλληνας δημοσιολόγος Α.Ανδρεάδης ) έγραφε τήν ίστορία τής Οθωμανικής Αύτοκρατορίας έδιδε κάτι νέο καί έλαφρώς τσουχτερό . Είπε , δηλαδή, ότι ό κόσμος τής άνατολικής Μεσογείου δέν είδε στόν Μωάμεθ τόν Β κάποια έννοια κατακτητού , άλλά τήν φυσική συνέχεια τών ρωμαίων αύτοκρατόρων καί ότι τό «νέο δίκαιο» μέ τό όποίο είχε νά διοικηθή ό νέος κόσμος δέν ήταν είμή τό προϋπάρχον Ρωμαϊκό Δίκαιο .
    Η ίδέα αύτή τού Lorga έπί τής όποίας έγραψε 5 όλόκληρους τόμους καί έναν είδικά ξεχωριστόν , ήταν έξαιρετικώς βαρύνουσας σημασίας σέ μιάν έποχή , έκείνη τών «Kabinetts» όπου ή ίστορία έγράφετο μέ «στοιχεία» άντλημένα άπό τούς χαρτοφύλακες τών άνακτοβουλίων καί ή ίστοριογραφία έψαχνε νά βρή «ντοκουμέντα» πού νά χωρίζουν τούς λαούς καί όχι ό,τι τούς ένωνε . Βεβαίως δέν έχομε άκόμη έργασίες έκ μέρους τής εύρωπαϊκής βιβλιογραφίας πού νά έπιβεβαιούν ή νά άναιρούν αύτή τήν θέση τού Lorga ώς πρός τό Ρωμαϊκό Δίκαιο . Κάτι τέτοιο παραμένει άκόμη «έκτός έποχής» καί είναι καί τεχνικώς δυσκατόρθωτο , άφού άπαιτεί συνδυασμένες γνώσεις ίστορίας , δικαίου καί θρησκειολογίας. Η πιό…οίκονομική έκδοχή , άλλά πολύ λίγο ίκανοποιητική , είναι ή έπικρατούσα : ότι τό ίσλαμικό δίκαιο άπορρέει άπ’ τό Κοράνι . Παρά τόν άναμφισβήτητο κοινωνικό προσανατολισμό τού Κορανίου , είναι πάντως σάν νά λέμε ότι καί όλο τό Κανονικό Δίκαιο τής άνατολικής Εκκλησίας άπορρέει άπό τήν Αγία Γραφή …Ετσι βέβαια τά πράγματα άπλοποιούνται κατά έπιθυμητούς τρόπους , άλλά δέν λύνουν κανένα πρόβλημα .
    Πέραν όμως άπό τά ζητήματα αύτά , πού είναι ζητήματα θεωρίας καί πολιτικής σκοπιμότητας , ή γενική πίστη τών άπλών άνθρώπων τού 15ου αίώνος , μέσα σέ μιά «έξαίσια μίξη ίδεών» (Sonderbare Ideenmischung) , καθώς σημειώνει ό Lorga , ότι ό σουλτάνος είναι ή φυσική συνέχεια τών ρωμαίων βασιλέων , έπιβάλλει σήμερα τήν πολιτικώς χρήσιμη παραδοχή , ότι τά πράγματα τού παρελθόντος τής άνατολικής Μεσογείου δέν μπορούν νά έξαντληθούν στό άπλό σύνθημα τής κατάκτησης .
    Μιά «κατάκτηση» πού διαρκεί πάνω άπό 6 αίώνες , πού τίποτε δέν καταστρέφει , δηλαδή πού διατηρεί όλες τίς έθνότητες πού βρίσκει , καί πού διαλύεται άπό έξωτερικούς καί μόνο παράγοντες , δέν είναι άπλώς κατάκτηση .
    Εκτός άπό τήν κατάκτηση τής Κων/πόλεως , δέν ύπάρχουν άνάλογες περιπτώσεις στόν χώρο τής άνατολικής Μεσογείου .
    Αύτό πού είναι γνωστό , είναι ότι σέ πολλούς χώρους τών Βαλκανίων καί τής Μικράς Ασίας οί Οθωμανοί έκλήθησαν άπό τούς αύτόχθονες , ή δέ Κων/πολη παρέμενε άπλώς μιά έκκρεμότητα μάλλον φύσεως οίκογενειακής . Ο Μωάμεθ ώς γνωστόν ήταν γαμβρός τού Κων/νου τού Παλαιολόγου , άφού παντρεύθηκε τήν άνηψιά του , ό δέ θείος τής νύφης έπέμενε νά κρατά μιάν πόλη χωρίς καμμιά άπολύτως δυνατότητα αύθυπαρξίας , συντηρουμένη άπλώς άπό τούς φόρους τού έμπορίου τών δυτικών , καί σέ πλήρη άντίθεση μέ τήν δημόσια γνώμη τών κατοίκων της , οί όποίοι ήθελαν τήν παράδοση τής πόλης καί άνοιξαν καί τελικώς τήν «κερκόπορτα» . Αν μάλιστα ό πλυθησμός τής Πόλης δέν άπεδεκατίζετο άπό μιάν έπιδημία , ίσως κάθε άντίσταση τού αύτοκρατορα νά άπέβαινε άδύνατη.

    Ο λαός τής Κων/πολης τότε , οί λαοί τών Βαλκανίων καί τής Μικράς Ασίας , δέν ήταν τριτοκοσμικοί ύπανάπτυκτοι λαοί τής σήμερον . Ησαν οί «άνεπτυγμένοι» τού τότε κόσμου καί λειτουργούσαν μέ ίστορικά αίσθητήρια .Οτι δέ καμμιάν έχθρότητα δέν αίσθάνονταν έναντίον τών όθωμανών , σημαίνει ότι τά πράγματα Οθωμανικής Αύτοκρατορίας καί χριστιανικού κόσμου έξικνούνται πολύ παληότερα άπό τήν έμφάνιση τών Τούρκων έπί τού ίστορικού προσκηνίου .»

  18. Πέπε said

    @9, 16:
    Την απάντηση που δίνει ο Άγγελος την έχω ξεναδιαβάσει, και με πείθει.

    Ωστόσο το «πλατεία Βάθη» όχι απλώς λέγεται και γράφεται, αλλά κυκλοφορεί και σαν διόρθωση ενός διαδεδομένου λάθους, όπως το «πλατεία Μαβίλη» που είναι η (ορθότατη, φυσικά) διόρθωση του «πλ. Μαβίλης» (που είναι απλό λάθος άγνοιας, αλλά πάντως λέγεται).

    Πού στηρίζεται λοιπόν η διόρθωση «πλ. Βάθη»; Υπήρχε κάποιος ή κάτι που να ονομάζεται «ο Βάθης»;

    Ρωτώ, γιατί όσοι λένε κάτι διαφορετικό από τους υπόλοιπους άλλοτε το στηρίζουν κάπου, και άλλοτε απλώς «έτσι το ξέρουν». Το «πλ. Βάθη» δε νομίζω ότι λέγεται από όσους απλώς έτσι το ξέρουν.

  19. Alexis said

    Άγγελε ευχαριστώ για τις απαντήσεις!
    Η γλώσσα του Φραντζή είναι δυσνόητη αρχαΐζουσα αλλά φαντάζομαι ότι θα πρέπει να απέχει πολύ από την καθομιλουμένη της εποχής.

  20. sarant said

    16 Α μπραβο βρήκες το πρωτότυπο

    Για την Πλατεία Βάθης συμφωνώ με τον Άγγελο και ίσως θέλει άρθρο

  21. Εικασία: αυτοί που λένε «Πλατεία Βάθη» ίσως άκουσαν ότι το ευρύτατα διαδεδομένο «οδός Μάρνης» είναι λάθος (που όντως είναι, γιατί πρόκειται για τΟΝ Μάρνη, τον ποταμό της Γαλλίας) και πρέπει να λέμε «οδός Μάρνη» και… το παρακάνανε 🙂

  22. Γς said

    18:

    Ε, ας το βάλουμε

  23. Alexis said

    Πέπε για να πούμε «πλ. Βάθη» θα πρέπει να συμβαίνει ένα εκ των δύο:
    Ή να υπήρχε κάποιος «Βάθης» ή να υπήρχε τοπωνύμιο Βάθης (αρσενικό: ο Βάθης ) στην περιοχή.
    Μέχρι λοιπόν κάποιος να μου υποδείξει με σοβαρά επιχειρήματα ένα εκ των δύο εγώ θα δεχτώ αυτό που λέει ο Άγγελος.

  24. Αλέξη, φυσικά η γλώσσα του Φραντζή είναι αρχαΐζουσα και απέχει πολύ από την καθομιλουμένη της εποχής, αλλά «δυσνόητη» δεν θα την έλεγα. Ένα-δυο χρόνια να έχεις κάνει αρχαία στο σχολείο, διαβάζεται άνετα. Πού να ‘βλεπες την Αλεξιάδα…

  25. Γς said

    22:

    Φτιάχτηκα..

    http://www.youtube.com/watch?list=RDu2QpP8Z3Uf0&v=3BK5EB1nwiQ

  26. Alexis said

    #22: …που για να ακριβολογούμε βεβαίως η πλ. Βάθης δεν είναι το τέρμα αλλά η αρχή της Αχαρνών…
    Αλλά για χάρη του άσματος…

  27. ΚΑΒ said

    Σχετικά με τον λόγο του Παλαιολόγου:

    http://www.apostoliki-diakonia.gr/gr_main/catehism/theologia_zoi/themata.asp?cat=hist&main=texts&file=27.htm

  28. Γς said

    26:

    Αυτά δεν είναι τραγούδια είναι Εθνικοί Ύμνοι …

  29. ΚΑΒ said

    http://ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSGL-A111/262/1917,6374/

    Ο Ροΐδης γράφει ότι υπήρχε κοιμητήριον της Βάθιας.

  30. Alexis said

    Και βέβαια στη δημοσιογραφική αργκό των περί τα αγροτικά ασχολούμενων ως «πλ.Βάθης» ή σκέτο «Βάθης» αναφέρεται συχνά το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων.

  31. dryhammer said

    21. Κοτζάμ Μάρνης ποταμός να πέφτει στο ρέμα της Βαθης…

  32. Γς said

    30:

    Αυτός ξερει. Πελατης του

  33. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    Παραθέτω μερικές σημειώσεις (από την προσωπικήν βιβλιοθήκην 🙂 ) επί του θέματος Πλατεία Βάθη(ς) κλπ:

    Οι μαρτυρίες είναι αρκετές, είναι από αξιόπιστους συγγραφείς και συγκλίνουν όλες στο ίδιο: το κοίλωμα, η λακκούβα που σχηματιζόταν στην κοίτη του Κυκλοβόρου, εκεί που λίμναζαν τα νερά καθώς κατέβαινε το ποτάμι, ονομαζόταν, λόγω της μορφής του τοπίου, Βάθεια.

    Ας παραθέσω συγκεντρωτικά, πρώτα το λήμμα της Μεγάλης Ελληνικής Εγκυκλοπαίδειας που έβαλε ο Νίκελ (συγγραφέας ο αθηναιογράφος Θεόδωρος Βελλιανίτης):

    Βάθεια (και Βάθη). Συνοικία Αθηνών, ευρισκομένη αριστερά της οδού Γ΄ Σεπτεμβρίου από της πλατείας της Ομονοίας. Επί της συνοικίας ταύτης συμπίπτουσιν αι οδοί Καματερού, Αριστοτέλους, Χαλκοκονδύλη, Μάρνη, Μαιζώνος, Λιοσίων, Μενάνδρου και Καρόλου Ι΄. Περιλαμβάνει την πλατείαν Ανεξαρτησίας και την μεταξύ των οδών Χαλκοκονδύλη, Αριστοτέλους και Καματερού σχηματιζομένην μικράν πλατείαν της κυρίως Βάθειας, εκ της οποίας έλαβε το όνομα ολόκληρος η ευρεία σήμερον συνοικία. Η συνοικία οφείλει την ονομασίαν της εις το ότι ελίμναζον άλλοτε εν αυτή τα ύδατα του χειμάρρου Κυκλοβόρου. Μετά την μεταφοράν της πρωτευούσης εκ Ναυπλίου εις Αθήνας, το μέρος τούτο ευρίσκετο επί μακρόν εκτός του σχεδίου της πόλεως, ότε δε περιελήφθη εις αυτό, ηγέρθησαν αι πρώται οικίαι και ο κατελθών εις την Ελλάδα άλλοτε ηγεμών της Μολδαβίας Μιχαήλ Βόδα Σούτσος ήγειρεν εκεί το μέγαρόν του (σήμερον Άσυλον της Αγίας Αικατερίνης), εντός απεράντου κήπου. Εκ του κήπου τούτου κατατμηθέντος εις οικόπεδα εσχηματίσθη η συνοικία Βάθεια, διηνοίχθησαν αι οδοί Αχαρνών, Αλκιβιάδου, Λιοσίων, Μιχαήλ Βόδα, πλατεία Νικολάου Μαυροκορδάτου, μετεσχηματίσθη ο χείμαρρος Κυκλόβορος εις λεωφόρον και εχαράχθησαν αι τέμνουσαι αυτάς πολυάριθμοι οδοί, ταχέως δε ηγέρθησαν ωραίαι οικοδομαί και ηυρύνθη μεγάλως η πολύοικος σήμερον συνοικία. Εξυπηρετείται αύτη υπό δύο γραμμών τροχιοδρομικών και πολυαρίθμων επιβατικών αυτοκινήτων. Ο πυρήν της συνοικίας Βάθειας υπήρξεν η μικρά τριγωνική πλατεία σκιαζομένη υπό της μεγάλης λεύκας (της περίφημου Λεύκας της Βάθειας) αποκοπείσης κατά το 1926. Το περί αυτήν τμήμα της συνοικίας μετεσχηματίσθη εις κέντρον εμπορικόν και βιοτεχνικόν πλήρες ζωής και κινήσεως.

    κι έπειτα άλλο λήμμα από τον Μπίρη:

    Βάθεια και μεταγ[ενέστερα] Βάθη … Παλαιά τοπωνυμία, προκύψασα από το χαμήλωμα του εδάφους προς την κοίτην του Κυκλοβόρου εις το σημείον όπου εγίνετο η διάβασις του δρόμου του Μενιδιού, της σημερινής οδού Καματερού. Μετά το πέρασμα του ρέματος ο δρόμος εχωρίζετο εις δύο κλάδους, κατευθυνομένους προς το Μενίδι και προς τα Λιόσια. Διά παρομοίους λόγους ελέγετο Βάθεια και το πέρασμα του δρόμου των Τριών Πύργων, της ήδη παλαιάς οδού Φαλήρου, από την κοίτην του Ιλισσού, παραπλεύρως της γέφυρας της λεωφόρου Συγγρού, όπου και διετηρείτο μέχρι των τελευταίων χρόνων έν υπόλειμμα του λιθοστρώτου εντός της κοίτης.
    Κώστας Ηλ. Μπίρης. Αι τοπωνυμίαι της πόλεως και των περιχώρων των Αθηνών. (Δημοσιεύματα του Αρχαιολογικού Δελτίου, 17). Αθήνα: Γενική Διεύθυνσις Αρχαιοτήτων και Αναστηλώσεως, 1971, σ. 21.

    Ώστε δεν είναι μόνο μία η Βάθεια. Στην Αθήνα ήταν δύο και σε ολόκληρη την Ελλάδα είναι περισσότερες (Γούβες Ηρακλείου, Αμάρυνθος Εύβοιας, Μέσα Μάνη). Η ερμηνεία πρέπει να καλύπτει όλες αυτές τις περιπτώσεις. Και η πιο αβίαστη ερμηνεία είναι ότι πρόκειται για τοπωνύμιο που προκύπτει από τη φύση του τοπίου.

    Το γεγονός ότι η περιοχή ονομαζόταν Βάθεια και όχι Βάθη επιβεβαιώνεται από αναφορά στο βιβλίο Αρχείον των Μνημείων των Αθηνών και της Αττικής, τόμ. 2, (Βιβλιοθήκη της Εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας, 136), (Αθήνα, 1993), στο οποίο αποδελτιώνονται παλιές τοπογραφικές αναφορές για την Αθήνα από ποικίλες πηγές· εδώ (σ. 139) από την εφημερίδα Ώρα, που κυκλοφορούσε από το 1875 έως το 1889.

    Αλλά και απ’ όλα αυτά αν δεν πείθεται κανείς, ας ανατρέξει στον Εμμανουήλ Ροΐδη, που περιδιάβαινε όλες τις γειτονιές της παλιάς Αθήνας και έγραφε για:

    τὰς ἀναθυμιάσεις τῆς Πλάκας, τῆς Βάθειας, τῆς Παλαιᾶς Ἀγορᾶς, τοῦ Ροδακιοῦ καὶ τοῦ Βαθρακονησίου
    ή … οἱ ἀναπαυόμενοι εἰς τὸ κοιμητήριον τῆς Βάθειας (Οι αθηναϊκοί δρόμοι, 1896)

    Μάλιστα για το κοιμητήριο της Βάθειας έγραψε εκτενές διήγημα: «Το παράπονο του νεκροθάπτου» (1895), Άπαντα, τόμ. 5 (Αθήνα: Ερμής, 1978).

    έναν τάφον του παρά την Βάθειαν κοιμητηρίου … ένα σοκάκι της Βάθειας κοντά εις το παλαιό γεφύρι … Πες μου όμως αν είδες εκεί χειρότερα γουρουνοχώρια από τους φτωχικούς μαχαλάδες των Αθηνών ή άλλη τέτοια Βάθεια πουθενά; … ανάψαμε φανάρια να ιδούμε μήπως εγλίστρησε σε κανένα από τα βάραθρα και ξεροπήγαδα της Βάθειας, που καταπίνουν ανθρώπους κάθε σκοτεινή νύκτα.

    Δεν νομίζω ότι χωρεί αμφιβολία: τεκμηριώνεται ότι στα τέλη του 19ου αιώνα η περιοχή λεγόταν (η) Βάθεια. Από τη Βάθεια σχηματίστηκε η Βάθη, και η πλατεία της, η πλατεία της Βάθης. Ο ισχυρισμός ότι προϋπήρξε (υποτιθέμενο) τοπωνύμιο *Στου Βάθη, εκτός του ότι χρειάζεται αποδείξεις από πηγές της εποχής για να στηριχθεί η ύπαρξή του ιστορικά, είναι και γλωσσικά άστοχος, γιατί δεν γίνεται από του Βάθη να φτάσουμε στη Βάθεια (με ανάπτυξη ενός α στην κατάληξη και ταυτόχρονη αλλαγή γένους). Το αντίστροφο έγινε: από τη Βάθεια, στη Βάθη, με συγκοπή.

    Και τα δύο αυτά χωριά ονομάζονταν παλαιότερα αλλιώς και έχουν μετονομαστεί. Η Βάθη Κιλκίς λεγόταν έως το 1928 Ραγιάν, η Βάθη Χανίων έως το 1961 Κούνενι. Άρα δεν είναι λαϊκές οι ονομασίες τους, είναι «επινοημένες». Με τη βοήθεια του Google Earth βρίσκω και τα δύο χωριά και μου φαίνεται ότι και για τα δύο ισχύει ότι βρίσκονται επάνω ή κοντά σε κοίλωμα.

    Για τη Βάθη του Κιλκίς λιγότερο (στα δεξιά της εικόνας έχει ρεματιά),

    αλλά για τη Βάθη των Χανίων πολύ περισσότερο, γιατί είναι φανερό ότι είναι χτισμένη σε χούνη.

    Από την άλλη, προτείνεται το επιχείρημα ότι το Βάθης ήταν επώνυμο οικογενειακό. Είναι αλήθεια ότι υπήρχε αθηναϊκή οικογένεια με το επώνυμο Βάθης. Ο Σουρμελής τους απαριθμεί στον κατάλογο «Αι οικογένειαι των Αθηνών αι επαναστατήσασαι κατά των κρατούντων» (Διονύσιος Σουρμελής, Ιστορία των Αθηνών κατά τον υπέρ ελευθερίας αγώνα, 2η έκδ. Αθήνα: Τύποις Νικολάου Αγγελίδου,1853, σ. [309]). Μόνο που γράφει «Βάθυς». Επίσης στον κατάλογο «Οι πεσόντες υπέρ πατρίδος από του [Α]΄ μέχρι του Ζ΄ έτους» περιλαμβάνεται (σ. [313]) ένας Ανανίας Βάθυς.

    Την ίδια ορθογραφία συναντώ και σε έγγραφο που υπογράφει ο δάσκαλός Σεραφείμης στην προεπαναστατική Αθήνα (21 Ιαν. 1821), δίνοντας αναφορά του έργου της περασμένης σχολικής χρονιάς στους εφόρους της Φιλομούσου Εταιρείας που συντηρούσε το σχολείο: Κατάλογος των μαθητών μου … Σ. [του] Βάθυ

    Αρχείο Φιλομούσου Εταιρείας (στην ΙΕΕΕ), αρ. 8757. Το βρίσκω στο: Η Εκπαίδευση κατά την ελληνική επανάσταση, 1821-1827: τεκμηριωτικά κείμενα. Έρευνα, παρουσίαση Δαυίδ Αντωνίου. Αθήνα: Βουλή των Ελλήνω, 2002. Τόμ. 2, σ. 48.

    Αλλά, επαναλαμβάνω, από το Βάθης δεν βγαίνει η Βάθεια.

  34. Γιάννης Ιατρού said

    34: Α ξέχασα να αναφέρω κι αυτό:

    Ένα ποίημα του Κοτζιούλα, που όταν κατέβηκε πάμπτωχος από τα Τζουμέρκα για να σπουδάσει είχε πιάσει ένα δωμάτιο στη Βάθη 🙂 , λέει:

    Το παιδί της Πλατανούσας
    (χωριατόπουλα το νού σας!)
    γράμματα ήθελε να μάθει
    και κατάντησε στη Βάθη.

  35. Γς said

    33:

    Και με πιάνει το φανάρι στην πλατεία Βάθης. Και περνάει μια [μπιπ] κρατώντας μια βαλίτσα.
    Κι ο Ηλίας δίπλα μου.

    -Ηρθε καινούργιο πράμα…

  36. Πέπε said

    @23:
    Ή κι ένα τρίτο: να νομίζω ότι υπήρξε τέτοιος άνθρωπος ή τόπος.

    Κι εγώ το δέχομαι αυτό που λέει ο Άγγελος, το τόνισα άλλωστε, απορώ όμως πώς προέκυψε το λάθος. Και εδώ, πάλι μου φαίνεται λογική η εξήγηση του Αγγέλου, ότι ίσως είναι υπερδιόρθωση κατά το Μάρνης > Μάρνη.

    (Δεδομένου ότι οι οδοί και οι πλατείες είναι 99% σε αρχαιοπρεπή γενική, έχουμε πολύ λιγότερα αρσενικά σε -η, π.χ. Ευριπίδου και όχι Ευριπίδη, και πολύ περισσότερα θηλυκά σε -ης, π.χ. Βασιλίσσης τάδε και όχι Βασίλισσας. Οπότε υπάρχει μια τάση να κάνουμε θηλυκό και τον Μάρνη, και τον Μαβίλη, κλπ.. Άρα αυτά τα λάθη εξηγούνται εύκολα. Το αντίστροφο λάθος ήταν πιο σπάνιο.)

    Νίκο, στο άρθρο θα πρέπει να συζητηθεί και το άλλο προβληματικό σημείο σ’ αυτό το τοπωνύμιο: γιατί τη λέμε πλατεία, αφού είναι απλώς διασταύρωση! 🙂

  37. Πέπε said

    @34:
    Χα! Να τη λοιπόν η εξήγηση:

    Το όνομα «Βάθη, η», που αφορούσε την περιοχή, μετά την ονομασία της πλατείας θα παρερμηνεύτηκε σαν σύντμηση, «Βάθη» αντί «πλατεία Βάθη» (αφού λέμε και «Ομόνοια» ή «Σύνταγμα» εννοώντας όχι μόνο τις πλατείες αλλά και τους γύρω δρόμους). Σαν δηλαδή το απόσπασμα του Κοτζιούλα να έλεγε «στην Αχαρνών» ας πούμε, που σημαίνει «στην οδό Αχαρνών» ή κατ’ επέκταση κάπου κοντά στην οδό.

    Άρα θα παίχτηκε κάτι ανάμεσα σ’ αυτή την παρερμηνεία, και στην υπερδιόρθωση που λέει ο Άγγελος.

  38. Γς said

    34:

    Κι ήταν κι ο Αντόνιο, μεταπτυχιακός μας από την Πορτογαλία που του βρήκαμε ξενοδοχείο στην περιοχή.
    Ποτέ δεν μας το συγχώρεσε.

    Και όταν έμαθε καλά ελληνικά όλο μας το κοπάναγε που τον βάλαμε με τις πουτάνες.

  39. spatholouro said

    #33
    Παρά τη φατσούλα της «προσωπικής βιβλιοθήκης», πιστεύω πως καλό θα ήταν να μνημονευθεί ο Earion:

    http://lexilogia.gr/forum/showthread.php?14541-%CF%80%CE%BB%CE%B1%CF%84%CE%B5%CE%AF%CE%B1-%CE%92%CE%AC%CE%B8%CE%B7%CF%82-%CE%AE-%CF%80%CE%BB%CE%B1%CF%84%CE%B5%CE%AF%CE%B1-%CE%92%CE%AC%CE%B8%CE%B7-%CF%80%CE%BB%CE%B1%CF%84%CE%B5%CE%AF%CE%B1-%CE%92%CE%AC%CE%B8%CE%B7%CF%82

  40. Γς said

    Ηταν κι ο Βάθης.

    Τον θυμάμαι.

    Μανώλης Βάθης. Απόφοιτος της Ανωτάτης Γεωπονικής Σχολής Αθηνών, λαμπρός γεωπόνος και σπουδαίος πανεπιστημιακός δάσκαλος.

    Προικισμένος με γνήσιο καλλιτεχνικό τάλαντο, ο Μ. Βάθης ζωγράφιζε ασταμάτητα επί 80 σχεδόν χρόνια, αμέτρητα καλλιεργούμενα ή αυτοφυή φυτά της ελληνικής κυρίως χλωρίδας, καθώς επίσης και τις ασθένειές τους.

    Κι η συλλογή Βάθη

    http://mouseio.aua.gr/vathis.html

    http://www.efsyn.gr/arthro/me-ta-matia-toy-emmanoyil-vathi

  41. Γιάννης Ιατρού said

    39: Ε, ναι, ρε Κώστα, γιαυτό και την έβαλα, φαίνεται κι απ΄την αναφορά στον Nikel κλπ.
    Και κάτι ακόμα για το θέμα

  42. Πέπε said

    Δεν είχα δει το 33.

    Βλέπω ότι:
    α) Βγάζει λάθος το αρσενικό «πλ. Βάθη». Ωραία, σ’ αυτό δεν υπήρχε έτσι κι αλλιώς διαφωνία.
    β) Βγάζει λάθος επίσης και το θηλυκό «η Βάθη», έναντι του σωστού «η Βάθεια». Ωστόσο δεν αρνείται ότι, λάθος ή όχι, ειπώθηκε.

  43. Γιάννης Ιατρού said

    41: Ωχ, έκανα λάθος στην επισήμανση της περιοχής στον επάνω χάρτη, είναι λίγο πιό πάνω/δεξιά. sorry
    Εδώ το σωστό:

  44. Alexis said

    #33:Εξαιρετικά κατατοπιστικό σχόλιο!
    Είδες η… προσωπική βιβλιοθήκη; 🙂

  45. Γιάννης Ιατρού said

    41/43: Άσε πιά αυτό το … «μεγένθυση ==> μεγέθυνση, please 🙂

  46. Alexis said

    #42: Αν ειπώθηκε κάποτε το «Βάθη» ως μετεξέλιξη του «Βάθεια», τότε γιατί λάθος;

  47. Γιάννης Ιατρού said

    40: Γς
    κι εδώ

    Υπήρξε και μια εκπομπή (Ο ΓΕΩΠΟΝΟΣ & ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΜΑΝΟΛΗΣ ΒΑΘΗΣ) στο κανάλι στης Βουλής στις 26/07/2014, αλλά δεν την βρίσκω τώρα.

  48. gpoint said

    Η Βάθεια στην Μάνη δεν βρίσκεται ; (εγώ βαριέμαι να κοιτάξω την προσωπική μου βιβλιοθήκη)

  49. Γς said

    47:

    Σε ευχαριστώ Ντοcteur!

    Σου άρεσε το τραγούδι του Χατζηδάκι στο βίνεο;

    Ξέρεις ποια τραγουδάει; Ελα ντε! Την ξέρεις.

    >μεταπτυχιακή μου, καθηγήτρια τώρα, παιδί τζιμάνι, που την έχουν γνωρίσει όσοι ήπιαμε ένα κρασί μαζί της τότε στην Κόρινθο γυρίζοντας από την Ειρήνη

    Το λέει στο τέλος.

  50. Στούμπος said

    #17 Giorgos
    «εξαίσια μείξη ιδεών» (sonderbare ideenmischung)
    μήπως η λέξη «sonderbare» αντί εξαίσια θα σήμαινε «παράξενη ή περίεργη ή ασυνήθιστη ή ιδιαίτερη»;

  51. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    48.Ναι Τζη. Στην Κρήτη και στη Μάνη 🙂
    Απάνω και η Κάτω Βάθεια (που τώρα βλέπω ότι επίσημα λέγονται Βαθείας (νυχτός-γαμώτο!)
    ΔΗΜΟΣ ΧΕΡΣΟΝΗΣΟΥ
    ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΓΟΥΒΩΝ
    Τοπική Κοινότητα Επάνω Βαθείας
    Τοπική Κοινότητα Κάτω Βαθείας
    http://www.kallikratis.org/perifereiaki-enotita-irakleioy/

  52. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Η Βάθης στο ιστολόγιο (έχει κι άλλες αναφορές αλλά ας βάλω δυο ενδεικτικά)

    https://sarantakos.wordpress.com/2009/09/21/marnes/#comment-10645

    https://sarantakos.wordpress.com/2012/12/27/goudi/#comment-151164

  53. giorgos said

    50. «εξαίσια μείξη ίδεών» γράφει ό συγγραφέας τού κειμένου .
    «sonderbare» γράφει ό Lorga , ετσι το καταλαβαίνω εγώ .

  54. Γιάννης Ιατρού said

    49: Γς, ναι, την θυμήθηκα, μας είχε τραγουδήσει και τότε λίγο. Ευχάριστη ύπαρξη 🙂

  55. Πέπε said

    @46:
    Ναι, αυτό εννοώ. Δεν το διατύπωσα πολύ σωστά.

  56. Πέπε said

    @51:
    > > που τώρα βλέπω ότι επίσημα λέγονται Βαθείας (νυχτός-γαμώτο!)

    Πολύ ωραίες και οι τοπικές κοινότητες Καλού Χωρίου, και Πηγαϊδακίων! 🙂 🙂

  57. 7, … Υποθέτω πως προέρχεται από τα αραβικά αμίρ και αμιράτ -κάτι σαν πρίγκηπας και πριγκήπισσα …

    Κάτι τέτοιο, όπως κι ο εμίρης, υποθέτω.
    Είναι και όνομα, όπως στο περσικό Πολυτεχνείο Αμιρκαμπίρ, πρώην Tehran Polytechnic – άλλαξε το ’79 λέει η Βίκη.

    Ερώτηση: To επώνυμο Αμοιρίδης έχει είναι από το Αμίρ με ελληνοποίηση της ορθογραφίας ή αναφέρεται σε άμοιρο/άκληρο;

  58. Νέο Kid Al Kuwaiti said

    50. Στούμπος. Ασφαλώς έτσι όπως το λες είναι. Ο «μεταφραστής» προφανώς μπέρδεψε το Ζόντερμπαρ με το Βούντερμπαρ (Wunderbar) που όντως σημαίνει «εξαίσιο».
    Τούτων λεχθέντων, καλά θάταν να ήταν αυτό το μόνο ζόντερμπάρες σ’αυτό το κείμενο… Μόνο το ότι δεν παρακαλούσαν οι Σταμπουλιώτες γονατιστοί το Μεχμέτη να τούς σφάξει δεν έγραψε… (από κει βγήκε μάλλον το «σφάξε με πασά μου ν’αγιάσω»)

  59. nikiplos said

    Ένας Πολίτης, σε κάθε συζήτηση με θέμα την Άλωση και με ευκαιριακή επωδό το «θα πάρουμε την Πόλη», απαντούσε:
    ‘Μαζί θα πάρετε και 25 εκατομύρια Τούρκους· δεν πιστεύω να έχετε πρόβλημα…» 🙂

    Επίσης στο σύνολο του μουσουλμανικού κόσμου, η Κατάκτηση της Πόλης το 1453, είναι γιορτή, ενώ για το σύνολο των Χριστιανών αποφράς ημέρα…

  60. FvR_ said

    Κύριε Γς, με όλο το θάρρος, μου θυμίζετε λίγο μια παλιά σειρά με αυτοτελή επεισόδια «Τα παιδικά χρόνια του Ιντιάνα Τζόουνς» όπου ο μικρός ή νεαρός (τα επεισόδια πήγαιναν εναλλάξ στην ηλικία του των 10 ή 18 ετών) πρωταγωνιστής, πετύχαινε και κάποια ιστορική συγκυρία και/ή προσωπικότητα των αρχών του προηγούμενου αιώνα. Χεμινγουέι, Τολστόι, Καζαντζάκης, Πικάσο, Λόρενς της Αραβίας, Τσώρτσιλ, Χο Τσι Μινχ σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Υφηλίου από τα χαρακώματα του Μεγάλου Πολέμου μέχρι τις εφόδους του Πάντσο Βίλα και τις αψιμαχίες της Οκτωβριανής επανάστασης.

    Η ερώτησή μου, λοιπόν, είναι η εξής: μήπως είστε ο Ιντιάνα Τζόουνς;

  61. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    Το εμβαθήναμε βλέπω!

  62. 60 Όχι, βέβαια. Ο Ιντιάνα Τζόουνς έχει βασιστεί σε αληθινές ιστορίες.

  63. giorgos said

    50. Αυτός ήταν ό lorga https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9D%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%BB%CE%AC%CE%B5_%CE%93%CE%B9%CF%8C%CF%81%CE%B3%CE%BA%CE%B1
    Οσο τώρα γιά τούς άλλους δύο πού άναφέρει ό κ.Κοτζιούλας ,ήταν επιπέδου Μακρυγιάννη … Ψάξε τά βιογραφικά τους καί θά καταλάβεις.

  64. gpoint said

    # 57

    το εμίρης προέρχεται μάλλον από παράκουσμα γιατί στα αραβικά τα μόνα φωνήεντα είναι α, ι, ου

  65. Για να μην κρυβόμαστε, θεώρησα πως ο αμηράς σήμαινε το ναύαρχο (admiral) αλλά μετά θυμήθηκα τον καπουδάν-παshά και ησύχασα.

  66. Γς said

    Είναι και το Φετιχιέ τζαμί, «Τζαμί του Πορθητή».

    Βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της Ρωμαϊκής Αγοράς, κοντά στον Πύργο των Ανέμων, τους Αέρηδες.

    Κατασκευάστηκε το 1456 τρία χρόνια μετά την Αλωση. Με το που κατάκτησαν το 251 ετών Δουκάτο των Αθηνών.

  67. Ριβαλντίνιο said

    @ 11 ΚΑΒ

    Ωραία ! Ήθελα να ρωτήσω σε ποιον μύθο αναφερόταν, οπότε ευχαριστώ πολύ !

    @ 33 Γιάννης Ιατρού

    Πολύ ωραία συγκεντρωμένα !

    ===================================================================

    Το πρώτο κείμενο πρέπει να είναι Ψευδο-Σφραντζής και όχι σκέτο Σφραντζής νομίζω, αλλά δεν θυμάμαι καλά και μπορεί να κάνω λάθος.

    Αυτό
    Και αν κανένας κερδίσει όλο τον κόσμο και χάσει την ψυχή του, τί φελάει;
    είναι εμνευσμένο απ’τον ευαγγελιστή Μάρκο ( τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ; )

    Κυριεύτηκε κι η Βαβυλώνα από τον Κύρο, αλλά δεν έπαθε τίποτε το ανεπανόρθωτο, ούτε έπεσε στη σκλαβιά, ούτε ντροπιάστηκαν οι γυναίκες και τ’ αγόρια της, παρά μόνο άλλαξε αφέντη, και μάλιστα στη θέση τού αχρείου μπήκε τίμιος.

    Το παραπάνω είναι επίδραση και απ’την Παλαιά Διαθήκη όπου οι Βαβυλώνιοι θεωρούνταν κακοί ενώ ο Κύρος καλός.

    πρώτον, για την πίστη και την ευσέβειά μας∙ δεύτερον, για την πατρίδα∙ τρίτον, για το βασιλιά ως νόμιμό κυρίαρχο∙ και τέταρτον, για τους συγγενείς και φίλους μας.

    Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια-Βασιλεία 🙂 🙂 🙂

  68. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ο Αμιράς ή τα Αμιρά, είναι ένα από τα μαρτυρικά καμένα χωριά του Ολοκαυτώματος της Βιάννου.Εμείς τ΄Αμιρά -πληθυντικό ουδέτερο-λέμε πάντα και Αμιργιωτάλι,τότε,τον πλανόδιο εμποράκο απ΄αυτό το χωργιό που κατέβαινε ανατολικότερα σ΄εμάς με τα πουσούνια του στο γάιδαρο φορτωμένα.
    «…Η ονομασία του χωριού προέρχεται από την αραβική γλώσσα και πιθανότατα χτίστηκε κατά την Αραβοκρατία, κτίσμα ίσως κάποιου αμιρά της Κρήτης. Την περίοδο εκείνη ο ανώτερος διοικητής της Κρήτης ονομαζόταν αμιράς ή εμίρης (από το αραβικό amir ή emir, δηλ. άρχοντας, αφέντης)…»

    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CE%BC%CE%B9%CF%81%CE%AC%CF%82_%CE%97%CF%81%CE%B1%CE%BA%CE%BB%CE%B5%CE%AF%CE%BF%CF%85

  69. gbaloglou said

    17 Την τελευταία παράγραφο δεν την καταλαβαίνω. Στο θέμα της «κατάκτησης» διαφωνώ: η διατήρηση ‘εθνοτήτων’ επί Οθωμανίας δεν σημαίνει ότι οι ‘εθνότητες’ αυτές δεν υποχρεώθηκαν να δεχτούν καταστάσεις που δεν ήταν επιλογή τους, κλπ κλπ Στο θέμα της διάθεσης των Κωνσταντινουπολιτών να αντισταθούν ή να προδώσουν, μία παρατήρηση: ακόμη και δεκαετίες μετά την Άλωση, διάφοροι Χριστιανοί της Πόλης προσπαθούσαν, για να αποκτήσουν κάποια προνόμια, να πείσουν τις Οθωμανικές Αρχές ότι η τάδε γειτονιά ή οικογένεια βοήθησε τους κατακτητές στις 29 Μαΐου, προσκομίζοντας ‘μαρτυρίες’ υπέργηρων στρατιωτών … που πέρασαν στην Οθωμανική ιστοριογραφία ως γεγονότα. Χρειάζεται λοιπόν προσοχή στο θέμα των πηγών, και ακόμη και ο μέγας Iorga βασίστηκε **αποκλειστικά** σε πηγές ‘επιπέδου Μακρυγιάννη’ (σχόλιο 63), κλπ κλπ (Μία εξαιρετική σύγχρονη πηγή, που όμως δεν έχω διαβάσει και δεν ξέρω τι θέσεις παίρνει επί του θέματος είναι το βιβλίο των Μάριου Φιλιππίδη και Walter K. Hanak The Siege and the Fall of Constantinople in 1453: Historiography, Topography, and Military Studies.)

  70. gbaloglou said

    57,12 Αναζητώντας τον «αμηρασλάνη» στο διαδίκτυο … διαπίστωσα ότι είναι σύγχρονο Ιρανικό επώνυμο!!!

  71. dryhammer said

    67 Για την ακρίβεια: Θρησκεία – Πατρίς – Βασιλεία – Οικογένεια

  72. Ριβαλντίνιο said

    Να επαναλάβω και δύο παλαιότερα σχόλια μου για κάποιον που μπορεί να τον ενδαφέρουν :

    Τουρκικές πηγές για την Άλωση απ’τον Αλέξη Σαββίδη :

    1

    2

    3
    4
    5
    6
    7
    8

    9

    10

    Αναφέρει τους :

    Αχμέτ Ασίκ-Πασά-Ζάντε (1400-1486)
    Τουρσούν μπέη ( 1425-1500)
    «Τουρκικά ημερολόγια» (14ου-15ου αι.)
    Συλλογή «Τουρκικών Ανωνύμων Πρώιμων Χρονικών» (14ου-15ου αι.)
    Ουρούτζ ιμπν Αντίλ (15ος-16ος αι.)
    Ρούχι Εντιρνελί (+μετά το 1511)
    Μεχμέτ Νεσρί Εφέντη (+1512-1520)
    «Χρονικά του Μουράτ Β΄ » (15ος-16ος αι.)
    Κεμάλ Πασά Ζάντε ( 1468-1536)
    Σαντεντίν Χότζα Εφέντη (1536-1599)
    και τους
    περιηγητή Εβλιγιά Τσελεμπί (1611-1684) και Μολδαβό ιστοριογράφο και πολιτικό Δημήτριο Καντεμίρ (1673-1723).

    Μερικά ωραία :

    1) Ο Ρούχι λέει ότι «ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος είχε αρνηθεί να παραδοθεί στον Οθωμανό πολιορκητή της Πόλης, έχοντας εμπιστοσύνη στα κείμενα των Ευαγγελίων περί του άπαρτου της βυζαντινής πρωτεύουσας».

    2) Κατά τον Νεσρί , ο Κων. Παλαιολόγος και ο Λουκάς Νοταράς είχαν σκεφτεί να συνθηκολογήσουν και να παραδώσουν την Πόλη, αλλά τους εμπόδισαν οι Λατίνοι μισθοφόροι που διαφωνούσαν !

    3)Τα «Χρονικά του Μουράτ Β΄» αναφέρουν την Πόλη όχι ως «Ιστανμπούλ», αλλά ως «Κonstantin» από το αραβικό «Κουσταντινίγια».

    4) Ο Τσελεμπί και ο Δημήτριος Καντεμίρ λένε ότι μερικές συνοικίες της Πόλης κατά την πολιορκία συνθηκολόγησαν και παραδόθηκαν στον Πορθητή.

    ==========================================

    Η πιθανή ταυτότητα του Φλαντανελλά :

    Ο θαλασσομάχος Φλαντανελάς και η μαρτυρία του Λατίνου αρχιεπισκόπου Μυτιλήνης Λεονάρδου

    γράφει ο Νίκος Νικολούδης Διδάκτωρ Ιστορίας του Πανεπιστημίου του Λονδίνου (King’s College) (Απόσπασμα από υπό έκδοσιν βιβλίο του Νίκου Νικολούδη)

    (…)Το σημαντικότερο όμως είναι ότι ρίχνει φως στη «σκοτεινή» μορφή του περίφημου Φλαντανελά. Είναι ενδιαφέρον ότι από όλες τις ελληνικές πηγές που αναφέρονται στα γεγονότα της Άλωσης, η μόνη που μνημονεύει το όνομα του κυβερνήτη του αυτοκρατορικού μεταγωγικού (προσδιορίζοντάς το μάλιστα ως «Φλαντανελάς»), είναι το πολύ μεταγενέστερο, νοθευμένο Χρονικό του Ψευδο-Φραντζή (από τον 16ο αιώνα). Εάν, όμως, επρόκειτο για κάποιον Βυζαντινό, χωρίς αμφιβολία το όνομά του θα ήταν γνωστό σε κάποιον από τους Δούκα, Χαλκοκονδύλη, Κριτόβουλο και Σφραντζή. Αποδεικνύεται δηλαδή ότι ο «Φλαντανελάς» δεν ήταν κάποιος Έλληνας ναυτικός αλλά ένας Ιταλός, και μάλιστα Γενοβέζος, το όνομα του οποίου εμφανίζεται σε αρκετά γενοβέζικα έγγραφα αυτής της περιόδου. Η «μεταμφίεσή» του σε «Φλαντανελάς» μπορεί να ερμηνευθεί σχετικά εύκολα, από την παραφθαρμένη συγκόλληση του αρχικού γράμματος του ονόματός του (Φραγκίσκος) με το επώνυμό του (Λεκανέλλα). Κατ’ επέκταση, είναι πολύ πιθανόν ότι και το αναφερόμενο από τον Λεονάρδο ως «πλοίο του αυτοκράτορα» δεν ήταν στην πραγματικότητα βυζαντινό, αλλά ιταλικό, ναυλωμένο από τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο για τη συγκεκριμένη αποστολή. Εξάλλου, την εποχή της Άλωσης το βυζαντινό Ναυτικό είχε πάψει προ πολλού να υφίσταται!

    http://www.istorikathemata.com/2012/07/nationality-of-flantanela.html

  73. Ριβαλντίνιο said

    @ 71 dryhammer

    Σωστά ! 🙂

  74. gbaloglou said

    72 Νομίζω πως το «Κονσταντίνιγιε» ήταν η συνήθης Τουρκική ονομασία για την Κωνσταντινούπολη ως το 1923 ή 1926.

  75. 72 Ρίβα, δες λοιπόν κι εδώ: https://dytistonniptiron.wordpress.com/2009/05/29/alwsis/

  76. 74 Κε Μπαλόγλου, έβαλα προχτές στο google translate το ελληνικό «Βασιλεύουσα» και μου το μετέφρασε στα τουρκικά Konstantinopolis.

  77. (75: στα σχόλια, ιδίως στο τέλος, και κάτι σχετικά με τους υπέργηρους στρατιώτες που κατέθεταν ότι η πόλη παραδόθηκε)

  78. gbaloglou said

    77 Δύτη δεν αποκλείεται να το θυμάμαι (και) από εσένα 🙂

    76 🙂 🙂

  79. 78 Ναι, τα λέγαμε συχνότερα τότε 🙂

  80. Ριβαλντίνιο said

    @ 72 gbaloglou
    @ 76 Σκύλος

    Και ποιος την έλεγε Ισταμπούλ ; Οι Έλληνες ; 🙂

    @ 77 Δύτης των νιπτήρων

    Πολύ ωραία ! Κάτι λίγα σχετικά γράφει και ο Ράνσιμαν από ότι θυμάμαι στην «Άλωσή» του στο παράρτημα.

  81. nikiplos said

    Μα και τώρα μη δειλιάσετε, αδέρφια, αν το κάστρο γκρεμίστηκε σ’ ένα μέρος απ’ τη βρονταριά και τα βλήματα των πολιορκητικών μηχανών, γιατί, καθώς βλέπετε, όσο μπορέσαμε το διορθώσαμε ξανά.

    Ο μύθος της κερκόπορτας ήταν ένα έξυπνο ιστορικό κατασκεύασμα. Αφενός απήλλασσε τις ευθύνες της κοινωνίας (κληρου και λαού) για την πλημμελή άμυνα και οργάνωση της Πόλης, αφετέρου απήλλασσε τις ευθύνες των στρατηγών για την κακή στρατιωτική οργάνωση έναντι ενός νέου όπλου. Το περιβόητο κανόνι δεν έριχνε περισσότερο από 7 φορές την ημέρα.

    Οι Χρονικογράφοι (και ο Φραντζής και ο Νικολό Μπαρμπαρό) γράφουν για την ισχνή άμυνα στα τείχη σε σχέση με τον πληθυσμό της Πόλης. Την στάση του κλήρου με το «καλύτερα Σαρίκι του Σουλτάνου, παρά Τιάρα του Πάππα». Την στάση των εκλεκτών γόνων της εποχής που ντύνονταν τα ράσα για να μην στρατευτούν (μας θυμίζει κάτι αυτό στ’ αλήθεια). Την αποχή απο τις μάχες πολλών ντόπιων κι αξιόμαχων νέων που πολιτικά ήθελαν την μετάβαση με την κατάκτηση από το Σουλτάνο. (Μου θύμισαν τους Σμυρνιούς που 500 χρόνια μετά καλούσαν τους συγκενείς τους να επισκευθούν τη Σμύρνη να δουν και να χαζέψουν τον ίδιο τον Κεμάλ)… Από στρατηγικής άποψης η Πόλη ήταν προγραμμένη. Άργησε κι όλας να πέσει… (Αιτία ήταν ο Ταμερλάνος κι όχι η δειλία ή η αναβλητικότητά τους).

    Οι Τούρκοι την εποχή της Άλωσης ήταν ο ισχυρότερος κι ο πιο συνεκτικός στρατός. Ελάχιστοι τόλμησαν να τους αντιμετωπίσουν σε ανοικτό πεδίο μάχης και να τους νικήσουν. Την Άλωση διαδέχτηκε η κυριαρχία τους σε όλη την ανατολική Μεσόγειο. Θα περνούσαν 100 χρόνια για να αμφισβητηθεί (στη Ναυμαχία της Ναυπάκτου) η παντοδυναμία τους. Υπήρξαν τρομερός πολεμικός Λαός με τρομερή οργάνωση και ηθική. Κι έγιναν ακόμη ισχυρότερος αναδεικνύοντας έναν πολύ δυνατό πολιτισμό στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.

    Ένας πολύ ισχυρός στρατός, με σύγχρονα όπλα και σιδερένια πειθαρχία και θέληση. Με καλή στρατηγική γνώση του εχθρού, των μειονεκτημάτων του και των αδύνατων σημείων του. Τους είχε γνωρίσει άλλωστε εδώ και 200 χρόνια πολεμώντας ως μισθοφόροι για τα συμφέροντά τους. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως για 200 χρόνια με κέντρο εκείνη την περίοδο, μόνο ο Ταμερλάνος τους έβαλε κάτω…

    Πολλοί Ρωμιοί θα στενοχωρηθούν με αυτό, αλλά καλύτερα να σκεφθούν τους Ινδιάνους της Βόρειας και Κεντρικής Αμερικής που γνώρισαν από πρώτο χέρι την Κατάκτηση από τους Άγγλους… Τι τους βρήκε στη συνέχεια…

  82. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Καλογριά μαγέρευε ψαράκια στο τηγάνι
    και μια φωνή, ψιλή φωνή, απάνωθε της λέγει.
    Πάψε γριά το μαγερειό κι η Πόλη θα τουρκέψει,
    κι ο Μουχαμπέτης θε να μπει στην Πόλη καβαλάρης.
    Όταν τα ψάρια πεταχτούν και βγουν και ζωντανέψουν
    τότε κι ο Τούρκος θε να μπει κι η Πόλη θα τουρκέψει.
    Τα ψάρια πεταχτήκανε, τα ψάρια ζωντανέψαν
    κι ο Αμιράς εισέβηκεν στην Πόλη καβαλάρης.

  83. gbaloglou said

    81 Πολύ σωστά, όσον αφορά δε την τελευταία παράγραφο: αυτό που μας έσωσε, όσο μας έσωσε, ήταν η ακαταλληλότητα των κατακτητών για ειρηνικά έργα, η πολιτισμική τους κατωτερότητα αν θέλετε. (Σήμερα δε … (κάποι)οι Τούρκοι ψιλοδαγκώνονται όταν τους πεις ότι είναι/ήταν «λαός πολεμικός» 🙂 )

  84. Στούμπος said

    #58 Nεo Kid Al Kuwaiti Δεν κατάλαβα ότι πρόκειται για άλλο μεταφραστή. Όσο για το «σφάξε με αγά μου να αγιάσω», σίγουρα δεν άγια σε ο Νοταράς, αφού, όπως λένε κάποιοι, (δεν έχω πηγές) δεν ήταν αγαπητός ούτε στους Ρωμαίους, μη βοηθώντας τον Κωνσταντίνο λόγω θρησκευτικών διαφορών, ούτε στους κατακτητές, προδίδοντας τον βασιλέα του. Άραγε έτσι είχαν τα πράγματα;

  85. nikiplos said

    @83, ειλικρινά, πιστεύω ότι είναι ακόμη λαός πολεμικός… έχουν κάνει όμως τεράστια βήματα, σε αντίθεση με εμάς που μείναμε στάσιμοι (εμ χμμμ πίσω στην πραγματικότητα γιατί όταν οι άλλοι πάνε μπροστά κι εσύ μένεις στάσιμος)…

  86. gbaloglou said

    80 From Byzantine Constantinople to Ottoman Konstantiniyye

  87. Ριβαλντίνιο said

    @ 84 Στούμπος

    Δεν είχαν έτσι τα πράγματα. Ο Λουκάς Νοταράς ήταν μεγάλος τυπάς, τυπάρα.

  88. Ριβαλντίνιο said

    @ 86 gbaloglou

    Μου λέει κάτι αλαμπουρνέζικα :

    An error has occurred.

    http://isites.harvard.edu/fs/docs/icb.topic570061.files/articles/From%20Byzantion%20to%20Istanbul.pdf

  89. giorgos said

    69. Μέ τό Ρωμαϊκό
    Δίκαιο πού ύπήρχε καί πρίν διοικήθηκαν.

    Επίσης ,λέει ότι καί τά πέντε Πατριαρχεία πού ύπήρχαν, διατηρήθηκαν όλα ,ανεξάρτητα καί αύτοδύναμα .
    Τί καταστάσεις λοιπόν υποχθρεώθηκαν νά δεχτούν ?

  90. gbaloglou said

    89 Να μην χτυπούν τις καμπάνες πχ 🙂

  91. gbaloglou said

    88 Υποθέτω ότι δεν είναι προσβάσιμο ολόκληρο το άρθρο, εμένα μου αρκεί ο τίτλος και η περίληψη.

  92. Corto said

    «Όταν έχωμεν τους Γάλλους,
    Tίς η χρεία από άλλους;
    Γάλλοι και Γραικοί δεμένοι,
    Mε φιλίαν ενωμένοι,
    Δεν είναι Γραικοί ή Γάλλοι,
    Aλλ’ έν έθνος Γραικογάλλοι»

    1913, έχουν περάσει λιγότερο από είκοσι χρόνια από την πρώτη κινηματογραφική προβολή, και οι Γάλλοι γυρίζουν ταινία με θέμα την Άλωση της Πόλης!

    Βέβαια οι νεοέλληνες κατά τα επόμενα 100 χρόνια γύρισαν πολύ πιο σοβαρές ταινίες και με πολύ σημαντικότερη θεματολογία (η Λίζα και όλοι οι άλλοι, Σούλα έλα ξανά, λούφα και παραλλαγή νο 25, και λοιπά αριστουργήματα).

  93. Στούμπος said

    @87 Ριβαλντίνιο
    Η αναφορά έγινε πάνω στην φερόμενη ρήση του Νοταρά «κάλλιο τούρκικο σαρίκι, παρά παπική τιάρα».Όπως είπα, δεν έχω πηγές, χώρια που βρίσκομαι φιλοξενούμενος στη Σουηδία με δέσμευση χρόνου.

  94. cronopiusa said

    «Ιωάννης Άγγελος», Μίκα Βάλταρι

  95. giorgos said

    Τήν εικόνα τής κοινωνικής ζωής στήν Οθωμανική Αυτοκρατορία, τήν περιγράφουν μέ στοιχεία ό Γάλλος ίστορικός Braudel καί ό Ρουμάνος ίστορικός Lorga εδώ http://katotokerdos.blogspot.gr/2010/03/1.html

  96. Ριβαλντίνιο said

    @ 93 Στούμπος

    Αυτό («κάλλιο τούρκικο σαρίκι, παρά παπική τιάρα») το αναφέρει ο Δούκας που δούλευε τους Λατίνους. Δεν συμπαθούσε το Νοταρά.

  97. gbaloglou said

    95 Εγώ σου λέω για σαφείς διακρίσεις εις βάρος των Χριστιανών (πχ απαγόρευση κωδωνοκρουσίας) … και συ μου στέλνεις ένα άρθρο που ασχολείται με εμπόρια και οικονομίες! (Και να μην ακούσω για ευημερούντες Χριστιανούς επί Οθωμανίας, όφειλαν να ευημερούν για να επιβιώνουν με σχετική αξιοπρέπεια…)

  98. Γς said

    Κωνσταντινούπολη

    Τσάριγκραντ (Царьград) Βασιλεύουσα στα Ρώσικα

  99. giorgos said

    Α ! Συγνώμη , νόμιζα ότι άστειευόσουν.

  100. gbaloglou said

    99 Το ίδιο κι εγώ για σένα 🙂 🙂

  101. sarant said

    94 Δεν το ήξερα αυτό το βιβλίο!

  102. Corto said

    101 (Sarant):
    Συνήθως κυκλοφορούσε με τον τίτλο «ο Μαύρος Άγγελος» και είναι η συνέχεια του «Προσκυνητή».
    Καλογραμμένα μυθιστορήματα, αλλά ο Βάλταρι είχε σαφή προκατάληψη κατά των Ελλήνων.

  103. Μαρία said

    101
    Δεν χάνεις και πολλά πράγματα. Κλασικό μασάλι.

  104. Γς said

    Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός 63-58

  105. Ριβαλντίνιο said

    @ 104 Γς

    Σαν να μου φαίνεσαι ολυμπιακός. Επιτρέπεται ένας σεβάσμιος καθηγητής του βεληνεκούς σου να ασχολείται με αυτά τα μικροαστικά ; 🙂

  106. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Sir Steven Runciman – Η Ελλάδα και η Δ’ Σταυροφορία
    http://users.uoa.gr/~nektar/history/tributes/steven_runciman/runciman_hellas_d_crusade.htm

  107. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    103. Κι ότι το σημείωσα για τα υπόψη 🙂 🙂

  108. gpoint said

    Ρίβα έχεις δίκιο, παράγκα έχει στήσει ο Ιβάν… αυτά που έκανε ο ξεφτιλισμένος Θάνος σήμερα ειδικά στο τέλος του δεύτερου ημίχρονου ούτε ο Σπάθας δεν τα έχει κάνει, αγωνιούσε μη τυχόν και ισοφαρίσει ο κακός ΠΑΟΚ και δεν βαστούσε ούτε τα προσχήματα

  109. Ριβαλντίνιο said

    @ 108 gpoint

    Επ, δεν θέλω κακίες για το συνεταιράκι σου την ΑΕΚ . 🙂

  110. Corto said

    Να ΄μαν δεντρί στη Βενετιά, χρυσή μηλιά στην Πόλη
    και κόκκινη τριανταφυλλιά, μεσ’ τους επτά ουράνους
    Ν’ ανέβαινα να βίγλιζα την Πόλη πως τουρκεύει
    Πόλη μου για δεν χαίρεσαι, για δε βαρείς παιγνίδια
    Το πώς μπορώ να χαίρομαι και να βαρώ παιχνίδια
    Μέσα με δέρνει ο θάνατος, ν’ όξω με δέρνει ο Τούρκος
    Κι απ’ τη δεξιά μου τη μεριά, Φράγκος με πολεμάει.

    «Ευγενείς Ενετοί, αδελφοί αγαπημένοι …σας παρακαλώ σήμερα να υπερασπίσετε με όλη την καρδιά σας την πόλη τούτη»

    «Ω Λιγουρίτες, εντιμότατοι αδελφοί, … και τώρα πάλι είναι η περίσταση κατάλληλη για να τη βοηθήσετε δείχνοντας την εν Χριστώ αγάπη και αντρεία και παλικαριά σας»

    Δηλαδή να σε κάψω Γιάννη, να σ’ αλείψω μέλι (βλ. 1204 μ.Χ.)

  111. Μαρία said

    110
    να σ’ αλείψω μύξα, για να γιάν’ 🙂

  112. Corto said

    111:
    Ακόμα καλύτερα έτσι! Δεν ήξερα αυτή την εκδοχή.

  113. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

  114. cronopiusa said

    Λ.Β. Σαμπανοπούλου ΤΕΙΧΟΣ, ΤΟΞΟ, ΤΡΟΥΛΟΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ «ΙΣΤΑΝΜΠΟΥΛ» ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΩΝ ΟΘΩΜΑΝΩΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΩΝ, ΠΟΛΗ/MΟΥΣΕΙΟ ΠΕΡΑΝ, ΑΠΡΙΛΙΟΣ – ΙΟΥΛΙΟΣ 2007

  115. Pedis said

    # 75 – ωραίο κείμενο, Δύτα.

  116. Κουτρούφι said

    Η Πόλη και ο Βόσπορος: h**ps://www.youtube.com/watch?v=PLWwdUz0YTQ

  117. Γιάννης Ιατρού said

    Πάει κι αυτός ….
    Απεβίωσε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης

  118. Γς said

    Και τώρα;
    Ποιος θα τους θάψει; Ολους

  119. Pedis said

    Για προσέξτε τι θα γράψετε τώρα, μην το καρφώσει κανείς κρατιστής φιλελίτσας στον εισαγγελέα και την πληρώσει ο Νικοκύρης …

  120. gpoint said

    # 109

    Διαχρονικά συνεταιράκια περιμένοντας την σειρά τους για να βγουν στο κεφάλι είναι τα μέλη του ΠΟΚ…Αναρωτιέμαι αν η ιδέα αυτή ήτανε του σημερινού εκλιπόντος…

  121. gpoint said

    # 109

    και κυρίως Ρίβα σκέψου πόσα χρόνια θέλετε για να βγάζετε τέτοιες ανακοινώσεις και δεν θα υιοθετείτε μ@λ@κίες που σας συμφέρουν…

    Όταν θα καταγγέλουμε «κλοπές» και «στησίματα» θα ζητάμε επαναλήψεις αγώνων ή θα αναλαμβάνουμε το κόστος της αντίδρασής μας όπως πέρυσι στον ημιτελικό με τον Ολυμπιακό.
    Η ΑΕΚ ήταν καλύτερη και κέρδισε δίκαια σήμερα όπως και ο ΠΑΟΚ στον τελικό ήταν καλύτερος αλλά και «κατηγορούμενος» για ένα λάθος που δεν θεωρήθηκε ανθρώπινο.
    Αυτοί λοιπόν που διαχωρίζουν τα λάθη σε ανθρώπινα ή σε κλοπές ανάλογα με το ποιόν ευνοούν ας κάνουν τις κρίσεις τους.
    Η ΑΕΚ είναι ένας μεγάλος και καθαρός αντίπαλος μεγάλων στόχων και στο μέλλον ελπίζω να κοντραριστούμε αρκετά.
    Εμείς δεν υποννοούμε ότι ο Θάνος ενήργησε καθ´υπόδειξη, όπως υποννόησαν οι αντιδράσεις εν θερμώ της ΑΕΚ μετά τον τελικό.
    Με όλο το σεβασμό στους ανθρώπους της ΑΕΚ που -σημειωτέον- πρόσφεραν μια άψογη φιλοξενία στο ΟΑΚΑ, καλό θα είναι να αντιληφθούν ότι από σεβασμό σε εκείνους κρατήσαμε πολύ αμυντική στάση στις κατηγορίες για τον τελικό που προήλθαν και από τη δική τους αντίδραση, την οποία και δικαιολογήσαμε εξαιτίας της πίκρας του αποτελέσματος.
    Δεν σημαίνει ότι θα υπομένουμε εσαεί να ακούμε αναπάντητα «δράκους» για τις διαιτησίες του ΠΑΟΚ. Θα παλεύουμε πάντα για το 50-50, τα ίδια μέτρα και τα ίδια σταθμά και την ισονομία σε διαιτησία και αθλητική δικαιοσύνη.
    Η στιγμή δίνει εντυπώσεις, ο χρόνος δίνει απαντήσεις.

    Γιατί σημασία δεν έχει μια φάση που μπορεί και να την είδε λάθος ένας διαιτητής αλλά η πρόθεση όπως χθες του Θάνου στο β’ ημίχρονο , σαν να πήρε εντολές όπως στο παιχνίδι με τον ΠΑΟ που διακόπηκε. Κι ο διαιτητής που έχει πρόθεση δεν αφήνει τρεις φορές τετατετ τον Κλωναρίδη όπως ο Κύζας στην Τούμπα αλλά σφυρίζει «κατά λάθος» όταν η μπάλα είναι στον αέρα σε φάση για γκολ που δεν υπάρχει οφφσάιντ λόγω πεσμένου αμυντικού…
    Και φροντίζει με τις κάρτες και για το επόμενο ματς όπως τότε που πήρατε το κύπελλο είχε φοντίσει ο Μάνταλος στον ημιτελικό με ΟΣΦΠ

    Μη γελιέσαι, όλα για τα λεφτά του τσουλου γίνονται… αν δεν βγει πρώτος ο ΠΑΟκ-ο μόνος που έχει λόγω βαθμολογίας ελάχιστες ελπίδες να περάσει- τότε θα βάλει κάποια λεφτά ο χοντρός για να μην πάθει το περσινό κάζο με την ΜπερΣεβά. Συμμαχοί του τα συνεταιράκια που σκέφτονται πως αν βγει πρώτος ο ΠΑΟΚ πως θα ρίξει λεφτά ο Σαββίδης και θα ανοίξει κι άλλο η ψαλίδα οπότε παίζουν το παιχνίδι του χοντρού έχοντας και μια φρούδα ελπίδα μήπως πιάσουν το τζόκερ… Μ’ αυτά τα μυαλά κατρακυλάει η Ελλάδα στην βαθμολογία συνέχεια, τα ζήσαμεμε το χέρι του Σίλβα, το -3 στα πλέηοφφς, το πέναλτυ του Σαλπιγγίδη με πρωταγωνιστή τον ΠΑΟ, σειρά της ΑΕΚ τώρα

  122. gpoint said

    # 109

    Μήπως κατάλαβες τώρα γιατί ο ΠΑΟ ζητάει να αφαιρεθούν βαθμοί για τον τελικό του κυπέλλου ΜΟΝΟ από τον ΠΑΟΚ κι όχι κι από τους δυο μήπως βγει πρώτος κατά λάθος ; βλέπει πως ο ίδιος δεν γλυτώνει το -3 κι απλώς αβαντάρει την ΑΕΚ για το συμφέρον του ΟΣΦΠ, σαν καλό συνεταιράκι…

  123. spiral architect 🇰🇵 said

    @117: Πήγε να βρει το φιλαράκι του. 👻

  124. spiral architect 🇰🇵 said

    Από μια μεριά ήταν λογικό, γιατί σκόραρε ο φονιάς της Άρσεναλ.

  125. Αμ γιαυτό είχαμε πάλι καταιγίδα ξημερώματα στη λεβεντογέννα, τέλος Μαϊου…

  126. Νέο Kid Al Kuwaiti said


  127. spiral architect 🇰🇵 said

    Αποφράς ημέρα, όντως, Δύτη.
    (να γίνει update στο μηνολόγιο Μαΐου, παρακαλώ)

  128. spiral architect 🇰🇵 said

    Να δεις που ο Νικοκύρης έχει έτοιμη ανάρτηση για τον Επίτιμο στα ντραφτ του. 🙄

  129. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    128: Ναι, ναι. Την έχει γράψει η ΕΦΗ βασικά, με λίγες παρατηρήσεις του Πέπε (του ανταποκριτού μας που λένε…) 🙂

  130. cronopiusa said

  131. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Καλημέρα κι ἀπὸ μένα.
    Ὅπως βλέπω, οἱ περισσότεροι ἀπὸ τοὺς προλαλήσαντες εἶναι, γιατὶ νὰ τὸ κρύψωμεν ἄλλωστε, συντετριμμὲνοι ἅμα τῇ ἀναγγελίᾳ τοῦ ἀδοκήτου θανάτου τοῦ Ἐπιτίμου.
    Ξέρω, δὲν εἶναι κομιλφὼ νὰ γράφουμε ἀρνητικὰ γιὰ κάποιον ποὺ μόλις ἔχει πεθάνει. Θὰ μείνω στὴν εὔθυμη πλευρὰ τοῦ θέματος, ὅπως ταιριάζει καὶ στὶς παραδόσεις μας. Θυμᾶμαι τὸν Ἐπικήδειο τοῦ Κονδυλὰκη καὶ τὴν πατινάδα ποὺ κάνανε στὸν προπάππου μου οἱ φίλοι του ἀπὸ τὸ διπλανὸ χωριὸ ποὺ τὰ κοπάνισαν μετὰ τὴ κηδεία του. Φεύγοντας σταμάτησαν μπροστὰ στὸ νεκροταφεῖο μὲ τὰ βιολιὰ καὶ τοῦ ᾿καναν πατινάδα λέγοντας:
    «Τά ‘θελένε ὁ μακαρίτης!»

    Κι ἐπειδὴ, ὅπως οἱ περισσότεροι πολιτικοί, ὁ ἐκλιπὼν τρεφόταν ἀπὸ τὴν ἀντιπαράθεση, μποροῦμε νὰ τοῦ ψάλλουμε τὰ δέοντα, μὲ ὄσο χοῦμορ διαθέτει ὁ καθένας καὶ χωρὶς νὰ ρίχνουμε τὸ ἐπίπεδο τοῦ ἱστολογίου.

    Τά ᾿θελένε ὁ μακαρίτης

  132. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @130. Κρόνη, μὲ πρόκανες μὲ τὸ Μητσοτάκ.

  133. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Γειά σου Δημήτρη. Προσωπικά είμαι τόσο συντετριμμένος που θα πνίξω τον πόνο μου στα γλωσσολογικά σχόλια. Για τα μπαγλατίσματα, δεν ξέρω αν υπάρχει σύνδεση με το τουρκ. bağırmak = σκούζω, φωνάζω, φωνασκώ.

  134. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Θυμήθηκα κι ἄλλες δυὸ ἱστορίες ποὺ ταιριάζουν μὲ τὴν περίσταση.

    Ἡ πρώτη στὰ Θερμιά πρὶν πολλὰ χρόνια. Μέσα στὸν καφενὲ ἡ χήρα βράζει τὰ κόλλυβα γιὰ τὸ μνημόσυνο τοῦ μακαρίτη. Στὴν αύλὴ τοῦ καφενὲ οἱ φίλοι συζητοῦν, τάχα μου χαμηλόφωνα, ἀλλὰ ἀρκετὰ δυνατὰ γιὰ νὰ τοὺς ἀκούει ἠ χήρα, γιὰ φανταστικὲς ἐρωτικὲς ἱστορίες τοῦ μακαρίτη σὲ ταξίδια του στὴν Ἀθήνα.
    «Παλιάθρωπε, βράζω καὶ τὰ κόλλυβά σου!» ἀκούγεται ἀπὸ μέσα ἡ φωνὴ τῆς χήρας.
    Ἴσα ποὺ τὴν πρόλαβαν νὰ μὴν τουμπάρει τὸ καζάνι μὲ τὰ κόλλυβα στὰ σκουπίδια.

    Ἡ δεύτερη στὴν Ἀθήνα πρὶν ἀπὸ καμιὰ τριανταριὰ χρόνια.
    Ἕνας φίλος ἔχασε πρόωρα τὴ μάνα του. Ὁ πατέρας του, ἄν καὶ τὴν περνοῦσε καμιὰ εἰκοσαριὰ χρόνια, δὲν τά ‘βαψε μαῦρα. Ἀπεναντίας ἄρχισε νὰ γκομενίζει ἀσύστολα.
    Μετὰ τὸ μνημόσυνο, ὁ φίλος μου πάει στὸν τάφο τῆς μάνας του μαζὶ μὲ τὸν, δεκάχρονο τότε, γιό του. Ἀποθέτοντας στὸν τάφο ἔνα μπουκέτο κίτρινα τριαντάφυλλα, ποὺ ἄρεσαν στὴ μάνα του, λέει στὸν γιὸ του:
    «Καὶ μένα στὸν τάφο μου κίτρινα τριαντάφυλλα νὰ μοῦ φέρνεις.»
    Κι ὁ μικρός:
    «Τί μοῦ τὰ λὲς ἐμένα ρὲ μπαμπά; Πές τα τοῦ παπποῦ ποὺ θὰ μᾶς θάψει ὅλους!»

  135. Γς said

    Δεν το κατάλαβα το τελευταίο αλλά δες την ανάρτησή μου παρα πάνω [Σχ. 118] για την σημερινή απώλεια:

    Και τώρα;
    Ποιος θα τους θάψει; Ολους

  136. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @ ΣτοΔγιαλοΧτηνος (133)
    Γειά σου φίλε. Μᾶλλον αὐτὸ ποὺ γράφεις εἶναι. Τὸ bağlantı ποὺ ταιριάζει ἀκουστικὰ σημαίνει τελείως διαφορετικὸ πράγμα (σύνδεσμος). https://www.seslisozluk.net/en/what-is-the-meaning-of-ba%C4%9Flant%C4%B1/.
    Τί λέει καὶ ὁ Δύτης;

  137. Νέο Kid Al Kuwaiti said

    «Καλό ταξίδι ψηλέ. Θα σε θυμόμαστε όρθιο με την κατσούνα σου στα βουνά της ζωής και της Κρήτης. Τα συλλυπητήριά μου σε οικογένεια και φίλους» αναφέρει ο επικεφαλής του Ποταμιού Σταύρος Θεοδωράκης,

    ..Δεν νομίζω να έχω διαβάσει γελοιοδέστερο συλλυπητήριο μύνημα…

  138. Πέπε said

    Τα περισσότερα ειδησεογραφικά σάιτ, υποθέτω δε και οι εφημερίδες, ήταν ήδη συντετριμμένα εκ των προτέρων.

    Τώρα έχουν ήδη γεμίσει με αφιερώματα στον βίο και την πολιτεία του Μητσοτάκη. Όπως είναι γνωστό, αλλά και αυτονόητο ακόμη κι αν δεν το έχει ακούσει κάποιος, αυτά τα αφιερώματα ετοιμάζονται εν ζωή, για μια ώρα ανάγκης. Είναι κάτι λογικό βέβαια (αν περιμένεις να πεθάνει ο άλλος για ν’ αρχίσεις ψάξιμο, καληνύχτα), αλλά και μακάβριο συνάμα.

    Οπότε, προκαταβολική συντριβή για τον θάνατο οποιουδήποτε ενδέχεται να πεθάνει μέσα στο μέλλον.

  139. sarant said

    Καλημέρα από εδώ. Βλέπω κάνατε ένα καλό μνημόσυνο του Μητσοτάκη, εγώ λόγω ταξιδιού και διαφοράς ώρας ολιγώρησα.

    Θα βάλουμε βεβαίως άρθρο, αλλά όχι αύριο διότι τα κιτάπια μου τα έχω μακριά και δεν έχω την ετοιμότητα των εφημερίδων -να έχω κάτι έτοιμο. Όπως συστηνει και ο Δημητρης Μ. θα επικεντρωθώ στο χιούμορ.

  140. Ριβαλντίνιο said

    @ gpoint

    Η ΑΕΚ είναι ένας μεγάλος και καθαρός αντίπαλος μεγάλων στόχων και στο μέλλον ελπίζω να κοντραριστούμε αρκετά.

    Αυτό το εκλαμβάνω ως εξής :
    Με την ΑΕΚ θα είμαστε συνεταιράκια στη νέα παράγκα και θα μοιραζόμαστε τους τίτλους.

    😆 😆 😆

    Μήπως κατάλαβες τώρα γιατί ο ΠΑΟ ζητάει να αφαιρεθούν βαθμοί για τον τελικό του κυπέλλου ΜΟΝΟ από τον ΠΑΟΚ κι όχι κι από τους δυο μήπως βγει πρώτος κατά λάθος ; βλέπει πως ο ίδιος δεν γλυτώνει το -3 κι απλώς αβαντάρει την ΑΕΚ για το συμφέρον του ΟΣΦΠ, σαν καλό συνεταιράκι…

    Το ζητάμε 1) από εκδίκηση για τα καραγκιοζιλίκια του ΠΑΟΚ στην Λεψφόρο προκειμένου να πάρει το μάτς στα χαρτιά 2) για την κλοπή του Κυπέλλου και 3) γιατί έχουμε ομαδάρα και αν βγούμε 2οι είναι υπερσίγουρη η πρόκριση στους ομίλους του τσουλού.

    ========================================================

    Πάει ο Μήτσοτ. 😦 Ούτε την ηλικία του Παττακού δεν πρόλαβε να φτάσει. Απ’τους καλύτερους πρωθυπουργούς και πολιτικούς απ’τον Παπάγο και μετά. Αφού τον βρίζανε όλοι σημαίνει ότι ήταν αξιότατος και έντιμότατος. Επί εποχής του μειώθηκαν φοβερά τα ρουσφέτια . Αν είχε κυβερνήσει άλλη μια 4ετία τώρα θα ήμασταν το Μονακό της ΝΑ Ευρώπης. Θα είχε φτιάξει την οικονομία να μην τραβάμε αυτά που τραβάμε . Αλλά φεύ. Ο λαός προτίμησε έναν διεφθαρμένο πολιτικάντη , ο οποίος έπρεπε να είναι στην φυλάκα, εντούτοις η επίσης διεφθαρμένη δικαιοσύνη τον αθώωσε.

  141. gpoint said

    # 140

    Για να γίνετε ισάξιοι αντίπαλοι πρέπει πρώτα και σεις να κάνετε μια περατζάδα από τα σαλόνια της Β και Γ όχι και τόσο απίθανο αν απορρίψει τον φάκελλό σας η Ουέφα, έχουν αλλάξει οι νόμοι και μου θέλετε και ευρωπαϊκά σάβανα…

    Για τον ακατανόμαστο όσοι ζούσαν και καταλάβαιναν την εποχή πριν την χούντα θα θυμόύνται ανεξίτηλα την πανελλήνια κραυγή » Μητσοτάκη, κάθαρμα «

  142. Ριβαλντίνιο said

    @ 141 gpoint

    Ισάξιοι δεν θα γίνουμε ποτέ. Άκου ισάξια η ομάδα των 4 προημιτελικών, 2 ημιτελικών και 1 τελικού με το μπαοκάκι τον καραπαζοεισπράκτορα της Ελλάδας και της Ευρώπης. 🙂 🙂 🙂

    Και τότε πολύ καλός ήταν ο εκλιπών. Τιμιότατος που δεν θέλησε να εξυπηρετήσει τα σχέδια των Παπανδρέηδων !

  143. cronopiusa said

  144. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    117 >>Πάει κι αυτός ….
    Κάτι λείπει 🙂
    Βρες τη «μαντινάδα» -ο θιος να τηνε κάμει- που είπε ο Σμαραγδής στο Σαμαρά , να την προσαρμόσουμε επιμνημόσυνη του Επίτιμου.

  145. BLOG_OTI_NANAI said

    96: Ακριβώς. Ο Δούκας ήταν ενωτικός και έχει συγκεκριμένες ιδεολογικές εμμονές. Γι’ αυτό συκοφάντησε και το Σχολάριο και έγραψε και την ανοησία με το σαρίκι. Άλλωστε ο ίδιος ο Δούκας παρουσιάζει τον Λουκά Νοταρά ως ήρωα. Δεν μπορεί να είναι ο Νοταράς ήρωας ενάντια στους Τούρκους και ταυτόχρονα στην ίδια μάχη να λέει ο Νοταράς, «στα τέτοια μου κι αν μας κατακτήσουν οι Τούρκοι». Αυτά είναι γελοιότητες. Η ιστορία έχει δυστυχώς μόδες, και ήταν πολύ της μόδας να συκοφαντούνται οι ανθενωτικοί λόγω αντίθεσης των με την Εκκλησία. Οι ανθενωτικοί ήταν οι μόνοι ρεαλιστές και οι μόνοι που είδαν ότι μετά την καταστροφή στη Βάρνα τσάμπα έλπιζαν οι Ενωτικοί στην βοήθεια του Πάπα. Ήταν δυνατόν μετά από τέτοια συντριβή, σε 10 μόλις χρόνια να στηθεί κι άλλη σταυροφορία πιο ισχυρή ακόμα;

  146. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Τώρα -επί τω θανάτω- που ανακατεύετε τα γιουτούμπια του, παρακαλώ αν βρείτε κείνο που λέει για «τη Μαρίκα και τον Κούλη», να το αναρτήσετε να μη μας τη λένε τάχα ότι με το «Κούλη» τον κοροϊδεύουμε, αφού ο (εκλιπών) μπαμπάς του έτσι τον έλεγε μπρε!

  147. Ριβαλντίνιο said

    @ 145 BLOG_OTI_NANAI

    Έτσι όπως τα λές ! Κάποιοι νομίζουν πως αν δεν υπήρχαν οι ανθενωτικοί, οι Τούρκοι θα είχαν φτάσει ως την Βιέννη, το Οτράντο και την Αλγερία, αλλά η Κων/πολη δεν θα είχε πέσει . 😉

  148. spiral architect 🇰🇵 said

    Τα συλλυπητήριά του στον Κυριάκο Μητσοτάκη για τον θάνατο του πατέρα του, πρώην πρωθυπουργού, Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, εξέφρασε ο γενικός γραμματέας της Κ.Ε. του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας, σε επικοινωνία που είχε με τον πρόεδρο της Ν.Δ.
    (φτύνοντας τον κόρφο του)

  149. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Νικοκύρη, στὰ ὐπ᾿ ὄψιν γιὰ τὸ ἀφιέρωμα στὸν ἐκλιπόντα καὶ τὰ παρακάτω λήμματα τοῦ σλανγρ (μὲ τὰ σχόλιά τους):
    https://www.slang.gr/lemma/9101-mitsotakis
    https://www.slang.gr/definition/6986-mitropanos

  150. Γιάννης Ιατρού said

    144: ΕΦΗ
    ἀνυπαιτίως προκληθείς παραθέτω 🙂

    ..»Σαν ήλιος βγήκες φωτεινός, στ’ Αμερικής τ’ αλώνι, κι ήρθες κι έλαμψες και ήρθες νικητής, και σ΄ αγαπάμε όλοι…
    και το σχετικό βίδεον εδώ (στο 19») 🙂

    Σημ.:
    Οι από επιτήδειους εγκάθετους διαδιδόμενες παραλλαγές όπως π.χ.
    επήγα στον πρωθυπουργό κι είπα ένα τραγούδι…
    ….μπας και μου δώσει τα ποσά για να γυρίσω movie

    στερούνται πάσης σοβαρότητος και διαψεύδονται αρμοδίως !

  151. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    150α. ανυπαιτίως; βλ.σχ.129… 🙂

    Για τελευταία πεθυμιά
    θαρρώ θα τονε φτάνει
    να κηδευτεί όπως έζησε,
    με δημοσία δαπάνη

  152. cronopiusa said

  153. Γιάννης Ιατρού said

    151: ΕΦΗ 🙂
    (πάει ‘Εφη μου, ξεχνάω …. τα πρόσφατα, τα παλιά τα θυμάμαι όλα 🙂 )

  154. sarant said

    149 Μερσί. Το συνθηματικό το αγνοούσα

  155. Μαρία said

  156. 155 Αυτό του ΛΑΟΣ με τα «φυσικά του παιδιά» το λες και μικροπουστίτσα.

  157. sarant said

    155 !!!!

  158. cronopiusa said

    H ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ-ΕΦΟΡΕΙΑ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΩΝ ΑΡΤΑΣ

  159. Μαρία said

    156
    Μόνο μικρο- ;

  160. Μαρία said

  161. Napoleon said

    Πώς εξιστορεί ο Κριτόβουλος πριν μπει ο Μωάμεθ

    T. Riggs, Michael Critobulus (Kritovoulos), History of Mehmed the Conqueror, Princeton (1954)

    § 237. Then a great slaughter occurred of those who happened to be there: some of them were on the streets, for they had already left the houses and were running toward the tumult when they fell unexpectedly on the swords of the soldiers; others were in their own homes and fell victims to the violence of the Janissaries and other soldiers, without any rhyme or reason; others were resisting, relying on their own courage; still others were fleeing to the churches and making supplication – men, women, and children, everyone, for there was no quarter given.

    § 238. The soldiers fell on them with anger and great wrath. For one thing, they were actuated by the hardships of the siege. For another, some foolish people had hurled taunts and curses at them from the battlements all through the siege. Now, in general they killed so as to frighten all the City, and to terrorize and enslave all by the slaughter.

    § 239. When they had had enough of murder, and the City was reduced to slavery, some of the troops turned to the mansions of the mighty, by bands and companies and divisions, for plunder and spoil. Others went to the robbing of churches, and others dispersed to the simple homes of the common people, stealing, robbing, plundering, killing, insulting, taking and enslaving men, women, and children, old and young, priests, monks-in short, every age and class.

    § 240. There was a further sight, terrible and pitiful beyond all tragedies: young and chaste women of noble birth and well to do, accustomed to remain at home and who had hardly ever left their own premises, and handsome and lovely maidens of splendid and renowned families, till then unsullied by male eyes-some of these were dragged by force from their chambers and hauled off pitilessly and dishonorably.

    § 241. Other women, sleeping in their beds, had to endure nightmares. Men with swords, their hands bloodstained with murder, breathing out rage, speaking out murder indiscriminate, flushed with all the worst things-this crowd, made up of men from every race and nation, brought together by chance, like wild and ferocious beasts, leaped into the houses, driving them out mercilessly, dragging, rending, forcing, hauling them disgracefully into the public highways, insulting them and doing every evil thing.

    § 242. They say that many of the maidens, even at the mere unaccustomed sight and sound of these men, were terror-stricken and came near losing their very lives. And there were also honorable old men who were dragged by their white hair, and some of them beaten unmercifully. And well-born and beautiful young boys were carried off.

    § 243. There were priests who were driven along, and consecrated virgins who were honorable and wholly unsullied, devoted to God alone and living for Him to whom they had consecrated themselves. Some of these were forced out of their cells and driven off, and others dragged out of the churches where they had taken refuge and driven off with insult and dishonor, their cheeks scratched, amid wailing and lamentation and bitter tears. Tender children were snatched pitilessly from their mothers, young brides separated ruthlessly from their newly-married husbands. And ten thousand other terrible deeds were done.

    § 244. And the desecrating and plundering and robbing of the churches – how can one describe it in words? Some things they threw in dishonor on the ground – ikons and reliquaries and other objects from the churches. The crowd snatched some of these, and some were given over to the fire while others were torn to shreds and scattered at the crossroads. The last resting-places of the blessed men of old were opened, and their remains were taken out and disgracefully torn to pieces, even to shreds, and made the sport of the wind while others were thrown on the streets.

    § 245. Chalices and goblets and vessels to hold the holy sacrifice, some of them were used for drinking and carousing, and others were broken up or melted down and sold. Holy vessels and costly robes richly embroidered with much gold or brilliant with precious stones and pearls were some of them given to the most wicked men for no good use, while others were consigned to the fire and melted down for the gold.

    § 246. And holy and divine books, and others mainly of profane literature and philosophy, were either given to the flames or dishonorably trampled under foot. Many of them were sold for two or three pieces of money, and sometimes for pennies only, not for gain so much as in contempt. Holy altars were torn from their foundations and overthrown. The walls of sanctuaries and cloisters were explored, and the holy places of the shrines were dug into and overthrown in the search for gold. Many other such things they dared to do.

    § 247. Those unfortunate Romans who had been assigned to other parts of the wall and were fighting there, on land and by the sea, supposed that the City was still safe and had not suffered reverses, and that their women and children were free-for they had no knowledge at all of what had happened. They kept on fighting lustily, powerfully resisting the attackers and brilliantly driving off those who were trying to scale the walls. But when they saw the enemy in their rear, attacking them from inside the City, and saw women and children being led away captives and shamefully treated, some were overwhelmed with hopelessness and threw themselves with their weapons over the wall and were killed, while others in utter despair dropped their weapons from hands already paralyzed, and surrendered to the enemy without a struggle, to be treated as the enemy chose.

  162. sarant said

    Αγγλικά έγραφε ο Κριτόβουλος;

  163. Napoleon said

    Όπως αναφέρεται T. Riggs, Michael Critobulus (Kritovoulos), History of Mehmed the Conqueror, Princeton (1954)
    Εάν έχετε κάποιο link για το αυθεντικό, ευχαρίστως.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: