Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Το ντοκιμαντέρ «Ο λόγος της γραφής»

Posted by sarant στο 25 Ιανουαρίου, 2021


Προχτές, το Σάββατο, προβλήθηκε από το κανάλι της Βουλής το 56ο επεισόδιο της σειράς ντοκιμαντέρ του Μιχάλη Αναστασίου «Ο λόγος της γραφής», που ήταν αφιερωμένο σε μένα.

Αν το χάσατε, και θέλετε να το δείτε σε μεγάλη οθόνη, κατά πάσα πιθανότητα θα προβληθεί ξανά στις 6 Φεβρουαρίου, δηλ. το μεθεπόμενο Σάββατο, την ίδια ώρα, δηλ. στις 4 μ.μ.

Όμως, εκτός από την εκδοχή που προβλήθηκε στην τηλεόραση, υπάρχει και μια κάπως εκτενέστερη έκδοση του ίδιου υλικού, long version που λέει και ο κ. Μπαμπινιώτης, η οποία έχει ανέβει στο Γιουτούμπ και μπορείτε επίσης να τη δείτε ανά πάσα στιγμή. Είναι αυτή εδώ:

Βέβαια, στο ιστολόγιο έχουμε ήδη συζητήσει το ντοκιμαντέρ -τουλάχιστον με τη μορφή που προβλήθηκε στην τηλεόραση, αλλά κρίνω σκόπιμο να του αφιερώσω και το σημερινό άρθρο, αν μη τι άλλο για να τιμήσω την καλή και πολλή δουλειά που έκανε ο Μιχάλης Αναστασίου, όχι μόνο στο πολύωρο γύρισμα αλλά και πριν και μετά.

Στα ντοκιμαντέρ της σειράς αυτής, ο εκάστοτε προσκεκλημένος συνομιλεί με τον δημιουργό της σειρας, ο οποίος όμως ούτε φαίνεται ούτε ακούγεται. Οι ερωτήσεις του τεκμαίρονται από τις απαντήσεις του προσκαλεσμένου, κι έτσι το δικό μας επεισόδιο ξεκινάει ως εξής:

«Αν ήρθα για να κάνω τον δάσκαλο; Κάθε άλλο. Εγώ πρεσβεύω ότι το χτεσινό λάθος είναι το αυριανό σωστό, ότι όλοι κάνουμε λάθη, να το πω αλλιώς: όλοι αποκλίνουμε από τη νόρμα που υπάρχει, ότι υπάρχουν περισσότεροι από ένας αποδεκτοί τρόποι για να πεις κάτι. Εγώ θέλω περισσότερο, όχι να κάνω τον δάσκαλο αλλά να απενοχοποιήσω τον φυσικό ομιλητή της ελληνικής, ο οποίος έχει καταντήσει να αισθάνεται ανασφάλεια όταν μιλάει τη γλώσσα του -γιατί; Γιατί κάποιοι αυτοανακηρύσσονται τιμητές και θέλουν να του μάθουν τι πρέπει να λέει και τι πρέπει να αποφεύγει και πώς να μιλάει τα πιο «προσεκτικά ελληνικά». Θα παραδεχτώ όμως ότι στον δημόσιο αυτό διάλογο που γίνεται για τη γλώσσα γίνομαι δηκτικός όταν επισημαίνω ότι αυτοί οι οποίοι θηρεύουν τα λάθη στον λόγο των άλλων, οι ίδιοι πολλές φορές πέφτουν σε, πιο σοβαρά ίσως, γλωσσικά αστοχήματα».

Και μετά από αυτό, τα θέματα του ντοκιμαντέρ είναι:

2.30      Οι αρχές. Σε ένα σπίτι γεμάτο βιβλία, που λέει το κλισέ.

3.30       Φοιτητής στο ΕΜΠ, καταλήψεις ν. 815, λογοτεχνικές ανησυχίες.

3.58      Διαβάζω την αρχή απο το διήγημά μου «Αναλύοντας τα πετροχημικά», το πρώτο διήγημα από τη συλλογή «Για μια πορεία»

5.40       Λέω για το βιβλίο «Για μια πορεία» (1983, δεύτερη έκδοση επαυξημένη 1988). Η παρ’ ολίγον μετάβαση στην Αμερική, στρατός, μεταφράσεις, Αγγλική φιλολογία. Επαγγελματίας μεταφραστής (λογοτεχνία το τερπνόν, πληροφορική το προσοδοφόρο), λογοτεχνικές κινήσεις, Πολιτιστική του Στεμνή.

8.00       Το δεύτερο λογοτεχνικό μου βιβλίο «Μετά την αποψίλωση» (1987). Διαβάζω την αρχή από το διήγημα «Οι νύμφες» (νόμιζα πως το έχω βάλει στο ιστολόγιο, αλλά δεν το βρίσκω).

12.15     Αναπάντεχα, δίνω εξετάσεις και προσλαμβάνομαι για ένα χρόνο στο μεταφραστικό της Κομισιόν στο Λουξεμβούργο. Ακόμα εκεί είμαι.

12.45     Περί πολυγλωσσίας. Το Λουξεμβούργο ως πρωτεύουσα της πολυγλωσσίας. Οι δυο χορδές στο τόξο. Η γλώσσα στην οποία αγκυρώνεται κάποιος. Πολύγλωσσο περιβάλλον: διαφορές και ομοιότητες. Το ενδιαφέρον για τη φρασεολογία, πώς εκφράζει ο κάθε λαός μια κατάσταση.

15.30     Λεξικό φρασεολογισμών. Αποδελτίωση λογοτεχνικών έργων. Το 1997 το βιβλιαράκι «Αλφαβητάρι των ιδιωματικών εκφράσεων», που ξαναδουλεμένο και επαυξημένο κυκλοφόρησε το 2015 ως Λόγια του αέρα.

16.20       Διαβάζω απόσπασμα σχετικό με την έκφραση «χάσαμε τ’ αυγά και τα καλάθια».

17.30       Πώς η ανεύρεση μιας φράσης στη λογοτεχνία ή σε συλλογή καταρρίπτει μια θεωρία για την προέλευση της φράσης. Τα γλωσσικά ληξιαρχεία, που δεν δουλεύουν πολύ καλά στα ελληνικά. Προσπαθώ πάντοτε να βελτιώνω τις χρονολογίες πρώτης ανεύρεσης.

18.30        Το Διαδίκτυο και η σχέση μου με αυτό, από το 1996 και μετά. Διαδικτυακή βιβλιοθήκη λογοτεχνικών κειμένων (Κείμενα μαζί).

20.10        Αντιδάνεια, πχ ο καναπές (άρθρο). Το Λεξικό αντιδανείων στο συρτάρι.

21.50        Το Διαδίκτυο ως προνομιακό πεδίο διάδοσης μύθων. Ελληνική ιδιαιτερότητα, οι πολλοί γλωσσικοί μύθοι. Μυθοκτονική δραστηριότητα και πώς το Διαδικτυο βοηθάει και για την ανασκευή του μύθου. Βέβαια, η κατασκευή του μύθου είναι πολύ πιο εύκολη από την ανασκευή του. Νόμος του Μπραντολίνι (που το είπα λάθος, Μπαρτολίνι). Οι διαδικτυακοί μύθοι έρχονται κατά κύματα -όπως οι ιοί. Λερναία Ύδρα και Λερναίο κείμενο.

25.40         Διαβάζω απόσπασμα από τη Γλώσσα μετ’ εμποδίων (2007), το πρώτο μου γλωσσικό βιβλίο, σχετικά με το Hellenic quest, το Λερναίο κείμενο.

27.30         Πώς αποφάσισα να ανοίξω ιστολόγιο. Τον Δεκέμβριο του 2008 το επεισόδιο με τον χακεμένο Ισοκράτη («Η δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται»). Από τον Φλεβάρη του 2009 το ιστολόγιο «Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία». Κοινότητα των σχολιαστών, εμπλουτισμός των άρθρων. Καθημερινό άρθρο. Άρθρα του ιστολογίου και βιβλία.

31.20        Η συνεργασία με την Αυγή, Στρατής Μπουρνάζος, η στήλη «Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία». Εκεί άρχισα να καλλιεργώ το είδος της «ιστορίας των λέξεων». Εμείς εδώ λεξιλογούμε.

32.50        Διαβάζω απόσπασμα από το άρθρο «Τράπεζες και τάλιρα, δράμια και δραχμές» από το βιβλίο μου «Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία (2009).

36.30        Λέξεις ξεχασμένες, σε τοπικά ιδιώματα ή σε λογοτεχνικά έργα, λαϊκές λέξεις εκτός σημερινών λεξικών. Το 2011 οι Λέξεις που χάνονται. Τα τέσσερα σύγχρονα μεγάλα λεξικά μας: ΛΚΝ, Μπαμπινιώτης, Χρηστικό της Ακαδημίας, ΜΗΛΝΕΓ. Το πιο διαβασμένο βιβλίο μου διότι το μοίρασε το Βήμα.

38.20         Διαβάζω το λήμμα «καύκα» και «τζελάτης» από τις Λέξεις που χάνονται.

41.30         Με ρωτάνε «ποιο από τα δύο είναι σωστό;» και κάποτε τους απαντάω ότι και τα δύο είναι αποδεκτά και τους φέρνω σε αμηχανία. «Δεν μπορεί να είναι και τα δύο σωστά!». «Ακόμα ή ακόμη; Ποιο είναι το σωστό;». Λαθοθήρες και το άλμα τριπλούν της λαθοθηρίας. Έλξη του αναφορικού: ευχαριστώ όλους όσους με ψήφισαν. Το παράδειγμα μετώπη – αυγατίζω.

46.00         Βρίσκεται σε παρακμή η γλώσσα; Μιλάνε χειρότερα ελληνικά οι νέοι από τους γονείς και παππούδες τους; Διαφωνώ.

46.50         Διαβάζω απόσπασμα από το κεφάλαιο «Από ποιον κινδυνεύει η ελληνική γλώσσα;» από το βιβλίο μου «Μύθοι και πλάνες για την ελληνική γλώσσα».

54.             Θέλω να σας επικοινωνήσω… Κλισέ. Μπορεί όμως να σε ενοχλεί ως μελετητή ένα γλωσσικό φαινόμενο; Να το λήξουμε. Γενική τάση «μεταβατικοποίησης» των ρημάτων. Ενόχληση από νεολογισμούς: δημοφιλία, γενόσημα, απεύθυνση, γυναικοκτονία. Οξύμωρο, ότι συχνά οι ίδιοι παραπονιούνται για λεξιπενία. Πολλές φορές ο νεολογισμός είναι παλιός -παραδείγματα.

57.20         Η γλώσσα ως πηγή γέλιου. Το ευτράπελο. Το βιβλίο «Η γλώσσα έχει κέφια».

58.45         Διαβάζω απόσπασμα από το κεφάλαιο «Ο Ροβιόλης κατοικεί στην οδό Γραφημώνος και άλλα ραμόνια», από το βιβλίο μου «Η γλώσσα έχει κέφια».

1.03.25      Ο Θεόδωρος Λασκαρίδης και η σύντομη ζωή του. Στο Μακεδονικό μέτωπο, αυτόμολος, αρχισυντάκτης στον Ριζοσπάστη. Τα αντιπολεμικά διηγήματα του «Σλαβέικοφ». Η αυτοκτονία του. Το βιβλίο μου Το φονικό μοιραίο βόλι.

1.07.20       Υπηρετώ κείμενα άλλων, που τα ξεθάβω από παλιά έντυπα. Για τις εκδόσεις έργων του Λαπαθιώτη και του Βάρναλη. Το διαμάντι του στέμματος, η ανεύρεση και έκδοση του διηγήματος Η νοσταλγία του Γιάννη, του Παπαδιαμάντη.

1.10.20        Γλώσσα και πολιτική τοποθέτηση. Χρωστάμε στη δικτατορία το ότι εξευτέλισε διά παντός την καθαρεύουσα. Το βιβλίο «Η εθνική μας γλώσσα» και ποιος το έγραψε. Δημοτικιστής παλαιάς κοπής. Ψυχάρης και Ίων Δραγούμης, δημοτική γλώσσα και αριστερά, «μαλλιαροκομμουνισμός».

Από έναν αριστερό πολιτικό θα περίμενα η στάση του απέναντι στη γλώσσα να είναι απαλλαγμένη απο σουσουδισμό, από ευπρεπισμό, από καπηλεία της αρχαίας, να έχει μια συμπαθητική στάση απέναντι στη λαϊκή χρήση γιατί τελικά ο λαός φτιάχνει τη γλώσσα, η γλώσσα είναι κάτι κομμουνιστικό, ανήκει εξίσου σε όλους.

Πέφτουν τίτλοι τέλους. Μνήμη Δημ. Σαραντάκου 1929-2011.

Αν είδατε την εκπομπή στην τηλεόραση, ίσως μπορείτε να εντοπίσετε ποια αποσπάσματα από την «εκτενή έκδοση» δεν μπήκαν. Είναι, καταρχάς, όλα τα σχετικά με τις εκδόσεις άλλων συγγραφέων, όπως επίσης και οι αναφορές στο βιβλίο «Λέξεις που χάνονται» και το σχετικό απόσπασμα. Είχαν ήδη κοπεί, επειδή δεν χωρούσαν, οι αναφορές στο βιβλίο «Οπωροφόρες λέξεις». Υπάρχουν όμως και άλλες συντομεύσεις. Τι να κάνουμε, ήμουν φλύαρος.

Και κλείνω σημειώνοντας κάτι που μου έγραψε φίλος, ως αναπληροφόρηση (feedback που λέει ο κ. Μπαμπινιώτης) από την αναφορά στα ραμόνια. Μου λέει ότι όταν ήταν μικρός και άκουγε το «σήκω χόρεψε συρτάκι», επειδή δεν ήξερε τι είναι το μορτάκι, το «σα μορτάκι» το ραμόνιζε σε «χόρεψε το σαμποτάκι». Πράγμα που επιβεβαιώνει ότι τα ραμόνια επαναλαμβάνονται, διότι θυμάμαι στο σχολείο έναν συμμαθητή μου (είμαι 3 χρόνια νεότερος από τον φίλο) να τραγουδάει επίσης το «σαμποτάκι»!

Ή μάλλον, επειδή το ιστολόγιό μας είναι «Για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και όλα τα άλλα», κλείνω με την ένθερμη σύσταση να προσέξετε τα άλλα ντοκιμαντέρ της σειράς «Ο λόγος της γραφής», όπως έχουν ανεβεί στο κανάλι του Μιχάλη Αναστασίου στο YouTube. Όπως βλέπετε, έχει πολύ ενδιαφέρουσες «συνομιλίες» με πολλούς λογοτέχνες και γενικά ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών, μερικοί απο τους οποίους δεν βρίσκονται πια στη ζωή (Λευτέρης Ξανθόπουλος, Περικλής Κοροβέσης, Χριστόφορος Λιοντάκης, Γιώργος Μπράμος, Κική Δημουλά, Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, Βασίλης Αλεξάκης). Κάποιες από τις παρουσιάσεις είναι συντομότερες επειδή προέρχονται από μια παλιότερη μορφή της εκπομπής, ενώ οι νεότερες έχουν διάρκεια από 50 λεπτά έως 1 ώρα.

 

 

 

 

114 Σχόλια προς “Το ντοκιμαντέρ «Ο λόγος της γραφής»”

  1. rogerios said

    Συγχαρητήρια, Νικοκύρη!

  2. Υπέροχο. Το είδα. Καλημερίζω.

  3. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Σε κάποια γνωστή μου οικογένεια των παιδικών χρόνων (η κόρη τους ήρθε νύφη στην γειτονιά μου) πέθανε ο πατέρας τους την περίοδο των εκλογών. Και οι δικοί του γιατί νομίζετε ότι θρηνούσαν (κυρίως) στην κηδεία; Επειδή «πάει ο μπαμπάς μας.. Άσε που θα χάσει μία ψήφο η ΕΔΑ στο χωριό» :). Τί σχέση έχει αυτό με την συνέντευξη; Μου ήρθε στο μυαλό από το «η γλώσσα είναι κάτι κομμουνιστικό».
    Ηθικόν δίδαγμα: Και σε σφραγισμένο μπουκάλι να σας βάλουνε… 🙂
    Καλημέρα σας!

  4. ΚΩΣΤΑΣ said

    Να ευχαριστήσω από εδώ κι εγώ τον Νικοκύρη για την καλοσύνη και την ευγένειά του να δημοσιεύσει το διήγημα του φίλου μου Αλέξανδρου Υδάτη, καθότι έγινε με δική μου παράκληση και αποστολή του κειμένου του διηγήματος.

    Να πω ακόμη ότι χάρηκα και απόλαυσα τα σχόλια ολονών σας κι ένα μεγάλο ευχαριστώ και σε σας εκ μέρους μου.

  5. leonicos said

    Σε ξαναγνωρίσαμε……….

    Ωραίο χαλαρό στιλ.

    Δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσα πολλά και ωραία έχει γραψει.

    Βέβαια, θα διαφωνήσω σε κάτι, εκτός και αν δεν καταλαβα ή δεν άκουσα καλά.

    Η μετόπη, όντως δεν έχει σχέση με το μέτωπο, πρόσωπο, Μετώπη, κόρη του Λάδωνος και μητέρα της Αίγινας, γιαγιά του Αιακού και προ- προγιαγιά του Αχιλλέα και του Αίαντος του Τελαμώνιου, Μετώπη, κόρη του Σαγγάριου και μητέρα της Εκάβης, των οποίων το β΄ συνθετικό προέρχεται από το ὄψ, μάτι (Ομηρικό τὼ ὄσσε, τα μάτια στον δυϊκό, < τὼ ὄπ-σε)

    Η μετόπη, τοο β΄ συνθετικο είναι από το οπή = τρύπα.

    Και μια και μιλάμε για τρύπες και οπές

    Στην Εβραϊκή το στόμα είναι peh. Ο δυϊκός του peh είναι panayim, το οποίο θεωρείται λεξικογραφικά ενικός και σημαίνει πρόσωπο.
    Κι επειδή, ως γνωστόν, δεν έχουμε δύο στόματα αλλά δύο μάτια, το οποίο το μόνο κοινό που έχουν με το στόμα είναι ότι είναι 'τρύπες', είναι προφανές ότι η πρωταρχική σημασία του peh είναι 'τρυπα'.

    Μπορεί να είναι τυχαίο (που δεν το πιστεύω, το γράφω για να μη με κράξετε, και δεν αντέχω άλλο κράξιμο πέραν αυτού της Φωτεινής, κι ευτυχώς που δεν με διαβάζει γιατί θα με χώριζε που την κατηγορώ ψευδώς)
    Μπορεί να είναι τυχαίο, επαναλαμβάνω, αλλά είναι σκανδαλώδες. Εάν θεωρηθεί ότι ο βασικος φορεας της σημασίας είναι το 'π' (η εβρϊκή κατάληξη δεν δημιουργεί πρόβλημα) και αν το 'π' αυτό ως μόρφημα είναι κοινό στις δύο ομογλωσσίες,

    θα πρέπει να ανζητηθεί τι είδους πρόσφυμα είναι το 'ο' της οπ-΄ης και ποια η σημασία του

  6. leonicos said

    η γλώσσα είναι κάτι κομμουνιστικό = η γλώσσα είναι κάτι ΤΟ κομμουνιστικό

    Είτε μας αρέσει είτε δεν μας αρέσει, αυτό δεν μπορεί ν’ αλλάξει.
    -καμιά φορά το ξεχνάμε και οι ίδιοι, αλλά μας το θυμίζει η ίδια η ζωή και η ίδια η γλώσσα

  7. ΚΩΣΤΑΣ said

    Ζητώ συγνώμη για το σχόλιο @4, πρόθεσή μου ήταν να το βάλω στη χθεσινή ανάρτηση. Εδώ θα επανέλθω λίγο αργότερα. Για λόγους τάξης θα το ξαναβάλω κι εκεί, Νικοκύρη, να με συμπαθάς.

  8. tryfev said

    Νίκο μου, δυστυχώς δεν το είδα.Το πήρα είδηση όταν ήταν πια αργά.

  9. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    8 Ε, να το δεις τώρα 🙂

    5 Δίκιο έχεις για τη μετόπη (για την ετυμολογία)

  10. @ 7 ΚΩΣΤΑΣ

    Γιατί, καλέ Κώστα, μια χαρά είναι εδώ. Πιο πολλοί θα το δουν εδώ. 🙂

  11. Κουνελόγατος said

    Καλημέρα σας.

  12. leonicos said

    Εγώ κάνω τις γλωσσικές επιλογές μου ξέροντας ότι δεν είναι οι δημοφιλέστερες

    αλλά δεν το κάνω από σουσουδισμό. το κάνω επειδή έτσι μου αρέσει να μιλάω τη γλώσσα

    Μιλάω πάντα για ΓΡΑΠΤΟ λόγο, αλλά στο κλειστό περιβάλλον μου μιλάω την ίδια γλώσσα

    ασφαλώς, καμια φορά προκαλώ αμηχανία, άλλοτε θετική αντίδραση… αρνητική δεν έχω εμπειραθεί

    Το ιδεολόγημά μου είναι ‘μιλάμε δημοτικη αλλά πρώτον δεν της βγάζουμε τα σκώτια, δεύτερον δίνουμε μεγάλη σημασία στην ακουστική εντύπωση, και τρίτον είναι ευθυνη μας να διατηρήσουμε το λεξιλόγιό μας όσο γίνεται πιο πλούσιο και πιο ποικίλο’

    Μια άλλη φροντίδα μου είναι να μην κάνω τα αρσενικά να μοιαζουν με ουδέτερα στην αιτιατική και γι’ αυτό βάζω απαρέγκλιτα ‘ν’ στα άρθρα και τα άλλα σχετικά μόρια, μολονότι γνωρίζω ότι το ν ΔΕΝ οξυγονώνει τον εγκέφαλο,

    π.χ. καποιος φίλος μου στον στρατό, 1972-1973 (είχα αναβολή, είμαι πιο γέρος), έλεγε η λαϊκιά μουσική. Όταν τον ξανασυνάντησα μετα από 30 χρόνια εξέδιδε την εφημερίδα Ελπίς, της οποίας αγνοούσα παντελώς την ύπαρξη και ούτε την έχω δει πουθενά αλλού εκτός απότο γραφειο του.

    Αλλά δεν θα φοβηθώ να πω ‘παρέλκει’ για να μη φλομώσω στο ‘περιττεύει’

    Ασφαλώς δεν φοράω ενδύματα ούτε υποδήματα, ούτε γραπτώς ούτε προφορικώς. συνηθίζω ρούχα και παπούτσια. Ούτε ενδύομαι αλλά ντύνομαι, ούτε συνηθίζω να κείρομαι, προτιμώ να κουρεύομαι και ξυρίζομαι χρησιμοποιώντας ξυράφια και αποφεύγω τους ξυρούς διότι έχουν ακμήν

  13. Καλημέρα!
    την χαρήκαμε και προχτές την εκπομπή. Πολύ καλή «συνέντευξη» (θεωρώ ότι θέλει τα εισαγωγικά, γιατί δεν ακούγονταν οι ερωτήσεις).
    Με την ευκαιρία βρίσκοντας το κανάλι του Μιχάλη Αναστασίου βρήκα και τους θησαυρούς που κρύβει. (Και με την ευκαιρία την εκπομπή του την αφιερωμένη στον δημοσιογράφο Γιώργο Βότση, καλό μας φίλο, που την έψαχνα, αλλά μάλλον δεν ήξερα τον τρόπο να τη βρω).
    Άσχετο… και εγώ μικρή σαμποτάκι άκουγα…

  14. leonicos said

    3
    Και σε σφραγισμένο μπουκάλι να σας βάλουνε…

    καλύτερα από το να μετακυλιόμαστε προς μη απαιτητικές επιλογές

    το ερώτημα είναι

    ποιο είναι το προσωπικό σου αίτημα. ποιος θελεις να είσαι εσύ, και αν θα τηρήσεις αυτό το αίτημα.

    Δεν αναφερομαι στο ‘ποιο πρέπει αν είναι το αιτημα’. Αυτό είναι προσωπική επιλογή του καθενος, και δικαίωμά του.

    αλλά στο αν θα είσαι συνεπής προς το αίτημά σου.

    επομένως, πολύ σωστά

    Και σε σφραγισμένο μπουκάλι να σας βάλουνε…
    και τη γλώσσα να σου κόψουμε, που λέγανε οι Αιγυπτιώτες
    και ανάποδα να σε κρεμάσουνε

    αν έχεις πραγματικό αίτημα, δεν συμβιβάζεσαι

    Δεν μπορείς να θεωρήσει το μη συμβιβασμό, μειονέκτημα

  15. @ 12 Leonikos

    Αν και αποδείχθηκε πως και οι Ξηροί, στην ακμή τους, έκοψαν πολλούς. 🙂

  16. sarant said

    13 Ναι, έχει πολλούς θησαυρούς το κανάλι.

  17. @ 12 Leonikos

    Αυτό
    Το ιδεολόγημά μου είναι «*μιλάμε δημοτική αλλά πρώτον δεν της βγάζουμε τα συκώτια, δεύτερον δίνουμε μεγάλη σημασία στην ακουστική εντύπωση, και τρίτον είναι ευθύνη μας να διατηρήσουμε το λεξιλόγιό μας όσο γίνεται πιο πλούσιο και πιο ποικίλο»
    το εννοούμε με ένα «πρέπει να» στη θέση του αστερίσκου; Δηλαδή να διαβάσουμε …είναι: «πρέπει μιλάμε δημοτική… κ.λπ.;

  18. Αγγελος said

    (17) Μα δεν έβαλε αστερίσκο ο Λεώνικος εκεί που λες — μονά αγγλικά εισαγωγικά έβαλε!

  19. Costas Papathanasiou said

    ΚΑΛΗΜΕΡΑ
    Ωραία και η μακροτέρα εκδοχή της τεκμηριακής ταινιούλας.
    Συμφωνώντας και επαυξάνοντας ως προς την βασική αρχή περί λαθών (νοούμενων ως μία ερευνητέα πλευρά του αληθούς), μπορούμε να προσθέσουμε γενικά ότι κάθε βιώσιμη σύνθετη πορεία διέπεται από αυτοδιόρθωση βάσει δοκιμής και σφάλματος (του οποίου η μη αναγνώριση μπορεί να συνεπάγεται βεβαίως και το αβίωτο), ειδικότερα δε πως κάτι που “χτυπάει” σε πρώτη ματιά ως εσφαλμένο, μπορεί να μας οδηγήσει επανεξεταζόμενο σε αλλαγή οπτικής γωνίας και ανεύρεση αλήθειας που δεν θα μπορούσε να ιδωθεί ποτέ με την πρώτη μονόπλευρη θέαση.
    Επί παραδείγματι, εδώ, εκτός του νόμου του Μπραντολίνι, χωρεί ωραιότατα και ένας σχετικός νόμος Μπαρτολίνι (του γνωστού, κυρίως, από την ταινία του Βιττόριο Ντε Σικα) που λέει τα εξής:
    «Ψάχνουμε να βρούμε αυτά που έχουμε χάσει. Μπορεί να τα βρούμε μία φορά, δύο φορές, όπως εγώ που δύο φορές βρήκα το ποδήλατό μου. Αλλά θα υπάρξει μια επόμενη φορά, που δεν θα βρούμε τίποτα. Έτσι είναι η ζωή μας. Ένα συνεχές τρέξιμο προς τα πίσω, για να χάσουμε εν τέλει ή να πεθάνουμε. Ένα τρέξιμο, που ξεκινάει από τη βρεφική μας ηλικία, τότε που βγαίνοντας από τη μήτρα κλαίμε για τη μητρική κοιλιά, που έχουμε χάσει. Το νεογέννητο με κλειστά ακόμη μάτια ψάχνει, αγγίζει με την τριανταφυλλένια του μυτούλα το μητρικό στήθος, τη γλυκιά και ανασηκωμένη ρώγα. Μετά, όταν χάσει το στήθος, ψάχνει το πατρικό χέρι που θα το οδηγήσει στα πρώτα του βήματα. Πάρα πολλά πράγματα ψάχνουμε, ώσπου να πεθάνουμε. Κι εγώ θα ψάξω ένα φιλικό πρόσωπο και θα βρω μόνο το πρόσωπο της Λουτσιάνα, αν το βρω.
    Και τότε ο θάνατός μου θα είναι ένας θάνατος με τον ήλιο μπροστά στα μάτια.»
    Luigi Bartolini «Ο κλέφτης των ποδηλάτων», μτφ Κούλα Καφετζή , εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ, 2017

  20. Κιγκέρι said

    Εγώ το είδα μετ’ εμποδίων το Σάββατο, οπότε θα το ξαναδώ τώρα!
    Βιβλία, συνεντεύξεις σε εφημερίδες, εκπομπές στην τηλεόραση, άνθισε η μυγδαλιά σου Νικοκύρη!🙂
    (Και για να μην παρεξηγηθεί η οικειότητα, τώρα μόλις είδα πως άνθισε η αμυγδαλιά που έχουμε στον ακάλυπτο της πολυκατοικίας, θέλησα να το μοιραστώ με τις ευαίσθητες ψυχές του ιστολογίου και κάπως έπρεπε να το συνδέσω!
    Κι έχω κι αγωνία αν διάλεξα τις σωστές διαστάσεις για τη φωτογραφία…)

  21. @ 18 ‘Αγγελος

    Μπερδεύτηκε ε;
    Το σκέφτηκα αλλά δεν μπόρεσα αλλιώς.
    Δικό μου είναι το αστεράκι, Άγγελε, για να εντάξω το συμπλήρωμα.

  22. BLOG_OTI_NANAI said

    Για μένα ένα από τα ραμόνια που θυμάμαι είναι όταν άκουα στο ράδιο εκείνο το τραγούδι που έλεγε «το κρεμεζί πουκάμισο παιδί απ’ την Ανάβυσσο». Τη φράση «παιδί απ’ την Ανάβυσσο», έχοντας καταλάβει ότι η τελευταία λέξη περιγράφει τοποθεσία, την άκουγα πάντα ως «πηγαίνω Αθήνα-Ανάβυσσο». Ξέρω ότι υπήρχαν και άλλα ραμόνια, αλλά τα ξεχνάω. Θυμάμαι πάλι εκείνο το τραγούδι των Bad Company, που έλεγε «Ready For Love», αυτό όλοι το κατανοούσαμε κάτι σαν «ρεντικουλό» που ποιος ξέρει τι σήμαινε. Επίσης λίγο μεγαλύτερος θυμάμαι του Σιδηρόπουλου το «Βιβλίο Των Ηρώων» δεν κατανοούσα το «φροϋδικές ρυτίδες» όπως επίσης το «Η» δεν καταλάβαινα τι έλεγε με το «φιξάκι». Παρενθετικά να πω ότι ακούγοντας μεγαλύτερος το τραγούδι αυτό, ένιωσα θαυμασμό για την ικανότητα του Σιδηρόπουλου να μετατρέπει σε στίχο όλες αυτές τις περιγραφές, το ψυχογράφημα και το δράμα της εξάρτησης και του εξαρτημένου.

  23. Πέπε said

    21
    Κατάλαβα τι ρωτάς:

    Όχι ρε παιδί μου. Ούτε πρέπει ούτε δεν πρέπει. Εγώ (λέει ο Λεώ) έτσι κάνω, και σ’ αυτό το σκεπτικό στηρίζω αυτό που κάνω.

    Παρεμπιπτόντως, περίπου το ίδιο ιδεολόγημα εφαρμόζω κι εγώ: τα υποδήματα παρέλκουν.

  24. ΣΠ said

    Το διήγημα «Αναλύοντας τα πετροχημικά» αρχίζει με την φράση: Το σύνολο της Πετροχημικής Βιομηχανίας παριστάνεται από έναν μη τετραγωνικό πίνακα.

    Αυτό πρέπει να ήταν από το μάθημα του Γιώργου Στεφανόπουλου. Πριν έρθει στο ΕΜΠ ήταν καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Μιννεσότας όταν ξεκινούσα το διδακτορικό μου. Ο μεταπτυχιακός του Τάσος Σοφός δούλευε σε αυτά. Η σχετική δημοσίευση:
    https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/0009250980850950

  25. #4. Το διάβασα και το απόλαυσα, εικόνες του κυριαρχούν ακόμη στο μυαλό μου. Ευχαριστώ.

  26. sarant said

    24 Είναι η διπλωματική μου, που την έκανα βέβαια στον Στεφανόπουλο. Με τον Σοφό και τον Στεφ. έκανα και τη μοναδική μου επιστημονική δημοσίευση. Στον Στεφ. θα ξεκινούσα διδακτορικό, αλλά έφυγε για το ΜΙΤ. Εκανα κι εγώ χαρτιά για το Κορνέλ, αλλά μετά αποφάσισα να μην πάω.

    20 Ευχαριστώ 🙂

    19 Ωραίο…

  27. apatrinos said

    Πολύ διαφωτιστικό και ενδιαφέρον!

  28. Είχα την μεγάλη χαρά και την τιμή να γνωρίσω και να συνεργασθώ με τον εξαιρετικό Λευτέρη Ξανθόπουλο και λυπήθηκα πολύ για τον θάνατό του.
    Θα παρακολουθήσω την συνέντευξή του στον Αναστασίου, ευχαριστώ για την πληροφορία.

  29. Μεταμεσονυκτίως, όπως συνηθίζω, θα συνδέσω το κομπιούτερ με την οθόνη της τηλεόρασης και θα παρακολουθήσω το full version της συνέντευξής σου. Από τώρα χαίρομαι με αυτή την προοπτική.

  30. Νικοκύρη, μόλις σήμερα παράγγειλα το νέο σου βιβλίο. Όμως για να βεβαιωθώ για τον ακριβή τίτλο και τον εκδότη έπρεπε να ψάξω στο ιστολόγιό σου.

    Γιατί δεν το αναρτάς στο πάνω δεξιό μέρος της σελίδας, όπως έχεις κάνει με τα προηγούμενα βιβλία σου;

  31. 29 Άρης

    Σωστή ιδέα. Έπρεπε να είχε ήδη ακουστεί.
    Πώς γίνεται η σύνδεση;

  32. 29 Άρης

    Με το Λευτέρη είμαστε στα ιδρυτικά μέλη της ΦΚΛΑ (Φοιτητική Κινηματογραφική Λέσχη Αθήνας) και διατηρήσαμε καλή φιλία από τότε. Κι εγώ είχα λυπηθεί για το θάνατό του.

  33. @ 23 Πέπε

    Δηλαδή το «δίνουμε μεγάλη σημασία στην ακουστική εντύπωση» πώς το αντιλαμβανόμαστε;

  34. sarant said

    30 Διότι το αμέλησα! Θα το κάνω.

  35. Αράουτ said

    Αναγκαζόμαστε να παρέμβουμε και πάλι, για να αντιληφθεί ο πολύ αγαπητός μας κύριος Νίκος ότι δεν είμαστε όλοι οι αναγνώσται του αγράμματοι κάφροι για να χάβουμε το ο,τιδήποτε μάς σερβίρει…

    Λέει – μεταξύ άλλων – από το 55:27 μέχρι το 57:04 του (long version) βίντεο ο κ. ΣΑΡΑΝΤΑΚΟΣ: «Τώρα, μιά άλλη ενόχληση απέναντι στην γλωσσική αλλαγή που εκφράζεται στον Δημόσιο Λόγο, κυρίως, είναι σε σχέση με Νεολογισμούς ή σε σχέση με λέξεις που αυτοί που ενοχλούνται τις εκλαμβάνουν ως Νεολογισμούς. Λέει κάποιος ότι λέξη «ΔΗΜΟΦΙΛΙΑ» δεν υπάρχει. Ένας άλλος λέει ότι τα «ΓΕΝΟΣΗΜΑ» δεν είναι σωστά σχηματισμένη λέξη. Ένας τρίτος μπορεί να σού πεί ότι δεν υπάρχει η «ΑΠΕΥΘΥΝΣΗ»…… Πολλές φορές, άμα ψάξουμε τα σώματα κειμένων, βρίσκουμε ότι αυτό που θεωρούν οι άλλοι Νεολογισμούς, κάθε άλλο παρά καινούργιες λέξεις είναι. Για παράδειγμα, τα «ΓΕΝΟΣΗΜΑ» υπάρχουνε στην Νομοθεσία από το 1985, αλλά και σε Λεξικό του 1905. Η «ΔΗΜΟΦΙΛΙΑ» είναι λέξη που την έπλασε ο Κοραής. Και ξέρουμε πότε έζησε… Και η «ΑΠΕΥΘΥΝΣΗ» υπάρχει σε φύλλο Εφημερίδας Κυβερνήσεως του 1859. Βεβαίως, «απεύθυνσις» λεγόταν τότε…»

    Αλλά, φίλτατε κύριε Νίκο, καταφέρατε να διαπράξετε 2 βαρβάτα λάθη και μία ασυνέπεια μέσα στις τελευταίες 45 λέξεις, ξεπερνώντας ακόμη και τον ανυπόληπτο Μπάμπι.

    1) Τα «ΓΕΝΟΣΗΜΑ» πρωτοκαταγράφονται στο περίφημο «Γαλλελληνικόν Λεξικόν» του Μ. Σχινά (Αθήναι 1861), δηλαδή 44 ολόκληρα χρόνια πρίν από το 1905 που είπατε στην εκπομπή του Καναλιού της Βουλής

    2) Η «ΑΠΕΥΘΥΝΣΙΣ» όντως καταγράφεται το σωτήριον έτος 1859 στην Οθωνική «Εφημερίδα της Κυβερνήσεως». Ωστόσο, αποκρύψατε ότι πρόκειται για λέξη που μπήκε στην Τρισχιλιετή Ελληνική Γλώσσα το 680 μ.Χ. από τον κορυφαίο ιατρό του Βυζαντίου, Παύλο Αιγινήτη (Αίγινα 625 – Αλεξάνδρεια 690 μ.Χ.), ο οποίος χρησιμοποιεί συχνότατα την λέξη «απεύθυνσις» στο μνημειώδες σύγγραμμά του «Επιτομαί Ιατρικαί» με την σημασία «ίσιωμα»

    3) Τέλος, όσον αφορά την «ΔΗΜΟΦΙΛΙΑ», σάς συγχαίρουμε που γνωρίζατε ότι την λέξη την εφηύρε ο Κοραής . ΣΑΣ ΡΩΤΑΜΕ: Γιατί, λοιπόν, κύριε Σαραντάκο, δεν τολμήσατε ποτέ «να βάλετε χέρι» στον ανυπόληπτο Μπάμπι, που ισχυρίζεται στο Ετυμολογικό του ότι πρόκειται για λόγια λέξη που μαρτυρείται από το 1855;

    Εδώ σε θέλω κάβουρα που περπατάς στα κάρβουνα

  36. 31 Με ένα απλό καλώδιο USB

  37. Alexis said

    Το είδα… Πολύ καλό…

    Υπάρχει όμως μία σοβαρή παράλειψη: ξέχασες να τονίσεις την τεράστια συμβολή του Buttman στην αλματώδη άνοδο του ιστολογίου στις δέλτους της Αλέξαινας.

    Ποιος ακούει τώρα το Επιτελείο… 🙂

  38. sarant said

    37 🙂

  39. aerosol said

    Είδα ψες (να μην ξεχνιόμαστε…) το βράδυ τη μεγάλη βερσιό, διότι δεν είμεθα ελαφρών βαρών θεαταί!
    Πολύ καλή συνέντευξη, ωραία ροή και μοντάζ. Νίκο καταφέρνεις κι έχεις ταυτόχρονα ένα ιδιαίτερα πλούσιο λεξιλόγιο αλλά και ζωντανό λόγο, όπου τίποτα δεν μπαίνει για εντυπωσιασμό.
    Τα ασπρόμαυρα πλάνα σου πάνε: πρέπει να σου βάλουμε καμπαρντίνα και τσιγάρο, να κάνεις τον μυστηριώδη άγνωστο σε παλιά γαλλική ταινία 🙂
    Και μου άνοιξε η όρεξη για τα δυο πρώτα σου, τα λογοτεχνικά. Υπάρχουν ακόμα σε κυκλοφορία;

  40. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    37 Ποιο επιτελείο μωρέ Αλέξη…Θα δουλέψει υπερωρίες η παντόφλα της γραίας Βατάλαινας.

  41. Alexis said

    #40: 😆 😆 😆

  42. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Δεν αντέχω να μην το ανεβάσω!.
    Βρείτε μου ΜΙΑ μέρα που να μην φιγουράρει η Ματίνα στα πρωτοσέλιδα των ειδησεογραφικών / κουτσομπολίστικων ιστοτόπων. 🙂
    (Τί ήθελες και πουλούσες τα αγελάδια σου κακόμοιρε κυρ Παγώνη, για να την στείλεις έξω;)

    https://www.iefimerida.gr/zoi/matina-pagoni-ti-agorase-magazia-anoigma

  43. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Καλημέρα!
    Επειδή απουσίασα στην α΄προβολή, το αναζήτησα, το βρήκα και το έβλεπα χτες, αλλά από εντιμότητα που δεν το έχω δει όλο, δεν αναφέρθηκα, με επιφύλαξη να το κάνω,ποστάροντάς το μόλις αποδιάβαζα και όλα τα σχόλια του προχθεσινού νήματος που περιείχε την αναφορά στο ντοκιμαντέρ.
    Και τώρα νάτο, «στο πιάτο»!
    ή πριν κάνω βήμα, νάτο στο νήμα! 🙂
    Το κακό είναι ότι έχω κλαδέματα και λοιπές κηπουρικές εργασίες-φουλ, της εποχής και κυνηγάω τα νήματα, κι όλο μένω πίσω.
    Εξαιρετικός όπως πάντα Νικοκύρη αλλά επιπλέον αυτή τη φορά είχε και καλλιτεχνικό ενδιαφέρον η παρουσίαση! Κινηματο-φωτογραφική η σκηνοθεσία.Μαγκιόρικη. Πολύ δύσκολο, απαιτητικότατο ώστε να ξεχωρίσει, αυτού του είδους το «ασάλευτο» που λέμε ντοκιμαντέρ. Τα καταφέρατε πραγματικά έξοχα και στο «ψαχνό» και σερβίρισμα !

  44. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>Λευτέρης Ξανθόπουλος
    Ο Λευτέρης, ο ποιητής, ο τρυφερός, με τη μεγάλη αγκαλιά, ο ακούραστος εργάτης του κινηματογράφου και της λογοτεχνίας, τρισαγαπημένος από την εποχή της ανάδειξης κι ενίσχυσης των Κινηματογραφικών Λεσχών, επί Μελίνας ακόμη. Πληγή κι αυτή η αναπάντεχη αναχώρηση.
    Συναντηθήκαμε, λίγους μήνες πριν τυλιχτεί σ΄ένα περφορέ σύννεφο και χαθεί, τυχαία, εντελώς κινηματογραφικά , κουβεντιάσαμε για όλα, γελάσαμε ,αγκαλιαστήκαμε -μέσα σε λίγην ώρα- σαν για αποχαιρετισμό σκέφτηκα μετά, σε μια στάση λεωφορείου, στο πουθενά.

  45. loukretia50 said

    Πολύ καλή η τηλεοπτική εμφάνιση Sir, τώρα το είδα κι εγώ, μεστό και ενδιαφέρον το περιεχόμενο, θαυμάσια η αβίαστη ροή του λόγου, σα να πίναμε καφέ και μας εξηγούσες θέματα που μας έχουν απασχολήσει. Ωραίο και το στήσιμο από το σκηνοθέτη.
    Μια μικρή ένσταση – προσωπική ιδιοτροπία: τα γένια (ούτε καν!) γιατί?

  46. Γεια σας και πάλι
    Αφού έχω δει την προβολή, θα δω κάποια στιγμή και την μακριά γαϊδ…. εεεεε, έκδοση.

    36. Ένσταση κύριε πρόεδρε (ή απορία) Με USB δεν το ξέρω σε καμιά από τις τηλεοράσεις που έχω δει, με HDMI σε όλες (τις καινούριες εννοείται, όχι τις λαμπάτες 🙂 που όμως μπορεί να έπαιρναν VGA, αλλά που τα καινούρια λαπτόπια την έχουν διώξει πια). Εκτός κι αν την κατεβάσεις σε υπολογιστή και την περάσεις σε φλασάκι, αλλά η περιγραφή άλλα μαρτυράει. Αν όντως γίνεται με USB τι προϋποθέσεις υπάρχουν; Πώς γίνεται η δουλειά;

  47. sarant said

    45 Μια μέρα πριν το γύρισμα, λέω στον σκηνοθέτη «το πρωί θα ξυριστώ και θα σενιαριστω» και μου λέει «Καλύτερα αξύριστος»

    43 Νάσαι καλά!

    39 Πέρυσι τα είχε η Συγχρονη Εποχή.

  48. @ 36 Άρης Γαβριηλίδης

    Ευχαριστώ. Θα το (ξανα)δοκιμάσω. 🙂

  49. ΣΠ said

    39, 47
    Ό,τι βιβλίο θέλεις, μπορείς να το παραγγείλεις μέσω skroutz, επιλέγοντας μάλιστα την καλύτερη τιμή, και θα σου έρθει στο σπίτι.
    https://www.skroutz.gr/books/search.html?keyphrase=%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%82+%CF%83%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CF%82

  50. @ 46 Γιάννης Μαλλιαρός

    Μμμ… μπαίνει ζήτημα λοιπόν. 🙂

  51. 39 Υπάρχουμε και μεις που είχαμε μάθει το Νικοκύρη από τα λογοτεχνικά (και τις μεταφράσεις του Χάμετ) – πώς μπαίνει η φατσούλα με τα γυαλιά ηλίου; :mrgreen:

  52. Ένα ζήτημα που πρέπει να αναδειχθεί στις συζητήσεις για τη γλώσσα είναι και η ισοτιμία όλων των ανθρώπινων γλωσσών που, με την ελληνοελληνική μας ενδοστρέφεια, το ξεχνάμε ακόμα και στη στοχοθεσία της εκπαίδευσης.

  53. sarant said

    51 🙂 (Ούτε εγώ ξέρω να βάζω αυτή τη φατσούλα)

  54. ΣΠ said

    51
    😎
    Με κοπιπάστε από εδώ https://getemoji.com/

  55. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Το είδα/άκουσα σήμερα και το χάρηκα! Συγχαρητήρια, Νικοκύρη!
    [Στα ‘υπ’όψιν’ η αναζήτηση και παρακολούθηση και άλλων ντοκιμαντέρ της σειράς…]

    … στο δεύτερο έτος, τότε που μάθαμε πρέφα και Πιθανότητες ταυτόχρονα… 😅👌
    Στο 2ο έτος κι εμείς (παρέα κρητικόπουλων, εννοείται …) μαθαίναμε τάβλι και Πιθανότητες ταυτόχρονα. Κλεισμένοι μέρα και νύχτα στο διαμέρισμα, αβιταμίνωση (-D) θα είχαμε πάθει, σίγουρα. Αλλά, κατά περίεργη συγκυρία, εκείνο ήταν το έτος που –εγώ τουλάχιστον– είχα περάσει τα περισσότερα μαθήματα! 🙂

    …κάτι άγνωστοι, του χοντρού τζόγου, πούπαιζαν μόνο πόκα, εγκληματίες εντελώς…
    Πολλές φορές αργότερα σκεφτόμουν το πόσο τυχερός στάθηκα που κατάφερα στο ‘τσακ’ να ξεφύγω νωρίς –περίπου εκείνη την εποχή– από ένα τέτοιο κύκλο τζογαδόρων, φοιτητών τε και μη…

  56. ΣΠ said

    51
    😎
    Από το πλκτρολόγιο εδώ https://wordpress.com/support/emoji/

  57. 54, 56 Ευχαριστώ! 😎

  58. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    47α Αναφανδόν με το σκηνοθέτη 🙂 .

  59. Χαρούλα said

    Καλή η εκπομπή, καλύτερη όμως η μεγάλη συνέντευξη.
    Ευχαριστώ Νικοκύρη για την γνωριμία με τις άλλες συνεντεύξεις του κ.Αναστασίου. Τροφή για τα «κρύα βράδια του χειμώνα».

  60. Γιάννης Κουβάτσος said

    «Η Ματίνα Παγώνη αποκάλυψε επίσης πως ο κόσμος που τη συναντά στο δρόμο της λέει πως από κοντά είναι πιο όμορφη και ότι η κάμερα την αδικεί.»
    Κύριε ελέησον! Τελικά, η δημοσιότητα είναι μεγάλη παγίδα, εκθέτει ανεπανόρθωτα όσους, εννοείται, το ‘χει η κούτρα τους να εκτίθενται.☺

  61. Μαρία said

    42
    Φτιασίδια. Φτιασιδώνεται λέει απο 17 χρονώ. Άξια για να αντικαταστήσει τον Άβερελ 🙂

  62. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @60, 61. Θα μου ήταν παγερά αδιάφορη αν δεν εκπροσωπούσε νοσοκομειακούς γιατρούς. Και -μέχρι στιγμής- δεν βρέθηκε κανένα συνδικαλιστικό όργανο, να της τραβήξει το αυτί..

  63. sarant said

    54-56 Κι εγώ ευχαριστώ!

  64. Μαρία said

    62
    Εννοείται.

  65. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Καλούτσικα τα λέει ο καρδιολόγος Γ. Κοχιαδάκης. Και το ανεβάζω εδώ, απευθυνόμενος σε νοήμονες, επειδή διάβασα ότι οι αδιόρθωτοι νεοέλληνες ήδη κάνουν ουρές στα φαρμακεία 🙂

    https://cardiologynews.gr/2021/01/25/ti-xeroume-kai-ti-den-xeroume-gia-tin-kanadiki-meleti-gia-ti-chorigisi-kolchikinis/?utm_source=mailpoet&utm_medium=email&utm_campaign=newsletter-total-nea-ar8ra-apo-to-cardiology-news-koxiadakhs-gewrgios_1

  66. Γιάννης Κουβάτσος said

    62: Το θέμα είναι γιατί οι εργαζόμενοι ψηφίζουν εκπροσώπους που τους βλέπεις και τους ακούς και λες «Ρε γαμώτο, δεν βρίσκουν καλύτερους, τόσο περιορισμένες είναι οι επιλογές;».

  67. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Σωστή παρατήρηση, Γιάννη! Και έχω δύο απαντήσεις γι αυτήν την διαπίστωση. 1) Οι εργαζόμενοι (είτε σε επιστημονικούς κλάδους, είτε σε διοικητικούς/ δημοσιοϋπαλληλικούς, είτε σε χειρωνακτικούς) συνηθέστατα ψηφίζουν υποψηφίους που διακρίνονται κυρίως για την άμετρη διεκδικητικότητά τους και όχι για την προσωπικότητα, καλλιέργεια και σωφροσύνη τους, έστω και αν ανήκουν σε αλλότριους πολιτικούς χώρους. 2) Κάποιοι από αυτούς (κυρίως εννοώ αυτούς που -όπως είπες- το έχει η κούτρα τους) όταν κατακτήσουν μια εξουσία, αποβάλλουν προσχήματα και επιφυλάξεις και αποκαλύπτουν το απεχθές ή φαιδρό ή επικίνδυνο κομμάτι της προσωπικότητάς τους.

  68. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Πρακολουθησα την συνεντευξη του Νικοκυρη, διοτι ακολουθουν οι εκπομπες για το βιβλιο. Γενικα βλεπω ΒΟΥΛΗ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ.

  69. gbaloglou said

    55 Πολύ το χάρηκα και εγώ αυτό με το «εγκληματικό πόκερ»!

  70. sarant said

    68 Εδω που τα λέμε είναι καλό κανάλι

  71. Ποδοσφαιρικό σχόλιο

    Πριν κάποιους μήνες μερικοί παραξενεύθηκαν όταν έγραψα πως μονάχα η απομάκρυνση Π»Σταθόπουλου- Μανωλά (μαζί με τον «αόρατο» προπονητή Αναναστασιάδη) από την εθνική Ελλάδας θα της ξανάδινε την αξιοπρέπειά της, που είχε καταρρακωθεί από τους εντολοδόχους της παράγκας. Εγινε και σταμάτησε να εξυπηρετεί τον ρυθμό προπονήσεων των ποδοσφαιριστών του ΟΣΦΠ και να γίνονται διεθνείς διάφοροι απίθανοι μόνο και μόνο γιατί ήταν θέληση του γαύρου και των μανατζαραίων που εμπλέκονται με αυτόν.
    Και σήμερα σαν επαλήθευση ο «καλύτερα στην Κίνα παρά στην Ελλάδα» και «αν γυρίσω στην Ελλάδα θα είναι μόνο για την ΑΕΚ», Π»Σταθόπουλος, υπέγραψε διετές συμβόλαο στον ΟΣΦΠ !

    Ομοιος ομοίω αεί πελάζει και η κοπριά στα λάχανα…

    και κάτι ακόμα για όσους βαυκαλίζονται πως ΠΑΟΚ, ΠΑΟ και ΑΕΚ θα συνασπισθούν κόντρα στον Βαγγέλα

    Ο Αλαφού μόλις κοντράρει λίγο περισσότερο του επιτρεπομένου τον Βαγγέλα, θυμάται πως είναι ταγμένος στην Νουδούλα και σταματά πριν του τραβήξουν το αυτί. Ο Σαββίδης κι ο Μελισσαννίδης θέλουν επίσης καλές σχέσεις μαζί της για να παίρνουν δουλειές και θα ξεσπάθωναν μονάχα αν προχώραγαν οι δικαστικές υποθέσεις του Βαγγέλα, οι οποίες αντίθετα «τακτοποιούνται» με ταχύ ρυθμό. σε λίγο δεν θάχουν έρεισμα. Η κατάσταση στο ποδόσφαιρο δείχνει μη αναστρέψιμη και αρκετά υπαίτιοι είναι ο ΣυΡιΖα και ο απερίγραπτος Βασιλειάδης που άφησαν να δημιουργηθεί αυτό το μόρφωμα για να μην στενοχωρήσουν τους πρασινοκόκκινους ψηφοφόρους και όσοι απογοητευμένοι ψήφισαν Νουδούλα γιατί αυτό που συμβαίνει ήταν αναμενόμενο, με δεδομένη την σχέση Βαγγέλα-Νουδούλας και το ποιόν του πρώτου. Οσο δεν υπάρχει αξιόπιστο άλλο κόμμα, δεν θα φανεί φως στην άκρη του τούνελ.

  72. kpitsonis said

    Το έργο του Luigi Bartolini καθώς και η αριστουργηματική ταινία του Vittorio De Sica φέρουν τον τίτλο Ladri di biciclette ( Κλέφτες ποδηλάτων ). Τώρα γιατί στα ελληνικά έγινε Ο κλέφτης των ποδηλάτων ;

  73. 31, 36, (46) 48 Είπα να το ψάξω και στο νέτι. Το καλύτερο που βρήκα ήταν αυτό: https://www.pcsteps.gr/16417-%CF%83%CF%8D%CE%BD%CE%B4%CE%B5%CF%83%CE%B7-laptop-%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%B7%CE%BB%CE%B5%CF%8C%CF%81%CE%B1%CF%83%CE%B7/

  74. kpitsonis said

    Η παρατήρηση στο 72 έγινε στο σχόλιο 19 .

  75. # 66

    Απλούστατα γιατί στην Ελλάδα ο συνδικαλισμός είναι κομματικοποιημένος (και άρα εξουδετερομένος) και φυσικά τα κόματα προωθούν όποιον δεν θα τους φέρει πολλές αντιρρήσεις στηνγραμμή που θα του δώσουν.

    (στην εποχή μου πάντως οι συνδικαλιστές των δασκάλων ήταν πολύ καλύτεροι από τους της ΟΛΜΕ )

  76. @ 75 Gpointofview

    Με κορυφαίο παράδειγμα τη μισθολογική εξίσωση ανεξαρτήτως προσόντων.

  77. 34: Ναι, αλλά οι Μύθοι και πλάνες για την ελληνική γλώσσα πού είναι;

  78. Γιάννης Κουβάτσος said

    75: Δεν ισχύει αυτό το τελευταίο. Όχι πια, τουλάχιστον. Αλλά και παλαιότερα θυμάμαι έναν γνωστό μου μεγαλοσυνδικαλιστή μονίμως με ένα κινητό στο χέρι να κανονίζει ρουσφέτια με συνδικαλιστές του τότε κυβερνώντος κόμματος. Εννοείται πως ανταπέδιδε τις χάρες όταν το δικό του κόμμα ερχόταν στην εξουσία. Σαν βουλευτές ένα πράγμα.

  79. sarant said

    77 Ναι, θα έπρεπε να μπει κι αυτό

  80. ΚΩΣΤΑΣ said

    Επιτέλους,ευκαίρησα να ασχοληθώ πιο επισταμένα με το βίντεο «Ο λόγος της γραφής». Δεν το είδα απ΄αρχής μέχρι τέλους σε συνέχεια. Ξεκίνησα από την αρχή, αλλά με την περίληψη των ενοτήτων που υπάρχει στην ανάρτηση προχωρούσα πιο γρήγορα σε μερικά σημεία και πήγαινα κυρίως σε ενότητες που δεν τις γνώριζα.

    Δική μου αντικειμενική κριτική. Νικοκύρη, αξούρστους είσαι μεγάλη φίρμα, ΄;-) δεν λέω να αφήσεις γένια, αλλά επιμελώς αξύριστος, σε πάει πολύ. Η μουσική υπόκρουση απολαυστική και αισθαντική, για μένα. Η ροή του λόγου σου καταπληκτική, χωρίς κομπιάσματα, εκείνο το εεε.. που κάνουν μερικοί, χωρίς αναμασήματα κλπ αντιαισθητικά σε ένα λόγο, πράγμα που πέραν της αισθητικής καταδεικνύει και κάτι άλλο για μένα, ότι γνώριζες άριστα το αντικείμενο για το οποίο θα ομιλούσες, πήγες επαρκέστατα προετοιμασμένος.

    Από τα σημεία του λόγου σου θα αναφερθώ μόνο σε ένα, που εγώ ως τώρα το αγνοούσα, το θέμα Λασκαρίδη. Μου άρεσε πολύ και αποθήκευσα και την ηλεκτρονική έκδοση, για όταν θα έχω χρόνο και θα με πιάνει η όρεξη για διάβασμα.

    Ε! ως αντικειμενικός, να πω και μια κακιούλα! 🙂 Η δεξιά έκανε επίσημη γλώσσα του κράτους τη δημοτική γιατί ήρθε φυσιολογικά ο καιρός της. Και ανερχόμενος νέος γλωσσολόγος που ίσως βοήθησε τη χουντική γλωσσολογική μελέτη, δεν πάει το μυαλό μου πουθενά… θα μου μείνει ένας γρίφος άλυτος… 😂

    Να είσαι πάντα γερός, να δημιουργείς και να σε καμαρώνουμε!

  81. Νίκος Κ. said

    Εξαιρετικό.
    Πάντως, αγαπητέ Νικοκύρη, στον 815 μήπως ήσουν και λίγο εκτός γραμμής; 🙂

  82. Costas Papathanasiou said

    72,74 kpitsonis
    Μάλλον για να δοθεί περισσότερη έμφαση στο δράμα του πρωταγωνιστή που, από κυνηγός του κλέφτη του ποδηλάτου του, στιγματίζεται τελικά κι ο ίδιος ως κλέφτης ποδηλάτου (παραβάτης του “ο συ μισεις…”)

  83. # 80

    Κώστα, επί χούντας για πρώτη φορά κατάλαβα πότε ένας που μιλάει λέει ψέμματα ή αμφιβάλλει γι αυτά που λέει. Μια που είδες το βίδδεο του Νίκου, ίσως πρόσεξες πως τα χέρια του δεν συμμετείχαν καθόλου στην ομιλία του γιατί απλούστατα ήταν σίγουρος γι αυτά που έλεγε. Τώρα μην κοιτάξεις προσεκτικά τα χέρια κατά την ομιλία κανενός πολιτικού-ειδικότερα από το κόμμα που συμπαθείς- γιατί θα απογοητευθείς που θα τον δεις να κάνει τον τροχονόμο σε μποτιλιάρισμα, ώστε να αποσπάσει την προσοχή σου από αυτά που λέει.
    Χαρακτηριστικό παράδειγμα :
    ερώτηση σε υπουργό «τι θα κάνετε για το τάδε πρόβλημα ;»
    Σηκώνει ψηλά το δεξί του χέρι λέγοντας ένα «εεεε» και συνεχίζει ανεβοκατεβάζοντας το «θα συγκροτήσουμε μια πενταμελή επιτροπή…» (μέχρι να το ξεχάσετε που είχε πει ο ακατανόμαστος, κυνικά, προς τιμήν του χωρίς να κουνήσει χέρι )

  84. # 78

    Δεν αμφιβάλλω Γιάννη αλλά ενδιαφέρθηκαν και για στοιχειώδη προβλήματα τουκλάδου ενώ οι δικοί μας πρόεδροι αντίθετα τα ξεπούλησαν για μια θέση στη βουλή ή σε διοίκηση ΔΕΚΟ !! (τα ονόματα είναι γνωστά)

  85. ΚΩΣΤΑΣ said

    83 Αν και δεν τό ΄χω μελετήσει το φαινόμενο του κουνήματος των χεριών ομιλητή, η πρώτη αίσθησή μου είναι ότι έχεις δίκιο, Τζι.

  86. mitsos said

    Νίκο Σαραντάκο
    το απόλαυσα δις
    πολλά πολλά Συγχαρητήρια

    Συγχαρητήρια όχι κυρίως για τον χειμαρώδη λόγο σου ή την επιμελώς ατημέλητη παρουσία σου .την αρτιότητα της τεχνικής επεξεργασίας ήχου και εικόνας – που μάλλον έκαναν άλλοι-.

    Συγχαρητήρια για τον δομημένο και τεκμηριωμένο προφορικό σου λόγο με επιχειρήματα και στοιχεία ( μέχρι και ημερομηνίες ) χαρακτηριστικά τα οποία άλλοι δεν έχουν κατακτήσει ούτε στον γραπτό λόγο σου.

    Μόνη αδυναμία ο πολύ γρήγορος ρυθμός κυρίως στην ανάγνωση αποσπασμάτων από τα βιβλία σου.
    Να είσαι καλά και πάντα δημιουργικός .

    * και πάντα εντός γραμμής ενάντια στον 815 αλλά υπέρ του Νόμου 1268 / 1982

  87. mitsos said

    @86 Διόρθωση
    …χαρακτηριστικά τα οποία άλλοι δεν έχουν κατακτήσει ούτε στον γραπτό λόγο τους

  88. sarant said

    80 Μπα, δεν σου μπήκε στο νου κανένας; 🙂

    81 Όχι, δεν νομίζω.

  89. ΚΩΣΤΑΣ said

    88 Ο ανερχόμενος τότε, θα έπρεπε σήμερα, φυσιολογικά, να είναι κορυφή. Έχω έναν τέτοιον στο μυαλό μου εγώ, αλλά σχεδόν όλοι οι άλλοι εδώ μέσα τον έχουν του κλότσου και του μπάτσου, οπότε αποκλείεται να είναι αυτός. Άρα ο γρίφος παραμένει άλυτος. 😉

  90. kpitsonis said

    82 . Δεν συμφωνώ. Αυτό θα ίσχυε αν ο τίτλος ήταν Ο κλέφτης του ποδηλάτου. Ο πληθυντικός σε προδιαθέτει να υποψιαστείς ότι ήταν κλέφτης κατ’ επανάληψη .

  91. nwjsj said

    Έχω χρόνια να παρακολουθήσω εκπομπή στην τηλεόραση, αλλά προχθές που είδα το Νικοκύρη να ανακοινώνει το νέο στο τουΐτερ, μπήκα στον πειρασμό ν’ ανοίξω ξανά το χαζοκούτι. Χάρηκα που δεν ενέδωσα, διότι είδα σήμερα το ντοκιμαντέρ στο Γιουτιούμπ ολοκληρωμένο. Όπως πάντα καταιγιστικός σαν σφυροκόπημα ο λόγος του Νικοκύρη, μέσα σε μία ώρα και κάτι χώρεσαν τόσα γλωσσικά και λογοτεχνικά ερεθίσματα! Μου άρεσε πολύ το ντοκιμαντέρ και αισθητικά από πλευράς φωτογραφίας, διότι γενικά είχε πολύ προσεγμένο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα, αλλά κυρίως επειδή συγκεντρώνει τις βασικότερες μυθοκτονικές απόψεις του Νικοκύρη για τη γλώσσα. Το ασπρόμαυρο πολύ ατμοσφαιρικό, σε έβαζε σε ένα κλίμα μύησης και ταξιδιού στη γλώσσα 💖. Θα παρακολουθήσω στο μέλλον κι άλλα ντοκιμαντέρ στο κανάλι του Αναστασίου, έχει ψωμί.

    Με αφορμή το ντοκιμαντέρ αυτό κι επειδή στο Γιούτιουμπ (και όχι μόνο) έχουμε πήξει στους ψεκασμένους πάσης φύσεως, παίρνω το θάρρος να προτείνω στο Νικοκύρη να κάνει ένα κανάλι – βιντεομπλόγκ στο Γιουτιούμπ με σύντομα, το πολύ πεντάλεπτα βιντεάκια. Δεν είναι απαραίτητο να είναι καθημερινή η παρουσία, ας υπάρχει αρχικά ένα ραντεβού μια ή δυο φορές την εβδομάδα, όπου θα προστίθεται σιγά σιγά το περιεχόμενο. Ωραία είναι τα άρθρα που τα διαβάζουμε παρέα με τον πρωινό καφέ ή το πρωινό τέιον, όμως για πολυάσχολους που δεν έχουν χρόνο να διαβάσουν τα καθημερινά άρθρα ή τους πάσης φύσεως περιπλανώμενους, θα ήταν ωφέλιμη μια συντροφιά στα αυτιά που θα τους προσφέρει ταυτόχρονα και γνώση. Μια ιδέα πέταξα έτσι για να υπάρχει στο πίσω μέρος του μυαλού για αν και όποτε υπάρξει χρόνος ή όρεξη μιας και οι γνώσεις είναι άφθονες, η επιχειρηματολογία δυνατή και ο λόγος αφυπνιστικός!

  92. sarant said

    91 Το έχω σκεφτεί. Αλλά για να γίνει καλά θέλει σκηνοθεσία κτλ. που δεν είναι εύκολο να βρεθούν ή που μετά θα παίρνει πολύ χρόνο για να τα φτιάξεις.
    Όμως το έχω σκεφτεί και με δελεάζει η ιδέα.

  93. Αράουτ said

    1) Αφελέστατε κύριε Κώστα (89),

    μάλλον τον χαζό παριστάνεις, γιατί δεν φαίνεσαι για χαζός. Το Επιτελείο μας απομαγνητοφωνεί για χάρη σου τί είπε από το 1:10:25 μέχρι το 1:12:20 του (long version) βίντεο ο αγαπητός σε όλους μας κύριος Νίκος…

    ΝΙΚΟΣ ΣΑΡΑΝΤΑΚΟΣ:«Αν έπαιξε ρόλο στην διαμόρφωση των απόψεών μου για το Γλωσσικό η πολιτική μου τοποθέτηση; ΝΑΙ, έπαιξε σαφώς. Και πιστεύω ότι η απάντηση είναι καταφατική, τουλάχιστον για τους ανθρώπους της Γενιάς μου. Για ποιόν λόγο; Διότι επί Δικτατορίας… η Δικτατορία ασκούσε και Γλωσσική Πολιτική. Και κατάφερε, αυτό πρέπει να της το χρωστάμε, και είναι ίσως από τα λίγα καλά που άθελά της άφησε η Δικτατορία, ότι ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΕ διά παντός την Καθαρεύουσα. Κι έτσι, αμέσως μετά την Δικτατορία, μία Δεξιά Κυβέρνηση με υπουργό Παιδείας τον Γεώργιο Ράλλη καθιέρωσε την Δημοτική…
    …Μάλιστα θα θυμάσαι ότι η Δικτατορία είχε εκδώσει και το βιβλιαράκι «Η ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΓΛΩΣΣΑ», το οποίο κανείς δεν ξέρει ποιός τόχει γράψει. Εγώ εικάζω ότι το έχουν γράψει δύο: Ένας από τους Δικτάτορες, ένας στρατιωτικός με λογοτεχνικές ανησυχίες και κάποιος ανερχόμενος – τότε – βοηθός ή δεν ξέρω τι, της Φιλοσοφικής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Όχι, δεν λέω ότι ξέρω ποιοί το γράψανε, αλλά αυτό είναι το προφίλ τους των δύο συγγραφέων. Λοιπόν, αυτό το βιβλιαράκι στο οποίο υποτίθεται ότι καταρρίπτεται η Δημοτική, αμέσως – αμέσως κάνει όλους τους αντίθετους της Δικτατορίας να είναι υπέρ της Δημοτικής. Εγώ αναγνωρίζω ότι είμαι Δημοτικιστής παλαιάς κοπής, δηλαδή της Σχολής του Κριαρά μπορώ να σού πώ…»

    Και ο τελευταίος απόφοιτος Παλαιού Σχολαρχείου που έζησε την εποχή της Χούντας είχε σίγουρα ακούσει πως συγγραφείς του μνημειώδους συγγράμματος «Εθνική Γλώσσα» (1η Έκδοσις ΓΕΣ 1972-73) ήτο ο ελληνογνώστης Στρατηγός Οδυσσεύς Αγγελής (αυτόν υπονοεί ο κ. Σαραντάκος και είναι πολύ περίεργο που δεν τολμά να πεί το όνομά του) και ο τότε καθηγητής Γλωσσολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, Γεώργιος Ι. Κουρμούλης (1907-77).

    Είναι γεγονός ότι η ταυτότητα των συγγραφέων του ανώνυμου αυτού πονήματος παραμένει μυστήριο και οι συγγραφείς του πήραν το μυστικό τους στον τάφο. Σύμφωνα με τον έχοντα «εσωτερική πληροφόρηση» Πίτερ Μάκριτζ (αναφέρεται στο βιβλίο «Language and National Identity in Greece, 1766-1976», 2009) συγγραφέας ή εμπνευστής της «Εθνικής Γλώσσης» ήταν ο Γεώργιος Κουρμούλης. Δεδομένου (κι αυτό είναι πασίγνωστο) ότι ο πιό αγαπημένος μαθητής του Κουρμούλη υπήρξε ο Γεώργιος Μπαμπινιώτης, προέκυψε ο θρύλος (το υπονόησε στο βίντεο και ο κ. Σαραντάκος) ότι μεταξύ των συγγραφέων της «Εθνικής Γλώσσης» είναι και ο πολύς Μπάμπι, πράγμα που ουδέποτε έχει αποδειχτεί.

    2) Είναι πραγματικά απίστευτο (και επιβεβαιώνει τον ωχαδερφισμό και την τεμπελχανιά που διακρίνει τους αναγνώστες του Σαραντακείου Ιστολογίου), ότι το long run βίντεο της εκπομπής μετά από δύο μέρες διαφημίσεως από το παρόν Ιστολόγιο έχει κάνει μόλις 372 θεάσεις αυτή την στιγμή που μιλάμε (Δευτέρα 25/1 μεσάνυχτα προς Τρίτη). Αν υποθέσουμε ότι οι καθημερινοί μοναδικοί αναγνώσται του Σαραντακείου Ιστολογίου είναι 1.800 νοματαίοι, καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως ούτε ο ένας στους πέντε δεν φιλοτιμήθηκε να κάνει ένα απλό «κλίκ» για να δεί από περιέργεια τι λέει ο κύριος Νίκος στην εν λόγω συνέντευξη. Και διηγώντας τα να κλαίς (για το πόσο αδιάφοροι και «σταρχιδιστές» είναι οι Ρωμηοί…)

  94. Μαρία said

    89
    https://sarantakos.wordpress.com/2009/12/14/xountaglos/
    και αναδημοσίευση https://sarantakos.wordpress.com/2018/04/20/xountaglos-2/#comments

  95. Pedis said

    # 64 – Ναι ρε παιδί μου. Εκεί που λες ότι υπάρχει σπάνια πολιτική ωριμότητα και εκλέγουν κουλοσαμαράδες, αδωνομπογδανίδες … τσουπ σου βγάζουν κάτι συνδικαλιστές μπάζα.

    Όχι πάντα. Υπάρχουν συχνά και λαμπρές περιπτώσεις, καλλιώρα γιατροί, με επίπεδο, λεπτό γούστο, τόλμη και γοητεία.

  96. ΚΩΣΤΑΣ said

    93 Νουνε χέστατε κ. Αράουτ
    κι εγώ τί φταίω για όλα αυτά που γράφεις και τα βάζεις μαζί μου;

  97. Τεχνική βοήθεια, για ασύρματη σύνδεση κινητού, υπολογιστή σε τηλεόραση με HDMI θύρα, χωρίς τις σύγχρονες δυνατότητες, η καλύτερη λύση είναι το chromecast 3 της Google με κόστος περίπου 40-45 ευρώ. Μετατρέπει το κινητό σε τηλεκοντρόλ και βλέπεις πχ το Youtube αντί για την οθόνη του κινητού στην οθόνη της τηλεόρασης με μια κίνηση. ΥΓ Δεν συνηθίζω να κάνω έμμεση διαφήμιση σε τεχνολογικούς κολοσούς αλλά πραγματικά είναι πολύ αποτελεσματικό εάν δεν θες να αγοράσεις νέα τηλεόραση.

  98. nwjsj said

    @92 Πολλοί βλόγκερζ γράφουν τα βίντεο από το κινητό καθώς περπατάνε. Εντάξει, δεν λέω να είναι δουλειά του ποδαριού, αλλά δεν είναι ανάγκη να είναι κάτι σούπερ καλλιτεχνικό ή στημένο. Άλλωστε, πολλές φορές τα βίντεο δρουν ως ακουστική συντροφιά, ενώ παράλληλα κάνουμε κάτι άλλο συνήθως μηχανικό ή βαρετό. Θα μπορούσαν βέβαια να γίνουν πόντκαστ κι έτσι γλυτώνεις από το άγχος του οπτικού μέρους, αλλά το κανάλι στο Γιουτιούμπ έχει άλλη χάρη επειδή είναι πιο διαδεδομένο το μέσο.

  99. aerosol said

    #91
    Είναι πολλή δουλειά τα βιντεάκια. Ένα καθημερινό δε… μπορεί να είναι έως και απίστευτα πολλή δουλειά.

    #92
    Η απλούστερη λύση είναι ένα δομημένο, σύντομο βιντεάκι με απλά φάτσα την κάμερα, χωρίς εναλλαγές κοντινών και μακρινών πλάνων (οπότε βασικά χωρις σκηνοθετικές ανάγκες). Θες συμπαθητική κάμερα (τώρα πια κι ένα καλό κινητό ίσως σε βολέψει, μια καλή κάμερα για PC ακόμα καλύτερα), κάποιο σωστό φως και καλό ήχο. Όχι πολύ ακριβά πράγματα, με λίγο ψάξιμο το έχεις. Θα θέλει κάποιο μοντάζ, έστω και στοιχειώδες. Για τίτλους,σήματα, γραφικά κλπ, μπορώ να φροντίσω εγώ. Για μοντάζ… αν είναι σύντομο πιστεύω θα βρούμε μια λύση.

  100. nwjsj said

    @99
    Χάιντε! Μακάρι να γίνει! Καθημερινό δεν χρειάζεται, ας είναι ένα ή δύο σύντομα βίντεο την εβδομάδα. Έτσι, μέσα σε ένα χρόνο θα μαζευτούν μάνι μάνι 50 – 100 βιντεάκια. Αγάλι αγάλι, όπως χτίζεται και το ιστολόγιο.

  101. Pedis said

    # 90, 82 – από τις βίκες

    Le Voleur de bicyclette

    El lladre de bicicletes

    Ladrones de bicicletas (en Hispanoamérica)

    Ladrón de bicicletas (en España y Chile)

    Bicycle Thieves

    The Bicycle Thief (sometimes known in the United States)

    Κλέφτης ποδηλάτων

    Ladrões de Bicicletas (título em Portugal)

    Ladrões de Bicicleta (título no Brasil)

    Biciklitolvajok (κανένας που να ξέρει ουγγρικά; 😁)

  102. loukretia50 said

    Pedis, parole, parole, parole!
    Σωστά, δε λέω, αλλά βάλε και κανένα βιντεάκι, ώρα που είναι!

  103. kpitsonis said

    Η μουσική του Alessandro Cicognini θυμίζει την άρια O patria mia από την Aida . Εδώ με την Μαρία Κάλλας : https://youtu.be/LveSri3pyQM

  104. Dimitra said

    Αυτός ο Γ.Κορμουλης καθηγητής γλωσσολογίας στο ΕΚΠΑ είχε έναν αγαπημένο μαθητή τον Μπαμπινιωτη.
    Μετά ο Μπαμπινιώτης αγάπησε την κόρη του και την παντρεύτηκε.
    Αλήθεια ο Μπαμπινιώτης έδωσε ποτε καμία διάλεξη στην Φιλοσοφική στο ΑΠΘ?

  105. Costas Papathanasiou said

    102,103: Ωραία ακούσματα!
    Να σημειωθούν ως προς κλεπτοποδηλατική και τα εξής
    Στην ταινία του Ντε Σίκα, το ποδήλατο μπορεί να θεωρηθεί και ως έμβλημα ενός κόσμου που τρέχει γενικά να προλάβει και συγκεκριμένα να ανακτήσει τα απολεσθέντα κατά τον πόλεμο, οπότε, ως ανάρπαστο κλοπιμαίο, προβάλλει και σαν σύμβολο μίας κοινωνίας που μπορεί να εξωθήσει τον καθένα στην κλεψιά. Υπ’αυτή την έννοια, ο άνδρας που χάνεται τελικά στο ανώνυμο πλήθος με το παιδί, του οποίου το κλάμα μπορεί να τον γλυτώσει, μοιάζει σαν να πορεύεται για μια νέα «τροχαία» περιπέτεια με άγνωστη έκβαση την οποία, ενδεχομένως, μπορούμε να δούμε αργότερα στο αυτοκαταστροφικό «προσπέρασμα» (Il Sorpasso, «Ο φανφαρόνος» στα καθ’ημάς τιτλοπιασάρικα) του Ντίνο Ρίζι.
    Στο βιβλίο του Μπαρτολίνι, όπου επίσης σημειώνεται ότι «στη Ρώμη ο χρόνος είναι χρήμα όπως και στο Λονδίνο», ο ήρωας, φιλόσοφος και καλλιτέχνης, κινείται σε άλλο μήκος κύματος, διαθέτει δύο ημέρες για να ψάξει για το καινούργιο ασημί ποδήλατό του που κλάπηκε, θεωρώντας ως μορφή τέχνης την ανεύρεση απολεσθέντων (διακατέχεται δηλαδή από μία ποιητική διάθεση όμοια με «ανάπτυξι στίλβοντος ποδηλάτου»), παρατηρεί θυμοσοφικά τον κόσμο των «κλεφτοποδηλατάδων», διδάσκεται από τις απώλειες και τα λάθη του (του κλέβουν και το πορτοφόλι και, πιο πριν, ένα κυνηγόσκυλο) και καταλήγει ότι εάν στα στερνά του ψάξει να βρει ένα αγαπημένο πρόσωπο και δει αυτό της κόρης του (της Λουτσιανέλας), θα είναι σαν να βλέπει έναν ήλιο να διαλύει τη σκοτεινιά του θανάτου του (κι αυτό είναι το ακριβότερο πράγμα που δε θέλει να χάσει ποτέ).

  106. Πέπε said

    @99 κλπ.:

    Δεν καταλαβαίνω γιατί να χρειάζονται τόσες προϋποθέσεις. Ήχος, φωτισμός, σκηνοθεσία με κοντινά-μακρινά ή χωρίς… Ένα βίντεο όπου καταγράφεται μια φάτσα που μιλάει, αν λέει κάτι που μ’ ενδιαφέρει, είναι ενδιαφέρον. Το ότι μπορεί να μην είναι η απόλυτη κινηματογραφική εμπειρία είναι αδιάφορο.

    Ξεχνάτε ότι κάθε μέρα διαβάζουμε εδώ, με το απολύτως ακατάλληλο στήσιμο της WordPress, εκτενή κείμενα, κάποτε λογοτεχνικά, κάποτε επιστημονικά (ειδικά γι’ αυτά τα δύο είναι ακόμη ακαταλληλότερο), και ότι σχολιάζουμε σωρηδόν επαναλαμβάνοντας κάθε φορά τα στοιχεία μας και παραπέμποντας σε προηγούμενα σχόλια με άβολο τρόπο, και όλοι ευχαριστημένοι είναι.

    Εντωμεταξύ εγώ τα βλέπω στον υπολογιστή. Αν καταλαβαίνω καλά, όσοι τα βλέπουν από κινητό τραβάνε πιο μεγάλη ταλαιπώρια. Αλλά δε χαλιούνται και ιδιαίτερα.

    Δεν είμαι βέβαιος ότι αν ο Νίκος ξεκίναγε τέτοια σειρά με βίντεο θα τα παρακολουθούσα ανελλιπώς, ούτε είμαι βέβαιος αν υπάρχει κάποιο νόημα γενικά στο να πιάσει όλα τα πόστα και να τον ξέρουν όλο και περισσότεροι, αλλά οπωσδήποτε, ΑΝ τα παρακολουθήσω, θα είναι για το περιεχόμενο. Το μόνο που θα με απέτρεπε θα ήταν κάποιος που να μη μιλάει καλά, να κομπιάζει κλπ., που απ’ ό,τι λέτε δεν είναι η περίπτωση. Ε, θα κάνει ένα στοιχειώδες κόψε-ράψε όπου τύχει, σαν άνθρωπος κι αυτός, να χάσει τα λόγια του, και αυτό είναι όλο.

  107. Pedis said

    Μεγάλη η αξία της ταινίας από όλες τις απόψεις.

    Μετά την τέταρτη (;) φορά που είδα την ταινια αντιλήφθηκα μια «λεπτομέρεια» που είχα ήδη προσέξει αλλά δεν είχα καταλάβει όπως έπρεπε.

    Στο σενάριο προσεγγίζεται νατουραλιστικά, με μοιρολατρική συμπάθεια, μία παραδοσιακή ιταλική κοινωνική ασχολία που είναι η κλοπή και ιδιοποίηση ως δικαίωμα και ευκαιρία του καθένα, πέρα και ανεξάρτητα από την κοινωνική και προσωπική κατάσταση του θύματος.

    (Κανόνας της πρακτικής Ιταλικής ηθικής φιλοσοφίας: η ευθύνη για την μεταβολή του καθεστώτος ιδιοκτησίας βαραίνει τον ιδιοκτήτη.)

    Το αποκορύφωμα είναι η σκηνή με όλη τη φτωχή γειτονιά να υποστηρίζει τον δικό της κλέφτη ενάντια στο δίκιο ενός άλλου φτωχού.

    Απογοητευτική σκηνή. Αν σκεφτεί κανείς ότι, αντίθετα, το φιλμ με τα τόσα αισθητικά προτερήματα που έχει, θα μπορούσε να περάσει, ειδικά εκείνη την εποχή αντί για το μοιρολατρικό, ένα μήνυμα αλληλεγγύης και κανόνων συμβίωσης από τα κάτω.

  108. aerosol said

    #107
    Ανάφερα τις μίνιμουμ προϋποθέσεις, χωρίς τις οποίες δεν αντέχει να παρακολουθήσει σχεδόν κανείς. Ό,τι και να λέει.

  109. sarant said

    106 και πριν:

    Ευχαριστώ για τις ιδέες και τις γνώμες.

  110. spyrosyannaras said

    Εξαίρετη εκπομπή, μεγάλη απόλαυση και μεγάλη έκπληξη τα διηγήματα, και ο απολαυστικός γλωσσικός τους ρυθμός. Πολύ ευχαριστούμε. Υ.Γ. Μοναδική και η δουλειά του Μιχάλη (Αναστασίου).

  111. sarant said

    110 Να είστε καλά, το εκτιμώ ιδιαίτερα!

  112. Χθες το βράδυ κατάφερα να το δω. Πράγματι, εξαιρετικό ντοκυμανταίρ! Μου άρεσε πολύ όχι μόνο το περιεχόμενο (λίγο-πολύ όποιος κι όποια διαβάζει τον Νικοκύρη έχει ξανασυναντήσει αυτήν την θεματολογία), αλλά κι η σκηνοθεσία, με την ασπρόμαυρη φωτογραφία και το «στήσιμο» μονολόγου.

  113. sarant said

    112 Πράγματι, ο σκηνοθέτης πολύ καλός!

  114. […] είχα πει πριν από 15 μέρες ότι το ντοκιμαντέρ του Μιχάλη Αναστασίου στο οποίο παρουσιάζομαι θα παιζόταν σε επανάληψη […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: