Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Δεν είχε πάει μακριά η βαλίτσα

Posted by sarant στο 12 Ιανουαρίου, 2022


Την Κυριακή το πρωί επέστρεψα στο Λουξεμβούργο, μετά τις γιορτές, με απευθείας πτήση της Ετζίαν. Είχα μαζί μου δυο βαλίτσες, η μία -η μεγάλη- είχε ρούχα και συναφή, η μικρή είχε βιβλία. Στο Ελ Βενιζέλος ο αρμόδιος υπάλληλος με κατεύθυνε στον αριστερό από τους δυο μαιάνδρους που οδηγούν τους επιβάτες στην παράδοση των αποσκευών, εκεί όπου πρέπει να σκανάρεις μόνος σου τις ετικέτες και να τις κολλήσεις στις βαλίτσες σου. Δεν είχα ξανακάνει τη διαδικασία, υπήρχε όμως υπάλληλος που μας καθοδηγούσε. Ζύγισα τις δυο βαλίτσες μου, που τις είχα φέρει και τις δύο πολύ κοντά στο όριο, μόλις κάτω από τα 23 κιλά, σκάναρα, τύπωσα τις ετικέτες και τις πέρασα στο χερούλι της κάθε βαλίτσας -αν και όχι πολύ καλά.

Φτάνοντας στο Λουξεμβούργο τρεις ώρες αργότερα, στήθηκα στον ιμάντα και περίμενα να βγουν οι βαλίτσες μου. Οι άλλες έβγαιναν, οι δικές μου όχι. Ένας ένας οι άλλοι επιβάτες έπαιρναν τα μπαγκάζια τους και αποχωρούσαν, εγώ έμενα. Καναδυό φορές γελάστηκα πως είδα την μεγάλη, αλλά είχα λαθέψει -ήταν κάποια που της έμοιαζε, είναι και γκρίζα, μάλλον συνηθισμένη απόχρωση και κοψιά. Ενώ είχαμε μείνει πεντέξι που περιμέναμε ακόμα, ξαφνικά βλέπω τη μικρή, την κόκκινη βαλιτσούλα να ξεπροβάλλει καμαρωτή από το στόμιο της χοάνης. Την άδραξα και την απόθεσα στο καροτσάκι με τις ελπίδες αναπτερωμένες. Αφού ήρθε η μία, λέω, δεν θα αργήσει και το ταίρι της.

Αλλά οι ελπίδες μου διαψεύστηκαν. Ο ιμάντας ξέβρασε άλλες πέντε αποσκευές, ισάριθμοι επιβάτες που περίμεναν τις πήραν κι έφυγαν, κι εγώ απόμεινα να κοιτάζω το στόμιο. Σε λίγο σταμάτησε κιόλας να γυρίζει ο ιμάντας, και ένας ηλεκτρονικός κρωγμός σήμανε το τέλος της διαδικασίας. Καταπτοημένος κατευθύνθηκα προς τη θυρίδα των χαμένων αποσκευών για να δηλώσω την απώλεια, ενώ σκεφτόμουν πώς να περιγράψω τη βαλίτσα μου.

Tόσα χρόνια που ζω έξω κάνω πολλά αεροπορικά ταξίδια τον χρόνο -οπότε δεν ήταν η πρώτη φορά που μου συνέβη το ατύχημα να μην φτάσει η βαλίτσα μου. Μου έχει ξανατύχει κάμποσες φορές. Μια περίοδο που έπαιρνα μια πτήση μέσω Ζυρίχης που είχε σύντομη ανταπόκριση (διότι απευθείας πτήσεις δεν είχαμε πάντοτε από το Λουξεμβούργο στην Αθήνα τα προηγούμενα χρόνια) ήταν αρκετά συνηθισμένο να προλάβουμε την πτήση εμείς αλλά όχι οι αποσκευές μας -έρχονταν όμως με το επόμενο αεροπλάνο, την άλλη μέρα το πρωί. Πρώτη φορά όμως μου έτυχε να φτάσει η μία αποσκευή και να χαθεί η άλλη.

Όμως, κάπου εδώ ακούγεται από το βάθος μια φωνούλα: Εμείς εδώ λεξιλογούμε. Της κείνης ρήμασι πειθόμενος, λοιπόν, θ’ αδράξω την ευκαιρία να λεξιλογήσω για τη βαλίτσα και τις αποσκευές.

Η βαλίτσα λοιπόν είναι δάνειο από τα ιταλικά, όπου είναι valigia, και ίσως γι’ αυτό θα δείτε ιδίως σε παλιότερα κείμενα, ας πούμε των αρχών του 20ού αιώνα, τον τύπο βαλίτζα. Από τα ιταλικά η λέξη έχει περάσει και στα γαλλικά, όπου είναι valise.

Για την ιταλική λέξη, το ετυμολογικό λεξικό του Μπαμπινιώτη λέει ότι προέρχεται απο το αραβικό waliha, σάκκος. Αλλά αυτή είναι απλώς μία από τις κάμποσες θεωρίες που υπάρχουν. Στο ιταλικό ετυμολογικό του Zanichelli, το DELI, παρατίθενται πολλές θεωρίες αλλά η ετυμηγορία του λεξικογράφου είναι termine di provenienza sconosciuta, όρος άγνωστης προέλευσης. Καλό είναι πού και πού να ομολογούμε την αδυναμία μας, όσοι ετυμολογούμε.

Πάντως η λέξη στα ιταλικά είναι παλιά, από το 1350 στον Βοκκάκιο. Τώρα που τα γράφω αυτά, θυμήθηκα κι έβαλα ν’ ακούσω μια νεανική όπερα του Ροσίνι (του 1812) που λέγεται L’occasione fa il ladro ossia Il cambio della valigia (Η ευκαιρία κάνει τον κλέφτη ή η αλλαγή της βαλίτσας), όπου σε ένα πανδοχείο ένας ταξιδιώτης συντρώγει με κάποιον αλλον και παίρνει κατά λάθος τη βαλίτσα του. Την ανοίγει, βρισκει μέσα τα χαρτιά του ξένου και το πορτρέτο μιας καλλονής που ο άλλος πήγαινε να παντρευτεί με συνοικέσιο και αποφασίζει να παρουσιαστεί εκείνος ως ο αναμενόμενος γαμπρός. Δεν θέλω να σποϊλάρω, πάντως δεν τα καταφέρνει, αλλά δεν βγαίνει και χαμένος από την υπόθεση, που θυμίζει παλιά ελληνική κωμωδία.

Επιστρέφουμε όμως στη βαλίτσα. Η άλλη λέξη που έχουμε για τις βαλίτσες ή τις αποσκευές, στον πληθυντικό, είναι μπαγκάζια ή μπαγάζια. Κι αυτή δάνειο είναι, αλλά κι εδώ η διαδρομή της δεν είναι απόλυτα καθαρή. Κατά τον Μπαμπινιώτη, είναι από το βενετικό bagagia (που είναι ενικός) αλλά κατά τον Πετρούνια (στο ΛΚΝ) είναι από το τουρκικό bağaj  και αυτό το μαλακό τουρκικό g που προφέρεται περίπου σαν το δικό μας γ εξηγεί τον τύπο «μπαγάζια». Πάντως, τόσο η βενετική όσο και η τουρκική λέξη ανάγονται στο γαλλικό bagage, η οποία κατά πάσα πιθανότητα ανάγεται στο μέσο γαλλικό bagues («ρούχα, παλιόρουχα») το οποίο δεν έχει και πολύ σίγουρη ετυμολογία -κατά το ATILF μάλλον προέρχεται από βορειοϊταλικές διαλέκτους. Υπάρχει όμως και η άποψη ότι προέρχεται από την ίδια σκανδιναβική ρίζα από την οποία προέρχεται και το αγγλ. bag.

Από τα γαλλικά και το πορτ μπαγκάζ των αυτοκινήτων, το οποίο πάντως σήμερα στα γαλλικά λέγεται κυρίως coffre, όπως και το χρηματοκιβώτιο. Στα γαλλικά porte bagages είναι η μπαγκαζιέρα, που μπαίνει στην οροφή του αυτοκινήτου -είναι τρελοί αυτοί οι Γάλλοι.

Θα προσέξατε ότι τα μπαγκάζια (ή μπαγάζια) υπάρχουν μονάχα στον πληθυντικό. Δεν λέμε «το μπαγκάζι» (ή λέμε; πάντως τα λεξικά μόνο πληθυντικό έχουν). Περιέργως, στο πρόσφατο άρθρο μας για το Άνω Λιόσι, για τις λέξεις που δεν έχουν ενικό, το *μπαγκάζι το ξεχάσαμε.

Να πούμε όμως και για την αυτοχθόνως ελληνική λέξη, τις αποσκευές, που συνήθως τη χρησιμοποιούμε στον πληθυντικό στην επίσημη ορολογία (έλεγχος αποσκευών, ας πούμε) αλλά έχει και ενικό. Αρχαία λέξη, ασφαλώς, αλλά στα αρχαία είχε και τη σημασία της μετακόμισης, του συνόλου των σκευών, είχε όμως και τη σημερινή σημασία. Παράγεται από τη σκευή, που είναι άλλος τύπος του σκεύους. Θα θυμάστε, όσοι έχετε μετακομίσει, τον όρο «οικοσκευή», που πολλοί τον λένε «οικοσυσκευή».

Yπάρχουν βέβαια κι άλλες λέξεις, ας πούμε τα μπογαλάκια, τα συμπράγκαλα, το σακ βουαγιάζ (ταξιδιωτικός σάκος κατά λέξη) αλλά νομίζω πως η βαλίτσα είναι η συχνότερη, και έχει και παρουσία στη φρασεολογία μας. Λέμε «Θα πάει μακριά η βαλίτσα;» που σημαίνει «Θα συνεχιστεί για πολύ αυτή η κατάσταση;» και βέβαια τη λέμε κυρίως για κάτι δυσάρεστο ή ενοχλητικό, που διαρκεί πολύ ή τέλος πάντων περισσότερο απ’ όσο αναμενόταν.

Η αρχή της φράσης ολοφάνερα βρίσκεται στους αχθοφόρους, που τόσο συνηθισμένοι ήταν παλιότερα. Όταν ο ταξιδιώτης έφτανε στο λιμάνι ή στον σιδηροδρομικό σταθμό έπαιρνε έναν ή περισσότερους χαμάληδες για να του μεταφέρουν τις αποσκευές στο σπίτι ή το ξενοδοχείο του κι ο ίδιος προπορευόταν. Οπότε ήταν συχνό να ρωτήσουν οι φορτωμένοι αχθοφόροι «αφεντικό, θα πάει μακριά η βαλίτσα;», ιδίως όταν δεν τους είχε προσδιορίσει με ακρίβεια τον προορισμό.

Η δική μου βαλίτσα, ευτυχώς, δεν είχε πάει μακριά. Για την ακρίβεια, δεν είχε πάει πουθενά -είχε μείνει στο Ελ Βενιζέλος. Χάρη στην επιμονή της Νικοκυράς από το τηλέφωνο, ένας εξυπηρετικός υπάλληλος φιλοτιμήθηκε να ψάξει στις βαλίτσες χωρίς ετικέτα με βάση την περιγραφή μας, διότι η ετικέτα που άτσαλα είχα κολλήσει είχε φύγει. Κι έτσι δυο μέρες μετά την προσωρινή απώλεια πήγα και την παρέλαβα με το περιεχόμενό της άθικτο και αναλλοίωτο. Κάνει και κρύο εδώ, κι έτσι δεν την επαθα σαν τον φίλο που είχε χάσει κατακαλόκαιρο σε κάποιο μεσογειακό αεροδρόμιο μια βαλίτσα που είχε μέσα μεγάλη ποσότητα χλωρό τυρί -η οποία τελικά εντοπίστηκε μερικές μέρες μετά από την οσμή.

 

 

161 Σχόλια προς “Δεν είχε πάει μακριά η βαλίτσα”

  1. Κουνελόγατος said

    Τελικά ξυπνήσατε. 🙂

  2. Αυτή η ιστορία του Ροσίνι μου θυμίζει αμυδρά μια πρόσφατη γαλλική ταινία, δεν τη θυμάμαι καλύτερα όμως για να σας πω ομοιότητες και διαφορές.

    Σύμφωνα με τον Νισανιάν, που είναι και στην επικαιρότητα, η λέξη bagaj στα τούρκικα καταγράφεται το νωρίτερο το 1914 (και δεν είναι bağaj), αλλά δεν πιστεύω να είναι πολύ παλιότερη. https://www.nisanyansozluk.com/?k=bagaj Δεν υπάρχει στο Χλωρό του 1899. Στα ελληνικά πότε πρωτοσυναντάται άραγε;

    Να προσθέσω εδώ ότι πάλι κατά τον Νισανιάν, το γαλλικό προέρχεται από το ισπανικό bagaje και εκείνο πιθανόν από το αραβικό būḳca, που με τη σειρά του βγαίνει από το τούρκικο boğça/boχça ή bohça (οι μικρασιάτες ξέρουν τον μποξά). Ο ίδιος όμως σημειώνει ότι αυτό φαίνεται απίθανο, καθώς η ευρωπαϊκή λέξη μαρτυρείται ήδη από τον 13ο αιώνα.

  3. Καλημέρα Νίκο, το δισάκι μου στον ώμο τραγουδάω πάντα στον έλεγχο αποσκευών. Τα σέα και τα μέα είναι αποσκευές ή υπάρχοντα;

  4. Alexis said

  5. Πάνος με πεζά said

    Καλημέρα ! Πολλοί μέχρι και σήμερα λένε «βαλίντζα» !
    Kαι μια που υπάρχει και μουσική επένδυση, …

  6. Γιάννης Ιατρού said

    καλημέρα,

    ωραίο άρθρο Νίκο!👍

    3: Το λέει κι ο Βαμβακάρης:
    επήρα τη γυναίκα μου, παίρνω το μπουγιουρντί μου
    τα σέα μου, τα μέα μου και βουρ για το τσαρδί μου

    Στην επικυριαρχική: all my stuff, the whole kit and caboodle, the whole shebang 🙂

  7. Konstantinos said

    Ένα από τα πρώτα του Στελλαρα.

  8. Παναγιώτης Κ. said

    Η συμβία μου έκανε κάτι απλό για να ξεχωρίζει η βαλίτσα της από άλλες όμοιες που κινούνται στον ιμάντα. Έδεσε μια κόκκινη κορδέλα στο χερούλι.
    Αυτή η απλή λύση είναι αποτελεσματική όταν με ευκολία θέλεις να εντοπίσεις την αποσκευή σου.

    Το λεξικό την βαλίτσα την μεταφράζει ταξιδιωτικό σάκο.
    Αναρωτιέμαι: Σε ένα κείμενο καθαρεύουσας π.χ στρατιωτικό κείμενο πριν καθιερωθεί η δημοτική και στον στρατό , πως έγραφαν την βαλίτσα;
    Υπάρχει δηλαδή κάτι…επίσημο όπως π.χ για την ομπρέλα. Την λέμε αλεξιβρόχιο (αυτό το ξέρω από τις ασκήσεις Φυσικής στα τέλη της δεκαετίας του ΄60 ).

  9. miltos86 said

    Καλημέρα!

    Ομολογουμένως οι απώλειες αποσκευών έχουν μειωθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια αλλά παραμένουν υπαρκτό πρόβλημα.

    Πάντα απορούσα σχετικά με το πόσο απλό είναι να συμβεί απώλεια ή κλοπή βαλίτσας στην όλη διαδικασία. Ειδικά στις ΗΠΑ όπου στα περισσότερα αεροδρόμια οι ιμάντες παραλαβής βρίσκονται μετά τους ελέγχους, σε χώρο προσβάσιμο κι από μη ταξιδιώτες.

  10. miltos86 said

    Yπάρχουν βέβαια κι άλλες λέξεις, ας πούμε τα μπογαλάκια, τα συμπράγκαλα, το σακ βουαγιάζ (ταξιδιωτικός σάκος κατά λέξη)

    Προς στιγμήν πίστεψα ότι θα μάθουμε τι παίζει επιτέλους με τη λέξη συμπράγκαλα καθώς και την αινιγματική ελληνικοφανή μετάφραση της ως ‘paraphernalia’…

  11. Voyageur autour de la chambre said

    Καλημέρα.
    Όχι ότι παραπονιέμαι, αλλά φαίνεται πως η βαλίτσα έφερε σε όλων το μυαλό τραγούδια.
    Εγώ ήθελα να βάλω ένα από τα αγαπημένα μου αρχοντορεμπέτικα, αλλά με πρόλαβε ο Αλέξης στο 4.
    (Άσχετο, αλλά η «Ωραία των Αθηνών» έχει εξαιρετικά τραγούδια!)

  12. Voyageur autour de la chambre said

    Επίσης, για τα μπαγκάζια: Γιατί απορρίπτεται ο απευθείας δανεισμός από τα γαλλικά;
    Μήπως επειδή είναι λαϊκό και όχι λόγιο δάνειο;

  13. Alexis said

    Καλημέρα.
    Ο γιός μου είχε μια παρόμοια περιπέτεια πριν από δύο χρόνια όταν επέστρεψε στην Ελλάδα από τη Γερμανία, από Erasmus.
    Συσκεύασε τα μπαγκάζια του και επειδή ήταν πάρα πολλά για να τα πάρει με το αεροπλάνο έστειλε δύο βαλίτσες, μία μικρή και μία μεγάλη, με κούριερ, και συγκεκριμένα με την κούριερ των γερμανικών ταχυδρομείων (η αντίστοιχη ΕΛΤΑ κούριερ ας πούμε).
    Η μεγάλη βαλίτσα έφτασε κανονικά μετά από καμιά δεκαριά μέρες, η άλλη, η μικρή, δεν έφτασε ποτέ. Είχε μέσα κυρίως ρούχα και κάποια CD.
    Παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειές μας σε Ελλάδα και Γερμανία δεν καταφέραμε ποτέ να βρούμε άκρη και κάποια στιγμή θεωρήθηκε οριστικά χαμένη, οπότε μας ζήτησαν να τους στείλουμε μία κατάσταση με την εκτίμηση της αξίας του περιεχομένου, για να μας αποζημιώσουν.
    Ο γιός μου τους έστειλε μια κατάσταση όπου εκτιμούσε την αξία του περιεχομένου σε 750 ευρώ και τελικά πήρε ένα πεντακοσάρικο γιατί αυτό ήταν λέει το πλαφόν για τη συγκεκριμένη αποσκευή.
    Από τότε όποτε ακούω κάποιον, κυρίως Έλληνα μετανάστη στη Γερμανία, να μου λέει ότι στη Γερμανία δουλεύουν όλα ρολόι και να οικτίρει την Ελλάδα για την ανοργανωσιά της, «φορτώνω» άγρια 😡

  14. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια και τις τραγουδιστικές συμπληρώσεις!

    4-7 Αυτά έπρεπε να τα βάλω. Το ένα επειδή έχει τον τίτλο του άρθρου (περίπου) και το άλλο επειδή είναι η πρώτη ίσως επιτυχία του Καζαντζίδη

    9 Αυτό με την Αμερικη δεν το ήξερα

    12 Χμμ… Ίσως λόγω του πληθυντικού; Δηλ. αν δανειζόμασταν από γαλλικά θα λέγαμε «το μπαγκάζι»; Δεν ξέρω.

  15. Alexis said

    Στην Ήπειρο τα συμπράγκαλα λέγονται και τσαπράγκαλα.
    Υπάρχουν και τα «παλιομπακούρια» με σαφώς υποτιμητική χροιά: «Μάζεψε τα παλιομπακούρια σου και δρόμο!»
    Από τα «μπακίρια» ίσως;

  16. Triant said

    Καλημέρα.

    6: all my stuff.
    Αφορμή να κεράσω κι εγώ ένα πολύ αγαπημένο τραγούδι (smoked mu stuff and drank all my wine). Είναι και λιγο ταξιδιωτικό.

  17. miltos86 said

    Για τις αμερικανικές αεροπορικές υπάρχουν και στατιστικά για το ποιες χάνουν τις περισσότερες βαλίτσες:

    https://www.mentalfloss.com/article/582803/airlines-most-likely-to-lose-your-luggage

    Κάποτε είχα ακούσει ότι στην Ευρώπη πάντως μεγαλύτερο ρόλο παίζει το αεροδρόμιο αναχώρησης παρά η αεροπορική εταιρεία στο πόσο συχνά θα χαθούν οι βαλίτσες.

  18. Πέπε said

    Καλημέρα. Τι ωραίο θέμα, βγαλμένο από τη ζωή!

    > Της κείνης ρήμασι πειθόμενος

    Τοις. Στο ρήμασι πάει.

    > Κατά τον Μπαμπινιώτη, είναι από το βενετικό bagagia (που είναι ενικός) αλλά κατά τον Πετρούνια (στο ΛΚΝ) είναι από το τουρκικό bağaj και αυτό το μαλακό τουρκικό g που προφέρεται περίπου σαν το δικό μας γ εξηγεί τον τύπο «μπαγάζια».

    Μπα, μια χαρά θα γινόταν ελληνικό γ και από βενετικό g. Υπήρχαν, νομίζω, από παλιά λαϊκά δάνεια με γ, δ αντί του πρωτοτύπου g, d, ανεξάρτητα από τους μεταγενέστερους ευπρεπισμούς τύπου Δάλτων, Γίββων. (Όχι όμως b > β, αυτό μόνο από ευπρεπισμό.)

    > Στα γαλλικά porte bagages είναι η μπαγκαζιέρα, που μπαίνει στην οροφή του αυτοκινήτου -είναι τρελοί αυτοί οι Γάλλοι.

    Κι αν όχι τρελοί, πάντως γαλικά δεν ξέρουν σπουδαία. Δεν ξέρουν τι πάει να πει κασκόλ, σουτιέν, καλτσόν, κολάν, πορτμπαγκάζ κι ένα σωρό άλλα.

    > Λέμε «Θα πάει μακριά η βαλίτσα;» […] Η αρχή της φράσης ολοφάνερα βρίσκεται στους αχθοφόρους […] ήταν συχνό να ρωτήσουν οι φορτωμένοι αχθοφόροι «αφεντικό, θα πάει μακριά η βαλίτσα;», ιδίως όταν δεν τους είχε προσδιορίσει με ακρίβεια τον προορισμό.

    Περίεργο πάντως. Σε πιο παλιές εποχές που τα ταξίδια δεν ήταν γρήγορα, ο κόσμος ταξίδευε κυρίως για μεγάλα διαστήματα, οπότε οι αποσκευές του δεν ήταν τόσο βαλίτσες όσο μπαούλα. Εκεί ήταν λογικό να έχει κάποια ανυπομονησία ο αχθοφόρος. Κυρίως περίεργο βρίσκω το πρόσφατο της δημιουργίας της έκφρασης, ότι δηλαδή δεν προέρχεται από την εποχή των μπαούλων και των δύσκολων, σπάνιων, μεγάλων ταξιδιών.

    > Δεν είχα ξανακάνει τη διαδικασία, υπήρχε όμως υπάλληλος που μας καθοδηγούσε.

    Όλο και περισσότερες τέτοιες διαδικασίες γίνονται μ’ αυτό τον τρόπο: ο πελάτης κάνει μόνος του μια δουλειά που πριν την έκανε ο υπάλληλος, και ο υπάλληλος, απαλλαγμένος από τα καθήκοντά του, αναλαμβάνει τώρα να εκπαιδεύσει τους πελάτες. (Μου έτυχε στα ΑΒ με μια υπάλληλο που μου έδειχνε πώς να πληρώσω στο ταμείο χωρίς ταμία: έκανε ό,τι ακριβώς έκαναν και οι ταμίες στα άλλα ταμεία, μόνο που επιπλέον περιέγραφε και τα βήματά της, και δεν είχε καρέκλα, έστεκε όρθια.) Μόλις τους ξεσκολίσει, θα απολυθεί ως περιττός.

  19. loukretia50 said

    Πόσα να χωρέσει μια βαλίτσα όταν αλλάζεις ζωή?

    «Και πού να πας και πού να ‘ρθεις
    και πού να επιστρέψεις
    που ‘ναι τα ξένα μακρινά
    κι είν’ τα δικά μας ξένα…»

  20. ΣΠ said

    Θυμήθηκα την παλιά γαλλική κωμωδία με τον Λουί ντε Φινές Oscar (1967), που στα ελληνικά πήρε τον τίτλο «Εγώ… 2 Γυναίκες… 3 Βαλίτσες!»

    Το ριμέικ με τον Σιλβέστερ Σταλόνε Oscar (1991) είχε στα ελληνικά λίγο διαφορετικό τίτλο «Δύο Γυναίκες, Τρεις Βαλίτσες κι Εγώ».

  21. miltos86 said

    @13
    Αυτά συμβαίνουν και σε όλες τις χώρες, το ερώτημα είναι πόσο συχνά…

    Αλλά δεν κρατιέμαι να συμφωνήσω ότι στη Γερμανία σαφώς και δε λειτουργούν όλα ρολόι! Φυσικά δεν είναι και χάος αλλά μου έχουν τύχει πάμπολλες περιπέτειες που ήταν αποτέλεσμα κακής οργάνωσης, ειδικά με τα γερμανικά τρένα.
    Έχω καταλήξει ότι είναι ένα στοιχείο που πιστεύουν οι ίδιοι και διαφημίζουν για τους εαυτούς τους, όπως αντίστοιχα οι Έλληνες νομίζουν ότι είναι πιο φιλόξενοι και έξω καρδιά από τους άλλους λαούς, ότι μόνο αυτοί έχουν φιλότιμο κλπ.

  22. Γιάννης Κουβάτσος said

    «Χάρη στην επιμονή της Νικοκυράς από το τηλέφωνο, ένας εξυπηρετικός υπάλληλος φιλοτιμήθηκε να ψάξει στις βαλίτσες χωρίς ετικέτα με βάση την περιγραφή μας»
    Επιμονή νικοκυράς, εξυπηρετικός υπάλληλος, φιλοτιμήθηκε… Η ιστορία της νεοελληνικής καθημερινότητάς μας: να επιμένουμε φορτικά μπας και φιλοτιμηθεί κάποιος εξυπηρετικός υπάλληλος να κάνει το αυτονόητο : τη δουλειά του· είτε στον δημόσιο τομέα είτε στον πολυδιαφημισμένο ιδιωτικό.

  23. Πέπε said

    21

    > στη Γερμανία σαφώς και δε λειτουργούν όλα ρολόι! […] Έχω καταλήξει ότι είναι ένα στοιχείο που πιστεύουν οι ίδιοι και διαφημίζουν για τους εαυτούς τους

    Και πού να δεις τη γνώμη των Ελβετών για τη δήθεν γερμανική οργάνωση! Σε συγκοινωνίες μεταξύ των δύο χωρών που τις εκτελούν και γερμανικά και ελβετικά τρένα, γράφει ο πίνακας «άφιξη 12:31», και από τις 12:31’30»» ο Ελβετός έχει αρχίσει να μουρμουράει: τι περιμένεις, γερμανικό είναι το τρένο!

  24. «Χάρη στην επιμονή της Νικοκυράς…»
    Kάποιος φίλος προσφυώς το έχει χαρακτηρίσει «the nuisance factor», τουτέστιν γίνεσαι φορτικός μέχρι να σε βαρεθεί και να σε εξυπηρετήσει για να ησυχάσει!

  25. Spiridione said

    14
    Μα οι «Βαλίτσες» έχουν μια ιστορία. Έπαιζα τότε , το 1949 με 1950, στην “Τριάνα” του Χειλά. Κάποιος από την κομπανία είχε προηγούμενα με το Χειλά. Δεν τα πήγαινε καλά. Ένα βράδυ πριν αρχίσει η δουλειά παραξηγηθήκανε. Όλο το βράδυ, που παίζαμε στο πάλκο έλεγε αυτός ότι “θα πάρω τις βαλίτσες και θα φύγω από το μαγαζί”. Το είπε πενήντα φορές μέχρι να σκολάσουμε. Μου μπήκε μια ιδέα για τις βαλίτσες που έλεγε αυτός. Έγραψα μόνο μια λέξη. Έγραψα στο πακέτο με τα τσιγάρα “Βαλίτσες”. Το `δωσα στο στιχουργό Μάνεση και το `φτιαξε. Άλλο θέμα. Από τις βαλίτσες ξεκίνησε αυτό το τραγούδι και ήταν τυχερό με αυτό να ξεκινήσει και ο Καζαντζίδης!»

    Απόσπασμα από το βιβλίο «Ντόμπρα και σταράτα», Εκδόσεις «Κάκτος»
    https://stelioskazantzidis.blogspot.com/2008/12/blog-post.html

  26. Γιάννης Ιατρού said

    23: χαχαχα, καλό! Εδώ άρθρο του ανταποκριτή μας (για γερμανομαθείς) Der Kick der Verspätung (έχει κι άλλα για τα τραίνα στην Γερμανία/Ελβετία)😉

  27. sarant said

    18 α Ωχ, γκάφα μου

    18 γ Ούτε το καλοριφέρ. Υπάρχει υλικό για άρθρο εδώ.

    18ε Πράγματι. Καλό παράδειγμα τα σουπερμάρκετ. Επίσης, εδώ στη Δύση βάζουμε βενζίνη μονοι μας.

    21 Με τα γερμανικά τρένα έχω κι εγώ κακές εμπειρίες, αλλά χειρότερες με τα βελγικά.

    25 Α μπράβο.

  28. LandS said

    23
    Ναι, τους ξέρουμε και τους κρυόκωλους που έχουν βάλει αισθητήρες στις ράγες για να συγχρονίζουν τα ρολόγια του σταθμού 😜

    Το ωραιότερο με τα τρένα το έχω ακούσει στο Λονδίνο. Σε διαμαρτυρία κυρίας για την καθυστέρηση, ο υπάλληλος της απάντησε σε (όχι πολύ βαριά) Πίντζιν κάτι που εγώ άκουσα ως «Madam, in Mussolini’s Italy trains ran on time».

  29. # 13

    Η μεταφορική ΕΛΤΑ ουδεμία σχέση έχει με τα Ελληνικά Ταχυδρομεία… και είχε μεγάλα χάλια το παράρτημα στην Ευελπίδων ενώ σε γενικές έπαιρνε καλά σχόλια.

    Πάντως καλά θα έκανες να μην βγάζεις σπυράκια, σε ελληνική μεταφορική το πιοπιθανόήταν αντί για 500 ευρώ να έπαιρνες κάτι που προεξέχει άλλων δύο …

  30. avadistos said

    Ας θυμηθούμε και τον Σαλή, τον αχθοφόρο βαρκάρη των Χανίων με καταγωγή από το Σουδάν
    https://tinyurl.com/2p89ca2u

  31. Σε εποχές προ ίντερνετ, σε αλληλογραφίες συχνά έγραφα πιμιηταβήτα ερωτιματικό σε όσους αργούσαν ή ξεχνούσαν να απαντήσουν, ποτέ δεν έβαζα μπροστά το θα

    Σχετικά με τα μπαγκάζια,λάτρεψα την ατάκα του γέρου στην Καριοφυλιά, στα Βαμμένα κόκκινα μαλιά, «χωρίς αποσκευές» αλλά δεν το τόλμησα

  32. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    >> Είχα μαζί μου δυο βαλίτσες, η μία -η μεγάλη- είχε ρούχα και συναφή […] την παρέλαβα με το περιεχόμενό της άθικτο και αναλλοίωτο […] δεν την επαθα σαν τον φίλο που είχε χάσει κατακαλόκαιρο σε κάποιο μεσογειακό αεροδρόμιο μια βαλίτσα που είχε μέσα μεγάλη ποσότητα χλωρό τυρί

    Γι αυτό μ’ αρέσει αυτό το ιστολόγιο. Να, σήμερα ας πούμε έμαθα πως συνώνυμο των συναφών είναι η ξερή μυζήθρα.

  33. # 31

    ερωτηματικό, βέβαια

  34. Νέο Kid said

    28. Σωστός ο Εγγλέζος! Είπαμε, Britannia rule the waves! Not the bloody rail tracks!…

  35. Pedis said

    …μια νεανική όπερα του Ροσίνι (του 1812) που λέγεται L’occasione fa il ladro ossia Il cambio della valigia (Η ευκαιρία κάνει τον κλέφτη ή η αλλαγή της βαλίτσας) …

    L’occasione fa l’uomo ladro

    (Η ευκαιρία κάνει τον άνθρωπο κλέφτη)

    Ιταλική παροιμία η οποία δικαιολογεί το γεγονός ότι στην Ιταλία ακόμη διανύεται το στάδιο του κυνηγού-τροφοσυλλέκτη. Ό,τι βρίσκει κάποιος γίνεται αυτόματα δικό του, κι ό,τι χάνει ο άλλος αλλάζει αυτοδίκαια ιδιοκτήτη. 🤨

  36. LandS said

    0 «… γαλλικά λέγεται κυρίως coffre… »
    Στη Γαλλία έχουν και δευτερεύον;

    Θα είχαν πλάκα τίποτα ταξιδάκια ανά τον κόσμο για το πως λέγονται διάφορα απλά καθημερινά χρήσιμα μέρη του, όχι τόσο απλού αλλά καθημερινά χρήσιμου αυτοκινήτου.
    Παράδειγμα πορτμπαγκάζ Ελληνικά, χρηματοκιβώτιο Γαλλικά, μπαούλο Αμερικάνικα, Μπότα Αγγλικά κλπ.

    Πρόσφατα σε αυτοκινητιστικό γιουτούμπ ένας Εγγλέζος έκανε πλάκα και αντί να πει frunk (από το front trunk) το χώρο αποθήκευσης μπροστά που έχουν κάποια ηλεκτροκίνητα, το είπε froot (αστειευόμενος επναλαμβάνω).

    Εμείς θα το λέμε Μπροστμπαγκάζ έ;

  37. miltos86 said

    @23
    Ισχύει! Οι ελβετικοί σιδηρόδρομοι έχουν ηχογραφήσει και αυτοματοποιήσει μήνυμα για καθυστέρηση αμαξοστοιχίας εξαιτίας καθυστερημένης άφιξης από τη Γερμανία!
    Οι Γερμανοί απ’ την άλλη συχνά απαντούν απαξιωτικά, με το επιχείρημα ότι τα τρένα των Ελβετών λειτουργούν καλά επειδή είναι πολύ μικρή χώρα, κι ότι το σιδηροδρομικό δίκτυο όλης της Ελβετίας είναι μικρότερο από του Βερολίνου (δεν έχω ψάξει αν ισχύει ή είναι απλά κακεντρέχεια)

    Οφείλω να ομολογήσω ότι και με ελβετικά τρένα μου έχουν τύχει περιπέτειες αλλά μικρότερης έκτασης και η αντίδραση είναι πολύ άμεση (χρησιμοποιώντας πιο αργές γραμμές παράκαμψης ή λεωφορεία για ένα τμήμα) ακόμα κι όταν πρόκειται για φυσικές καταστροφές.

    Οι Ελβετοί έχουν πάντως περί πολλού την ακρίβεια των τρένων τους, κι έχουν βγάλει κι αντίστοιχα χιουμοριστικά διαφημιστικά σποτ:


  38. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    35# Χεχε…Σε προ ετών έκθεση στο Ρίμινι ή στο Μιλάνο, τότε που ακόμα επιτρεπόταν το κάπνισμα, μιλώντας με έναν Ιταλό συνεργάτη μου είδα στο τραπέζι έναν ξέμπαρκο αναπτήρα και δήλωσα πως δεν ήταν δικός μου. Falo diventare μου είπε, και ακολούθησα τη σοφή συμβουλή του 🙂

  39. atheofobos said

    Μια φορά μου έχει τύχει να μην έρθει η βαλίτσα μου, σε μια κουραστική επιστροφή από το Λος Άντζελες μέσω Λονδίνου.
    Πιο πολύ όμως ασχολήθηκα να παρηγορώ ένα ζεύγος ηλικιωμένων Ελλήνων μεταναστών που ήρθαν και αυτοί με την ίδια πτήση και οι οποίοι μετά από πολλά χρόνια θα έπαιρναν αμέσως μετά το αεροπλάνο για την Μακεδονία για να πάνε στο χωριό τους και ήταν σαν χαμένοι.
    Η χειρότερη όμως περίπτωση ήταν όταν με την Iberia είχαμε πάει στο Περού και η βαλίτσα μιας κυρίας ήρθε μετά μια εβδομάδα! Την πέρασε με τα ίδια ρούχα και μερικά δανεικά από άλλες και με το πρόχειρο κουτί με είδη πρώτης ανάγκης που δίνουν οι εταιρείες σε αυτές τις περιπτώσεις.

  40. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Καλημέρα.

    Ὑπάρχουν καὶ τὰ τσαμασίρια (ἀπὸ τὸ τούρκικο çamaşır=μπουγάδα, ἀσπρόρουχα), ποὺ μπορεῖ νὰ θεωρηθεῖ συνώνυμο μὲ τὰ μπαγκάζια

    …θα πάρω τὰ τσαμασίρια μου νὰ πάω κάπου ἀλλοῦ τραγουδάει ἡ Χαρούλα Λαμπράκη στὸ (κτγμ σκυλὲ καὶ ἀδιάφορο*) «Βαρέθηκα τὰ σούξου-μουξουτοῦ σου».

    *γι᾿ αὐτὸ δὲ βάζω παραπομπή 🙂

  41. Spiridione said

    Για τα μπαγκάζια, ο πλαιότερος τύπος ήταν μπαγάγια. Υπάρχει από το Χρονικό του Ζακυνθινού Μάτεση του 17ου αιώνα: Αυγούστου 10, ήρθε μία βάρκα από την Πάτρα και είπε πως εδώσανε ένα αττάκο στον κάνπο και εσκοτωθήκανε χίλιοι πεντακόσιοι δικοί μας, και τρεις χιλιάδες Τούρκοι, και έλαβώθη το πριτζιπόπουλο και άλλοι πολλοί κουμαντάντεις, και τους εμπάσανε στο κάστρο, και τους επήρανε τέσσερα κομμάτια κανόνια, και τα μπαγάγια τους.
    Στο Αρχείον Ύδρας, στον Σουρή, στον Κ. Χατζόπουλο, στο Λεξ. Βλαστού κτλ.
    https://www.google.com/search?q=%22%CE%BC%CF%80%CE%B1%CE%B3%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%B1%22&rlz=1C1GCEA_enGR984GR984&tbm=bks&ei=tqbeYdXTHNHe7_UP3Y6o6AE&start=0&sa=N&ved=2ahUKEwjVhtea-qv1AhVR77sIHV0HCh04ChDy0wN6BAgBEEI&biw=3440&bih=1240&dpr=1

    Και μπαγκάγια, μπαγκάλια, μπαγάλια.
    Στον Ψυχάρη
    https://books.google.gr/books?id=1pxBAAAAYAAJ&q=%22%CE%BC%CF%80%CE%B1%CE%B3%CE%AC%CE%BB%CE%B9%CE%B1%22&dq=%22%CE%BC%CF%80%CE%B1%CE%B3%CE%AC%CE%BB%CE%B9%CE%B1%22&hl=el&sa=X&ved=2ahUKEwjizP36-Kv1AhVSsaQKHdjQBMUQ6AF6BAgIEAI

  42. leonicos said

    Δημοσιόχωρε και Σέρτη

    Σας παρακαλώ κοιτάξτε τα τελευτία δύο σχόλια της χθες

  43. Costas Papathanasiou said

    Καλημέρα!
    Σχετικό ως φαρσκοκωμωδία λαθών, του τύπου τέλος καλό όλα καλά, είναι και το τρίπρακτο “Oscar” του Claude Magnier που ανέβηκε στο Théâtre de l’ Athénée των Παρισίων το 1958, με τους Pierre Mondy, Jean-Paul Belmondo (παντελώς άγνωστου τότε) Maria Pacôme, το οποίο εξαμερικανίστηκε ως δίπρακτο με τίτλο «Three Bags Full» από τον Jerome Chodorov το 1966 και έγινε και ταινία, υπό τον αρχικό τίτλο “Oscar”, γαλλική του Édouard Molinaro, το 1967, με Louis de Funès και αμερικανική John Landis, το 1991, με τον Sylvester Stallone, οι οποίες παίχτηκαν και οι δύο στην Ελλάδα με τον περιπετειώδη τίτλο «Δύο γυναίκες, τρεις βαλίτσες κι εγώ».
    Ετυμολογικώς, κατά τα αγγλο-γαλλικά βικιλεξικά η βαλίτσα πάει είτε μέχρι το αραβικό وَلِيهَة‎ (walīha, “μέγας σάκκος”) έιτε μέσω πρωτοκελτικής ρίζας *val- (“εγκλείω,περιβάλλω”), στην ΠΙΕ *welH- (στρέφω, κυλίω), εξ ης πολλές και ποικίλες λέξεις μεταξύ των οποίων και οι ελλ. ἕλιξ, εἰλεός , ἴλη, ὅλμος , καθώς και το ἁλίζω(=μαζέυω συγκεντρώνω) που μπορεί νας αναχθεί και στην παρεμφερή ΠΙΕ *wel- (με σημασιολογική διαφοροποίηση:“ωθώ,πιέζω”).[βλ. https://en.wiktionary.org/wiki/valigia, https://fr.wiktionary.org/wiki/valigia , https://fr.wiktionary.org/wiki/volvo#la και https://en.wiktionary.org/wiki/Reconstruction:Proto-Indo-European/welH- ].

  44. Spiridione said

    41. Προφανώς τα παλιά μπαγάγια έγιναν μπαγάζια με επίδραση των γαλλικών.

  45. […] Την Κυριακή το πρωί επέστρεψα στο Λουξεμβούργο, μετά τις γιορτές, με απευθείας πτήση της Ετζίαν. Είχα μαζί μου δυο βαλίτσες, η μία -η μεγάλη- είχε ρούχα και συναφή, η μικρή είχε βιβλία. Στο Ελ Βενιζέλος ο αρμόδιος υπάλληλος με κατεύθυνε στον αριστερό από τους δυο μαιάνδρους που οδηγούν τους επιβάτες στην παράδοση των αποσκευών, εκεί… — Weiterlesen sarantakos.wordpress.com/2022/01/12/valigia/ […]

  46. Pedis said

    # 38 – Αν δεν το κάνεις ή χειρότερα ψάχνεις να βρεις τον κάτοχο σε 1η φάση σε παίρνουν για μαλάκα, σε 2η φάση σε βλέπουν ως καημενούλη (poverino).

    Μη βρεις πορτοφόλι, διαπιστώσεις ότι λείπουν τα λεφτά αλλά υπάρχουν προσωπικά έγγραφα και πας να το παραδώσεις … Αυτόματα, και φαίνεται, οι μπάτσοι θεωρούν ότι έχεις βουτήξει τα φράγκα και μετά κάνεις την καλή πράξη … (και μάλλον σε στατιστική βάση δεν θα έχουν άδικο … προσωπικά γνωρίζω μία τέτοια περιπτώση από εξομολόγηση παιδικού αμαρτήματος).

  47. sarant said

    35 τελος Χαχαχά!

    39 Σου δίνουν, υποτίθεται, τη δυνατότητα να αποζημιωθείς για ρούχα και είδη πρώτης ανάγκης που θα αγοράσεις, αν δεν βρίσκεσαι στον τόπο διαμονής σου. Μπορείς να πάρεις είδη αξίας 40 ευρώ τη μέρα, έλεγαν τα χαρτιά που μου έδωσαν

    41 Μπράβο, δεν το ήξερα! (Και δεν το ήξεραν και τα ετυμολογικά λεξικά!)

  48. ΓιώργοςΜ said

    35 Η αντίστοιχη (αντίστροφη) παροιμία που ξέρω, «την πόρτα σου κλείδωνε, το γείτονά σου κλέφτη μην τον κάνεις».

  49. Alexis said

    #29: Το ξέρω Γιώργο, με ελληνική κούριερ θα έπαιρνα εκ των τριών το πλέον επίμηκες 😆

    Το ΠΜΗΒ τι είναι;

  50. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    46# Να ιπποθέσω πως αυτός που θα κάνει αυτό το καλόκακο μετά πηγαίνει κατευθείαν Καθαρτήριο παραλείποντας την κολασμένη φάση?

  51. atheofobos said


    Αυτό το τραγούδι θα το έχω ακούσει σχεδόν 1000 φορές, γιατί είναι στο πρώτο LP που απέκτησα στην ζωή μου, και ήταν του Fats Domino.
    Όπως γράφω σχετικά στο ΜΙΑ ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ http://atheofobos2.blogspot.com/2008/01/blog-post_26.html
    Το ζαχάρωνα για κανένα 2μηνο στην βιτρίνα ενός δισκάδικου στην στοά Ορφανίδη. Όμως στο νεανικό βαλάντιο οι 200 δραχμές που έκανε ήταν τεράστιο ποσό. Έχοντας μαζέψει 180 δραχμές και έχοντας διαπιστώσει ότι ο δίσκος παραμένει απούλητος αυτό το διάστημα, η επιθυμία μου να τον αποκτήσω κατανίκησε την ντροπή μου και έτσι μπήκα στο κατάστημα και ρώτησα πόσο κάνει. Η απάντηση ήταν η αναμενόμενη.
    -200 δραχμές ,αλλά και η δική μου όμως από πριν έτοιμη.
    -Α, έχω μόνο 180! Πανευτυχής ο καταστηματάρχης που θα πούλαγε ένα αζήτητο τόσο καιρό δίσκο τον αποκαθήλωσε αμέσως από την βιτρίνα και ένας πανευτυχής Αθεόφοβος έτρεξε σπίτι του να τον ακούσει.

  52. Pedis said

    # 50 – otimizzazione, λέγεται, για τα εύρετρα. Υπάρχει και ηθικό πλεονέκτημα διότι τόσοι και τόσοι δεν θα παρέδιδαν καν τα προσωπικά έγγραφα. Αίσχος. Πού πάμε;!

  53. ΣΠ said

    43
    Ο ελληνικός τίτλος της πρώτης ταινίας ήταν λίγο διαφορετικός (σχόλιο 20).

  54. leonicos said

    Περί Yahve Ιεχωβά κλπ

    Τα εβραϊκά ρήματα, της κλασικής εβραϊκής έχουν δύο όψεις: συντελεσμένο και ασυντάλεστο, κάτι ανάλογο με το savershemyi nesavershenyi της ρωσικής.

    Τα ρήματα αναφέρονται (ο τύπος που λεξικογραφούνται) στο γ΄ πρόσωπο του συντελεσμένου, το οποίο είναι το τριγράμματο

    πχ כתב καταβ γράφω, אלך αλαχ πηγαίνω, כרא καραa διαβαζω, אכל αχαλ τρώω

    Έχω γράψει παλιότερα ότι μιαγιαγιά έλεγε ‘ελάτε να αχλάρετε’ = ελέτε να φάτε. Επίσης koreh σημαίνει ‘αναγνώστης’ και είναι πιθανώς η πηγή των πολλών Κορρέ των Κυκλάδων.

    Το ρήμα είμαι / ειμί στην κλασική εβραϊκή (και τη σημερινή ισραηλινή) είναι hayah היה. Εντούτοις, τα ρήματα με μεσαίο γιοδ, σε πιο αρχέγονη μορφή της γλώσσας είχαν αντι γιοδ, είχαν βαβ. Το ρήμα ήταν הוה. Κάτι ανάλογο φαίνεται και στη λέξη ζω / ζωή, Khayaha חיה, που στην πιο αρχαία γλώσσα ήταν Khawah חוה, και οι Ο΄ μετέγραψαν ως Εύα

    Το ρήμα הוה στο ασυντέλεστο κλίνεται ως εξής: α) אהוה β) תהוה γ) יהוה . Αυτό το τρίτο πρόσωπο ασυντελέστου είναι το περίφημο τετραγράμματο. Αυτό προφερεται yiahweh / yihweh αλλά επειδή η εκφορά του απαγορεύεται, έβαζαν από κάτω τα νεκουντότ του Adonai, κι έτσι διαβάστηκε από ανθρώπους που δεν ήξεραν εβραϊκά, ως Yehovah και επεκράτησε ως πιο ευπρόφερτο έναντι του Yahweh.

    Επομένως יהוה σημαίνει ‘αυτός είναι / υπάρχει’, κι επειδή στην εβραΙκη έχει κι εφετικη σημασία, ερμηνεύεται και ως ‘αυτός κάνει να υπάρξει / να γίνει = δημιουργός. Οι Ο’ το μετέγραψαν ως Ων.

    Στην περίφημη φλεγόμενη και μη καιόμενη βάτο, ο ίδιος λέει אהוה (εγώ) είμαι (α΄πρ’οσωπο) יהוה (γ΄πρόσωπο) (ο) Ιαχβέ.

    Αυτά περί την λέξη και τη σημασία της

    Τώρα, το ποιος ήταν εκείνος που μιλούσε στον Αβραάμ, είναι θέμα αλλο, και δεν πρόκειται να το λύσω εδώ

    Κατά τον Εβραϊσμό και τους ΜτΙ ήταν ο ίδιος ο Θεός.

    Περί των λοιπών δογματων δεν ξέρω. Πάντως ο Ιησους και στην Καινή Διαθήκη παραθέτει από την Παλαιά σημεία που περέχουν την λέξη יהוה και το θεωρώ απίθανο να μην την εξέφερε όπως ήταν γραμμένη, πρώτον διότι η απαγόρευση τη εκφοράς σίναι μεταγενέστερη και δεύτερον, αν υπήρχε στην εποχή του, δεν θα τον αφορούσε. Αφορούσε τους υπόλοιπους ανθρώπους.

    Νομίζω πως ξεκαθάρισα το ζήτημα, όσον αφορά τουλάχιστον τη λέξη και τη σημασία της, Οι λοιποί ας τα βρουν μεταξύ τους

  55. leonicos said

    Πέπε

    Μου άρεσε το 119 σου από χθες. Φυσικά και έτσι είναι. Οι εξαιρέσεις οφειλονται σε άλλα φαινόμενα ή ‘διαδρομές’

  56. ΣΠ said

    La ragazza con la valigia (1961) με την Κλάουντια Καρτνινάλε.

  57. Pedis said

    Ωραία ταινία!

  58. leonicos said

    25 Spiridione

    προς στιγμή νόμισα πως εσύ ο ίδιος έπαιζες στην Τριάνα το υΧειλά

  59. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    -Είμαι ο Γιαχβέ. Μπορείς να μου ζητήσεις μια χάρη, θα σου την κάνω.
    -Θέλω ειρήνη και ομόνοια στον κόσμο.
    -Χμμμ…Δύσκολο. Τίποτα άλλο?
    -Θέλω να μην ποστάρει ο Λεώνικος ό,τι νάναι σε άσχετα νήματα.
    -Πάω να φωτίσω τους ηγέτες της ανθρωπότητας.

  60. Πέπε said

    @51

    Του Φατς Ντόμινο δεν είμαι εμβριθής γνώστης, όμως τον αγαπώ πολύ. Έχω δύο Μπεστ του (που φυσικά αλληλοεπικαλύπτονται πάνω από 50%) και μερικά σκόρπια τραγούδια του σε συλλογές Βάριους, αλλά αυτό δεν το είχα ξανακούσει.

    Μουσικός που ενώ είναι απόλυτα τυπικό δείγμα ενός στιλ και μιας εποχής, ωστόσο έχει αμίμητο προσωπικό ύφος. Τον μελετούν και οι μπούγκι πιανίστες!

  61. Νέο Kid said

    54. Την πάτησες σαν μάπας! 😵 Στο Μωϋσή ρε μίλαγε η φλεγόμενη βάτος! Τι Αβραάμ λες;
    Τώρα θάρθει η Ισμήνη και θα σ τα χώσει επί αστοιχειωθεσίας … και θάχει και δίκιο! 🤭😰

  62. leonicos said

    1968 Ταξιδεύοντας για Βαρκελώνη με Ολυμπιακή (φοβερό αεροπλάνο) μέχρι τη Ρώμη (πτηση Αθήνα – Ρώμη – Ν. Υόρκη) και με ένα άθλιο γκαζοζέν της Αλιτάλια μέχρι τη Βαρκελώνη.

    Φτάνοντας εκεί διαπιστώνω ότι στο νούμερο που κρατούσα, αντιστοιχούσε μια βαλίτσα κάποιου που ταξίδευε στον Καναδά.
    Φυσικά αρνήθηκα να την πάρω, και δεν μου έλειψε τίποτα βέβαια, κάτι ρουχαλάκια είχα

    Επιστρέφοντας, διμαρτυρηθηκαμε, και πήραμε αποζημίωση, το πλαφόν, 5000 δρχ.

    Μετά από ένα χρόνο, ειδοποιηθήκαμε ότι η βαλιτσα είχε επιστραφεί από τη Νέα Υόρκη. την είχαν ανοίξει, ελέγξει, ξανακλέισει και ασφαλίσει, είχν βρει πού μενουμε και το τηλέφωνό μας, και την παραλάβαμε. Οι 5000 μάς έμειναν

    Αλλη φορά δεν μου συνέβη

    Αλλά μη μαθει η Φωτεινη κακό για την Ετζίαν….

  63. leonicos said

    Δεν θα έρεθι το κορίτσι μου, αλλά θα σας αφήσω, να μη λέτε

  64. leonicos said

    59 ΣτοΔγιαλοΧτηνος

    Δεν με αφήνετε ήσυχο! Εγώ φταίω;

    Ούτε λίγο ούτε πολύ, ζήτησες τον θάνατό μου. Αμ δεν σου έκανε τη χάρη

  65. leonicos said

    ΔΕΝ θα ερεθι το κορίτσι μου. Προειδοποιώ

  66. Νέο Kid said

    Πάρτε κι ένα βαλιτσοπροβληματάκι:
    Ποια βαλίτσα έχει το χρυσό. Τουλάχιστον μία γράφει αλήθεια πάνω της και τουλάχιστον μία γράφει ψέματα .

    https://content.api.news/v3/images/bin/f712223e83a473dd3f02323af1b33ef0

  67. leonicos said

    61 Νεοκιδ

    Πήρα ομπρέλα και αδιάβροχο. Φορητό αλεξικέραυνο δεν υπάρχει

  68. Κιγκέρι said

    Βρήκα πολλές βαλίτσες σε τίτλους βιβλίων:

    Η βαλίτσα – Chris Naylor-Ballesteros
    Η βαλίτσα της Νίνας – Λίνα Μουσιώνη
    Η βαλίτσα του Γιώργη Πικρογιώργη – Μπάμπης Ιωάννου
    Η βαλίτσα της Χάνα – Κάρεν Λεβίν
    Το Αγόρι με τη βαλίτσα – Ξένια Καλογεροπούλου- Μάικ Κένι
    Οι βαλίτσες του Άουσβιτς – Ντανιέλα Παλούμπο
    Μια βαλίτσα ψάχνει σπίτι – Τζακλιν Γουίλσον
    Μια βαλίτσα μαύρο χαβιάρι – Σοφία Προκοπίδου
    Με μια βαλίτσα όνειρα – Αδαμαντία Αλατάρη
    Με μια βαλίτσα στο χέρι – Στέφανος Παρασκευάς

    Και θυμήθηκα και τις βαλίτσες του Αλέξη Ακριθάκη:

  69. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    66# Πολύ βιαστικά, το μπαγιόκο είναι ζγκίτρινη.

  70. leonicos said

    Αν η κίτρινη λέει ψέματα, και ο άλλες δύο λένε ψέματα. Αποκλείεται
    Αν η κίτρινη λέει αλήθεις, και η γκρι ψέματα, τότε κι η άσπρη λέει ψέματα. Ο χρυσός βρίσκεται στην γκρι
    Αν η κίτρινη λέει αλήθεις, και η γκρι αλήθεια, τότε η άσπρη λέει ψέματα. Ο χρυσός βρίσκεται στην γκρι

  71. Triant said

    Η άσπρη λέει ψέματα (δεν τον έχει) αλλιώς θα έλεγαν όλες αλήθεια
    Η γκρι λέει αλήθεια (δεν τον έχει) αλλιώς θα λέγανε όλες ψέματα
    Κίτρινη

  72. Αγγελος said

    Mια φορά πήρα εγώ, από δικό μου λάθος, αλλουνού βαλίτσα στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης. Ευτυχώς το ανακάλυψαν πολύ γρήγορα και μου τηλεφώνησαν στο κινητό όσο ήμουν ακόμα μέσα στο ταξί, οπότε σταματήσαμε στο δρόμο, περιμέναμε λίγα λεπτά και ήρθε ο άλλος επιβάτης, μας βρήκε και ανταλλάξαμε τις βαλίτσες!

  73. Αγγελος said

    (31) Κι εγώ ρωτώ, G, τι θα πει ΠΜΗΒ; Και πώς περίμενες να το καταλάβει αυτός που σου χρωστούσε απάντηση;

  74. Κιγκέρι said

    ΠΜΗΒ; = (προφανώς) Πάει Μακριά Η Βαλίτσα;

  75. aerosol said

    Δεν θα χρησιμοποιούσα το συμπράγκαλα ως αποσκευές ή μπαγκάζια. Νομίζω μάλλον καταδείχνουν ένα σύνολο αντικειμένων -που θα μπορούσαν να είναι και μπαγκάζια αλλά κάλλιστα κάτι τελείως διαφορετικό. Εγώ λέω το μπαγκάζι, και νομίζω το έχω ακούσει στον ενικό.

  76. sarant said

    75 Mπα; Ενδιαφέρον

    68 Κανένα δεν έχω διαβάσει…

  77. Αγγελος said

    (18γ) και το ρετιρέ.
    Καλοριφέρ σε μια νουβέλα του Μοπασάν (νόμιζα πως είναι το Une Vie, αλλά μάλλον κάνω λάθος) ζητά η ηρωίδα, που έχει παντρευτεί έναν μεγαλοκτηματία που την έχει κλείσει σ’ένα chateau όπου διαρκώς κρυώνει (πεθαίνει νομίζω στο τέλος από πνευμονία ή κάτι τέτοιο). Προφανώς, calorifère σήμαινε τότε την όλη εγκατάσταση.

  78. ΣΠ said

    10
    Το paraphernalia μέσω λατινικών προέρχεται από το ελληνιστικό «παράφερνα» (πληθ. ουδ., τα επί πλέον της προίκας), σύνθετο παρά + φερνή (= προίκα, πρβλ. πολύφερνος νύφη).

  79. Costas Papathanasiou said

    53 ΣΠ:Πολύ σωστά! Μπορούμε να πούμε ότι το 1991 ο σχετικός τίτλος “διορθώθηκε”. Σαν να ανακαλύψαμε (μετά από 24ετία) ότι όσο ισχυρό και αν είναι το (έμφυλο) Εγώ του, οι Κυρίες πάντα θα προηγούνται και ο άντρας πάντα θα έπεται- βαστώντας τις βαλίτσες (τους).

  80. Λ said

    2. στην Κύπρο λεμε (μ)ποξιάς και είναι ύφασματινος, συνήθως χρωματιστός, φτιαγμένος από πολλά κομματακια υφάσματος, συνήθως τα απομειναάρια ραψίματως (όπως τα αμερικανικα κουιλτ) Εχουμε και ρήμα. Ποξιάζω = ετοιμαζω τον ποξιά, μαζεύω τα πράγματα μου. Μέση φωνη ποξιάζουμαι. Αρκετα γνωστή είναι φράση «ποξιάστου τζαι φύε» όταν διώχνουμε κάποιον (μάζεψε τα συμπράγκαλα σου και δίνε του).

    Επισης λέμε (τα) ππουρτού και ανάλογα λέμε σύναξε τα ππουρτού σου τζαι φύε

    Το πορτ μπαγαζ το λέμε και καπό αν και καπώ είναι και το το άνω περίβλημα του αυτοκινήτου (hood)

  81. Λ said

    Στο καφέ της χαράς γίνεται αρκετές φορές το λογοπαίγνιο Βάλια-Βαλίτσα

  82. sarant said

    80 Tα ππουρτού τι είναι;

  83. Λ said

    και το τελευταίο σχόλιο, επειδή αγαπμε να κάνουμε ρήματα από τα ουσιαστικά λέμε επίσης βαλιτσώνω, εβαλίτσωσα κλπ

  84. Λ said

    82 μα τα μπαγκάζια, υπάρχοντα

  85. Reblogged στις anastasiakalantzi59.

  86. Λ said

    82 Στον ιστοτόπο wikypriaka λέει ότι είναι απ0 τη γαλική φράση pour tu αλλά διαφωνώ. Πιστευω ότι είναι απο το ρήμα porter: Porte tout

  87. Αγγελος said

    Λεώνικε (54), με συγχωρείς, αλλά το περίφημο χωρίο «Εγώ ειμι ο Ων» (Έξοδος Γ’ 14) είναι στο εβραϊκό κείμενο אֶהְיֶה אֲשֶׁר אֶהְיֶה, κυριολεκτικά «είμαι αυτός που είμαι», με το ρήμα και στις δύο φορές στο α’ πρόσωπο. Αμέσως μετά βέβαια λέει «Έτσι να πεις στους γιους του Ισραήλ, ο אֶהְיֶה μ’έστειλε σε σας», και αμέσως παρακάτω «Είπε ακόμα ο Θεός στον Μωυσή, Έτσι να πεις στους γιους του Ισραήλ, ο יְהוָה ο Θεός των πατέρων σας, ο θεός του Αβραάμ, ο θεός του Ισαάκ και θεός του Ιακώβ μ’έστειλε σε σας· αυτό είναι το όνομά μου για πάντα».
    Δεν λέει δηλαδή ακριβώς αυτό που λες.
    Αλλά το παρακουράσαμε. Καλά να πάθουμε, που απαντούμε στο Ισμήνο 🙂

  88. GeoKar said

    Τον άνθρωπο με τη βαλίτσα (“the bag man”, ταινία με τον Ντε Νίρο), γνωστό κ ως «παράξενο ταξιδιώτη» (σίριαλ της ΕΡΤ, με τον Αλεξανδράκη τη 10ετια του ‘70) τον είπαμε? Δεν τα είπαμε νομιζω αν και, βέβαια, κ στις 2 περιπτώσεις επρόκειτο για χαρτοφύλακα.

  89. Λ said

    Είναι και ο φοριαμός (από το Όμηρο και τον στρατό τον ξέρω)

  90. leonicos said

    87 Άγγελε
    Υπάρχει και αυτό σε άλλες εκδόσεις. Εφόσον έχει το אֲשֶׁר κατ’ ανάγκη θα έχει πάλι πρώτο πρόσωπο.
    Δεν ξέρω αν εξ αυτού διόρθωσαν προς την εκδοχή πιυ παραπέμπω, ή ανάποδα. Πάντως, όπως και νά ‘χει το συμπέρασμα είναι ότι γιαχβέ είναι αυτός που μιλάει εκεί

  91. leonicos said

    71 Triant

    Η γκρι λέει αλήθεια (δεν τον έχει) αλλιώς θα λέγανε όλες ψέματα

    Αν η γκρι λέει αλήθεια, και η κίτρινη λέει αλήθεια

  92. ΚΑΒ said

    Ηξέχασες τα μπράτη σου κι ηγύρισες;

    αποσκευές

    Θυμίζω το άρθρο και τα κατατοπιστικά σχόλια

    https://sarantakos.wordpress.com/2014/01/15/brati/

  93. Αγγελος said

    (77) Δεν είναι το Une Vie, είναι το Première neige — του οποίου όμως την υπόθεση ενσωμάτωσε εν μέρει στο πολύ μεγαλύτερο Une Vie ο συγγραφέας. Iδού το απόσπασμα:
    — Dis donc, Henry, tu devrais bien faire mettre ici un calorifère ; cela sécherait les murs. Je t’assure que je ne peux pas me réchauffer du matin au soir.
    Il demeura d’abord interdit à cette idée extravagante d’installer un calorifère en son manoir. Il lui eût semblé plus naturel de servir ses chiens dans de la vaisselle plate. Puis il poussa, de toute la vigueur de sa poitrine, un rire énorme, en répétant :
    — Un calorifère ici ! Un calorifère ici ! Ah ! ah ! ah ! quelle bonne farce !

  94. Αγγελος said

    http://maupassant.free.fr/textes/neige.html

  95. Spiridione said

    Και τα βαλιτσάκια της ΕΥΠ
    Και τα λουκάνικα του στρατού.

  96. Nestanaios said

    13.
    Ένας φίλος του πατέρα μου είχε μια περιπέτεια στη Γερμάνια.
    Φεύγει για Γερμάνια εργάτης 1967. Εργάζεται ένα μήνα και διαπιστώνει ότι του έχουν πει ψέματα (το εν Ελλάδι γραφείο). Αποφασίζει να επιστρέψει Ελλάδα. Οι Έλληνες δουλέμποροι τον φοβερίζουν ότι αν φύγει δεν θα αποζημιωθεί για την εργασία που προσέφερε.
    Προσπάθησε και πήγε μόνος του στο σταθμό του Μονάχου (δεν γνώριζε ξένες γλώσσες). Ρωτάει έναν Έλληνα και ο Έλληνας προσποιήθηκε ότι δεν καταλάβαινε. (Τον γνώρισε από τα ρούχα που φορούσε ράπτης τω επάγγελμα.) Πάρα διπλά ένας Τούρκος με λίγα ελληνικά προσπάθησε και εξήγησε στον μπάρμπα Διονύση πως θα έφευγε για Ελλάδα όπερ και έγινε.
    Έξι μήνες αργότερα λαμβάνει ταχυδρομικώς επιταγή από το εργοστάσιο 500 Μάρκων γερμανικών χωρίς καμμία δική του προσπάθεια και χωρίς να γνωρίζει το εργοστάσιο εξ αρχής την ελληνική διεύθυνση του μπάρμπα Διονύση.

    «Περνάς, και χώρες ταπεινές, ξαρμάτωτες, μονάχες,
    θεριεύουν κι είν’ ανίκητες, φτάνει το δίκιο να ’χουν·».

  97. Χαίρετε,
    Δεν διάβασα παρά μόνο την εισαγωγή (και προφανώς καθόλου σχόλια) αλλά αυτά που θα γράψω είναι παρόμοια πρόσφατη εμπειρία, άρα θα είναι κάτι διαφορετικό αλλά κάτι ίδιο:
    Την επόμενη μέρα απ’ τα Χριστούγεννα ταξιδέψαμε τρεις για το Βερολίνο (είχαμε πάει να δούμε το γιο, να κάνουμε πρωτοχρονιά μαζί https://gevseis.blogspot.com/2022/01/berlinsilvester.html, ε και όλο και καμιά βόλτα στα πέριξ, είχα αναφερθεί σχετικά σε σχόλια). Το τι έγινε με τις βαλίτσες μας, το περιγράφω στο
    Άρχισα να (περι)γράφω εδώ αλλά είδα πως τραβάει πολύ σε μάκρος. Οπότε τα έγραψα αναλυτικά στο μπλογκ μου https://gevseis.blogspot.com/2022/01/valitsa.html (άντε ν’ ανεβαίνουν κι οι επισκέψεις μου 😀)

  98. antonislaw said

    18
    Πέπε
    (Μου έτυχε στα ΑΒ με μια υπάλληλο που μου έδειχνε πώς να πληρώσω στο ταμείο χωρίς ταμία: έκανε ό,τι ακριβώς έκαναν και οι ταμίες στα άλλα ταμεία, μόνο που επιπλέον περιέγραφε και τα βήματά της, και δεν είχε καρέκλα, έστεκε όρθια.) Μόλις τους ξεσκολίσει, θα απολυθεί ως περιττός.)
    Και εμένα μου έτυχε-και σε πολλούς άλλους φαντάζομαι στην συγκεκριμένη υπεραγορά. Εγώ της είπα μάλιστα ότι «θα σας πάρουμε τη δουλειά» και έσκυψε το κεφάλι κουνώντας το με νόημα. Μετά τα ATM, που έδιωξαν δεκάδες τραπεζικούς υπαλλήλους, τώρα και στα αεροδρόμια και στα σούπερ μάρκετ… θα γίνω λουδιστής μου φαίνεται

    25
    «Έγραψα μόνο μια λέξη. Έγραψα στο πακέτο με τα τσιγάρα “Βαλίτσες”. Το `δωσα στο στιχουργό Μάνεση και το `φτιαξε. Άλλο θέμα. Από τις βαλίτσες ξεκίνησε αυτό το τραγούδι και ήταν τυχερό με αυτό να ξεκινήσει και ο Καζαντζίδης!»

    Απόσπασμα από το βιβλίο «Ντόμπρα και σταράτα», Εκδόσεις «Κάκτος»»

    Σύμπτωση, και του Βοσκόπουλου η πρώτη μεγάλη επιτυχία σύμφωνα με τα λεγόμενα του Γιώργου Ζαμπέτα ήταν η δική του «Βαλίτσα» (μουσική Ζαμπέτας, στίχοι Σακελλάριος), μάλιστα σε συνέντευξή στην Λιάνα Κανέλλη(λίγο προ ΚΚΕ) στο Μέγκα το 1990, (must see: στο 0:36-0:54) η Λιάνα Κανέλλη ντυμένη από τον οίκο του Μπίλυ Μπο παίρνει πόζες με πιστόλι στυλ Ντικ Τρέισυ) λέει ότι το τραγούδι (15:40 και εξής) ήταν για την επιθεώρηση «Πέντε πρόσωπα ζητούν μεροκάματο» του Σακελλάριου που ανέβαινε στο θέατρο Λουζιτάνια (αλλού διάβασα ότι ανέβηκε στο Φλορίντα που είναι το σωστό, γιατί το Λουζιτάνια ήταν στην Ευελπίδων, όχι στην Αλεξάνδρας) το 1967-1968 και θα το τραγουδούσε ο Γιάννης Πουλόπουλος, που όμως τελικά δεν του το επέτρεψε η εταιρία του. Έψαξαν για τον Μητροπάνο αλλά ήταν φαντάρος και Βουτσάς τους είπε στην απελπισία τους ότι μπορούσε να τους φέρει το Βοσκόπουλο, κι έτσι έκανε την πρώτη επιτυχία του και πήγε μακριά η βαλίτσα του!

    30 «Ας θυμηθούμε και τον Σαλή, τον αχθοφόρο βαρκάρη των Χανίων με καταγωγή από το Σουδάν»

    Αισθητικά απαράδεκτο το ποίημα που έχει χαραχτεί πάνω στον τάφο του Σαλή Χελιδωνάκη του , και όχι μόνο από πλευράς πολιτικά ορθού, αναγνωρίζοντας βέβαια ότι γράφτηκε στα 1967
    «Ας ήσουν μαύρος
    Ας μην ήσουν χριστιανός
    Ας ήταν μαύρη η μορφή σου
    Μ’ από το χιόνι πιο λευκή ήτανε η ψυχή σου» του Γ.Γεωρβασάκη
    Ο Σαλής είναι στη συνείδηση των Χανιωτών, θα μπορούσαν να γράψουν κάτι πιο όμορφο για τον πραγματικά σπουδαίο άνθρωπο και φιλάνθρωπο Σαλή.

    Να θυμηθούμε και τον Αλή Γκογκό, τον επίσης μουσουλμάνο αφρικανό χαλικούτη αχθοφόρο που έζησε στα Χανιά στην εποχή της αυτονομίας (1898-1913)

    https://agonaskritis.gr/%CE%BA%CE%B1%CF%80%CE%BD%CE%AF%CE%B6%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%83%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%B1%CE%BB%CE%AE-%CE%B3%CE%BA%CE%BF%CE%B3%CE%BA%CF%8C-%CE%BF-%CF%80%CF%81%CE%B1%CE%B3%CE%BC%CE%B1%CF%84/

    40
    «Ὑπάρχουν καὶ τὰ τσαμασίρια (ἀπὸ τὸ τούρκικο çamaşır=μπουγάδα, ἀσπρόρουχα), ποὺ μπορεῖ νὰ θεωρηθεῖ συνώνυμο μὲ τὰ μπαγκάζια»

    Και τσαμασίδια. Άρα μάλλον το περιεχόμενο της βαλίτσας που συνεκδοχικά εννοεί και την ίδια τη βαλίτσα. Υπάρχει και στίχος από τραγούδι «Εγώ με τη δικιά μου» που λέει ο Σπύρος Ζαγοραίος από το άλμπουμ «Με εκβιάζει η καρδιά μου»
    «Εγώ με τη δικιά μου άμα δεν τη βρίσκω/ούτε τη μαλώνω ούτε και τη δέρνω/ παίρνω τη βαλίτσα μου με τα τσαμασίρια μου/βάζω το καπέλο μου και φεύγω»
    Λινκ εννοείται δεν βάζουμε, θα «σκυλέψει» το νήμα…

  99. Triant said

    91: Σωστά. Και η άσπρη λέει (υποχρεωτικά) ψέματα. Δεκτό κατά την εκφώνηση.

  100. π2 said

    Ο τύπος βαλίτζα έχω την εντύπωση ότι χρησιμοποιείται ακόμη. Εγώ τουλάχιστον την έχω ακούσει και στο πελοποννησιακό σόι της μάνας μου και στο ποντιακό μακεδονίτικο σόι της γυναίκας μου.

  101. 8 Α, ναι. Στη βαλίτσα που γράφω παραπάνω, παρά το ότι δεν είναι συνηθισμένο σχέδιο, η κόρη μου έχει βάλει μια ροζ κορδέλα για να την ξεχωρίζει. Εγώ πάλι προτιμώ (και στις καμπινάτες) έναν χρωματιστό ιμάντα γύρω της που και κάνει τη διαφορά αλλά και την συγκρατεί σφιγμένη.

  102. Triant said

    98: Όταν είπα στα παιδιά που δούλευαν στο κέντρο επεξεργασίας καρτών της Αλφα ‘δουλειά μας είναι να παράγουμε ανέργους, μέχρι νά ‘ρθει η σειρά μας’ με κοίταξαν στην αρχή περίεργα και μετά προβληματισμένα.
    (Αρχές του 2000 έκανα sotware για κάποια POS και είχα πάει για να λύσουμε κάποια θέματα. Αργότερα που ασχολήθηκα με τα unattended [βενζινάδικα κλπ] δικαιώθηκα πλήρως).

  103. Triant said

    101: Μου θυμίζεις την κόκκινη μονωτική που βάζω στα καπάκια και στα μπουκάλια νερού που περιέχουν τσίπουρο.

  104. antonislaw said

    «με απευθείας πτήση της Ετζίαν»

    Εγώ που τη γράφω Αιτζίαν, λέτε να είναι μπαμπινιωτισμός 😀

    «Η βαλίτσα λοιπόν είναι δάνειο από τα ιταλικά, όπου είναι valigia, και ίσως γι’ αυτό θα δείτε ιδίως σε παλιότερα κείμενα, ας πούμε των αρχών του 20ού αιώνα, τον τύπο βαλίτζα.»

    Δεν είναι το βαλίτζα κάτι αντίστοιχο με άλλες γραφές της εποχής με «τζ», που όμως προφερόταν «τσ»; δηλαδή κατά το «έτζι» έτσι;

    Μια συμβουλή αν μου επιτρέπετε για τους ταξιδιώτες με αεροπλάνο: επειδή έχω δουλέψει σε αεροδρόμιο περίπου ενάμιση χρόνο σε κάθε πτήση σχεδόν υπήρχαν δυο-τρεις βαλίτσες που είτε έμεναν στα αζήτητα είτε κατά λάθος άλλος πήρε τη βαλίτσα άλλου. Για το πρώτο δεν μπορείτε να κάνετε κάτι, για το δεύτερο όμως, που ήταν επίσης πολύ συνηθισμένο, μια καλή πρακτική είναι είτε να προτιμάτε μπαγκάζια που δεν είναι γκρι ή μαύρα, που είναι κάπως ασυνήθιστα σε σχήμα ή χρώμα. Πολλοί επίσης , ιδίως αν έχουν περισσότερες από μία βαλίτσες, δένουν μία ίδια χρωματιστή κορδελίτσα στο χερούλι τους. Θυμάμαι ότι ήταν μάλλον αποτελεσματικός τρόπος να μη μπερδευτούν.

    80
    (Στην Κύπρο)
    «Το πορτ μπαγαζ το λέμε και καπό αν και καπώ είναι και το το άνω περίβλημα του αυτοκινήτου (hood)»

    Και στη Ρόδο καπώ λένε και το πορτ μπαγκάζ.

    Γενικά εγώ καπώ ξέρω το μπροστινό λαμαρινένιο σκέπασμα που ανοίγει και είναι από κάτω η μηχανή.

  105. Χαρούλα said

    Τόσες λέξεις για τις αποσκευές μεν, αλλά σε μας με λεπτές διαφορές. Βαλίτσα, εντάξει σαν της φωτό. Αλλά σακ-βουαγιάζ μαλακό σακίδιο με χερούλια. Σακίδιο σκέτο, της πλάτης των χαλαρών ταξιδευτών. Μπαγκάζια όλα όσα κουβαλάμε, βαλίτσες, ποδήλατα, κλουβιά κ.α. Τσαμασίρια υποτιμητικά μικροπράγματα στα χέρια εκτος βαλίτσας. Με ξενικές λέξεις, ακριβείς ελληνικές περιγραφές😅!
    Βαλίτσες-άκια έχουμε ακόμη, των καλλυντικών-μακιγιάζ(μπιούτι κέιζ), φαγητού πικνικ ή παιδικό, βαλίτσα γέννας-μαμάς, μουσικών οργάνων. Του γιατρού, δικηγόρου, διάφορα μπριφ κέιζ. Των ιερέων για άμφια-ποιμ.ράβδου, μίτρας. Ααα! Και οι καπελιέρες! Σταματάω. Σας ζάλησα!

    Λ(#80) και μείς είχαμε τους μποξάδες. Μόνο που δεν ήταν μόνο από ρετάλια. Διάφορα υφάσματα, ανάλογα με το περιεχόμενο. Υπήρχε μέχρι κσι νυφιάτικος μποξάς με δαντέλες και πλουμίδια.

  106. dryhammer said

    104 (80). Στα αυτοκίνητα που είχαν πίσω τη μηχανή και μπροστά το χώρο αποσκευών τί γινόταν;

  107. Λ said

    Δεν πάει ο μποξάς))
    http://constantinoupoli.com/%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%80%CE%B1%CE%BB%CE%B9%CE%AC-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BD%CE%AD%CE%B1-%CE%B1%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%BD%CE%B1%CF%83%CF%83%CF%8C-%CE%BC%CE%B5-%CE%BA/%CE%BC%CF%80%CE%BF%CE%BE%CE%AC%CF%82-%CE%BA%CE%B5%CE%B9%CE%BC%CE%AE%CE%BB%CE%B9%CE%B1-%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CF%81%CE%B1-%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%B1/

  108. Triant said

    108. Αναλόγως. Άλλοι δεν είχαν καθόλου μηχανή και άλλοι είχαν δύο (κατά το κρύο ανέκδοτο).

  109. sarant said

    86 Eυχαριστώ

    92 Α μπράβο!

    97 Συχνά σού δίνουμε ιδέες

    104β Όχι, νομίζω ότι είναι πραγματική διτυπία της προφοράς, όπως τζάμπα και τσάμπα.

  110. ΣΠ said

    89
    Φοριαμός είναι ντουλάπα, συνήθως μεταλλική, με ράφια ή συρτάρια.

  111. Avonidas said

    Καλησπέρα.

    Στο μακρινό (χρονολογικά και ψυχολογικά) 2018, είχα ταξιδέψει από την Κρακοβία στη Φλωρεντία για ένα συνέδριο που γινότανε στο Αρτσέτρι, στο Ινστιτούτο Galileo Galilei – κοντά στο σπίτι του Γαλιλαίου, που μάλιστα το επισκέφτηκα. Ουσιαστικά πήγα στη θέση του αφεντικού μου, για να παρουσιάσω ένα πόστερ (άλλο που δεν ήθελα). Το να ταξιδεύεις αεροπορικώς μ’ έναν κύλινδρο πόστερ είναι λίγο λιγότερο άβολο απ’ το να είσαι λατερνατζής στην ελληνική επαρχία τη δεκαετία του ’50 🙂

    Ταξίδευα με απογευματινή πτήση της Lufthansa μέσω Μονάχου, και μετά με τη θυγατρική της Air Dolomiti (που έκτοτε τη λέω Air Dolorosa…) Λόγω κακοκαιρίας, η πτήση για το Μόναχο καθυστέρησε αρκετές ώρες, και φυσικά έχασα την ανταπόκριση για Φλωρεντία. Στο Μόναχο γινότανε το σώσε, ουρές απίστευτες στα γκισέ της Lufthansa με τους επιβάτες για transit. Λίγο μετά τα μεσάνυχτα, μου βγάλανε κάρτα επιβίβασης για την επομένη το μεσημέρι και με στείλανε μ’ ένα κουπόνι να διανυκτερεύσω σ’ ένα ξενοδοχείο αρκετά μακριά απ’ το αεροδρόμιο (πήρα ταξί).

    Η πτήση την άλλη μέρα καθυστέρησε επίσης πολύ, και περιμέναμε από πάνω και καμιά ώρα την απογείωση μέσα στο αεροπλάνο. Τελικά, έφτασα στη Φλωρεντία με περίπου 24 ώρες καθυστέρηση· ευτυχώς η βαλίτσα μου δεν χάθηκε (δεν την είχα παραλάβει την προηγούμενη, τους ζήτησα να τη φορτώσουν απευθείας στην πτήση). Χρειάστηκα άλλες 2 ώρες περίπου για να φτάσω στο ξενοδοχείο μου, και μετά ν’ ανέβω έναν λόφο σκοτώστρα για να προλάβω την τελευταία διάλεξη της μέρας και να τοποθετήσω το πόστερ μου.

    Τριγύρισα αρκετά στη Φλωρεντία τις επόμενες μέρες, κι αγόρασα μερικά σουβενιράκια. Την ημέρα της αναχώρησής μου, άφησα τη βαλίτσα μου σε μια θυρίδα στο σταθμό των τρένων, έκανα μια βόλτα ακόμα και πήγα στο μουσείο του Γαλιλαίου. Όταν τελικά έφτασα στο αεροδρόμιο, η πτήση μου για Φρανκφούρτη, αυτή τη φορά, καθυστέρησε και πάλι (ω, τι έκπληξη), και βρέθηκα ξανά-μανά να περιμένω να με στείλουν σε ξενοδοχείο, αυτή τη φορά τουλάχιστον στο αεροδρόμιο. Την άλλη μέρα το πρωί, μετά από αρκετές ακόμα καθυστερήσεις κι ακυρώσεις, με στείλανε αυτή τη φορά στη Βιέννη, με Austrian – αλλά χωρίς τη βαλίτσα μου, που με το μπάχαλο δεν πρόλαβε να φορτωθεί. Με το που έφτασα Κρακοβία, τα μεγάφωνα με καλούσαν να πάω στα απωλεσθέντα για να διαπραγματευθώ 😛 τους όρους παράδοσης της βαλίτσας μου. Τουλάχιστον δεν έχασα άλλο χρόνο άσκοπα, και πήρα το τραίνο για το σπίτι μου.

    Την άλλη μέρα το πρωί με πήραν τηλέφωνο, κι ένας κούριερ έφερε τη βαλίτσα στην πόρτα μου – σκισμένη, μουσκεμένη και με σπασμένο χερούλι, ουσιαστικά για πέταμα. Κανονικά δεν θα έπρεπε να υπογράψω και να την παραλάβω σ’ αυτά τα χάλια, αλλά κι η συνεννόηση ήταν δύσκολη κι είπα ας πάει στην ευχή. Τα σουβενίρ μου είχανε σπάσει (μεταλλικά· αλλιώς δεν θα χα ρισκάρει να τα βάλω στη βαλίτσα), τα ρούχα μου θέλανε όλα πλυντήριο – στην καλύτερη περίπτωση. Αρκετές βδομάδες μετά, πήρα μια αποζημίωση που περίπου μου κάλυπτε την αγορά νέας βαλίτσας.

    Κι έτσι, η βαλίτσα πήγε πολύ μακριά, αλλά δεν έφτασε ποτέ στο Μπαλίτσε! 😀

  112. Πάνος με πεζά said

    Ο Καζαντζίδης (αγνώριστος ηχητικά, είναι αλήθεια) έκανε ντεμπούτο στη δισκογραφία με το τραγούδι «Για μπάνιο πάω», του Απόστολυ Καλδάρα, το 1952. Αυτό καταγράφεται ως πρώτο του, κι ας μην έκανε επιτυχία (άσε που εμένα μου αρέσει…).
    Μετά διαφοροποίησε τη φωνή του, την έκανε κλαψιάρικη, και πήγε μπροστά… 🙂

  113. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Μια βαλίτσα, μια σταλίτσα
    μ’ ένα ύφασμα καρό
    βγήκε σ’ όλα τα λιμάνια
    κι από κύματα σωρό
    έχει μέσα, τη χαρά μου
    έτοιμη από καιρό
    αγαπώ τα καθαρά μου
    να τα ζήσω δεν μπορώ…

  114. 98 Ας βάλουμε και το σχετικό άσμα με τον Βοσκόπουλο.

  115. Α. Σέρτης said

    89/110
    Επειδή κόσμος και κοσμάκης το γράφει λάθος, ας υπάρχει το σωστό:
    φωριαμός

  116. 13 Αλέξη, για τους μύθους για τη Γερμανία έγραφα στο παλιό μου το μπλογκ http://gmallos.blogspot.com/search/label/%CE%BC%CF%8D%CE%B8%CE%BF%CF%82. Ειδικά για την (μη) οργάνωσή τους είχα δώσει μερικά παραδείγματα στο http://gmallos.blogspot.com/2012/03/blog-post_20.html Όσο δε για τους χρόνους ολοκλήρωσης (που σύμφωνα με το στερεότυπο εκεί τα έργα τελειώνουν στον προγραμματισμένο χρόνο) άσε. https://gmallos.blogspot.com/2012/09/blog-post_5.html Χαρακτηριστικό παράδειγμα το αεροδρόμιο του Βερολίνου.
    Πάντως δεν ήταν όλα αρνητικά. Υπήρχαν και τ’ ανάποδα (αρνητικό στερεότυπο – θετική πραγματικότητα).

  117. 13 Αλήθεια έχουν κι άλλη υπηρεσία κούριερ τα Γερμανικά ταχυδρομεία εκτός απ’ την (γνωστή και στην Ελλάδα) DHL;

  118. BLOG_OTI_NANAI said

    Ένα σχόλιο, λόγω εικόνων πήγε στα σπαμ.

  119. 29 Μεταφορική ΕΛΤΑ μάλλον εννοείς την ΕΛΤΑ κούριερ. Απόλυτη σχέση με τα ΕΛΤΑ. Αλλιώς πώς το όνομα. Θυγατρική τους είναι αλλά με παραρτήματα φραντσάιζ.

  120. Λ said

    115 φωριαμός είναι στα αρχαία ελληνικά. Νομίζω σε αυτό το ιστολόγιο είχαμε συμφωνήσει ότι τώρα γράφεται με (το άτιμο το) όμικρον.

    110 πολύ θα θελα να έβλεπα τους φοριαμούς του Πρίαμου που τους φαντάζομαι σαν κασέλλες, μπαούλα, σκαλιστά και πλουμιστά, με φιλτίσια και πολύτιμους λίθους.

  121. 47β Σε μας τίποτα. Ούτε γραπτά ούτε προφορικά λόγος για αποζημίωση. Μόνο περιμένετε. Αν δεν βρεθεί ποτέ, τότε θα δούμε, είπαν.

  122. Triant said

    111: Μου θύμησες κι εμένα μια ιστορία με βαλίτσες αλλά με αίσο τέλος.
    Πήγαινα στα Χανιά, η πτήση είχε ακυρωθεί και η επόμενη ήταν σε κάποιες ώρες. Ρώτησα που μπορώ να αφήσω την βαλίτσα μου και μου είπαν πως δεν προβλέπεται τέτοιο πράγμα (1996). Πώς μού ‘κοψε, ρωτάω που είναι τα απωλεσθέντα, πάω, αφήνω την βαλίτσα μπροστά και λέω γελώντας ‘μόλις έχασα μια βαλίτσα’.
    Όταν ήρθε η ώρα της πτήσης μου, πήγα στα απωλεσθέντα, την πήρα, ευχαρίστησα και έφυγα κύριος.

  123. # 73

    Ελα βρε Αγγελε… Πάει Μακριά Η Βαλίτσα :

    Είχα ολόκληρη τέτοια συνενόηση με την δικιά μου…Μισίγμα άλφα πι δλδ Μ…Σ’ Αγαπώ Πολύ κ.λ.π.

  124. dryhammer said

    123. https://www.slang.gr/definition/18431-tapa

  125. BLOG_OTI_NANAI said

    Η βαλίτσα και κάποιες φορές βαλίτζα, φαίνεται να πληθαίνει σε εμφανίσεις από το 1890 και μετά. Η παλαιότερη αναφορά που βρήκα είναι το 1885.
    Σε νομοθετικά έντυπα που συνήθως χρησιμοποιούν την επίσημη ορολογία, αναφέρεται πάλι ως «βαλίτσα». Ένα αυτοσχέδιο στρατιωτικό ποιηματάκι, θέτει ως αντίστοιχο της βαλίτσας τον γυλιό.

  126. sarant said

    112 Εχουμε και άρθρο με τον ίδιο τίτλο, με αναφορά βεβαίως στο τραγούδι

    Για μπάνιο πάω

    113 Μπράβο, και μου αρέσει αυτό

    118 –> 125 Ωραία ευρήματα

    122 Στους σταθμούς των τρένων έχει υπηρεσία να αφήσεις τη βαλίτσα σου, που είναι βολικό αν θες να κάνεις μια βόλτα στην πολη, αλλά στη Γαλλία τα τελευταία χρόνια το έχουν περιορίσει επειδή φοβούνται βαλίτσες με βόμβες.

  127. # 119

    Εγώ έχοντας φάει πολλές ώρες στην ουρά για παραλαβή που έπρεπε να γίνει σπίτι μου, ρώτησα και μού πανε καμιά σχέση τα ΕΛΤΑ με τα ελληνικά ταχυδρομεία. Θα μου είπανε ψέμματα φαίνεται …

  128. Prince said

    127. Τα ΕΛ.ΤΑ. Courier είναι πράγματι θυγατρική των ΕΛ.ΤΑ. Οι franchisers όμως έχουν πλήρη ασυδοσία ως προς τις υποχρεώσεις τους, οπότε από κατάστημα σε κατάστημα μπορεί να υπάρχει χάσμα ποιότητας.
    Το κατάστημα της Ευελπίδων δε (με το οποίο δυστυχώς συνεργάζομαι κι εγώ) είναι στο ναδίρ τής ποιότητας… Μου το’χουν πει και στο ταχυδρομείο ότι ο ιδιοκτήτης είναι όσα πάνε κι όσα έρθουν.

  129. Λ said

    115 φωριαμός είναι στα αρχαία ελληνικά. Νομίζω σε αυτό το ιστολόγιο είχαμε συμφωνήσει ότι τώρα γράφεται με (το άτιμο το) όμικρον.

    110 πολύ θα θελα να έβλεπα τους φοριαμούς του Πρίαμου που τους φαντάζομαι σαν κασέλλες

    quiz
    Από ποιο μυθιστορημα είναι το απόσπασμα αυτό;

    Their engagements at Rosings were as frequent during the last
    week of her stay as they had been at first. The very last evening
    was spent there; and her ladyship again inquired minutely into
    the particulars of their journey, gave them directions as to the
    best method of packing, and was so urgent on the necessity of
    placing gowns in the only right way, that Maria thought herself
    obliged, on her return, to undo all the work of the morning, and
    pack her trunk afresh.

    .

  130. Spiridione said

    Μερικά λεξικολογικά:
    -υπάρχουν πολλές ανευρεύσεις παλιές, αν γκουγκλίσετε, και με τον τύπο βαλίζα, προφανώς απ’ τα γαλλικά.
    -σε λεξικό πρώτη φορά βρίσκω τη βαλίτσα (‘βαλίζα’) το 1883, όχι ως λήμμα αλλά ως ερμήνευμα (1883, Γιάνναρη).
    https://books.google.gr/books?id=MqsOAAAAQAAJ&pg=PA219&dq=%22%CE%B2%CE%B1%CE%BB%CE%AF%CE%B6%CE%B1%22&hl=el&sa=X&ved=2ahUKEwiDzs_h2az1AhWi8bsIHZ7dCDs4HhDoAXoECAcQAg#v=onepage&q=%22%CE%B2%CE%B1%CE%BB%CE%AF%CE%B6%CE%B1%22&f=false
    -Στο Λεξικό Ηπίτη λήμμα βαλίζα.
    https://books.google.gr/books?id=EdgiAwAAQBAJ&pg=PA647&dq=%22%CE%B2%CE%B1%CE%BB%CE%AF%CE%B6%CE%B1%22+%CE%BB%CE%B5%CE%BE%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD&hl=el&sa=X&ved=2ahUKEwj2o_zE6Kz1AhV_iv0HHQ-cCxcQ6AF6BAgFEAI#v=onepage&q=%22%CE%B2%CE%B1%CE%BB%CE%AF%CE%B6%CE%B1%22%20%CE%BB%CE%B5%CE%BE%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD&f=false

    – Το ιταλικό valigia στα παλιά λεξικά το βρίσκουμε με τα εξής ερμηνεύματα: σεπέτι (Σομαβέρα), δισάκι, σακοπήρα (Βλαντή), μάρσιπος, ιπποπήρα, σάκος ή κιβώτιο των οδοιπορούντων (Βαρβάτη)
    – Το γαλλ. valise: δισάκι (Ζαλίκογλου), τζαμμεδάνι (Βυζάντιου), δισάκι, ιπποπήρα (Βεντότη), ιπποπήρα, μάρσιπος (Ραγκαβή), σκύτινος μακρύς σάκος με φορέματα δενόμενος οπίσω της σέλας του ιππέως, τζαμμεδάνι (Σχοινά – Λεβαδέως),

    Η βαλίτσα όπως την ξέρουμε σήμερα εξελίχθηκε από τα ταξιδιωτικά μπαούλα. Ο Λουί Βιτόν λέει ήταν ο πρώτος που τα έκανε ορθογώνια, βάζοντας ειδικό αδιάβροχο υλικό, γιατί μέχρι τότε ήταν κυρτά στην επάνω επιφάνεια για να φεύγει το νερό.

  131. Νέο Kid said

    129. Περηφάνια και Προκατάληψη.

  132. 109γ Ναι για. Αλλά το μολογάω 🙂

  133. 127 Το συγκεκριμένο μαγαζάκι το έχει κάποιος φραντσάιζ. Δεν έχει καμία σχέση με το γραφείο των ΕΛΤΑ της περιοχής σου. Αυτό είπανε (κι είναι αλήθεια).

  134. ΣΠ said

    129α
    Στο ιστολόγιο είχε συζητηθεί εδώ: https://sarantakos.wordpress.com/2015/05/26/foratis/

    Κι εγώ νόμιζα ότι γράφεται με ο επειδή μόνο έτσι το είχα δει γραμμένο (το google δίνει φωριαμός/φοριαμός 1/5). Όμως το ΛΚΝ και το Λεξικό Μπαμπινιώτη το έχουν με ω.

  135. sarant said

    130 Φοβερά ευρήματα, άκου σεπέτι!

  136. Σεπέτ είναι το καλάθι στα τούρκικα.

  137. Λεύκιππος said

    Οι ελβετικοί σιδηρόδρομοι έχουν ηχογραφήσει και αυτοματοποιήσει μήνυμα για καθυστέρηση αμαξοστοιχίας εξαιτίας καθυστερημένης άφιξης από τη Γερμανία!

    Στον επόμενο Παγκόσμιο, ας προσέξουν, θα τους έχουν υπόψην τους. 🤣🤣🤣

  138. Μαρία said

    130
    Και γιατί ιπποπήρα και όχι σκέτη πήρα που την ξέρει κάθε λυκόπουλο; Έκαστος άνθρωπος δύο πήρας φέρει … (Αίσωπος στο Ζούκη, Α γυμνασίου)

  139. Μαρία said

    138
    Ανθρώπων έκαστος…

  140. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    41, 44.
    Εδώ στην Κρήτη έχομε τα ‘μπαγκάλια’, προφανώς από bagaglia (βεν. Bagagio). Λέγονταν, αρχικά, τα υφαντά μεγάλων διαστάσεων που χρησιμοποιούνταν για κλινοσκεπάσματα, καλύμματα καναπέδων, για στρώσιμο δαπέδων (σαν χαλιά), για τύλιγμα μωρών κ.λπ. Αργότερα, μετατοπίστηκε η σημασία, σχεδόν αποκλειστικά, για τα μεγάλα πανιά ή λινάτσες που απλώνονταν κάτω από ελιές κατά το λιομάζωμα. (Υπήρχε και ειδική εργάτρια επιφορτισμένη να μετακινεί τα μπαγκάλια, η μπαγκαλογυρίστρα). Ακόμη και σήμερα έτσι λέγονται από πολλούς τα … νάυλα 🙂 που απλώνονται γι’ αυτή τη δουλειά.

  141. ΚΩΣΤΑΣ said

    Ίσως λίγο αυθαίρετο, αλλά κατά τη γνώμη μου η πιο ξακουστή βαλίτσα που πήγε πολύ μακριά, είναι «Το κιβώτιο» του Άρη Αλεξάνδρου.

  142. sarant said

    136 Οκ, λογικό

  143. … στήθηκα στον ιμάντα και περίμενα να βγουν οι βαλίτσες μου. Οι άλλες έβγαιναν, οι δικές μου όχι. …

    Ο Μπέης των πιθανοτήτων, που μνημονεύσαμε τις προάλλες, θα μπορούσε να βοηθήσει κι εδώ, εκτιμώντας την κατάσταση από «Κάτσε, νωρίς είναι ακόμα» μέχρι «Με ζώσανε τα φίδια» στην αναμονή για την εμφάνιση της βαλίτσας στον ιμάντα:

    Αν κάθομαι (δίπλα) στον ιμάντα και κοιτάζω τα συμβάντα

    Ε = Έχασε την πτήση η βαλίτσα, και
    Α = Άφαντη ακόμα η βαλίτσα στις πρώτες χ% της πτήσης

    τότε πότε να αρχίσουν να με ζώνουνε τα φίδια;
    Ας πούμε όταν μεγαλώσει πολύ η πιθανότητα να
    Έχασε την πτήση η βαλίτσα αν είναι ακόμα Άφαντη:
    Δηλαδή όταν Π[Ε|Α] πλησιάζει επικίνδυνα το 1.
    Και ο Μπέης λέει

    Π[Ε|Α] = Π[Α|Ε] Π[Ε] / ( Π[Α|Ε] Π[Ε] + Π[Α|Δεν Ε] Π[Δεν Ε] )

    Τα νούμερα:
    Π[Α|Ε] = 1 (Αναμφίβολα)*
    Π[Ε] = 0.02 (Λογική εταιρεία, μόνο 2% των αποσκευών χάνουν την πτήση τους)
    Π[Α|Δεν Ε] = 1-χ/100 (Αναλογικά, με χ από 0% σε 100%)*
    Π[Δεν Ε] = 1 – Π[Ε] = 1-0.02 = 0.98

    Με τα νούμερα (Π[Ε] = 0.01, 0.02, 0.03) το διαγραμματάκι δείχνει πως η ελπίδα καλώς πεθαίνει τελευταία:

    * Παραβλέπουμε ότι «Καναδυό φορές γελάστηκα πως είδα την μεγάλη, αλλά είχα λαθέψει -ήταν κάποια που της έμοιαζε,»
    ______________________________________________________________________

    … ξαφνικά βλέπω τη μικρή, την κόκκινη βαλιτσούλα να ξεπροβάλλει καμαρωτή από το στόμιο της χοάνης. … Αφού ήρθε η μία, λέω, δεν θα αργήσει και το ταίρι της…

    Αυτή η περίπτωση επαφίεται ως χόμγουορκ.

  144. Ωραίο κομμάτι. Μόλις το άνοιξα.
    (Ήμασταν στην Άρτα σήμερα. Χάσαμε ένα φίλο που είχε εργαστεί ως καθηγητής φιλόλογος στο Λουξεμβούργο. Ο Λευτέρης Κουτσούκης, δρ φιλ. και μεταφραστής γερμανικών παιδαγωγικών συγγραμμάτων. Αγαπημένος μας συμπέθερος.)

  145. MA said

    Καλησπέρα,

    Στα βιβλία του 68 (Κιγκέρι) ας προσθέσω την Καρό βαλίτσα της Μαρίας Ουζούνη και τη Βαλίτσα παρά πόδα της Ιωάννας Τόμπρου

  146. Για πήρα δες ξέρω. Για τρουβά μόνο. Ούτε για δισάκια. Χεϊμπέδες είχαμ’ εμείς.

  147. sarant said

    143 !!!

  148. Μια που περιμένω να φουσκώσει το ψωμί για να το ψήσω…

    Σχετικά με το κουίζ έχουμε :

    Αν η γκρίζα λέει ψέμματα τότε το χρυσάφι βρίσκεται σ’ αυτήν και η κίτρινη και η άσπρη λένε επίσης ψέμματα, δηλαδή τρία ψέμματα, δηλαδή αδύνατον

    Αρα η γκρίζα λέει αλήθεια και το χρυσάφι βρίσκεται στην κίτρινη ή την άσπρη.

    Αν είναι στην άσπρη θα έχουμε τρεις αλήθειες, δηλαδή αδύνατον

    Αρα το χρυσάφι είναι στην κίτρινη (δλδ κιτρινη,γκρίζα αλήθειες και η άσπρη ψέμματα)

  149. BLOG_OTI_NANAI said

    130: Το βαλίζα δεν το είχα ψάξει. Το βλέπω τουλάχιστον από το 1815:

  150. BLOG_OTI_NANAI said

    Το παλαιότερο «βαλίτσα» που βρίσκω μέσα στη ροή του κειμένου:

  151. Alexis said

    #116: Γιάννη, ένα χρόνο πριν το περιστατικό με τη βαλίτσα είχα ξαναπάει στη Γερμανία και είχα άλλη περιπέτεια με καθυστέρηση τρένου λόγω της οποίας παραλίγο να χάσω την πτήση.
    Δύο φορές έχω πάει όλες κι όλες στη Γερμανία, και τις δύο έτυχε να γίνει κάτι που γκρέμισε εντελώς μέσα μου το μύθο περί «γερμανικής ακρίβειας και συνέπειας». Τι να πω… 🙂

    #117: Ναι αυτή είναι, εγώ πάντως στην Ελλάδα μίλαγα με τη DHL.

  152. Alexis said

    #116: Τι ωραία είναι αυτά που γράφεις στο μπλογκ σου! Έχεις κάνει πραγματική διατριβή πάνω στο θέμα «μύθοι και στερεότυπα για την Ελλάδα και την Ευρώπη»
    Θα τα διαβάσω κάποια στιγμή με την ησυχία μου γιατί είναι εξαιρετικά ενδιαφέροντα…

  153. ΣΠ said

    143
    Δηλαδή, όταν έχει βγει το 90% των αποσκευών και δεν έχεις δει την δική σου πρέπει να αρχίσουν να σε ζώνουν τα φίδια.

  154. sarant said

    149 Μπράβο!

    150 Το 1884, αλλά φαίνεται πλήρως ενταγμένη στο λεξιλόγιο.

  155. Χαίρετε,
    152 Ευχαριστώ Αλέξη. Το μπλογκ εκείνο ξεκίνησε απ’ αυτόν ακριβός το λόγο. Επειδή έβλεπα πολλά στερεότυπα (θετικά και αρνητικά) να διαψεύδονται, άρχισα να γράφω και να τα στέλνω στους φίλους μου. Όμως άλλοι δεν έπαιρναν τα καινούρια κι άλλοι μούλεγαν πως τάχα ήδη στείλει. Έτσι ξεκίνησα να τα βάζω σε μπλογκ ώστε να τα βρίσκει όποιος θέλει (μιας και βρέθηκαν κι άλλοι να ενδιαφέρονται). Ο πιο ενδιαφέρον μύθος τεμπέληδες Έλληνες – σκληρά εργαζόμενοι Γερμανοί.

    151 Άτυχος ήσουνα. Το λέω με σιγουριά επειδή α) έμεινα τρία χρόνια στο Μόναχο με τακτικές μετακινήσεις προς Μανχάιμ και Στουτγάρδη και β) ξαναπήγα στη Γερμανία πολλές φορές (μούχουν μείνει ακόμα κάποια κομμάτια, άρα θα ξαναπάω).

  156. 153,
    95% και βάλε, για πάνω από 50-50 ! 🙂

  157. Νέο Kid said

    “… ξαφνικά βλέπω τη μικρή, την κόκκινη βαλιτσούλα να ξεπροβάλλει καμαρωτή από το στόμιο της χοάνης. … Αφού ήρθε η μία, λέω, δεν θα αργήσει και το ταίρι της…

    Αυτή η περίπτωση επαφίεται ως χόμγουορκ”

    Επ αυτής της περιπτώσεως -χόμγουορκ, θα έλεγα ότι αν το ταίρι δεν είναι στις επόμενες 10-15 αποσκευές στον ιμάντα , οι πιθανότητες απωλείας αυξάνουν εκθετικώς…😊
    Κι αυτό διότι τα ταίρια πάνε παρεούλα «μέσα» ,οπότε η πιθανότητα να χωρίσουν σημαντικά (distance-wise)κατά τη διαδικασία της φορτοεκφόρτωσης είναι μικρή.
    Τι λέει η ανάλυσή σου κύριε καθηγητά;

  158. Spiridione said

    Και η πρώτη βαλίτσα στη λογοτεχνία πρέπει να είναι στον Αυτόχειρα του Μιχ. Μητσάκη (1895):
    Την ημέραν αυτήν, όπως τόρα απαράλλαχτα, δεν ηξεύρω πλέον πώς και τι, επερνούσ’ από τας Πάτρας. Είχα φθάση το πρωί, έρριξα όπως συνήθως τη βαλίζα μου εις ένα εκ των δωματίων της «Μεγάλης Βρεταννίας», εκεί πάνου, εις το τρίτο πάτωμα, ψηλά-ψηλά, με την Βαράσσοβαν αντίκρυ, και όλο το λιμάνι αποκάτου, και εβγήκα εις την πόλιν.
    https://el.wikisource.org/wiki/%CE%91%CF%85%CF%84%CF%8C%CF%87%CE%B5%CE%B9%CF%81

  159. 157,
    Δεν το έχω κάνει ακόμα αυτό το χόμγουορκ (με Bayesian network) αλλά κι εγώ θ’ ανησυχούσα εκθετικά! 🙂

  160. ΣΠ said

    157
    Μπορεί το σύστημα να είναι χαοτικό και η αρχική μικρή απόσταση των βαλιτσών να αυξάνεται εκθετικά.

  161. nikiplos said

    111@ Από Παρίσι στην Ισπανία για να παρουσιάσω ένα πόστερ στην Πάλμα της Μαγιόρκας. Αυτοί οι εμακιουλέ κύλινδροι… Τον ξέχασα στο τραίνο για το CDG. Πήρα πτήσεις με ανταπόκριση από Βαρκελώνη, τελικά έφθασα στην Πάλμα. Ξενοδοχείο χαλάρωση, αλλά την επόμενη θυμάμαι ότι κύλινδρος γιόκ. Άγχος τρέξιμο, αλλά ευτυχώς η Πάλμα είναι μεγάλη πολιτεία κι έτσι τύπωσα ξανά (πανάκριβα και σε απείρως χειρότερη έκδοση) το πόστερ. Γυρίζοντας στο Παρίσι, πήγα στα απωλεσθέντα του RAR για να αναζητήσω τον κύλινδρο. Με οδήγησαν σε έναν μεγάλο χώρο με απωλεσθέντα (έπρεπε να κάνεις ταξίδι για να πας εκεί), όπου όμως πρακτικά ήταν αδύνατον να βρω εκεί οτιδήποτε. Τουλάχιστον μου υποσχέθηκαν ότι θα τον ανακυκλώσουν μαζί με πολλά άλλα…
    🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: