Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο ωραιότερος δρόμος της Αθήνας (κατά τον Κ. Βάρναλη)

Posted by sarant στο 11 Δεκέμβριος, 2016


Ποιος είναι ο ωραιότερος δρόμος της Αθήνας; Θα άξιζε να γίνει μια τέτοια σφυγμομέτρηση, αν και τόσο πολύ που έχει απλωθεί ο οικιστικός ιστός στο Λεκανοπέδιο είναι δύσκολο να έχει κανείς εποπτεία όλων των δρόμων -ούτε ταξιτζής τους ξέρει, κι ούτε χρειάζεται πια εδώ που τα λέμε στην εποχή του gps.

Ας το περιορίσουμε τότε, δηλαδή ας κυριολεκτήσουμε κι ας εννοήσουμε την Αθήνα με τη σημασία του δήμου Αθηναίων -ποιος λοιπόν είναι, κατά τη γνώμη σας, ο ωραιότερος δρόμος του δήμου Αθηναίων;

Δεν θα απαντήσω εγώ στο ερώτημα αυτό -θα ζητήσω τη γνώμη κάποιου άλλου, του μεγάλου μας ποιητή Κώστα Βάρναλη, ο οποίος έζησε όλη του τη ζωή, από τα 18 του χρόνια και μετά, στο κέντρο της Αθήνας -κι επειδή είχε έρθει από τη Βουλγαρία (στην οποία δεν ξαναπήγε ποτέ) και δεν είχε ούτε γενέθλιο χωριό ούτε συγγενείς στην επαρχία, έζησε συνεχώς στην Αθήνα και την Αττική -ας συμπεριλάβουμε και τα νησιά του Αργοσαρωνικού, την Αίγινα όπου παραθέριζε.

Ο Βάρναλης λοιπόν, σε ένα χρονογράφημα που έγραψε το 1941, παίνεψε κάμποσους δρόμους της Αθήνας, αλλά έναν ξεχώρισε. Την εποχή εκείνη έμενε στο Κολωνάκι, στην οδό Δημοχάρους, αλλά ο πιο αγαπημένος δρόμος του βρισκόταν αλλού, μακριά από τη γειτονιά του.

Θα μπορούσα να σας το βάλω σε κουίζ: Ποιον δρόμο της Αθήνας αγαπούσε περισσότερο ο Βάρναλης; Μπορείτε να προσπαθήσετε να μαντέψετε την απάντηση, κι ύστερα, διαβάζοντας το χρονογράφημα που θα παραθέσω πιο κάτω, να δείτε αν μαντέψατε σωστά.

Το χρονογράφημα που θα παραθέσω περιλαμβάνεται, φυσικά, στον τόμο Αττικά που κυκλοφόρησε πρόσφατα και που τον παρουσίασα εδώ προχτές, κι έτσι απαντάω και στο παράπονο που εκφράστηκε από έναν φίλο, ότι στο προχτεσινό άρθρο δεν είχα παρουσιάσει ένα δείγμα γραφής του Βάρναλη.

Πρόκειται, ταυτόχρονα, για ένα χρονογράφημα που γράφτηκε και δημοσιεύτηκε κάτω από πολύ ιδιαίτερες συνθήκες: δημοσιεύτηκε στην Πρωία στις 27 Απριλίου 1941 που σημαίνει ότι γράφτηκε την προηγουμένη, ενώ οι Γερμανοί προέλαυναν προς την Αθήνα -στην οποία μπήκαν το πρωί της ημέρας εκείνης. Τι γράφει κανείς όταν ξέρει ότι από την επόμενη μέρα, μπορεί τη μεθεπόμενη, η πατρίδα του πρόκειται να σκλαβωθεί, ποιος ξέρει για πόσο διάστημα; Ίσως κάτι ηρωικό. Ίσως αυτό που θα διαβάσετε παρακάτω.

Δρομοπάθεια (Πρωία, 27 Απριλίου 1941)

Δρομοπάθεια –κατά το ωραιοπάθεια, ερωτοπάθεια, ψυχοπάθεια κτλ. Καινούργιος ο όρος, αλλά το πράγμα (δηλ.. το πάθος) πολύ παλαιό. Αν τη λέξη την είχανε φκιάσει οι αρχαίοι, θα εσήμαινε το πάθος που έχει κανείς να παρακολουθεί τις… κούρσες ή τους αγώνες του τρεξίματος. Αλλ’ αφού τη φκιάνουμε τώρα, μπορεί να σημαίνει το πάθος, που έχουνε μερικοί άνθρωποι να γυρίζουνε στους δρόμους –γιατί στους δρόμους ζούνε· το σπίτι το έχουνε μονάχα για υπνωτήριο. Αλλά στη δική μας περίπτωση, η δρομοπάθεια αποτελεί μια μορφή ωραιοπάθειας· σημαίνει τον έρωτα, που έχουνε μερικοί για ορισμένο δρόμο της πολιτείας, όπου ζούνε.

  Γνωρίζω έναν τέτοιον… άρρωστο. Σήμερα το πρωί τόνε βρήκα που κατέβαινε από τις πλαγιές του Λυκαβηττού πηδηχτός… ένεκα η αρθρίτιδα!

  — Είμαι αποφασισμένος να μη διαβάσω σήμερα εφημερίδα. Ας κάθεται διπλωμένη στην τσέπη μου. Σήμερα θέλω ν’ ανοίξω το κλουβί της ψυχής μου και να τ’ αφήσω το πουλί να πετάξει στον ελεύθερον αέρα, να χαρεί τις ομορφιές της Πλάσης. Σήμερα υπόγραψα για δυο ώρες ατομική ανακωχή με όλην την Ανθρωπότητα και με όλο το ουράνιο Σύστημα. Σήμερα θέλω να ζήσω, πιθανόν για τελευταία φορά, την ξέγνοιαστη ζωή του παλιού καιρού. «Η γαρ αύριον μεριμνήσει τα εαυτής»[1]. Σήμερα δεν θα μεριμνήσω ούτε για το αύριο, ούτε για το χθες, ούτε για το σήμερα! Θα πάω να συναντήσω την πιο πιστή μου ερωμένη, που τα τελευταία δραματικά γεγονότα με κάνανε να την παραμελήσω.

  –Και σε ποιο δρόμο κατοικεί;

  –Δεν κατοικεί σε δρόμο. Κατοικείται! Είναι… δρόμος! Υπάρχουνε πολλοί ωραίοι δρόμοι εδώ στην Αθήνα με ξεχωριστή φυσιογνωμία και προπάντων γύρω από τον Λυκαβηττό. Αυτός ο κρεμαστός κήπος που βλέπεις, αυτή η ταράτσα (και μου έδειξε το τμήμα της οδού Ξενοκράτους που περιλαμβάνεται ανάμεσα στην οδό Λουκιανού και Πλουτάρχου) είναι μοναδικό πράμα για το ύψος, για την απλοχωριά και για τον ήχο του. Λίγο παρακάτου, όπου πηγαίνω, είναι το πράσινο και πάντα ισκιωμένο και μισοσκότεινο τούνελ της οδού Φωκυλίδου. Αλλά οι δρόμοι αυτοί είναι πολύ εγωιστικοί, πολύ ακατάδεχτοι. Δεν έχουνε κανένα κέντρο να σε κρατήσουν. Από τον έναν άλλωστε σε διώχνει ο ήλιος το καλοκαίρι, από τον άλλον σε διώχνει ο ίσκιος τον χειμώνα. Αλλά δρόμος… εγκάρδιος σε κάθε εποχή και με πολύ… σεξ απίλ είναι η οδός Φωκίωνος Νέγρη στην Κυψέλη. Ο ωραιότερος δρόμος της Αθήνας. Για κει το έβαλα.

  –Τόσο μακριά;

  –Εκεί θα ρομαντζάρω λίγη ώρα, για να ξεχάσω ποιος είμαι και ποιος είσαι. Είναι δρόμος μοναδικός στην Αθήνα. Δεν έχει το ταίρι του. Γιατί έχει άφθονα τρεχούμενα νερά. Είναι μια σειρά από βρύσες, χαβούζες, σιντριβάνια, κανάλια σκαλωτά –όλα αυτά με το πιο καθάριο, το πιο άφθονο και πιο φρέσκο νερό. Στη μέση του δρόμου, που είναι αρκετά φαρδύς, μια σειρά από κηπάκια με όλων των ειδών τα γνωστά και τ΄ άγνωστα φυτά και λουλούδια. Και τα κηπάκια αυτά κλείνονται δεξιά κι αριστερά με δενδροστοιχίες από πλατάνια και λεύκες κι ακακίες, καθώς κι από τα σκαλωτά κανάλια του νερού, που κυλάει τόσο ήσυχα που θαρρείς κι είναι ακίνητο. Σε μιαν από τις χαβούζες, όπου τρία λιονταρίσια κεφάλια χύνουν αδιάκοπα νερό, κολυμπούνε οι ασπρότερες πάπιες του κόσμου! Και στη μέση της χαβούζας είναι το σπιτάκι τους, είδος μικροσκοπικής παγόδας, με δύο σκαλίτσες, για ν’ ανεβοκατεβαίνουν από το υγρό στοιχείο στο στερεό τα ζωντανά αυτά πλεούμενα. Εκεί που κόβει κάθετα το δρόμο η οδός Επτανήσου, υπάρχει ένα πλατύ τετράγωνο άνοιγμα γεμάτο άμμο. Εκεί μέσα παίζουνε τα παιδάκια· κυλιούνται, φωνάζουνε, φκιαρίζουνε, κουβαλούνε με το πάθος της ηλικίας τους και με όλην τη σοβαρότητα χαίρονται την «ελεύθερη κατανάλωση του περισσεύματος της ενεργείας τους» –όπως ορίζουνε μερικοί βιολόγοι το παιχνίδι και μερικοί φιλόσοφοι την τέχνη.

   Νομίζει κανείς, πως βρίσκεται σε καμιά λουτρόπολη ή σε καμιά ευρωπαϊκή πόλη, όπου τα νερά είναι αλογάριαστα και η βλάστηση πληθωρική… Εκεί λοιπόν, πάω… ταξίδι! Έχω μεγάλη ανάγκη να αλλάξω αέρα. Γιατί, όπως είμαι περήφανος στ’ αυτιά, ακούω μέσα μου διαρκώς σειρήνες! Σήμερα θα κάνω ό,τι μπορώ, για να μην ακούσω ούτε τις δικές μου τις σειρήνες ούτε τις… άλλες.

[1] μη ουν μεριμνήσητε εις την αύριον, η γαρ αύριον μεριμνήσει τα εαυτής, Ματθ. 6.34.

Θα μου πείτε ότι ο θαυμαστής της οδού Φωκίωνος Νέγρη δεν είναι ο Βάρναλης αλλά ο φίλος του -ωστόσο, είναι ολοφάνερο πως ο ανώνυμος φίλος είναι, στην πραγματικότητα, ο ίδιος ο χρονογράφος, που χρησιμοποιεί αυτό το πολύ διαδεδομένο τέχνασμα για να εκφράσει πιο ελεύθερα τις απόψεις του. Δεν το κρύβει άλλωστε, αφού βάζει τον ανώνυμο φίλο να αναφέρει, στο τέλος, ότι βαριακούει («περήφανος στ’ αυτιά»), κάτι που ήταν πασίγνωστο χαρακτηριστικό τού Βάρναλη.

Στα λεξιλογικά, να προσέξουμε τη χρήση της λέξης «χαβούζα». Σήμερα, η λέξη σημαίνει δεξαμενή για βρόμικα νερά, για απόβλητα, και κατ’ επέκταση χρησιμοποιείται για χώρο πολύ βρόμικο, με έντονη ρύπανση -θα θυμάστε άλλωστε την ταινία του Μαραγκού «Από πού πάνε για τη χαβούζα» με τον Θ. Βέγγο. Ωστόσο, ο Βάρναλης χρησιμοποιεί τη λέξη με την παλιά της σημασία (χτιστή δεξαμενή νερού), χωρίς καμιά αρνητική συνδήλωση.

Λοιπόν, ποιος είναι ο δικός σας αγαπημένος δρόμος της Αθήνας;

Advertisements

188 Σχόλια to “Ο ωραιότερος δρόμος της Αθήνας (κατά τον Κ. Βάρναλη)”

  1. Λεύκιππος said

    Στη Θεσσαλονικη πρέπει να είναι η Σοφούλη. Καλημέρα

  2. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    Βαλτετσίου στα Εξάρχεια.

  3. atheofobos said

    Σήμερα νομίζω ότι είναι η Διονυσίου Αρεοπαγίτου.

  4. cronopiusa said

    κάπου στα Αναφιώτικα;

    Καλή σας μέρα!

  5. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    Χαβούζα αποκαλούν την Αθήνα οι φανατικοί Μπαοκτζήδες.

  6. Γιάννης Κουβάτσος said

    Καλημέρα!
    Μιαν άλλη Φωκίωνος μάς περιγράφει ο Βάρναλης, που δεν την προλάβαμε. Έπαιζα νήπιο στο παρκάκι της, με πήγαινε τ’ απογεύματα της δεκαετίας του ’60 η μάνα μου, μέναμε εκεί κοντά, στη Μυτιλήνης.
    Ωραιότερος δρόμος της Αθήνας; Χμ! Για συναισθηματικούς λόγους θα πω την Πατησίων, κυρίως το τμήμα της μεταξύ Αγίου Μελετίου και Λεωφόρου Αλεξάνδρας.
    Όσο για τη χαβούζα, πάντα με ξένιζε που ο Ελύτης, στον Μικρό Ναυτίλο, τη συμπεριέλαβε στον πίνακα με τις αγαπημένες λέξεις, απαραίτητα υλικά της ποίησής του. Ακόμα και χωρίς τις αρνητικές συνδηλώσεις της, μου φαίνεται κακόηχη λέξη.
    Πάντως, το βιβλίο με τα χρονογραφήματα του Βάρναλη είναι θησαυρός, παιδιά. Υπέροχα ταξίδια στην παλιότερη Αθήνα, στις ομορφιές της και στις ασχήμιες της, παρέα με τον καλύτερο ξεναγό. Καταφχαριστιέμαι την ανάγνωσή του. Βιβλίο κομοδίνου πλέον. Να δούμε, βέβαια, τι θα πρωτοχωρέσει αυτό το έρμο το κομοδίνο.

  7. ΚΑΒ said

    >>Σήμερα θέλω ν’ ανοίξω το κλουβί της ψυχής μου και να τ’ αφήσω το πουλί να πετάξει στον ελεύθερον αέρα, να χαρεί τις ομορφιές της Πλάσης.

    Κυριακή 27 Απριλίου

    Έστησ’ ο Έρωτας χορό με τον ξανθόν Απρίλη,

    Κι η φύσις ηύρε την καλή και τη γλυκιά της ώρα,

    Και μες στη σκιά που φούντωσε και κλει δροσιές και μόσχους

    Νερά καθάρια και γλυκά, νερά χαριτωμένα,

  8. Έχω διάφορους δρόμους κατά νου (Πατήσια-Κυψέλη; Καλλιδρομίου; άλλοι δρόμοι στη Νεάπολη;) αλλά θυμάμαι πάντα μια φράση του Τσίρκα για ορισμένους δρόμους στους οποίους έχεις την εντύπωση ότι τα πάντα μπορούν να συμβούν, μια πάροδος μπορεί να σε βγάλει οπουδήποτε, ή κάτι τέτοιο — και σαν παράδειγμα από την Αθήνα αναφέρει τη Μαυροματαίων.

  9. ΚΑΒ said

    http://criticeduc.blogspot.gr/2016/03/blog-post.html

    Κυρίαρχο στοιχείο στις αναμνήσεις των κατοίκων της περιοχής είναι η εικόνα των τρεχούμενων νερών, των τεχνητών ρυακιών που πλαισίωναν το πράσινο, των λιμνών με τις πάπιες και ιδιαίτερα του περίφημου Πι, κοντά στη Δημοτική Αγορά, όπου έπαιζαν τα παιδιά.

  10. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Καλημέρα!Πολύ αγαπησιάρικο το θέμα.(Καλά, το βιβλίο θα κάνει στράκες!-Αμήν)

    Το 1935 το ρέμα Λεβίδη έτρεχε στη Φωκίωνος Νέγρη.
    οι περίφημες πάπιες στο 2:48 κε

    Υπάρχουν πάρα πολλές φωτό και βίντεο ,προ και μετά την κατοχή για την αγαπημένη (και σ΄εμένα Φ.Νέγρη) και την Κυψέλη γενικά.

  11. Η Αιόλου

  12. gpoint said

    Να και μια φορά που συμφωνώ με τον Βάρναλη…αξεπέραστης ομορφιάς ήταν η Φ.Ν. ειδικά πριν την κάνει πεζόδρομο ο Τρίτσης γιατί ήταν η αρχή κάποιων παρεμβάσεων που την έφεραν στην σημερινή κατάσταση, χωrίς πάπιες στo Πι (και χωρίς το Οριεντάλ), χωρίς άγαλμα στα νερά του Σελέκτ και μετά την στροφή ανεβαίνοντας, παρτέρια για να χέζουν τα σκυλιά των βλαμμένων που τα υποχρεώνουν να ζουν σε διαμερίσματα. Ζωντανή τότε η Δημοτική Αγορά αφού γλύτωσε την πολυκατικοποίηση του ΟμέρΠριόνι-Κακλαμάνη ανακαινίσθηκε κακόγουστα και έχοντας ουσιαστικά αχρηστεύσει τις τρεις από τις τέσσερις εισόδους της…
    Θυμάμαι τον Elite να μου λέει από το μετερίζι του – απέναντι από την περιβόητη πέργκολα – πως είναι ένας παράδεισος το πρωί που παίζουν τα παιδιά κι ένα μπουρδέλο το βράδυ όπως την καταντήσανε.
    Αυτά από έναν ΠΑΟΚ’gη που μεγάλωσε εκεί όταν οι κάφροι (γάβροι) σύχναζαν στου Φλόκα και οι βάζελοι στο Σελέκτ, πριν τους διώξει ο Κανδαλέπας και πάνε κι αυτοί στου Φλόκα…

  13. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ο«Σκύλος» του γλύπτη Ευριπίδη Βαβούρη,τοποθετήθηκε στο τελευταίο παρτέρι της Φωκίωνος Νέγρη το 1940

  14. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστω πολύ για τα πρώτα σχόλια, τις αναμνήσεις, τις φωτογραφίες και τα βιντεάκια!

    Τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου την ανέφερε κι ένας φιλος στο FB

  15. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Πρωί πρωί άναψε οικογενειακό καυγά η Φ.Νέγρη. Πατησιώτης ο καλός μου,ανακάλεσε στη μνήμη του ένα σωρό πράματα για το δρόμο αυτόν, και τρίτο τέταρτο πέμπτο ότι φάγαμε πρώτη φορά οι δυο μας στη Φώκα Νέγρα,στο Αυγό του Κόκορα. 🙂

  16. gpoint said

    # 15

    Το αυγό του Κόκορα ήταν στην Σποράδων πίσω από την Αγορά, δεν θα το έλεγα Φωκίονος Νέγρη… Στην Φ. Ν.εγρη υπήρχαν παλιά δυο κλασσικές ταβέρνες, η Θράκα κι ο Γρύλλος και πριν κάπεια χρόνια είχε το στέκι του εκεί ο φίλος-ζζντούπ- Παεζάνο πριν την κάνει γιατα Πεζά Ηρακλείου -έτσι μας έλεγε (έκανα το τραπέζι του γάμου εκεί και είχαν εντυπωσιασθεί οι καλεσμένοι από τις δαιμόνιες ιδέες που κατέβαζε το μυαλό του)
    Χωρίς να ήταν κάτι το ιδιαίτερο, απλά ήταν τα μόνα τότε στην Φ.Ν. τα σουβλατζίδικα του Δρίτσα στις δυο πύλες της αγοράς που μετά έγιναν ένα και μετά κανένα…

  17. Γερμανοτσολιάς said

    Πατησίων με διαφορά.

    Αποπνέει τον αέρα μιας παλιας χαμένης μητροπολιτικής μεγαλοπρέπειας, που σαγηνεύει τον επαρχιώτη και κινητοποιεί τον Αθηναίο.Εν τέλει, φιλοξενεί το σπουδαιότερο αρχαιολογικό μουσείο του κόσμου.

  18. sarant said

    Την τελευταία φορά που είχα περάσει από τη ΦΝ μού είχε κάνει εντύπωση ότι όλα τα «τραπεζακια έξω» είναι μαντρωμένα,, κλεισμένα μέσα σε αυτές τις τάχα ελαφρές κατασκευές που εγω τις βρίσκω αποπνικτικές -ήταν και παλιότερα έτσι;

  19. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μέρος της ομορφιάς αυτών των δρόμων, το κυριότερο ίσως, είναι και οι μικρές και μεγάλες ιστορίες που έχουν γραφτεί σ’ αυτούς. Πρέπει να τις ξέρεις, αλλιώς μένεις στην επιφάνεια, στις γκρίζες πολυκατοικίες και στα σπασμένα πεζοδρόμια. Όσο ωραίοι κι αν είναι οι δρόμοι της Εκάλης και της Φιλοθέης, όσο καθαροί και πράσινοι, είναι άχρωμοι και απρόσωποι, δεν έχει συμβεί τίποτα σ’ αυτούς. Σαν τα όμορφα αλλά κενά πρόσωπα των μπάρμπι τηλεπαρουσιαστριών μοιάζουν, ενώ οι κυψελιώτικοι, οι πατησιώτικοι, οι εξαρχειώτικοι δρόμοι έχουν τη γοητεία των στοχαστικών προσώπων με τα εμφανή σημάδια που χαράζει ο χρόνος και η πλούσια σε βιώματα ζωή. Πάνω κάτω η Πατησίων, που λέει κι η Γώγου.

  20. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    Το σπουδαιότερο αρχαιολογικό μουσείο του κόσμου είναι το Λούβρο.

  21. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    Μπρος στα θρυλικά και πανέμορφα και ελεύθερα Εξάρχεια, η βλαχοκυψέλη σας δε πιάνει μία!

  22. gpoint said

    # 18

    Οχι Νίκο, δεν έχει σχέση η Φ.Ν. του 60-;αρχές 70 με όλα τα μετέπειτα πρόσωπά της…αυτό που λες το θεωρώ ιεροσυλία αλλά τώρα είναι μέρος -όπως τόσα άλλα-για καφέ η Φ.Ν., τότε είχε εστιατόρια, κέντρα δισκέδασης (Ιγκλου και Κουίντα) κι οι μαγαζάτορες σεβότουσαν το χρώμα της, σήμερα μόνο το χρήμα γι αυτό έχουν πιο φτηνό καφέ από το Αιγάλεω π.χ.

  23. gpoint said

    # 18 συνέχεια

    Ασε που στα μισά καφέ προσφέρουν αργιλέ δια ξενέρωτους με οριεντάλ μουσική !!

  24. sarant said

    Θα λείψω για μερικές ώρες, να είστε φρόνιμοι

  25. Γιάννης Κουβάτσος said

    Να μην ξεχνάμε και το θρυλικό μπιλιαρδάδικο της Φωκίωνος, το »Γουέμπλεϊ. Έχουμε γράψει κάμποσες εργατοώρες εκεί μέσα.
    Το καλύτερο βιβλίο-οδηγός για την Αθήνα:
    http://www.politeianet.gr/books/9789600515596-giochalas-thanasis-estia-athina-218459

  26. gpoint said

    Κι εδώ η Δημοτική Αγορά όταν ήταν (περίπου) σε κατάληψη από κατοίκους της περιοχής πριν την «αξιοποιήσει» ο ανεκδιήγητος Κακλαμάνης και πριν πάρει την σημερινή (κρύα) μορφή της. Εδινε χρώμα το μπαράκι που λειτουργούσε από τους κατοίκους (πίσω από τον μπλε άδειο πάγκο μιας φωτογραφίας)

  27. gpoint said

    # 25

    Το Γουέμπλεϋ άνοιξε όταν έκλεισαν το Λούνα Παρκ δυο οικόπεδα πιο πάνω και κυρίως η Ρεγγίνα ακριβώς δίπλα. Το άνοιξε ο Νιόνιος που δούλευε παλιά στο Λούνα Παρκ και μετά όταν έκλεισε είχε ανοίξει καφενείο στη Αγ. Ζώνης. Τώρα το Γουέμπλεϋ ( κοιτίδα στελεχών της τότε Οννεδ και μετά στελεχών του Κωστάκη ) έχει γίνει εκθεσιακός χώρος

  28. 26 και τι χρώμα!
    Κόκκινο σφυροδρεπανί (προφανώς από την εποχή του Δεκέμβρη 44)

    http://valiacaldadog.blogspot.gr/2008/05/blog-post_17.html

  29. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Το γλυπτό του Τόμπρου τοποθετείται στη Φ.Ν. το 1939.

    http://www.athenssculptures.com/2014/05/daughter-in-ecstacy.html

  30. gpoint said

    # 28

    Σκύλε θυμάμαιπόσο προσεκτικά αφαιρούσαν τους σοβάδες για να φανεί αυτό το απομεινάρι της κατοχής. Σήμερα το ξαναθάψανε κάτω από μπογιές στην ψύχρα…

  31. gpoint said

    # 28

    αυτό βέβαια ήταν απένντι από το μπαράκι

  32. Λ said

    Εμείς λέγαμε χαούζα όπως τη γλώσσα Χάουζα ένα πράμα. Έτσι λέγαμε τον υδατοφράκτη. Τη δεξαμενή τη λέγαμε δοξαμενή.

  33. Λ said

    ή δοξαμένη; δεν θυμάμαι πια.

  34. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    18.>>όλα τα «τραπεζακια έξω» είναι μαντρωμένα,, κλεισμένα μέσα σε αυτές τις τάχα ελαφρές κατασκευές
    Από τα τελευταία περιγραφικά που βρήκα στον τύπο (του 2009).
    Φωκίωνος Νέγρη: Ο δρόμος με τις «γυάλινες παράγκες»
    http://www.paron.gr/v3/new.php?id=40535&colid=&catid=30&dt=2009-04-26%200:0:0

    Τo επεισόδιο το 2013 με την ποιήτρια και το παγκάκι που «δεν αντέχει τους μετανάστες στην Κυψέλη, τόσοι πολλοί που είναι, πιάνουν και τα παγκάκια, δεν βρίσκεις να καθίσεις στην πλατεία, άσε που κλέβουν και φοβάται να βγει από το σπίτι της, α-πα-πα! χάλια».
    https://sarantakos.wordpress.com/2013/05/09/dimoulaetc/
    Λέει η Δημουλά,εκείνη την άνοιξη του 2013, και:
    «Η Κυψέλη ήταν παράδεισος, η οδός Πυθίας που έζησα ήταν ωραίες μονοκατοικίες με κήπους όλα τα σπίτια, γνώριμοι οι κάτοικοι πάρα πολύ, γραφική η Φωκίωνος Νέγρη όπου κατηφόριζα για το Γυμνάσιο το 6ο για την οδό Επτανήσου.»
    http://www.tanea.gr/news/greece/article/5016105/ti-akribws-eipe-h-kikh-dhmoyla-gia-thn-kypselh-kai-toys-metanastes/

  35. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ωραία αυτά που γράφουμε και θυμόμαστε, παιδιά, αλλά κανείς δεν θα λογοδοτήσει για τη μεταπολεμική καταστροφή και υποβάθμιση αυτών των κατεξοχήν αθηναϊκών συνοικιών. Τόσα νεοκλασικά, τόσα σπιτάκια με αυλή και κεραμίδια μισογκρεμισμένα, λεηλατημένα, σκέτοι σκουπιδότοποι πια…Πώς θα ήταν η Αθήνα, αν ανακαινίζονταν, τι χρώμα και τι ομορφιά θα είχε…

  36. gpoint said

    Εφη η Δημουλά διατηρεί σαν γραφείο το σπίτι της στην Πυθίας. Τώρα έχουν μείνει ελάχιστα σπιτια με κήπο στην Πυθίας-το δικό της δεν είχε. Ο Αθως κάποιες φορές έπαιζε μπάλλα μαζί μας.

  37. secondlight said

    Μα … η Καλλιδρομίου και η «αθάνατη Νεάπολη» θα ήταν στα ωραιότερα μέρη τής Αθήνας αν δέν υπήρχαν αυτά εδώ
    http://www.lifo.gr/team/takalytera/34781

    http://www.in2life.gr/delight/goingout/article/201792/koykaki-h-palia-athhna-zei.html

    (μή δώσετε πολλή σημασία στα μαγαζιά, μερικά έχουν κλείσει, άλλα έχουν ανοίξει, πολλά παραμένουν και γνωρίζουν μέρες δόξης στη «γενική παρακμή», την οικονομική εννοώ)

    Και φυσικά η Τσάμη Καρατάσου συναγωνίζεται την Καλλιδρομίου, και ίσως να νικά 🙂

  38. ΚΩΣΤΑΣ said

    Δεν είμαι αθηναίος και ελάχιστα γνωρίζω για τους δρόμους του κλεινού άστεως. Ένεκα ο Σουρής ψηφίζω την οδό Αιόλου.

    Σ’ ἔπιασα στὰ πράσσα,
    διάκο μὲ τὰ ράσσα.
    Μιᾶς μαμμῆς γελοῦσες,
    μάννας τοῦ διαβόλου,
    κι’ ὅλο τῆς μιλοῦσες
    στὴν ὁδὸν Αἰόλου.

  39. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    Ὤχ, τώρα συνειδητοποίησα ὅτι στὴν Ἀθηνα δὲν ἔχω ἀγαπημένο δρόμο, ἐνῶ στὴ Νάπολη εἶχα…

  40. gpoint said

    # 34

    Ηταν μια απόλαυση των οφθαλμών και του πνεύματος να πίνεις το καφεδάκι σου στο Σελέκτ την ώρα που σχόλαγε το Εκτο και οι μαθήτριες ερχότουσαν για την περατζάδα τους από τηνΦωκίονος (σιγά μην ανέβαιναν την Σύρου). Κι όλο ακούγονταν σχόλια κι ευγενικά πειράγματα για την γαλάζια μ@#νοθύελλα που σάρωνε τα πάντα στο πέρασμά της…οι κανονικά ντυμένες-εντελώς ξεκάρφωτες- περνάγανε στο απέναντι πεζοδρόμιο !
    (άλλοι τρέχαν στα κατσάβραχα για τις ελάχιστες των γαλλικών σχολών…ονόματα δεν λέμε, υπολήψεις δεν θίγουμε )

  41. mitsos said

    Γύρισα και ζω εδώ και πολλά χρόνια στο χωριό μου .Αλλά από τα 10 ως τα 20 αλλήτευα στις γειτονιές της Φωκίονος Νέγρη Και , Ναι ήταν πολύ όμορφα. Δεν ήταν βέβαια η Φ.Νέγρη που γνώρισε ο Βάρναλης.
    Τον Βάρναλη δεν τον συνάντησα εκεί….αλλά σε ένα ταβερνάκι υπόγειο στα Εξάρχεια εκεί στην Γωνία Θεμιστοκλέους και Μεταξά … έμενε κοντά και το έφερναν υποβασταζόμενο.τα λίγα βήματα από το σπίτι του …
    Και εκεί στις αρχές του 70, δεν ήταν όμορφα μόνο το πρωί … ήταν και τιςνύχτες όμορφα. Δεν υπήρχε ωράριο μέχρι τις 2 και το Σελέκτ και το Οριεντάλ και το Σαβόϋ είχαν συνεχές ωράριο …
    Το 6ο θηλέων είχε φύγει πια στην Βελβενδούς και στην Επτανήσου ήταν το 15ο Αρρένων ( που αργότερα χωρίστηκε σε 15 και 21 ) … Τα κορδόνια στο Γουέμπλευ , ο Γκουσγκούνης στο Νέγρο, Η Κουίντα και η εκπληκτική εκείνη Πίτσα από το Σπιτικό …
    Η π΄ρωτη αλλαγή έγινε τον Νοέμβρη του 73 … Δεν ξέρω αν ήταν το πάθος των διαδηλωτών το πρωί του Σαββάτου ή ήταν οι εκόνες των λιωμένων από τα τάνκς αυτοκινήτων το μεσημεράκι …
    Το σπουδαιότερο ήταν η ατμόσφαιρα … κυρίως τους πρώτους μεταπολιτευτικούς χρόνους ( πολιτική , τέχνη μέχρι και φιλοσοφία ως το πρωι ….) Μετά τα πράγματα άλλαξαν αργά σταδιακά …εμείς μεγαλώσαμε και οι όλα έχασαν το άρωμά τους ακόμα και τα σουβλατζίδικα του δρόμου ….
    Πριν 15 χρόνια θα έλεγα πως ο πιο όμορφος δρόμος της Αθήνας είναι αναμφίβολα η Καλλιδρομίου ( μετά την Φωκίονος Νέγρη της εφηβείας μου ) . Σήμερα δεν ξέρω
    Ξέρω μόνο ότι είναι πολύ όμορφα να ξυπνάς και το πρώτο που βλέπεις είναι η Θάλασσα …άλλοτε αγριεμένη άλλοτε γαλήνια …με συντροφεύει με τους ήχους της στον πρωινό καφέ παρέα με τον Μαϊστρο ….

  42. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    3/14 >>Η Αρεοπαγίτου.
    Χμ, απ το πρωί που το διάβασα αναρωτήθηκα γιατί δεν ήρθε καθόλου στο μυαλό μου ως η πιο αγαπημένη μου, ενώ ποιος μπορεί να πει ότι δεν είναι πράγματι υπέροχη η διαδρομή της.Ένθεν και ένθεν κείνται από τα καλύτερα,τα υπεροχότερα-σικ μαρή- που μπορεί να δει κανείς στην Αθήνα.
    Είναι,ναι, από τις ακριβότερες του κόσμου,ίσως στις τρεις πρώτες, θυμάμαι να γράφεται (και θα το καταλάβαινε κανείς και χωρίς υπογράμμιση) στην πρώτη βράση του σκανδάλου ‘Ακη Τσοχατζό και συζύγου(οι κουρτίνες του νεοκλασικού κλπ. κλπ.).
    Να είναι που δεν συμπάθησα το νέο μουσείο,παρά το ότι πάω και ξαναπάω σαν για ν΄αλλάξω γνώμη μα σε αντίθεση με την αυξανόμενη γοητεία τού από κάτω του,το από πάνω με διαολίζει ακόμη. Ευτυχώς δε γκρέμισαν (οριστικό αυτό) την πολυκατοικία Κουρεμένου. Τέλος πάντων, την Αρεοπαγίτου και η συνέχειά της την Αποστόλου Παύλου που κουλουρώνει την ακρόπολη δεν θα τους σκεφτόμουν για δρόμους. Κομμάτια του μνημειακού χώρου θα τους έλεγα.

  43. H Αρχιμήδους, πίσω από το πέταλο του Καλλιμάρμαρου.

  44. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Τὴν δεκαετία τοῦ ’60 ἡ Φ.Ν. ἄρχισε νὰ βγάζει κακὸ ὄνομα. Σ’ αὐτὸ βοήθησε καὶ ἡ ταινία «Τὸ ρεμάλι τῆς Φωκίωνος Νέγρη» μὲ τὸν Ἄλκη Γιαννακά. Ἐπίσης κάποιοι δημοσιογράφοι τῶν Νέων, σὲ κουτσομπολίστικου χαρακτήρα στῆλες, τὴν ἀποκαλοῦσαν «ὁδὸ Ἀπωλείας». Πρωτοπῆγα στὴ Φ.Ν. τὸ καλοκαίρι τοῦ ’65, δεκατριάχρονος, σ’ ἕνα καλοκαιρινὸ τμῆμα Ἀγγλικῶν στοῦ Χαμπάκη. Μὲ τὰ τόσα ποὺ εἶχα διαβάσει στὴν ἐφημερίδα εἶχα σχηματίσει στὸ μυαλό μου τὴν εἰκόνα πὼς πήγαινα στὸ «ἄντρο τῆς ἀκολασίας».
    Παντοῦ ἔβλεπα ὕποπτα στέκια. Θυμᾶμαι ἀκόμα μιὰ ταμπέλα beauty salon στὸ ἰσόγειο μιᾶς πολυκατοικίας. Μὲ τὰ λίγα ἀγγλικὰ ποὺ ἤξερα τότε καὶ μπόλικη ἐφηβικὴ φαντασία εἶχα μετατρέψει τὸ σαλόνι ὀμορφιᾶς σὲ σαλόνι ὀργίων.

  45. Corto said

    Test

  46. Μαρία said

    43
    Εκτός απ’ το βράδυ της Πέμπτης 🙂

    Ντοκιμαντέρ του Ν. Τριανταφυλλίδη για τη Φωκίωνος Νέγρη στη σειρά Τα στέκια.
    http://webtv.ert.gr/katigories/politismos/31iol2014-fokionos-negri/

  47. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    44. Ενώ νωρίτερα την έλεγαν Βία Βένετο της Αθήνας!
    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A6%CF%89%CE%BA%CE%AF%CF%89%CE%BD%CE%BF%CF%82_%CE%9D%CE%AD%CE%B3%CF%81%CE%B7

  48. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    46. Μπράβο! Εξαιρετικά όλα απ΄αυτή τη σειρά! Είδα την αναφορά στα ΣΤΕΚΙΑ το πρωί και μετά πάει,το ξέχασα 😦

  49. Μαρία said

    48
    Πράγματι. Μετά γύρισε αυτό για τον ΠΑΟΚ και μετά πέθανε.

  50. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Ποιος είναι ο ωραιότερος δρόμος της Αθήνας;

    Δυσκολο να απαντησω ως Αθηναιος με δικυκλο απο το 1976 :

    Για περπατημα :

    Αθηνας/Ερμου/Μοναστηρακι : υπενθυμιζει το βαθεια ανατολιτικο χαρακτηρα της Αθηνας
    (εξαλλου οταν εγινε πρωτευουσα ηταν κυριως πολη αρβανιτων )

    Οι δρομοι πλησιον Πλατειας Κολωνακιου, Πλατειας Δεξαμενης,…., Χαρητος, Βασ. Σοφιας, Αμαλιας
    ειναι σχετικο αντιβαρο στην πρωτη ενοτητα και σηματοδοτει την – ατελεσφορη προς το παρον- προσπαθεια για αναδειξη του δυτικοβαλκανικου-ευρωπαϊκου χαρακτηρα της Αθήνας.

    Πλακα (Νεοκλασσικα και αρχαια ): Σημαντικος χωρος των εφηβικων/φοιτητικων μας χρονων , αποκριες, μπουατ, ντισκοτεκ,ταβερνες…

    Αναφιωτικα : (Υπενθυμίζει τους εσωτερικους μεταναστες απο την Αναφη κτιστες πετρας πολλων κτιριων. Η συνοικία χτίστηκε ακολουθώντας την αρχιτεκτονική των Κυκλάδων. Τα λιλιπουτεια σπιτια τους ηταν οι πρωτες γκαρσονιερες των φοιτητων δεκαετιας 60, αρχες 70)

    Επισημαινω την οδο Θεωριας στην ριζα του βραχου της Ακροπολης και τον καθετο σ’ αυτην με το σχετικο καφε-ουζερι καθως και την Πολυχνωτου που οδηγει -μεσα απο τον αρχαιολογικο χωρο- στην οδο Αποστολου Παυλου

    ΥΓ (5)ΑΘΗΝΑ-ΒΟΛΤΑ ΣΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΤΗΣ ΠΛΑΚΑΣ-ΛΥΣΙΟΥ-ΜΝΗΣΙΚΛΕΟΥΣ-ΠΑΝΟΣ-ΚΛΕΨΥΔΡΑΣ-ΑΝΑΦΙΩΤΙΚΑ (5)

    http://synnefaoneira.blogspot.gr/2013/06/4_30.html

  51. w2016blog said

    Το λεξικό του Μαρίνου Γερουλάνου «A Catalogue of Classical Greek Quotations» παρουσιάζεται την Τρίτη 13 Δεκεμβρίου, στις 7.30 το απόγευμα, στο Μουσείο Μπενάκη επί της οδού Πειραιώς.

  52. w2016blog said

    http://www.amna.gr/article-pagination.php?id=134868

  53. Corto said

    «Εάν είχα εκατό χιλιάδες λίρες/ κάθε ώρα και κάθε στιγμή
    ….
    θα σου έχτιζα ανάκτορο μεγάλον/ στην καλλιτέραν οδόν των Αθηνών»

    Και λοιποί ευσεβείς πόθοι…

  54. sarant said

    Επανήλθα και ευχαριστώ για τα νεότερα!

    41 Ωραία ανάμνηση και καλά να περνάς αγναντεύοντας τη θάλασσα!

    42 Ακριβώς έτσι

    44 🙂

    52-53 Δεν θα είμαι στην Ελλάδα δυστυχώς

    54 Αλλά δεν μας λέει ποια είναι η «καλλιτέρα οδός»

  55. 13, …Ο«Σκύλος» του γλύπτη Ευριπίδη Βαβούρη,
    τοποθετήθηκε στο τελευταίο παρτέρι της
    Φωκίωνος Νέγρη το 1940…

    Χρειαζόταν κι ένας κανονικός σκύλος,
    γιατί ο Νέγρης ήταν

    Faux Κύων

  56. ΓιώργοςΜ said

    Η Αθήνα δεν ήταν ποτέ για μένα τόπος μόνιμης διαμονής. Έχω βρεθεί σε πολλά μέρη της, είτε για δουλειά, είτε για διασκέδαση, χωρίς να μπορώ να πω κάποιο από αυτά στέκι. Επιπλέον, έχει τόσο αλλάξει στη διάρκεια των χρόνων που θυμάμαι, που είναι δύσκολο να μιλήσει κανείς για έναν τόπο χωρίς να βάλει χρονικό προσδιορισμό.
    Οι πρώτες μου μνήμες από την Αθήνα είναι από του Ψυρρή, αρχές δεκαετίας του ’70, όταν ακόμη ήταν μια γειτονιά με βιοτεχνίες-μια από αυτές του πατέρα μου. Με έπαιρνε μαζί του τις Κυριακές, όταν πήγαινε για να κάνει γραφική δουλειά με την ησυχία του για καναδυό ώρες. Ακολουθούσε βόλτα στα πέριξ και τσουρεκάκι από πλανόδιο κουλουρτζή, ή κάστανα, ανάλογα με την εποχή. Γνήσιο Αθηναϊκό δρόμο λοιπόν θυμάμαι την Ερμού και την Αθηνάς του ’70 και του ’80, μισοανατολίτικο, με τον ηλεκτρικό (καχεκτικό δείγμα Δύσης) από τη μια και τα μαγαζιά και τις βιοτεχνίες (Ανατολή) από την άλλη.
    Δεν ξέρω αν αφορά μόνο εμένα, αλλά όταν θυμάμαι μια περιοχή, πιο πολύ, ή μάλλον πιο πριν από τις εικόνες και τα χρώματα μου έρχονται οι μυρωδιές. Μεταλλικές μυρωδιές μου έρχονται, το όζον από τον ηλεκτρικό, από τις ηλεκτροκολλήσεις στα μηχανουργεία· διαλύτες, ταγκές μυρωδιές από δέρματα στα τσαγκάρικα, τέτοια πράγματα. Αλλά και εικόνες με τα λιγοστά δέντρα και τα αναριχώμενα φυτά γύρω από μια εκκλησία (να ήταν η Αγία Ειρήνη, στην Αιόλου;), τα πράσινα παγκάκια και τα χαμηλά ημικυκλικά διαχωριστικά (κάγκελα δεν τα έλεγες, 20-30 πόντους ύψος) των χώρων πρασίνου.
    Με την επέλαση των τρέντυ ουζερί η εικόνα έχει αλλάξει, η Ερμού όμως, από το Μοναστηράκι και κάτω, κάτι θυμίζει από το τότε. Όπως και η Αθηνάς κοντά στο Μοναστηράκι, με τα καταστήματα εργαλείων. Οι σαράφηδες και οι μπογιατζήδες (ναι, οριακά τους πρόλαβα κι αυτούς), που έκαναν πιάτσα στην πλατεία Κοτζιά, έχουν εξαφανιστεί φυσικά.
    Ακολούθησε φυσικά η Πλάκα, με σημείο αναφοράς την Κυδαθηναίων, στα φοιτητικά χρόνια.

    Αν αφαιρέσω τις μνήμες και δω την Αθήνα σαν τουρίστας, σαν να τη βλέπω δηλαδή πρώτη φορά, κι εγώ τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου θα σκεφτόμουν. Ακόμη και πριν την πεζοδρόμηση και την ανάδειξή της, η διαδρομή και ο σχετικά ανοιχτός χώρος δίνουν έναν μοναδικό χαρακτήρα.

  57. Corto said

    55 (Sarant): «η καλλιτέρα οδός»

    Μα η Ηρώδου Αττικού προφανώς, μόνο που είναι απροσπέλαστη για τους πολλούς…
    (χαμόγελον!)

  58. 54 Corto, δεν ξέρεις πόσο είχα ψάξει αυτό που πόσταρες. Το έλεγε η γιαγιά μου, με λίγο παραλλαγμένους στίχους (που ήταν μάλλον οι αυθεντικοί, μια και αναφερόταν σε μια σειρά παλιότερα πολιτικά πρόσωπα –«θα σου είχα τον Τρικούπη καμαριέρη, τον Δηλιγιάννη δεν-θυμάμαι-τι»– καταλήγοντας σε κοτζάμ βασιλική οικογένεια: «κι αν τα πράγματα αλλάζαν λιγάκι, και την Όλγα νταντά των παιδιών»).

  59. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Ποιος είναι ο ωραιότερος δρόμος της Αθήνας;

    Δυσκολο να απαντησω μονοσημαντα ως Αθηναίος με δικυκλο απο το 1976. Εξαλλου ποικιλει αναλογα με την εποχη, την χρονολογια, τις παρεες :

    Για βολτα με δικυκλο :

    Συγγρου, Καλλιρροης-Αρδηττου- Β. Όλγας, ανοδος/καθοδος/περιφερειακος Λυκαβηττού, Μεσογειων-Κατεχακη- περιφερειιακη προς Αλιμο, παραλιακη προς Σουνιο,.., περιφερειακος στα ανω ορια Παπαγου-Χολαργου και Αγιας Παρασκευης,…..

  60. Corto said

    59: Δύτη, δεν την γνώριζα αυτήν την εκδοχή. Πολύ ενδιαφέρουσα! Αλλά και η συγκεκριμένη ηχογράφηση έχει ενδιαφέροντες στίχους π.χ. αυτός ο μυστηριώδης λιτζερίνος που τραβάει τα κουπιά, έχει κινήσει αρκετές συζητήσεις.
    Είναι εξαιρετικού ενδιαφέροντος επίσης ότι ο σωφέρ είναι Γερμανός. Μπορώ να μεταφέρω και οικογενειακές αφηγήσεις για κάποιον Γερμανό σωφέρ (όχι σωφέρ της δικιάς μου οικογένειας, μην παρεξηγηθώ!)

  61. Ναι, δεν είναι πολύ ενδιαφέρον; Υποθέτω ότι θα είναι από κάποια επιθεωρησιακού τύπου παράσταση του τέλους του αιώνα. Κάποτε είχα ρωτήσει την αυθεντία σε αυτά τα θέματα, τον Θόδωρο Χατζηπανταζή… αλλά δεν θυμάμαι καθόλου τι μου απάντησε (το παθαίνω συχνά αυτό γμτ).

  62. Corto said

    62:
    Πιστεύω ότι υπάρχουν πολλές πιθανότητες η προέλευση του τραγουδιού να είναι ακριβώς όπως την προσδιόρισες, από κάποια επιθεώρηση ή κάτι αντίστοιχο. Βέβαια τυπικά το ηχογραφημένο τραγούδι είναι καταχωρημένο στο όνομα του ίδιου του Κατσαρού, αλλά γνωρίζουμε και από άλλες του ηχογραφήσεις ότι πολλές φορές το πρωτογενές υλικό που διασκεύαζε, προερχόταν από επιθεωρησιακά τραγούδια. Οπωσδήποτε έγραφε και ο ίδιος δικά του, ενώ εξάλλου στα περισσότερα τραγούδια άλλων που ερμήνευσε, προσέθεσε και δικά του στοιχεία.

  63. sarant said

    61 Ο λιτζερίνος πάντως πρέπει νάναι αλγερίνος

    (Κάλλιο σκλάβος στ’ Αλιτζέρι / παρά στου Καλλιγέρη)

  64. Corto said

    64:
    Ο Κουνάδης υποσημειώνει:

    «Λιτζερίνος ή αλιτζερίνος:
    Εκτός από την πρωταρχική του σημασία -Αλγερινός- σήμαινε και τον πειρατή, τον κουρσάρο. Ο Κατσαρός, σύμφωνα με τις προφορικές αφηγήσεις του, λιτζερίνο αποκαλεί τον γονδολιέρη της Βενετίας.»

    Άρα τίθεται το ζήτημα αν οι γονδολιέρηδες επί Γαληνοτάτης ήταν Μπαρμπερίνοι αιχμάλωτοι κλπ.
    Αλλά τέλος πάντων το σημερινό θέμα μας είναι αθηναιογραφικό!

  65. Μαρία said

    62
    Σ΄αυτές πάντως που έχει εκδώσει τέτοιο άσμα δεν υπάρχει.

  66. To ξέρω, το είχα ψάξει…

  67. Γιάννης Ιατρού said

    Γύρισα προ ολίγου στη βάση, αφού χόρτασα λίγο την ωραία σημερινή λιακάδα.
    Ωραίο το θέμα το σημερινό, άρχισα να το διαβάζω. Και πόσες μνήμες δεν μου ξύπνησε. π.χ. στο δημοτικό στην Κυψέλη, δίπλα από την χαβούζα με τις πάπιες (φουλ τις πρόλαβα βέβαια), δηλ. απ’ την άλλη μεριά απο κει που είναι το Σελέκτ, πήγα δημοτικό (1η τάξη, ακόμα θυμάμαι την δασκάλα, κα Χριστοδούλου την λέγανε, καλή της ώρα… Πήγε μια φορά να με τιμωρήσει (μία το χέρι..) με ένα χάρακα/βέργα (;;;), αλλά που…Της έπιασα το χέρι και της είπα: «εμένα ο μπαμπάς μου δεν με δέρνει…». Ε, δεν το ξαναπροσπάθησε ποτέ! Για την μάνα μου δεν της είπα βέβαια 🙂 ). Αλλά και μετά, όπως έχω γράψει σε άλλο νήμα, η Φ.Ν. ήταν στην εφηβεία μας το στέκι που καταλήγαμε τελικά, άσε που ήσαν κι εκείνα τα σπορ στα μπιλλιάρδα του «θείου». Αλλά κι η Πατησίων, από Αγ. Μελετίου έως Πλ. Αιγύπτου πολύ οικεία (ήταν κι ο Τσοκάς εκεί…).

    65 τέλος Corto
    …ήταν Μπαρμπερίνοι αιχμάλωτοι.. μόλις το διάβασα, θυμήθηκα αυτό 🙂

  68. Corto said

    68 (Γιάννης Ιατρού):

    Χα χα χα!!! Ο Φοίνικας έμπορος! Διαόλου κάλτσα!

  69. κουτρούφι said

    #63. Σωστά. Το «κάτι αντίστοιχο» μπορεί να σημαίνει και κανταδόρικο αδέσποτο της παλιάς Αθήνας. Ο Κατσαρός, πριν φύγει για την Αμερική, στις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα πρέπει να είχε γνώση των μουσικών πραγμάτων της Αθήνας. Άλλο ένα παράδειγμα διασκευής κανταδόρικου ύφους από τον Κατσαρό είναι αυτό:

    Και τα δυο τραγούδια, από τις εκδοχές του Κατσαρού, μέσω της δισκογραφίας, πέρασαν στα Σιφνέικα γλέντια με βιολί και λαούτο και είναι πολύ δημοφιλή μέχρι και σήμερα. (καμιά φορά, στο «στην καλλιτέρα οδό των Αθηνών», ακούγεται «στην καλλιτέρα οδόΣ των Αθηνών»)

    Τη Δ. Αρεοπαγίτου θα έβαζα και εγώ με κίνδυνο να χαρακτηριστώ τουρίστας.

    Από τον Πειραιά, μού άρεσε στις αρχές της δεκαετίας του 80, να περιπατώ στη «Λεωφόρο Φρεαττύος», από την Πηγάδα μέχρι τη Μαρίνα Ζέας.

  70. raf said

    Καλησπέρα! Υπάρχει άραγε φωτογραφία με τον δρόμο έτσι όπως τον ερωτεύτηκε ο Βάρναλης;

  71. Corto said

    70:
    Μπράβο Κουτρούφι! Ή επίσης το «Κορίτσια μην πιστεύετε εις τους λιμοκοντόρους»

    Και οπωσδήποτε επιθεωρησιακό πρέπει να είναι το «εξεκίνησα απ΄την Άνδρο».

  72. Αχ, η Φωκίωνος Νέγρη!
    Δεν είμαι βέβαια αμερόληπτος, μία που ιά από τις πρώτες μου φωτογραφίες ε δείχνει με κουβαδάκι πίσω από το σκύλο (στην παλιά του θέση).

  73. Μεγάλο πλάτος, διπλή δενδροστοιχία, να γιατί ήταν ωραία η Φόκα Νίγκρα

  74. Corto said

    Ως προς τον αθηναιογραφικό προβληματισμό του σημερινού άρθρου, θα ήθελα να καταθέσω κάποιες σκέψεις, αν δεν κάνω κατάχρηση του ιστολογίου:

    α) Η αναζήτηση του ωραιότερου δρόμου μπορεί να μπει σε πιο αντικειμενική βάση, αρκεί να αποφευχθούν οι συναισθηματικές παγίδες της νοσταλγίας των παιδικών αναμνήσεων, των νεανικών ερώτων, της μυρωδιάς της γαζίας και του νυχτολούλουδου κλπ. Τα κριτήρια της σχετικής αναζήτησης πρέπει να στηρίζονται στην ευρύτερη επιστημονική πολεοδομική θεωρία.

    β) Η γραφικότητα των τουριστικού ενδιαφέροντος διαδρομών δεν μπορεί να είναι το αποκλειστικό κριτήριο, γιατί πολλές από αυτές τις διαδρομές επιτελούνται σε πεζοδρόμους (Αιόλου, Δ. Αρεοπαγίτου, Ερμού, Βουκουρεστίου κλπ), οπότε εξ ορισμού η σύγκριση με τους άξονες τροχήλατης κυκλοφορίας είναι άστοχη. Το ζητούμενο είναι να διερευνηθεί αν ένας άξονας με αρχιτεκτονικό πλούτο (π.χ. η Πανεπιστημίου) μπορεί να επιτελεί πολλαπλές αστικές λειτουργίες, χωρίς να απαξιώνεται ο μνημειακός του χαρακτήρας.

    γ) Η έννοια του ωραίου οπωσδήποτε δεν μπορεί να εξαντληθεί μόνο στην αισθητική – οπτική πρόσληψη, ούτε να μελετηθεί όμως μόνο με όρους αστικού τοπίου. Πρέπει να συμπεριλαμβάνει την οριζοντιογραφία των χαράξεων.
    Υπό αυτήν την έννοια, το ωραιότερο ή εν πάση περιπτώσει το γοητευτικότερο οδικό στοιχείο των Αθηνών είναι αναφιβόλως το Κεντρικό Τρίγωνο της Αθήνας, ίσως το πλέον γεωμετρημένο στοιχείο της Πρωτευούσης.
    Πρόκειται για ένα περίπου ισοσκελές τρίγωνο με πλευρές την Σταδίου, την Πειραιώς (Π. Τσαλδάρη) και την Ερμού (ή την Μητροπόλεως) και διχοτόμο την Αθηνάς. Περίπου στα μισά της διχοτόμου διέρχεται κάθετη η Ευριπίδου, η οποία αποτελεί το όριο του νεοκλασσικού ιστού (το βόρειο τμήμα του Τριγώνου), με τον παλαιότερο ιστό της Τουρκοκρατίας (το νότιο τμήμα, το οποίο αποτελεί φυσική συνέχεια της Πλάκας).
    Οι κορυφές του Τριγώνου σχεδιάστηκαν προφανώς ως τρεις πλατείες, την Ομόνοια, το Σύνταγμα και την περίφημη Τρίτη Πλατεία η οποία (σαν το γεφύρι της Άρτας) δεν κατασκευάστηκε επί σχεδόν 180 χρόνια. Πλέον όμως με την διαμόρφωση της Ερμού μπροστά από τον Κεραμεικό, μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι έχει ανακτηθεί πολύτιμη επιφάνεια αστικού πρασίνου που προσφέρεται για τους πεζούς.
    Σημειωτέον ότι η διχοτόμος του Τριγώνου (Αθηνάς) καθορίζει δύο περιοχές διακριτού αστικού χαρακτήρα, του Ψυρρή δυτικά (βιοτεχνική ζώνη) και το Εμπορικό Τρίγωνο ανατολικά (με εμπορικές χρήσεις).
    Με άλλα λόγια στην ακμή του το Τρίγωνο περιελάμβανε όλες σχεδόν τις αστικές λειτουργίες: κατοικία, δευτερογενή τομέα, τριτογενή τομέα, Διοίκηση (π.χ. το Δημαρχείο), αναψυχή κλπ. Συνολικά λοιπόν αναφερόμαστε σε ένα σοφά γεωμετρημένο τμήμα της αθηναϊκής ρυμοτομίας, το οποίο συνόψιζε τον πραγματικό χαρακτήρα της πόλης, χωρίς όμως να παύει να είναι λειτουργικό.

    δ) Τέλος να προσθέσουμε την μεγάλη σημασία της ανάδειξης της ιστορικής διαχρονίας κάποιων χαράξεων, π.χ. της Μεσογείων, της Κηφισίας, της Ιεράς Οδού, οι οποίες λειτουργούν συνεχώς από την αρχαιότητα. Το στοιχείο αυτό αποτελεί μια προίκα για την Αθήνα και αξίζει κάποια στιγμή να ανοίξει η σχετική συζήτηση.

  75. sarant said

    74 Ωραία φωτογραφία!

  76. Γιάννης Κουβάτσος said

  77. Πάνος με πεζά said

    Mπράβο, μεγάλε Βάρναλη… Δρομοπάθεια, η «αρρώστια» που ενέσκηψε τελευταία και σε μένα, με τους δρόμους της Αθήνας…

    Η Φωκίωνος σίγουρα ήταν ένας δρόμος τρομερής αίγλης, για να γίνει και τραγούδι, πρώτα-πρώτα. Σίγουρα εμείς δε ζήσαμε τίποτα από αυτήν (εμένα η πιο παλιά μου επαφή έχει να κάνει με κάποια μαθήματα χορού που έκανα κάποτε στη Σποργίλου, κοντά στην Δημοτική αγορα). Και μάλιστα θυμάμαικάποιο άρθρο σε εφημερίδα ή περιοδικό της δεκαετίας του 80, που περιέγραφε ακριβώς αυτή την απαξίωση του συγκεκριμένου δρόμου, σε σχέση με το παρελθόν του (μέχρι και για ζευγαράκια που «το έκαναν» μέσα σε στοές έγραφε, τότε…)

    Για όσους έχετε αναμνήσεις παλιές, θυμίζω ότι το γνωστό Μπάμπη Μουτσάτσο, ιδιοκτήτη της «Κουϊντας», μπορείτε σήμερα να τον συναντήσετε να τρώει τη μπουγάτσα του, τα πρωϊνα στο ζαχαροπλαστείο «Διαθνές» (Σπ. Μερκούρη 76), που πρόσφατα ανακαινίστηκε, κι έχει βάλει 2-3 μαρμάρινα τραπεζάκια, όπου και θα τον συναντήσετε. Πρέπει να μένει στο Παγκράτι, και μάλιστα έξω-έξω, αν κρίνω κι από κάποια μικρή δυσκολία που έχει στο περπάτημα.
    Περισσότερα για το Μπάμπη Μουτσάτσο κι εκείνη την εποχή, εδώ, θα τον δείτε και τον ίδιο, προίόντος του βίντεο.

    Όσον αφορά την Αθήνα, είναι δύσκολη η επιλογή του ωραιότερου δρόμου… Κι αυτό γιατί ίσως να έχει να κάνει και με το κριτήριο. Φυσικά, έξωστρεφής, περιποιημένος, πολυπολιτισμικός δρόμος, που θα σου φτιάξει τη διάθεση, είναι η Ερμού. Και θυμάμαι τα τόσα και τόσα προβλήματα όταν πρωτοστρώθηκε με αυτό το σκαπιτσαριστό μάρμαρο, πάνω στο οποίο «τσίναγαν» οι γυναικείες γόβες… Δε βαριέσαι, καθιερώθηκε, και μπρος στα κάλλη και στο «φάτε μάτια ψάρια» της βιτρίνας, τί είναι ο πόνος…

    Άλλος αγαπημένος δρόμος, από άλλη προσέγγιση, είναι η Βασιλίσσης Σοφίας, και μιλάω για το κομμάτι μετά το Χίλτον, και ειδικά την Πλατεία Μαβίλη. Βλέπετε, με το Νο 100 της Βασιλίσσης Σοφίας έχω μια, ιστορική θα έλεγα σχέση (που θα περιγράψουμε σε κάποια άλλη ευκαιρία). Είναι πάντα ένας δρόμος λαμπερός τα βράδια, λόγω Πρεσβείας και Μεγάρου, με φαρδιά άνετη πρασιά (εκτός από ορισμένα σημεία), λογική που ακολουθεί και το ξεκίνημα της Κηφισίας, λίγο παραπάνω. Φυσικά, μειονέκτημά του είναι η αδιάκοπη ροή των αυτοκινήτων και των ΜΜΜ, σχεδόν 24 ώρες…

    Η περιοχή του Λυκαβηττού, και ειδικά ο περιφερειακός, στο κομμάτι Ρογκάκου-Σαρανταπήχου, μαζί με έναν-δυο κοντινούς δρόμους, όπως η Δοξαπατρή, είναι αυτό που λέμε «κέντρο-απόκεντρο», με καταπληκτική θέα, και διαμερίσματα που περνβώντας από κάτω (χρόνια πριν, όχι τώρα…) Kάτι αντίστοιχο, σε μικρότερη κλίμακα, είναι και ο περιφερειακός του Στρέφη, η Πουλχερίας του αείμνηστου φίλου Γιώργου Γληνού, το τέρμα Θεμιστοκλέους, η Καλλιδρομίου…

    Γυρνώντας προς το Παγκράτι, ποιός δε θα ήθελε να μένει σε περιοχές όπως η Πλατεία Βαρνάβα, η Αρχιμήδους, πίσω από το Καλλιμάρμαρο. Κι απέναντι, αφήνοντας και την πολυθρύλητη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, ποιός δε θα ήθελε να μένει στον Περιφερειακό Φιλοπάππου, Γαριβάλδι, Μουσών, Παναιτωλίου, Αρακύνθου…

    Ποιός δε θα ήθελε να μένει στην Πλατεία Παπαδιαμάντη, στην Κυπριάδου, αλλά ακόμα και στους δύο γειτονικούς λόφους, Σκουζέ και Κολωνού. Ή στα υψώματα στου Κυνοσάργους, ή στην τόσο αμφιλεγόμενη Κυψέλη, όπου και θα καταλήξω από τη βόλτα, όπως την ξεκίνησα…

    H Aθήνα είναι ατέλειωτη, άσχημη μαζί και όμορφη, ζωντανή μαζί και πεθαμένη, απάνθρωπη μαζί και ανθρώπινη…

    Gpoint, αφιερωμένο… Aνεβαίνουμε ψηλά, στη Νέα Κυψέλη, κι από εκεί φεύγουμε για Νέα Ορλεάνη…Δια της μουσικής του καθ’ ύλην αρμοδίου…

  78. Πάνος με πεζά said

    Συμπληρωματικά για τους Κυψελιώτες και τους λοιπούς ενδιαφερομένους, θα προτείνω -μια που δεν έγραψα στα «βιβλία για τις γιορτές»- το βιβλίο της Μελίτας Αδάμ, «Iστορίες από τη γειτονιά μου, και λίγο παραπέρα»… Λεπτομέρειες εδώ.

  79. Γιάννης Ιατρού said

    77: Γιάννη μ΄ 🙂 🙂

  80. Corto said

    Προσθήκη στο 75:
    Προς επιβεβαίωση της σημασίας της οριζοντιογραφικής θεώρησης του οδικού δικτύου, αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στην κάτοψη του Ψυχικού (πρόκειται για μία από τις λίγες αθηναϊκές συνοικίες που σχεδιάστηκαν ως κηπουπόλεις). Κύκλοι, κυκλικοί τομείς και επικαμπύλια τρίγωνα διαμορφώνουν το ανάλογο ενός συστήματος μηχανικών γραναζιών.Υπέροχη ρυμοτομία:

    https://www.google.gr/maps/place/Psychiko/@38.0120505,23.7731953,1436m/data=!3m1!1e3!4m5!3m4!1s0x14a1987188e8b31f:0x400bd2ce2b97b40!8m2!3d38.0120968!4d23.7725723

  81. Πάνος με πεζά said

    Λίγο για τον περιφερειακό Λυκαβηττού συμπληρώνω, μια που το μεγάλο μου κείμενο μπουρδουκλώθηκε σε κάποια σημεία, ότι «ζήλευα, από χρόνια πριν, όχι τώρα, τα διαμερίσματα κι εκείνους που έμεναν σε αυτά».

  82. Πάνος με πεζά said

    @ 81 : Σίγουρα το Ψυχικό έχει μια διαφορετική ρυμοτομία, αλλά, Παναγία βόηθα αν χαθείς εκεί μέσα… Μια φορά, γύριζα με κάποιον που το ήξερε καλά, και μου έκανε και επίδειξη ο παλιομπιπ… «Τώρα ξέρεις πού θα βγούμε; Στο Βασιλόπουλο !» Κι εγώ ετοιμαζόμουν να πώ «στη σπηλιά του Νταβέλη…» 🙂
    Καλές αυτές οι χαράξεις, αλλά από την εποχή των λίγων αυτοκινήτων και της διπλής κατεύθυνσης. Με το σημερινό, εκτεταμένο σύστημα μονοδρομήσεων, σε πολλές, και πολύ πιο απλής ρυμοτομίας περιοχές, έχει χαθεί η μπάλα…

  83. Mπούφος said

    Φωκίωνος Νέγρη! Δεν υπάρχει άλλος δρόμος!

  84. gpoint said

    Πάνε στα ψηλά της Νέας Κυψέλης υπάρχει η Μετανείρας. Περπάτησέ την θα σε εκπλήξει. Το βιβλίο της (γνωστής μου) Μελίτας το έχω καθώς κι ένα με μικρά ποιήματά της που δεν κυκλοφορεί νομίζω. Ο Λουκιανός πιο μεγάλος από μένα δεν συναντηθήκαμε αντίθετα με τον Κώστα τον Τουρνά, τον Γουίλλιαμς από πιτσιρικάδες και τους Σιδηρόπουλο, Γιοκαρίνη αργότερα.
    Ευχαριστώ για την αφιέρωση.

  85. Γιάννης Κουβάτσος said

    80. Ουπς! 😇

  86. Γιωργής said

    Πέραν κάθε συγκρίσεως η μεγάλη Κορνίς (Corniche) στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, που απλώνεται για κοντά δέκα μίλια, από τα υπολείματα του Φάρου της Αλεξάνδρειας μέχρι τα ανάκτορά Μοντάζα. Στη μέση της περίπου το ξενοδοχείο Cecil, όπου ο Lawrence Durrelle στο Αλεξανδρινό Κουαρτέτο, (Alexandria Quartet), τοποθετεί σημαντκό μέρος της δράσης. Το τρόπον τινά παλάτι της αινιγματικά πανέμρφης, Justine.
    Μακράν ο καλύτερος δρόμος.

  87. Corto said

    83:
    Ναι, έχεις μεγάλο δίκιο. Στο Π. Ψυχικό υπάρχει σαφής προσπάθεια της τοπικής κοινωνίας να διατηρήσει δύσκολες μονοδρομήσεις, προκειμένου να αποτρέπεται η διαμπερής κυκλοφορία. Ένα είδος ελιτισμού βέβαια, εν μέρει δίκαιο όμως, γιατί η περιοχή έχει καταφέρει να διαθέτει γούφερ.
    Η κυκλοφοριακή λειτουργικότητα των οδών είναι βέβαια πολύ σημαντικό θέμα. Με τα σχόλιά μου αυτά ήθελα να δείξω ότι ο πολεοδομικός προβληματισμός πρέπει κάπως πώς να ξεφύγει από τον υποκειμενικό συναισθηματισμό και να κοιτάξει όλες τις διαστάσεις του αστικού χώρου. Αλλιώς θα εγκωβιστούμε σε μία σκέτη παρελθοντολογική αναφορά, νοσταλγική και ανθρώπινη μεν, άγονη δε.

    Ειδικότερα για την οπτική θεώρηση των πόλεών μας, πρέπει επιτέλους να σκεφτούμε την κάτοψη και την πλάγια όψη, το «προφίλ» που λέμε. Δεν καθορίζει την ομορφιά μόνο το βλέμμα του πεζού περαστικού (το ισόγειο και ο πρώτος όροφος), αλλά και η σταθερή εξ ύψους θέαση (από μπαλκόνια, λόφους, ανωφέρειες) ή η θέαση από μακριά (π.χ. από την θάλασσα).

    Χαρακτηριστικά παραδείγματα:
    Το προφίλ της Θεσσαλονίκης από την θάλασσα: απαράδεκτο
    Η κάτοψη της Θεσσαλονίκης κατά μήκος της Αριστοτέλους: υπέροχη

    Η Αγίου Νικολάου στην Πάτρα, όπως την κοιτάς από τα σκαλιά: υπέροχη (κάτοψη)
    Η παραλιακή της Πάτρας, όπως την κοιτάς από το ύψος της θάλασσας: απαράδεκτη
    κοκ

  88. Γιωργής said

    Πολύ εκτός θέματος, αμά ωραίο ταξίδι. Στην Αθήνα δύσκολο να ταξιδέψεις…..

  89. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    81/83 Οι μηχανικοί εδώ λένε ότι το Ψυχικό ήταν συνεταιρισμός (ο Κέκροπας) και το ρυμοτομήσανε. Είχε εκπονηθεί ιδιωτικό ρυμοτομικό σχέδιο στα ευρωπαϊκά πρότυπα περί το 1920- και αυτό ακολουθήθηκε. (Όπως μου τα είπαν τα γράφω 🙂 )

  90. ΣΠ said

    Ορφέας Περίδης, Κυψέλη

  91. Corto said

    90 (Έφη):
    Ακριβώς. Στον σχεδιασμό του ακολουθήθηκαν στοιχεία (όχι εξ ολοκλήρου όμως) από την θεωρία των κηπουπόλεων:

    https://en.wikipedia.org/wiki/Garden_city_movement

    Η διαφορά των αθηναϊκών κηπουπόλεων (Π. Ψυχικό, Φιλοθέη, Βριλλήσια κλπ) από τις ιδεατές κηπουπόλεις συνίσταται στο γεγονός ότι μία πραγματική κηπούπολις λειτουργεί αυτόνομα,περιλαμβάνοντας στον σχεδιασμό της και κοινωνικό προγραμματισμό (ένα είδος αυτοδιοικούμενης κοινότητας με μεγάλη συμμετοχικότητα κλπ). Στην Αθήνα αυτά τα προάστια αναγκαστικά «κόλλησαν» στον υπόλοιπο αστικό ιστό και ποτέ δεν απέκτησαν οικονομική αυτοτέλεια.

  92. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Α και για ψυχικό/Φιλοθέη που τα περπατώ αρκετά,πάλι δεν πήγε ο νους μου για αγαπημένο δρόμο.Όμορφες διαδρομές,ναι, αλλά πάλι η τόση ευταξία και πρασινάδα είναι περίπου παραμυθιακή.Ύστερα συχνά βλέπεις φρουρούς και κουβούκλια δώθε κείθε που δε σε χαλαρώνουν πολλή ώρα. 🙂 .Καλά είναι, νάταν κι αλλού, μην είμαι στρίτζω.

    Στο μεταξύ,εδώ η ιστορία:
    Πώς δημιουργήθηκε η κηπούπολη
    Ο πολεοδομικός σχεδιασμός στο Ψυχικό άρχισε το 1923, ήταν πρώτη ιδιωτική πολεοδόμιση στη χώρα, και τελείωσε το 1936 με την επέκταση του ΡΣ Ψυχικού στην περιοχή άνω της οδού Δάφνης, Νέα Αγορά. http://www.philothei-psychiko.gr/index.php/city/townshistory/psychikohistory

  93. ΓιώργοςΜ said

    88,83 κλπ: Δυστυχώς, στο μεγαλύτερο μέρος του, το λεκανοπέδιο αναπτύχθηκε ανάστροφα: Πρώτα χτίστηκε, μετά έγιναν προσπάθειες πολεοδομικής χάραξης (αν έγιναν, κι αν ήταν δυνατό να γίνουν). Έχουμε τους αρχιτέκτονες της αστυφιλίας, τις δεκαετίες 60 κα 70 να ευχαριστήσουμε γι’ αυτό.
    Όπως φαίνεται από ρυμοτομημένες περιοχές (κέντρο Αθήνας, Ψυχικό, Παπάγου, Καλλιθέα, Νέα Σμύρνη), οι ωφέλειες της πολεοδομικής χάραξης παραμένουν ορατές ακόμα και μετά το βιασμό τους με κτηνώδεις συντελεστές κάλυψης, σε αντίθεση με τις περιοχές που έγινε ανοικοδόμηση μετατρέποντας σε δρόμους τα μονοπάτια των κατσικιών και τα όρια των τσιφλικιών (πχ Άγιος Δημήτριος, όπου μεγάλωσα, και Αγία Παρασκευή, που μένω).
    Είναι μεγάλα στοιχήματα η χρήση των χώρων, η ανάκτηση ελεύθερου χώρου, οι επεμβάσεις, έστω και εκ των υστέρων, στις υπάρχουσες πόλεις. Δυστυχώς δεν είναι του αντικειμένου μου, είναι όμως πολύ ενδιαφέρον.
    ‘Ενας Τρίτσης βρέθηκε να έχει και γνώση και άποψη για το θέμα, πήγε να πει και να κάνει κάτι, κι αυτός πήγε και πέθανε νωρίς… Τουλάχιστο δεν είδε πώς παραμορφώθηκε το όραμά του (δηλαδή τα κομμάτια του οράματός του που είχαν εργοληπτικό ενδιαφέρον και πραγματοποιήθηκαν).

  94. Πάνος με πεζά said

    Και ας μην ξεχνάμε και την «αιδοιοειδή» (πιπέρι !) ρυμοτομία μέρους της Ηλιούπολης…

  95. Μαρία said

    90
    Καθοριστική ήταν η συμβολή γνωστών τραπεζιτών στη δημιουργία του Ψυχικού σε σχέδιο του Νικολούδη. Μαζί με άλλους κεφαλαιοκράτες, ίδρυσαν την εταιρία «Κέκρωψ», που ανέλαβε να δημιουργήσει έναν πρότυπο οικισμό σε 225 εκτάρια ακαλλιέργητης γης, στηριζόμενη στο ΝΔ του 1923 «Περί σχεδίων πόλεων κλπ». Μηχανισμό κοινωνικού διαχωρισμού αποτελούσε ο ίδιος ο οικοδομικός κανονισμός, που εγκρίθηκε: καθόριζε λεπτομερώς όλα τα ζητήματα αριχιτεκτονικής και αισθητικής των κτιρίων και των κήπων, επέβαλε μεγάλη έκταση οικοδομήσιμων οικοπέδων, δεν επέτρεπε μονώροφες κατοκίες, ούτε περισσότερες απο μία οικογένεια σε κάθε οικόπεδο….
    Έτσι δημιουργήθηκε στο Ψυχικό ένα «αντίστροφο γκέτο». Η ελίτ της αθηναϊκής κοινωνίας έσπευσε αμέσως να αγοράσει γη.

    Απο το βιβλίο της Λίλας Λεοντίδου, Πόλεις της σιωπής. Εργατικός εποικισμός της Αθήνας και του Πειραιά, 1909-1940.

  96. Corto said

    93: Μπράβο Έφη! Πολύ καλό άρθρο!
    Με αυτά που λες τελικά θίγεις και την καρδιά του προβλήματος. Έχουμε κάποιες συνοικίες ποιοτικού αστικού περιβάλλοντος και τις λέμε «ελιτίστικες». Πάμε στο εξωτερικό, βλέπουμε αστικό περιβάλλον αντίστοιχο της Κηφισιάς και αισθανόμαστε μειονεξία.
    Χαρακτηρίζουμε ζωντανή μια συνοικία που μουντζουρώνουν τους τοίχους των νεοκλασσικών με συνθήματα, και κατηγορούμε ως αποστειρωμένη μια γειτονιά με καθαρούς δρόμους. Δυστυχώς ο νεοελληνικός επαρχιωτισμός μας δεν έχει τέλος…

  97. Corto said

    94 (ΓιώργοςΜ):
    Ο Τρίτσης ήταν πολύ καλός, αλλά είχε το ελάττωμα να είναι εναντίον του μετρό.
    Μεταπολεμικά ο πιο καινοτόμος πολιτικός σε θέματα πολεοδομικά – χωροταξικά ήταν ο Στέφανος Μάνος. Εισήγαγε πρώτος την τολμηρή εφαρμογή της κλιμακωτής εισφοράς σε γη και σε χρήμα. Το αναγνωρίζουν όλοι ασχέτως κομμάτων.

  98. 95,
    Το λες και Ηλίσια Αιδοία (μπούκοβο!)

  99. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    96. Κι άλλο βιβλίο! Είδα τώρα στην Πολιτεία την περίληψη. Στα υπόψη κι αυτό. Ό,τι και θα έβανα τη φωτό της λεωφόρου με τις ακακίες που τις ξερρίζωσε ο δήμαρχος το 1911. Άραγε στο όνομα κάποιας καθυστερημένης «αποβαυαροποίησης;»

    Ο ποιητής Πολύβιος Δημητρακόπουλος έγραψε για τις περίφημες ακακίες της Σταδίου:
    «Προς χάριν της κυκλοφορίας
    των ευγενών μας των ποδών
    εκόψαμεν τας ακακίας
    εις του Σταδίου την οδόν.
    Ήσαν οι δόλιες α-κακίες
    κι εθεωρούντο περιττές·
    αν ήτανε κι αυτές κακίες,
    δεν θα τις κόβαμε ποτές.»…

    http://www.mixanitouxronou.gr/i-leoforos-me-tis-gazies-ke-i-odos-ton-akakion-pou-dimiourgithikan-sto-kentro-tis-athinas-oste-na-thimizoun-evropaiki-megaloupoli-otan-xerizosan-ta-omorfa-dentra-archisan-ke-to-gkremisma-ton/

  100. sarant said

    100 Ωραίο θέμα αυτό με τη Σταδίου. Να το έχουμε στο νου μας.

  101. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    99. Ηλιου-πόλεως φαεινότερον! 🙂 Κεράσοβο, δάσκαλε

  102. Γιάννης Κουβάτσος said

    97. Αυτά τα καταραμένα γκράφιτι, πολύ μεγάλη πληγή των συνοικιών της Αθήνας…Πόσο πιο ωραία θα ήταν π.χ. τα Εξάρχεια χωρίς αυτές τις ασχημίες στους τοίχους και με κάποιον ευπρεπισμό τόσων και τόσων ωραίων κτιρίων. Να δείτε πόσο έχει ομορφύνει η γωνία Αχαρνών και Χέιδεν τώρα που ο καραγκιόζ μπερντές της Βίλας Αμαλίας ξανάγινε το υπέροχο και ιστορικό 2ο Γυμνάσιο.

  103. Corto said

    103: Πληγή αισθητική και οικονομική. Για να καθαριστούν π.χ. τα μαρμάρινα αγάλματα χρειάζεται ένα είδος μίγματος νερού με διαλυτικό (π.χ.ακετόνη) υπό πίεση. Τέλος πάντων αυτά τα συνεργεία κοστίζουν πολύ.

  104. Γς said

    Πάλι ξαναλέγαμε για δρόμους εδώ:

    https://sarantakos.wordpress.com/2014/04/25/streets-of-athens/#comment-214339

    Γς said

    25 Απριλίου, 2014 στις 13:56

    13:
    Ας αρχίσουμε από τους δρόμους που γεννηθήκαμε.

    Γραβιάς, στο Βύρωνα εγώ.

    Τι να πεις για το Χάνι της Γραβιάς;

    Μπορώ όμως να πω για το Σάκη.
    Πιτσιρίκια που ομφαλοσκοπούσαμε η Γραβιάς ήταν πρωτεύουσα του Βύρωνα.

    Να τι έλεγε ο Σάκης (πριν 60τόσα χρόνια):

    Πρωτεύουσα του σύμπαντος η Γή και της Γης η Ελλάδα->Αθήνα->Βύρωνας->Οδός Γραβιάς->Νο 15->η Γιαγιά του->Ο Σάκης->το πέος του->Ο σωληνίσκος στο κέντρο του πέους του.

    Το κέντρο των πάντων!

    Τον είδα τις προάλλες και δεν μιλήσμε γι αυτά.

  105. Μαρία said

    100
    Πίστευα οτι είναι εξαντλημένο αλλά βλέπω οτι ανατυπώθηκε το ’11. Πολύ χρήσιμο βιβλίο. Έχει στο τέλος και γλωσσάρι αγγλοελληνικό, πράγμα σπάνιο σε τέτοια βιβλία.

  106. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    106. Α ωραία!Να ΄σαι καλά, δεν είναι και απλησίαστη η τιμή.

    Η γωνία της πολυκατοικίας Τόμπρου στη συμβολή Φωκίωνος Νέγρη και Θήρας. Στιγμιότυπο από οδομαχίες το Δεκέμβριο του 1944

    Έχει κι άλλες φωτο,»τότε-και τώρα» της Φ.Ν.
    http://www.lifo.gr/team/athens/49843

  107. Γς said

    20:

    απίστευτο

    https://sarantakos.wordpress.com/2016/12/08/woty2016/#comment-400371

  108. Γς said

    Καραγιώργη Σερβίας, Περικλέους, Αθηναϊδος, Αγίας Ειρήνης.

    Ενας δρόμος.

    Που ένα ποίημα της ΕΦΗ-ΕφΗ

    http://caktos.blogspot.gr/2014/04/26-2014-1252-136.html

    μ έκανε να την φωτογραφήσω όλη.
    Μέτρο μέτρο από πάνω έως κάτω:

    https://plus.google.com/u/0/photos/110953989272308875841/albums/5996744824583305329/5996652735289875010?hl=en&lr&cr&safe=images&um=1&ie=UTF-8&q=Map&sa=N&authkey=COG16JCK2LjCywE&pid=5996652735289875010&oid=110953989272308875841

  109. Ἀδριανοῦ καὶ Πανός

  110. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    109.Γεια σου Γς, το θυμήθηκες! 🙂
    Με αυτό το ντοκουμέντο που έχεις μπορούμε να δούμε τί σώζεται ή «σώζεται».Φαγάδικα διαφόρων ποιοτήτων και ειδών γεμίζει ραγδαία εκεί.

  111. Γς said

    40 @ Πσαράς

    >για την γαλάζια μ@#νοθύελλα που σάρωνε τα πάντα στο πέρασμά της

    Καιρός αίθριος [τότε] έως ολέθριος [τώρα].

    Και μας έκανε το τραπέζι σπίτι της η κόρη μου σήμερα, όπου ήταν και μια Αμερικάνα του φίλου μου του Η.

    Ηταν και στο δικηγορικό γραφείο της ΝΥ με τις μηνύσεις των φοιτητών εναντίον του Τραμπ για το πανεπιστήμιό του, που θα τους εύρισκε δουλειά κτλ [πιο κάτω].

    Αρπάχτηκα λοιπόν από ένα «κουίκ» κι άρχισα να της λέω πόσο κουίκ ήμουν στα νιάτα μου και άλλες τέτοιες αηδίες
    http://caktos.blogspot.gr/2014/08/blog-post_28.html

    Ντάξει, το τέλειωσα με το ότι όλα αυτά δεν έπιαναν τότε.
    Κι επειδή με κοίταγε περίεργα για το περίεργο χιούμορ μου, συμπλήρωσα ότι ίσως το είχα παρακάνει γιατί τώρα, μετά τόσα χρόνια, άρχισαν να έχουν αποτέλεσμα και μάλιστα ολέθριο.

    Αυτά για την [μπιπ]θύελλα του Πσαρά και τον καιρό τον αίθριο έως ολέθριο.

    Ουφ!

  112. Γιάννης Ιατρού said

    112: Μάλλον ήταν το τελευταίο τραπέζι που σού ΄κανε Γιώργο 🙂

  113. Triant said

    Ωραιότερος δρόμος Βασιλίσσης Όλγας.
    Αγαπημένος δρόμος Πατησίων (όλη).

    11 -14 ετών (’68 – ’71) Χαμπάκης, γκαζάκια στη Φωκίωνος, ζεστή σοκολάτα στην Επτανήσου, αμάδες στους γύρω δρόμους, παγωτό στην πρώτη(;) Δωδώνη στον Άη Γιώργη, Λουζιτάνια… Σε καλό σας, τι μου θυμίσατε;
    Εξάρχεια ’75 – ’96.

    Πόσοι μεγαλώσατε στην ευρύτερη περιοχή Πατησίων; Βλέπω πολλούς. Το ξέρετε το εφημεριδάκι ‘Η Πατησίων ζεί»;

  114. Γιάννης Ιατρού said

    Δεν αναφέραμε και το σχετικό αναμνηστικό από παλιές εποχές με δρόμους/γειτονιές της Αθήνας. Αργότερα μερικές απ΄αυτές, δυστυχώς δεν είχαν και τόσο καλή εξέλιξη …

    Αφιερωμένο λοιπόν 🙂

    Γράφει ο ίδιος ο Λ. Παπαδόπουλος σχετικά:
    ….Γειτονιά μου ήταν η Πλατεία Βικτωρίας – τότε τη λέγανε Κυριακού – και οι πέριξ δρόμοι: Χέυδεν, Φερών, Ελπίδος, Δεριγνύ, Φιλιππίδου, Κοδριγκτώνος, Ατταλείας, Ηπείρου….
    Περισσότερα εδώ από τον ίδιο.

  115. Γς said

    112:

    Ξαναγυρίζω στην Αμερικάνα του 112 [και στα πολεοδομικά που λέμε παραπάνω]

    Τόλμησε να πει και τούτο:
    Οτι πολλοί δρόμοι με τα σπίτια τα τόσο ανακατωμένα και παράξενα, με τις αυθαίρετες και περίεργες προσθήκες της θυμίζουν … φαβέλες!

    Υπερβολική;

  116. Γς said

    113:

    >Μάλλον ήταν το τελευταίο τραπέζι που σού ΄κανε Γιώργο

    Λέγεμε Γιάννη Γιάννο..

  117. Αγαθίας ο Σχολαστικός said

    Αγαπητοί συμπατριώται,

    1) Η Κοινότης μας (Ελληνόψυχοι Ελληνοαμερικανοί του Ιλλινόϊ) φρικιά στην σκέψη ότι επί 15 ώρες σε μία ανάρτησι για την θρυλική οδό Φωκίωνος Νέγρη, ουδείς εφιλοτιμήθη να ενημερώσει το Σαραντάκειο ποίμνιο ποίος υπήρξε ο μέγας Φαναριώτης γεωλόγος + μεταλλειολόγος Φωκίων Νέγρης (1846-1928)

    ΜΕΤΑΞΥ ΑΛΛΩΝ: Υπήρξε πρώτος πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών (1927), αδιαφιλονίκητος πρωτεργάτης των Κοινωνικών Ασφαλίσεων στην Ελλάδα, εντόπισε πρώτος (1904) την υπόγεια αρχαιοελληνική πόλι στην Ελαφόνησο, διετέλεσε άκρως επιτυχημένος Δήμαρχος Λαυρίου, σφοδρός πολέμιος του Ελευθ. Βενιζέλου, πολλάκις υπουργός στις βασιλικές κυβερνήσεις του Αλεξ. Ζαΐμη και συντάκτης της περίφημης Διακηρύξεως του Βασιλέως Αλεξάνδρου, όταν οι Σύμμαχοι της ΑΝΤΑΝΤ ανάγκασαν τον Στρατηλάτη Κωνσταντίνο να αυτοεξοριστεί (1917) (λεπτομέρειες εδώ για τους γαλλομαθείς)…

    ΙΔΟΥ γιατί λογοκρίθηκε επί 15 ώρες στο παρόν Ιστολόγιο το όνομα του μεγάλου αυτού Έλληνος: Διότι υπήρξε φανατικός Βασιλόφρων!.. Αν ήτο κανένας αγράμματος μπολσεβίκος ή χριστιανούλης καρπαζοεισπράκτωρ, οι αναγνώσται του Ιστολογίου θα τον είχαν ήδη μνημονεύσει δεκάκις… Ευτυχώς (Θεών θελόντων) από Φλεβάρη θα παύσει αυτή η προκλητική μονομέρεια του Σαραντακείου Ιστολογίου.

    Όσοι θέλουν να μάθουν περισσότερα για τον κάργα ελληνόψυχο Φωκίωνα Νέγρη, ας ρίξουν μιά ματιά στα περιεχόμενα του μνημειώδους βιβλίου που του αφιέρωσε το 2011 ο Γιώργος Α. Πέππας. Από Φλεβάρη, άμα τη αναλήψει του Ιστολογίου υπό του Ομίλου Τράμπ, θα σάς προσφέρουμε δωρεάν το εν λόγω βιβλίο για να δείτε πόσο μεγάλο βρωμόσκυλο ήτο ο Ελευθέριος Βενιζέλος και πόσο δίκιο είχε ο Φωκίων Νέγρης που ήρθε σε σφοδρή διάστασι μαζί του….

    2) Ημείς οι Ελληνόψυχοι του Ιλλινόϊ σάς καταγγέλουμε απαξάπαντας διότι επί 10 ώρες δεν βρήκατε να πείτε μιά λέξι για την προκλητική αποψινή (Κυριακή) συγκέντρωση των φανατικών Ισλαμιστών στην πλατεία Κοτζιά που κατατρομοκράτησε τους Ρωμιούς περιοίκους. ΙΔΟΥ ένα βίντεο από την συγκέντρωση των Ισλαμιστών που έγινε κατόπιν αδείας του «δικαιωματάκια» Δημάρχου Αθηναίων, Γιωργάκη Καμίνη…

    Είπαμε και ελαλήσαμε και αμαρτίαν ούκ έχομεν

  118. Γιάννης Ιατρού said

    117: Γς μου, να με συμπαθάς…, το μπέρδεψα… Κι απορούσα και λίγο 🙂

  119. Να συστήσω για όσους αγαπούν την ευρύτερη περιοχή Πατησίων τη σελίδα του Facebook ΤΑ ΠΑΤΗΣΙΑ ΑΝΩ ΚΑΤΩ

  120. Μαρία said

    115
    Αυτούς τους δρόμους τους έχω συνδέσει με τις τελευταίες τάξεις του δημοτικού. Έμενε στη Δεριγνύ, χαμηλά προς την Αχαρνών, ο αδερφός της μάνας μου κι η γιαγιά μου εκκλησιάζονταν στον Άγιο Παντελεήμονα. Ξαναπήγα στην περιοχή, όταν άνοιξε ο Κακαουνάκης στη Φυλής την ταβέρνα Μαδάρες με καλό κρητικό φαγητό και κουλτουρέ πελατεία π.χ. Ρίτσο.

  121. Γιάννης Ιατρού said

    121: Εγώ τους γύριζα, γιατί έμενα κοντά στο Μουσείο (Μαυροματαίων & Μετσόβου), κι ένας συμμαθητής έμενε στη Φυλής, στο ύψος της Ιθάκης. Σ΄αυτού το σπίτι έγινε και το πρώτο μας πάρτυ, όπου κυριάρχησε το speedy gonzales με τον Pat Boone 🙂

  122. Μαρία said

    122
    Τη Μαυροματαίων την έχω συνδέσει με το green park.

  123. Γς said

    Η οδός Ξενοκράτους λοιπόν.

    Και ποιος δεν ξέρει τον Ξενοκράτη;

    Εδώ τον ξέρει κι η κυρα Σούλα.

    http://caktos.blogspot.gr/2013/08/blog-post_7398.html

  124. Γς said

    124:

    Η οδός Ξενοκράτους λοιπόν.

    Κι η διπλανή της η Δεινοκράτους.

    Η Δεινοσαύρους όμως;

    http://caktos.blogspot.gr/2013/07/blog-post_31.html

  125. Γιάννης Ιατρού said

    123: Μαρία
    Παλιές δόξες, με τον Όμηρο Αθηναίο.
    Και πιό πάνω στο ‘Αλσος ο Οικονομίδης. Και στα δύο θυμάμαι πηγαίναμε τα καλοκαίρια. Θυμάμαι ένα κουτσό γκαρσόνι στο Άλσος, που έφερνε τα νερά, τις γκαζόζες και τα γλυκά και φώναζε δυνατά κάθε τόσο, καταφορτωμένο (ήταν και κάποιας ηλικίας…), γκαρσόν απατεών 🙂

    Ακόμα υπάρχει, αλλά … ξεπεσμός!

  126. Γιάννης Ιατρού said

    120: Αγγελος
    Προσβάσιμη όμως μόνο γι αυτούς που έχουν λογαριασμό το φατσοβιβλίο 😦

  127. Γς said

    Κολωνάκι λοιπόν.

    Και πολυκατοικίες.
    Τις μπανίζανε απ το Βύρωνα το Δεκέμβρη του 44. Τρία χρόνια μετά το χρονογράφημα του Βάρναλη.

    Μερικούς μήνες μετά τη γέννηση του Γς.

    Μόνο ο πατέρας μου δεν τις μπάνιζε πονηρά.

    Ισως γιατί είχε γιό

    http://caktos.blogspot.gr/2014/04/blog-post_6231.html

  128. Γιάννης Ιατρού said

    124: Γς
    > Και ποιος δεν ξέρει τον Ξενοκράτη;

    καλά, κοίτα να πληρώσεις το μετοίκιον (σήμερα το λένε αλλιώς…), γιατί σε βλέπω να σ΄αγοράζει κανένας νέος Φαληρέας (ο Λάμπρος, λόγω συνειρμού με το φαληρίζω 🙂 ) κι είναι άγνωστο αν θα σε ξαναφήσει … 🙂

  129. Μαρία said

    126
    Επέτρεπαν ανήλικα στο γκρην παρκ; Εγώ έχω τραυματική εμπειρία 🙂 Ήμασταν παραδίπλα στον Οικονομίδη και φεύγοντας ο θείος μου είχε τη φαεινή ιδέα να κόψουμε δρόμο μέσα απ’ το γκρ. παρκ, οπότε ήρθε ένα γκαρσόνι και έβαλε τις φωνές στον κύριο με το κοριτσάκι. Το μαγαζί ήταν τίγκα απο πονηρά ζευγαράκια.

  130. Γιάννης Ιατρού said

    130: Τέτοια είχε κάτω, στην υπόγα, που δούλευε και σαν night club (από φθινόπωρο και μετά όμως).
    Τι εποχή έγινε αυτό που γράφεις; Επί Όμ. Αθηναίου πάντως ήταν εντάξει. Δεν θυμάμαι να μας είχαν πεί τίποτα, λόγω της ηλικίας μου.

  131. Μαρία said

    131
    Ποια υπόγα! Ήταν επάνω με ημίφως νάιτ κλαμπ. Καλοκαίρι του ’65 πρέπει να ήταν, μόλις ο θείος μου είχε μετακομίσει στην Κερκύρας, γι’ αυτό μας βόλευε να βγούμε απο κει και να ανηφορίσουμε με τα πόδια.
    Ο Όμηρος πότε ήταν;

  132. 110,
    Λίγο παραδίπλα στην Αδριανού, βλέποντας την Αγορά, τον ναό του Ηφαίστου και τα άλλα αρχαία σε χειμωνιάτικο πρωινό με ζεστόν ήλιο είναι ωραία εμπειρία.

  133. Γς said

    129:

    Εχω το νου μου.

    Ολα αυτά τα λέω στο λίκνο του #124

  134. Γς said

    Ξενοκράτους.

    Κι εκεί δίπλα μένει ο Δάσκαλός μου ο Κώστας Κριμπάς.

    Κάθε μέρα ερχόταν στη Σχολή στην Ιερά Οδό με τα πόδια. Και πήγαινε κιόλας πίσω πεζός.
    Εκτός αν είχε την ατυχία να φύγουμε μαζί. Τον απήγαγα [άλλο που δεν ήθελε] και τον πέταγα μέχρι την Ξενοκράτους.
    Το τι πλάκες κάναμε στην διαδρομή δεν λέγεται.

    http://caktos.blogspot.gr/2013/08/blog-post_1654.html

    Διαβάζω εδώ
    http://www.kathimerini.gr/379968/article/politismos/arxeio-politismoy/8a-epi8ymoysa-mia-istoria-eirhnofilh
    που λέει για τον καθηγητή του τον Θεοδόσιο Dobzhansky και θυμήθηκα ότι κάποτε πρέπει να ασχοληθώ με το βιβλίο που ήταν στα τελειώματα της ευσεβούς Ειρήνης μου [δεν μπορώ πια να την πω θεούσα].

    Και προς την άλλη μεριά της Ξενοκράτους πήγαινα στην άλλη Δασκλαλα μου. Την Χριστίνα την Ζιούδρου.
    http://caktos.blogspot.gr/2014/02/dna.html

    Ναι ήταν ωραία η Χριστίνα.
    Κι όσο σκεπτόμουν ότι μου έλεγε:

    -Γιάννη όσο πιο γρήγορα καταλάβεις ότι σ αυτή τη ζωή θα είσαι μόνος, τόσο το καλύτερο.

    Τόσο χαιρόμουν που δεν ήμουν.

    Τελικά μένεις μόνος για πάντα, μόνο μια φορά

    http://caktos.blogspot.gr/2015/11/blog-post_12.html

  135. Γιάννης Κουβάτσος said

    Τέρμα Μαυροματαίων, στη γωνία Κοδριγκτώνος και Δροσοπούλου, βρίσκεται η πολυκατοικία, στο ισόγειο διαμέρισμα της οποίας συνελήφθη από τους ασφαλίτες ο Μπελογιάννης. Ανήκε στην κουνιάδα του, τη Διδώ Σωτηρίου, και τώρα στεγάζει την Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών.

  136. gpoint said

    # 131,

    Το Γκρην Πάρκ βρίσκεται στο δρομολόγιο της συνηθισμένης μου πεζοπορίας…λύπη και απορία για την εγκατάλειψή του και αηδία για την βρώμα και δυσωδία που αναδίδει πλέον, ουρητήριον διπόδων και τετραπόδων. Κάποτε στο πεδίο του Αρη (ναι ρε, ΠΑΟΚ ) λειτουργούσανε κέντρα και θέατρα και με τον κόσμο να κυκλοφορεί δεν ήταν το βράδυ στέκι περιθωριακών και παρανόμων όπως τώρα. Θα μου πεις τότε οι αστυφύλακες κάνανε την δουλειά τους, τώρα προστατεύουνε πολιτικούς και μεγαλοδημοσιογράφους

  137. Πάνος με πεζά said

    Εδώ για τα παλιά αθηναϊκά αναψυκτήρια (στα νιάτα μου, γύρω στο 85-88 πρόλαβα μόνο το Αναψυκτήριο «Παλλήνη», περιαστική έως ερημική τοποθεσία τότε, κοντά στο σημερινό Mart πρώην Makro – όλα αλλάζουν – και σήμερα νομίζω είναι πια γηπεδάκια 5×5 ή κάτι τέτοιο). Υπήρχαν και άλλα 2-3 τέτοια περιφερειακά αναψυκτήρια, ήτνα η τελευταία αναλαμπή του είδους. Θα θυμάστε και τις αφίσες με τις οποίες γέμιζε η Αθήνα. Υπήρχε ένα σταθερό πρόγραμμα (μπαλέτα, ταχυδακτυλουργοί, Ξανθός Μάγος κλπ.) πλαισιωμένο από φίρμες που παρέλαυναν ανά εβδομάδα. Λειτουργούσαν σχεδόν καθημερινά ή σίγουρα 4-5 μέρες, και η τιμή, φυσικά και για τους καλλιτέχνες που έβλεπες, ήταν λογικότατη.

    Ο Όμηρος Αθηναίος, που αναφέρατε, νομίζω ότι πέθανε μόλις πέρσι, και φυσικά τον προλάβαμε και στην ιδιωτική τηλεόραση, νομίζω στο «Κανάλι 29».

    Τέλος -αλλά πρέπει να κάνετε λογαριασμό για να δείτε φωτογραφίες-, υπάρχει στο retromaniax.gr το τρομερί θέμα «Πού γυρίστηκαν οι ελληνικές ταινίες», με ωκεανό πληροφορίας, πλάνο-πλάνο, για γνωστές και άγνωστες ταινίες – μάλιστα οι τοποθεσίες συνήθως έχουν και αντιπαραβολή με το σήμερα, όπως ακριβώς στο post 107.

  138. giorgos said

    http://katotokerdos.blogspot.gr/2011/01/4.html Ο δρόμος είναι ό καθ’ έαυτό χώρος επικοινωνίας στόν όποίον διακινήται ή καθημερινή ζωή .

  139. sarant said

    Πολύ ωραία σχόλια έγιναν εδώ!

    136 Είσαι σίγουρος για το ποιον στεγάζει; Η ΕτΕλλΛογοτεχνών έχει γραφεία στην οδό Γ.Γενναδίου+Ακαδημίας, στο κέντρο

  140. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα

    132: Μαρία
    Πρέπει να ήταν πριν από το 1965 Μαρία, μάλλον στις αρχές του 1960, ± 1-2 χρόνια. Το λέω, γιατί στην Μαυροματαίων & Μετσόβου μέναμε από το ’60, όταν πήγα τις τελευταίες τάξεις του δημοτικού στο 35°, κτήριο που συστεγάζονταν με το Βαρβάκειο, στην Κωλέττη 34.

    Τώρα, σχετικά με την υπόγα που έγραψα στο #131 (κι αναρωτιέσαι ποια υπόγα …, ναι ρε, εδώ εγώ θυμάμαι τον Περικλή με την Ασπασία να κόβουν βόλτες στη Πνύκα, αγκαζέ, και να θαυμάζουν τον Ικτίνο που έκανε κάτι εργολαβίες στην Ακρόπολη…. ): ). Ίσως λοιπόν να θυμήθηκα αυτό:
    Πλάϊ απο το Green Park, προς την πλευρά του Πανελληνίου, χωμένο μεσ’ τα δέντρα ήταν ένα night club, το «Whisky a Go Go» που προφανώς είχε πάρει το όνομά του από τα ομώνυμα Αμερικάνικα. Ε, ήταν και οι ANIMALS Club a Go Go που συνέτειναν με το τραγούδι τους.

    137: Gpoint
    Δυστυχώς Γιώργο!

  141. spatholouro said

    Κι εδώ οι εξαίρετοι Blues Project την ίδια εποχή στο ίδιο Cafe:

  142. Γιάννης Ιατρού said

    142: Καλημέρα Κώστα, σωστός, ώς συνήθως 🙂 Κι αν δεν κάνω λάθος, το εν λόγω μορφωτικό ίδρυμα λειτουργούσε ενίοτε και μεσημέρι/απόγευμα (και ως «καταφύγιον» αλλά και για τους μη έχοντας άδεια βραδυνής εξόδου)

  143. Stella said

    Ομορφη Αθηνα.. πουν΄τα χρονια εκεινα…
    Οι καταστηματαρχες της ΦΝ ηταν οι πρωτοι που εσπασαν το embargo χρησης ηλεκτρικου, στα καραμανλικα χρονια, οταν επιβληθηκε για εξοικονομηση ενεργειας. Πρωτοι εβαλαν στα τραπεζακια λαμπες και κερια. Μετα , σε αγαστη συνεργασια ΠΑΟ και ΠΑΟΚ , ηλθε ο μεγαλος Αχιλλεας Ασλανιδης, στο πατσατζιδικο του στην ΑΓ. Κωνσταντινου, που απεδειξε επ΄ακροατηριω οτι ο λεβητας του πατσα , με το λιπος που ειχε επικαθισει, ηταν μονωμενος και κρατουσε την σουπα ζεστη,και γιαυτο δεν χρησιμοποιουσε ηλεκτρικο. Ευρηματικος και αθωος. Ετσι σωθηκαν τα πατσατζιδικα. Δεν ξερω αν λειτουργει ακομη το καταστημα. Χρονια που δεν περνω απο εκει. .

  144. Γιάννης Ιατρού said

    144: Stella
    …ηταν μονωμενος και κρατουσε την σουπα ζεστη,,
    Απίθανο 🙂 🙂 🙂

  145. Μανιατολεσβιος said

    Δε μου αρεσει σαν πολη η Αθηνα, για αυτο και την εγκατελλειψα παροτι και οι γονεις μου κι εγω γεννηθηκαμε και ζησαμε εκει. θα συμφωνησω με την Cronopiusa οτι τα αναφιωτικα ειναι πανεμορφα, ενας κηπος μυστικος στην καρδια του χαους. αλλα δεν ειναι Αθηνα οπως την εννοω εγω. οπως και η εντυπωσιακη Διονυσιου Αεροπαγητου.
    για μενα ωραιοτεροι δρομοι ειναι το διπολο Αθηνας, με το Μοναστηρακι, και Πανεπιστημιου. μοχθος, αγορα, κουλτουρα, επιχειρησεις. σε παρακμη βεβαια και οι δυο.

  146. Πάνος με πεζά said

    @ 144 : Η επιγραφή για το πατζατζήδικο του Ασλανίδη υπάρχει, αλλά δεν ξέρω αν λειτουργεί (πρέπει να μετονομάστηκε και σε «μπριζολάδικο» κάποια στιγμή)… Γενικώς, έχει περάσει η μόδα των πατσατζήδικων, που έτσι κι αλλιώς δεν είχε «πιάσει» στην Αθήνα… Τα περισσότερα αναβαθμίστηκαν σε γενικής κουζίνας εστιατόρια, όπως π.χ. αυτό που θυμάμαι εγώ, «Το 24ωρο», στη Συγγρού.

  147. gpoint said

    Μπράβο βρε ελέφ…έεεε Γιάννη με την απίθανη μνήμη σου…Whisky a Go Go στην Μαυροματαίων και On the Rocks στην Βάρκιζα ( υπάρχει ακόμα ; )

  148. gpoint said

    # 147

    Πιο παλιά υπήρχαν στην Ευελπίδων, στην Αχαρνών και στην Αγορά καθαρόαιμα πατσατζήδικα

  149. Γιάννης Ιατρού said

    148: Gpoint
    Ναι, το On the Rocks, που ήταν ουσιαστικά στα βράχια, στην παραλία στη Βάρκιζα (λίγο πρίν νομίζω, στο 30° χιλιόμετρο, το 1966 …), είχε τραγουδήσει κι ο Ντ. Ρούσσος εκεί ο Πασχάλης κλπ., κατέβαινες από την υπόγεια διάβαση, αν θυμάμαι καλά 🙂 Νομίζω ότι έκλεισε το ’93 ή το ’94, εγώ έτσι κι έτσι ήμουν εκτός, από το ’68….
    Αλλά ρε Γιώργο, που να βρίσκαμε όχημα τότε…., κανά Σάββατο με συγκοινωνία και δεν έλεγε. Ο χρόνος που έχανες με το πήγαινε-έλα ήταν πολύτιμος 🙂 , άσε τον περιορισμό του τελευταίου δρομολογίου…

  150. Το Whisky a gogo το θυμάμαι κι εγώ ως ταμπέλα μόνο — δεν ήξερα καν ότι ήταν άλλο μαγαζί από το Γκρην Παρκ.
    Στο Γκρην Παρκ, αντιθέτως, με πήγαινε αρκετά συχνά η μητέρα μου μικρόν — και στο ζαχαροπλαστείο και στο αναψυκτήριο, ιδίως το 1960-61. Είχε ωραίο θέαμα, ακροβάτες, ταχυδακτυλουργούς, τραγουδιστές… Εκεί (στο ζαχαροπλαστείο, μάλλον το 1958) πρωτοείδα τζουκ-μποξ και εκεί (στο αναψυκτήριο, Ιούνιο του 1961) πρωτοάκουσα το «Μαργαρίτα-Μαργαρώ». Τίποτε το ακατάλληλο δεν είχε, κι αν έδιωξαν τη Μαρία με τον θείο της (130), μάλλον θα ήταν για να μη διασχίζουν τον χώρο του μη πελάτες σε ώρα θεάματος. Αντιθέτως, γεμάτο ζευγαράκια ήταν το Πεδίο του Άρεως αφότου σκοτείνιαζε…

  151. Γιάννης Ιατρού said

    152: Αγγελος
    Αυτό υποπτεύθηκα κι εγώ Άγγελε, όπως λες, δεν είχε (τότε τουλάχιστον) κάτι το πονηρό. Και γύρω-γύρω βεβαίως… λαοθάλασσα 🙂

  152. Γιάννης Ιατρού said

    152/153: Και αναρωτήθηκα μόλις τώρα, ρε λες να έχεις συναντηθεί με όλες.όλους αυτούς, ακόμα και νά ‘χεται παίξει μαζί, και να μην τους θυμάσαι; Αφού όλοι εκεί γύρω περιφέροντο 🙂

  153. Ριβαλντίνιο said

    @ 118 Αγαθίας ο Σχολαστικός

    υπόγεια αρχαιοελληνική πόλι στην Ελαφόνησο,

    Εκεί στο Παυλοπέτρι λέγεται πως ίσως ήταν στην πραγματικότητα οι ομηρικές Μυκήνες !

  154. Γιάννης Κουβάτσος said

    Η Εταιρεία Συγγραφέων στεγάζεται, Νίκο. Κοδριγκτώνος 8. Τους το παραχώρησε η Διδώ Σωτηρίου.

  155. spatholouro said

    Άλλη η Εταιρία Συγγραφέων (Κοδριγκτώνος) και άλλη η Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών (Γενναδίου)

  156. Πάνος με πεζά said

    Kαι μια που το γυροφέρνουμε στο Πεδίον του Άρεως, σαν σήμερα το 1916, ο αναθεματισμός του Ε.Βενιζέλου από την Εκκλησία, στο μέρος αυτό.
    http://www.pare-dose.net/4928
    Και κάποια ντεσού για την παρουσίαση του υλικού από την ιστορική εκμετάλλευση του γεγονότος.
    http://www.kathimerini.gr/860361/article/epikairothta/ellada/to-ana8ema-kai-oi-280-li8oi

  157. spiral architect said

    Οδός Αιόλου. Συνδυάζει σχεδόν τα πάντα και καταλήγεις και στην Ακρόπολη. Παιδιόθεν.

  158. Γιάννης Ιατρού said

    155 (118) Ρίβα,

    ασε ρε τις ευχαριστίες και τα γλυψίματα, κρυφοσχολαστικέ, βρήκες πάτημα!
    Το έκανε και το μεζεδάκι του ο Σχολ. των Αμπελοκήπων: …την υπόγεια αρχαιοελληνική πόλι στην Ελαφόνησο… 🙂 Tήν πόλιν είναι η αιτιατική της πόλεως (η πόλις), αν το θέλει στα καθαρευσουσιάνικα, αλλιώς ας έγραφε πόλη, με ή(τα). Αλλά είμαστε ελαστικοί σε κάτι τέτοια και το καταλογίζουμε ως lapsus (clavarii, digiti , plectrologii κλπ. όπως προτιμά ο καθένας).
    Για τις άλλες τις μπούρδες, τις φασιστο-ξενοφοβικές κλπ., που μας σερβίρει ενίοτε συγκαλυμμένα, το μόνο που μπορεί να πεί κανείς, είναι ότι οι χρυσές αυγές ξημερώνουν μαύρες μέρες!

  159. Πάνος με πεζά said

    (έχω δύο σχόλια στο spam, ας ανέβει το δεύτερο όπου διόρθωσα ένα ορθογραφικό)

  160. Γιάννης Ιατρού said

    161: Α, Πάνο, τα έξτρα στο service κοστίζουν κάτι παραπάνω 🙂

  161. Πάνος με πεζά said

    Το ξαναπάμε λοιπόν : έλεγα ότι στην Αιόλου είναι και το «σφηνοειδές» κτίριο της Αθήνας, που παραπέμπει στο αντίστοιχο Flatiron Building της Ν.Υόρκης

  162. Πάνος με πεζά said

    Στην Αιόλου και το «σφηνοειδές» αθηναίκό κτίριο, που παραπέμπει στη Νέα Υόρκη…
    https://www.google.gr/maps/place/%CE%91%CE%B9%CF%8C%CE%BB%CE%BF%CF%85,+%CE%91%CE%B8%CE%AE%CE%BD%CE%B1/@37.9787998,23.7281819,3a,90y,182.26h,113.73t/data=!3m8!1e1!3m6!1s2yn9NtSqooYWHEVvh1j0nA!2e0!3e2!6s%2F%2Fgeo1.ggpht.com%2Fcbk%3Fpanoid%3D2yn9NtSqooYWHEVvh1j0nA%26output%3Dthumbnail%26cb_client%3Dmaps_sv.tactile.gps%26thumb%3D2%26w%3D203%26h%3D100%26yaw%3D110.6332%26pitch%3D0%26thumbfov%3D100!7i13312!8i6656!4m5!3m4!1s0x14a1bd3b5030be4b:0x709cb5e269370f19!8m2!3d37.9787616!4d23.7280851

    https://www.google.gr/search?q=new+york+wedge+building&espv=2&biw=1394&bih=376&source=lnms&tbm=isch&sa=X&ved=0ahUKEwipi4vk1u7QAhWDtxQKHS8lCEQQ_AUIBigB#imgrc=3OtO8dWz_d-7dM%3A

  163. sarant said

    161 Ε, δεν είμαστε και απίκου συνεχώς 😉

    158β Το άρθρο έχει ενδιαφέρον, δεν το ήξερα, μερσί!

  164. Corto said

    163:
    Να και άλλο τέτοιο κτίριο, Γ’ Σεπτεμβρίου και Ρίζου:

    https://www.google.gr/maps/@37.9949933,23.7307079,3a,75y,339.91h,111.67t/data=!3m6!1e1!3m4!1sQOQVs9RMUHwJhDqPJqXrdg!2e0!7i13312!8i6656!6m1!1e1

  165. καλημέρες said

    165 Sarant
    Δεν είσαστε «και απίκου» ή απίκο;
    Εγώ για απίκο το ήξερα, αφεντικό.
    Διαφώτισέ με.

    151 Σκύλε με τη φωτό
    δεν παίζεσαι φίλε.
    Είδαμε και πέσαμε τ’ ανάσκελα
    απ’ μαύρο χάχανο!

  166. Μπούφος said

    Διόρθωση: Μετά τις δώδεκα το μεσημέρι καλησπέρες, λένε! Αυτά μέχρι και οι Μπούφοι, τα ξέρουνε, κυρία μου!
    ;-(

  167. Μπούφος said

    Διόρθωση: Μετά τις δώδεκα το μεσημέρι «καλησπέρες», λένε! Αυτά μέχρι και οι Μπούφοι, τα ξέρουνε, κυρία μου!
    ;-(

  168. Πάνος με πεζά said

    Αρόδου ή αρόδο; 🙂

  169. καλησπέρες said

    Το εμπεδώσαμε Μπούφε μου. Χαλάρωσε!
    λείπει και ένα άρθρο :»
    ;-( «είδαμε και πέσαμε τ’ ανάσκελα απ’ ΤΟ μαύρο χάχανο!»

  170. καλησπέρες said

    πσηφίζω «αρόδο» να μιλήσει επαίων, όποιος είναι!

  171. Mπούφος said

    ;-( Μου τρώς τα τζιέρια, μου τρως τους τόνους, μου τρώς και τα διαλυτικά. Τι θα σε κάνω;

  172. gpoint said

    # 150

    καλά εσείς δεν κλέβατε ; ούτε του πατέρα σας το τουτού ; από άλλη κυψέλη είσαστε ; Εδώ στους λίγο πιο μεγάλους από μένα πήρε αυτοκίνητο ο μπαμπάς στο γιό γιατί βαρέθηκε να πληρώνει δικηγόρους να τον βγάζουν έξω…και γίνεται ένας καυγάς στην Φ.Ν. όπως κατεβαίνουμε δεξιά κι έρχεται το 100 με την καινούργια «γαλατού» κατι αμερικάνικες σέβρολετ, βγαίνουν οι αθώοι αστυφύλακες έξω και μπαίνουν δυο μάγκες μέσα και μην το είδατε το εκατό . Τους πιάσανε στην μονοδρομημένη τότε Βουκουρεστίου που την πήγαιναν ανάποδα και φρακάρανε. Κι άντε με δικηγόρους πάλι ο άτυχος πατήρ…

  173. Πάνος με πεζά said

    Και μετά,…

  174. gpoint said

    Οχι Πάνε , μετά το άσμα …Αλικαρνασσός, Παρθένι, Ωρωπός, Κορυδαλλός, με έμφαση στο τελευταίο !

  175. Mπούφος said

    …και μετά…ωρίμασε, σοβαρεύτηκε, έπιασε δουλειά, παντρεύτηκε και ζήσατε εσείς καλά και αυτός καλύτερααα! ;-(

  176. gpoint said

    Μέχρι πως έκανε παιδιά κ εγγόνια και πως πούλησε το πατρικό στην Φ.Ν. ξέρω Επίσης μετά από αυτό δεν ακούστηκε να ξανάκλεψε αυτοκίνητο. Να δούλεψε και να σοβαρύτηκε δεν το πληροφορήθηκα ποτέ.

  177. Γιάννης Ιατρού said

    175: Πάνο, η σωστή φωτό είναι αυτή

  178. 179

  179. sarant said

    167 Αρχικός τύπος απίκο, αλλά λέγεται και απίκου.

  180. Γιάννης Ιατρού said

    180: Νταλάρα τον φωνάζουνε; 🙂

  181. Ριβαλντίνιο said

    @ 160 Γιάννης Ιατρού

    Εντάξει μωρέ τώρα, μην είσαι αυστηρός για ένα «ν», ας το φάει η μαρμάγκα. Δεν θα οξυγονωθεί πολύ ο εγκέφαλος… 🙂

  182. 182 Κοντά έπεσες: Τρόμπα τον έλεγα.

  183. Stella said

    Θα επέλεγα την οδό Βουκουρεστίου.
    Σχέδον όλοι οι αθηναϊκοί δρόμοι εχουν κοινό χαρακτηριστικό…αφίσσες, γκράφιττι, σκουπιδαριό, λακκούβες, άθλια πεζοδρόμια, αυτοκινητομάνι, κολωνοεμπόδια πάσης φύσεως, στέκια (οθντκ) της συμφοράς…

  184. 54, 59 κ.εξ.
    Ιδού το πλήρες κείμενο (λείπει ένα όνομα το οποίο δεν θυμόταν η μητέρα μου):
    Αν είχα πεντακόσιες χιλιάδες λιρίτσες/ αυτή την ώρα αυτή τη στιγμή/ θα σου έκανα μεγάλη θυσία/ θα σου έκανα μεγάλη τιμή
    Θα σου είχα τον Τρικούπη καροτσέρη/ τον Δηλιγιάννη λακέ στο κουπέ/ θα σου είχα τον Ράλλη πορτιέρη/ τον Σκουζέ να σου ψήνει καφέ
    Θα σου είχα τον … περιβολάρη/ τον Συγγρό διευθυντή των σπιτιών/ κι αν τα πράγματα αλλάζαν λιγάκι/ και την Όλγα νταντά των παιδιών

  185. sarant said

    Μπράβο!

    Αν κατάλαβα καλά τον σκοπό, δισύλλαβο όνομα λείπει

  186. Corto said

    186: Μπράβο Δύτη! Νομίζω με αυτό που παραθέτεις, επαυξάνεται πολύ η πιθανότητα το τραγούδι του Κατσαρού να προέρχεται από την αθηναϊκή επιθεώρηση ή το μουσικό θέατρο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: