Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Όταν η χούντα γλωσσολογούσε

Posted by sarant στο 20 Απρίλιος, 2018


Συμπληρώνονται αύριο 51 χρόνια από την κήρυξη της στρατιωτικής δικτατορίας της 21ης Απριλίου 1967, οπότε σκέφτομαι να αναδημοσιεύσω ένα άρθρο που είχα δημοσιεύσει πριν από 9 χρόνια, σε σχέση με το διαβόητο βιβλίο «Εθνική Γλώσσα», που αποτέλεσε ένα γλωσσικό μανιφέστο του καθεστώτος. Σε αυτή τη δεύτερη δημοσίευση έχω αναδιατάξει το υλικό και έχω αλλάξει κάποια πράγματα.

Το βιβλίο «Εθνική Γλώσσα» κυκλοφόρησε αρχικά το 1972 ως έκδοση του «Αρχηγείου Ενόπλων Δυνάμεων» σε μεγαλο τιράζ. Διανεμήθηκε ευρέως από τους μηχανισμούς του κράτους και στις αρχές του 1973 πραγματοποιήθηκε «Δευτέρα έκδοσις, επηυξημένη και βελτιωμένη» με το εξώφυλλο που βλέπετε αριστερά (παρόμοιο πρέπει να ήταν και το εξώφυλλο της πρωτης έκδοσης).

Η δεύτερη έκδοση είναι πράγματι επαυξημένη, με αρκετές επιπλέον σελίδες και υποσημειώσεις, ενώ μια από τις υποσημειώσεις που προστέθηκαν επιτρεπει χρονολόγηση αφού αναφέρεται σε γεγονός που εγινε στις 22.11.1972.

Φαίνεται ότι οι εμπνευστές του εγχειρήματος εμειναν ευχαριστημένοι, διότι μέσα στο 1973 προχώρησαν σε τρίτη έκδοση και μάλιστα όχι πλέον «στρατιωτική».

Το βιβλίο τώρα κυκλοφόρησε βεβαίως υπό την αιγίδα και με την ενίσχυση του αρχηγείου Ενόπλων Δυνάμεων, αλλά εκδότης ήταν η «Εταιρεία των Φίλων του Λαού».

Η εταιρεία αυτή, που ιδρύθηκε το 1865 (!), απέκτησε χάρη στη χούντα τα ιδιόκτητα γραφεία που και σήμερα διατηρεί στην οδό Ευριπίδου 12. Οι ιδρυτές της εταιρείας είχαν θεωρήσει «συμπλήρωμα και κορωνίδα του όλου έργου της Εταιρείας» την έκδοση βιβλίων, ωστόσο χρειάστηκε να περάσουν 108 ολόκληρα χρόνια για να πραγματοποιήσει η εταιρεία την πρώτη της έκδοση, κι αυτή έμελλε να είναι, με χουντική επιχορήγηση, η «Εθνική Γλώσσα». Ωραία κορωνίδα, δεν βρίσκετε; Άργησαν αλλά το πέτυχαν.

Η τρίτη έκδοση εκδόθηκε τον Ιούνιο του 1973. Πέρα από το σύντομο πρόλογο εκ μέρους της Εταιρείας των Φίλων του Λαού, δεν έχει πολλά νέα στοιχεία σε σύγκριση με τη δεύτερη, μόνο υποσημειώσεις -που μία από αυτές σχολιάζει χρονογράφημα της 18.1.1973. Και η τρίτη εκδοση μοιράστηκε πλατιά -δωρεάν βέβαια.

Συγγραφέας του βιβλίου δεν δηλώνεται, υπάρχει μονο η αναφορά σε «Αρχηγείον Ενόπλων Δυνάμεων». Ωστόσο, τον καιρό εκείνο ήταν ευρύτατα διαδεδομένη η φήμη ότι το βιβλίο το έχει γράψει ο Οδυσσέας Αγγελής, ένας από τους πρωτεργάτες της χούντας, «αρχηγός» του στρατεύματος και αργοτερα «αντιπρόεδρος της Δημοκρατίας», που αυτοκτόνησε στο κελί του στον Κορυδαλλό το 1987 σε ηλικία 75 ετών. Όπως μάλιστα δημοσιεύτηκε σε κάποια εφημερίδα μετά τη χούντα, οι άλλοι χουντικοί, που θεωρούσαν ψώνιο τον Αγγελή, έλεγαν μεταξύ τους: «Το διάβασες το βιβλίο του ακαδημαϊκού;» (αυτό το παρατσούκλι του είχαν βγάλει).

Στη δίκη των πρωταιτίων της χούντας, το 1975, ο μάρτυρας κατηγορίας Ευάγγελος Παπανούτσος αναφέρθηκε στο βιβλίο αυτό, θεωρώντας το αντεθνικό για όσα λέει κατά της γλώσσας του λαού. Σε ερώτηση του προέδρου, πρόσθεσε ότι «είναι απρόσωπον το βιβλίον». «Ξέρω ότι είναι απρόσωπον», απαντάει ο πρόεδρος Ιω. Ντεγιάννης, «αλλά υπάρχει ένας κάποιος θρύλος, ο οποίος…», οπότε ο Παπανούτσος απαντάει ότι «υπεστηρίχθη ότι ο ίδιος ο αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων τότε, ο Στρατηγός Αγγελής [ήταν] ο συγγραφεύς, δεν ξέρω σε συνεργασίαν με ποίους άλλους λογίους του». Σε μεταγενέστερο άρθρο του, ο Εμμανουήλ Κριαράς,  αναφέρθηκε στο ανόητο τεύχος «Εθνική γλώσσα» που δημοσίευσαν το 1973 ορισμένα «πνευματικά» ενεργούμενα των συνταγματαρχών.

Στο βιβλίο του «Γλώσσα και εθνικη ταυτότητα στην Ελλάδα 1766-1976» ο Πίτερ Μάκριτζ σχολιάζει το βιβλίο. Απορρίπτει την εικασία οτι το έγραψε ο Αγγελής και επισημαινει (σελ. 392, υποσημ. 1061) ότι «ενας από τους συμβούλους της εταιρείας ήταν ο Γεώργιος Κουρμούλης (1907-77), καθηγητής γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών από το 1949 μέχρι το 1977 και πρώην υπουργός Παιδείας, ο οποίος, αν όχι ο συγγραφέας του παραπάνω κειμένου, ήταν αναμφίβολα ένας από τους εμπνευστές του». Κατά καιρούς έχουν διατυπωθεί προφορικά αλλά και γραπτά (π.χ. Στ. Κασιμάτης, Καθημερινη, 24.7.2009) υπαινιγμοί ότι συγγραφέας του βιβλίου ήταν ο Γ. Μπαμπινιώτης, που τότε ήταν βοηθός στην έδρα του Γ. Κουρμούλη.

Θα παρουσιάσω σύντομα το βιβλίο και στο τέλος θα αναφέρω μια δική μου εικασία για τον συγγραφέα του.

Ο άγνωστος χουντικός συγγραφέας στην αρχή ορίζει τι είναι λαός: «επί του γλωσσικού πεδίου, όταν λέγωμεν λαός, δεν εννοούμεν ολόκληρον τον Λαόν, αλλά μόνον τους αγραμμάτους». (Η έμφαση του συγγραφέα. Διατηρώ την ορθογραφία του πρωτοτύπου, εκτός από πνεύματα, περισπωμένη και υπογεγραμμένη). Στη συνέχεια, αποφαίνεται ότι στην Ελλάδα του 1973 υπάρχουν εν χρήσει τρεις γλώσσες: η λαϊκή, η λογία (καθαρεύουσα) και η δημοτική, η οποία έχει ως πυρήνα της τα ιδιώματα της Πελοποννήσου και τείνει να καταστεί σχεδόν μητρική γλώσσα των μεγάλων αστικών κέντρων. Επομένως, λέει, δεν έχουν δίκιο οι δημοτικιστές όταν ζητούν να διδάσκεται το παιδί στο σχολείο τη γλώσσα που μαθαίνει από τη μάνα του, αφενός «διότι καμμία μάννα δεν λέγει, φέρ’ ειπείν, ‘της κυβέρνησης’» (η δική μου η μάνα πάντως έτσι έλεγε το 1973) και αφετέρου διότι «το παιδί του λαού της Ρούμελης, της Θεσσαλίας, της Μακεδονίας μαθαίνει από την μητέρα του να λέγη: Ψόφσι του μσκαρ. Του σκλι τ’ Γιώρ’ τ’ κφου πήδσι του φραχτ κι δάκους του γρουν τς θειας τς Λιενς. Πιρίμινι ναρθ η πατέρας ναν του που να σι δειρ. Τς έεις τς ασς; Πραζ π’ τράου; κλπ.»

Τη γλωσσική εξέλιξη ο χουντικός γλωσσολόγος τη θεωρεί τυχαία και ανώμαλη, αποτέλεσμα αγραμματοσύνης. Αρνείται ότι υπάρχουν νόμοι της γλωσσολογίας, π.χ. ότι «όταν εις την αυτήν λέξην υπάρχουν δύο ρ γίνεται ανομοίωσις», π.χ. άροτρο > αλέτρι, πρώρα > πλώρη. Τότε, λέει, γιατί το κριάρι δεν έπαθε ανομοίωση, ή το τριάρι ή το κριθάρι; Δεν πρόκειται για νόμο, πρόκειται για παραποίηση, αυτό δεν είναι εξέλιξις είναι διαφθορά.

Μιμούμενος τον Μπέρναρντ Σω που για να ειρωνευτεί την προφορά της αγγλικής είχε γράψει ότι η λέξη fish θα μπορούσε κάλλιστα να γράφεται ghoti (το γιατί το βλέπετε εδώ, αν και βλέπω ότι κακώς αποδίδεται στον Μπ. Σω), λέει ότι «βάσει των νόμων της γλωσσολογίας» η λέξη αγελάδα προέρχεται από τη λέξη κόρη ως εξής: κόρη > γόρη (κατά το κωβιός > γωβιός), γόρη > αγόρη (κατά το α-μασκάλη), αγόρη > αγέρη (κατά το αποθνήσκω > πεθαίνω), αγέρη > αγέλη (κατά το πρώρα > πλώρη) και αγέλη > αγελάδα (κατά το ζάλη > ζαλάδα), όπερ έδει δείξαι (σελ. 26 της 3ης έκδοσης).

Και όλο το βιβλίο συνεχίζεται έτσι, με απύθμενη περιφρόνηση για τον «αγράμματο» λαό, με κλεφτοπόλεμο στις θέσεις των δημοτικιστών και με εξυπνάδες. Ποίος όμως ημπορεί να κάμη την διάκρισιν αυτήν; Ο λαός, βεβαίως, δεν είναι εις θέσιν, λέει σε ένα σημείο. Και αλλού: Πάντως το μεγαλόπρεπος αποκλείεται να το έπλασεν ο λαός, διότι δεν γνωρίζει τι σημαίνει. (σελ. 100). Ή χαρακτηρίζει παιδαριώδεις τους στίχους πολλών δημοτικών τραγουδιών (σελ. 143) επισημαινοντας όμως ότι δεν τολμά κανείς να επικρίνει διότι θα κατηγορηθεί ότι «βρίζει το λαό».

Ένα ενδιαφέρον σημείο του βιβλίου ειναι εκεί όπου ο συγγραφέας αποδελτιώνει 100 αρκετά έως πολύ σπάνιες και κυρίως ιδιωματικές λέξεις από το Ετυμολογικό λεξικό του Ανδριώτη, τις οποίες λέει ότι έβαλε για άσκηση σε 120 νέους, αποφοίτους γυμνασίου τουλάχιστον, οι περισσότεροι από τους οποίους τις αγνοούσαν σχεδόν όλες,  και από αυτό συμπεραίνει ότι «η λαϊκή γλώσσα δεν ειναι κατανοητή από τον λαό». Το πρωτο μισό του καταλόγου το βλέπετε εδώ και ίσως αξιζει σχολιασμό σε χωριστό άρθρο. Πολλές από αυτές τις λεξεις τις έχω σχολιάσει στο βιβλίο μου «Λέξεις που χάνονται».

Πάντως ο χουντικός συγγραφέας αποδεικνύεται πιο προσγειωμένος από κάποιους σημερινούς που μιλάνε για 5 ή 100 εκατομμύρια λέξεις της αρχαίας ελληνικής, διότι λέει: «Όταν μία γλώσσα, η οποία είχε περισσοτέρας των 100 χιλιάδων λέξεις, και εις την οποίαν διετυπώθησαν τα υψηλότερα νοήματα του ανθρώπου, καταντά εις μίαν γλώσσαν 2-3 χιλιάδων λέξεων, με τας οποίας δεν ημπορείτε να εκφράσετε παρά μόνον ‘συγκεκριμένας εννοίας’ του καθημερινού πρακτικού βίου, αυτό δεν είναι εξέλιξις, υπό την ποιοτικήν σημασίαν του όρου».

Και ο συγγραφέας τελειώνει απαριθμώντας τις αιτίες του «αγώνος κατά της εθνικής γλώσσης», που είναι: οι ακρότητες του λογιωτατισμού, η μίμησις των δημοτικών τραγουδιών, η εκμετάλλευσις του κινήματος από τους κομμουνιστάς, η αγλωσσία και η αγραμματωσύνη, η μανία της λεξιθηρίας και της γλωσσοπλαστίας, η ξενομανία και το πνεύμα επαναστάσεως κατά του κατεστημένου.

Και καταλήγει: Απαραίτητος όμως προϋπόθεσις διά την πραγματοποίησιν οιασδήποτε των ανωτέρω ελπίδων, είναι ότι η γλώσσα των δημοτικιστών δεν θα εισαχθή εις την παιδείαν, αλλά θα εξακολουθήση να διδάσκεται εκεί μία γλώσσα την οποίαν, οι μεγαλοφυέστεροι άνδρες της αισθητικής του λόγου, ανήγαγον εις βαθμόν τελειότητος και η οποία εξακολουθεί ν’ αποτελή την ακένωτον πηγήν από την οποίαν η παγκόσμιος επιστήμη αντλεί τας λέξεις διά την απόδοσιν των εννοιών της. (Η τελευταία παράγραφος του βιβλίου, χωρίς καμιά αλλαγή από μέρους μου).

Όταν διαβάζω την «Εθνική Γλώσσα», μου δημιουργείται η εντύπωση ότι το έχουν γράψει δύο ή περισσότεροι άνθρωποι. Αλλού είναι εμφανές το χοντροκομμένο στρατιωτικό ύφος, αλλού υπάρχουν επιχειρήματα λογικά. Σε μερικά σημεία ο συγγραφέας δείχνει αβυσσαλέα αμάθεια, π.χ. όταν στη σελ. 72 μέμφεται τη γραμματική Τριανταφυλλίδη γιατί περιλαμβάνει κάπου τον τύπο «χαλασοχώρης», λέγοντας ότι έτσι θα μπορούσε κανείς χάριν αστεϊσμού να πλάσει χιλιάδες λέξεις όπως χαλασοσπίτης, χαλασοπαρέας, χαλασοσυντροφιάς, χαλασογλέντης, χαλασοτραπέζης, χαλασογειτονιάς, προφανώς αγνοώντας ότι τους Χαλασοχώρηδες τους έχει απαθανατίσει ο άγιος Παπαδιαμάντης. Οι μύδροι του κατά της μοντέρνας τέχνης (έργα ζωγραφικής ή γλυπτικής αντάξια του σπηλαιανθρώπου, γράφει) δείχνουν καραβανάδικη στενοκεφαλιά.

Αλλού όμως παρουσιάζεται ενημερωμένος για τα βασικά κείμενα των δημοτικιστών (Ψυχάρης, Ροΐδης) και κερδίζει κάποιους πόντους με εύστοχες επισημάνσεις για ασυνέπειες και κενά της γραμματικής Τριανταφυλλίδη (που βέβαια εντοπίζονται σε προβληματικές περιοχές όπως ο μέσος παρατατικός των ρημάτων όπως το αποτελούμαι), ή δείχνει εξοικειωμένος με την ορολογία της γλωσσολογίας (π.χ. μιλάει για «τέρματα»), αλλά και με την εσωτερική ζωή της φιλοσοφικής Αθηνών.

Λογουχάρη, στις σελίδες 76-77 επικρίνει «σημερινή (22.11.72)» ανακοίνωση φοιτητριών υποψηφίων για το ΔΣ του Συλλόγου Φοιτητών Φιλοσοφικής Αθηνών, επειδή χρησιμοποίησαν τον τύπο «πληρώνεται η προϋπόθεση». Όχι μόνο έχει δίκιο σε όσα γράφει επί του γλωσσικού (δηλ. ότι το οργανούται μπορεί να αντικατασταθεί από το οργανώνεται, όχι όμως το πληρούται από το πληρώνεται διότι αυτό έχει άλλη σημασία στη γλώσσα του λαού), αλλά και το όλο στιλ μου φαίνεται δύσκολο να μην έχει γραφτεί από άνθρωπο που ζει μέσα στο πανεπιστήμιο. Επειδή είναι πολύ μεγάλο παραθέτω μόνο το τέλος: Και ο μεν λαός πιθανόν ν’ αγανακτήση διά τον δύστροπον εργοδότην ο οποίος κατακρατεί τους μισθούς της «προϋπόθεσης» και δεν την πληρώνει, αλλ’ οι γραμματισμένοι γονείς θ’ αγανακτήσουν διά τας αυριανάς καθηγητρίας εις τας οποίας θα παραδώσουν τα τέκνα των διά να μάθουν γράμματα. Διότι, όπως φαίνεται από την ανακοίνωσίν των, «δεν πληρώνουν τα προσόντα».

Ακόμα κι αν δεχτούμε ότι δεν αποκλείεται κάποιος στρατιωτικός με φιλολογική έφεση να έχει στη βιβλιοθήκη του τον Ψυχάρη και τον Ροΐδη, δύσκολα θα πιστεύαμε ότι αποδελτιώνει και τις ομιλίες των δημοτικιστών καθηγητών πανεπιστημίου, όπως κάνει ο συγγραφέας του βιβλίου (και παραθέτει αποσπάσματα των οποίων στη συνέχεια καταδεικνύει τις υποτιθέμενες αδυναμίες ή τις όποιες αντιφάσεις).

Οπότε, το συμπέρασμά μου είναι ότι κατά πάσα πιθανότητα το έργο έχει γραφτεί από περισσότερους του ενός συγγραφείς, ένας από τους οποίους πρέπει να ήταν στη Φιλοσοφική Αθηνών. Εναλλακτικά, ότι το έγραψε ένας συγγραφέας (της Φιλοσοφικής) και μετά το πήρε ένας φιλολογών καραβανάς και πρόσθεσε τα δικά του (τα σημεία εξαιρετικής βλακείας και φτηνού χιούμορ, που ξεχωρίζουν). Οι υποσημειώσεις πάντως, όσες προστέθηκαν στη δεύτερη και την τρίτη έκδοση, πρέπει να είναι του πανεπιστημιακού.

Σήμερα, το γλωσσικό ζήτημα, έτσι όπως το έθετε το χουντικό βιβλιαράκι, εχει λυθεί. Μπορεί να έχουμε οξείες αντιπαραθέσεις περί το γλωσσικό (αν και σε καμιά περίπτωση δεν φτάνουν την οξύτητα των συγκρούσεων του 20ού αιώνα) όμως και οι δυο πλευρές χρησιμοποιούν στην αντιπαράθεσή τους την ίδια γλωσσική μορφή, την κοινή νεοελληνική, που ειναι ουσιαστικά η δημοτική του Τριανταφυλλίδη που τόσο λοιδόρησε ο ανώνυμος χουντικός συγγραφέας (ή οι ανωνυμοι….). Σε αυτή την επικράτηση της δημοτικής συνέβαλε ουσιαστικά αν και άθελά της και η χούντα, η οποία με τη γλωσσική πολιτική της και με την ταύτιση του δημόσιου λόγου της με την πιο κωμική καθαρεύουσα, έδωσε τη χαριστική βολή σε αυτό τον γλωσσικό τύπο. Να αναγνωρίσουμε τάχα ενα μικρό μερίδιο και στον χουντικό συγγραφέα της Εθνικής Γλώσσας;

Advertisements

135 Σχόλια to “Όταν η χούντα γλωσσολογούσε”

  1. Γς said

    Καλημέρα

    >Σε ερώτηση του προέδρου, πρόσθεσε ότι «είναι απρόσωπον το βιβλίον». «Ξέρω ότι είναι απρόσωπον», απαντάει ο πρόεδρος Ιω. Ντεγιάννης,

    Καλοκαίρι του 76. Πάνω στο πλοίο για την Πάρο ρεμβάζω τα κύματα και προσέχω το πιτσιρίκι μου μην πέσει στη θάλασσα.
    Και ποιο δίπλα μια γνώριμη φυσιογνωμία με τα μάτια καρφωμένα μακριά στις γραμμές της ιστορίας, ουπς, των οριζόντων.

    Ηταν ο Γιάννης Ντεγιάννης. Και σιγά μην τον άφηνα ήσυχο.
    Του πήρα ευγενικά μερικές κουβέντες και μετά τον ρώτησα πως και ήταν τόσο ήρεμος, ατρόμητος θά’ λεγα, στη δίκη, που αντιμετώπισε τους επίορκους πραξικοπηματίες σαν απλούς παραβάτες μικροαπατεώνες στο αυτόφωρο.

    Με τέτοια άνεση, που τους έκανε μάλιστα και λεπτό χιούμορ [1:25 στο βίντεο]

    Οι απαντήσεις του ήταν σαφείς αλλά και απρόσμενες.
    Και μετά, όταν είδε ότι το παρακάνω, πήρε το βιβλίο που διάβαζα και μου έγραψε στο τέλος σε μια λευκή σελίδα μερικά σοφά λόγια.

    «Στο Γιάννη [το και το…] Γιάννης Ντεγιάννης»

  2. spiral architect 🇰🇵 said

    Καλημέρα.

    Τώρα ο τύπος απροκάλυπτα χουντολογεί:

  3. cronopiusa said

  4. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Καλημέρα, Νίκο, ωραίο το σημερινό και πάντα επίκαιρο!

    Αν και στην 10η παράγραφο υπόσχεσαι «μια εικασία στο τέλος» περί του συγγραφέα του, η υπόσχεσις αυτή ουδόλως πληρούται -ή εγώ δεν κατάλαβα καλά;

  5. Δλδ όποια πέτρα και να σηκώσεις υπάρχει ένας Μπαμπ. από κάτω ;

  6. cronopiusa said

    Καλή σας μέρα!

  7. Πήγα στο λινκ του 2009 και θυμήθηκα τη νεότη (που λέγαμε χτες) του ιστολογίου 🙂

  8. Πάνος με πεζά said

    Δεν ξέρω αν συνέπεσε τυχαία, αλλά σήμερα είναι η επέτειος θανάτου του Μανώλη Τριανταφυλλίδη, 20/4/1959,

  9. Παναγιώτης Κ. said

    Αναρωτιέμαι: Αν σε έναν σημερινό νέο που έχει μεγαλώσει με τη Δημοτική, του πούμε ότι η Ελληνική γλώσσα ήταν στο επίκεντρο των πολιτικών διαμαχών στη χώρα, θα καταλάβει τι θέλουμε να του φανερώσουμε; Το πιθανότερο είναι να κουνήσει το κεφάλι του και αν δεν το εξωτερικεύσει τον χαρακτηρισμό σίγουρα μέσα του θα στολίσει αυτό που άκουσε με την πλέον διάσημη ελληνική λέξη. 🙂

  10. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχολια!

    2 Κάνουν υπερωρίες στο ξέπλυμα, οι άθλιοι.

    4 Πληρούται, η εικασία είναι οτι υπήρξαν περισσότεροι από ένας συγγραφείς, ένας πανεπιστημιακός κι ένας στρατιωτικός.

  11. Παναγιώτης Κ. said

    …Προεόρτια για την αυριανή επέτειο είναι το σημερινό άρθρο; 🙂

  12. Παναγιώτης Κ. said

    Νικοκύρη, το 2009 γιατί δεν θέλησες να αναφερθεί το όνομα του Μπαμπ.; 🙂

  13. spiral architect 🇰🇵 said

    @10β: Συγκεκριμένα, ο άθλιος και (as usual) φεσαδόρος είναι ο Γιάννης Φιλιππάκης, εκδότης των ημερήσιων εφημερίδων «Δημοκρατία», «Εστία», «Espresso» και των εβδομαδιαίων «Κυριακάτικη Δημοκρατία» και του Μetal Hammer της ορθοδοξίας «Ορθόδοξη Αλήθεια».
    Όλη η κουλτούρα της χούντας μαζεμένη και νοικοκυρεμένη.

  14. Παναγιώτης Κ. said

    Άρθρο για την γλώσσα των εγχειριδίων που χρησιμοποιούνται στις Εν.Δυνάμεις και ειδικότερα για τα τεχνικά εγχειρίδια έχουμε;
    Νομίζω ότι ένα τέτοιο άρθρο θα παρουσίαζε μεγάλο γλωσσικό ενδιαφέρον αφού ξενικές τεχνικές λέξεις μεταφράζονται στα Ελληνικά.
    Για παράδειγμα, θυμήθηκα τη λέξη «πήγμα». Δεν θυμάμαι όμως αν είναι ο μουσαμάς στην καρότσα του GMC (…και όχι …Τζέιμς) ή κάτι άλλο.

  15. cronopiusa said

  16. spiral architect 🇰🇵 said

    @14: Πήγμα: Η καρότσα του ΡΕΟ ή του ΣΤΑΓΙΕΡ

    Από το Επίσημο στρατιωτικό λεξικό
    (σηκώνει άρθρο, όντως)

  17. Γς said

    13:

    «Εστία», «Espresso» αντάμα…

  18. spiral architect 🇰🇵 said

    @16: Και ημιεπίσημο στρατιωτικό λεξικό έχουμε. Π.χ.: Αλ-Τζαζίρα. 😆

  19. Avonidas said

    Καλημέρα.

    Τι σου ειναι ομως κι αυτός ο λαός, ε; Ευτυχώς να λέμε που βρέθηκε κι ένας Κωστόπουλος να μας ξεβλαχέψει («αποβλαχώσει» στην καθαρεύουσα)! 😉

  20. nikiplos said

    Καλημέρα.

    Τη δεκαετία του 70, η γλώσσα είχε σαφή πολιτική υποσημείωση. Ένας καθόλα δεξιός πολιτευτής – υποψ βουλευτής ας πούμε – χρησιμοποιούσε την καθαρεύουσα και μόνον. Ήταν ένα από τα διαπιστευτήριά του. Ένας καθόλα αριστερός, θα χρησιμοποιούσε τη λαϊκή δημοτική διανθίζοντάς την με αρκετές βουκολικές παροιμίες, για να δείξει, ότι αν μη τι άλλο, είναι κι αυτός παιδί του λαού…

    το παρακάτω βίντεο άθελά του έχει καταγράψει χαρακτηριστικά το ζήτημα: (05:51 και μετά)

    (άσχετα από το 05:00 και μετά έχει πολύ γέλιο, αλλά έχει ενδιαφέρον και η αρχική συνέντευξη. Άραγε οι περαστικοί ήταν αυθεντικοί?)

  21. sarant said

    12 Είναι θέμα τεκμηρίωσης. Τώρα έχει γραφτεί σε έγκυρο περιοδικό ότι κάποιοι κάνουν υπαινιγμούς για τον Μπ. (Εγώ το έχω γράψει, βέβαια, αλλά αυτό δεν επηρεάζει).

    19 Αποβλαχεύσει, θα έλεγα.

  22. cronopiusa said

    Η εθνική μας «ξεβλαχιάστρα» και το «θαύμα» του εκσυγχρονισμού

    Δέσποινα Παπαδημητρίου (2006) Από τον λαό των νομιμοφρόνων στο έθνος των εθνικοφρόνων: Η συντηρητική σκέψη στην Ελλάδα 1922-1967 Αθήνα: Εκδ. Σαβάλα

  23. Ριβαλντίνιο said

    Βγαίναν ωραία βιβλιαράκια επί Χούντας και πιο πρίν. 🙂
    ( Ειδικά ένα «Τι είναι και τι θέλει η ΕΔΑ» ή «Το πραγματικό πρόσωπο της ΕΔΑ» ή κάπως έτσι τέλος πάντων που έλεγε ότι ουσιαστικά η ΕΔΑ είναι το ΚΚΕ, είχε πολύ φάση ).
    Παρόμοιου στύλ βγάζει μόνο ο Πλεύρης πλέον. 🙂

    —————————————————————————————–

    Ο Παττακός στο βιβλίο του «90 χρόνια στρατιώτης» φαινόταν να βρίσκεται σε ηθικό δίλημμα σχετικά με την αυτοκτονία του Αγγελή. Γενικά αποδοκίμαζε την αυτοχειρία , αλλά με τον Αγγελή έλυσε το πρόβλημα θεωρώντας την πράξη του αυτοθυσία και πράξη διαμαρτυρίας προκειμένου να βελτιωθούν οι συνθήκες κράτησης για τους υπολοίπους.

    —————————————————————————————

    Σέρ Σαράντ , ο κος Καλιανιώτης μου είπε σε μέιλ ότι θα απαντήσει στα σχετικά θέματα που είχαμε συζητήσει. Όταν λάβω την απάντηση, με την άδειά σου και την άδειά του , θα την δημοσιεύσω εδώ https://sarantakos.wordpress.com/tag/πριγκιπάτο-της-πίνδου/ που έχει λίγα σχόλια, ώστε να μπορεί να γίνει εύκολη συζήτηση αν χρειαστεί. Αν την δημοσιεύσει στο δικό του μπλόγκ, θα παραπέμψω εκεί.

  24. Νέο Kid said

    18. Kαλό το αλτζαζίρα! ;Όχι μόνο ακατάληπτα τα έγγραφα, αλλά και φούλ «εκπορευόμενα». Θυμίζω ότι το Αλ Τζαζίρα είναι το επίσημο φερέφωνο του Κατάρ.
    Ευφάνταστος η εν τω στρατεύματι μαθητιώσα νεολαία, όπως πάντα! 🙂

  25. Διονύσης said

    #20 Από την ατάκα του Βουτσά (μια λέξη στη δημοτική μια στη καθαρεύουσα) καταλήξαμε στο «Εφημερίδα της Κυβερνήσεως» αντί για «Εφημερίς της Κυβερνήσεως»;

  26. sarant said

    23 Οκ

  27. nikiplos said

    @25, Διονύση, με αφορμή το συγκεκριμένο χωρίο της γλώσσας, πρόσφατα είδα όλην αυτήν την καλτ ταινία. Το πόσο «μέσα» είναι για τα (μελλούμενα τότε) πολιτικά δρώμενα, δεν φαντάζεσαι… με χιούμορ πάντα. Και χωρίς φιοριτούρες…

  28. atheofobos said

    Η Χούντα είχε μεγάλη σχέση με το βιβλίο!
    Εκτός από το πόνημα που αναφέρεις ξέχασες και την σημαντική πολύτομη εκδοτική επιτυχία, «το Πιστεύω μας», με το οποίο προσπαθούσε με κάθε τρόπο να μορφώσει τον λαό με τις εμπνευσμένες ομιλίες του Παπαδόπουλου, όπως πχ τότε που παρακινώντας τους ακροατές του να κινητοποιηθούν γιατί κερδίζει αυτός που δρα έστω και αν αποτύχει καμιά φορά είπε το αμίμητο:
    από το άλογον πέφτει ο καβαλάρης. Πεζός δεν έπεσε κανείς ποτέ από το άλογον !!!
    ΜΕΡΙΚΕΣ ΣΚΟΡΠΙΕΣ ΧΙΟΥΜΟΡΙΣΤΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ
    http://atheofobos2.blogspot.gr/2012/04/blog-post_22.html

  29. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Διαθέτω το βιβλιαράκι του Βασιλικού με τις υποθήκες Παπαδόπουλου-Παττακού. Πολλή πλάκα, κατάμαυρη, παρά το κόκκινο εξώφυλλο.

  30. Κουνελόγατος said

    Όπως έγραψα και πριν 5-6 ημέρες, υπάρχει τράπεζα, που χρησιμοποιεί σήμερα -2018- επαυξημένη (έτσι λέγεται;) γενική. Καλημέρα σας.

  31. cronopiusa said

    Γιατί πρέπει να θυμόμαστε: Μνήμη 21ης Απρίλη 1967 Λευκαδίτικα Νέα

  32. Στυλιανος said

    Η κακοποίηση της Ελληνικης Γλώσσας απο τους πραξικοπηματίες στρατιωτικούς και τους εγκάθετους ακαδημαϊκούς δημιουργησε εκεινο τον πυρήνα φαιδροποιησης της παρανομης εξουσίας τους και οδηγησε στην πτώση τους. Η ελληνικη γλωσσα υπαρχει χαριν του λαού, οπως και αν εκφερεται διοτι ως ζωσα ειναι η πεπτουσια της αναλλοίωτη.
    Αυτά απαξ και οχι διπαξ οπως ελεγαν οι στρατιωτικοι της εποχης εκεινης.
    Με αγάπη εκ καρδιας και με σεβασμό ψυχής ταπεινά ευχαριστούμε.

  33. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    πολύ ενδιαφέρον το σημερινό, θα το διαβάσω στο βραδάκι με την ησυχία μου.

    19: Anonidas
    Καλά που το αναφέρεις, γιατί προ Κωστόπουλου π.χ. το σούσι εμείς το λέγαμε δόλωμα… 🙂

  34. Pedis said

    αυτό είναι ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο!

    Κατά καιρούς έχουν διατυπωθεί προφορικά αλλά και γραπτά (π.χ. Στ. Κασιμάτης, Καθημερινη, 24.7.2009) υπαινιγμοί ότι συγγραφέας του βιβλίου ήταν ο Γ. Μπαμπινιώτης, που τότε ήταν βοηθός στην έδρα του Γ. Κουρμούλη.

    Ώπα!

    αλλά θα εξακολουθήση να διδάσκεται εκεί μία γλώσσα την οποίαν, οι μεγαλοφυέστεροι άνδρες της αισθητικής του λόγου, ανήγαγον εις βαθμόν τελειότητος και η οποία εξακολουθεί ν’ αποτελή την ακένωτον πηγήν από την οποίαν η παγκόσμιος επιστήμη αντλεί τας λέξεις διά την απόδοσιν των εννοιών της.

    το διαβάζω και είναι, άμα είχε και μερικά «αι οποίαι», σαν να ακούω να μιλά ο Παπαδόπουλος …

  35. Corto said

    «η μανία της λεξιθηρίας και της γλωσσοπλαστίας»

    Εδώ που τα λέμε, στο συγκεκριμένο, κάποιο δίκιο το είχε ο συγγραφεύς…
    Αν θυμάμαι καλά, ο Δημοσθένης Κούρτοβικ (με μια δόση υπερβολής βέβαια) είχε γράψει ότι στην Ελλάδα αντί να έχουμε λογοτεχνία, έχουμε φιλολογία.

  36. giorgos said

    Επειδή ή Χούντα ήταν άσχετη μέ τό βιβλίο , γι’ αύτό είχε …»σχέση» μέ τό βιβλίο.
    «…Ολες όμως οί μετά τόν πόλεμο καί πρίν τήν Δικτατορία γενηές έμαθαν τά λίγα γραμματικά στοιχεία τής γλώσσας των άπό τό μοναδικώς ύπάρχον διδακτικό έγχειρίδιο τής Αρχαίας Ελληνικής τού Τζαρτζάνου. Ορθότατο βέβαια άπό έπιστημονικής άπόψεως έγχειρίδιο άλλά καί άκρως άμέθοδο . Αν ζητούσε κανείς μιάν άλλη Γραμματική τής γλώσσας δέν εύρισκε κι’ ούτε ύπήρχε καμμία ώς τό 1970 . Καμμία άπό τίς «έθνικές κυβερνήσεις» τού παρελθόντος δέν μπορούσε νά έπιτρέψη τήν έκδοση τέτοιων πραγμάτων καί μόνο ή Χούντα–πού προφανώς δέν είχε ίδέα άπό τίς άνομολόγητες τούτες συμβάσεις κατά τού έλληνισμού– κατάφερε καί είδαν τό φώς μερικές Γραμματικές καί άλλα βοηθήματα τής έλληνικής γλώσσας . Καί όχι μόνο αύτό , άλλά άνυποψίαστη προχώρησε καί σέ γενναιότερα βήματα , όπως π.χ. ή μετάφραση τού έτυμολογικού Λεξικού τού Χόφμαν πού θεωρείται παγκοσμίως άπό τά καλύτερα στό είδος του.
    Πιό πολλά πράγματα γιά νά πέση , δέν έχρειάζοντο…»
    Από τό βιβλίο «Επί τής Δομής τού Νεοελληνικού Κράτους»

  37. Pedis said

  38. nikiplos said

    @28, Την χούντα τη θυμάμαι μόνο την τελευταία 2ετία της. Θυμάμαι έντονα ότι στη μεταπολίτευση, δυσφορούσα στις παρελάσεις, γιατί δεν με είχε αρέσει ο Τσάτσος ως πρόεδρος της Δημοκρατίας, εναντι του προηγούμενου ευθυτενούς και ευσταλούς Φαίδωνος Γκιζίκη.

    Τα βιβλία «Το Πιστεύω μας» του ΓΠ και το «Ο Κομμουνισμός » του Γ. Γεωργαλά κοσμούσαν την βιβλιοθήκη του πατέρα μου, μεταξύ εκατοντάδων αλλων βιβλίων. Του τα είχε φέρει δώρο ένας εξάδελφος, μόνιμος αξιωματικός του στρατού που εμφορούταν από το καθεστώς εκείνο, τουλάχιστον εκείνη την περίοδο της ζωής του. Θυμάμαι τον πατέρα μου, ότι μας έλεγε, πως την εποχή της επταετίας τα είχε μόνιμα να φαίνονται στο μαγαζάκι που είχε με τ’ αδέλφια του, ώστε να αποτρέπουν τυχούσες ουχί σπάνιες αυθαιρεσίες των χωροφυλάκων. Θυμάμαι επίσης πως κοσμούσαν πολλές βιβλιοθήκες πολλών σπιτιών άλλων συμμαθητών μου, σε θέσεις περίβλεπτες συχνά, σε σπίτια που μετέπειτα διαφημίστηκαν ως άντρα αντίστασης (!)

    Το «Το Πιστεύω μας» έβριθε από χαμηλού επιπέδου ηθικοπλαστικά νάματα, που συχνά καταδείκνυαν την τρικυμία εν κρανίω του συγγραφέα, που φαινόταν να προσπαθεί να μιλήσει με παραβολές μέσα στις … παραβολές. Αντίθετα το βιβλίο του Γ. Γεωργαλά, (μαζί με την «Προπαγάνδα») ήταν λίαν ενδιαφέρον, και το διάβασα πάνω από μια φορά. Με κριτικό πνεύμα πάντα 🙂

  39. sarant said

    28 Καλά λες 🙂 Ωραίο το άρθρο!

    30 Εννοείς του τύπου «της κυβερνήσεως»;

  40. 30, 39
    Η Alpha Bank στα Μέσα Κοινωνικής Δικτυώσεως – Ακολουθήστε τη σελίδα του Bonus, του Μεγαλύτερου Προγράμματος Επιβραβεύσεως http://www.alpha.gr/page/default.asp?id=13928&la=1

  41. Ριβαλντίνιο said

    @ 37 Pedis

    Ο Ελευθεράτος είναι αυτός που έκανε ( χάλια 🙂 ) μεταμεσονύκτιες αθλητικές ραδιοφωνικές εκπομπές ;
    Αν ναί, θυμάμαι που έλεγε ότι η 25η Μαρτίου ( Ευαγγελισμός ) συνδέθηκε με την Επανάσταση του ’21 μετά την απελευθέρωση εξαιτίας παρέμβασης της Εκκλησίας. Και τον παίρνει καπάκι ο «Άλ Μπάντυ» και του διάβαζε αποσπάσματα έργων αγωνιστών του ’21 που έλεγαν ότι η 25η είχε οριστεί ως ημέρα έναρξης της Επανάστασης από τους ίδιους τους πρωτεργάτες !

  42. cronopiusa said

    Iστορικό αφιέρωμα της ΕΡΤ… – …στη «μαύρη» επέτειο της 21ης Απριλίου 1967…

  43. Pedis said

    τις οποίες λέει ότι έβαλε για άσκηση σε 120 νέους, αποφοίτους γυμνασίου τουλάχιστον, οι περισσότεροι από τους οποίους τις αγνοούσαν σχεδόν όλες, και από αυτό συμπεραίνει ότι «η λαϊκή γλώσσα δεν ειναι κατανοητή από τον λαό».

    λ.χ. 14.απαρθενεύω(Ι)=ανήκω

    καλά ποιος λοστρόμος το χρησιμοποιεί; έπειτα, όποιος γνωρίζει τη σημασία της λέξης τότε το ξεπαρθενεύω θα το λαμβάνει ως συνώνυμο του παίρνω διαζύγιο.

  44. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γειά σας κι ἀπὸ μένα.

    @32. Γιάννης Ιατρού said:

    «…προ Κωστόπουλου π.χ. το σούσι εμείς το λέγαμε δόλωμα… 🙂»

    Γι]a ν᾿ ἀκριβολογούμε τὸ λέγαμε ψαροδόλι. 🙂

  45. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    44@33.

  46. Pedis said

    # 43 – λαμβάνει -> εκλαμβάνει (στο πνεύμα των γίλων του λαού)

    # 41 – αν εσύ καταλαβαίνεις σε τι αναφέρεσαι, εγω μαζί σου.

  47. spiral architect 🇰🇵 said

    Η χούντα έφτιαξε δρόμους … 😛

  48. 43 εσύ που είσαι ιταλομαθής όμως ίσως αναγνώρισες το appartenere 🙂

  49. Pedis said

    # 48 – τσέρτο 🙂

  50. Κουνελόγατος said

    39. & 40. Ναι, αυτό εννοώ. Αποταμιεύσεως, Επιβραβεύσεως κλπκλπ. Και όχι μόνο στα μέσα. Στην τηλεόραση παίζει συνεχώς διαφημίσεις με τον γνωστό ηθοποιό Β.Χ. Και παίζουν τα νεύρα μου.

  51. Κουνελόγατος said

    50. Συμβάσεως. Ας σταματήσω εδώ το ψάξιμο.

  52. Pedis said

    # 48 – στον κατάλογο περιλαμβάνεται και το απούντο … ωραίο τεστ της δημοτικιάς έβαλαν στο λαό και δεν τα πήγε καλά. Καλά, η αλιάδα, αλλά αν δεν την ρωτήσουν στους «μουρλούς» (άντε και στους πατρινούς) ποιος ήξερε τι να σημαινει …

  53. sarant said

    40-50 Θα έκριναν ότι προσθέτει επισημότητα. Θέλω όμως να την ακούσω.

  54. Γς said

    Στο Σκάϊ τώρα μιλάει κάποια Σύμβουλος Σχέσεων μιας Ακάντεμι οβ Σεξ, για στάσεις τεχνικές και τέτοια.
    Δεν προλαβαίνετε …

  55. Γς said

    54:

    Κι εγώ μόνο αυτό πρόλαβα:

    http://sex-academy.eu/

  56. cronopiusa said

  57. Γιάννης Κουβάτσος said

    Επειδή έχω συναναστραφεί αρκετά στρατιωτικούς εκείνης της εποχής, συμφωνώ ότι οι συντάκτες είναι δύο. Οι αξιωματικοί δεν είχαν ευρείες γλωσσολογικές και φιλολογικές γνώσεις. Τα πνευματικά τους ενδιαφέροντα συνήθως περιορίζονταν στη στρατιωτική ιστορία. Υπήρχαν, βέβαια, και λογοτέχνες στρατιωτικοί π.χ. Ρώτας, Παπαδημητρακόπουλος, αλλά τέτοιοι καλλιεργημένοι άνθρωποι δεν θα εκφράζονταν σε τόσο χοντροκομμένη καραβανάδικη καθαρεύουσα.

  58. Μαίρη Μποντίλα said

    Επειδή έχω γράψει κι εγώ παλιότερα για το χουντοβιβλίο «Εθνική Γλώσσα» του ΓΕΣ και των «Φίλων του Λαού»

    http://www.24grammata.com/wp-content/uploads/2015/11/Bodila-24grammata.com_.pdf

    [Το σχόλιο σβήστηκε στο μεγαλύτερο μέρος του διότι υπάρχει έντονη υποψία πλαστοπροσωπίας. Ας μείνει ομως το λινκ]

  59. ΣΠ said

    Οι ιδρυτές της εταιρείας είχαν θεωρήσει «συμπλήρωμα και κορωνίδα του όλου έργου της Εταιρείας» την έκδοση βιβλίων, ωστόσο χρειάστηκε να περάσουν 108 ολόκληρα χρόνια για να πραγματοποιήσει η εταιρεία την πρώτη της έκδοση, κι αυτή έμελλε να είναι, με χουντική επιχορήγηση, η «Εθνική Γλώσσα».

    H Εταιρεία των Φίλων του Λαού έχει εκδόσει από τότε και άλλα βιβλία, όπως φαίνεται από την ΒΙΒΛΙΟΝΕΤ. Το πρώτο πάντως δεν εμφανίζεεται.

  60. sarant said

    58 Ευχαριστούμε για το κείμενο της κ. Μποντίλα.

  61. spiridione said

    Δεν είναι αυτό το πρώτο βιβλίο της Εταιρείας των Φίλων του Λαού. Αυτό είναι το πρώτο, και τι βιβλίο!

    Έχει ασχοληθεί και ο Νικοκύρης
    https://sarantakos.wordpress.com/2014/04/09/apergia-4/

  62. sarant said

    61 Ωχ, καλά λες!

  63. spiridione said

    Ωραία, πού είναι ο κακόψυχος ν’ αρχίσει να παίρνει τηλέφωνα;

  64. Γιάννης Ιατρού said

    63: Τώρα Μαίρη ή Μαρία το ίδιο κάνει ε; Αλλά υπεραστικά δεν παίρνω 🙂 🙂 Μάλλον θα το χειριστεί ο Νίκος, κεντρικά…..

  65. sarant said

    Ως εδώ δεν βλάπτει.

  66. 19, Avonidas said: «….Ευτυχώς να λέμε που βρέθηκε κι ένας Κωστόπουλος να μας ξεβλαχέψει («αποβλαχώσει» στην καθαρεύουσα)!

    # Ελπίζω ότι δεν αναφέρεσαι σε κάποιον «κύριο» που τον συνεπήρε ο ΙΟΣ της εξαπάτησης (ανυποψίαστων) αναγνωστών με ψευδείς παραπομπές! (περισσότερα στην ανάρτηση «Γενοκτονίες και Ποινικοποίηση» του Σαράντ).

  67. […] VIA […]

  68. Γιάννης Κουβάτσος said

    Όχι, εννοεί τον Πέτρο «Κλικ» Κωστόπουλο, αγαπημένο παιδί του ΠΑΣΟΚ και κολλητό του Λαλιώτη. Δεν φταίει για όλα ο στοχοποιημένος Ιός.

  69. spiridione said

    Και που λέτε λοιπόν, χθες είχα συναντηθεί με τον συμμαθητή μου τον Κωστόπουλο και τι μου είπε ….

  70. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    «Η απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης, με την οποία καταδικάστηκε ο ευρωβουλευτής του ΚΚΕ Σ. Ζαριανόπουλος, για εξύβριση και ηθική βλάβη επειδή το 2012 είχε αποκαλέσει τους χρυσαυγίτες, αυτό που πραγματικά είναι, δηλαδή νοσταλγούς του Χίτλερ και των πολιτικών απογόνων του, προσβάλλει το κοινό περί δικαίου αίσθημα» επισημαίνει με ανακοίνωσή του το Γραφείο Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ.
    https://left.gr/news/syriza-o-s-zarianopoylos-apokalese-toys-hrysaygites-ayto-poy-pragmatika-einai-nostalgoi-toy

  71. Pedis said

    Εκτός από τις κατακαιρούς τζούφιες τουφεκιές στον αέρα, τίποτα πιο συγκεκριμένο για τον Ιό;

    (Άντε γιατί παρατονήσατε δωμέσα τον τελευταίο καιρό ).

    Νικοκύρη, δεν έχεις άλλη λύση: δώστο το μαγαζί στον Βάταλο, για να πληρώσεις την αποζημίωση από τη μήνυση (που θα σφυρίξει ο Βάταλος στον Μπαμπίς … )

  72. 69 😀 😀 😀

  73. Δεν ξανάγινε !! Στο 5ο σετ του ημιτελικού προηγήθηκε ο ΠΑΟΚ με 9-6 και έχασε μια ευκαιρία για το 10-6 που έγινε 9-7 φυσικά. Στην επόμενη φάση υπήρξε ολοφάνερο μπλοκ άουτ αλλά ο διαιτητής δεν το «είδε» και αντί για το 10-7 έγινε το 9-8 και τότε… μίλησε η νέμεση !! Ωσπου να πάρουνε χαμπάρι έγινε το 15- 8 και τέζα οι ολυμπιακοί !!!!!
    Για όσους δεν ξέρουν ο ΠΑΟΚ πήρε 15 προσκλήσεις για την Ρόδο -εκεί έγινε το φάϊναλ φορ γιατί δεν είχε γήπεδο στο Καστελλόριζο- και οι ΠΑΟ, ΟΣΦΠ από 250, δίκαιη μοιρασιά…
    Η διοίκηση του ΟΣΦΠ απαγόρευσε σε παίκτες και προπονητή να μιλήσουν στην τιβί. Για όσους δενξέρουν πάλι κουμάντο στο βόλλεϋ του ΟΣΦΠ κάνει η θύρα 7

  74. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Αὐτὲς τὶς μέρες ἀσχολήθηκα ἐντατικὰ μέ τὸ Θερμιώτικο γλωσσάρι ποὺ ἑτοιμάζουμε μὲ κάποιους φίλους καὶ γι᾿ αὐτὸ ἔκανα κάποιες ἀπουσίες· δικαιολογημένες, θά φέρω καὶ χαρτὶ τοῦ κηδεμόνα μου. 🙂

    «…Σε μερικά σημεία ο συγγραφέας δείχνει αβυσσαλέα αμάθεια, π.χ. όταν στη σελ. 72 μέμφεται τη γραμματική Τριανταφυλλίδη γιατί περιλαμβάνει κάπου τον τύπο «χαλασοχώρης»…προφανώς αγνοώντας ότι τους Χαλασοχώρηδες τους έχει απαθανατίσει ο άγιος Παπαδιαμάντης…»

    Ἡ γλώσσα εἶναι ζωντανὸς ὀργανισμὸς καὶ κανένας καραβανὰς δὲν μπορεῖ νὰ τὴ βάλει στὸ καλαπόδι.

    Αὐτὸ βέβαια πρέπει νὰ τὸ παίρνουμε σοβαρά ὑπ᾿ ὅψιν μας κι ἐμεῖς. Ἡ λαϊκὴ γλώσσα ἔχει ἀφομοιώσει κάποιους λόγιους τύπους, ἐνῶ κάποιους ἄλλους τοὺς ἔχει προσαρμόσει στὸ τυπικό της. Πρόχειρα μοῦ ᾿ρχονται στὸ μυαλὸ δυὸ παραδείγματα καὶ μάλιστα ἀπὸ τὸ στρατιωτικὸ χῶρο: Τῆς Ἀμύνης τὰ παιδιὰ καὶ τὸ Βαρέο (Πυροβολικό).

    Ἡ μακαρίτισσα ἡ γιαγιά μου πῆγε μέχρι τὴ δευτέρα* δημοτικοῦ. Μοῦ ᾿λεγε ὅμως «δὲν τόνε συνεικάζω, γιοκαράκι μου», ὅταν τὸ ὄνομα κάποιου τῆς θύμιζε κάτι, ἀλλὰ δὲν μποροῦσε νὰ θυμηθεῖ τὴ μορφή του. Ὅπως μοῦ ᾿λεγε «δὲ νταγιαντῶ» ἤ «δὲν τὸ σοπορτάρω», ὅταν δὲν μποροῦσε ν᾿ ἀντέξει κάτι.

    Γι᾿ αὐτὸ ὅταν διαβάζω «εἴσαξε» κάτι μὲ πιάνει· ἴσως ἐπειδὴ μοῦ θυμίζει τὸ «λύσσαξε». 🙂
    Μιὰ χαρὰ εἶναι τὸ εἰσήγαγε· ἄσε ποὺ μᾶς δίνει εὐκαιρία γιὰ μεζεδάκια, ὅταν κάποιοι νεωκαθαρευουσιάνοι τὸ χρησιμοποιοῦν στὸν παρατατικό. 🙂

    *Τώρα ποὺ τὸ ξαναδιαβάζω σκέπτομαι πόσο «φτιαχτὸ» θὰ φάνταζε ἂν ἔγραφα «δεύτερη δημοτικοῦ» γιά ν᾿ ἀποφύγω τὸ τυπικὰ καθαρευουσιάνικο «δευτέρα».

  75. sarant said

    74 Έλεγε «εισήγαγε» η γιαγιά σου; Το συνεικάζω όπως και το νταγιαντώ είναι λαϊκότατες λέξεις.

    Καλή δουλειά το γλωσσάρι όμως -οι απουσίες δικαιολογούνται!

  76. ΚΩΣΤΑΣ said

    Την ύπαρξη αυτού του βιβλίου την αγνοούσα. Από τον Νικοκύρη και από την κα Μποντίλα ;;; έμαθα μερικές πληροφορίες. Ως εκ τούτου δεν έχω προσωπική άποψη.

    Δέχομαι όμως ως σωστή την άποψη … « υπάρχουν εν χρήσει τρεις γλώσσες: η λαϊκή, η λογία (καθαρεύουσα) και η δημοτική,…» ειδικά για εκείνη την περίοδο. Σήμερα, με την 12/ετή καθολική εκπαίδευση και την ανάπτυξη των ΜΜΕ, κυρίως τηλεόρασης, η ζώσα λαϊκή φθίνει και τείνει προς εξαφάνιση.

    Η σημερινή δημοτική που επικράτησε, δεν θα έλεγα ότι είναι αμιγώς τέτοια, σύμφωνα με τους κανόνες του Τριανατφυλλίδη και άλλων λογίων δημοτικιστών. Αποτελεί έναν συγκερασμό όλων των μορφών. Όσοι έχουμε μια παλαιότερη παιδεία και εκπαίδευση, όπως εγώ, χρησιμοποιούμε περισσότερους καθαρευουσιάνικους τύπους από τις νεώτερες γενιές. Την επιτηδευμένη δημοτική των λογίων δημοτικιστών την καταδικάζω, μεγαλύτερη σημασία δίνω στην ζώσα λαϊκή και στις λέξεις και εκφράσεις που πηγάζουν από τον ίδιο τον λαό και το γλωσσικό του αισθητήριο.

  77. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @73. νεΟκαθαρευουσιάνοι.

  78. Γιάννης Ιατρού said

    Με το συμπάθειο, άσχετο, αλλά να ακούσουμε αργότερα (τις μικρές ώρες) και κανένα σχόλιο του ειδικού: 🙂 🙂
    Η Είδηση: Η Άγκυρα απέσυρε τον χρυσό της από τις ΗΠΑ….
    Αρχικά μάλιστα διάβασα αντί «τον χρυσό της», ..»τον Χριστό της» 🙂 🙂

  79. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @75. Δὲν ἔλεγε «εἰσήγαγε» ἡ γιαγιά μου. Οὔτε κι ἐγώ ἔλεγα στοὺς πελάτες «δὲν τὸ εἰσήγαγε ἀκόμα ἡ ἑταιρεία», ὅταν ἀργοῦσε κάποια παραγγελία· ἔλεγα «καθυστέρησε ἡ εἰσαγωγὴ στὸ τελωνεῖο» (ὅλο ἐκεῖ τὰ ρίχναμε 🙂 ).

    Ὅταν ὅμως θέλουμε νὰ τὸ χρησιμοποιήσουμε σ᾿ ἕνα κείμενο, π.χ. «τὰ νέα στοιχεῖα ποὺ εἰσήγαγε στὴν τέχνη ὁ…» ἤ θὰ τὸ γράψουμε ἔτσι ἤ, ἂν δὲν ταιριάζει στὸ ὕφος μας, βάζουμε κάτι μὲ τὸ ἴδιο νόημα, π.χ. «τὰ νέα στοιχεῖα ποὺ ἔφερε στὴν τέχνη ὁ…»
    Τὸ «εἴσαξε» μοῦ φαίνεται πολὺ φτιαχτό.
    Ὅμως γοῦστα εἶν᾿ αὐτά. 🙂

  80. Πέπε said

    Παράτηρώ ότι τα «βλάχικα» (καταλαβαίνετε τι εννοώ) παραθέματα από το βιβλίο, τόσο στην ανάρτηση όσο και στην εργασία του λινκ του #58, είναι σωστά:

    > > Ψόφσι του μσκαρ. Του σκλι τ’ Γιώρ’ τ’ κφου πήδσι του φραχτ κι δάκους του γρουν τς θειας τς Λιενς. Πιρίμινι ναρθ η πατέρας ναν του που να σι δειρ. Τς έεις τς ασς; Πραζ π’ τράου; κλπ.

    > > Μας κουρουιδέβς; Τα πιδιά μας τάστλαμ στου σκουλειό να μάθνι. Τώρα συ μας λιές ότ’ θα γυρίστι πίσου και θα μλείτι τ’ γλώσσα π’ μπλάμι μεις οι αγράμματ;

    Εκτός από μελέτες διαλεκτολογίας, αμφιβάλλω αν έχω δει ποτέ στη ζωή μου ιδιώματα αυτού του τύπου να καταγράφονται σωστά. Ιδίως σε τέτοιες ανεκδοτολογικές αφηγήσεις, λάθη όπως το άστοχο κόψιμο φωνηέντων που δεν κόβονται κλπ. συνήθως αφθονούν. Σίγουρα λοιπόν υπήρχε μεταξύ των συντακτών (αν όντως ήταν πάνω από ένας) κάποιος γερός γλωσσολόγος.

  81. sarant said

    80 Ευστοχο αυτο που λες

  82. ΚΩΣΤΑΣ said

    > Ψόφσι του μσκαρ. Του σκλι τ’ Γιώρ’ τ’ κφου πήδσι του φραχτ κι δάκους του γρουν τς θειας τς Λιενς.

    80 Πέπε, ακριβώς έτσι μιλούσε όχι μόνο η συχωρεμένη η μόνα μου, αλλά όλη περιοχή, πλην εγγραμμάτων. Μόνο το δάκους εγώ το θυμάμαι δάκουσι.

  83. Jane said

    Προσωπικά , δεν καταλαβαίνω , γιατί να μην χρησιμοποιούνται και οι δύο τύποι της Γενικής στα ουσιαστικά. Από κει φαίνεται η δημοκρατικότητά μας;

    Εξάλλου υπάρχουν πολλές συμφράσεις που έχουν καθιερωθεί και χρησιμοποιούνται απ’ όλους. Λέμε πχ. τα πουλιά της θάλασσας αλλά ομπρέλα θαλάσσης. Υπάλληλοι της τράπεζας αλλά βιβλιάριο τραπέζης. Και φυσικά στον φούρνο ζητάμε ψωμί σικάλεως κι όχι σίκαλης.

    Νομίζω ο Τομπαΐδης, που ήταν Τριανταφυλλιδικός, μας έλεγε για τους τύπους που έχουν παγιωθεί , ότι δηλαδή είναι οκ στην ίδια πρόταση να ζητάμε καθαρή πετσέτα την Καθαρά Δευτέρα κλπ.

    Η ύπαρξη δύο τύπων είναι πλούτος, θαρρώ. Δεν θα πάθουμε χούντα από τη χρήση κάποιων λέξεων. Γι αυτό τα εγχειρίδια γραμματικής του Δημοτικού και Γυμνασίου έχουν και τους δύο τύπους. Τώρα …ναι , αν κάποιος χρησιμοποιεί κατά κόρον τους καθαρευουσιάνικους τύπους , μια πετριά την έχει.

  84. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @75 (συνέχεια τοῦ 79). Τὸ παράδειγμα τῆς γιαγιᾶς μου τό ᾿βαλα γιὰ νὰ δείξω πὼς ἡ λαϊκὴ γλώσσα ἀντλεῖ ἀπ᾿ ὅλες τὶς πηγές· τόσο ἀπὸ τὴ λόγια παράδοση (συνεικάζω), ἀλλὰ κι ὰπό τὶς ξένες γλῶσσες ἀπὸ τὶς ὁποῖες δέχτηκε ἐπιδράσεις. Στὴν περίπτωση τῶν Θερμιῶν τὰ Βενετσιάνικα (σοπορτάρω) καὶ τὰ Τούρκικα (νταγιαντῶ).

  85. Πέπε said

    @80 συνέχεια:

    Εντωμεταξύ, τέτοια ιδιώματα (ή κανένα ιδίωμα γενικώς) δεν μπορείς να το αναπαραγάγεις αν δεν ξέρεις τους κανόνες του, πράγμα που προϋποθέτει να αποδεχτείς ότι έχει κανόνες. Φαίνεται όμως ότι ο συγγραφέας υποστηρίζει ακριβώς το αντίθετο, ότι οι εξελίξεις στη λαϊκή γλώσσα και στη δημοτική έχουν γίνει από τυχαίες παραφθορές χωρίς σύστημα.

    Άρα:

    Είτε ο συγγραφέας μάς δουλεύει, δηλαδή υποστηρίζει για λόγους ιδεολογικούς ότι η λαϊκή γλώσσα είναι άναρχη χωρίς αυτό να είναι η πραγματική του γνώμη, είτε τυχαίνει να είναι ο ίδιος από το χωριό όπου μιλούσαν έτσι και τα ξέρει σωστά βιωματικά (αλλά και πάλι, αυτό δεν είμαι βέβαιος ότι αρκεί για να τα <γράψει και σωστά), είτε, όντως, είναι δύο ή περισσότεροι συγγραφείς, που ο ένας θεωρεί ότι η λαϊκή γλώσσα δεν έχει κανόνες ενώ ο άλλος γνωρίζει καλά τους κανόνες ενός τουλάχιστον ιδιώματος.

  86. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    56 – Ήμουν 18 χρονών όταν το διάβασα πρώτη φορά αυτό το ποίημα, μου το έδωσε η Ελένη τον Οκτώβρη του 79, μια δεκαεννιάχρονη συντρόφισσα στην ΚΝΕ να το διαβάσω, υπήρχε μια αμοιβαία έλξη μεταξύ μας στην οργάνωση και βρήκε ευκαιρία μ΄αυτό να έρθουμε πιο κοντά, (είχα φύγει) αλλά ήδη από το καλοκαίρι του ίδιου χρόνου είχα αρχίσει να αποκλίνω πολύ από την μαρξιστική θεωρία, (ελέω Βίλχελμ Ράϊχ 🙂 ) και κυρίως από την κομματική της διατύπωση.
    Πάρτο να το διαβάσεις (την συλλογή Ο άνθρωπος με το ταμπούρλο) μου είπε, και ειδικά το Αν θες να λέγεσαι άνθρωπος, θα δείς πως έκανες λάθος που έφυγες, η θέση σου είναι εδώ στον αγώνα, και με φίλησε για πρώτη φορά. Μιά βδομάδα αργότερα, συναντηθήκαμε στου Φλόκα στην Κηφισίας, το διάβασες το ποίημα; – ναί, – σου άρεσε; με ρώτησε με μια λάμψη στα καστανά της μάτια – όχι – αμέσως σκοτείνιασε, γιατί; – είναι κλειστό, περιορίζει πολύ τον άνθρωπο και τον κατευθύνει σε μιά κατεύθυνση σε έναν δρόμο, – μα πώς, πώς αλλιώς μπορεί να κερδηθεί ό αγώνας για την ειρήνη Λάμπρο; – ξέρεις, μας παραμυθιάζουν, δεν υπάρχει μόνο ένας δρόμος για την κορυφή, για την αλήθεια, για την νίκη, κι αυτός δεν κάνει για μένα, με στενεύει αφόρητα, – αυτά είναι μικροαστικές υπεκφυγές, χωρίς συντεταγμένο αγώνα χωρίς ατομική θυσία δεν μπορεί να κερδηθεί ο αγώνας για την ειρήνη, – όχι Ελένη, χωρίς ατομική συνειδητή αυτονομία δεν πρόκειται να κερδηθεί τίποτε, όλοι οι αγώνες θα είναι χαμένοι, δεν βλέπεις το κόμμα πόσο συμβιβασμένο είναι; – τι είναι αυτά που λές; πώς μπορείς να μιλάς έτσι για τους αγωνιστές συντρόφους; – αίμα Ελένη, πολύ αίμα, όλη μου η ζωή πνιγμένη στο αίμα τον συντρόφων, πού πήγε αυτό το αίμα; τι κερδήθηκε; είναι λάθος ο δρόμος του κόμματος, δεν είναι οι νεκροί κι οι φυλακισμένοι που φέρνουν την νίκη Ελένη, μα οι συνειδητοί ζωντανοί. – Έχεις αλλάξει Λάμπρο, συμβιβάστηκες, – όχι εγώ Ελένη, το κόμμα, και δεν μπορώ να είμαι άβουλο στρατιωτάκι που το διατάζουν καρεκλοκένταυροι κηφήνες, την ξέρεις την ιστορία της οικογένειάς μου – ναι την ξέρω , όμως γι΄αυτό πάλεψαν οι παππούδες σου οι θείοι σου κι ο πατέρας σου, για την παγκόσμια ειρήνη – όχι Ελένη, τώρα ξέρω πως δεν πάλεψαν γι΄αυτό, δεν ήξεραν για τι πάλευαν, μόνο ο αντάρτης παππούς μου ο Λάμπρος ήξερε, για την ελευθερία, τους άλλους τους παρέσυρε το εμφυλιακό ρέμα, εμείς από δω κι εσείς από κεί, χωρίς να ξέρουν πως άλλοι είχαν τραβήξει τις γραμμές από πρίν, κι έκαναν ό,τι λέει το ποίημα, και στους δρόμους βγήκαν, και φώναξαν με ματωμένα χείλια, και μάτωσαν από τις σφαίρες, και τις οικογένειές τους άφησαν, και στις φυλακές σάπισαν, και δεν δείλιασαν και δεν φοβήθηκαν, και ΠΕΘΑΝΑΝ, και τι έγινε ρε γαμώτο;
    το άδικο είναι εδώ πιο δυνατό, ο πόλεμος είναι εδώ, ο κόσμος είναι χωρισμένος στα δύο, όμως και στα δύο μέρη, οι φυλακές είναι γεμάτες από αγωνιστές, ποιοί έχουν δίκιο, μου λές; – ποιοί αγωνιστές είναι φυλακή στις λαϊκές χώρες Λάμπρο τι αντιδραστικά είναι αυτά που λές; – η θεία μου η αντάρτισα στην Ουγγαρία το 76 βγήκε από την φυλακή, ο θείος μου στην Τασκένδη πέθανε στην φυλακή και πίστεψέ με, δεν θέλεις να μάθεις τον λόγο. – κρίμα Λάμπρο, σε κέρδισε η αντίδραση, εγώ θα μείνω πιστή στον αγώνα για την παγκόσμια ειρήνη – είναι σίγουρο πως θα χάσεις, ξέρεις και κάτι άλλο Ελένη; έχουμε διαφορετικό στόχο, εσύ την ειρήνη εγώ την ελευθερία – γιατί δεν είναι το ίδιο; – όχι δεν είναι, όταν το κατανοήσεις θα με καταλάβεις.
    Σηκωθήκαμε να φύγουμε, της έδωσα το βιβλίο την φίλησα και με την εφηβική μου παρόρμηση, αυθόρμητα την δάγκωσα λίγο στα χείλη της, – είσαι παλαβός και θα χαθείς σ΄αυτόν τον κόσμο μου είπε – και δεν χαίρεσαι; ένας αντιδραστικός λιγότερος.
    Δεν ξαναειδωθήκαμε από τότε, χωρίσαμε ξέροντας, αυτή πως η Γή είναι πολύ μεγάλη για να την περπατήσει μόνη της κι έξω από την ασφάλεια του μαντριού, κι εγώ πως είναι πολύ μικρή για να χωρέσει την ελεύθερη φαντασία μου.

    Όλα αυτά τα χρόνια, έχω διαβάσει πολλές φορές αυτό το ποίημα, το διάβασα και σήμερα, ποτέ δεν άλλαξα άποψη, ούτε και σήμερα, είναι κλειστό και με στενεύει αφόρητα.

    Αν θές να λέγεσαι άνθρωπος ζήσε με τις αισθήσεις σου, μην αφήσεις να στις σκοτώσουν, μη τις σκοτώνεις εσύ ο ίδιος, τότε μόνο είναι βέβαιο, πως η ζωή θα νικήσει.

  87. Πέπε said

    @84:
    Εγώ νομίζω ότι το συνεικάζει δεν είναι λόγϊα επίδραση αλλά καθαρή λαϊκή λέξη.

    Ως λαϊκές ορίζονται, μεταξύ άλλων, λέξεις όπως «πατέρας» που ανάγονται στις απαρχές της ελληνικής γλώσσας και που, μεταδιδόμενες αδιάκοπα από γενιά σε γενιά, παρακολούθησαν ομαλά όλες τις εξελίξεις που υπέστη συνολικά η γλώσσα. Ενώ λόγϊες είναι (και) όσες, αφού κάποια στιγμή έπαψαν να λέγονται, αργότερα ανασύρθηκαν και ξανατέθηκαν σε χρήση χωρίς να έχουν υποστεί αυτές τις εξελίξεις, κατευθείαν όπως τις άφησε ο τελευταίος χρήστης πριν 1000 ή 2000 χρόνια (ή ακόμη και κάποιος πιο παλιός από τον τελευταίο). Με άλλα λόγια, λέξεις που δε μας κληροδοτήθηκαν διά μέσου όλων των γενεών αλλά αποτελούν δάνεια από τη γλώσσα κάποιας πολύ παλιότερης γενιάς.

    Λοιπόν, το ρήμα εικάζω (=νομίζω) της σημερινής Κοινής Νεοελληνικής, μαζί με τα σύνθετα και τα παράγωγά του (π.χ. εικαστικές τέχνες), είναι λόγιο, δηλαδή δάνειο, δηλαδή έπαψε να λέγεται και μετά ξανάρχισε. Αυτό όμως δεν αποκλείει το ενδεχόμενο να εξακολούθησε, παράλληλα, να λέγεται και να εξελίσσεται μέσα σε κάποια περιφερειακά ιδιώματα. Υπάρχουν σε ντοπιολαλιές το «πεικάζω» (απεικάζω) = καταλαβαίνω, και το «μ’ κάζ’» = μου φαίνεται.

  88. B. said

    74, 75 κτλ. να θυμίσω ότι εμείς στην Ικαρία και (παρα)συνεικάζουμε, και αν κάποιος δεν υποφέρεται τον λέμε α(ν)ταγιάντιστο (τα έλεγε και τα δύο η μακαρίτισσα η μάνα μου που ήταν του δημοτικού – το τελευταίο για εμένα κυρίως)

  89. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Άσχετο μεν, σχετικό δε, σαν σήμερα γεννήθηκε κι ο Χίτλερ, ένας άνθρωπος που έμελλε να αιματοκυλήσει την Ευρώπη (τουλάχιστον έτσι μάθαμε από την ιστορία, πως αυτός ήταν ο μοναδικός υπεύθυνος) και να γίνει μεταπολεμικά η προσωποποίηση του κακού.
    Μερικές απορίες μου από την εφηβεία μου δεν έχουν λυθεί ακόμα, γεννήθηκε διεστραμμένος εγκληματίας ή έγινε στην πορεία; όσοι τον πίστεψαν και τον υποστήριξαν, δεν ήταν εν δυνάμει και οι ίδιοι Χίτλερ; Αν γεννήθηκε πως μπορεί να ελεγχθεί αυτό ώστε να μη ξαναγεννηθεί τέτοιο τέρας; Αν έγινε στην πορεία, τι έφταιξε και πώς μπορούμε να το αποτρέψουμε να συμβεί σε άλλους;

    78 – Βρε κακόψυχε, αρχείο έχεις, δες πόσες φορές τα τελευταία τρία χρόνια έχω αναρτήσει σχόλια σχετικά με το μάζεμα του χρυσού από Ρωσία και Κίνα αλλά και τΙς μαζικές αιτήσεις επιστροφής του από την FED από πολλές ευρωπαϊκές χώρες μεταξύ αυτών και η Γερμανία, για ποιό λόγο γίνεται αυτό χωρίς πολλή δημοσιότητα; ο νοών νοείτω.

  90. Λ said

    Οι μύδροι του κατά της μοντέρνας τέχνης (έργα ζωγραφικής ή γλυπτικής αντάξια του σπηλαιανθρώπου, γράφει) δείχνουν καραβανάδικη

    Ενώ στην Αμερική αντίθετα η ΣΙΑ υποστήριξε τη μοντέρνα τέχνη

    https://www.independent.co.uk/news/world/modern-art-was-cia-weapon-1578808.html

  91. Λ said

    Το αντιχουντικό ποίημα του Σεφέρη
    http://users.uoa.gr/~nektar/arts/tributes/george_seferis/oi_gates_t_ai_nikola.htm

  92. Λ said

    Που πήγατε όλοι; Αροθυμώ

  93. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @86. Λάμπρο, πολὺ μοῦ ἄρεσε ἡ περιγραφή σου. Ὅταν γράφεις ἀπὸ καρδιᾶς τὰ λὲς πολὺ ὄμορφα.

    @87. Πέπε, δίκιο ἔχεις. Κακῶς θεώρησα λόγιο τὸ «συνεικάζω» τῆς γιαγιᾶς μου, μιᾶς κι ἔμεινε ζωντανὸ γιὰ αἰῶνες στὴν προφορικὴ παράδοση τοῦ νησιοῦ.

    Λόγιο δάνειο εἶναι τὸ «Ἐθνικῆς Ἀμύνης» τοῦ τραγουδιοῦ· πλήρως ἐσωματωμένο στὴ λαϊκὴ γλώσσα.

    Ὅπως γράφει καὶ ἡ Jane στὸ 83 ἡ (ζωντανή, ὄχι ἡ φτιαχτὴ) πολυτυπία ἀποτελεῖ γλωσσικὸ πλοῦτο.

  94. Σχολιαστής said

    Το αντιχουντικό ποίημα του Σεφέρη…Οἱ Γάτες τ᾿ Ἅι-Νικόλα

    Νομίζω αυτό το ποίημα ήταν παλιότερο, από τη συλλογή «Κύπρον ου με θέσπισεν» ή «Ημερολόγιο καταστρώματος Γ», όπως ονομάστηκε αργότερα.

    Το αντιχουντικό ποίημα του Σεφέρη ήταν το «Επί ασπαλάθων»:
    http://www.sarantakos.com/seferis/seferhs_epiaspal.htm

  95. Γιάννης Ιατρού said

    89β: Κάνε αργότερα καμιά δίγραμμη (ξέρεις εσύ …) ανακεφαλαίωση Λάμπρο μ’, γιατί δεν συγκράτησα το ρεζουμέ, ένα μπιτ μνήμης μού ‘μεινε, 0/1 μετά overflow 🙂 (γενικά, τα παλιά τα θυμάμαι, τα καινούργια ξεχνάω γμτ., θα κόλλησα από τον Γς τίποτα!)

  96. Γιάννης Ιατρού said

    92: Λ(ου), βλέπουμε ΕΡΤ1 🙂

  97. Γς said

    Α, δεν το πιστεύω!

    Ποιος είμαι;

    Δεν με πιστεύω!

    Διαβάστε πρώτα δυο παλιές μου αναρτήσεις:

    https://sarantakos.wordpress.com/2017/07/07/spice/#comment-443157

    https://sarantakos.wordpress.com/2017/07/07/spice/#comment-443158

    και τα λέμε

    α μπιεντό

  98. Νίκος Κ. said

    86, 56. Δεν το είχα ξαναδιαβάσει ως τώρα το ποίημα του Λειβαδίτη, με παρακίνησε όμως το εξαιρετικό κείμενο του Λάμπρου [86]. Θα χαρακτήριζα το ποίημα καταθλιπτικό, ποιός άλλωστε μας αναθέτει (ή, ακόμη χειρότερα, μας υποχρεώνει) να «είμαστε υπεύθυνοι για όλες τις φυσαρμόνικες του κόσμου» ώστε να μπορούμε να λεγόμαστε άνθρωποι; Πάντως, αν δούμε την ιστορία, ο ίδιος ο κόσμος, συνήθως, όχι.

  99. Γς said

    97, 86:

    Βρήκα κι εγώ την ώρα για τα αστειάκια μου.

    >και με την εφηβική μου παρόρμηση, αυθόρμητα την δάγκωσα λίγο στα χείλη της

    Να περιμένω λοιπόν να καταλαγιάσει η υπέροχη παρένθεση του εν Βιλχελμ Ράιχ αδελφού μου Λάμπρου

  100. Γιάννης Κουβάτσος said

    Νίκο Κ. , ο Καζαντζάκης, ο Γκεβάρα και ο Λειβαδίτης με τα τσιτάτα και τους στίχους πως για όποια αδικία συμβαίνει στον κόσμο υπεύθυνος είσαι ΕΣΥ, γέμισαν με ενοχές πολλούς ευαίσθητους ανθρώπους. Ιδεοληψίες. 😊

  101. Pedis said

    # 90 – The next key step came in 1950, when the International Organisations Division (IOD) was set up under Tom Braden. It was this office which subsidised the animated version of George Orwell’s Animal Farm, which sponsored American jazz artists, opera recitals, the Boston Symphony Orchestra’s international touring programme. Its agents were placed in the film industry, in publishing houses, even as travel writers for the celebrated Fodor guides. And, we now know, it promoted America’s anarchic avant-garde movement, Abstract Expressionism.

    Το βιβλίο της Saunders δεν το βλέπω μεταφρασμένο στα ελληνικά. Κακoπαράξενο.

  102. sarant said

    83 Γι αυτό είπα ότι θέλω να ακούσω τη διαφήμιση για να δω σε ποιες συμφράσεις εντοπίζονται οι καθαρευουσιάνικοι τύποι. Κι εγώ λέω μερικά, πχ διαφορά φάσεως.

    88 Και πριν – Βέβαια, λαϊκές λέξεις είναι αυτές. Είναι τα λεγόμενα αρχαιοπινή στοιχεία των διαλέκτων.
    Καλό το ανταγιάντιστος (ανυπόφορος στην κοινή)

  103. Pedis said

    Στα μεγάλα ειδησειογραφικά πρακτορεία μόλις διέρρευσε, λένε, η πληροφορία , ακριβώς μετά την είδηση για τον τέταρτο νεκρό Παλαιστίνιο σήμερα στα σύνορα της Λ. της Γάζας και του Ισραήλ, της τηλεφωνικής επικοινωνίας Τραμπ-Μέι κατά τη διάρκεια της οποίας συζήτησαν το ενδεχόμενο κοινής ανθρωπιστικής/στρατιωτικής δράσης με στόχους την παραδειγματική τιμωρία των υπευθύνων, την εκκένωση της περιοχής και παραπέρα την προστασία της διεθνούς κοινότητας από φέικ νιουζ, και την ενεργό διαφύλαξη της υπόληψης της σύμμαχου χώρας του Ισραήλ από την οργανωμένη προσπάθεια σπίλωσης της από αυτοκτονούντες ή φερόμενους ως θύματα Παλαιστίνιους από υποτιθέμενα ισραηλινά πυρά.

  104. Μαρία said

    102
    Η Άλφα σε όλα τα κείμενά της χρησιμοποιεί μόνο γενική σε -εως αλα παλαιά ξεκινώντας απ’ τους όρους χρήσεως εκεί που σε άλλες τράπεζες υπάρχει ο τύπος χρήσης. Πρόκειται δηλαδή για γραμμή της τράπεζας. Άγνωστο γιατί.

  105. Γ-Κ said

    Σχετικά με τα βιβλιάρια τραπέζης, το ψωμί σικάλεως και τις λάμπες καθρέπτου, αυτό που είναι καθαρευουσιάνικο είναι η σύνταξη.

    Διορθώστε με αν κάνω λάθος (για αυτό το γράφω άλλωστε), αλλά η δημοτική προτιμάει συντάξεις με άρθρο ή πρόθεση σ’ αυτές τις περιπτώσεις. Δηλαδή βιβλιάρια της τράπεζας, ψωμί από σίκαλη και λάμπες με καθρέφτη.

    Επίθετο και σύνθετη λέξη επίσης «παίζουν» (για να ρίξω και τη μοντερνιά μου). Τραπεζικά βιβλιάρια, σικαλένια ψωμιά και… καθρεφτόλαμπες.

    Αξιότιμε Νικοκύρη, «διαφορά στη φάση» θα ήταν σολοικισμός; Ή «όροι για τη χρήση του ιστότοπου»…

    Καθιερωμένοι τύποι σίγουρα είναι η Δευτέρα ημέρα, η δευτέρα τάξη και η δευτέρα ταχύτητα. Κια το βιβλιάριο, φυσικά. Εχμμμ… ούτε εγώ θα έλεγα «βιβλιαράκι της τράπεζας», χεχε.

  106. Γ-Κ said

    Ξέρω, το «διαφορά στη φάση» είναι σαν να πεις σε «πιλάφι» να βιράρει τη σημαία και να κάνει (έπ)αρση της άγκυρας. (Όχι δεν έχω υπηρετήσει στο ναυτικό.)

  107. Γς said

    99, 97:

    Αντε να το τελειώνω.

    Τα περί Τροκαντερού και σούξου μούξου μανταλάκια ήταν για να στρώσω το μουσικό χαλί του χάπενινγκ. Τα πιτσιρίκια, τους σκέιτερς απέναντι.

    Κι ήταν, πιστέψτε με, πολύ χέβι μέταλ ο παραμορφωμένο ήχος των γκαπ γκουπ των skateboards σανίδων, οι εμφατικοί ρυθμοί τους, οι πυκνές μπάσες στριγκλιές και οι έντονες χρήσεις των «μαλάκα» και «άντε και [μπίπ]» κλπ.

    Κόλαση. Κι ήταν κι δικιά μου να τους φωνάζει:

    -Παιδιά, παιδιά!

    Και σιγά μην την άκουγαν και ευτυχώς. Θα άκουγε τα σχολιανά της και θα’ χαμε άλλα δράματα.

    Οπότε «Ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξασθή ο Υιός του Ανθρώπου». Ελήλυθεν όταν σε κοιτάζουν οι γυναίκες μ εκείνο το περίεργο βλέμμα, που δεν το έχεις καταλάβει ακόμα. Ότι ελήλυθεν η ώρα.

    Τι να κάνω κι εγώ; Ανοίγω την πόρτα και πάω να καθαρίσω. Και πως;

    Με το που τους πλησιάζω με προλαβαίνει μια σανίδα με ροδάκια που τους ξέφυγε κι έρχεται κατά πάνω μου. Κάνω δήθεν ότι θα σερφάρω, αλλά πάω στο παγκάκι με την σανίδα υπό μάλης και τους κάνω νόημα να πλησιάσουν.

    Καλά τώρα. Εξήντα χρόνια δάσκαλος, ομαδάρχης κλπ και θα κωλώσω;

    -Ποιος ξέρει τι είναι «αναστολή εκτέλεσης ποινής»;

    Και το δασκαλίστικο έπιασε και άρχισαν οι απαντήσεις. Λανθασμένες ή μη σε διάλογο να βρισκόμαστε. Κατάφερα να το κάνω όπως το έκανα. Μέχρι και «κύριε, κύριε» άκουσα!.

    Και μέσα λοιπόν στο κλίμα αμοιβαίας εμπιστοσύνης κι αφού αποσαφηνίσαμε το νομικό όρο τους λέω και για τον Γιωργάκη απέναντι, που είναι καλό παιδί, που είναι άνεργος και έχει δυο μικρά παιδάκια και άρρωστη μανούλα και τι θα γίνουν τώρα που θα πάει φυλακή και τέτοια.

    -Και γιατί θα πάει φυλακή;

    -Γιατί έχει μια καταδίκη για δύο χρόνια με τριετή αναστολή.

    -Ναι αλλά δεν ξανάκανε κάτι;

    -Φοβόμαστε ότι θα κάνει.

    -Τι είχε κάνει;

    -Είχε στείλει 6 μήνες στο ΚΑΤ έναν νεαρό που έκανε φασαρία με το σκέιτμπορντ του εδώ πέρα.

    —–

    Δεν το πίστευα.

    Κι είχα και την άλλη που με ρώταγε τι τους είπα και σταμάτησαν εντελώς

  108. Alexis said

    #80, 82: Συγγνώμη ρε παιδιά το «Τς έεις τς ασς;» τι σημαίνει;;;

  109. Alexis said

    #105: Σωστά το γράφεις, προτιμάει, αλλά αυτό δεν είναι κανόνας.
    Τη «λάμπα αλογόνου» π.χ. ή τον «ταξίαρχο πεζικού» δε νομίζω ότι μπορούμε να τα πούμε αλλιώς, και δεν θα τα θεωρούσε κανείς καθαρευουσιάνικα…

  110. Kill all Jews. Free Palestine said

    108. Τους έχεις τους άσσους; (ερώτηση στον τζογαδόρο στην πρέφα που δήλωσε «8 αχρωμάτιστα και οι ας!» Οι 4 άσσοι δίνουν +50 κάσα.

  111. sarant said

    106 Δεν λέμε «διαφορά στη φάση» αλλά πάρα πολλοί λένε «διαφορά φάσης»

  112. Alexis said

    #110: Α, μάλιστα, ευχαριστώ…

  113. ΓιώργοςΜ said

    111 Η διαφορά φάσης είναι όρος στα μαθηματικά και τη φυσική, απ’ όπου προέκυψε πιστεύω και η μεταφορική χρήση με το νόημα της καθυστερημένης αντίληψης ή αντίδρασης:
    https://www.mathsisfun.com/algebra/images/phase-shift.svg.
    Διαφορά στη φάση μπορεί να σημαίνει κάτι άλλο σε μια φράση, χωρίς να είναι λάθος. Πχ «η διάμετρος ενός καλωδίου έχει διαφορά στη φάση και στον ουδέτερο», σε άλλη επαγγελματική αργκό βέβαια.

  114. Πέπε said

    @108:
    Μιας και η ερώτηση του Αλέξη (τι σημαίνει «τς έεις τς άσς»;) μ’ έβαλε να το ξανακοιτάξω, ιδού τι εννοούσα στο #80 ότι είναι σωστά:

    Καταρχήν, τη φράση την κατάλαβα επειδή την ήξερα, αλλιώς δε νομίζω. Φαίνεται ότι έχει γίνει παροιμιώδης (όπως και το π’ραζ’ αν τ’ράου), όθεν συνάγεται ότι το βιβλίο άσκησε επιρροή στην κοινή συνείδηση. Αναρωτιέμαι αν από κει προέρχεται και το «τς έντ’σαν τς άλλ;»)

    Την ήξερα όμως προφορικά, και την είχα καταλάβει ως «τους έχεις τους άσσοι;». Σε κάμποσα ιδιώματα η αιτιατική πληθυντικού των αρσενικών σε -ος είναι ίδια με την ονομαστική, μάλλον κατά (παράξενη) επίδραση των άλλων αρσενικών, π.χ. οι μαθητές τους μαθητές > οι φίλοι τους φίλοι. (Ή μπορεί και το άρθορο να είναι τις αντί τους, δεν είμαι σίγουρος). Αλλά τότε θα έπρεπε να γράφει «τς άς» ή «τς άσ» ή «τς άσ’». Βλέποντάς το για πρώτη φορά γραμμένο, μπερδεύτηκα λίγο με το «άσς», αλλά δεν έδωσα μεγάλη σημασία.

    Φαίνεται όμως ότι το βιβλίο καταγράφει ένα άλλο ιδίωμα, όπου η αιτιατική σχηματίζεται κανονικά, άσσους, και απλώς το άτονο -ου- σιγάται. Οπότε, το «τους φίλους» λ.χ. θα γινόταν «τς φίλς». Το «τους άσσους» γίνεται «τς άσς», πράγμα που δημιουργεί ιδιαίτερη δυσκολία στον καταγραφέα με τη σύμπτωση τόσων σίγμα μαζεμένων, κι όμως βρίσκει τρόπο να το γράψει, παρόλο που είχε να αντιμετωπίσει την εντελώς ανοίκεια γραφή «-σς» στο τέλος λέξης.

    Αυτά δε γίνονται τυχαία. Ακόμη κι αν παρατηρήσουμε ότι θα ήθελε και τρίτο σίγμα, αφού ο άσσος γράφεται με δύο (+το τρίτο της κατάληξης), δεν είναι λάθος ασχετοσύνης, είναι «λάθος» λόγω αντικειμενικής δυσκολίας, λάθος όμως ανθρώπου που ξέρει τι κάνει.

  115. Μαρία said

    >Αναρωτιέμαι αν από κει προέρχεται και το «τς έντ’σαν τς άλλ;»

    Την ξέρουμε απ’ τη δεκαετία του ’50. Πρόκειται υποτίθεται για διάλογο Κοζανιτών στην Κορέα που παραδόθηκε σε μας ως εξής.
    -Σ’ έντσαν;
    -Μ’ έντσαν.
    -Τς άλλ’ τς έντσαν;
    Τους άκουσαν λέει Έλληνες φαντάροι απο άλλες περιοχές και θαύμασαν την ταχύτητα με την οποία έμαθαν τα κορεάτικα 🙂

    Το βιβλίο δεν νομίζω οτι άσκησε κάποια επιρροή, πρέπει να μοιράστηκε σε διάφορες δημόσιες υπηρεσίες, κι αν κρίνω απ’ τη Φιλοσοφική του ΑΠΘ, στοιβάχτηκε σε κούτες και αργότερα πήγε για πολτοποίηση.
    Άγνωστο είναι και το τράβηγμα της 2ης έκδοσης που έχω. Η «Πολιτική Αγωγή» π.χ. του Θεοφύλακτου Παπακωνσταντίνου, που εκδόθηκε το 1970, είχε τράβηγμα 150.050 αντίτυπα.

  116. Γ-Κ said

    109
    «προτιμάει συντάξεις με άρθρο ή πρόθεση σ’ αυτές τις περιπτώσεις»

    Το θέμα είναι ποιες είναι αυτές οι περιπτώσεις. Δεν έχω τις γνώσεις να το προσπαθήσω. Ελπίζω να γίνει μια συζήτηση κάποτε.

    111,113
    Σίγουρα, δε λέμε «διαφορά στη φάση», ούτε «όροι/οδηγίες για τη χρήση». Το ζητούμενο (ας το πω έτσι) είναι αν ακούγεται στρωτό και γιατί (και πότε).

  117. Ριβαλντίνιο said

    @ 46 β) Pedis

    Λέω πως αν είναι ο κύριος που θυμάμαι, δεν μου είχε φανεί πως τεκμηριώνει τις απόψεις του με ισχυρά επιχειρήματα. Για το έργο του έχουν γράψει μικρούς αντιλόγους και νεότεροι φιλοχουντικοί :

    «Μία απάντησις στο «Λαμόγια στο χακί» του Δ. Ελευθεράτου
    ΑΡΧΙΛΑΜΟΓΙΑ «ΧΩΡΙΣ ΧΑΚΙ», ΑΛΛΑ ΜΕ ΑΠΥΘΜΕΝΟ ΘΡΑΣΟΣ»
    https://alithiastofos.blogspot.gr/2017/11/blog-post_20.html

    @ 47 spiral architect

    Κανείς στα σοβαρά δεν λέει πως δεν υπήρχε χρέος επί χούντας ( υπάρχουν πάντα δικαιολογίες και απολογίες ).

    Αυτό που λένε οι σοβαροί οπαδοί τους είναι ότι συνέχισε το «ελληνικό οικονομικό θαύμα» των προηγούμενων κυβερνήσεων https://en.wikipedia.org/wiki/Greek_economic_miracle
    και ότι οι μεταχουντικοί τα πήγαν χειρότερα http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=237134

  118. Πέπε said

    @115:
    > > Το βιβλίο δεν νομίζω οτι άσκησε κάποια επιρροή…

    Δηλαδή λες ότι το π’ράζ’ π’ τ’ράου (εγώ το ήξερα όπως το ‘γραψα, π’ράζ’ αν τ’ράου, και το αστείο είναι κάτι του στυλ «γιατί οι Λαρισαίοι συνεννοούνται εύκολα με τους Γερμανούς» ή κάπως έτσι), και τα υπόλοιπα, ήταν ήδη γνωστά ανεξαρτήτως του βιβλίου κι έφτασαν ως τα τώρα;

    Πιθανόν, δε λέω. Αλλά αν ήταν ήδη γνωστά πριν γραφτεί το βιβλίο, θα ήταν ως ανέκδοτα, όπως τώρα, και όπως το κοζανίτικο. Θα τα έβαζε ένας δόκιμος γλωσσολόγος ή ένας στρυφνός καραβανάς ως παραδείγματα στο βιβλίο;

  119. Pedis said

    # 117α – δεν είναι για σένα, Ρίβα, αυτά τα βιβλία. Εσύ ξέρεις.

  120. Μαρία said

    118
    Ναι, πολύ γνωστά. Το πραζ’ αν τράου -κι εγώ έτσι το ξέρω- είναι πάλι απο ανέκδοτο με Κοζανίτη. Το βιβλίο ήταν άγνωστο. Μπορεί να το είχε ο μπαμπάς του Κουβάτσου, ο μπαμπάς της φίλης μου πάντως που είχε αποστρατευτεί περί το 71 δεν το είχε. Η μάνα μου ίσα που πρόλαβε και πήρε απ’ το σχολείο τον Παπακωνσταντίνου. Εγώ, όπως έγραψα, το τσίμπησα περί το ’80 απο μια κούτα με προορισμό την πολτοποίηση.
    Ο δόκιμος γλωσσολόγος που λες έχει παρακάτω ένα παράδειγμα άλλα αντ’ άλλων. Παρατήρα την ασυνέπεια στην αύξηση. «Ιφαγάμι κι ύστιρα κλεισάμι την πόρτα κι εφυγάμι.» Σε καστοριανή ή και ρουμλουκιώτικη αποκατάσταση: Έφαγάμι κι ύστιρα έκλεισάμι την πόρτα κι έφυγάμι. (παραβίαση του νόμου της τρισυλλαβίας)
    Σε σερριώτικη παραλλαγή. Έφαγαμι (ένας τόνος, κατάφωρη 🙂 παραβίαση του νόμου της τρισυλλαβίας), έκλεισαμι κι έφυγαμι.

  121. Μαρία said

    Μάνος Ν. Χατζηδάκης (ευτυχώς που έβαλε το Ν.) χουντάρα https://www.youtube.com/watch?v=sYxjzkkrdps
    http://www.biblionet.gr/author/95503/%CE%9C%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CF%82_%CE%9D._%CE%A7%CE%B1%CF%84%CE%B6%CE%B7%CE%B4%CE%AC%CE%BA%CE%B7%CF%82

  122. Pedis said

    # 121 – ε, τι άλλο θα ήταν … ο Ριβ είναι εγγύησις.

  123. Ριβαλντίνιο said

    @ 122 Pedis

    Εγώ όταν παραπέμπω κάπου προειδοποιώ κιόλας. Λέω ο τάδε είναι τέτοιος, ο δείνα είναι αποτέτοιος. Ώστε να ξέρει ο άλλος με τι έχει να κάνει. Έτσι δεν ξεγελάω κανέναν και είμαι εντάξει.

  124. Μαρία said

    Το δείπνο έγινε πριν από ένα χρόνο. Προσκεκλημένοι ήταν οι Χρήστος Παπαδόπουλος, Γιάννης Μακαρέζος και Μάνος Χατζηδάκης, δηλαδή οι γιοι των πρωταιτίων της δικτατορίας και ο συγγραφέας ερευνητής της δράσης του Γεωργίου Παπαδόπουλου. Την πρόσκληση είχε απευθύνει επιχειρηματίας, που λειτουργούσε για λογαριασμό της Χρυσής Αυγής. Τους ζήτησε να είναι υποψήφιοι με τα ψηφοδέλτιά της. Η απάντηση ήταν αρνητική. http://www.kathimerini.gr/56999/article/epikairothta/politikh/oi-gonoi-aprilianwn-poy-arnh8hkan-th-xrysh-aygh

    Γιατί, όπως έγραψε κι ο Άδωνις για το Βορίδη, άλλο χουντικός κι άλλο ναζί.

  125. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    93 α – Ευχαριστώ Δημήτρη, αλλά μόνο από καρδιάς γράφω, δεν είμαι συγγραφέας, τάχουμε πεί κι από κοντά, τα βιώματά μου είναι αυτά, απλά έτυχε να είναι πολλά, και σκληρά και όμορφα, μόνο που τα πρώτα και ειδικά αυτά που αφορούν το διάστημα μέχρι τα δεκαέξι μου, δεν θέλω να τα θυμάμαι και κάθε φορά που έρχονται στην μνήμη μου, παρ΄όλο που τα έχω ξεπεράσει, μου παίρνει καμιά μέρα για να ισορροπήσω μετά.
    Εσύ όμως όπως και μερικοί άλλοι (ας μην αναφέρω ονόματα και συγχυστώ 🙂 ) γράφεις πολύ όμορφα πράγματα με την φαντασία σου, που είναι όμορφη και άδολη σαν την ψυχή σου.
    ΑΝΑΜΕΝΟΥΜΕ.

    95 – Κάνε αργότερα καμιά δίγραμμη (ξέρεις εσύ …) ανακεφαλαίωση Λάμπρο μ’, γιατί δεν συγκράτησα το ρεζουμέ, ένα μπιτ μνήμης μού ‘μεινε,»
    Δηλαδή είσαι μπίτ για μπίτ. 🙂
    Τι ανακεφαλαίωση να κάνω βρε Γιάννη, όταν λέω διαβάζετε τας χρηματιστηριακάς γραφάς για να αντιληφθείτε σε μεγάλο βαθμό τι συμβαίνει στον κόσμο, ακούω τα σχολιανά μου από διάφορους ξυπνητζήδες, από ραντιέρη (που ανάθεμα κι αν ξέρουν τι είναι) μέχρι κι ότι κάνω προσηλυτισμό έχω ακούσει, ΒΑΡΕΘΗΚΑ, μια χαρά ασχολούμαι μόνο με τις κόρες μου, άλλωστε δεν είναι κρυφά δεν σας πουλάω καμιά σπουδαία εξυπνάδα, δημοσιεύματα που μπορεί να βρεί ο καθένας αναρτώ, είναι ένα θέμα βέβαια γιατί ΚΑΝΕΙΣ ΣΑΣ εδώ δεν τους δίνει σημασία κι εμπιστεύεστε αυτά που λένε τα «έγκυρα» ΜΜΑ.

    Η ουσία είναι μία, μετά το 2008 έχει τεθεί ανοιχτά το ζήτημα κατάργησης του δολαρίου ως αποκλειστικού παγκόσμιου νομίσματος εμπορικών συναλλαγών, κάτι που για τις χρεοκοπημένες ΗΠΑ, είναι casus belli. Με δεδομένο τώρα το ότι η τουρκική οικονομία δέχεται επίθεση από τα ελεγχόμενα funds των ΗΠΑ (ας μη αναλύσουμε τους λόγους) με αποτέλεσμα την κατάρρευση της λίρας έναντι του δολαρίου άρα και την διόγκωση του χρέους από το πουθενά (αυτό για τα έξυπνα κουταβάκια που επιμένουν να μην βλέπουν την δύναμη των ισοτιμιών και συνεχίζουν να μιλούν για αγώνες, συσπείρωση κλπ) η Τουρκία απέσυρε τον χρυσό μάλλον για δύο λόγους, 1) για να στηρίξει την λίρα 2) για να κόψει χρυσή λίρα με τις ευλογίες Ρωσίας, Κίνας, Ιράν, Κατάρ, (το ξεχάσαμε αυτό ε;) με ότι συνεπάγεται αυτό.
    Σύντομα ο χρόνος θα δείξει.

  126. Πέπε said

    @120:
    Καλά, οκέι για το ασυνεπές παράδειγμα: μπορεί να μην είναι και τόσο δόκιμος, αλλά με βάση τα άλλα παραδείγματα (και όσα άλλα διάβασα εδώ και στην Μποντίλα) επιμένω ότι δεν είναι και ανίδεος. Αλλά έστω ότι ούτε αυτό ισχύει, και είναι απλώς ένας καραβανάς. Ό,τι κι αν είναι, σοβαρός ή σοβαροφανής, τα ανέκδοτα θα διάλεγε;

    _______
    Υ.Γ. Σερριώτικος λέτε; Όχι σερραίικος; Το ουσιαστικό για τον κάτοικο πώς είναι;

  127. Γιάννης Ιατρού said

    125β (τέλος) ΛΑΜΠΡΟ,
    ..2) για να κόψει χρυσή λίρα….με ότι συνεπάγεται αυτό…
    Ευχαριστώ, αλλά τι χρυσή λίρα να κόψει ρε Λάμπρο με τα 20 δις $;;; Ούτε για τσίγκινη δεν φτάνουν 🙂 .

    Τα συνολικά αποθέματα σε χρυσό της Τουρκίας , όπως φαίνεται από την έκθεση απολογισμού της κεντρικής τράπεζας της Τουρκίας, ανέρχονται σε 564,6 τόνους που αναλογούν στο ποσό των 20 δισεκατομμυρίων δολαρίων

    Τέλος πάντων, μάλλον άλλα φοβάται, λέω εγώ τώρα (π.χ. να τις τα δεσμεύσουν ή κάτι παρόμοιο κλπ.)

  128. sarant said

    118-120 Το πραζ αν τραου το ήξερα κι εγώ χωρίς προσδιορισμό τόπου

  129. Μαρία said

    126
    Όχι, δεν είναι άσχετος. Οι φράσεις, επειδή αναφέρονται στα ανέκδοτα, δεν σημαίνει οτι λέγονται μόνο στα ανέκδοτα. Ειδικά το πραζ αν τράω θυμίζει και Μπαρμπαγιώργο.

    Σερριώτικο έλεγαν οι παλιοί. Υπάρχει και το νεότερο σερραίικο και πιο επίσημα σερραϊκό. Η κάτοικος ήταν Σερριώτσα αλλά για τον κάτοικο μόνο το Σερραίος ακουγόταν.

  130. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    127 – Εκτός του ότι οι 500 τόνοι είναι υπεραρκετοί, ειδικά αν λάβουμε υπόψιν ότι το δολάριο το ευρώ κι όλα τα νομίσματα δεν αντιστοιχούν σε τίποτα (όσο νάναι, ο χρυσός κάτι παραπάνω αξίζει από τον κοπανιστό αέρα☺) η κοπή ενός νομίσματος και η αντιστοιχία του σε εμπράγματη αξία όπως είναι ο χρυσός ή σε αέρα όπως είναι τώρα τα νομίσματα, είναι καθαρά πολιτική απόφαση. Ακριβώς με τέτοια απόφαση καταργήθηκε ο κανόνας του χρυσού από τον Νίξον για το δολάριο (και μετά ακολούθησαν όλες οι χώρες, γιατί άραγε, πάει κάπου ο νούς σου;) γίνονται οι υποτιμήσεις, δημιουργήθηκε το ευρώ αλλά και η νέα τουρκική λίρα το 2005 από τον Ερντογάν, γι’ αυτό μην μπερδεύεσαι με ποσότητες και δις, έτσι κι αλλιώς το χρήμα είναι μεγάλο παραμύθι, σχεδόν ισάξιο με την υποχρεωτική εκπαίδευση που είναι κορυφή,☺ (φαντάσου, πληρωνόμαστε με κωλόχαρτα κι όχι μόνο δεν λέμε τίποτε αλλά δεν το έχουμε πάρει καν είδηση😂).

    Φυσικά, εμείς μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε για τις προθέσεις της Τουρκίας, κρίνοντας κσι συγκρίνοντας τις καταστάσεις χωρίς επηρεασμό από τα ΜΜΑ.

  131. Dimitris said

    89
    Μερικές απο αυτές τις απορίες προσπαθει να τις απαντησει ο Ιαν Κερσο(ου) στην δίτομη βιοραφία του Χιτλερ.

    1. ΧΙΤΛΕΡ (ΠΡΩΤΟΣ ΤΟΜΟΣ) 1889-1936 ΥΒΡΙΣ
    https://www.politeianet.gr/books/9789607909251-kershaw-ian-scripta-chitler-protos-tomos-1889-1936-204297

    2. ΧΙΤΛΕΡ (ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΤΟΜΟΣ) 1936-1945 ΝΕΜΕΣΙΣ
    https://www.politeianet.gr/books/9789607909374-kershaw-ian-scripta-chitler-deuteros-tomos-1936-1945-190054

  132. sarant said

    131 Να ζητήσω συγνώμη απο τον Δημήτρη, διότι το σχόλιο είχε πιαστεί από χτες το βράδυ στη βαθιά σπαμοπαγίδα και δεν το είχα δει……!

  133. Dimitris said

    132 No problem!

  134. Πέπε said

    Νίκο, τώρα που έχει ησυχία σ’ αυτό το νήμα, είμαι της άποψης ότι το #58 θα έπρεπε να διαγραφεί.

    Σχολιαστής που παρουσιάζεται με το ονοματεπώνυμο ενός υπαρκτού προσώπου, το οποίο είναι καθ’ ύλην αρμόδιο για ζητήματα σχετικά με το βιβλιαράκι της Χούντας, ισχυρίζεται ότι ο Μπαμπινιώτης απειλεί με προσφυγή στη δικαιοσύνη όποιον… κλπ. Αλλά ο σχολιαστής αυτός είναι ύποπτος πλαστοπροσωπίας.

    Οι μισοί που θα διαβάσουν το σχόλιο θα συμπεράνουν ότι ο Μπαμπινιώτης όντως απειλεί, αφού το λέει και η Μποντίλα. Οι άλλοι μισοί θα συμπεράνουν ότι η Μποντίλα συκοφαντεί τον Μπαμπινιώτη.

    Αν συμφωνείς, και το σβήσεις, καλό θα ήταν να σβήσεις και το παρόν, όπως και όποιο τυχόν άλλο (δεν τσέκαρα αν υπάρχει κανένα) φέρει ίχνη του τύπου «αφού λοιπόν μάθαμε από την Μποντίλα ότι ο Μπαμπινιώτης…» ή κάτι παρόμοιο. Νομίζω ότι όποιος έχει τη δυνατότητα να προστατέψει από τα τρολ την υπόληψη αθώων και αμέριμνων ανθρώπων έχει χρέος να το κάνει.

  135. sarant said

    Πέπε, ειναι πολύ επίπονο όλο αυτό που ζητάς.
    Ωστόσο, τροποποίησα καίρια το σχολιο 58

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: