Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Γαλαξιδιώτικες λέξεις -και μια ιστορία (μια συνεργασία του Gpointofview)

Posted by sarant στο 28 Ιανουαρίου, 2021


Πολλές φορές έχουμε δημοσιεύσει στο ιστολόγιο διηγήματα του φίλου μας του Τζι -το τελευταίο πριν από δυόμισι μηνες θα το βρείτε εδώ, όπου και λινκ προς τα προηγούμενα.

Αλλά τα διηγήματα δημοσιεύονται Κυριακή. Σήμερα, μέρα καθημερινή, έχουμε μιαν αλλιώτικη συνεργασία του -που όμως έχει και λογοτεχνική διάσταση, ή έστω αφηγηματική.

Ο Τζι έστειλε μια συνεργασία που εντάσσεται σε μιαν άλλη κατηγορία συνεργασιών που έχουμε καθιερώσει στο ιστολόγιο, με διαλεκτικό λεξιλογικό υλικό από διάφορες περιοχές της χώρας. Κι έτσι, αφού απο παιδί παραθερίζει στο Γαλαξίδι, κάθισε και συγκεντρωσε μερικές λέξεις που «τις λένε αλλιώς στο Γαλαξίδι απ’ό,τι στην Αθήνα». Θα προσέξετε ότι η αλιευτική και ναυτική ορολογία έχει παραπάνω από ευπρόσωπη παρουσία στο δείγμα.

Όμως αυτό είναι η αρχή. Διότι, με αφορμή μια λέξη, ένα τοπωνύμιο, το άρθρο μετεξελίσσεται σε αφηγημα για την ιστορία μιας σπηλιάς που σημάδεψε τα καλοκαίρια στο Γαλαξίδι πριν από δεκαετίες. Πείτε το και ανάμνηση παλιών εποχών.

Οπότε, δίνω τον λόγο στον Τζι και στη διπλή συνεργασία του. Bάζω δυο σχόλια σε αγκύλες.

Εκτός από την πρώτη, τουριστική, φωτογραφία, οι υπόλοιπες είναι δικές του.

Λέξεις που δεν ήξερα στην Αθήνα, όπως τις άκουσα στο Γαλαξίδι

Αβέρτο, το = δες μπαλαέρας

Αγάνα, η = το μικρό αγκαθάκι, τα λεπτά κόκαλα των ψαριών

Αγιούτο, το = βοήθεια, ιταλικό «δος μου έν’ αγιούτο»

Αλπή, η = αλεπού

Αναφόρι, το = μικρή ριπή ανέμου, συνήθως προπομπός του μαΐστρου

Αντιμάμαλο, το =  σύγκρουση κυμάτων αντίθετης κατεύθυνσης, συνήθως  κάποια μέτρα από την ακτή καθώς ανακλώνται τα προγενέστερα κύματα

Απάνω πάτος, ο =  επάνω όροφος

Αποχή, η = υποθαλάσσιος γκρεμός

Αποχυμένα, τα = ψάρια που έχουν γεννήσει ή γονιμοποιήσει τα αβγά τους, αδύνατα.

Αφάλαγκας,ο = η αράχνη με τα μακριά πολύ λεπτά πόδια

Αχρόνιαγο, το = άτακτο, ανυπάκουο, κυρίως για παιδιά.

Βιστρήθρα, η = ονομασία ενός κόλπου, μάλλον από κάποιο είδος φυτού. Κατ’ άλλους από ρεβυθι-ρεβυθιστρήθρα

Γαλαξίδι, το = μικρή πόλη μέσα στον Κρισσαίο κόλπο, πολλά όμορφη, σαν ένα κομμάτι από τον γαλαξία του ουρανού από όπου πήρε και το όνομά της, ένα μικρό κομμάτι του γαλαξία, γαλαξίδι με το μόριο -δι της δημοτικής όπως βρισίδι, μπουνίδι, βαρίδι κ.λ.π.

Άλλες  εκδοχές είναι πως προέρχεται από την γαλατσίδα (φυτό γαλακτίς), την οικογένεια Γαλαξείδη (μάλλον το αντίθετο ισχύει) και την γοργόνα Γάλαξα (επικρατέστερη, έχει κτιστεί και μοναστήρι με την ονομασία Παναγία η Γάλαξα )

Γαρδέλι, το = η καρδερίνα

Γκουντβίνα η, = φυτό η αφάνα (και είδος κτενίσματος των κατσαρών μαλλιών)

Γλίτσα, η = η επικλινής ομαλή επιφάνεια για την ανέλκυση-καθέλκυση των σκαφών

Γλύφα, η =  ομαλή αμμώδης ακτή

Διαούρτης ο = το γιαούρτι κι αυτός που το παρασκευάζει : ο διαούρτας

Εμπατή, η = η είσοδος του λιμανιού

Ζαβός, ο = ο στερούμενος λογικής, ο τρελλός

Ζαρωμένες, οι = ελιές (μεγάλες Αμφίσσης) που ζάρωσαν από την πολυκαιρία πάνω στο δέντρο, ξεπικράθηκαν με χοντρό αλάτι σε καλάθι και ξεπλύθηκαν με κρασί. Εκλεκτός μεζές, μόνο σε σπιτική (μικρή ) παραγωγή

Καίω –καμμένα  ψάρια = ψαρεμένα με δυναμίτη

Καλαδούρι, το = σημαδούρα

Καράμπα, η = κομμάτι από σπασμένο κεραμικό, πορσελάνη κ.λ.π.

Καρδάρα η, =  ξύλινο δοχείο για την παρασκευή γιαουρτιού

Κάρκαρος, ο = σκοτεινή σπηλιά στην γωνιά του λιμανιού  , σταθερή θερμοκρασία 17 C , χειμώνα-καλοκαίρι, βλέπε διήγηση στο τέλος του άρθρου

Καρνάγιο, το = ο ταρσανάς, ναυπηγείο

Καταΐ, το = κάτω στο πάτωμα (μάλλον από κατά γη )

Κατή-Γενιάς, ο = έκφραση  «είμαι με τον Κατή-Γενιά» δλδ «έχω ήσυχο το κεφάλι μου» [Αυτό αν δεν κάνω λάθος σημαίνει: είμαι συγγενής του καδή, άρα έχω τα μέσα, αρα δεν φοβάμαι τίποτα -ν.σ.]

Κ’κιά, τα = κουκιά

Κοκκινέστριος, ο =  ψάρι, ο αρσενικός γύλος που όταν είναι  ώριμος σεξουαλικά έχει μια έντονη κόκκινη ρίγα στο πλάι

Κοκοτάκια, τα = γλυκό σαν τις δίπλες

Κολαντέρα, η = μικρό σκουλήκι της θάλασσας, καλό για δόλωμα (σαν τον ακροβάτη)

Κοπεγχάγη, η =  τοπικό  σαμαλοειδές γλυκό

Κορέλι, το = το σκαρτσίνι, βενάρδος ο ερημίτης, δόλωμα για ψάρια

Κουρούνα, η = το όνομα του κορακοειδούς πτηνού χρησιμοποιείται και για άντρες (ο κουρούνης ) σε αντιστοιχία με το πιο γνωστό καϋμένη (που πας, μαρή κουρούνα ! )

Λάσκα = χαλαρά

Μαρή, η = μωρή  (και αρσενικό μαρέ)

Μάσσω =  μαζεύω,  «έγιναν τα κ’κιά, σύρε να τα μάσσεις»

Μπαλαέρας =  το αβέρτο, ο τελευταίος όροφος στα καπετανόσπιτα που ήταν ενιαίος, χωρίς χωρίσματα, για να ράβουν τα πανιά των πλοίων

Μπατάρω = αναποδογυρίζω

Μπλαρ, το  = μουλάρι

Μπομπόλι, το = σαλιγκάρι της θάλασσας

Μπόμπολος, ο = το μεγάλο σαλιγκάρι της στεριάς

Μπόχα, η = η απόχη

Μποχόρι, το = ελαφρό αεράκι που θα σταματήσει γρήγορα

Μπουκαδούρα, η = ελαφρός μεσημεριάτικος άνεμος από την θάλασσα προς την στεριά που προκαλείται το καλοκαίρι από την διαφορά θερμοκρασίας

Νετάρω ή νετέρνω = τελειώνω μια εργασία ή τακτοποιώ το παραγάδι

Νιτσεράδα, η = το αδιάβροχο

Νταβέτσικας, ο = λέξη για το τοπικό φάντασμα

Ντανιάζω, ντάνα η = δημιουργώ κυκλικούς σωρούς

Ξαργού  = επίτηδες, (εξ έργου)

Ξέρα, η  =  μέρος που ρηχαίνει η θάλασσα μεσοπέλαγα και βαστάει ψάρια

Ξουριάζω = διώχνω, τρομάζω

Παροστιά, η = χώρος για μαγείρεμα  αλλά και το τζάκι

Περπημένο  = είδος γλυκού του κουταλιού με βανίλια, αμυγδαλόψιχα και κερασάκι στο ίδιο κουταλάκι, προφανώς από το περιποιημένο

Πλούφνια, τα =  άκυρα, ψεύτικα

Ραβανή, η = τοπικό γλυκό από ριζάλευρο και αμυγδαλόψυχα

Ρεμέτζο, το = το σταθερό αγκυροβόλιο

Σιάχνω = τακτοποιώ

Σίδερο, το  =  η άγκυρα

Σκάντζα, η = αντικατάσταση

Σκούλα, η = μικρός κολπίσκος, μέρος για θαλάσσιο μπάνιο

Σκουρλιάμπι το, = μικρό χταπόδι

Στάρ, το = το σιτάρι, όχι η Βουγιουκλάκη

Σφούνος ο,  =  το σύννεφο σταγονιδίων που εμποδίζει την ορατότητα λόγω έντονου κυματισμού

Τελώνι, το = δαιμονικό

Τηράω  =  κοιτάω

Τσούπρα, η = το μικρό σαλιγκάρι που μαζεύεται πάνω στα στελέχη των φυτών

Φέρμα = σφιχτά

Φρεσκάρισμα, το = το δυνάμωμα του ανέμου

Φτουράω = είμαι ικανός

Χαβαλέδες, οι = τα άχρηστα αποθηκευμένα πράγματα

Χαρανί, το = μεταλλικό ανοικτό κουτί με το οποίο βγάζανε νερό από τη στέρνα

Χαρχαλεύω = ανακατεύω πράγματα ψάχνοντας κάτι

Ψιλοφωτιά = μονό μασούρι δυναμίτη για ψάρεμα

Ψώλος, ο = το ολοθούριον

[Θα προσέξατε ότι πολλές από τις λέξεις είναι πανελλήνιες. Αλλά ο Τζι είπε απλώς ότι εκείνος τις έμαθε πρώτα στο Γαλαξίδι, όχι ότι είναι ειδικά γαλαξιδιώτικες]

Ο Κάρκαρος

Είχανε έρθει στην Ελλάδα στα τέλη της δεκαετίας του 60 από την Αυστραλία. Τρία αγόρια και δυο κοπέλες, κλασσικοί τουρίστες έφτασαν στο Γαλαξίδι και ξαφνικά, στους πρόποδες ενός λόφου, στο μυχό του λιμανιού είδαν μια φυσική είσοδο που τους παραξένευσε.

Μπαίνοντας διέσχισαν ένα στενό διαδρομάκι, σαν τούνελ για είκοσι-τριάντα μέτρα και μετά στα φώτα των φακών τους, φάνηκε  μια μεγάλη αίθουσα, όπως μια πελώρια εκκλησία, επίπεδο το πάτωμα και με δυο λιμνίτσες στις άκρες.

Η είσοδος σήμερα

Οι ντόπιοι την ήξεραν σαν τον Κάρκαρο, είχε σταθερή θερμοκρασία 17 βαθμούς χειμώνα-καλοκαίρι και χρησίμευε κάποτε για κοινοτικό ψυγείο τυριών, πριν έρθει το ρεύμα στο χωριό. Σαν ήλθε το ρεύμα, εγκαταλελειμμένη και ανοικτή, στέγαζε εφήμερους έρωτες στα σκοτεινά και την χρησιμοποιούσε για να ψαρεύει χέλια στις λιμνίτσες ο «γιος τ’ παπά ο μεγάλος», όταν ήταν η εποχή τους.

Ο Ιαν ήταν αναμφισβήτητα ο ηγέτης των τουριστών και είχε δαιμόνιο επιχειρηματικό μυαλό και πείσμα. Ετρεξε, έψαξε, ρώτησε και κατάφερε να νοικιάσει σχεδόν τσάμπα την σπηλιά για κάποια χρόνια. Εβγαλε άδεια νυχτερινού κέντρου κι’ έβαλε ρεύμα και μηχανήματα εξαερισμού, η υγρασία  ήταν τόση πολλή που μπορούσες να την κόψεις με το μαχαίρι μέσα στην σπηλιά. Δεν πείραξε τα βράχια, τα άφησε για φυσικό ντεκόρ, έβαλε κρυφούς φωτισμούς σ’ αυτά, έφτιαξε μια κυκλική πίστα για τον χορό, αγαλματάκια στις λιμνούλες και φωτάκια στο τούνελ της εισόδου.

Η «Σπηλιά» ήταν έτοιμη, έφτανες στην είσοδο και δεν άκουγες τίποτε, προχωρώντας άρχιζε να μισοακούγεται η μουσική και πιο μετά έβλεπες σιγά-σιγά μέσα στους ατμούς της ομίχλης και τον κρυφό φωτισμό,  την νεολαία να χορεύει στην πίστα.  Εξωπραγματική κατάσταση αν προσθέσεις και την δροσιά των 17 βαθμών όταν έξω πλησίαζε τους σαράντα.

 

Ο Ιαν είχε προσεγγίσει τους πιτσιρικάδες και τους είχε προτείνει με δυο εισιτήρια κάθε εβδομάδα να έχουν ελεύθερη είσοδο όλες τις μέρες, πράγμα που βόλευε οικονομικά τους πιτσιρικάδες και εξασφάλιζε «μαγιά» για το μαγαζί του ώστε να μην είναι ποτέ άδειο  και «κρύο» για τους πρωτοεμφανιζόμενους πελάτες. Εξ άλλου η παραμονή στην σπηλιά πάνω από δυο ώρες ήταν προβληματική λόγω της υγρασίας, οι πιτσιρικάδες βγαίνανε, κάνανε τον περίπατό τους στο παρακείμενο δασάκι και ξαναέμπαιναν.

Μετά τις 12, αν είχαν πλακώσει τα γειτονικά χωριά, ο Ιαν το γύριζε σε «μελαχρινάκι, ντιμπιντιμπιντάι» και κονόμαγε χοντρά, να βγάλει τον χειμώνα πίσω στην Αυστράλια.

Η σπηλιά ήταν κάτι ξεχωριστό, κάτι εκτός σύγκρισης, κάποιοι κοσμογυρισμένοι λέγανε πως υπήρχε μια άλλη τέτοια σπηλιά-ντισκοτέκ στο Μεξικό.

Η ντισκοτέκ έγινε γρήγορα γνωστή και επισκέψιμη από τους έχοντες σκάφος ενώ από στεριά οι επισκέπτες έρχονταν από Πάτρα μέχρι Λειβαδιά, προκαλώντας την μήνιν των άλλων ιδιοκτητών ντισκοτέκ που δεν μπορούσαν να την συναγωνισθούν.

Μουσικά η Ελλάδα τότε υπαγότανε στα γούστα του Μαστοράκη κι έτσι μουσικά γεγονότα όπως το Γούντστοκ,  συγκροτήματα όπως οι Τζέφερσον και τραγουδιστές όπως ο Ντύλαν  δεν κυκλοφορούσαν σε δίσκους αλλά στην σπηλιά η δισκοθήκη της ερχότανε κάθε άνοιξη από την Αυστραλία και ήταν πλήρως ενημερωμένη με τραγούδια που ακούστηκαν κάποια χρόνια μετά στην Ελλάδα.

Με τα χρόνια οι δυο Αυστραλοί που την λειτουργούσαν και οι δυο κοπέλες που είχαν την δισκοθήκη και το μπαρ είχαν αποκτήσει φιλικές σχέσεις με τους σταθερούς του καλοκαιριού και τους ντόπιους όπως ήταν φυσικό.

Νωρίς, μόλις σκοτείνιαζε, ο γράφων έμπαινε μέσα στην σπηλιά και μόλις τον έβλεπε η αυστραλέζα στους δίσκους έβαζε το Winterlude που του άρεσε και μετά το “Man In Me” που της άρεσε, τα άκουγε κι έφευγε. Οταν καθόταν περισσότερο ακούγανε όλο το ελ πι (New morning, Bob Dylan, 1971), δεν ήταν μουσική για ντίσκο.

Οπως όλα τα καλά πράγματα τελειώνουν κάποτε, έτσι και η περίοδος ενοικίασης της σπηλιάς έληξε (νομίζω μαζί με την χούντα ή κάνα χρόνο μετά) και για την ανανέωση η τιμή εκτινάχτηκε στα ουράνια. Οι αυστραλοί έκριναν ασύμφορο το καινούργιο νοίκι και αποχώρησαν, η σπηλιά περιήλθε στα χέρια ενός επιχειρηματία από την Αμφισσα.

Με αυτόν η σπηλιά άλλαξε, έχασε την αισθητική της που είχαν διατηρήσει οι αυστραλοί, μοντερνοποιήθηκε με προβολείς και εκατοντάδες πολύχρωμα λαμπάκια και άλλα που ίσως συμβάδιζαν με τα γούστα της καινούργιας  νεολαίας.

Η καθεστωτική αλλαγή όμως έφερε κι άλλες εκτιμήσεις για την νομιμότητα και οι αγώνες των εχθρικών ντισκοτέκ από Λειβαδιά ως την Πάτρα δικαιώθηκαν. Η σπηλιά δεν είχε έξοδο κινδύνου και μετά μια σεζόν η άδεια της ανακλήθηκε αν και για αρκετά χρόνια είχε λειτουργήσει απρόσκοπτα. Πρακτικά ήταν αδύνατον να φτιαχτεί  έξοδος κινδύνου από την κυρίως αίθουσα που βρίσκεται μέσα στο βουνό κυριολεκτικά.

Μια χρονιά βγήκε με μια μέρα ανοικτή, δυο κλειστή, η επόμενη σεζόν με μια-δυο μέρες λειτουργίας στα κρυφά, με υπόγεια πληροφόρηση, μετά ησυχία και η τελευταία μέρα που λειτούργησε πρέπει να ήταν μια απελπισμένη προσπάθεια στην δεκαετία του 80 που έληξε εν τη γενέσει της.

Μια φωτογραφία δείχνει τους βανδαλισμούς που ακολούθησαν,  πριν σφραγισθεί οριστικά.

 

……………………………………………….

Οι χρονολογίες είναι κατά προσέγγιση

Τα τραγούδια που αναφέρθηκαν, το Winterlude σε αξιοπρόσεκτη ερασιτεχνική εκτέλεση, το Man In Me από τον δίσκο, από το γιουτιούμπ :

 

 

 

 

187 Σχόλια προς “Γαλαξιδιώτικες λέξεις -και μια ιστορία (μια συνεργασία του Gpointofview)”

  1. Πολύ ενδιαφέρον λεξιλόγιο. Θα συνεχίσω με την αφήγηση, καλημερίζοντας.

  2. Καλημέρα,
    Καλή δουλειά. Τι μαθαίνει ένας Αθηναίος στο χωριό (αν θέλει βέβαια).
    Πολλές γνωστές λέξεις σε μένα, αφού όπως λέει κι ο Νικοκύρης είναι πιο διαδεδομένες απ’ το Γαλαξείδι. Να πω μόνο για το δεύτερο, την αγάνα. Στα δικά μας είναι άγανο (το) κι αναφέρεται σ’ όλα τα κόκαλα των ψαριών. Τα ζώα και τα πουλιά έχουν κόκαλα, τα ψάρια άγανα.

  3. antonislaw said

    Καλημέρα σας! Πολύ ωραίο και το γλωσαάρι και το διήγημα Gpointofview!

    Θα μείνω σε μια λέξη που τη νόμιζα αμιγώς κρητική και την είδα σε μία άλλη εκδοχή από τον τζι:
    «Ξαργού = επίτηδες, (εξ έργου)»

    Στα κρητικά είναι ξαργιτού και ξαργουτού.

    Είδα όμως σε παλιότερο άρθρο του ιστολογίου ότι η λέξη απαντάται ακριβώς έτσι στην Αίγινα και σε πολλές περιοχές της χώρας με παραλλαγές:

    «ξαργουτού = επίτηδες, επί τούτω (στα Μέγαρα: ξαργουτά, στην Κάρυστο: ξεργουτού, σε τμήματα της Πελοποννήσου: ξαργού, ξαργητού, ξαργότου)»
    https://sarantakos.wordpress.com/2019/12/18/pantelidis-2/

  4. Ωραία και η «Σπηλιά». Βέβαια η πτυχή «ασφάλεια» είναι πράγματι σημαντική.

  5. dryhammer said

    Καλημέρα!
    Αυτό το «Κατή-Γενιάς, ο» μου θύμισε τον πατέρα μου που όταν μια μέρα είδε στο τραπέζι μαζί με τη φασολάδα ελιές (κουρμάδες), λακέρδα και φρέσκο κρομμυδάκι αναφώνησε «Σήμερα γυναίκα είμαστε με το βασιλιά γενιά». [Παρόλο που εκείνος τά ‘ χε ψουνίσει αποσπερίς]

  6. leonicos said

    Μένω έκπληκτος, κατάπληκτος stu-pe-fait

    Εχουν γλώσσα στο Γαλαξίδι;

    Όσες φορές πήγα, δεν άκουσα κανένα να μιλάει

    Όλα τα λέει ο Τζι

  7. leonicos said

    Αχρόνιαγο, το = άτακτο, ανυπάκουο, κυρίως για παιδιά.

    αυτό το άκουγε τόσο συχνά, που του έμεινε και για μεγάλος

  8. leonicos said

    Γαλαξίδι, το = μικρή πόλη μέσα στον Κρισσαίο κόλπο, πολλά όμορφη, σαν ένα κομμάτι από τον γαλαξία του ουρανού

    σ’ αυτό έχει απόλυτο δίκιο. συμφωνώ. και όταν είναι και ο ίδιος εκεί, λέγεται ότι γίνεται ομορφότερο

    Αμφιβάλλω, αλλά για να το λένε…..

  9. leonicos said

    Βέβαια όταν είναι αυτός εκεί τ ψάρια τον παίρνουν μυρουδιά και φεύγουν

    ειλικρινά, τα ρωτησα και είναι τα μόνα που δεν τον συμπαθούν

  10. leonicos said

    Είχα κι εγώ ερωευτεί ένα υπέροχο κοριτσάκι που είχανε ζαχαροπλαστείο σε έναν πιο μέσα δρόμο (όχι πάνω στην προκυμαια, φούρνος ήταν)

    Να ερβτευεσαι στο Γαλαξίδι είναι όνειρο

    το να κάνεις μπάνο… πρέπει να πας απέναντι

  11. Λεύκιππος said

    Τελικά όλα έτσι καταλήγουν στην Ελλάδα, και θάθελα να ξέρω αν είναι ικανοποιημένοι αυτοί που τα κατάφεραν να ερημώσουν έτσι κάποιες παραγωγικές δραστηριότητες.

  12. Alexis said

    Ωραία…
    Και το γλωσσάρι και η ιστορία…

  13. Αξιοσημείωτο βέβαια ότι ενώ μερικές λέξεις (μπλαρ [= μουλάρι], στάρ [= στάρι] παρουσιάζουν τις αναμενόμενες σιγήσεις / κωφώσεις, άλλες όχι (μπομπόλι, μποχόρι, τηράω).

    Θα τις περιμέναμε (και με -ου- των άτονων συλλαβών) ως μπουμπόλ’ > μπ’μπόλ’ [bboʎ],
    μπουχόρ > μπχόρ [bxor],
    τράου.
    Το «τράου» άλλωστε περιέχεται στην εθνική φράση των βορειοϊδιωματιστών «πραζ αν τράου;». 🙂

  14. ΓΤ said

    Είμαστε «στα τέλη της δεκαετίας του ’60» και «[…] τραγουδιστές όπως ο Ντύλαν δεν κυκλοφορούσαν σε δίσκους […]».
    Μόνο που ο Ντίλαν κυκλοφορούσε στην Ελλάδα από τα μέσα της δεκαετίας του ’60. Ενδεικτικά, η πρώτη αναφορά του ονόματος του Ντίλαν στο ελληνικό Τύπο είναι στην «Aυγή» (12.07.1964), και «στα μέσα της δεκαετίας του ’60 τυπώνονται στη χώρα μας τα πρώτα 45άρια στην πορτοκαλοκόκκινη CBS». Λεπτομέρειες, πλήρη στοιχεία κ.λπ. στο

    https://www.lifo.gr/mag/features/4344

  15. Λ said

    Καλημέρα,
    μου άρεσε πολύ ο αχρόνιαγος

    μερικές λέξεις χρησιμοποιούνται και στην Κύπρο ή είναι περίπου όμοιες

    αγιούτο και το ρήμα γιουτώ Συνήρως στις εκφρασεις όπως δεν (μου, σου, τους γιουτά) δεν βολεύει, δεν τυγχάνει

    λάσκα , και το ρήμα λασκάρω δλδ χαλαρώνω πχ ελάσχαρεν το λάστιχον, ελάσκαρεν ο νους σους σου

    ζαβός με τη σημασία του στρεβλού, μη κυρίως, π.χ η γραμμή εν ζαβή, ρήμα ζαβώνω με τη σημασίατου στρεβλώνω.Η έκφραση ζαβώνω το δειν μου σημαίνει κάνω μορφασμό (άμα δεν μου αρέσει κάτι που μου λένε)

    κατάι- εμείς λέμε κατώι που είναι το ισόγειο σε αντίθεση με το ανώι που είναι ο όροφος, ή άνω πάτος

    παροστιά, πυροστιά – εμείς ομως λέμε νηστιά ή νησκιά

    η ραβανή – εμείς λέμε το ραβανί

    κουρούνα – ακριβώς μετην ίδια σημασία

  16. leonicos said

    Ψώλος, ο = το ολοθούριον

    Γκουγκλίσαμε το ολοθούριον για να μάθουμε τι είναι ο ψώλος.
    Βέβαια, αν είχαμε λίγο περισσότερη φαντασία, θα το καταλαβαίναμε και μόνοι μας. Αλλά η φαντασία είναι είδος εν ανεναρκεία. Μόνο ο Μητσοτάκης έχει.

    Αλλά θα είχαμε χάσει πολλή γνώση περί των οκοθουροειδών, που είναι κατπληκτικά ζώα αλλά δεν τους φαινεται

    όπως ο Τζι. καταπληκτικός αλλά ΔΕΝ του φαίνεται ΠΑΝΤΑ

    πολύ ενδιαφέρουσα ανατομία και λοιπά βιολογικά. Απίθανα καλό άρθρο για βίκι ελληνική

  17. leonicos said

    15 Γειά σου Λ!!!!!

    Χρόνια να τα πούμε και να ειδωθούμε!

    υιοθέτησες κι εσύ το αχρόιαγος!

  18. Triant said

    Καλημέρα.

    Ωραίο, μ’ αρέσουν αυτά.

    Μπαρ μέσα στο βουνό; Και να πεις οτι δεν έχουμε σεισμούς…
    Αυτό που λέει ο Τζι ξέρα το ξέρω πάγκο. Οι ξέρες είναι βράχοι σε μικρό έως μέτριο βάθος, επικίνδυνοι για τη ναυτιλία (βέβαια συνήθως έχουν και ψάρια). Από την άλλη ο πάγκος μπορεί να είναι υποβρύχιος λοφος στα 50-100 μέτρα που δεν τον λες και ξέρα αλλά είναι ψαρότοπος. Τι λένε ο Δον, ο Ξεροσφύρης και οι άλλοι ;

  19. nikiplos said

    By the way, να καλημερίσω από εδώ τους συνσχολιαστές, τον Νικοκύρη και τον Τζη προσωπικά, γιατί ζούσαμε μια πλάνη τόσον καιρό. Καμία παράγκα κύριοι. Η Ανεξάντλητη Δικαισύνη απεφάνθη.
    https://www.libre.gr/ektakti-eidisi-gia-ta-stimena-vgike-i/

  20. leonicos said

    15

    άλλο η παροστιά, και άλλο η πυροστιά

    η πυροστιά είναι το πύραυνο, το μεταλλικό τρίγωνο με τα τρία ποδαράκια που βάζουνε πάνω το τσουκάλι για να μαγειρέψουν στο τζάκι

    η παροστιά είναι ο χώρος δίπλα στο τζάκι, στην Αρτοτίνα του 1974 η λάτρα

    λέω τη χρονολογία διότι σήμερα η Αρτοτίνα έχει 17 κατοίκους (από 540 τότε) και φυσικά η (διάλεκτος) εξέλιπε

    ένα υπέροχο χωριό ερημιά

  21. ΓΤ said

    19@

    Ρε μαν, η Ελλάς είναι χώρα αδαμάντων. Απλώς κάποιοι μπρουτάλες είναι ακατέργαστοι 🙂

  22. leonicos said

    Χαρανί

    από κουβέντα γυναίκας, που λέγεται ότι ήταν αυτηκοος κάποιος

    Την προίκισα καλά την κόρη μου: τσουκαλί, καζανί, χαρανί

    τρία δοχεία αυξανόμενου μεγέθους

    φτωχοί απλοί και ωραίοι όχι ΠΑΟΚτσίδες

  23. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Πολύ μου άρεσε το περιεχόμενο! Μπράβο Τζή!

  24. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ τον Τζι για τη συνεργασία και όλους σας για τα πρώτα σχόλια!

    16 Για το ολοθούριον ή ψώλο ή πουτσόγιαννο έχει άρθρο το ιστολόγιο:
    https://sarantakos.wordpress.com/2014/02/20/trepang/

  25. leonicos said

    19 Νίκιπλε

    Αθώοι δεν είναι;

    Βγαίνουν οι πορνες να διαμαρτυρηθούν για σεξουαλική παρενόχληση;

    Δεν βγαίνουν. Οι τίμιες βγαίνουν

    Αλλά τίμιος αθλητισμός δεν πάρχει. Είναι συμφωνία κυρίων μεταξύ αεριτζ΄δων και απατεώνων

  26. nikiplos said

    Πραγματικά αγνοούσα τη σπηλιά και τα συναφή. έχουν τόσο ξεχαστεί, αλλά επισκέφθηκα την περιοχή πολύ μετά. Ούτε η προφορική ανάμνηση δεν υφίσταται.

  27. Καλημέρα, ευχαριστώ για τα σχόλια και τον Νικοκύρη για την δημοσίευση

    Είναι αρκετές λέξεις (αποχή, σίδερο, ψωλός) που άλλη σημαδία έχουν στα αθηνέικα κι άλλη στα γαλαξιδιώτικα, όταν είσαι μικρός εντυπωσιάζεσαι, πρώτο μου ψάρεμα με βάρκα, πιτσιρίκος, με τον γιο τ’ παπά τον μεγάλο μαζί στην βάρκα και τον παπά-Λευτέρη στα κουπιά ψαρεύαμε ΄με το μάτι πετρόψαρα στα ρηχά μιας νησίδας κι ακούω τον παπά να λέει στον γιό του «δεν είναι ψάρι, ψώλος είναι». Σοκ να ακούς τέτοιες λέξεις από το στόμα του παπά !

    Σχετικά με την σπηλιά απ΄όσα έχω ακούσει δεν είχε στατικά προβλήματα, εξ άλλου τι βοήθεια να προσφέρει η έξοδος κινδύνου σε περίπτωση κατάρρευσης ; Το θέμα ήταν για περίπτωση πυρκαγιάς, το τούνελ εισόδου ήταν ανεπαρκές αφού μέσα υπήρχανε σε ω΄ρες αιχμής πάνω από 500 άτομα

  28. atheofobos said

    Όντας ο παππούς μου από την μεριά της μάνας μου Γαλαξιδιώτης, πάντα διαβάζω με μεγάλο ενδιαφέρον ότι αφορά το πανέμορφο Γαλαξίδι. Το αφήγημα του Τζι συναρπαστικό και άκρως ενδιαφέρον για όσους, όπως εγώ, δεν γνωρίζαμε τίποτα για την Σπηλιά.
    Σχετικά με το Γαλαξίδι έχω γράψει το ποστ
    ΜΟΝΤΕΛΑ ΠΛΟΙΩΝ ,ΜΟΝΤΕΛΑ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΠΩΣ ΑΠ΄ ΤΑ ΨΗΛΑ ΒΡΙΣΚΕΣΑΙ ΣΤΑ ΧΑΜΗΛΑ.
    http://atheofobos2.blogspot.com/2008/10/blog-post_11.html

  29. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Καλημέρα κι ἀπὸ ᾿δῶ.

    Πολὺ ἐνδιαφέρον τὸ λεξιλόγιο τοῦ Τζῆ.

    Πολλὲς ἀπὸ τὶς λέξεις εἶναι πανελλήνιες, εἰδικὰ ὅσες ἀφοροῦν ναυτικὴ ὁρολογία.

    @18. Σχετικὰ μὲ τὴν ὁρολογία γιὰ ξέρες, πάγκους κλπ. μὲ βάση τὰ δικά μου ἀκούσματα.

    Ξέρα: Βράχος ποὺ ξενερίζει ἢ μικρὴ βραχονησίδα. Στὴν ἐπίσημη ὁρολογία σκόπελος. Μπορεῖ νὰ βρίσκεται κοντὰ στὶς ἀκτὲς ἢ μεσοπέλαγα, ὁπότε εἶναι πιὸ ἐπικίνδυνη.

    Κουφόξερα: Βράχος ποὺ καταλήγει σὲ μικρὸ βάθος ἀπὸ τὴν ἐπιφάνεια. Ἐπίσημα ὕφαλος.
    Πολὺ ἐπικίνδυνη γιὰ τὴ ναυσιπλοΐα.
    Κάποιοι κι αὐτὴ τὴ λένε ξέρα.

    Πάγκος: Ἀνέβασμα τοῦ βυθοῦ ἀπὸ μεγάλο βάθος σὲ ἀρκετὰ μικρότερο, χωρὶς νὰ ἀποτελεῖ κίνδυνο γιὰ τὴν ναυσιπλοΐα.

    Ὅλες οἱ προαναφερόμενες ἀνωμαλίες τοῦ βυθοῦ συνήθως κρατᾶνε ψάρια, ἂν δὲν εἶναι πολυψαρεμένες ἢ καμένες ἀπὸ ἐκρηκτικά.

  30. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Παρέλειψα νὰ συγχαρῶ τὸν Τζῆ γιὰ τὸ καινούργιο του πόνημα καὶ νὰ εὐχαριστήσω τὸν Νικοκύρη γιὰ τὴ δημοσίευση.

    Ὅσο γιὰ τὸ Γαλαξίδι, τί νὰ πεῖ κανείς;

    Εἶναι μιὰ ὀμορφιά.

  31. Κουνελόγατος said

    Ωραία αυτά, ωραίο και το Γαλαξίδι, ευχαριστούμε για το ταξίδι…

  32. Χαρούλα said

    Τζί πολύ ενδιαφέρον! Ωραία δημοσίευση Νικοκύρη. Ευχαριστώ Χ 2
    Τώρα για τις λέξεις. Άλλες ίδιες ή με μικρές διαφορές και εδώ-Αλεξανδρούπολη,(όσες ξεκινώ στην αριστερή άκρη), αλλά και πολλές με διαφορετικό νόημα,( όσες ξεκινώ με μεγάλο περιθώριο). Για την ορολογία των θαλασσινών …ΔΞ/ΔΑ.

    Αποχή, η = η μη συμμετοχή
    Γαλαξίδι, το = μικρή πόλη μέσα στον Κρισσαίο κόλπο, πολλά όμορφη
    Ζαβός, ο = ο στερούμενος λογικής, ο τρελλός
    Καρδάρα η, = ξύλινο δοχείο για την παρασκευή γιαουρτιού (αλλά και για γάλα)
    Καρνάγιο, το = ο ταρσανάς, ναυπηγείο
    Κ’κιά, τα = κουκιά
    Κοπεγχάγη, η =σαμαλοειδές γλυκό, αλλά φτιαχνόταν παλιά σε αστικά σπίτια.
    Κουρούνα, η = το όνομα του κορακοειδούς πτηνού χρησιμοποιείται και για άντρες (ο κουρούνης ) σε αντιστοιχία με το πιο γνωστό καϋμένη (που πας, μαρή κουρούνα ! )
    Λάσκα = χαλαρά
    Μαρή, η = μωρή
    Μπατάρω = αναποδογυρίζω, αλλά και γέρνω
    Μπόχα, η = η βρώμικη οσμή
    Μπουκαδούρα, η = η είσοδος (και το σημείο και η ενέργεια)
    Νιτσεράδα, η = το αδιάβροχο
    Ντανιάζω, ντάνα η = δημιουργώ -γενικά- σωρούς
    Ξέρα, η = μέρος που ρηχαίνει η θάλασσα μεσοπέλαγα και βαστάει ψάρια
    Ραβανή, η = το, γλυκό σιροπιαστό με διαφορετικά υλικά
    Σιάχνω = τακτοποιώ
    Σκάντζα, η = αντικατάστα
    Τελώνι, το = δαιμονικό
    Τηράω = κοιτάω
    Τσούπρα, η = το μικρό κορίτσι
    Φτουράω = ως ποσότητα, κρατάω-φτάνω-αρκώ πολύ
    Χαβαλέδες, οι = όσοι αντιμετωπίζουν χωρίς σοβαρότητα τα θέματα
    Χαρχαλεύω = ανακατεύω πράγματα ψάχνοντας κάτι

  33. nikiplos said

    Σαφώς το τούνελ εισόδου ήταν ανεπαρκές σε περίπτωση πυρκαϊάς, φωτιάς σε ηλεκτρολογική εγκατάσταση εντός που καίγονται πλαστικά και βγάζουν λιγοθυμικές αναθυμιάσεις που μένουν αξέχαστες για όποιον έχει βιώσει κάτι τέτοιο. Σίγουρα όπως λέει κι ο Τζή, το όλον πρότζεκτ, διακόπηκε από τις ανταγωνιστικές ντίσκο, παρά από τον πόνο των αρχών και των αρμοδίων αναρμοδίων ανευθυνοϋπεύθυνων για την ασφάλεια των θαμώνων.

    Έχοντας για τυπικά βιοποριστικούς λόγους παραστήσει τον τεχνικό ασφαλείας σε μαγαζιά της Αττικής, είχα για κάποια χρόνια τον φόβο-εφιάλτη μην συμβεί κάτι, όχι τόσο για να μην με τρέχουν, όσο γιατί είχα βιώσει μικρός πυρκαϊά από ηλεκτρικό πίνακα σε κλειστό χώρο και γνωρίζω καλά την αίσθηση. Ελάχιστοι ακόμη και επαγγελματίες του χώρου, είναι σε θέση να κατανοήσουν πόσο γρήγορα εξαπλώνεται το κακό, πόσο καταιγιστικό είναι, πόσο μεγάλο πανικό προκαλεί και κάνει ενήλικες άλλους να πατούν και παιδιά ακόμη προκειμένου να σωθούν, αλλά και γονείς να παγώνουν και να μην μπορούν να κουνήσουν βήμα, να αφήνονται να πεθάνουν έτσι απλά. Έτσι πάντοτε τους τα έπρηζα με τις εξόδους κινδύνου κι αυτοί πάντα γκρίνιαζαν γιατί το προσωπικό τους έβαζαν την κοτρωνίτσα για να μπαινοβγαίνουν για τσιγάρο, και μερικοί πονηροί, είτε μόνοι τους, είτε με πλάτες του προσωπικού μπαινόβγαιναν κι αυτοί από εκείνες τις εξόδους. Ανέκδοτο με τους αδερφούς Γονίδη, που ήθελαν να είναι υπερυψωμένη η έξοδος, να μπορούν να πηδήξουν αλλά να μην μπορούν να μπουν.

    Όλα αυτά βέβαια μέχρι που βρέθηκα στο Παρίσι, στην «πολιτισμένη δύση» που όλα πάνε ρολόϊ και μια κοπέλα μας πήγε στο Chez George ένα winebar κοντά στον Άγιο Σουλπίκιο, στη στάση μετρό Mabillion. Είναι στην Rue de Canettes. Εκτός από το ισόγειο, υπάρχει το υπόγειο όπου υφίστανται αλλεπάλληλες αίθουσες σαν και αυτή που βάζω στο λίκνο. για να μπείς κυριολεκτικά κατεβαίνεις 40 σκαλιά κάτω από τη γη, από μια πολύ στενή είσοδο – δεν ενδείκνυται για ευτραφείς. Είναι τόσο κλειστοφοβικά εκεί, που τρομάζεις και μόνο στη σκέψη μην γίνει κάτι και βρεθείς εκεί κάτω.

    https://www.google.gr/maps/place/Chez+Georges/@48.8521783,2.3337099,3a,75y,90t/data=!3m8!1e2!3m6!1sAF1QipOUAXciWRNwEHorbzCR6j6938QsWnzxdwyMcFse!2e10!3e12!6shttps:%2F%2Flh5.googleusercontent.com%2Fp%2FAF1QipOUAXciWRNwEHorbzCR6j6938QsWnzxdwyMcFse%3Dw114-h86-k-no!7i3999!8i3000!4m13!1m7!3m6!1s0x47e671d9edcb479f:0xb45752b16bc4f91f!2s11+Rue+des+Canettes,+75006+Paris,+France!3b1!8m2!3d48.8522176!4d2.3338521!3m4!1s0x47e671d9ee4dc2f9:0xf326a58a9c39721b!8m2!3d48.8521802!4d2.3337847?hl=en&authuser=0

  34. ΓΤ said

    (Η Αττική πηγαίνει για «κόκκινο συναγερμό». Άρα πάμε για απαγόρευση κυκλοφορίας από τις 18:00…)

  35. Σωτήρς said

    Καλημέρα, για εμένα που γεννήθηκα τη δεκαετία του 80 η σπηλιά είναι μυθικό μέρος. Οι μεγαλύτεροι μας το παρουσίαζαν σαν το καλύτερο μπαρ που υπήρξε από καταβολής κόσμου και πόσο άτυχοι είμαστε που δεν το προλάβαμε.

    Μιας και οι Γαλαξιδιώτες φημίζονται για τον τοπικισμό τους πάντα λέγαμε πως μάλλον το έκλεισαν και το ανοίγουν μόνο καθημερινές όταν μένουν μόνοι τους.

    Γενικά η περιοχή είναι γεμάτη «καρκάρια» δηλαδή καρστικές γεωλογικές δομές (σπηλιές, δολίνες, βυθίσματα, πηγές).

  36. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    35 Επιβεβαιώνεται λοιπόν ο θρύλος

  37. geobartz said

    Βελτιωμένη η σημερινή αφήγηση του Τζι. Δεν είναι καθόλου κακό που αναφέρεται σε «συμβάντα» επί χούντας, όταν μάλιστα η αναφορά του δεν φαίνεται να έχει σχέση με τα «χουντοκρατικά». Αναρωτιέμαι πάντως πόθεν αρύεται την πληροφορία ότι «μουσικά η Ελλάδα τότε υπαγότανε στα γούστα του Μαστοράκη». Θυμάμαι τον συγκεκριμένο που ασχολούνταν με «ψυχαγωγικές» εκπομπές (και με τον …απολογισμό του Πολυτεχνείου) αλλά δεν τον θυμάμαι να κουμαντάρει «μουσικά» την Ελλάδα. Θυμάμαι επίσης ότι αρκετοί τραγουδιστάδες κλπ, τινές εξ αυτών «αντιστασιακοί» ανεδείχθησαν επί χούντας άνευ …Μαστοράκη!
    «Εμπάσει πτώσει», που λένε, ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα λεξιλογικά του αφηγήματος. Βέβαια, ο Νοικοκύρης θεωρεί ότι «πολλές από τις λέξεις είναι πανελλήνιες». Εγώ όμως πιστεύω ότι οι παλιοί Γαλαξειδιώτες είχαν …διδακτορικό στα Μακεδονικά. Ιδού μια Μακεδονική συλλογή από το αφήγημα:
    – Αγάνα, η = το μικρό αγκαθάκι, τα λεπτά κόκαλα των ψαριών: [άγανα λέμε τα …άγανα των σιτηρών]
    – Απάνω πάτος, ο = επάνω όροφος: [απάνω και κάτω πάτωμα λέμε για τα …δίπατα σπίτια]
    – Αφάλαγκας,ο = η αράχνη με τα μακριά πολύ λεπτά πόδια: [πάλιαγκας (ο)=η αράχνη]
    – Άλλες εκδοχές είναι πως προέρχεται από την γαλατσίδα (φυτό γαλακτίς): [Πολλές οι γαλατσίδες εν Μακεδονία. Τινές εξ αυτών χύνουν «γάλα» όταν τις τραυματίσεις. Το οποίον γάλα πήζει γρήγορα και γίνεται μαστίχα. Ήταν οι τσίκλες των πιτσιρικάδων]
    – Ζαβός, ο = ο στερούμενος λογικής, ο τρελλός: [ζαβός=αυτός που τάχει μονίμως χαμένα, παρά ένα κλικ να μπει στην τάξη των τρελλών]
    – Ζαρωμένες, οι = ελιές ….που ζάρωσαν… :[ζαρωμένος=πάς-πάσα-παν σουφρωμένο]
    – Καταΐ, το = κάτω στο πάτωμα (μάλλον από κατά γη ): [κατώι το κάτω πάτωμα, ανώι το άνω πάτωμα, καταής= (το) χάμω των χαμουτζήδων]
    – Μαρή, η = μωρή (και αρσενικό μαρέ): [Μαρή=το «καλέ» των χαμουτζήδων, ρε ή αρέ για τον άρρενα]
    – Μάσσω = μαζεύω, «έγιναν τα κ’κιά, σύρε να τα μάσσεις»: [μαζεύω ο ένεστώς, έμασα ο αόριστος]
    – Μπλαρ, το = μουλάρι: [ομοίως πως, λέμε μ’λάρ(ι) ή μπλάρ(ι) ή αμπλάρ(ι)]
    – Ντανιάζω, ντάνα η = δημιουργώ κυκλικούς σωρούς: [ντανιάζω=στιβάζω κάνοντας ντάνες, είτε κυκλικές είτε ορθογώνιες]
    – Ξέρα, η = μέρος που ρηχαίνει η θάλασσα μεσοπέλαγα και βαστάει ψάρια: [ομοίως πως και η Μακεδονική «ξέρα» ουχί μόνον εν τη θαλάσση αλλά και σε κάθε μπάρα (τουτέστιν λιμνούλα, έλος)]
    – Παροστιά, η = χώρος για μαγείρεμα αλλά και το τζάκι: [Πυρουστιά=μεταλλικός τρίπους επί του οποίου ίστατο ο ντεντζερές ή ο ταβάς για το μαγείρεμα. Πυρουστία λέγουσι και οι παρ΄ημίν δίγλωσσοι].
    – σιάχνω = τακτοποιώ: [ομοίως πως, και φυσικά έλκει την …καταγωγή του από τον ισιάζω, ισιάχνω]
    – Στάρ, το = το σιτάρι: [στ(ι)άρ(ι) λέγεται Μακεδονιστί-και μονοσυλλάβως- ο σίτος ο …επιούσιος]
    – Χαβαλέδες, οι = τα άχρηστα αποθηκευμένα πράγματα: [χαβαλές=ο επιστάτης, αλλά και ο …άχρηστος!]

  38. ΓΤ said

    (Βγήκε να μιλήσει στον αέρα του BBC, με σεξουαλικό βοήθημα στο ράφι της βιβλιοθήκης της… https://www.youtube.com/watch?v=s-eesm-KeTk)

  39. Jago said

    «Μουσικά η Ελλάδα τότε υπαγότανε στα γούστα του Μαστοράκη κι έτσι μουσικά γεγονότα όπως το Γούντστοκ, συγκροτήματα όπως οι Τζέφερσον και τραγουδιστές όπως ο Ντύλαν δεν κυκλοφορούσαν σε δίσκους»

    Θα μου επιτρέψετε να θυμίσω πως η ταινία Γούνστοκ κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους επί χούντας, ο Μαστοράκης συμμετείχε (;) στην πρόσκληση των Ρόλινγκ Στόουνς στην επεισοδιακή συναυλία στο Καλλιμάρμαρο, είχε μια ραδιοφωνική εκπομπή με μπόλικη ροκ μουσική και γενικά υπήρξε μια διακριτική ανοχή του καθεστώτος. Κάτι σχετικά είχε γράψει και Φώντας Τρούσας νομίζω αλλά δεν το βρίσκω. Πάντως σίγουρα κυκλοφορούσαν δίσκοι του Μπομπ Ντύλαν.

    Εδώ κάποια συμπληρωματικά στοιχεία από ένα μπλογκ.
    https://www.in2greece.com/english/opinions/2008/11/elliniki-rok-mousiki.html

    Πχ
    «Ειχα προσωπικά τη τύχη να δω την πρεμιέρα του Γούντστοκ οπου παρεβρέθηκε και ο Μαικλ Γουώντλευ, στο σινεμα Παλλας στην Αθηνα αν θυμαμε καλα, με ολη τη παρέα απο Κορυδαλλό και Νίκαια εν μέσω Χούντας το 70-71 περίπου. Ηδη ο Χέντριξ δεν ηταν πια μαζί μας και οταν εμφανίστηκε στην οθόνη με το Παρπλ Χεηζ δεκάδες αναπτηρες και σπιρτα αναψαν σαν φορος τιμής στο μεγάλο αυτό μουσικο.»

    «Η δεκαετία το 70 συμαδέυεται απο μεγάλες αλαγές. Η χούντα και οι λογοκρισία δεν μπόρεσε να σταματήση την εξέλιξη της ελληνικής ροκ μουσικής. Παρα το γεγονός οτι κάθε βράδι μας τρέχαν στα τμήματα οι μας απέβαλαν απο τα γυμνάσια για τα μακριά μαλιά η το μούσι, η Ελληνική νοεολια ακολουθησε το δικό της δρόμο και στη πολιτική και στη κουλτούρα γενικά. Επηρεασμένοι απο το φεστιβάλ του Γούντστοκ, τη μουσική του Τζίμη Χέντριξ, των Σαντάνα , των Χού και των Ντορς πολλά νέα συγκροτήματα δημιουργούνται με νεο στυλ εμφάνισης, με κυρίαρχο το μακρυ μαλι και με νέους ηχους στη κιθάρα κυρίως. Τότε δημιουργούνται οι Σώκρατες (Socrates drunk the Conium) με τον καλύτερο ισως κιθαρίστα στην Ελλάδα το Νίκο το Σπάθα και μεγαλύτερη τους επιτυχια το Σταρβέισον (starvation), οι Πελόμα Μποκιού με τον αξέχαστο Βλάσση Μπονάτσο και την επιτυχία τους ο Γαρύφαλος , ο Εξαδάκτυλος του Πουλικάκου, τα Μπουρμπούλια, ο Αγάπανθος, ο Νοστράδαμος με τη Δέσποινα Γλέζου, οι Πολλ με επιτυχια τους το «ηλιε μου ηλιε μου» , τα Ανάκαρα, η Σπυριδούλα, οι Πρόκες και αλλοι πολλοί. Την ίδια εποχή ομως, αυτός που παντρέυη το ροκ με την παράδοση ειναι ο Διονύσης ο Σαβόπουλος με αποθέωση το Μπάλλο.»

  40. # 14

    Αν εμπιστεύεσαι την lifo και ειδικά σε περιόδους που δεν τις έχεις ζήσει κι όχι κάποιον που περίμενε με τις μέρες μαζί με άλλους δυο-τρεις ψωνισμένους έξω από την Φιλοντίσκ πότε θα φέρουνε δίσκους εισαγωγής για να προλάβουνε τα ελάχιστα αντίτυπα με Ντύλαν, θα έχεις λάθος εντυπώσεις. Πιθανόν να είχαν εκδόσει κανένα 45άρι-πρώτη φορά ακούω πως υπήρχαν και τέτοια-με τραγούδια του Ντύλαν-,αλλά τα ελπί ήταν εισαγωγής τουλάχιστον μέχρι το 68 γιατί τότε απέκτησα πρόσβαση στο πι-εξ και σταμάτησα να ψάχνω στα δυο-τρία δισκάδικα της προκοπής που είχε τότε η Αθήν (εκείνο το υπογειάκι ανεβαίνοντας την Σκουφά δεξιά με βασανίζει, δεν μπορώ να θυμηθώ το όνομά του). Εχε υπ’ όψιν σου πως μέχρι το 2000 περίπου είχα -και έχω ακόμα- ό,τι βινύλιο είχε βγάλει ο Ντύλαν, αρκετά δυο φορές από δώρα φίλων. Μου είχε ξεφύγε ένα γιατί μάλλον δεν το φέρανε στην Ελλάδα- από το 80 δεν είχα πλέον πρόσβαση στο πι-εξ Οταν βγήκαν τα σιντί πήγα στο τότε μεγάλο Μετρόπολις και τους ζήτησα σέ σιντί το ελ πι που είχαν ξεχάσει να φέρουνε, δεν το ξέρανε καν, έπρεπε να επιμένω για να το βρουν στους καταλόγους, το παρήγγειλα κι ήμουν ο πρώτος που το άκουσε στην Ελλάδα, ήταν το Down in the Groove, με το πολύ ωραίο Death is not the end και το
    Silvio/a> με το πιασάρικο ρεφραίν :
    Silvio silver and gold
    Won’t buy back the beat of a heart grown cold
    Silvio I gotta go
    Find out something only dead men know

    Το καλό τραγούδι με τους αγαπημένους μου Waterboys που σέβονταιτα τραγούδια των άλλων στις εκτελέσεις τους. Το φιθυρίζαμε με αγαπημένα πρόσωπα στην κηδεία του ξαδέρφου μου.

  41. Jago said

    Βρήκα το κείμενο του Τρούσα. Πολύ διαφωτιστικό.

    https://www.lifo.gr/articles/music_articles/141759

  42. Νέο Kid Al Afrikii said

    Νάσαι στη σπηλιά, με το μειωμένο οξυγόνο ,τον ψόφο και την υγρασία και επιπροσθέτως να ακούς και Ντύλαν!…
    Καλύτερα στη σπηλιά της αρκούδας!!

  43. # 14

    Δεν έχεις δίκιο. Μέχρι το 68 που βρήκα πρόσβαση το πι-εξ υπήρχαν 2-3 καταστήματα που έφερναν δίσκους εισαγωγής εγώ είχα πάρει από την Φιλοντισκ, στην στοά της Ακαδημίας, θυμάμαι κι ένα άλλο καλό δισκάδικο , ανεβαίνοντας την Σκουφά δεξιά, υπογειάκι. 4-5 είμαστε όλοι όσοι ψάχναμε για ελ πι του Ντύλαν, για 45άρια πρώτη φορά ακούω, ίσως να είχε βγει κανένα και να μην το πέρνανε τα μαγαζιά αφού κανένας δεν θα τa ζήταγε. Από το 80 έχασα τον σύνδεσμο με το πι-εξ και ήταν η αιτία να λείπι από την συλλογή των ελπί του Ντύλαν που έχω ακόμα το Dovn in the groove που δεν ήρθε ποτέ στην Ελλάδα. Οταν βγήκανε τα σιντί πήγα στο τότε γκράντε Μετρόπολις και πάλευα μια ώρα να πείσω τον «ειδικό» να ανοίξει τον κατάλογονα το βρει- δεν το είχε ξανακούσει. τελικά τον έπεισα, το παράγγειλα και πρέπεινα ήμουνα ο πρώτος που το άκουσε στην Ελλάδα. Δυστυχώς η πρώην μου, το πήρε μαζί της όαν χωρίσαμε είχε μέσα τοSilvio με το κλασσικό ρεφραιν :
    Silvio silver and gold
    Won’t buy back the beat of a heart grown cold
    Silvio I gotta go
    Find out something only dead men know

    και το υπέροχο Death is not the End που ψιθυρίζαμε με την πρώτη μου ξαδέρφη όταν έφυγε ο μεγαλύτερος πρώτος μας ξάδερφος. Εδώ με τους αγαπημένους Waterboys που σέβονται στις εκτελέσεις τους τα τραγούδια των άλλων :

  44. sarant said

    Καλώς τον Jago!

  45. Το # 40 ανέβηκε μόνο του κι εγώ νόμιζα πως εξαφανίσθηκε !!

  46. atheofobos said

    40
    Το ημιυπόγειο, στην οδό Σκουφά 73Α ήταν το Pop Eleven. Μετά πήγε στη Σκουφά 15 (στον πρώτο όροφο). Και στην συνέχεια στην Πινδάρου 38 και Τσακάλωφ (σε πρώτο όροφο πάλι)
    Σχεδόν κάθε Σάββατο, όταν δεν είχα δουλειά ήμουνα εκεί για δω μπας και έχει έρθει κανένας νέος δίσκος εισαγωγής που να με ενδιαφέρει

  47. Jago said

    44. Είχα πρόβλημα με το λογαριασμό μου στη WordPress και ήθελα να σχολιάσω τόσο καιρό αλλά προχτές το έλυσα.

  48. Από ποιον νοίκιασε ο τυπάς τη σπηλιά όμως; Από το Δήμο, ή από τον ιδιοκτήτη του αγροτεμαχίου ας πούμε; (Απορίες που τις έχω κι εγώ…)

  49. ΚΩΣΤΑΣ said

    Τζι, πολύ ωραία και το λεξιλόγιο και η ιστορία με τη σπηλιά.
    Από τις λέξεις, μερικές δεν τις ξέρω καθόλου, κυρίως θαλασσινά και ψάρια, άλλες τις λέμε κι εμείς και άλλες τις ξέρω κάπως λίγο διαφορετικά.

    Σε συγχαίρω για το όλον πε…πόνημα 😉 και ευχαριστίες στον Νικοκύρη.

  50. # 39

    Η ταινία μπορεί να ήρθε, δεν την έχω δει αλλά απ όσα ξέρω το σάουντράκ όχι και δίσκοι του Ντύλαν υπήρχαν μόνο εισαγωγής μέχρι το 68 σίγουρα.. Τον Ντύλαν τον έμαφε η Ελλάδα από τον Χατζηδάκι στο Τρίτο, μέχρι τότε τονξέρανε τρεις κι ο κούκος. Ο Μαστοράκης προωθούσε συγκροτήματα που είχε συμφέροντα στην αντιπροσωπεία τους. Δεν είναι δυνατόν να σαμποτάρει τους Μπήτςμπόυς που πουλάγανε στην Αμερική περισσότερο από τους Μπήτλς, τους Τζέφερσον που ήταν η αποκάλυψη του Γουντστοκ και άλλους. Αν προσθέσεις πως και οι Πετρίδης, Παπαστεφάνου ήταν αδιάφορος κι ο δεύτερος εχθρικός στον Ντύλαν (προσωπικές εμπειρίες) έχεις την εικόνα.
    Την Lifo την θεωρώ αναξιόπιστη φυλλάδα, λόγω Τσαγγάρ

  51. Γ.Κ. said

    Πάαααααλι κουβά…

  52. venios said

    Στο Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας του Σαίξπηρ, σε μετάφραση Βασίλη Ρώτα (αν θυμάμαι καλά), τα ζιζάνια που ακολουθούν την Τιτάνια λέγονται Μπιζελάνθι, Αραχνόφάδι, Σιναπόσπορος και Άγανο. Για καιρό είχα την απορία τι διάολο είναι αυτό το άγανο, μέχρι που άνοιξα κάποτε ένα λεξικό, και έλεγε, η μυτερή απόληξη του σταριού, η αγκίθα του ψαριού.

  53. # 48

    Δεν τόχω ψάξει, λογικά από τον Δήμο γιατί μεσολαβεί μια πλατεία από το λιμάνι μέχρι την σπηλιά οπότε δεν είναι του Λιμενικού Ταμείου

  54. Νέο Kid Al Afrikii said

    48. Αδαή Δύτα! Από την αρκούδα τη νοίκιασε, φυσικά! …

  55. # 46

    Εύγε Αθεόφοβε, είχε κολήσει το μυαλό μου. Πιθανον να έχουμε βρεθεί εκεί μαζί, η Φιολντίσκ πάντως έφερνε πιο γρήγορα τις εισαγωγές. Το τρίτο κατάστημα που έφερνε εισαγωγές δεν το θυμάμαι ήτανε πιο κάτω κοντά στην Ζωοδόχο Πηγή, το Ωδείο, κάπου εκεί.

  56. ΓΤ said

    Νικοκύρη, περιμένω έγκριση

  57. atheofobos said

    39
    στην πρόσκληση των Ρόλινγκ Στόουνς στην επεισοδιακή συναυλία στο Καλλιμάρμαρο,

    Η συναυλία δεν έγινε στο Καλλιμάρμαρο αλλά στο γήπεδο του Παναθηναϊκού 4 μέρες πριν την χούντα. Σχετικά εδώ:
    ΑΠΡΙΛΙΟΣ 1967 -ΜΙΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ
    http://atheofobos2.blogspot.com/2009/04/1967.html

  58. antonislaw said

    G και πάλι μπράβο, εξαιρετική η δουλειά σου.
    Ήθελα να σε ρωτήσω για τα αλευρομουτζουρώματα στο Γαλαξείδι, εντυπωσιακό πραγματικά. Μου έκανε εντύπωση που ντύνουν με νάυλον τις προσόψεις των σπιτιών για να μη γίνουν σύγχριστες (ή το έχω δει και σύγχρηστες να το γράφουν: στα κρητικά, ροδιακά και στα χιώτικα: καταλερωμένος).
    Κάπου είδα σε ένα βίντεο εκδηλώσεις από το 1968. Ήταν και στο παρελθόν έτσι το έθιμο της καθαροδευτέρας;

  59. Costas Papathanasiou said

    Ωραία συναγωγή λέξεων, ωραιότατο το αφήγημα για το ηχωρυχείο και τυχεροί οι αναβαπτισθέντες στην (υδρ)ατμοσφαιρική μουσική του, αυτό το διηνεκές και αειφόρο μέσο διαφυγής από την κρατούσα Ασφάλεια.
    «Γάλα ξίδι, ξίδι μέλι» (μπρος στο ξινόγαλο, γλυκό το κρασόξιδο), λέει ένα παλιό οξύμωρο, στο οποίο μπορούμε πλέον να αντιπαραβάλλουμε το «Κάρκαρος, η πύλη στο Γαλαξίδι/ για μουσικού γαλαξία ταξίδι»

  60. Alexis said

    Το JAZZ-ROCK στην Ακαδημίας το θυμάται κανείς;

  61. # 57

    Μικρός που είναι ο κόσμος, Αθεόφοβε… η θέα από το παράθυρο στο σπίτι μου στο Γαλαξίδι !

  62. atheofobos said

    55
    Στην Χαριλάου Τρικούπη μεταξύ Ακαδημίας και Σόλωνος ήταν το Happening που έφερνε πράγματι «ψαγμένους» δίσκους εισαγωγής.
    Στην Εμ Μπενάκη υπήρχαν αλλά δύο μεγάλα δισκάδικα με δίσκους εισαγωγής, πριν να ανοίξει το Metropolis στην Πανεπιστημίου, το ένα και καλύτερο στην γωνία με την Πανεπιστημίου και το άλλο στην άλλη γωνία του τετραγώνου με την Φειδίου.

  63. atheofobos said

    61
    Ελπίζω να το συντήρησαν γιατί πριν μερικά χρόνια που είχα έρθει εκεί ήταν κλειστό και με προβλήματα.

  64. ΓΤ said

    @40, 41, 43, 50

    Είναι προφανές ότι για τον Ντίλαν εμπιστεύομαι πολύ περισσότερο τον Γιώργο-΄Ικαρο Μπαμπασάκη και την επιμελήτριά του (και τον Jago, που τον γνωρίζω από παλιά)

    https://books.google.gr/books?id=f2nMDQAAQBAJ&pg=PT75&lpg=PT75&dq=cbs+ba+301079&source=bl&ots=8woh9UGDSH&sig=ACfU3U26Zl5coashbvdz-obuH3KdMnt8OA&hl=el&sa=X&ved=2ahUKEwjsw7eNwb7uAhU54eAKHeJYC9EQ6AEwAHoECAQQAg#v=onepage&q=cbs%20ba%20301079&f=false

  65. # 58

    Χειρότερα…έχω μπει στον χορό δυο φορές- δεν είναι για περισσότερο για μη …ναίφ, 5 μέρες μετά έβγαζα αλεύρι από τα μάτια. Παλιά όμως υπήρχε σεβασμός ήταν οριοθετημένη η μικρή περιοχή του μουτζουρώματος και έκανες ένα σταυρό με κάρβουνο στο μέτωπο δεν σε πείραζε κανένας, τότε βέβαια συμμετείχαν μόνο ντόπιοι.
    Χρησιμοποιούνται, αλεύρι, μπογιές σε σκόνη, μίξη των δυο υλικών, κάρβουνα, και μπογιές παπουτσιών για πιο έντονα αποτελέσματα, κάμελ στο στρογγυλό κουτάκι ! Τα ρούχα πάνε κατευθείαν για πέταμα. Τιπ, τα μυγάκια και σκουληκάκια από το αλεύρι.

  66. sarant said

    56 –> 64

    51 Δικό σου δεν είχε η μαρμάγκα.

  67. Jago said

    57 Σωστά, έκανα λάθος εδώ.

  68. Jago said

    64 ΓΤ πως σε ξέρω;

  69. # 63

    Η φωτό είναι πριν μερικά χρόνια. Το καλοκαίρι έγιναν κάποια έργα αλλά δεν τελείωσαν για να ανοίξει , είναι κάποια χρόνια κλειστό το λογραφικό. Επίσης ένας βλάκας έλεισε με τσιμεντόλιθους από το σπιτάκι αριστερά μέχρι την πανσιόν απέναντι δημιουργώντας προβλήματα πάρκιν αλλά και κυκλοφορίας ηταν η μια από τις δυο εξόδους για τα αυτοκίνητα

  70. # 64

    Δικαίωμά σου αλλά εγώ τα έζησα και δεν έχω σφέροντα μα τα γράψω αλλιώς όπως πιθανόν να κάνουν οι γραφιάδες. Εγραψα πως μέχρι το 68 τουλάχιστον δεν είχε κυκλοφορήσει ελληνικό ελπί του Ντύλαν. Αυτός που εμπιστεύεσαι γράφει για τπ Nashville Skyline για πρώτο και μάλλον για κανένα χρόνο μετά από την κυκλοφορία του στην Αμερική δλαδή το 70

    https://postimg.cc/JsJHTmBP/2aac1219

  71. Ινδιάνος Μπάρτελμπουθ said

    Το Man in me παίζει και στα opening credits μιας ταινιάρας!

  72. # 70

    λάθος εικόνα, τώρα η σωστή (ελπίζω)

  73. ΓΤ said

    70@

    Αυτός που εμπιστεύομαι, ο Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης, γράφει στο βιβλίο του (λινκ #64) ότι ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του ’60 είχαμε στην Ελλάδα τα πρώτα 45άρια του Ντίλαν, δίνει στοιχεία κ.λπ., οπότε ακυρώνει το #0, που ισχυρίζεται ότι στα τέλη της δεκαετίας του ’60 δεν κυκλοφορούσε Ντίλαν…

  74. # 71

    Ναι, εύγε που ο θυμήθηκες. Δεν είμαι σινεφιλ αλλά θυμάμαι υπήρχε μια ταινία με πολά τραγούδια του Ντύλαν , ίσως ελληνική, το τραγούδι που θυμάμαι από κει, ήταν το Dirge από το Planet Waveσ

  75. ΓΤ said

    64@

    Jago, αν με καταλάβεις, μην πεις περισσότερα σε παρακαλώ 🙂
    Όπως σου έχω γράψει και παλαιότερα εδώ, γνωριζόμαστε περίπου από το 2002, από τα χρόνια του Istros, σε κοινές παρέες-εξόδους. Και χαίρομαι πάντα με τις αναρτήσεις σου.

  76. GeoKar said

    #46, 55, κ.ά.: και Στροφή Μανάκου, κοντά στην πλατεία Εξαρχειων

  77. Jago said

    76. Θα με σκάσεις τώρα!

    Παρεμπιπτόντως ξεσκονίστε με την ευκαιρία οι γηραιότεροι πως και γιατί ζούσαμε καλύτερα επί Χούντας.

    Τάδε έφη Χαράλαμπος Γώγος:

    «Από εκεί και πέρα δεν μπορούμε να απαγορεύσουμε στον κόσμο να κυκλοφορεί. Πρέπει να γίνεται έλεγχος και να ελέγχονται όλα αυτά που υπάρχουν ήδη, τα SMS και αυτά… Πιο έξυπνες λύσεις μπορούν να συζητηθούν φυσικά… Ας πούμε σε σχέση με το ποιοι βγαίνουν τη μία μέρα και ποιοι βγαίνουν την άλλη, ανάλογα με τον αριθμό ταυτότητας. Να περιορίσουμε τον αριθμό της κυκλοφορίας»

    https://www.gazzetta.gr/plus/koinwnia/article/1558396/gogos-exypni-lysi-i-kykloforia-analoga-me-ton-arithmo-taytotitas-vid

  78. Πού να προλάβω να διαβάσω όλα τα σχόλια. Αλλά μέχρι εκεί που διάβασα στέκομαι σε 2:

    5 Απ’ ό,τι φαίνεται δεν το ξέρουν αλλού. Εγώ το θεωρούσα πολύ κοινό αυτό το «με το βασιλιά γενιά» μιας και είναι συνηθισμένο σε μας (από πάνω σας).

    29 Κι εγώ κάπως έτσι ξέρω για τις ξέρες (καλά την κουφόξερα όχι κι αυτή ξέρα τη λέμε) και τους πάγκους. Και δεν μπορώ να καυχηθώ για τις θαλασσινές μου γνώσεις κι ας είμ’ από νησί.

  79. Nikos Tsamopoulos said

    Προσπάθησα να βάλω Link με το άρθρο στο τοίχο φίλου γαλαξιδιώτη και το FB δεν με άφησε λέγοντας ότι παραβιάζω τους κανόνες!!!
    Τι συμβαίνει άραγε ???

  80. sarant said

    79 Kαλησπέρα. Το ΦΒ δεν δέχεται (εδώ και 6-7 μήνες) λινκ του ιστολογίου. Είναι μεγάλη ιστορία.

    Μπορείτε να βάλετε στον τοίχο του φίλου σας το λινκ από το Τουίτερ:

  81. sarant said

    75-77 Μικρός ο κόσμος!

  82. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Ο μπαλαέρας (έχει ενδιαφέρον και η γαλαξιδιώτικη σημασία του, και η συσχέτισή του με το βενετσιάνικο αβέρτο) είναι βέβαια το γνωστό από τις τιμωρητικές απειλές των υπηρετησάντων στο Ναυτικό μπαλαούρο, από το οποίο προέρχεται και το επώνυμο (Θεέ μου σχώρα με!) Μπαλαούρας.

  83. # 13

    Να προσπαθήσω να σου εξηγήσω γιατί. Στο Γαλαξίδι υπήρχαν ναυτικές οικογένειες με παράδοση και κάποιος Παπαπέτρος αν θυμάμαι καλά με απίστευτες γνώσεις ναυπηγικής. Το Γαλαξίδι κάηκε τρεις φορές κατά την διάρκεια της Επανάστασης αλλά μόνο την μία έχασε τα πλοία του. Αλλη δουλειά δεν ξέρανε πέρα την ναυτοσύνη και το εμπόριο, έφτασε όμως στην ακμή του να έχει 8 000 κατοίκουςπου ήρθαν από τα γύρω χωριά κυρίως και κάνανε όλα τα επαγγέλματα της πόλης πλην του ψαρά, μόνο Γαλαξίδι και Ναυπακτος που είχαν τείχη ήταν στην βόρεια παραλία του Κορινθιακού, τα χωριά ήτανε στα βουνά για τον φόβο των πειρατών. Με την έλευση του ατμού οι Γαλαξιδιώτες πόνταραν στα πανιά κι έπεσαν έξω, οι περισσότερες οικογένειες των καραβοκυραίων έφυγαν σε Αθήνα και Πειραία, οι τεχνίτες κι οι μαγαζάτορες μείνανε λίγοι όσους άντεχε να θρέψει ο τόπος ενώ με την μικρασιατική καταστροφή ήρθανε μικρασιάτες που φέρανε τις τέχνες του χωραφιού και της θάλασσας κι άλλες. Συνεπώς στα χρόνια που αναφέρομαι υπήρχαν οι μορφωμένοι που μίλαγαν «πρωτευουσιάνικα» και κάποια βενετσιάνικα από τους ναυτικούς, οι ορεινοί με τα πρόβατα και την ρουμελιώτικη προφορά και οι πρόσφυγες με τα δικά τους σε ό,τι είχε σχέση με θάλασσα και κήπο, γι αυτό βλέπεις διαφορές προέλευσης στις λέξεις.

  84. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Δεκαετία ’60- ’70 υπήρχε στην παραλιακή Κρήνη της Θεσσαλονίκης ένα «κοσμικό» κέντρο με το όνομα Εμπατή. Άνοιξα προ ολίγου το ψαχτήρι για να δώ αν έχει απομείνει τίποτε αλλά φαίνεται πως το όνομα (που δεν ανήκει στο καθημερινό μας λεξιλόγιο- άρα ευάλωτο) παράπεσε σε χέρια ασχέτων που με αυτό βάφτισαν παρατονισμένα διάφορα στέκια, σε διάφορα μέρη της Ελλάδας:
    Έμπατη,
    Εμπάτη,
    Εμπατή..

  85. # 82

    Νομίζω πως το μπαλαέρας είναι από τους πρόσφυγες, υπήρχε και το παρατσούκλι μπαλατσούρας (ο γιός τ’ παπά ο μικρός) μου μοιάζει να τουρκοφέρνουν

  86. ΓΤ said

    77@

    Jago, το δεκαψήφιο σταθερό σου έχει άθροισμα ψηφίων 38; To κινητό σου άθροισμα 59; Ρίξε μια επιβεβαίωση, και θα σου τηλεφωνήσω μέσα στο Σ/Κ 🙂

  87. venios said

    83 Σχετικά με την παρακμή των ιστιοφόρων και το Γαλαξίδι υπάρχει το πολύ ωραίο βιβλίο της Εύας Βλάμη «ο Σκελετόβραχος».

  88. sarant said

    87 Αυτό ήθελα να το διαβάσω και τελικά δεν το επιχείρησα.

  89. Jago said

    Κατάλαβα νομίζω ποιος είσαι τώρα, απλά από τότε τις αρχαίες εποχές και τα δύο νούμερα δεν ισχύουν πλέον. Αφού ξέρεις και ποιος είμαι έλα φουμπού αλλιώς σου πετάω κι ένα πελώριο Χ.

  90. ΓΤ said

    89@

    Θα φάω Χ, δεν έχω φουμπού 😦

  91. Γιάννης Κουβάτσος said

    Γοητευτικό βιβλίο ο «Σκελετόβραχος»…Και εξαιρετικός ο χειρισμός της ναυτικής γλώσσας από τη Βλάμη.

  92. ΣΠ said

    90
    Μεγάλε, είναι απλό. Πας στην ιστοσελίδα του και βρίσκεις το email του.

  93. Η ιστορία με τη σπηλιά πολύ ενδιαφέρουσα. Οι λέξεις της θάλασσας ίδιες και εδώ.

    16,24 για τα ολοθούρια.
    Γίνεται πανικός ψαρέματος. Σε μας εδώ κάποιοι πήραν άδειες επαγγελματικές ψαρέματος ολοθούριου και βγαίνουν κιλά! Σε λίγο καιρό θα γίνει όπως και με τις πετροσωλήνες που εξαφανίζονται. Τα ολοθούρια είναι λένε περιζήτητα στην Κίνα για κάποιες ιδιότητες αναπλαστικές που έχουν. Έτσι όλα εξάγονται εκεί με καλές τιμές (ακούμε για 9€ το κιλό τα κόκκινα και 5€ το κιλό τα μαύρα- υπάρχουν δύο ειδών).

  94. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Τα νέα είναι άσχημα για τον φίλο μας τον Γιάννη Ιατρού, είχε επιπλοκή και ξαναμπήκε στο χειρουργείο, πλέον παλεύει για να σώσει το πόδι του (από το γόνατο και κάτω) αν δεν κρατήσει κι αυτή η επέμβαση (έχει γίνει) δεν υπάρχει άλλη επιλογή.
    Τα λόγια σε τέτοιες στιγμές, δεν έχουν κανένα νόημα, στέκομαι με θαυμασμό στο ψυχικό του μεγαλείο στην αντιμετώπιση του μεγάλου προβλήματος της ζωής του.
    Ας είναι η σκέψη μας μαζί του, κι ας ελπίσουμε να σταθεί ξανά όρθιος με τα δικά του πόδια.

    Για σένα φίλε Γιάννη

  95. aerosol said

    Πολύ ενδιαφέρουσα η ιστορία της σπηλιάς, μερσί Τζι!

    #39
    Ο Μαστοράκης πόνταρε περισσότερο σε πιο ποπ πράγματα -και λογικό είναι- αλλά σαφώς έφερε και κάμποσα ροκ ακούσματα. Ανάλογα στο πού θα εστιάσει κανείς θα έλεγα πως έχεις κι εσύ δίκιο και ο Τζι.

    #43
    Προσωπικά εκτιμώ πολύ την διασκευή του Death is not the end που έκανε ο Nick Cave με παρέα.

    #60
    Βεβαίως μεσιέ μου! Αν και το διδακτορικό μου το έκανα στο μεγάλο υπόγειο του Music Corner…

    #73
    Το ότι κυκλοφόρησε κάτι δεν σημαίνει πως «κυκλοφορούσε», αν μ’ εννοείς. Λίγα κομμάτια που τα εντοπίζουν/προλαβαίνουν μόνο οι μυημένοι δεν ήταν αρκετά για να πεις πως είναι ενήμερη η νεολαία για έναν καλλιτέχνη ή πως βρίσκει εύκολα δίσκους του. Και στο βιβλίο του λινκ στην ουσία αναφέρεται η μια χούφτα των γνωστών καλλιτεχνών που πρωτόφεραν κάποια πράγματα εδώ και τα γνώριζαν λίγο και σε άλλους αλλά η συνολική μουσική ένδεια ήταν έντονη κι αν δεν ήσουν στις σχετικές παρέες ελάχιστα μάθαινες. Το Nashville Skyline όντως αδύνατον να ήρθε προ του ’70.

  96. 94 Όχι ρε γαμώτο, είναι τόσο άσκημα τα πράματα? Τις καλύτερες ευχές μου στον Γιάννη μας.

  97. Χαρούλα said

    Γμτ……………😬😢😤🥲
    🍀🌼✊🏻

  98. dryhammer said

    Αγάντα Γιάννη, και να βγεις όρθιος!

  99. Γιάννης Κουβάτσος said

    Όχι ρε γαμώτο…

  100. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Ενδιαφέροντα και τα λεξιλογικά και …τα πραγματολογικά της ιστορίας. Μπράβο στον Τζι! Το σχόλιό του #83 εξηγεί ικανοποιητικά, νομίζω, την από διάφορες πηγές προέλευσης των λέξεων.

    Μερικές από τις γαλαξιδιώτικες λέξεις κοινές και στο κρητικό ιδίωμα:
    – αγάνα. Σε μας ΄άγανο΄ αλλά μόνο για το μικρό βελονοειδές κομμάτι από το γένι του σταριού (βλ. και #37). Δεν το έχω ακούσει για ‘λεπτό κόκκαλο ψαριού’.
    Από το αρχ. άκανος = είδος αγκαθιού.
    – αγιούτο. Το ίδιο, αλλά και ΄αγίδα΄.
    – ζαρωμένες ελιές. Σε μας ΄σταφιδολιές΄. Και ΄σταφιδιασμένος΄, ο ζαρωμένος, ρυτιδιασμένος.
    – κολαντέρα. Ίσως να την ξέρουν οι κρητικοί ψαράδες… Έχουμε όμως τον ΄κολόντερο΄, το κολάντερο, το παχύ έντερο των ζώων. (Και μτφ. το παιδί, απαξιωτικά). Πιθανότατα υπάρχει συσχέτιση του σκουληκιού αυτού με το κολάντερο, λόγω σχήματος.
    – ξαργού. Τα είπε ο Νομικαντώνης στο #3 🙂
    – παροστιά. ΄Παραστιά΄ ή ΄παρασιά΄ έχει επικρατήσει εδώ (με την παρατήρηση του Leonicos στο #20 και Geobartz στο #37)
    ———-
    Πολύ θερμές οι ευχές μου για την καλύτερη έκβαση της περιπέτειας του κ. Ιατρού!
    Και, με την ευκαιρία: Έχουν αρκετό καιρό να φανούν Γς και Theo, ή κάνω λάθος; (μακάρι, δηλαδή…)

  101. ΚΩΣΤΑΣ said

    Γιάννη μας, καλόψυχε, οι σκέψη και οι εγκάρδιες ευχές μας μαζί σου. Σύντομα να τα ξαναλέμε από εδώ. Όλες μου οι σκέψεις είναι θετικές, γίνε πάλι θηρίο…

  102. Costas Papathanasiou said

    Ευχές για καλή επάνοδο στον κ.Ιατρού (που είναι ορθός, έτσι κι αλλιώς)

  103. Για τον Γιάννη Ιατρού τα πράγματα δεν είναι τώρα άσχημα, φόβοι και ανησυχίες υπάρχουν δικαιολογημένα. Πάντως ξεπέρασε και την δεύτερη επέμβαση καλά κι ελπίζουμε σε λίγες μέρες να πάρει εξιτήριο.

  104. aerosol said

    Ω ρε Γιάννη! Όλα να πάνε καλά…

  105. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γιάννη, κράτα γερά!

    Ἡ σκέψη ὅλων μας μαζί σου.

  106. nikiplos said

    Γιαννη κράτα γερά! Όλα θα πάνε καλά! να το πιστέψεις και να μεταδώσεις την πιστη σου και στο τελευταίο κύτταρό σου!
    Εμείς εδώ μαζί σου!

  107. nikiplos said

    Τέτοιες ώρες τέτοια λόγια, αλλά η συλλογική σοφία του ιστολογίου είναι πάντοτε σημαντικότερη. Ξέρουμε κανέναν μύθο που να σχετίζεται με την Ελιά και το λάδι και να αναφέρεται στον Ε’ αιώνα πΧ?
    Ευχαριστώ προκαταβολικά για όποιον/α στείλει κάτι.
    Είναι για εργασία μικρής, αλλά εγώ δεν έχω καθόλου χρόνο να συνδράμω. Όχι ότι παίζει και σπουδαίο ρόλο δλδ

  108. Κιγκέρι said

    Λοιπόν, αυτά τα ολοθούρια τα έχω βρει σε ένα βιβλίο να λέγονται «κολοντούροι».
    Το βιβλίο είναι το «Η οικογένειά μου και άλλα ζώα» του Τζέραλντ Ντάρελ, όπου ο συγγραφέας αφηγείται τα παιδικά του χρόνια στην Κέρκυρα.
    Το απόσπασμα είναι από το κεφάλαιο 4 «Ένα καντάρι γνώσεις» και θα το βάλω εδώ, γιατί μου προέκυψαν καναδυό απορίες:

    …Εδώ και εκεί στον αμμουδερό βυθό, υπήρχαν παρτέρια με μαύρα φύκια, κι ανάμεσα σ’ αυτά τα παρτέρια ζούσαν οι γυμνοσάλιαγκες της θάλασσας που οι ντόπιοι τους έλεγαν κολοντούρους…
    Οι κολοντούροι, το πιο άσχημο πλάσμα από όλη τη θαλάσσια πανίδα, βρίσκονταν στα ξέφωτα ανάμεσα στους φυκιώνες. Έμοιαζαν με πελώρια λουκάνικα, κάπου δεκαπέντε πόντους μήκος, φτιαγμένα από χοντρό αδρό καφετί δέρμα. Σκοτεινά, πρωτόγονα πλάσματα που έμεναν σταθερά σε ένα σημείο, κυλώντας απαλά με την κίνηση της θάλασσας, ρουφώντας νερό από τη μια άκρη τους και βγάζοντας το από την άλλη. Οι μικροσκοπικοί φυτικοί και ζωικοί οργανισμοί που βρίσκονταν στο νερό, φιλτράρονταν κάπου μέσα στο λουκάνικο και περνούσαν στον απλό μηχανισμό του στομαχιού του. Κανείς δεν θα μπορούσε να ισχυριστεί πως τα πλάσματα αυτά ζούσαν συναρπαστική ζωή. Βαριεστημένα, κουνιόνταν πέρα-δώθε πάνω στην άμμο, ρουφώντας θάλασσα μονότονα και σταθερά. Δύσκολα θα το πίστευες πως αυτά τα παχύσαρκα πλάσματα μπορούσαν ή είχαν ανάγκη να αμυνθούν, μα είχαν στ’ αλήθεια μια ασυνήθιστη μέθοδο να δείχνουν τη δυσαρέσκειά τους. Μόλις τα έβγαζες από τη θάλασσα, πετούσαν σαν σιντριβάνι νερό απ’ τη μια ή άλλη άκρη, χωρίς καμιά μυϊκή προσπάθεια. Κι αυτή η συνήθειά τους που θύμιζε νεροπίστολο μας έκανε να σκαρφιστούμε ένα παιχνίδι. Οπλισμένοι με έναν κολοντούρο ο καθένας φροντίζαμε να κάνουμε το όπλο μας να ρίξει νερό και παρατηρούσαμε πώς και πού έπεφτε το συντριβάνι στη θάλασσα…

    Γυμνοσάλιαγκες της θάλασσας λέει, αλλά εγώ δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι η περιγραφή αφορά ολοθούρια – γκούγκλισα τους γυμνοσάλιαγκες της θάλασσας και είναι τελείως αλλιώτικα ζώα. Με παραξένεψε όμως η φράση «..που οι ντόπιοι τους έλεγαν κολοντούρους…» και θέλησα να δω πώς το λέει αυτό στο πρωτότυπο κείμενο. Με λίγο ψάξιμο στο ίντερνετ το βρήκα, μόνο που η φράση αυτή λείπει τελείως! Την πρόσθεσαν οι μεταφράστριες; Λέγονται πράγματι «κολοντούροι» τα ολοθούρια στην Κέρκυρα ή κάπου αλλού; Δεν είδα να αναφέρεται αυτό το όνομα στα άλλα σχετικά άρθρα. Ηχητικά πάντως μοιάζουν και ίσως θα μπορούσε.
    Α, βάζω και το πρωτότυπο για να το δείτε:

    Here and there on the sandy bottom grew rib-shaped beds of black ribbon-weed, and it was among these beds that the sea-slugs lived.
    (Treading water and peering down, we could see below the shining, narrow fronds of green and black weeds growing close and tangled, over which we hung like hawks suspended in air above a strange woodland.)
    In the clearing among the weed-bed lay the sea-slugs, perhaps the ugliest of the sea fauna.
    Some six inches long, they looked exactly like overgrown sausages made out of thick, brown, carunculated leather;
    dim, primitive beasts that just lie in one spot, rolling gently with the sea’s swing, sucking in sea-water at one end of their bodies and passing it out at the other.
    The minute vegetable and animal life in the water is filtered off somewhere inside the sausage, and passed to the simple mechanism of the sea-slug’s stomach.
    No one could say that the sea-slugs led interesting lives.
    Dully they rolled on the sand, sucking in the sea with monotonous regularity.
    It was hard to believe that these obese creatures could defend themselves in any way, or that they would ever need to, but in fact they had an unusual method of showing their displeasure.
    Pick them up out of the water, and they would squirt a jet of sea-water out of either end of their bodies, apparently without any muscular effort.
    It was this water-pistol habit of theirs that led us to invent a game.
    Each armed with a sea-slug we would make our weapons squirt, noting how and where the water struck the sea.
    (Then we moved over to that spot, and the one who discovered the greatest amount of sea fauna in his area won a point.
    Occasionally, as in any game, feeling would run high, indignant accusations of cheating would be made and denied.
    It was then we found our sea-slugs useful for turning on our opponent.
    Whenever we had made use of the sea-slugs’ services we always swam out and returned them to their forest of weed.
    Next time we came down they would still be there, probably in exactly the same position as we had left them, rolling quietly to and fro.)

  109. # 73, 95

    Αυτό που δεν καταλαβαίνει ο ΓουΤου- γιατί δεν τα έχει ζήσει, νομίζει πως ήταν τα πράγματα όπως σήμερα- και κατά κάποιο τρόπο εκτίθεται επιμένοντας στην έκδοση κάποιων 45στροφων δίσκων είναι πως εκείνη την εποχή υπήρχε το πρώτο, το δεύτερο και το ενόπλων στο ραδιόφωνο και τηλεόραση με ολιγόωρο πρόγραμμα στα σπάργανα. Εκείνη την εποχή όλη η Ελλάδα άκουγε το «Λεωφορείον η μελωδία» του Μαστοράκη, πτροσφορά της Μιούζικ Μποξ. Τραγούδι που δεν ακουγότανε στην εκπομπή του, δεν υπήρχε για τον κόσμο και φυσικά προωθούσε τα συμφέροντα της Μιούζικ μποξ γι αυτό υπήρχε μια στρεβλή εντύπωση για την μουσική της εποχής. Επιτυχίες ερχότουσαν στην Ελλάδα μετά ένα και δύο χρόνια όταν αποκτούσαν φτηνά το δικαίωμαα της αναπαραγωγής και άλλα τέτοια. Στο πι-εξ ερχότουσαν το πολύ σε δέκα μέρες από την κυκλοφορία κι όπως έγραψα αυτά που ακουγότουσαν στην σπηλιά το καλοκαίρι τα παίζανε στο ρδιόφωνο το επόμενο καλοκαίρι !

    Λίγες φορές μια διασκευή μου αρέσει περισσότερο από την πρώτη εκτέλεση. Ακόμα καi το Knockin’ on Heaven’s Door το προτιμω όπως ακούστηκε στην ταινία Patt Garret and Bikky the Kid με το σπαρακτικό βλέμμα της γυναίκας που βλέπει τον άντρα της να πεθαίνρι.
    Ο Μ.Σκοττ όταν διασκευάζει προσπαθεί να μιμηθεί τον δημιουργό-θεωρώ από σεβασμό- και το πετυχαίνει στον Ντύλαν, τους Ρ, Στόονς ακόμα και τον Πρίνς !

  110. ΓΤ said

    109@

    Σε βιβλίο παρέπεμψα. Οπότε εκτίθεται ενδεχομένως όποιος γράφει ανακρίβειες.

  111. ΓΤ said

    92@

    προφανέστατα 🙂

  112. Κιγκέρι said

    ( Άπλωνα το σεντονάκι μου και δεν είδα νωρίτερα τα νέα για την υγεία του Γιάννη Ιατρού. Εύχομαι κι εγώ να ξεπεράσει γρήγορα κι όσο γίνεται πιο ανώδυνα αυτές τις δυσκολίες. Ευχές και στον Γς που απ’ ό,τι κατάλαβα περνάει κι αυτός δύσκολα…)

  113. 107 Μύθο που να τοποθετείται τον Ε΄ αιώνα δεν έχουμε διότι είναι αργά για μύθους. Αλλά τον Ε΄ αιώνα πρέπει να κυκλοφορούσε πολύ ο μύθος για τον Ποσειδώνα και την Αθηνά: http://e-mythologia.blogspot.com/p/blog-page_4013.html

  114. kpitsonis said

    Ο φίλτατος κ. Μπαμπινιώτης, στην χθεσινή εκπομπή του κ. Κουβαρά, ανέφερε την βία ως πιθανό παράγωγο του ρήματος βινέω το οποίο σημαίνει, όπως είπε, βιάζω, με τη σεξουαλική έννοια βεβαίως- βεβαίως .Το Liddell & Scott ορίζει το ρήμα ως συνευρίσκομαι επί παρανόμου συνουσίας. Καλύπτει ο ορισμός του λεξικού την άποψη του κ. Μπαμπινιώτη; Και αν ναι, τι θα λέγαμε για τη σημασία του ρήματος στο παρακάτω ποίημα του Κιλλάκτορος;

    Ἁδύ τό βινεῖν ἐστι· τίς οὐ λέγει; ἀλλ’ ὅταν αἰτῇ
    χαλκόν, πικρότερον γίνεται ἑλλεβόρου.

    Ποιος δε θα πει ολόγλυκο πως είναι το γαμήσι
    μα απ’ το φαρμάκι πιο πικρό, αν χρήματα κοστίσει.
    Μετάφραση : Ι.Ν. Κυριαζής

  115. ΣΠ said

    Γιάννη, θα γυρίσεις γερός, το πιστεύω.

  116. aerosol said

    #109
    Αληθώς, εκπληκτική εκείνη η σκηνή στο Pat Garrett and Billy the Kid. Συγκλονιστικό το δέσιμο της εικόνας με το τραγούδι.

    Στις διασκευές συνήθως εκτιμώ μια ισορροπία ανάμεσα στο πνεύμα του δημιουργού και την προσωπική σφραγίδα του διασκευαστή. Συνήθως βαριέμαι τις πολύ πιστές (γιατί… υστερούν από το πρωτότυπο!) αλλά με ενοχλούν κι αυτές που το κάνουν αγνώριστο ή του αλλάζουν την ουσία. Προφανώς τα κριτήριά μου είναι τελείως υποκειμενικά και ενίοτε ασαφή.

    Μια που το Wild Horses είναι από τα τραγούδια της ζωής μου, προτείνω (εάν τυχόν δεν την έχεις υπόψη σου) και την εκτέλεση από τον Gram Parsons με τους Flying Burrito Brothers. Δεν είναι διασκευή: είναι συνδημιουργός του τραγουδιού, και μάλιστα η δική του εκδοχή κυκλοφόρησε λίγο νωρίτερα. Προτιμώ, μεν, των Stones αλλά αγαπώ κι αυτήν.

  117. Costas Papathanasiou said

    107 Nikiplos
    Ιαως βοηθάει ο σχετικός μύθος του Αρισταίου “που ήταν γιος του Απόλλωνα, θεού της μουσικής και της αρμονίας, και της Κυρήνης, κόρης του βασιλιά των Λαπιθών Υψέα. Ο Αρισταίος γεννήθηκε στην Λιβύη και ο Ερμής τον πήρε και τον πήγε στη Γαία και στις Ώρες για να τον αναθρέψουν. Οι Νύμφες, του έμαθαν πώς να καλλιεργεί τα αμπέλια και τις ελιές, πώς να φροντίζει τα μελίσσια και πώς να κάνει το γάλα τυρί. Ειδικότερα του έδειξαν πώς να μπολιάζει τις αγριελιές για να δίνουν καρπό, να αλέθει τον καρπό του ελαιόδεντρου και να παίρνει το πολύτιμο αλλά άγνωστο ως τότε ελαιόλαδο. Ο Πλίνιος αναφέρει ότι πρώτος ο Αρισταίος ανακάλυψε το ελαιοπιεστήριο. Ο Αρισταίος δεν κράτησε αυτά τα μυστικά για τον εαυτό του αλλά με τη σειρά του δίδαξε τις τέχνες αυτές στους ανθρώπους. Η μυθολογία μας λέει πως ταξίδεψε στην Ελλάδα, πήγε στην Αρκαδία και στα νησιά. Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης αναφέρει ότι ο Αρισταίος πήγε στη Σαρδηνία και κατόπιν στη Σικελία όπου βρήκε εξαιρετικά γόνιμη γη για να καλλιεργήσει τις ελιές. Εκεί μάλιστα τιμήθηκε και λατρεύτηκε ως γεωργική θεότητα – προστάτης των ελαιοκαλλιεργητών. Από τότε τα δάση της αγριελιάς που υπήρχαν γύρω από τη Μεσόγειο άρχισαν να καλλιεργούνται, τα άγρια δέντρα άρχισαν να μπολιάζονται και οι άνθρωποι έμαθαν να χρησιμοποιούν τον πολύτιμο καρπό της ελιάς στη διατροφή τους.”
    [βλ. https://theoleastory.weebly.com/alpharhoiotasigmataualphaiotaomicronsigma-pirhoomicronsigmataualphatauetasigma-epsilonlambdaalphaiotaomicronkappaalphalambdalambdaiotaepsilonrhogammaetatauomeganu.html%5D

  118. loukretia50 said

    Νίκιπλε, νομίζω αναφέρεται στο 480 πχ που οι Πέρσες κατέλαβαν την Αθήνα και έκαψαν την ιερή ελιά της Ακρόπολης.
    Ο μύθος λέει ότι την επόμενη μέρα είχε πετάξει νέα βλαστάρια.

  119. Αγγελος said

    Κιγκέρι, πολύ περίεργο. Μήπως οι Κερκυραίοι λένε τα ολοθούρια… όπως οι Γαλαξιδιώτες και ο Ντάρελ απλώς ντράπηκε να το γράψει στο σπαρταριστό του βιβλίο; (Σε μια λιγότερο γνωστή συνέχεια, με τίτλο More Animals, βάζει έναν ψαρά να λέει «Gammoto!», αλλά κι αυτό δεν το εξηγεί. Γενικώς, η Κερκυραϊκή Τριλογία είναι πολύ σεμνά γραμμένη.)

  120. Μαρία said

    114
    Το βινέω δεν έχει σχέση με το βιασμό. Η ετυμολογική συσχέτισή του με τη βία απορρίπτεται και απ’ τον Σαντρέν και απ’ τον Φρισκ.

  121. ΚΩΣΤΑΣ said

    Να πω μερικές λέξεις που τις λέμε κι εμείς με διαφορετική κάπως σημασία. Δεν διάβασα τα σχόλια και δεν ξέρω αν θεωρείται αυτονόητο ότι οι λέξεις που βάζει ο Τζί, στο Γαλαξίδι τις λένε και με την άλλη σημασία.

    Αχρόνιαγο, το = αυτό που δεν έκλεισε χρόνο.
    Γλίτσα, η = γλιστερό μέρος αλλά και βρωμιά.
    Διαούρτης ο = η (δ)γιαούρτη, ο (δ)γιαουρτάς.
    Ζαβός = ο αντικοινωνικός και με περίεργη συμπεριφορά και ακόμη ζαβό σκυλί, αυτό που δαγκώνει.
    Καταΐ, το = κάτω στο έδαφος και για οίκημα το κατώι.
    Κοκοτάκια = τα μικρά κοκοράκια.
    Καρδάρα η = δοχείο ξύλινο κυρίως για το γάλα, «έχυσε την καρδάρα με το γάλα».
    Μπομπόλι = μπομπόλια, το βρασμένο σιτάρι, αυτό για μνημόσυνα κλπ.
    Φτουράω = είμαι επαρκής ή κάνω κάτι γρήγορα.
    Χαβαλέδες, οι = ο χαβαλές, κάπως η πλάκα
    Χαρχαλεύω = χαρχάλα(ω) ή και καρα/χαρχάλα(ω), απαξιωτικός χαρακτηρισμός για γυναίκα. Ως ρήμα μου είναι άγνωστο.

  122. Pedis said

    Αν γίνεται ιατρικό ανακοινωθέν, εγώ θα έλεγα μόνον αν είναι σε γνώση του ενδιαφερομένου και της οικογένειάς του (εδώ δεν είναι το καφέ των γνωστών στη γειτονιά που περνάει ο άλλος και λέει ό,τι μαλακία του κατέβει για την υγεία τού άλλου, την παίρνει ο αέρας και δεν πειράζει, αλλά έρχεται εις γνώση όποιου νάναι και ξέρει να διαβάζει ελληνικά), μα τουλάχιστον να είναι και μετρημένο και ακριβές (και καλά θα ήταν, χωρίς λεπτομέρειες).

    Τέλος πάντων.

    Να γίνει καλά και σύντομα ο άνθρωπος.

  123. kpitsonis said

    120
    Μαρία, ευχαριστώ!

  124. Αγγελος said

    Βρε τον φουκαρά τον Γιάννη! Δεύτερη επέμβαση; Ήξερα πως έχει πρόβλημα με την πηκτικότητα του αίματος, αλλά νόμιζα πως την είχε ρυθμισμένη! Ας ελπίσουμε πως θα βγει σωστός ο G, δηλ. οι πληροφορίες του…

  125. Μαρία said

    119
    Για την Κέρκυρα δες άρθρο στο 24. Πουτσόγιαννους τα λένε.

    122
    Πες τα, χρυσόστομε.

  126. nikiplos said

    Αγαπητοί, Δύτη (@113), Costas(@117) και Λουκρητία (@118) σας ευχαριστώ από καρδιάς. Αγαπητή Λουκρητία αν υπάρχει κάτι σχετικό να έβρισκα κάποια πηγή, που είναι άμεσο και δεν θα κάνεις κανέναν σπουδαίο κόπο, θα το εκτιμούσα πάρα πολύ.

  127. # 110

    Εγραψα πως μπορεί να έχουν τυπωθεί 45 άρια. Ε και ; ποιός τα έμαθε και που ; Ελ πι στο είπαν κι άλλοι το πρώτο είναι μετά το 70, το Nashville Skyline κυκλοφόρησε Αμερική το 69.
    Και μετά 50 χρόνια μπορεί κάποιος να γράψει ένα βιβλίο στηριζόμενος στις δικαστικές αποφάσεις και να λέει πως οι Μπέος, Κομποτής, Μαρινάκης και σία ήταν οι αγνότεροι παράγοντες που πέρασαν ποτέ από το ελληνικό ποδόσφαιρο αφού όλοι αθωώθηκαν τελικά και συ θα τσιμπιέσαι και θα λες καλά εγώ άλλη ζωή έζησα ;
    Θα γίνεις σαν τον Καραμανλή τον Α που όταν του έλεγαν για βία και νοθεία, έβγαζε τις δικαστικές αποφάσεις που τον αθώωναν και τους έλεγε πως δεν τα έχετε μελετήσει καλά !

  128. aerosol said

    #121
    Το αχρόνιαγο στην ουσία έχει παντού την ίδια σημασία, αυτό που δεν έκλεισε χρόνο. Απλά στην ερμηνεία του άνωθεν λεξιλογίου έχει την σημασία της κατάρας. Μας ακούγεται τώρα πολύ έντονο αλλά ήταν σύνηθες σε όλη τη χώρα να μαλώνεις άτακτο παιδί χρησιμοποιώντας κατάρες για απίστευτα δεινά που, τάχα, εύχεσαι να το βρουν!
    Με αυτή την έννοια/χρήση το αχρόνιαγο εντοπίζεται σε πολλά σημεία της Ελλάδας. Εικάζω πως εδώ η ουσία δεν είσαι πως το παιδί είναι αχρόνιαγο -μια που προφανώς δεν είναι, και μαλώνεις κάποιο μεγαλύτερο παιδί- αλλά «εύχεσαι» να μην το βρει ο χρόνος, να μην κλείσει τον τρέχοντα χρόνο.

    [Εκτός αν είναι αναφορά στη δεισιδαιμονία πως τα παιδιά που πεθαίνουν αβάφτιστα γυρνούν και στοιχειώνουν την οικογένεια, προξενώντας δεινά, όπως ίσως το άτακτο παιδί που μαλώνουμε. Αλλά το βρίσκω λιγότερο πιθανή ερμηνεία…]

    Τα «ευχολόγια» που στόλιζαν τα μικρά παιδιά όταν θύμωναν τους μεγάλους μπορούσαν να είναι απίστευτης έντασης και… έμπνευσης. Όπως το επικό:
    «Μπα, π’ κακιά σκαραβλογιά να σε μασ’ και να σε κοψ’ παλιουτόμαρου!»
    Δυο λεπτά μετά μπορεί να τα ακολουθούσαν εξίσου ενθουσιώδη παινέματα και κανακέματα:
    «Αφέντηηηημ! Κατσαντώνημ, εσύ!!!»

  129. Spiridione said

    122. Κι από μένα, πες τα Χρυσόστομε.

  130. Corto said

    Τζη συγχαρητήρια για το εξαιρετικού ενδιαφέροντος κείμενο! Μάλιστα η περιγραφή του σπηλαίου είναι πολύτιμη για την νεώτερη λαογραφία μας.

    Αντίστοιχη περίπτωση υπήρχε στον Πειραιά κατά την δεκαετία του ’20, όταν το αρχαίο Σηράγγιον ή Σηραγγείον (φυσικό σπήλαιο πλούσιο σε αρχαιολογικά ευρήματα) είχε μετασχηματιστεί σε κοσμική ταβέρνα. Αργότερα στην δεκαετία του ’60 το σπήλαιο λειτούργησε ως κέντρο διασκέδασης με μπουζούκια, όπου έπαιξε εκτός των άλλων και ο Χιώτης με την Λίντα. Το μαγαζί ονομαζόταν «Σπηλιά του Παρασκευά».

    http://pireorama.blogspot.com/2012/05/blog-post_07.html

    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CE%B7%CF%81%CE%AC%CE%B3%CE%B3%CE%B9%CE%BF

  131. loukretia50 said

    Νίκιπλε,
    ΗΡΟΔΟΤΟΣ Ἱστορίαι (8.49.1-8.55.1) ΒΙΒΛΙΟ Θ: ΟΥΡΑΝΙΑ
    https://www.greek-language.gr/digitalResources/ancient_greek/library/browse.html?text_id=30&page=199

    [8.55.1] Και θα πω το λόγο για τον οποίο μνημόνεψα αυτά. Σ᾽ αυτή την Ακρόπολη υπάρχει ναός του Ερεχθέα (εκείνου που λένε πως είναι γέννημα της γης), που έχει μέσα μια ελιά και μια πηγή με θαλασσινό νερό, που η παράδοση των Αθηναίων λέει πως τ᾽ άφησαν εκεί ο Ποσειδών και η Αθηνά, όταν φιλονικούσαν για τη χώρα, μαρτυρίες για το μέλλον. Λοιπόν αυτή η ελιά είχε την ίδια τύχη με τον υπόλοιπο ναό, έγινε στάχτη απ᾽ τους βαρβάρους· κάηκε, και την επομένη οι Αθηναίοι που πήραν διαταγή απ᾽ τον βασιλιά να προσφέρουν θυσίες, μόλις ανέβηκαν στο ναό, βλέπουν να έχει ξεπεταχτεί βλαστάρι από το κούτσουρο, ψηλό ίσαμε μια πήχη. Λοιπόν εκείνοι αυτά διηγήθηκαν.

    (Ευτυχώς υπάρχει ον λάιν!)

  132. Ωραία φάση η σπηλιά στο Γαλαξίδι λοιπόν.

  133. Κιγκέρι said

    119: Άγγελε,

    αυτό που με παραξένεψε είναι ακριβώς το ότι, στην ελληνική μετάφραση έχει προστεθεί η φράση «..που οι ντόπιοι τους έλεγαν κολοντούρους…», ενώ ο Ντάρελ δεν γράφει κάτι τέτοιο στο πρωτότυπο. Αναρωτιέμαι λοιπόν αν όντως λέγονται έτσι κάπου τα ολοθούρια κι αν πρόκειται για κάποια παραφθορά.

  134. ΚΩΣΤΑΣ said

    128 Ναι, Αεροζολ, για το αχρόνιαγο υπάρχει συνάφεια και με την κατάρα. Περισσότερο γνωστό μού είναι το: «κακό χρόνο νά ‘χεις» ή το να κακοχρονίσεις. Εδώ γράφω ό,τι ξέρω εγώ ως ακούσματα, χωρίς να αποκλείω και διαφορετικές σημασίες ή ερμηνείες.

  135. loukretia50 said

    Νίκιπλε, συμπληρωματικά για ελιά και λάδι σε περιβαλλοντολογική εργασία http://kpe-kal.mes.sch.gr/elianet/Ergasies/4_LYK/2007_1GEL_Amaliadas.pdf
    Η ΕΛΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ
    και ένα ακόμα

    ΜΑΘΑΙΝΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΛΑΔΙ – ΛΟΥΙΖΑ ΚΑΡΑΠΙΔΑΚΗ – ΚΕΝΤΡΟ ΕΡΕΥΝΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΛΑΟΓΡΑΦΙΑΣ – ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΑΘΗΝΩΝ
    Υπάρχει σε πιντέφι αλλά κατεβαίνει με τη μία και δεν το βάζω!

  136. ΓΤ said

    127@

    Μα είναι αθώοι. Έχω τα νομικά προσόντα να αμφισβητήσω την απόφαση της Έδρας; 🙂

  137. # 136

    Ο Νόμος υπεράνω όλων λένε…εγώ λέω πως όποιος προστατεύεται από τον νόμο, βρίσκεται κάτω από τις φτερούγες του, υπό τον νόμον, υπόνομος !

  138. ΓΤ said

    αθλητική κίνηση

    Παναιτωλικός-Ατρόμητος 1-1
    ΟΣΦΠ-Μπαρτσελόνα 74-76

  139. Για να δούμε…μήπως φως στο βάθος του τούνελ ;

    Αντιγράφω από Φέησμπουκ

    ΚΑΤΑ ΣΥΡΡΟΗΝ ΑΘΩΟΣ.
    Σύμφωνα με το πολύ έγκυρο Bloomberg, πλοίο συμφερόντων του κ. Μαρινάκη μετέφερε στις ΗΠΑ 2 εκ. βαρέλια πετρέλαιο από την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν -κάτι που δεν επιτρέπεται- γι’ αυτό και κατασχέθηκε.
    Ποιός ξέρει ίσως η εμπλοκή του με την Αμερικανική δικαιοσύνη να επιφέρει διαφορετικά αποτελέσματα από την Ελληνική δικαιοσύνη που τον κρίνει πάντα ΑΘΩΟ.
    Είναι γνωστό ότι η αρχή του τέλους για τον Pamplo Escobar ήταν η εμπλοκή του με την Αμερικανική δικαιοσύνη. Μέχρι τότε σύμφωνα με την Κολομβιανή δικαιοσύνη ήταν 《ΚΑΤΑ ΣΥΡΡΟΗΝ ΑΘΩΟΣ》!!!

    Και ο Κοσκωτάς συμπληρώνω από κεί ξεγυμνώθηκε

  140. loukretia50 said

    Τζι, ευχάριστη έκπληξη η επιλογή του θέματος.
    Είναι ενδιαφέρον και συγκέντρωσες ωραίο το λεξιλόγιο.
    Εκτός από τα ψαρικά, γνώριζα ή είχα ακούσει τις λέξεις.

    Θα πήγαινα για χορό στη σπηλιά αν εκείνο τον καιρό βρισκόμουν στα πέριξ, έστω από περιέργεια, αλλά πειράζει που θεωρώ την όλη ιδέα λίγο ιεροσυλία?
    Και δεν πιστεύω ότι είχε κανείς δικαίωμα να τη νοικιάζει.
    Άλλο να γίνονται περιστασιακά κάποιες εκδηλώσεις.
    Πάλι καλά που δε θέλησαν να πειράξουν τα βράχια και τα κράτησαν για φυσικό ντεκόρ!

  141. ΓΤ said

    Εισήγηση λοιμωξιολόγων: κόκκινη όλη η Αττική. Αύριο η πολιτική απόφαση…

  142. loukretia50 said

    Dry.
    Μπράβο για το 142 των βαρέων πλέον Μπαϊντενικών.
    Είσαι δυνατός παίκτης και θα μου άρεσε πολύ να κάνουμε κάποια στιγμή λεξικόντρες και στιχοπλοκίες!

    Αεροζόλ, συμφωνώ απόλυτα με την άποψή σου για τις διασκευές!
    Και με πολλές μουσικές επιλογές σου μάλλον!
    Και η συγκεκριμένη διασκευή του Νικ και της παρέας είναι η αγαπημένη μου.

  143. Παναγιώτης Κ. said

    Μας ανακοίνωσε πριν τρεις-τέσσερις (;) μέρες την εισαγωγή του στο νοσοκομείο για κάτι το προγραμματισμένο δηλαδή υπό έλεγχο. Αυτή την εντύπωση άφησε.

    Τον συντροφεύουν οι ευχές μας για αίσια έκβαση.
    Τι άλλο να πούμε…

    Επειδή ο μ.ο της ηλικίας των σχολιογράφων είναι σχετικά μεγάλος (αυτό εικάζω…) καλό είναι που υπάρχει πληροφόρηση…

  144. loukretia50 said

    Τζι,
    Πρέπει να ήταν θανατηφόρα ατάκα και να ενέπνεε σεβασμό όταν έλεγες στις πιτσιρίκες :
    – Όταν εμείς χορεύαμε στη σπηλιά!! (τρώγατε μάλλον πασατέμπο!)

  145. ΓΤ said

    144@

    παρτάλια νεαντερτάλια! 🙂

  146. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    143 – Η πρώτη εισαγωγή ήταν ξαφνική, και δυστυχώς χρειάστηκε άμεσα και δεύτερη, και φυσικά τον ρώτησα αν θέλει να ενημερώσω το ιστολόγιο. Άλλωστε εδώ, σχεδόν όλοι τον αγαπούν και με τους περισσότερους, είναι φίλος.

  147. # 144

    Δεν θα τόλεγα ποτέ γιατί οι σωματικά πιτσιρίκες μου ξέρανε πως χόρευα σπανίως, στις δε πνευματικές δεν ήθελα να εμπνεύσω σεβασμό και να βρω τον μπελά μου, τις είχα πάντα μακριά και όχι πολύ αγαπημένα. Εκανα όμως τον κριτή σε διαγωνισμούς χορού μεροληπτώντας κανονικά όταν είχε ενδιαφέροντα βραβεία. Η τότε ντάμα μου- χορεύαμε μαζί μόνο ένα συγκεκριμένο τραγούδι- έχει σήμερα δική της σχολή χορού, ίσως την είχα εμπνεύσει…

    Πάω να πάρω τις τούφες μου

  148. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    Ελειπα σε φιλικό σπίτι (εντός των ορίων του νομού και του νόμου)

    Όλοι περιμένουμε να γυρίσει ο Γιάννης μας γερός και δυνατός.

    Για το «αχρόνιαγο» (ή «αχρόνιαστο» που το έλεγε η γιαγιά μου η Αιγινήτισσα) κι εγώ το καταλαβαίνω «να μη σε βρει ο χρόνος»

  149. loukretia50 said

    Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί οι άνθρωποι καταριούνται, ειδικά αγαπημένα πρόσωπα.
    Όχι βέβαια γιατί είμαι καλή, απλώς το θέμα με ξεπερνάει.
    Για μένα το καλύτερο το έλεγε η Λωξάντρα :
    -«Μπα που κακό χρόνο να μην έχεις!»

  150. # 146

    Λάμπρο και γω μίλησα μαζί του όταν συνήλθε όπως και άλλο άτομο από εδώ μέσα. Δεν χρειαζότουσαν τόσες λεπτομέρειες αλλά καταλαβαίνω πως ήσουνα συγκινημένος.Για σένα τραγούδι που ήταν το σήμα καταταθέν της σπηλιάς

  151. Pedis said

    Αναίμακτα, πολιτισμένα, χωρίς να στρεσάρεται η δικαστική επετηριδα, ποιανού δικαστή θα είναι η σειρά να παραιτηθεί.

    Δεν είναι καλύτερα έτσι;

    Να χαρούν και οι τσουτζέδες.

  152. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ωραίος Τζη! Ευχαριστούμε!
    Και χόρεψα κι ανατρίχιασα στην ογρασάδα του Κάρκαρου έτσι όπως το περιέγραψες όμορφα.
    Σ’ ακολουθήσαμε σε μέρη-σημαδούρες της νιότης.
    Ο Κάρκαρος, βράχος όπως είναι, ως προς το όνομα μήπως σχετίζεται με τα κράκουρα (βραχώδη, άγονα εδάφη).
    Τη σπηλιά τη λέμε σπήλιο (ο). Τη μικρή σπηλιά,σπηλιάρι (τα σπηλιαράκια του βουνού είναι τα γονικά μας)

    Εμπατή, η = η είσοδος του λιμανιού
    Εμπασά, το έμπα, η είσοδος σ΄ένα περιβόλι, σε μια σπηλιά

    >>άγανα

    …Ω βλέμματα, ω φωνές, ω αγγίγματα που με λιχνίσατε
    στ΄ αλώνια της αλαζονείας και της ταπείνωσης
    κρατήστε τον καρπό αλλά
    δώστε μου πίσω το άγανο
    το άγανο που τ’ αφήσατε του ανέμου
    και χάθηκε χρυσίζοντας
    προς τον βαθύψηλο ουρανό. …

    Βύρων Λεοντάρης
    Αγριομυρίκη εν τη ερήμω

  153. Μαρία said

    151

  154. venios said

    150 Αναρωτιέμαι αν είμαι μόνος που μετά το «Oye como va» ακούω «τσιρίζω» (;) και κυρίως «θέλω παγωτά»…

  155. aerosol said

    #142
    Αγαπητή Λου, είμαστε του ιδίου μουσικού φυράματος!

  156. dryhammer said

    150. …που όλοι το μάθαμε / ξέρομε από τον Κ. Σαντάνα κι είναι του Τίτο Πουέντε. [Που το έπαιζε σε κάθε συναυλία του λέγοντας -με ολίγο παράπονο- πως είναι δικό του κι όχι του Σαντάνα]

    154. Χρόνια ψάχνω αυτόν (τον Έλληνα εννοείται) που δεν θέλει παγωτά…

  157. Κιγκέρι said

    Λίγο πριν τα Χριστούγεννα, πήρε το μάτι μου κι αυτό το βιβλίο

    με γαλαξιδιώτικες ιστορίες και το αγόρασα, γιατί οι γονείς μου γνώριζαν προσωπικά τον συγγραφέα
    (για την ιστορία, ήταν ακριβώς το όνομα του συγγραφέα αυτό που τράβηξε αρχικά την προσοχή μου, επειδή είναι ασυνήθιστο και το αναγνώρισα). Πρόλαβα να του ρίξω μια ματιά πριν το δώσω στη μητέρα μου και μου φάνηκε καλογραμμένο, με χιούμορ, ευαισθησία, ειλικρίνεια και νοσταλγία, που έχει μεν υπότιτλο «Γαλαξιδιώτικες Ιστορίες», αλλά δεν αφορά βέβαια μόνο τους Γαλαξιδιώτες.

    Βλέπω ότι του ίδιου συγγραφέα, πάλι με γαλαξιδιώτικο θέμα, είναι κι αυτό:

  158. # 154

    Καλημέρα

    Οχι, όλοι έτσι το τραγουδάγαμε, μάλιστα η επόμενη λέξη ήταν ξυλάκι, καθορίζοντας το είδος παγωτού της εποχής (ξυλάκι κρέμα, ξυλάκι σοκολάτα, γρανίτα κ.λ.π.)

    Υπήρχαν πολλά τέτοια τα παλιά χρόνια με κορυφαίο (κ.τ.γ.μ.) στο τραγούδι των Μπήτλς Ολ μάϊ λόβιν, γιοσουρούμ ντουντού ( άι γουίλ σεντ του γιου)

  159. # !57

    Μετά την επιτυχία των βιβλίων της Εύας Βλάμη πολλοί έγραψαν γαλαξιδιώτικες ιστορίες, όπως ο Μίμης ο Τσούνας κι ο «Σκούμπελος» τελευταία. Πάντως αυτά τα θέματα έχουν τρεις οπτικές γωνίες : του περαστικού, του στθερού παραθεριστή και του μόνιμου κάτοικου και θεωρώ δύσκολη την πιστή απόδοσή τους.
    Θα σο πω κάτι χαρακτηριστικό (για μένα) του τόπου : πριν 50 περίπου χρόνια είχα έναν ελαφρότατο διαπληκτισμό για την σειρά στον φούρνο με μια βιαστική κυρία που την παραβίασε. Ψώνισα και πήγα σπίι μου, το πολύ 500 μέτρα απόσταση . Εκεί η θειά μου, χωρίς να βγει από το σπίτι της, ήξερε ήδη για το επεισόδιο και μου έκανε και παρατηρήσεις έχοντας παραπληροφορηθεί σχετικά. Εχω σαν πηγές μου κάποιους ελάχιστους που μου έχουν δώσει εικόνα αξιόπιστου.

  160. dryhammer said

    159. …κακό χωριό τα λίγα σπίτια…
    [Συνηθίζω να λέω πως στην «περιφέρεια» (πρώην επαρχία), θα κλάσεις αποβραδίς στο σπίτι σου και την άλλη μέρα θα ακούσεις να σχολιάζουν στην πλατεία για το τι φαγιά φτιάχνετε]

  161. Κιγκέρι said

    159:

    Στη Λάρισα μεγάλωσα, Τζη, ξέρω πώς λειτουργούν οι επαρχιακές κοινωνίες.
    Για το περιστατικό που αναφέρεις, έχω να πω πως, πριν από 50 περίπου χρόνια θα ήσουν καμιά εικοσαριά χρονών και το να έχεις έναν διαπληκτισμό, έστω και ελαφρότατο όπως λες, για τη σειρά στο φούρνο, με μια κυρία, προφανώς ντόπια και στην ηλικία της θείας σου, θα θεωρήθηκε δείγμα αγένειας, ασέβειας και θράσους, ακόμα κι αν εκείνη είχε άδικο κι εσύ δίκιο.

    Τέλος πάντων, ο συγγραφέας που ανέφερα στο 157 ήταν άνθρωπος ευγενής, καλλιεργημένος και αξιόλογος, γέννημα-θρέμμα Γαλαξιδιώτης, οι μαρτυρίες του έχουν οπωσδήποτε και ενδιαφέρον και αξία και σου τις συνιστώ, εάν βέβαια δεν τις έχεις ήδη διαβάσει.

  162. ΓιώργοςΜ said

    160 Ίσως έχει μηχάνημα το φαρμακείο 😛 😛 😛

  163. Alexis said

    #151: Οι τζουτζέδες φυσικό είναι να τα ποστάρουν αυτά, αφού ταΐζονται. Αλλά βλέπω δυστυχώς ότι τα βάζουν και απλοί άνθρωποι, «της διπλανής πόρτας» που λένε, που δεν έχουν κανένα συμφέρον από τον χοντρό.
    Πανηγυρίζουν για την αθώωση…
    Θλιβερό… 😦

  164. Γιάννης Κουβάτσος said

    163: Πανηγυρίζουν λόγω Ολυμπιακού, αφού, ως γνωστόν, ο οπαδικός φανατισμός αμβλύνει την ηθική συνείδηση. Εδώ βλέπουμε συνειδητούς αριστερούς να δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα, επειδή τυχόν τιμωρία του Μαρινάκη θα συμπαρασύρει και την Ολυμπιακάρα. Γι’ αυτό οι επιχειρηματίες αγοράζουν γωνιακά ποδοσφαιρικά μαγαζιά, ώστε να εξασφαλίσουν δημοτικότητα και αποδοχή.

  165. # 161

    Δεν τον ήξερα, δεν είμαι πολύ κοινωνικός τύπος, ήξερα φυσικά τον Γιάννη με το ίδιο επίθετο, εξαιρετικών ικανοτήτων μανιώδη παράκτιο ψαρά με ειδικότητα τα λαβράκια. Παίζει βέβαια να ήταν γνωστός μου αλλιώς, π.χ. εμένα οι πιο πολλοί με ξέρανε σαν «της θειάς μου ο ανηψιός» κι αργότερα σαν «του γιού μου ο μπαμπάς», μη σου πω πως παλιά, το 80, είχε έρθει ένας φίλος και με ζήταγε με το αθηναϊκό επίθετό μου που δεν το ήξεραν στο Γαλαξίδι. Με τα πολλά από τις πολλές περιγραφές κάποιος του είπε ¨μήπως είναι ο …βλάκας που ψαρεύει από το πρωί μέχρι το βράδυ ;» κι έτσι με βρήκε. Συμβαίνει όταν δεν συμμετέχεις στα κουτσομπολιά των καφενείων…
    Πλέον οι συναναστροφές μου εκεί είναι με λίγους ντόπιους και περισσότερους ξένους, οι περισσότεροι Ιταλοί

  166. # 164

    Μη σου πω και για πράσινους, με το που βελτίωσε λίγο ο Αλαφού την ομάδα αρνούνται να δουν την ομηρία του ΠΑΟ στην Νουδούλα, βλέποντας την πιθανότητα ενός τίτλου και ξεχνώντας το μάθημα της πολυμετοχικότητας πως χωρίς γήπεδο δεν πας πουθενά, αλλά πιστεύοντας στο «βάρος μιας φανέλλας». Οργιάζουν τα αντίστοιχα άρθρα.
    Σε όλες τις χώρες η σειρά των ομάδων συμβαδίζειμε την χωρητικότητα των γηπέδων τους με ελάχιστες συγκυριακές εξαιρέσεις

  167. Γιάννης Κουβάτσος said

    166: Δεν βλέπω κάποια βελτίωση. Το να προσπαθείς να «κλέβεις» τα παιχνίδια με αντεπιθέσεις εναντίον μικρών ομάδων, λέγεται κατάντια όταν μιλάμε για Παναθηναϊκό. Και το να σου βγαίνουν μάπα ο προπονητής και οι μεταγραφές του καλοκαιριού, αυτό λέγεται κλασικός αλαφουζικός «σχεδιασμός» και σίγουρα όχι βελτίωση. Τα περί ΝΔ ούτε τα ξέρω ούτε έχω τρόπο να τα διαπιστώσω, μου αρκεί το χάλι που παρατηρώ να επαναλαμβάνεται για άλλη μια χρονιά.

  168. Costas Papathanasiou said

    …Θεόδωρος (ή Θοδωρής) Ρακιτζής

  169. nikiplos said

    Αγαπημένη Λουκρητία δεινή στιχοπλόκα, σε ευχαριστώ από καρδιάς! Δεν πρόλαβα να σε ευχαριστήσω έγκαιρα εχθές το βράδυ, καθώς εκτός από αυτό, έγραφα επίσης μια εργασία για ανήψι φοιτητή (ακολουθίες μιγαδικών ώσεων), ενώ παράλληλα έκανα δεύτερο μάτι σε εργασία συναδέλφων προς δημοσίευση (πως στο διάβολο μεταφράζεται το review of paper), και φυσικά (ας όψεται ο Λεντζάτος φραπές που έφτιαξα) μέχρι τις 02:00 έκανα και δυό σχέδια σε Autocad για τη ΔΕΗ.

  170. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    163 – Το θλιβερό, είναι πως οι κάθε λογής θλιβεροί πανηγυρτζήδες, είναι κοινωνικός κανόνας κι όχι εξαίρεση. Το θλιβερότερο, είναι πως είναι παγκόσμιο φαινόμενο, και το ακόμη χειρότερο, είναι πως αποτελούν την συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου.

  171. Costas Papathanasiou said

    168. Εκ παραδρομής (: Αφορά το επόμενο νήμα και είναι Ρακιντζής και ουχί Ρακιτζής)
    Μπράβο και πάλι στον Τζη για την ωραία του μουσική αναδρομή!

  172. loukretia50 said

    Νίκιπλε,
    Ελήφθη προκαταβολή, διό κι η προθυμία!
    Αν ήταν μαθηματικά, χημεία, φυσική…
    ( τεσπά…μεσ’ στο φλυτζάνι μου ξεσπά μεγίστη τρικυμία!),
    θα κόμιζα εμφατικά διάγνωση γι αποβολή :
    «Χρονίαναριθμία » !

    Στη διάθεση των παιδιών πάντα!

  173. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

  174. Γιάννης Κουβάτσος said

    173: Ας μας πει ο τιτιβιστής αν υπάρχει άλλη χώρα στον κόσμο που να έχει υπουργό και αντιπρόεδρο της κυβέρνησης σαν τον Γεωργιάδη.

  175. Pedis said

    # 173 –

    Ολυμπιακοί μλκες: η σκευωρία των μαφιών του ποδοσφαίρου κατέπεσε. Η δική μας είναι καθαρή και ισχυρή. Νά, να σκάσετε.

    Υπόλοιποι μλκες: αποδείχτηκε ότι η δική σας είναι μαφία με τα όλα της. Η δική μας είναι έντιμη αλλά ριγμένη. Παλιοτσάτσοι.

  176. MAC said

    Έχει γραφτεί σε έκθεση στο Δημοτικό Σχολείο Γαλαξειδίου το παρακάτω:

    «Οι νικριντέοι μπαμπουριασμένοι σκαρλίζαν το χιόνι».

    Το παλικάρι που το έγραψε δεν είναι και πολύ μεγάλος σήμερα.

    Για να σας δω γατάκια, τι σκαμπάζετε από Γαλαξειδιώτικά !

  177. Αράουτ said

    Χίλια εύγε στον σχολιαστή MAC (176), που τόλμησε να προκαλέσει τον λαλίστατο οπαδό του ΠΑΟΚ κ. Gpoint για να δούμε αν όντως σκαμπάζει από Γαλαξειδιώτικα. Στοιχηματίζουμε την μισή μας περιουσία ότι ο γνωστός φαφλατάς κ. Gpoint ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ να μπορέσει να απαντήσει στο απλό ερώτημα του σχολίου 176.

  178. Alexis said

    #173: Μπανανίες λέγανε κάποτε τις χώρες που τις κυβερνούσαν αχυράνθρωποι ξένων (υπερ)δυνάμεων (λέγε με ΗΠΑ)
    Τις χώρες που τις κυβερνάνε αχυράνθρωποι μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων δεν ξέρω πώς πρέπει να τις πούμε… 😦

  179. 174 Αδικείς τον Μπολσονάρου, δεν έχω κάνει απντέιτ αλλά είχε κάτι ωραία μπουμπούκια.

  180. Γιάννης Κουβάτσος said

    178: Μαρινακιστάν. Κουλή Δημοκρατία του Μαρινακιστάν η επίσημη ονομασία της χώρας.

  181. Alexis said

    #180: Ναρκο-δημοκρατία ίσως; Ή είναι πολύ βαρύ;

  182. # 181

    ίσαμε δυο τόνοι λουκουμόσκονη μάρκας Νουρουάν

  183. Αυτούνο είναι. Νουρουανιστάν.

  184. Γιάννης Κουβάτσος said

    Έλα,σταματήστε τις κακίες. Αθωώθηκε ο άνθρωπος. Εκτός αν δεν έχετε εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη. Εγώ έχω απόλυτη.

  185. Νταξ γλυτώνουμε τα έξοδα κατοχύρωσης, υπάρχει ήδη.

  186. # 116, 142

    Σχετικά με τις διασκευές, άφησα να περάσει μια μέρα, να συνέλθω από το σοκ…

    Αρχικά να ξεκαθαρίσω κάτι, σύμφωνα με την λογική θεώρηση: στην συμφωνική μουσική για τις διάφορες εκτελέσεις κυρίαρχο ρόλο παίζει η μουσική αντίληψη του μαέστρου και η δεξιοτεχνία των μελών της ορχήστρας, στην όπερα το σημαντικότερο είναι οι φωνές κι αυτός που τις διαλέγει, με το λιμπρέττο δεν ασχολείται ποτέ κανείςπαρά μετά την κριτική, αλλά στο τραγούδι τα λόγια παίζουν σημαντικό ρόλο και καλό είναι το μουσικό ύφος τραγουδιστή και ορχήστρας να συμβαδίζει με τους στίχους.

    Είδα πως η εκτέλεση του Νικ Κέηβ (που πρακτικά δεν τον έχω ξανακούσει συνειδητά, έχω μια ακουστική αξιοπρέπεια) και των φίλων του έχει 7 εκατομμύρια προβολές και είπα σαν τον ήρωα του Χάρρυ Κλίνν «δεν μπορεί, καλό θα είναι» και στρώθηκα να το ακούσω… ένα τραγούδι που βγήκε με σκληρή φωνή , που επίσης ο Μάικ Σκοτ το είπε με βραχνή φωνή όπως ταιριάζει στα λόγια, έγινε γλυκανάλατο με χαρούμενες για την συμμετοχή παιδικές φωνούλες, μόνο στρουμφάκια δεν μπήκανε, κοινώς έγινε πιασάρικο για το κοινό που μένει στην μελωδία -που δεν ήταν του Κέηβ-,παλιό το κόλπο τόκανε και Μπαέζ σκοτώνοντας τα περισσότερα τραγούδια του Ντύλαν ενώ η φωνή της ταίριαζε στα ελαφρά του Ντόνοβαν π.χ. το Turqoise
    Τέτοια μουσική ακούω συνήθως όταν οδηγώ κουρασμένος για να μην μου αποσπά την προσοχή από τον δρόμο, αλλά όταν θέλω ν΄ακούσω μουική μου την βαράει στα νεύρα.
    Υπάρχουν διασκευές σε ιερά τραγούδια από αυτούς που τα αγάπησαν και τα λένε τώρα πολύ διαφορετικά γιατί περάσανε 30, 40, 50 χρόνια από τότε κι αλλάξανε οι αντοχές κι οι απαιτήσεις, τα δουλέψανε όμως. Ενα τέτοιο είναι η παρακάτω διασκευή (κι αυτό 7 εκ. προβολές έχει αλλά …)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: