Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο Λεσσουίρος και ο Εϊδέκος, ο Ορφανίδης και ο Χουρμούζης

Posted by sarant στο 20 Οκτώβριος, 2013


Κι άλλη μια φορά έχουμε αναφερθεί στον Θεόδωρο Ορφανίδη, και επειδή όσα είχα γράψει δεν αλλάζουν, αντιγράφω την αρχή εκείνου του περσινού άρθρου.

170px-Theodoros_OrphanidisΟ Θεόδωρος Ορφανίδης (1817-1886) υπήρξε ένας από τους πρώτους βοτανολόγους του νεοελληνικού κράτους. Σπούδασε βοτανική στο Παρίσι, περιέγραψε την ελληνική χλωρίδα, ανακάλυψε κάμποσα είδη φυτών, εξέδωσε για μερικά χρόνια το περιοδικό “Γεωπονικά”, δίδαξε στο Πανεπιστήμιο, όπου διετέλεσε και πρύτανης. Μάλιστα, ένα είδος φυτών έχει ονομαστεί προς τιμήν του: Orphanidesia (εδώ βλέπετε ένα λουλούδι, το Orphanidesia gaultherioides).Γεννήθηκε στη Σμύρνη, αλλά την εγκατέλειψε πολύ μικρός (μάλλον με τους διωγμούς του 1821) και η οικογένειά του ήρθε στη Σύρα και στην Τήνο, και μετά στο Ανάπλι και στην Αθήνα, όπου τελείωσε τις γυμνασιακές σπουδές.

Όμως ο Ορφανίδης ήταν και ποιητής, ένας από τους κορυφαίους της Α’ αθηναϊκής σχολής. Τον έχουμε αναφέρει παρεμπιπτόντως καναδυό φορές στο ιστολόγιο, επειδή είχε σε έναν ιστορικό φιλολογικό καβγά με τον Ραγκαβή, όταν ο Ραγκαβής, κριτής σε ποιητικό διαγωνισμό το 1860, βράβευσε τον Αρματωλό του Γρηγόρη Σταυρίδη και όχι τον Άγιο Μηνά του Ορφανίδη, και ο Ορφανίδης κατηγόρησε τον Ραγκαβή ότι επίτηδες βράβευσε ένα ποιητικό έκτρωμα για να εξευτελίσει τον θεσμό. Το θέμα έχει πολύ ενδιαφέρον, γιατί ο Σταυρίδης αυτός είναι ο μετέπειτα Γκριγκόρ Παρλίτσεφ, που σήμερα θεωρείται περίπου εθνικός ποιητής της γειτονικής πΓΔΜ, αλλά αξίζει χωριστό άρθρο που δεν έχω σκοπό να το γράψω τώρα. Πάντως, κρίνοντας εκ των υστέρων, δηλαδή σήμερα, ο Αρματωλός μόνο σαν παρωδία διαβάζεται.

Ο Ορφανίδης όμως δεν έγραψε μόνο επικολυρικά, έγραψε και σατιρικά ποιήματα και κυρίως ως σατιρικός έχει μείνει. Στα σατιρικά του μάλιστα ποιήματα χρωστάει, έμμεσα, τη μετέπειτα σταδιοδρομία του. Στα νιάτα του, ενώ ήταν γραφέας στο Υπουργείο Εσωτερικών, δημοσίευε σατιρικά ποιήματα όπου έκανε κριτική στην κυβέρνηση, και τελικά το 1844 ο Κωλέττης τον έστειλε με υποτροφία να σπουδάσει βοτανική στο Παρίσι για να μην τον έχει μέσα στα πόδια του. Μερικά από αυτά τα ποιήματα θα δούμε τώρα, που τα εξέδωσε σε συλλογή με τίτλο Μένιππος το 1836, Η σατιρική αυτή συλλογή του κόστισε την απόλυση από την υπηρεσία του και ολιγοήμερη φυλάκιση, αλλά η κατακραυγή της κοινής γνώμης ήταν τέτοια που τελικά τον επανέφεραν στη θέση του.

Στον Μένιππο, ο 19χρονος Ορφανίδης εντάσσεται καθαρά στην παράδοση του Σούτσου, στον οποίο άλλωστε αφιερώνει το «πονημάτιον τούτο» (εδώ μπορείτε να δείτε τη συλλογή), αλλά αυτό που μου προκάλεσε το ενδιαφέρον είναι ότι αναφέρεται επίσης ευμενώς στον Χουρμούζη, έναν ακόμα σφοδρό επικριτή της Βαβαροκρατίας. Ο Μιλτιάδης Χουρμούζης (1804-1882), αγωνιστής της Επανάστασης στα νιάτα του, έγραψε μερικά πετυχημένα θεατρικά έργα όπου σατιρίζει μεταξύ άλλων τους Βαβαρούς, αργότερα ασχολήθηκε και με την πολιτική, και τελικά κυνηγημένος έφυγε πίσω στην Πόλη το 1856. Έμεινε έναν αιώνα και κάτι στη σκιά, ώσπου τον ανακάλυψαν στη δεκαετία του 1960 και τα έργα του άρχισαν να παίζονται από το 1974 και μετά. Είναι μάλλον βέβαιο ότι ο Χουρμούζης και ο Ορφανίδης γνωρίζονταν. Κάτι που δεν ξέρω αν το έχει επισημάνει κανείς πρωτύτερα, είναι ότι στον «κατάλογο συνδρομητών» του βιβλίου του Χουρμούζη «Ο τυχοδιώκτης», μια κωμωδία για την οποία θα πούμε κάμποσα παρακάτω (έτσι τυπώνονταν τότε τα βιβλία, με προεγγραφη συνδρομητών, περίπου με πληθοχρηματοδότηση δηλαδή, όπως έχει αρχίσει και τώρα να γίνεται!), έναν κατάλογο που είναι καταταγμένος σε αλφαβητική σειρά με το μικρό όνομα, στο γράμμα Θ βρίσκω τον Θ. Ορφανίδη, που ασφαλώς είναι ο (18χρονος τότε) ποιητής.

Η κριτική του Χουρμούζη και του Ορφανίδη έχει το κοινό μοτίβο ότι οι ξένοι αξιωματούχοι που ανέλαβαν αξιώματα και υψηλές θέσεις στο νεοπαγές κράτος ήταν άρπαγες ή τυχοδιώκτες που ήρθαν στην Ελλάδα για να πλουτίσουν κατατρέχοντας τους αγωνιστές που ελευθέρωσαν τον τόπο. Στο σημείο αυτό συναντάει τον Μακρυγιάννη και το διάσημο απόσπασμά του:

Διά τους αγωνιστάς και χήρες κι’ αρφανά και δια κείνους οπού θυσίασαν το εδικό τους εις τον αγώνα της πατρίδος, και ήτον νοικοκυραίοι και τώρα είναι διακονιαραίοι, δεν έχει ψωμί η πατρίδα δι’ αυτούς όλους, είναι φτωχή, και δια τον Αρμασπέρη έχει, οπούρθε ψωριασμένος κόντης κι’ έφυγε μ’ ένα μιλιούνι τάλαρα κι’ αγόρασε εις την πατρίδα του έναν τόπον και τον έβγαλε «Ελλάς» και μουτζώνει εμάς τους ανόητους Έλληνες αυτός και οι άλλοι οι Μπαυαρέζοι και οι φίλοι τους οι εδικοί μας; Πού’ ναι τόσα μιλιούνια δάνεια, πού είναι οι πρόσοδοι, πού ‘ναι οι καλύτερες γες, πού ‘ναι οι μύλοι, πού ‘ναι τ’ αργαστήρια των Τούρκων και σπίτια, πού είναι τα περιβόλια και οι σταφιδότοποι; Ποιος τάχει παρμένα; Ο Αρμασπέρης με τους άλλους Μπαυαρέζους έδιναν των δικών μας των χαραμοταϊσμένων αυτά όλα και τους στράβωναν, κι αυτήνοι πήραν τα χρήματα και τα παίρνουν ολοένα. Ποιους θα επιστηρίξης εδώ οπούρθες και ποιους θα προδώσης; Πού το τζάκισες αυτό το χέρι; -Στο Μισολόγγι, μου λέγει. -Πού το τζάκισα εγώ αυτό; -Στους Μύλους του Αναπλιού. -Διατί τα τζακίσαμεν; -Διά την λευτεριά της πατρίδος. -Πού ‘ναι η λευτεριά και η δικαιοσύνη;

Δεν επικρίνει μόνο τους ξένους ο Ορφανίδης στη συλλογή του, αλλά και την τιτλομανία των Ελλήνων, τους Φαναριωτίσκους, την αισχροκέρδεια των Αθηναίων που έσπευσαν να ανεβάσουν τα νοίκια μόλις η Αθήνα έγινε πρωτεύουσα, και γενικώς όλα τα κακώς κείμενα που αντιλαμβανόταν ο νεαρός ποιητής -αλλά οι ξένοι δέχονται τα περισσότερα βέλη, και ιδού ακριβώς το ποίημα «Οι ξένοι». Μονοτονίζω και εκσυγχρονίζω την ορθογραφία.

Οι ξένοι

Της Ελλάδος σας το χώμα σαν πατήσαμεν αυτό,
κύριοι βεβαιωθείτε πως δεν είχαμεν λεπτό,
τώρα τρίζει το πουγγί μας, και σαν θέτε, να, ευθύς
δραχμάς δέκα χιλιάδες σάς μετρούμεν ο καθείς.
Όλοι είμεθα εις θέσεις, έχομεν βαθμούς καλούς,
που να τους ονειρευθούμεν δεν μας έφθανεν ο νους.
Χάρις εις την προκοπήν μας και τα φώτα μας αυτά,
σαν φασούλια σ’ ημάς τώρα έρχονται τα μετρητά.

[…]

Μου πιστεύεις; στην Ελλάδα όταν ήλθα απ’ εκεί
εφορούσα μπαλωμένο εις τον κώλον μου βρακί,
φορώ τώρα ρούχον μαύρο της ποιότητος της πρώτης,
περπατώ και εις τον δρόμον σαν μεγάλη εξοχότης.
Δι’ ημάς ετούτο ήτον σαν λιγάκι κωμικόν.
πλην φοβούμαι μήπως γένει μετά ταύτα τραγικόν.

Καθ’ ημέρα στην καβάλα βγαίνομεν καμαρωμένοι.
και ο Έλλην μας κοιτάζει, κι έκθαμβος κοιτάζων μένει.
Παίρνομεν πολλές δραχμίτσες ο καθείς αυτά μιλεί.
πλ’ ειν’ ελεύθερος καθένας ό,τι θέλει να λαλεί.
Γω κοιμούμαι σαν βραδιάσει και ξυπνώ το μεσημέρι
την δουλίτσα μου κοιτάζω… το γουδί το γουδοχέρι.
Μήνας μπαίνει, μήνας βγαίνει, το μηνιάτικο αρπάζω,
ευθύς εις χρυσήν μονέδα ελαφρήν το μεταλλάζω,
γρούπον νόστιμον κι ωραίον αφού το κατασκευάσω,
στην πατρίδα μου φροντίζω με το πρώτον να τ’ εμβάσω.

Ήλθαμεν εις τας Αθήνας, αύξησεν η ευτυχία,
σ’ ημάς τώρα βασιλεύει η χαρά κι ευθυμία.
Κάθημαι στου Παρθενώνος τες αρχαίες τες κολόνες
με τρεις τέσσαρες κοκόνες,
κι ενθυμούμαι την προτέραν την καταδρομήν της μοίρας,
που’μουνα κατοικητήρι της πτωχείας και της ψείρας.

[…]

Αχ! μου φαίνεται πως όλους γλήγορα θα κατορθώσουν
ως το τέλος, καθώς βλέπω, τα παπούτσια να μας δώσουν.
Αχ! θαρρώ πως φεύγω τώρα… μη… αφήτε με λιγάκι…
Αχ! σταθείτε ν’ απογλείψω το μικρό μου κοκαλάκι.
Μη… να ζείτ’ αφήσατέ μας, τι σας κάμαμ’ οι καημένοι;
ημείς ως πεπαιδευμένοι,
Δεν ήτ’ άλλος ο σκοπός μας π’ ήλθαμεν εις την Ελλάδα,
παρά για να φωτισθείτε με των φώτων τη λαμπάδα.
Θέλετε να φύγομ’ όλοι; — Ναι, χωρίς αναβολήν,
και αυτό θε να μας δώσει ευχαρίστησιν πολλήν.

Την τελευταία φράση τη λέει προφανώς ο λαός, και αυτή η αποπομπή θυμίζει λίγο την ανάλογη σκηνή από τον Τυχοδιώκτη του Χουρμούζη. Έκανα μερικές συντομεύσεις, γιατί τα ποιήματα της εποχής ήταν κάπως φλύαρα. Να πούμε ότι «γρούπος» είναι το δέμα, ειδικώς δε το χρηματόδεμα (από το ιταλ. gruppo), λέξη συνηθισμένη στην εποχή -ακόμα και στην επίσημη ορολογία των ταχυδρομείων. Άλλες λέξεις δύσκολες δεν νομίζω να έχει το ποίημα.

Το δεύτερο ποίημα που θα δούμε είναι το «Διάλογος των κυρίων Λεσσουίρου και Εϊδέκου εις Πειραιά (κατά την ημέραν αναχωρήσεώς των)» -και οι τίτλοι της εποχής ήταν μακροσκελείς κάποτε. Ο Εϊδέκος ήταν ο Carl Wilhelm von Heideck, Έιντεκ (1788-1861), Βαβαρός στρατιωτικός και ζωγράφος που ήταν μέλος της επιτροπής της Αντιβασιλείας έως ότου ενηλικιωθεί ο Όθωνας. Το 1835, με την ενηλικίωση του Όθωνα, ο Έιντεκ ή Εϊδέκος επέστρεψε στο Μόναχο. Ο Λεσσουίρος ήταν ο Georg Wilhelm von Le Suire, ΛεΣουίρ, (1787-1852), Βαβαρός στρατιωτικός (υποθέτω με γαλλικές ρίζες), που διετέλεσε υπουργός Στρατιωτικών στις κυβερνήσεις της Αντιβασιλείας. Αν όντως έφυγε με το ίδιο πλοίο με τον Έιντεκ δεν το ξέρω, πάντως κι αυτός γύρισε στην «Παυαρία» (όπως τη γράφει ο Ορφανίδης) το 1835, Το ποίημα έχει μορφή διαλόγου, παραθέτω μερικά αποσπάσματα. Η αρχή του ποιήματος είναι σαν να συνεχίζει από το τέλος του προηγούμενου που παρέθεσα.

ΛΕΣ.
Δεν σε είπα, Εϊδέκε, πως θε να το κατορθώσουν,
οι καλοί οι Έλληνές μας τα παπούτσια να μας δώσουν;
Σου το σφύριζα στ’ αυτί σου εμπροστά απ’ έναν χρόνον.
τώρα ‘γω ποσώς δεν πταίω, αλλά πταίεις εσύ μόνον.

ΕΪΔ.
Δεν μου λες, τι τσαμπουνίζεις και τι κολοκύθια ψάλλει
το ξερό σου το κεφάλι;
Εις τι έπταισα ειπέ με, και αυτό εστάθ’ αιτία,
να αναχωρούμεν τώρα κι οι δυο για την Παβαρία;

ΛΕΣ.
Εις τι έπταισες δεν ξεύρεις; Τόσ’ ανόητος δεν είσαι!
ή ζητείς να προσποιείσαι;
Έξω όλοι σου φωνάζουν πως τον κόσμον αδικούσες,
Την Ελλάδα την ηγάπας, πλην τους Έλληνας μισούσες,
Της Ελλάδος τους προμάχους, και τους στρατιωτικούς της,
Με μια λέξιν τους γνησίους, και καθ’ εαυτό υιούς της,
Εκατέτρεξες μ’ ελπίδα να τους ίδεις φουρκισμένους,
Επειδή αυτ’ ήτον πρώτοι ελευθερωταί του γένους.
Σε κατηγορούν προς τούτοις, πως το σκότος αγαπούσες,
και τα φώτα εμισούσες.

ΕΪΔ
Τα αναίσθητα τα ζώα! Τα ανόητα κεφάλια!
Έννοια σου, και θα την πάθουν μόνοι των αγάλια-αγάλια
Καλά έγραφα εις έναν φίλον μου στην Παβαρίαν
«Αδελφέ, οι Έλληνές μας κείνται εις παραλυσίαν.
και εις ίσιον δρόμον να’λθουν θέλουν ράβδον σιδηρά
διά να τους διοικήσει και να διούνε μια φορά.

[…]

Τύχην, φίλε Λεσσουίρε, και οι δύο ας ειπούμεν,
δεν μπορέσαμεν να βρούμεν,
όρσε, και ο κυρ Χουρμούζης, ενθουσιασθείς πολύ
τους καιρούς τ’ Αριστοφάνους ήρχισε ν’ ανακαλεί.
Μιαν μεγάλην κωμωδίαν για μας λέγουν πως συνθέτει,
Αϊτεπίρρ εις ημάς κράζει κι εις το τόξον βέλη θέτει.

ΛΕΣ.
Ποίος είναι ο Χουρμούζης όπου νέος ανεφάνη;
Και τας πράξεις εμιμήθη του κομψού Αριστοφάνη;

Ε ΪΔ
Απ’ τον Πόρον, αδελφέ μου, δι’ αυτόν ‘κρατούσα πάθος,
Διά ένα λόγον που ‘πε ο καημένος κατά λάθος,
Τον κατήντησα, πιστεύεις; διά να ψωμοζητεί.
Κι’ αυτός τώρα τι να κάμει δια να εκδικηθεί;
Εις το θέατρον του Βάκχου καθημερινώς συχνάζει,
Και για μας μιαν κωμωδίαν λέγουν πως κατασκευάζει,
Και Τυχοδιώκτην λέγει ότι θα την ονομάσει,
Ποίος ήλπιζε και ούτος τόσον να αυθαδιάσει!

ΛΕΣ.
Όχι άλλο Εϊδέκε! ήταν και αυτό της μοίρας.
μην λυπείσαι, και μην στέκεις με εσταυρωμένας χείρας,
έπταισες και διά τούτο έπταισα κι εγώ συγχρόνως,
για να μην αφήσω πάλιν να λυπείσαι εσύ μόνος.
Ενθυμείσαι τας προτάσεις π’ έστελνα στην Βασιλείαν,
διά τους νεοφερμένους φίλους απ’ την Βαβαρίαν;
Και για όσους Καμαράδους απ’ την Μάνην τα καπνίσαν
ωσάν λαγωοί να ήσαν;
Τους επροβιβάσαμ’ όλους ταγματάρχας λοχαγέτας
ενώ εκρατούσαν όλοι εις τους ώμους μπαγιονέτας.

[…]

Η αναφορά στη Μάνη είναι υπαινιγμός για την εξευτελιστική ήττα των Βαβαρών που είχε στείλει η κυβέρνηση το 1834 για να καταστείλει την εξέγερση των Μανιατών που δεν ήθελαν να πληρώνουν φόρους. Μην ξέροντας τα κατατόπια, οι Βαβαροί έπαθαν μεγάλη νίλα. Πολλοί αιχμαλωτίστηκαν και οι Μανιάτες τους πούλησαν σκλάβους ή τους νοίκιαζαν για αγροτικές δουλειές. Μόνο αργότερα, που η κυβέρνηση έστειλε 5.000 στρατό, με αρκετούς Έλληνες και Μανιάτες μέσα, και φρόντισε να εξαγοράσει κάποιες ισχυρές οικογένειες, μόνο τότε μπόρεσε να έρθει σε έναν συμβιβασμό.

xourm2Πιο πάνω, υπάρχει αναφορά στον Χουρμούζη, που ετοίμαζε τον Τυχοδιώκτη. Πράγματι, το 1835 ο Χουρμούζης κυκλοφόρησε την κωμωδία του Ο τυχοδιώκτης που την αφιερώνει στον…. Άιδεκ με την ολοσέλιδη αφιέρωση που βλέπετε αριστερά (σαν να την παρασμίκρυνα…) και με την αμφίσημη σύνταξη, που, κάπως σαν τον υποτιθέμενο δελφικό χρησμό, δεν ξεκαθαρίζει αν ο Άιδεκ είναι τυχοδιώκτης ή αν ο Χουρμούζης αφιερώνει τον Τυχοδιώκτη στον Άιδεκ! Επιπλέον, ο Χουρμούζης έβαλε και πρόλογο στο βιβλίο, όπου εξηγεί ότι αφιερώνει το έργο στον Άιδεκ διότι μετέτρεψε πολλούς αγωνιστές του 21 σε ψωμοζήτες (αναδιοργανώνοντας τον στρατό) και τον ίδιο τον Χουρμούζη σε κωμωδοποιό. Ο Ορφανίδης στο ποίημά του κάνει ευθείες αναφορές σε αυτά, ενώ επίσης χρησιμοποιεί, μάλλον όχι τυχαία, την έκφραση αποπομπής Άϊτε πιρρ… με την οποία ακριβώς τελειώνει και στο έργο η σκηνή της αποπομπής του Τυχοδιώκτη.

Καμαράδοι είναι οι σύντροφοι, οι Βαβαροί του στρατού στην προκείμενη περίπτωση. Την έκφραση «τα καπνίσαν» δεν την ήξερα, αλλά από τα συμφραζόμενα καταλαβαίνουμε ότι σημαίνει «έφυγαν τρέχοντας, το έβαλαν στα πόδια». Σε επόμενους στίχους του ποιήματος, ο Ορφανίδης βάζει τον Λεσσουίρο να λέει «τα καπνίζομεν κι ημείς / και μ’ ημάς θα τα καπνίσουν πολλοί άλλοι ευγενείς». Παρουσιάζει δηλαδή ο Ορφανίδης την αναχώρηση των δύο Βαβαρών αξιωματούχων σαν αναγκαστική, πράγμα που δεν ξέρω αν ισχύει (ή αν απλώς τελείωσε η αποστολή τους). Βάζει μάλιστα τον «Εϊδέκο» να εκφράζει τη λύπη του που φεύγει:

Την Ελλάδα αγαπούσα και την αγαπώ ακόμα,
τί μου γέμισε την τσέπη και μου γλύκανε το στόμα.
Η καρδιά μου δεν μ’ αφήνει, πώς εγώ να την αφήσω,
κι από Ηγεμών που ήμουν, ιδιώτης να γυρίσω;

Ο Έιντεκ πάντως χαρακτηρίζεται φιλέλληνας -είχε πολεμήσει και στην Επανάσταση. Απ’ όσο ξέρω, οι δυο αξιωματούχοι συνέχισαν την υπηρεσία τους στην πατρίδα τους χωρίς να επιστρέψουν ποτέ στην Ελλάδα.  Ωστόσο, στην Βικιπαίδεια βρίσκω τη λεπτομέρεια ότι ο εγγονός του Λεσσουίρου, ο Καρλ φον ΛεΣουίρ, έδρασε στον Μοριά στην Κατοχή, ως διοικητής της 117ης Μεραρχίας Καταδρομών, και ότι βαρύνεται με πολλά εγκλήματα πολέμου κατά αμάχων. Αυτός δεν νομίζω να χαρακτηρίστηκε φιλέλληνας.

43 Σχόλια to “Ο Λεσσουίρος και ο Εϊδέκος, ο Ορφανίδης και ο Χουρμούζης”

  1. Γς said

    Καλημέρα

  2. Gpoint said

    Καλημέρα

    Το «καπνίσαν» σήμερα θα το λέγαμε «έγιναν καπνός» (σαν μια δεκαετία που έγραφε κάποτε ο Σββόπουλος )

  3. Πηνελόπη Καμπάκη Βουγιουκλή said

    Εξαιρετικό κι αυτό, όπως όλα και πάντα. Ομολογώ ότι τον Ορφαν’ίδη από σένα τον εχα ακούσει για πρώτη φορά…

  4. Μ’ αρέσουν πολύ αυτοί οι συγκοπτόμενοι στίχοι, που είναι μου φαίνεται χαρακτηριστικό της εποχής.

  5. Η Μεραρχία του ΛεΣουίρ δεν ήταν Καταδρομών, σιγά μην χρειάζονταν καταδρομείς για να φυλάνε την Πελοπόννησο στην Κατοχή, ήταν μεραρχία ελαφρού (ορεινού) πεζικού, μια μεραρχία σαφώς β΄ διαλογής. Δεν ξέρω γιατί μεταφράστηκε ως μεραρχία καταδρομών. Εκτός του ότι καταδρομείς σε μονάδα επιπέδου μεραρχίας σχεδόν σίγουρα δεν υπήρχαν στην Βέρμαχτ.

    Περισσότερα εδώ:

    http://anamorfosis.net/blog/?p=7534

  6. Γς said

    >ο εγγονός του Λεσσουίρου, ο Καρλ φον ΛεΣουίρ, έδρασε στον Μοριά στην Κατοχή, ως διοικητής της 117ης Μεραρχίας Καταδρομών

    Επιχείρηση Καλάβρυτα και τέτοια.
    Και μετά το άνθος του Ορφανίδη (#1) το αλπινικό εντελβάϊς. Edelweiss λεγόταν κι 1η Μεραρχία Ορεινών Καταδρομέων που το καλοκαίρι του 1943 αιματοκύλισε την Ήπειρο και την Κεφαλλονιά, όπου εκτέλεσαν με συνοπτικές διαδικασίες μερικές χιλιάδες Ιταλούς αξιωματικούς

  7. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    Καλημέρα. Κάτι σχετικό-άσχετο. Την εποχή που δίδασκε ο Ορφανίδης στο Πανεπιστήμιο, όταν οι φοιτητές είχαν ολοκληρώσει κάποια έτη σπουδών, και πριν πάρουν πτυχίο, μπορούσαν να λάβουν ένα έγγραφο με τις βεβαιώσεις των καθηγητών ότι παρακολούθησαν τα μαθήματα (δεν υπήρχαν τότε εξετάσεις) και με αυτό το αποφοιτήριο, όπως το έλεγαν, να βγουν στην αγορά εργασίας. Ένα τέτοιο αποφοιτήριο, που βρίσκεται σε ένα οικογενειακό αρχείο που μελετώ, έχει και βεβαίωση του Ορφανίδη, την οποία ανέβασα εδώ http://filecloud.io/f9zehx1n
    Το κείμενο αναφέρει:
    Ὁ αὐτὸς ἠκροάσατο τῆς σειρᾶς τῶν Βοτανικῶν μου παραδόσεων καὶ ἠκολούθησεν εἰς τὰς περὶ τὰς Αθήνας Βοτανικὰς ἀναζητήσεις.
    Ἐν Ἀθήναις τὴν 12 Οκτωβρίου 1854
    Θ. Γ. Ὀρφανίδης
    Τακτικὸς τῆς Βοτανικῆς

  8. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    2: Σωστά.

    5: Για να μείνουμε στα μεταφραστικά, το Ορεινών Καταδρομέων που λέει και το 6 νομίζω είναι καλή απόδοση. Δεν ήξερα ότι για τον ΛεΣουίρ αποδώσανε δικαιοσύνη οι σοβιετικοί.

    6: Και μάλιστα «μετά μεγίστης επιμελείας», καλό.

  9. Αρκεσινεύς said

    Πολύ ευχαριστούμε, Νικοκύρη, για το Κυριακάτικο πρωινό.

    Πολύ έξυπνη η αφιέρωση του Χουρμούζη προς τον εξοχώτατον.

    Ήρθαν ντυμένοι φίλοι αμέτρητες φορές οι εχθροί μου
    ………………………………………………………………………
    και το χώμα δεν έδεσε ποτέ με τη φτέρνα τους
    ……………………………………………………………..
    και το φως δεν έδεσε ποτέ με τη σκέπη τους
    ……………………………………………………………..
    Έστησαν και θεμελίωσαν
    ……………………………………
    τους Νόμους τους θεσπίζοντας τα καλά και συμφέροντα
    ……………………………………………………………………………
    και το μέτρο δεν έδεσε ποτέ με τη σκέψη τους.

    Ούτε μέλισσα καν δε γελάστηκε το χρυσό ν’ αρχίσει παιχνίδι.

  10. Αρκεσινεύς said

    Όχι και χιλιάδες. Νομίζω πως ήταν 41 αξιωματικοί.

    http://www.vlahatasamis.gr/vlahata-samis-eidiseis/item/4114-nazi-italiki-dikaiosyni

  11. Γς said

    Νικοκύρη σβήσε το Σχόλιο #7.

    Ακου περνούσαν το μάθημα με απλή βεβαίωση ότι το παρακολούθησαν!

    Σβήσε το! Θα το διαβάσει κανένας φοιτητής και θα μείνει ξερός.
    Δεν περνιέται το μαμημένο το μάθημα.

    Εχω και μια συλλογή σκονακίων…

  12. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    #7-8
    Το «μετά μεγίστης επιμελείας» ανήκει στη βεβαίωση του επόμενου καθηγητή (Ξ. Λάνδερερ), αλλά έτσι όπως ήταν γραμμένο μπήκε στη φωτογραφία που έκοψα.
    #11
    Δεν χρειαζόταν καν η βεβαίωση, με την παρακολούθηση πέρναγαν. Η βεβαίωση ήταν για να μπορούν να αποδείξουν ότι είχαν πάει στο Πανεπιστήμιο και να βρουν δουλειά, ή ό,τι άλλο.

  13. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    Το σύστημα αυτό στο ελληνικό πανεπιστήμιο ήταν από τα πιο προοδευτικά της εποχής, νομίζω γερμανικό.

  14. Γς said

    >10:
    Όχι και χιλιάδες. Νομίζω πως ήταν 41 αξιωματικοί.

    Μαύρο χιούμορ;

    Οκ διορθώνω:
    όπου εκτέλεσαν με συνοπτικές διαδικασίες μερικές χιλιάδες Ιταλούς

    Πολλές χιλιάδες!

  15. sarant said

    12: Α, είναι από τον Ξαβέριο, μερσί!

  16. Νέο Kid Στο Block said

    «Εί πάντα τα όντα καπνός γένοιτο, ρίνες άν διαγνοίεν»
    K.Π.Καβάφης

  17. physicist said

    Χάυντεκ, ο επονομαζόμενος και Heidegger λέει η Βίκη — μαθαίνει κανείς. Επιπλέον, φαίνεται ότι δεν ήταν Βαυαρός (γεννήθηκε στη Λωρραίνη και εκπαιδεύτηκε στη Ζυρίχη). Αναφέρεται ότι από το 1828 έως το 1829 είχε εξαιρετική προσφορά στους τομείς της υγείας και της κοινωνικής πρόνοιας, ιδρύοντας στην περιοχή του Άργους, όπου του είχε ανατεθεί η θέση τοθ στρατιωτικού διοικητή από τον Καποδίστρια, πτωχοκομεία και νοσοκομεία.

  18. Νέο Kid Στο Block said

    But how to learn German by yourself? It’s easy… The first step is, of course, to buy a German language course, like the excellent edition, published in Dortmund, which tells us about customs of Hottentots’ tribe (die Hottentotten). The textbook also explains that the opossums (die Beutelratten) are chased and kept in closed wicker baskets (die Lattengitter). This kind of cages is called in German Lattengitterkoffer; and if it contains an opossum it is called Beutelrattenlattengitterkoffer.

    THE STORY
    One day, some Hottentots capture a murder (der Attentäter) 
who is thought to be a killer of one of the mothers (die Mütter) from the Hottentot tribe (die Hottentottenmutter), 
mother of a stupid and stuttering person (der Stottertrottel). 
This type of mother, in German, is called Hottentottenstottertrottelmutter, 
and her killer Hottentottenstottertrottelmutterattentäter… 
Well, you should know that when Hottentots capture a criminal or an enemy, they put him in the opossum cage (der Beutelrattenlattengitterkoffer). 
But, unexpectedly, the murder who was recently caught escapes: so the searching starts! 
After a while one of the Hottentot warriors runs up to the leader and says:
    «I caught the murder! (der Attentäter)»,

    «Yes? Which one?» – the leader asks.
    
»the Beutelrattenlattengitterkofferattentäter» replied the warrior.
    
»What? The murder who was kept in the cage for opossum, made of wickerplaited material?» asks the boss.
    «Sure, the Hottentottenstottertrottelmutterattentäter (i.e. the murder of the mother of the stupid and stuttering Hottentot)», replies the warrior.
    «Ah, yes…» says the Hottentot leader, «you should say it at the beginning that you caught the Hottentottenstottertrottelmutterbeutelrattenlattengitterkofferattentäter!»…

    MORAL of the story: Always beware of a German-speaking Hottentot who wants to offer you an opossum.

  19. Γς said

    Βλέπω τώρα στην TV τον κύριο Μαζουρόνη να μιλάει για τα δωράκια BMV στο κόμμα της Μέρκελ.

    Μαζουρόνης; Και να μην τον ξέρω;
    Σάμπως ξέρω και τους άλλους;

    Ανδριουκαΐτης (υπουργός Υγείας)
    Μπαρακαούσκας (Εσωτερικών)
    Μπερνατόνης (Δικαιοσύνης)
    Μπιρούτης (Πολιτισμού)
    Γκούστας (Οικονομίας)
    Μαζουρόνης (Περιβάλλοντος)
    Ολέκας (Αμύνης)
    Παβάλκης (Παιδείας)

  20. sarant said

    18: Αυτό είναι εξοχο, νόμιζα ότι είναι Μαρκ Τουέν αλλά μάλλον είναι σύγχρονο. Όμως το murder δεν θα έπρεπε να είναι murderer;

  21. Νέο Kid Στο Block said

    20. Ναι murderer θα έπρεπε να είναι, αλλά Ιταλός το έχει γράψει και ξέρεις δα ότι δεν τα καταφέρνουν και πολά στα εγγλέζικα.. 🙂

  22. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    #13 συνέχεια

    Συνοπτική παρουσίαση της λειτουργίας του Πανεπιστημίου εδώ http://tinyurl.com/ojusm9x στις σελ. 151-162.

  23. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Ωραίο άρθρο το σημερινό και διδακτικό,ως προς το ποιός κυρίως ελέγχει αυτή την χώρα. Νομίζω οτι ο τίτλος της ταινίας οι Γερμανοί ξανάρχονται δεν είναι σωστός, οι Γερμανοί δεν έφυγαν ποτέ.

  24. Εθνικόφρων said

    Αξιότιμοι σύντροφοι,

    Εις το θαυμάσιον (προ πάντων δι’ ημάς τους παλαιούς, διότι μας εξυπνά ποικίλας αναμνήσεις) σημερινόν άρθρον του κ. Σαραντάκου Νικολάου, επιτρέψατέ μοι να προσθέσω ολίγα τινά:

    1) Ο Θεόδωρος Ορφανίδης υπήρξε τέκνον της Σμύρνης (όπως ο Δ. Γληνός, ο Ωνάσης κλπ) εξ ού και αυτός ο περίεργος συνδυασμός αναρχικής νοοτροπίας και «γλειψίματος του γκουβέρνου» που τον διακατείχε εις άπαντα τον βίον του.

    2) Περιέργως, ο φίλτατος κ. Σαραντάκος αποσιωπά εις το άρθρον του ότι ο Θεόδωρος Ορφανίδης, μόλις «τα κονόμησε», έγινε ο μεγαλύτερος γλείφτης της Βασιλίσσης Αμαλίας, ακριβώς όπως συμβαίνει σήμερον με τους Αριστερούς εις όλην την Ευρώπην: Εις τα νιάτα των εσχεδίαζον Μπολσεβικικήν Επανάστασιν, και εις τα 40 των έγιναν οι καλύτεροι Απολογηταί της Εξουσίας (βλέπε Μπαρόζο, Μαρία Δαμανάκη, «Κόκκινος Ντάνυ» κλπ.)

    Σας συνιστώ να καταβιβάσητε το έξοχον 12σέλιδον κείμενον «Τέσσερις ρομαντικοί ποιητές και η Σμύρνη»

    Εις την σελίδα 7, θα αναγνώσητε τα εξής διδακτικά: «Από τον ωραίο κήπο του στην είσοδο του σημερινού Ζαππείου , ο συμβιβασμένος πια Ορφανίδης φρόντιζε να στέλνει τακτικά στη γειτόνισσά του βασίλισσα Αμαλία τα πιο ωραία του λουλούδια και ειδικά τις περίφημες καμέλιές του , επιδιώκοντας να έχει την εύνοιά της 21 . Τη θεαματική αυτή μεταστροφή του ο Ορφανίδης παραδέχεται και ο ίδιος στον πρόλογο του δραματικού του έργου «Χίος Δούλη» που εκδόθηκε το 1858 . Γράφει λοιπόν εκεί : «Απολιπών προ δεκαπενταετίας το στάδιον των πολιτικών διαπληκτισμών , δύο θεότητας λατρεύω μόνον , είτε ως ερημίτης έγκλειστος εν τη οικία μου μένων , είτε τα υψηλά της πατρίδος μας και ένδοξα όρη περιηγούμενος : την Βοτανικήν Επιστήμην και την Ποίησιν» !..»..

    Εις μνήμην του μεγάλου Έλληνος βοτανολόγου Θεοδώρου Ορφανίδη, επιτρέψατέ μοι σήμερον να σας προσφέρω δύο θαυμάσια βιβλία περί βοτάνων. Το πρώτον είναι είς «Πλήρης οδηγός φαρμακευτικών βοτάνων»

    Και το δεύτερον το ανεκτιμήτου αξίας σύντομον σύγγραμμα «Τα φαρμακευτικά φυτά της Ελλάδος» που συνέγραψε ο Δ. Ζαχαριάδης το σωτήριον έτος 1935, παρακαλώ…

    ΕΠΙΠΛΕΟΝ: Επειδή «ζυγώνει» η 28η Οκτωβρίου, σας προσφέρω σήμερον το αριστουργηματικόν (και επί πολλά έτη εξηφανισμένον!) βιβλίον του Ιταλού πρεσβευτού Εμανουέλε Γκράτσι «Η Αρχή του Τέλους, η επιχείρηση κατά της Ελλάδος». Ο Γκράτσι είναι ο άνθρωπος που παρέδωσε εις τον μπαρμπα-Γιάννην Μεταξάν την Ιταλικήν διακήρυξιν περί Κηρύξεως του Πολέμου και εις το βιβλίον του κάμνει φοβεράς αποκαλύψεις διά το παρασκήνιον των γεγονότων, τας οποίας μάς αποκρύπτουν επιμελώς επί 70 έτη οι δημοσιοκάφροι, ενώ μας λέγουν του κόσμου τας ανουσίας αρλούμπας εκάστην 28ην Οκτωβρίου

    Τέλος, επιτρέψατέ μοι να σας προσφέρω εν ακόμη εξηφανισμένον (από την Ρωμέηκην παπαδοκρατίαν) βιβλίον. Πρόκειται διά το εκδοθέν τω 1983 σύγγραμμα του αριστερού θεολόγου Γιώργου Μουστάκη «Η Γέννηση του Χριστιανοφασισμού στην Ελλάδα», εκδ. «Κάκτος», 1983, Πραγματεύεται την καθαρώς φασιστικήν νοοτροπίαν των παραεκκλησιαστικών οργανώσεων «Ζωή» και «Σωτήρ» και την σχέσιν των με τους Ναζιστάς επί Κατοχής και τους Εθνικοπαράφρονας αργότερον .

    Μη πλανάσθε, αγαπητοί σύντροφοι: Και ο υποτιθέμενος παγανιστής Νίκος Μιχαλόλιας να αναλάβη την Εξουσίαν εις το Ρωμέηκον, την ανθελληνικήν Ορθόδοξον Εκκλησίαν θα ενισχύσει, διά να κρατά αποβλακωμένους τους Ρωμηούς και να τους διοική. Ακριβώς όπως έκαμε και ο Μουσολίνι: Πρό του 1922 έγραφε πύρινα άρθρα και εξευτέλιζε τον Χριστιανισμόν και τας μαζοχιστικάς παλαβομάρας των αποσυναγώγων Ραββίνων του, Σαούλ και Τζόσουα Μπέν Γιοζέφ. Ότε ανέβηκε εις την Εξουσίαν, έσπευσε «να τα βρή» αμέσως με τον Πάπαν και «το έπαιζε» πιστός Χριστιανός. Από την εποχήν του Μεγάλου Κωνσταντίνου, δεν έχει ευρεθή ακόμη καλυτέρα μέθοδος αποβλακώσεως και χειραγωγήσεως των μαζών από την παράνοιαν που ονομάζομε Χριστιανισμόν

    Και εις άλλα με υγείαν

    ΕΘΝΙΚΟΦΡΩΝ Έλλην και ουχί Ρωμηός καρπαζοεισπράκτωρ
    Μέγας Ευεργέτης του παρόντος Ιστολογίου (Βιβλιοθήκη Loeb

    ΥΓ: Μέχρι την προσεχή Πέμπτην, θα απουσιάσω εις το στερούμενον Διαδικτύου ερημητήριόν μου και συνεπώς δεν θα δυνηθώ να απαντήσω εις τυχόν ερωτήσεις και απορίας μπολσεβίκων αναγνωστών…

  25. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    24 – Όλα τα «ισμός» μέθοδοι αποβλακώσεως και χειραγωγήσεως είναι, ευτυχώς η φύση λειτουργεί με τους νόμους του χάους, και όλα οσα φαίνονται ακλόνητα, έχουν ημερομηνία λήξεως, είναι καθαρά θέμα χρόνου να χαθούν, όπως και υμείς άλλωστε.

  26. Gpoint said

    # 25

    Υπάρχει ακόμα ο παροξυσμός που ακολουθεί την μοίρα των εις -ισμός αλλά και ο ανακουφιστικός κνησμός που δεν… όπως και ο πολιτισμός, νομίζω. Αν διαφωνείς με τον πολιτισμό να ποντάρω στα γυμνισμός, νατουραλισμός.

    Από την άλλη αυτό το υμείς με υψιλον πολύ Μητσοτάκη (μπρρρρρ) θυμίζει βρε παιδάκι μου !

  27. Yannis said

    26. Πραγματικά ενδιαφέρουσα και η σημερινή ανάρτηση. Αν μη τι άλλο, δείχνει που οδήγησε η τεράστια διαφορά στη νοοτροπία και τις προσδοκίες μεταξύ απελευθερωμένων (με ή χωρίς εισαγωγικά Ελλήνων) και των οργανωτών του κράτους τους, που κάποιοι από αυτούς ίσως να είχαν καλές προθέσεις.

    Πέρα από τα στελέχη της Αντιβασιλείας, θα πρέπει να σημειώσουμε ότι υπήρχαν στην Ελλάδα και Βαυαροί στρατιώτες. Πολλοί μετά τη συνταξιοδότησή τους έλαβαν κτήματα στην Αττική (στο σημερινό Ανω Ηράκλειο) και αφομοιώθηκαν απόλυτα με τους γηγενείς (κρατώντας το Ρωμαιοκαθολικισμό τους).
    Πρώτος φρούραρχος της αποικίας, όπως ονομαζόταν, των βετεράνων ήταν ο Χριστόφορος Νέεζερ (παππούς του ηθοποιού).
    Και να μην ξεχνάμε και την εισαγωγή του ζύθου από τον Φιξ (Fücks)!

    Και μια ειδική διόρθωση: «ένα είδος φυτών έχει ονομαστεί προς τιμήν του: Orphanidesia».
    Η τιμή που του έγινε είναι μεγαλύτερη, διότι το Orhanidesia δηλώνει γένος, δηλαδή πολλά είδη (τα οποία καθορίζονται από τη δεύτερη λέξη της λατινικής ονομασίας).
    Και, βέβαια, υπάρχουν και είδη φυτών (σε άλλα γένη) που φέρουν το όνομα Ορφανίδης, όπως έδειξε ο Γς @1.

  28. sarant said

    27: Σωστά, κάποτε θα γράψουμε για το Ηράκλειο. Το οποίο Αρακλί νομίζω πως λεγόταν.

  29. Yannis said

    28: Αράκλι.

    (Ιδού η βιβλιογραφία που γνωρίζω.
    Μαλτέζος Γ. , Το Χρονικόν του Ηρακλείου Αττικής, εκδ. Ανατολής, Αθήνα, 1970.
    Θεοδωρόπουλος Α. , Ηράκλειο Αττικής (Ιφιστία-Ηφαιστία-Αράκλι) 508π.Χ.-1995, Αθήνα, 1997.)

  30. gbaloglou said

    20-21

    Πως προσλαμβάνετε την έκφραση migrant murderer(s); Αν θέλετε συμφραζόμενα, το σύνθημα που είδα γραμμένο, σε ατελή Αγγλικά, σε κεντρικό σημείο της Θεσσαλονίκης ήταν περίπου το «had you paid more attention to migrant murderers, Pavlos might be alive today»: «αν είχατε ανησυχήσει για τους φονιάδες των μεταναστών ο Παύλος [Φύσσας] μπορεί να ζούσε σήμερα».

    Η ένσταση μου: το migrant murderer ίσως παραπέμπει περισσότερο σε «περιπλανώμενο φονιά» ή «μετανάστη φονιά» παρά σε «φονιά μεταναστών». Τι λέτε;

  31. sarant said

    30: Σε σύνθημα πρέπει να αποφεύγεται γιατί μπορεί να παρεξηγηθεί ή ίσως είναι πιθανότερο να παρεξηγηθεί, έχεις δίκιο. Η πλάκα είναι πως οι χρόνοι είναι σωστοί, ενώ το αντίστοιχο σύνθημα στην Αθήνα τους είχε κάνει μαντάρα.

  32. gbaloglou said

    31: νομίζω και εδώ οι χρόνοι δεν ήταν εντάξει, απλώς ‘απλοποίησα’ τα πράγματα για να επικεντρωθώ στο κατά την γνώμη μου σημαντικότερο.

  33. Γς (17), πριν από μερικά χρόνια μια συνάδελφός μου μεταφράστρια μου έδειξε γελώντας σε έγγραφο της Ευρωπαϊκής Ένωσης «άλλο ένα απ’ αυτά τα λιθουανικά ονόματα που μοιάζουν ελληνικά: Kikis Kazamias».
    Ευτυχώς, κάπου τον είχα ξανακούσει τον άνθρωπο και κάτι μου θύμιζε αμυδρά το όνομά του — οπότε μια ματιά στο Google μας πληροφόρησε ότι ο Κίκης Καζαμίας είναι Κύπριος και όχι Λιθουανός. Μετά βέβαια έγινε και ευρύτερα γνωστός…

  34. Γς said

    33:
    Α, ξέχασα και το όνομα του πρωθυπουργού στη λίστα των υπουργών (#17)

    Ντομπρόβσκης, Ο προηγούμενος ήταν ο Γκοντμάνης. Κι ο προ-προηγούμενος ο Καλβίτης!

    Την έχω πατήσει κι εγώ όταν είδα εναν «πατριώτη» στη λίστα ενός συνεδρίου,
    Margolis
    Δικός μας είναι είπα. Οχι σαν έναν εβραίο Margoulis που την είχα πατήσει κάποτε.
    Μόνο που αυτός ο Margolis ήξερε τόσα ελληνικά, όσα εγώ λετονικά…

  35. Νέο Kid Στο Block said

    Γιώργο Μπαλόγλου, κι εγώ όπως το διάβασα καθώς το παρουσίαζες για «δολοφόνο μετανάστη(ες)» κατάλαβα, κι όχι για «δολοφόνο(ους) μεταναστών». Εκ των ουκ άνευ θα έλεγα το murderer of migrants σ’αυτήν την περίπτωση. Ε;

  36. Αφετέρου, υπάρχουν ελληνοαμερικανοί που το Μαριόλης το έκαναν ή τους το έκαναν Margolis.

  37. Yannis said

    30. Ενώ τυπικά είναι λάθος, βρίσκω ότι υπάρχει μια ενδιαφέρουσα (και τρομακτική) αμφισημία.
    Αν είχε υπογραφή το σύνθημα, θα ήταν πιο καθαρά τα πράγματα.

  38. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    26 – Ποντάρισε στο ρουχισμός καλύτερα, χειμώνας έρχεται, θα σε ζεστάνει. Απόψεις είναι αυτές φίλε μου, εγώ έβαλα τα εισαγωγικά για να ξεχωρίσουν τα δογματικά ισμός, αν έκανα λάθος συγνώμη που σε μπέρδεψα. Αν θέλεις όμως να συζητήσουμε επι της ουσίας για τα δόγματα και τις αντιφάσεις τους εδώ είμαι.

  39. Β. said

    Παρουσιάζοντας τον “Χουρμούζη”, ένα βιβλίο του Κώστα Βαλέτα

    …………………………

    Πολύπλευρη και παραγνωρισμένη προσωπικότητα ο Μιχαήλ Χουρμούζης. Τον Μάη του 1821 εγκαταλείπει τη γενέτειρα του Κωνσταντινούπολη για να αγωνιστεί στην επαναστατημένη Ελλάδα. Θα διακριθεί στα πεδία των μαχών και το 1834 θα γίνει αξιωματικός του στρατού. Αργότερα το 1844 ως αστυνομικός θα πολεμήσει τη ληστοκρατία ενώ στη συνέχεια θα διακριθεί στο πολιτικό στίβο και θα φθάσει μέχρι τη θέση του Αντιπροέδρου της βουλής το 1854. Ως πολιτικός θα αγωνιστεί για την εφαρμογή των νόμων και θα πολεμήσει τη διαφθορά. Θα στιγματίσει τη Βαυαροκρατία αλλά και τον πιθηκίστικο μιμητισμό ξενόφερτων και νεοπλουτίστικων ηθών.

    Το 1854 θα εισβάλει στη Θεσσαλία επικεφαλής σώματος 150 ανδρών για να στηρίξει την επανάσταση της. Το 1856 ύστερα από δυσφημιστική εκστρατεία εναντίον του και απειλές κατά της ζωής του θα καταφύγει στη Κωνσταντινούπολη, όπου και θα παραμείνει μέχρι το θάνατο του το 1882. ‘Όμως ο Χουρμούζης εκτός από επαναστάτης και πρωτοπόρος πολιτικός υπήρξε και μεγάλος θεατρικός συγγραφέας . Με τη πένα του θα πολεμήσει εξίσου αποτελεσματικά την ξενοκρατία, το ραγιαδισμό και τη πολιτιστική αλλοτρίωση.

    ……………………….
    Στην παρακάτω ηλεκτρονική διεύθυνση μπορείτε να ακούσετε το έργο του Χουρμούζη “Τυχοδιώκτης” σε ζωντανή ηχογράφηση της παράστασης του Ελεύθερου Θεάτρου. Η ηχογράφηση έγινε από τον Γιώργο Παπαδάκη, στο Δημοτικο Θέατρο της Πάτρας, την Άνοιξη του 1975.

    [audio src="http://www.orp.gr/isobitis/theatro/theatro407.mp3" /]

    Ακούγονται οι Ηθοποιοί Κώστας Αρζόγλου, Νίκος Σκυλοδήμος, Μηνάς Χατζησάββας, Υβόνη Μαλτέζου, Άννα Παναγιωτοπούλου, Σταμάτης Φασουλής, Γιώργος Κοτανίδης, Ντίνος Λύρας. Σμαράγδα Σμυρναίου.
    Στον Τυχοδιώκτη, ένας νεαρός γόνος μεγαλοαστών, που στη διάρκεια του Αγώνα «σπούδαζε» στην Ιταλία και τώρα έρχεται να δώσει τα φώτα του στους αγράμματους πατριώτες του, αναζητώντας οποιαδήποτε δημόσια θέση, δωροδοκώντας τον Βαυαρό μεσάζοντα, εκθέτοντας τα οργανωτικά του προσόντα στην περίπτωση που θα διοριζόταν αστυνομικός διοικητής, καταθέτει το σύστημα των μέτρων του και ουσιαστικά αντιγράφει την τρομοκρατική αστυνομοκρατία του καθεστώτος του Μέτερνιχ. Διορίζει παντού χαφιέδες, κρυφακούει ακόμη και τα συζυγικά ζευγάρια αποκρυπτογραφώντας τους ύποπτους αναστεναγμούς ακόμη και τις χειρονομίες των νηπίων στις κολυμπήθρες τους! Τιμωρεί με πρόστιμο όσους ξέρουν ανάγνωση και με φυλάκιση όσους γνωρίζουν γραφή!
    ……………

    http://kars1918.wordpress.com/2013/06/10/valetas-hourmouzis/

  40. sarant said

    39: Ευχαριστώ πολύ, τον Τυχοδιώκτη τον είχα δει τότε, ο Αρζόγλου ήταν καταπληκτικός.
    Συνιστώ να το ακούσουν όλοι.

    Όμως, είναι να απορείς: Η Ελλάδα, που για χάρη της ο Χουρμούζης πολέμησε, τον έδιωξε. Η Οθωμανική αυτοκρατορία, που δυο φορές πολέμησε εναντίον της ο Χουρμούζης και την πρόδωσε, τον δέχτηκε στις αγκάλες της χωρίς να θελήσει εκδίκηση.

  41. Β. said

    @40 Αυτή είναι η διαφορά προνεωτερικού κράτους με το νεωτερικό. Μην ξεχνάς ότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν απλώς ισλαμική και ουδέποτε οι οθωμανοί αναγνώριζαν τους εαυτούς ως «Τούρκους». Την εποχή που επέστρεψε ο Χουρμούζης στην πατρίδα του είχε αρχίσει η οθωμανική «περεστρόικα», το Τανζιμάτ. Εξ’ άλλου οι Έλληνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας -πιθανόν γιατί είχαν σε μεγάλο βαθμό αντίστοιχες εμπειρίες από το «ελεύθερο» έθνος-κράτος (ο θεός να το κάνει «έθνος-κράτος»!!!)- προσπάθησαν με κάθε τρόπο να στηρίξουν τα μεταρρυθμιστικά οθωμανικά κινήματα με στόχο τη μετατροπή της απολυταρχικής Αυτοκρατορίας σε ευνομούμενο κράτος πολιτών. Δεν έγινε κατορθωτό να συμβεί γιατί τελικά θα κυριαρχήσει με πραξικοπηματικό τρόπο η ακροδεξιά φράξια των Νεότουρκων (Τζεμάλ-Εμβέρ-Ταλαάτ). Χαρακτηριστικό αυτής της στάσης των Ελλήνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (πλην των Κρητικών) είναι ότι δεν ανέπτυξαν αυτονομιστικά κινήματα -αρμενικού ή βουλγαρικού τύπου- παρά μόνο μετά την έναρξη της συστηματικής Γενοκτονίας εις βάρος τους που εξαπόλυσαν οι εθνικιστές από το 1914. Η τάση για πολιτική χειραφέτηση ταυτίστηκε με την εθνική ανεξαρτησία μόνο και μόνο γιατί οι εθνικιστές (Νεότουρκοι στην αρχή και κεμαλικοί στη συνέχεια) που απέκλεισαν κάθε άλλη λύση.

    Ενδιαφέρον έχει γιατί αυτή η πραγματικότητα δεν αναδείχθηκε στη ερμηνευτική προσέγγιση περί του μικρασιατικού από τις ελλαδικές ιστοριογραφικές σχολές. Η απάντηση είναι απλή: Γιατί η εθνικιστική αντίληψη, η συνοριακή περιχαράκωση και η ξενόδουλη οπτική κυριάρχησε και ουδέποτε αναγνώρισαν ότι οι Έλληνες της Ανατολής ήταν στην πραγματικότητα μια αυθύπαρκτη κοινωνική, οικονομική και πολιτική οντότητα. Επί της ουσίας, ο κρατικιστικός παλαιοελλαδικός μεγαλοϊδεατισμός είχε ως θύμα τους Έλληνες της Ανατολής τόσο ως φυσική παρουσία, όσο και ως ιστορική Μνήμη.

  42. leonicos said

    Τι καταπληκτική ανάρτηση, Νίκο Νοικ.

    Βέβαια θα μας λείψει ο Εθνικόφρων, αλλά κι εγώ δεν διαβάζω καθημερινά, γιατί δεν σε προλαβαίνω.

    Και φυσικά με κάλυψε πλήρως για όσα είπε περί της κ. Μαρίας Δαμανάκη. Κάποτε, το έχω ξαναγράψει, εγώ ο ……………………. (κάθε τελεία και μια….) επί Συνασπισμού (προ αποχωρήσεως ΚΚΕ) ψήφιζα μονοκούκι Δαμανάκη, μην πέσει σε αναθεωρητή ο σταυρός, επειδή δεν τους ήξερα ονομαστικά. Τέτοιος ………………………………………………………………………… ήμουνα

  43. sarant said

    42: Τόσες πολλές τελείες;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: