Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Αριστερή μελαγχολία, ένα βιβλίο του Έντσο Τραβέρσο

Posted by sarant στο 15 Ιουνίου, 2017


Κυκλοφόρησε πριν από λίγες μέρες από τον φιλικό εκδοτικό οίκο Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου το βιβλίο του Ιταλού ιστορικού Έντσο Τραβέρσο «Αριστερή μελαγχολία. Η δύναμη μιας κρυφής παράδοσης» σε μετάφραση του φίλου Νίκου Κούρκουλου.

Κατά σύμπτωση, ο όρος είχε ακουστεί πρόσκαιρα τον Σεπτέμβριο του 2015 όταν τον είχε χρησιμοποιήσει ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης και ύστερα ο Αλέξης Τσίπρας σε μια σύσκεψη στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ (και μας έδωσαν έναυσμα για άρθρο), αλλά το βιβλίο του Τραβέρσο δεν έχει σχέση ειδικά με την ελληνική αριστερά, η δε φράση του τίτλου είναι γνωστή από παλιότερα, είναι τίτλος έργου του Βάλτερ Μπένγιαμιν (1931).

Το βιβλίο του Τραβέρσο δεν το έχω διαβάσει, δεν το έχω ακόμα πιάσει στα χέρια μου, αλλά έχω συζητήσει με τον μεταφραστή και ξέρω σε γενικές γραμμές το περιεχόμενό του.

Θα παραθέσω ένα εκτενές απόσπασμα από την εισαγωγή, για να πάρετε μια ιδέα. Προτάσσω ένα σύντομο βιογραφικό σημείωμα του συγγραφέα, που μου το έστειλε ο μεταφραστής του βιβλίου.

Ο Έντσο Τραβέρσο γεννήθηκε στο Γκάβι (του Πιεμόντε) το 1957 και μεγάλωσε μέσα στις αναμνήσεις της Ιταλικής Αντίστασης, όπου είχε μπλεχτεί για τα καλά η οικογένειά του – ο πατέρας του μάλιστα έγινε, μεταπολεμικά, ο κομμουνιστής δήμαρχος της μικρής γενέθλιας πόλης του. Στην εφηβεία του επηρεάστηκε από τα ριζοσπαστικά ρεύματα της δεκαετίας του ’60 και στρατεύτηκε, πολύ νέος, στις γραμμές της Potere Operaio. Σπούδασε ιστορία στη Γένοβα και συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι, όπου ολοκλήρωσε το διδακτορικό του το 1989 στην École des Hautes Études en Sciences Sociales, κάτω από την εποπτεία του Μικαέλ Λέβι. Αποτέλεσμα ήταν το πρώτο του βιβλίο, με τίτλο Οι μαρξιστές και το εβραϊκό ζήτημα. Ιστορία μιας διαμάχης, 1843-1943 [Les marxistes et la question juive. Histoire d’un bat 1843-1943], που κυκλοφόρησε το 1990, με πρόλογο του Πιέρ Βιντάλ-Νακέ. Δίδαξε, για πολλά χρόνια, στο Πανεπιστήμιο της Πικαρδίας «Ιούλιος Βερν», στην Αμιέν, ενώ σήμερα είναι (από το 2013) καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κορνέλ της Νέας Υόρκης. [Στα γαλλικά του χρόνια, έγινε μέλος της LCR και στη συνέχεια στάθηκε κοντά στο NPA.]

Ο ναζισμός και ο αντισημιτισμός, οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι και ο μεσοπόλεμος, η ιστορία των ιδεών, η σχέση ιστορίας και μνήμης, τα όρια της έννοιας του ολοκληρωτισμού είναι μερικά από τα θέματα στα οποία έχει εστιάσει.

Στα ελληνικά έχουν ήδη κυκλοφορήσει, από τις Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου, τα βιβλία του Διά πυρός και σιδήρου: Περί του ευρωπαϊκού εμφυλίου πολέμου, 1914-1945 (2013), Οι ρίζες της ναζιστικής βίας: Μια ευρωπαϊκή γενεαλογία (2013), Τι απέγιναν οι διανοούμενοι; (2014) και Η ιστορία ως πεδίο μάχης: Ερμηνεύοντας τις βιαιότητες του 20ού αιώνα (2016).

Παρεμβαίνει συχνά, με άρθρα του, στις ιστορικές και πολιτικές διαμάχες του καιρού μας. Στα τέλη του 2014 βρέθηκε στην Ελλάδα, σε μια σημαδιακή στιγμή, για να δώσει την Όγδοη Ετήσια Διάλεξη προς τιμήν του Νίκου Πουλαντζά (17 Δεκεμβρίου 2014). Το κείμενο της διάλεξης εκδόθηκε σε βιβλιαράκι: Αναμνήσεις από το μέλλον: οι πολιτικές χρήσεις του παρελθόντος, μτφ. Βαγγία Λυσικάτου, Νήσος & Ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς, 2015. Πολύ πρόσφατα, τούτο το Φλεβάρη [2017], κυκλοφόρησε το βιβλίο του Les nouveaux visages du fascisme (στη σειρά των συζητήσεων με τον Règis Meyran).

Άλλα σημαντικά έργα του [αμετάφραστα]: Les marxistes et la question juive. Histoire d’un débat 1843-1943 (με πρόλογο του Pierre Vidal-Naquet, 1990), Les Juifs et l’Allemagne. De la «symbiose judéo-allemande» à la mémoire d’Auschwitz (1992), Siegfried Kracauer. Itinéraire d’un intellectuel nomade (1994), Le passé, modes d’emploi. Histoire, mémoire, politique (2005), La fin de la modernité juive. Histoire d’un tournant conservateur (2013). Έχει επιμεληθεί, μεταξύ άλλων, την έκδοση του τόμου Le totalitarisme. Le XXe siècle en bat (2001).

Δημοσιεύω στη συνέχεια ένα εκτενές απόσπασμα από την εισαγωγή του βιβλίου.

Για πάνω από έναν αιώνα η ριζοσπαστική αριστερά εμπνεύστηκε από την περίφημη εντέκατη θέση του Μαρξ για τον Φόιερμπαχ: μέχρι σήμερα οι φιλόσοφοι αρκέστηκαν να ερμηνεύουν τον κόσμο, τώρα πρέπει να τον αλλάξουμε. Όταν, το 1989, η αριστερά απόμεινε «χωρίς πνευματικό καταφύγιο», έχοντας συνειδητοποιήσει την αποτυχία των προηγούμενων προσπαθειών για ν’ αλλάξει τον κόσμο, χρειάστηκε να αναθεωρήσει τις ίδιες τις ιδέες με τις οποίες είχε πασκίσει να τον ερμηνεύσει. Και όταν, δέκα χρόνια αργότερα, εμφανίστηκαν νέα κινήματα που διακήρυσσαν ότι «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός», χρειάστηκε να επινοήσουν εξαρχής τις διανοητικές και πολιτικές τους ταυτότητες. Χρειάστηκε να επινοήσουν εξαρχής τον εαυτό τους σφυρηλατώντας πρακτικές –καθώς και θεωρίες, πολλές φορές– ανήκουστες σ’ ένα κόσμο στερημένο από ένα ορατό, κατανοητό ή διανοητό μέλλον. Δεν μπόρεσαν όμως, σε αντίθεση με άλλες ορφανές γενιές που είχαν προηγηθεί, να «επινοήσουν μια παράδοση». Το πέρασμα από μια εποχή πυρός και σιδήρου, η οποία παρά τις πολυάριθμες ήττες της παρέμενε κατανοητή, σε μια νέα εποχή πλανητικών απειλών χωρίς ορατή διέξοδο πήρε μελαγχολικές αποχρώσεις. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα την αναδίπλωση σ’ ένα περίφρακτο σύμπαν θλίψης και αναμνήσεων, πρόκειται μάλλον για ένα σύνολο συγκινήσεων και συναισθημάτων που περιβάλλουν τη μετάβαση σε μια νέα εποχή. Είναι ο μοναδικός τρόπος να συνυπάρξουν η αναζήτηση ιδεών και σχεδίων για το αύριο με το πένθος και τη θλίψη που συνοδεύουν την εξάλειψη των επαναστατικών εμπειριών του παρελθόντος. Είναι η μελαγχολία μιας αριστεράς, ούτε αρχαϊκής ούτε ανίσχυρης, που ωστόσο δεν θέλει ν’ απαλλαγεί από το φορτίο του παρελθόντος, έστω κι αν αυτό συχνά αποδεικνύεται βαρύ. Είναι η μελαγχολία μιας αριστεράς που, παρότι στρατευμένη στους αγώνες του παρόντος, δεν αποφεύγει να κάνει έναν απολογισμό για τις συσσωρευμένες ήττες. Μιας αριστεράς που δεν παραιτείται μπροστά στην πλανητική τάξη πραγμάτων που σχεδίασε ο νεοφιλελευθερισμός αλλά η οποία μπορεί να ακονίσει τα όπλα της κριτικής της μόνο μέσα από μια ενσυναισθησιακή ταύτιση με τους νικημένους της ιστορίας, αυτό το απέραντο πλήθος στο οποίο έσμιξε, στα τέλη του 20ού αιώνα, η τελευταία γενιά των ηττημένων επαναστάσεων. Για να αποφέρει καρπούς, όμως, αυτή η μελαγχολία πρέπει να αναγνωριστεί και να γίνει αποδεχτή, αποφεύγοντας τις συνηθισμένες στρατηγικές της παράκαμψης και τις κλασικές πανουργίες της απώθησης. Υπήρξε μια εποχή όπου το να επιχειρήσει κανείς έφοδο στον ουρανό αποτελούσε τον καλύτερο τρόπο για να πενθήσει τους χαμένους συντρόφους του. Αυτή η εποχή πέρασε, η υπέρβαση της θλίψης μέσα από την έξαψη της μάχης δεν είναι πια, ή δεν είναι ακόμα, στην ημερήσια διάταξη.

Σ’ αυτό το παρελθόν, ταυτόχρονα οικείο και «άγνωστο» –βιωμένο, μεταβιβασμένο, στη συνέχεια απωθημένο και τέλος αλλότριο για τις νέες γενιές– οι διανοητικές διαμάχες ανακατεύονται με λιγότερο τυποποιημένα πολιτισμικά βιώματα. Τα χνάρια αυτής της αριστερής μελαγχολίας αναγνωρίζονται πολύ ευκολότερα στις άφθονες εκδηλώσεις του επαναστατικού φαντασιακού παρά στην πνευματική παραγωγή και τις θεωρητικές αντιδικίες. Κι αυτές οι θεωρητικές πλευρές, άλλωστε, αποκαλύπτουν πολλά στρώματα κρυφών σημασιών όταν ερμηνευτούν μέσα από το πρίσμα της συλλογικής φαντασίας που τις συνοδεύει. Γι’ αυτό το δοκίμιο τούτο ταλαντεύεται διαρκώς ανάμεσα σε έννοιες και εικόνες χωρίς να καθιερώνει κάποια ιεραρχία ανάμεσά τους, θεωρώντας τες εξίσου σημαντικές για τον ορισμό και την έκφραση της αριστερής κουλτούρας. Τις συνδυάζει και συλλαμβάνει την αμοιβαία απήχησή τους, δείχνει εκείνο που μοιράζονται πολλά κλασικά θεωρητικά έργα με τη ζωγραφική, τη φωτογραφία και τον κινηματογράφο. Στηρίζεται σε πηγές διαφορετικής φύσης που θα μπορούσαμε να τις χαραχτηρίσουμε, μαζί με τον Βάλτερ Μπένγιαμιν, «νοητικές εικόνες» (Denkbilder). Ο στόχος μας δεν ήταν να εγείρουμε κάποιο μνημείο ή να γράψουμε ένα επιτύμβιο, αλλά να εξερευνήσουμε ένα πολύμορφο και συχνά αντιφατικό μνημονικό τοπίο. Σε αντίθεση προς την κυρίαρχη ανθρωπιστική αγόρευση, που ιεροποιεί τη μνήμη των θυμάτων, αγνοώντας ή και απορρίπτοντας τις στρατεύσεις τους, η επαναστατική μελαγχολία στρέφει το βλέμμα της στους νικημένους. Βλέπει τις τραγωδίες που συνδέονται με τις χαμένες μάχες του παρελθόντος σαν βάρος και σαν χρέος, που περιέχουν επίσης μιαν επαγγελία λύτρωσης.

(…)

Η αριστερή μελαγχολία δεν είναι κάτι καινούργιο. Δεν εμφανίστηκε στην αυγή του 21ου αιώνα σαν απρόσμενη ανάδυση που χρειάζεται επεξήγηση, επιδοκιμασία ή αποδοκιμασία. Δεν είναι μια ασθένεια της αριστεράς –ένα παθολογικό πένθος– όπως θα μπορούσε να υποθέσει μια επιφανειακή εφαρμογή των φροϊδικών κατηγοριών. Η ιστορική καμπή του 1989 απλώς την έφερε στο προσκήνιο, όμως δεν τη δημιούργησε. Η αριστερή μελαγχολία υπήρχε πάντα, διακριτική, σεμνή, συχνά υπόγεια, στις περισσότερες περιπτώσεις απαγορευμένη από το δημόσιο λόγο, λογοκριμένη από την προπαγάνδα και πάντα απρόθυμη να εκτεθεί στο φως της ημέρας. Την ονόμασα «κρυφή παράδοση», όρο που δανείστηκα από την Χάνα Άρεντ. Το 1944, είχε χαραχτηρίσει έτσι («die verborgene Tradition») την ιστορία του «παρία» ιουδαϊσμού, ανυπόταχτου σε κάθε θρησκευτικό ή πολιτικό κομφορμισμό, απείθαρχου τόσο απέναντι στη συναγωγή όσο κι απέναντι στην καθιερωμένη εξουσία. Στα μάτια της, οι καλύτεροι εκπρόσωποί του ήταν ο Χάινριχ Χάινε κι ο Μπερνάρ Λαζάρ, δυο αιρετικοί εβραίοι, ο Τσάρλι Τσάπλιν, ένας καλλιτέχνης που είχε φέρει στον κινηματογράφο τη φιγούρα του shlemihl, αλήτη και περιθωριακού, καθώς και ο Φραντς Κάφκα, αταξινόμητος και βασανισμένος συγγραφέας. Όπως κι αυτή η «κρυφή παράδοση», η αριστερή μελαγχολία δεν ανήκει στο επίσημο αφήγημα του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού. Δεν έχει σχεδόν τίποτα κοινό με την ένδοξη εποποιία, τις περισσότερες φορές απατηλή και κίβδηλη, των θριάμβων και των μεγάλων καταχτήσεων, με λάβαρα που ανεμίζουν, σεβάσμιους ήρωες και βεβαιότητες για το μέλλον. Εντάσσεται μάλλον σε μια παράδοση ηττών που –όπως υπενθύμισε η Ρόζα Λούξεμπουργκ την παραμονή του θανάτου της– έχουν σημαδέψει την ιστορία των επαναστάσεων. Είναι η μελαγχολία του Μπλανκί και της Λουίζ Μισέλ μετά την αιματηρή καταστολή της Παρισινής Κομμούνας, η μελαγχολία της ίδιας της Ρόζας Λούξεμπουργκ που, στη φυλακή του Βρόνκε, συλλογιόταν το σφαγείο του Μεγάλου Πολέμου και τη συνθηκολόγηση του γερμανικού σοσιαλισμού, η μελαγχολία του Γκράμσι που, σε μια φασιστική φυλακή, ξανασκεφτόταν τη σχέση ανάμεσα σε «πόλεμο θέσεων» και «πόλεμο κινήσεων» μετά την αποτυχία των ευρωπαϊκών επαναστάσεων, η μελαγχολία του Τρότσκι στην έσχατη μεξικανική εξορία του, κλεισμένου πίσω από τους οχυρωμένους τοίχους του καταφυγίου του στο Κογιοακάν, η μελαγχολία του Βάλτερ Μπένγιαμιν που, εξόριστος στο Παρίσι, επανεξέταζε την ιστορία από τη σκοπιά των «υποδουλωμένων προγόνων», η μελαγχολία του Σ. Λ. Ρ. Τζέιμς που έγραφε για τον Μέλβιλ στην καραντίνα του Έλις Άιλαντ, enemy alien στις Ηνωμένες Πολιτείες του μακαρθισμού, η μελαγχολία των ινδονήσιων κομμουνιστών που επιβίωσαν από τη μεγάλη σφαγή του 1965, η μελαγχολία του Τσε Γκεβάρα στα βουνά της Βολιβίας, όταν είχε συνειδητοποιήσει ότι ο κουβανέζικος δρόμος είχε μπει σε αδιέξοδο.

Τούτο το βιβλίο προσπαθεί να αποδώσει ένα πρόσωπο σ’ αυτή την κρυφή παράδοση, να συλλάβει κάποιες σημαδιακές στιγμές της και ν’ αναδείξει τους κυριότερους εκπροσώπους της, στη θεωρία αλλά και στη ζωγραφική ή τον κινηματογράφο. Η στενοχώρια και το πένθος, το συντριπτικό αίσθημα της αποτυχίας, η θλίψη για τους φίλους και τους συντρόφους που έπεσαν, για τις ευκαιρίες που ξοδεύτηκαν, για τις καταχτήσεις που χάθηκαν, για την ευτυχία που πέταξε, συνόδεψαν την ιστορία του σοσιαλισμού από τις απαρχές του, σάμπως η διαλεκτική άλλη όψη της επαναστατικής έκστασης, όπου όλα γίνονται εφικτά, όταν νιώθεις την ευχαρίστηση να ενεργείς από κοινού και να αχτινοβολείς μέσα στη συλλογική δράση, όταν έχεις την εντύπωση ότι πετάς στον ουρανό, απαλλαγμένος από κάθε βάρος κι ικανός να δώσεις νόημα στην ιστορία. Αυτή η αριστερή μελαγχολία συσκοτίστηκε, απωθήθηκε ή εξιδανικεύτηκε από αναπαραστάσεις που την υπερέβαιναν, σκιαγραφώντας την εικόνα ενός απελευθερωμένου μέλλοντος. Έτσι, ποτίζει την ιστορία των επαναστατικών κινημάτων σάμπως υπόγειο ποτάμι, σάμπως ένα ισχυρό μα αόρατο ρεύμα, εξορκισμένο ή εξουδετερωμένο από διδακτικά και παρηγορητικά αφηγήματα. Παραφράζοντας τον Βάλτερ Μπένγιαμιν, θα μπορούσε να έλεγε κανείς ότι η αριστερή κουλτούρα είναι εμποτισμένη με μελαγχολία όπως το στουπόχαρτο με μελάνι: «Αν όμως ακολουθούσαμε το στουπόχαρτο, τίποτα απ’ όσα γράφτηκαν δεν θα απέμενε». Αυτό ακριβώς το κρυφό κείμενο, αυτό το διανοητικό υπόστρωμα φτιαγμένο από συγκινήσεις και μνήμες, σκοπεύει να φέρει στην επιφάνεια τούτο το βιβλίο.

Υστερόγραφο:

Να θυμίσω ότι απόψε στις 8μμ στην Αλκυονίδα θα παρουσιάσω το βιβλίο «Τι είδα εις την Ρωσσίαν των Σοβιέτ» του Κ. Βάρναλη, στο οποίο έχω κάνει την επιμέλεια (εκδόσεις Αρχείο 2014).

Advertisements

111 Σχόλια to “Αριστερή μελαγχολία, ένα βιβλίο του Έντσο Τραβέρσο”

  1. Λεύκιππος said

    Η μελαγχολία ούτως ή άλλως είναι πρόβλημα. Αν είναι και αριστερή, βράσε ρύζι…..

  2. Α, νόμιζα ότι ο shlemihl ήταν επινόηση του Πίντσον (στο V.).
    Ο Τραβέρσο είναι πάντα εξαιρετικός – όπως και ο μεταφραστής 🙂

  3. Πολύ καλή ευκαιρία Νίκο και η έκδοση του βιβλίου στα ελληνικά και η δική σου παρέμβαση! Γιατί λέγονται τόσα και τόσα αυτό το διάστημα…

  4. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    2 Γίντις δεν είναι αυτό το σλέμιλ;

  5. 4β Ε, ναι: http://www.jewishencyclopedia.com/articles/13275-schlemihl

  6. Πάνος με πεζά said

    Καλημέρα !
    Άσχετο σχόλιο της μέρας : τριάντα χρόνια χτες από το Ευρωμπάσκετ, τριάντα χρόνια σήμερα από την επόμενη μέρα, Δευτέρα, που δίναμε Έκθεση στις Πανελλαδικές… Κι είχε πέσει Μακρυγιάννης, «Είχα δυο αγάλματα…». (Καλά τα είχα πάει, πλησίστιος εθνικής υπερηφάνειας, είχα φτάσει στο 16, θεϊκό για Έκθεση…)
    Για τους αρκετούς εκπαιδευτικούς του ιστολογίου, ξέθαψα ένα ωραίο site με θέματα Πανελλαδικών και λύσεις, από το 1983…
    http://e-didaskalia.blogspot.gr/2013/03/blog-post.html

  7. Παναγιώτης Κ. said

    Αριστερή μελαγχολία…Εκτός από τις καρδιές των Αριστερών την συναντάμε και σε υλική μορφή. Διότι π.χ εκείνες οι μονότονες και καταθλιπτικές πολυκατοικίες στην πρώην Ανατολική Γερμανία ίσως είναι το αποτέλεσμα και της Αριστερής μελαγχολίας.
    Μετά την Αριστερή μελαγχολία, σειρά έχουν η Αριστερή Οργή, η Αριστερή Αλαζονεία, ο Αριστερός Φθόνος, η Αριστερή Οκνηρία κ.ο.κ.
    Δεν αστειεύομαι! Χρόνια πολλά η Αριστερά δεν είδε αυτά τα χαρακτηριστικά της και βρέθηκε σε υποχώρηση. Μήπως λοιπόν πρέπει να χαράξει καινούργιο δρόμο;

  8. Corto said

    Καλημέρα!

    «Το 1944, είχε χαραχτηρίσει έτσι («die verborgene Tradition») την ιστορία του «παρία» ιουδαϊσμού, …. Στα μάτια της, οι καλύτεροι εκπρόσωποί του ήταν ο Χάινριχ Χάινε κι ο Μπερνάρ Λαζάρ, δυο αιρετικοί εβραίοι, ο Τσάρλι Τσάπλιν, …, καθώς και ο Φραντς Κάφκα, ….»

    Όμως ο Τσάρλι Τσάπλιν δεν ήταν Εβραίος (πιθανόν να είχε κάποια τσιγγάνικη καταγωγή).

  9. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    http://md0.libe.com/api/libe/v2/paperpage/243154/?format=jpg

  10. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    7 – Δεν είναι αποτέλεσμα της αριστερής μελαγχολίας, αλλά της φασιστικής ιδοπέδωσης της ανθρώπινης έκφρασης, οι πολυκατοικίες αυτές σε όλο το ανατολικό μπλόκ, ήταν ο μελαγχολικός θάνατος της αριστεράς, απλώς το 89 επισημοποιήθηκε.

  11. sarant said

    8 Πράγματι

    Speculation about Chaplin’s racial origin existed from the earliest days of his fame, and it was often reported that he was a Jew. Research has uncovered no evidence of this, and when a reporter asked in 1915 if it was true, Chaplin responded, «I have not that good fortune.» The Nazi Party believed that he was Jewish and banned The Gold Rush on this basis. Chaplin responded by playing a Jew in The Great Dictator and announced, «I did this film for the Jews of the world.

    Αλλά αν προσέξεις το απόσπασμα οι δυο αιρετικοί εβραίοι δεν είναι ο Τσάπλιν αλλά ο Χάινε και ο Λαζάρ. Ο Τσάπλιν είναι αυτός που είχε φέρει τη φιγούρα του Σλέμιλ στο προσκήνιο

  12. ΓιώργοςΜ said

    6 Καλή η προπάθεια, μικρέ.. 🙂 , αλλά εμείς οι (δύο χρόνια) μεγαλύτεροι γράφαμε «ευδοκίμηση και αρωγή», αντρικά θέματα, όχι αστεία… 😛

  13. Corto said

    11 (Sarant):

    Το πρόσεξα, αλλά θεωρώ ότι η διατύπωση έχει κάποια αδυναμία, γιατί ο Τσάπλιν αναφέρεται ανάμεσα στους δύο πρώτους και στον Κάφκα, που ήταν όντως Εβραίος, ενώ συγχρόνως και τους τέσσερις τους αποκαλεί «εκπροσώπους του «παρία» ιουδαϊσμού».

  14. spiral architect 🇰🇵 said

    Καλημέρα

    Μιας αριστεράς που δεν παραιτείται μπροστά στην πλανητική τάξη πραγμάτων που σχεδίασε ο νεοφιλελευθερισμός αλλά η οποία μπορεί να ακονίσει τα όπλα της κριτικής της μόνο μέσα από μια ενσυναισθησιακή ταύτιση με τους νικημένους της ιστορίας, αυτό το απέραντο πλήθος στο οποίο έσμιξε, στα τέλη του 20ού αιώνα, η τελευταία γενιά των ηττημένων επαναστάσεων.

    A, καλά! Ας ερωτηθούν καλύτερα όλοι oi σχηματισμοί, κινήματα και κόμματα υιοθετούν αυτό το ευχολόγιο και έπειτα κάνουν ακριβώς τα αντίθετα.

  15. cronopiusa said

  16. ΣΠ said

    Ένας Ιταλός ιστορικός για την αριστερή μελαγχολία. Και θυμήθηκα τον Ενρίκο Μπερλίνγκουερ. Πριν από τέσσερεις μέρες (11 Ιουνίου) ήταν η επέτειος του θανάτου του.

  17. giorgos said

    Μά τί θά πεί μελαγχολία ! Είναι δυνατόν σέ μιά έπιστημονική θεωρία νά κυριαρχεί ένα τέτοιο συναίσθημα ?

  18. dryhammer said

    Θυμάμαι απο το ’89 μέχρι και μέσα της δεκαετίας του ’90, τη μάνα μου να λέει, σχολιάζοντας τον καταιγισμό γεγονότων ένθεν κακείθεν, για τον πατέρα μου, πως πρόλαβε και πέθανε… (το ’87)

  19. cronopiusa said

    La mia generazione ha perso (GR sub)

  20. gpoint said

    Δεν διαβάζω που δεν διαβάζω, τα θεωρητικά της αριστεράς είναι για μένα ξένη ήπειρος…
    Αν και τελευταία διακρίνω κάποια βήματα προόδου (κλέβουν ΠΑΟΚτσήδικα συνθήματα : μια φορά ΚΝΕ για πάντα ΚΝΕ- οπότε πάει ο νους σου σε Πάγκαλο και Ανδρουλιδάκη στην μου-νου και τρελλαίνεσαι 🙂 σε γενικές γραμμές το πρόβλημα της αριστεράς συνοψίζεται σε 6 λέξεις κι ένα ερωτηματικό :τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε ;

  21. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Στα επόμενα δεκαπέντε χρόνια οι εξελίξεις θα είναι τόσο καταιγιστικές που όλες αυτές οι έννοιες , αριστερά, δεξιά, κομουνισμός, καπιταλισμός, κι ό,τι άλλο ισμός θα μοιάζουν ανέκδοτα. Όλα εξαρτώνται από το πότε η τεχνητή νοημοσύνη θε ξεπεράσει το κρίσιμο όριο, από κεί και πέρα ο έλεγχος τον ανθρώπων θα περάσει σε άλλο επίπεδο, δεν θα χρειάζονται οι ιδεολογίες, οι θρησκείες και τα κόμματα, ούτε κάν η υποχρεωτική εκπαίδευση.
    Έχει ενδιαφέρον να δούμε πώς θα λυθεί το πρόβλημα που έχει δημιουργήσει η τεχνολογική εξέλιξη, που σε λίγα χρόνια θα είναι εκρηκτικό, δηλαδή τον πληθωρισμό του εργατικού δυναμικού και τον υπερπληθωρισμό των ανθρώπων. Είδομεν.☺

  22. gpoint said

    # 21

    Φίλτατε Λάμπρο (έχεις μέηλ) θα προλάβουμε τα 15χρόνια ή θα μας… ο ΓΠΠ ;

    (οψόμεθα είναι το σωστό)

  23. gpoint said

    Για να είμαι πιο δίκαιος υπάρχει μια σειρά για τους έχοντες τα πόστα…

    Πρώτον κάντο σωστά
    Δεύτερον κάντο γρήγορα
    Τρίτον κάντο χενεράλ, εεεε , κάντο αριστερά

  24. nikiplos said

    Καλησπέρα… Μελαγχολία ή μη, το πρόβλημα της Αριστεράς, το πολιτικό γιατί τα υπόλοιπα είναι άλλης συζητησης, είναι ίδιο με εκείνο των υπολοίπων ιδεολογικών χώρων. Ισοπεδώνουν το άτομο. Το άτομο είναι αλήθεια, είναι καινούρια ανακάλυψη. Παλαιότερα δεν υπήρχε καν. Ήταν ο μεγάλος υιός της οικογένειας (που δούλευε για να τραφούν/καλοπεράσουν τα υπόλοιπα), ήταν η κόρη που έπρεπε να παντρευτεί και να κάνει παιδιά, ήταν ο υιός που έπρεπε να πάει στρατιώτης κοκ. Ήταν ο υιός που έπρεπε να γίνει ωρολογοποιός.

    Ξαφνικά όλοι αυτοί άρχισαν να σπουδάζουν, να μορφώνονται να αναζητούν τον εαυτό τους και να θέτουν ζητήματα που είχαν να τεθούν 2000 χρόνια. Και τότε όλες οι θρησκείες, οι φορμαλιστικές ιδεολογίες κλπ, ήταν πολύ λίγες για να καλύψουν τις ανάγκες του ατόμου. Από εκεί ξεπετάχτηκαν οι υπαρξιστές Νίτσε κα μέχρι τον (υποδεέστερο κατά τη γνώμη μου) Σαρτρ.

    Η ευρωπαϊκή Αριστερά, είχε φθάσει σε ένα κομβικό αδιέξοδο: Έπρεπε να συγκεράσει τις ολιστικές ιδεολογικές εκδοχές ενός μαρξιστικού ιδεώδους (αδιόρατο, ασαφές και εν πολλοίς πολύ αδρό) με την σύγχρονη ανάγκη του ατόμου. Να ξαναφέρει τον Κήπο του Επίκουρου στο άφορο έδαφος ενός νέου θεολογικού ιδεολογικού φανατισμού, όπως εμφανίζονταν τότε οι Κομμουνιστές της Ανατολής. Εκεί κλάταρε κατά τη γνώμη μου…

    Οι άνθρωποι δεν είναι ίδιοι. Κατά συνέπεια ούτε ισοδύναμοι. Τα άτομα έχουν διαφορές. Για να καταφέρουν να έχουν μια πολιτική ισότητα που θα βασίζεται σε δικαιοσύνη σε πολλά ζητήματα, πρέπει να ξεπεράσουν πολλά δυσεπίλυτα προβλήματα. Ένας άνθρωπος μπορεί να είναι ψηλός, δυνατός, κοντός, αδύναμος, ευαίσθητος, χονδρόπετσος, όμορφος, άσχημος κα. Το να συνυπάρξει σε μια κοινωνία, δεν αρκεί η πολιτική ισότητα, αλλά και η κοινοτική, εκείνη δηλαδή που θα τον επιφέρει ως οντότητα μέσα στην άμεση κοινότητα που ζει. Το νομίζετε εύκολο? Δοκιμάστε τότε να μοιράσετε λίγο κέϊκ 🙂

    Παλαιότερα ήταν οι οικογένειες, ένα είδος πρωτόγονης κοινότητας. Εκεί είπαμε στην αρχή μέχρι και τον 18ο αιώνα τι γινόταν. Ο μεσαίος υιός δάσκαλος και η κόρη ράφτρα. Δεν αποφάσιζαν οι ίδιοι, το άτομο δεν υπήρχε. Στον 20ο αιώνα όμως το άτομο είχε ανακαλυφθεί. Η κοινότητα λοιπόν ήταν μια ευρύτερη οικογένεια που καλούταν να προσδιορίσει το άτομο.

    Η ισοπέδωση του ατόμου που επέφεραν εν πολλοίς τα πολιτικά εγχειρήματα του Μαρξισμού στην Ανατολή, βασίζονταν κυρίως σε θεολογικές αντιλήψεις. Μάλιστα επηρεασμένες από τον μονοθεϊσμό. Γι’ αυτό και ήταν πιο εύκολο να καλλιεργήσουν προσωπολατρία από οποιαδήποτε άλλη πολιτική διάσταση. Σκέψη Μάο Τσε Τουνγκ (γουάο που θά ‘λεγε κι ο Βαρουφάκης).

    Δεν είχε θέση αυτή η ισοπέδωση στο ευρωπαϊκό κεκτημένο της ευρωπαϊκής προοδευτικής σκέψης που ερχόταν από έναν Διαφωτισμό και μια Γαλλική Επανάσταση. Άλλωστε ήξεραν καλά στην Ευρώπη που είχαν οδηγήσει αυτές οι προσωπολατρίες στο παρελθόν. Και η Ανατολή το ήξερε, αλλά δεν είχε διαφωτιστεί. Ήταν μιαν Αχανής έκταση Μουζίκων…

    Το κοινοτικό πρόβλημα που δεν μπορούσε να λύσει η Ευρώπη, το είχε λύσει η Άγρια Δύση. Εκεί υπήρχε ένα πλούσιο παρελθόν άμεσα ισχυρού κοινοτικού πολιτισμού. Εξαιρετικά θαυμαστού, γιατί είχε αφομοιώσει σε κοινότητες, ανθρώπους από όλον τον τότε κόσμο. Για τους Αμερικανούς Πολίτες, η κοινότητα είναι η επιτομή του ατόμου μέσα στην κοινωνία. Η Κοινωνία δεν μπορεί να είναι κάτι άλλο παρά Βουλή των Κοινοτήτων. Αν δεν υπάρχουν οι Κοινότητες να ευδοκιμήσουν τα άτομα, Κοινωνίες δεν στέκονται…

    Το αποτέλεσμα ήταν λογικό. Οι ανατολικές θεολογικού τύπου μαρξιστικές ιδεολογίες κατέρρευσαν σαν χάρτινοι πύργοι. Στις ΗΠΑ το οργανωμένο κεφάλαιο, όπως και στη Βιομηχανική Ευρώπη, βρήκε τρόπο να γλυτώσει από το ρομφαία των κοινοτήτων. Τις αντιστρατεύτηκε ιδρύοντας και κονσερβοποιόντας ανθρώπους στις μεγαλουπόλεις, σε slam δηλαδή. Στις slam δεν μπορεί εύκολα να ευδοκιμήσει μια κοινότητα. Το μόνο ευχάριστο είναι πως στις ΗΠΑ, υπάρχει ακόμη ένα ισχυρό κοινοτικό δυναμικό που ανθίσταται…

    Δεν περιμένω τίποτε από τον Ευρωπαϊκό ελιτίστικο ατταβισμό. Ο δάσκαλος, ο σπουδαίος, ο μάγκας κλπ. Περιμένω πολλά από τις κοινότητες των ΗΠΑ, εκείνες που στις ταμπέλες τους έξω από τις πόλεις γράφουν: «Ξένε αν δεν είσαι λευκός και μεθοδιστής φύγε, αυτή η πόλη του Τέξας δεν είναι για σένα». Ίδωμεν…

  25. Pedis said

    Κι σε μας έχει πέσει πολλή μελαγχολία, αγώνας, πάλη, αντίσταση, 17 ώρες … άντε πάμε για το πέμπτο μνημόνιο να στανιάρουμε.

  26. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γειά σας.
    Δὲν θ᾿ ἀσχοληθῶ μὲ τὸ κυρίως θέμα (κατ᾿ ἀρχὰς) ἀλλὰ δὲν εἶμαι τελεὶως «ἐκτὸς θέματος», μιᾶς καὶ σὰν σήμερα, πρίν ἀπὸ 23 χρόνια, πέθανε ὁ Μάνος Χατζηδάκις.
    Θυμᾶμαι πὼς ἄκουσα τὴν εἴδηση τοῦ θανάτου του στὸ αὐτοκίνητο, καθὼς ἐπιστρέφαμε μὲ τὸν ἀδελφό μου ἀπὸ τὸ Λαύριο, μετὰ ἀπὸ μιὰ μέρα κοπιαστικῆς, πλὴν εὐχάριστης, δουλειᾶς. Εἴχαμε βγάλει στὸ καρνάγιο τὸ τρεχαντήρι μας, τὸν Ἀρχάγγελο, καὶ κάναμε τὴν ἐτήσια συντήρησή του. Τριψίματα, στοκαρίσματα, μπογιὲς, βερνίκια καὶ ὄλα τὰ σχετικά. Εἴχαμε εὔθυμη διάθεση, παρὰ τὴν κούραση,γιατὶ ξέραμε πὼς εἴχαμε μπροστά μας ἕνα καλοκαίρι μὲ ταξίδια, ψαρέματα καὶ ὅλες τὶς χαρὲς τῆς θάλασσας.
    Πέσαμε κι οἱ δυὸ σὲ μελαγχολία.

    Τὸν Χατζηδάκι ἄργησα νὰ τὸν ἐκτιμήσω. Ἂν καὶ πολὺ μικρὸς, παιδὶ τοῦ δημοτικοῦ, στὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ ᾿60, εἶχα γίνει ὀπαδὸς τοῦ Μίκη, ἐπηρεασμένος ἀπὸ τὸν ἀδελφό μου ποὺ ἦταν ἤδη φοιτητής. Τὴν ἐποχὴν ἐκείνην εἶχε δημιουργηθεῖ ἕνας ὀπαδισμὸς τοῦ στὺλ Ὀλυμπιακὸς-Παναθηναϊκὸς ἀνάμεσα στοὺς θαυμαστὲς τοῦ Μίκη καὶ τοῦ Μάνου. Τότε ἔβρισκα τὰ τραγούδια του νερόβραστα, ἀδερφίστικα καὶ, ἀργότερα ποὺ -τρομάρα μου- πολιτικοποιήθηκα, χωρὶς πολιτικὸ μήνυμα. Ἄρχισα νὰ τὸν ἀνακαλύπτω ἐξ αἰτίας τοῦ Τρίτου. Διαβάζοντας καὶ ἀκούγοντάς τον στὸ ραδιόφωνο κατάλαβα τὴν ἀξία του. Εἰδικὰ στὸ θέμα τοῦ ρεμπέτικου (μιὰ μεγάλη -μαζὶ μὲ τὴ θάλασσα- ἀδυναμία μου) ὑπῆρξε πρωτοπόρος. Ἀπὸ πολὺ νωρὶς, μάλιστα, ὅταν ἡ συντριπτικὴ πλειοψηφία τῆς ἀριστερῆς, ἀλλὰ καὶ τῆς συντηρητικῆς, διανόησης τὸ θεωροῦσε ἐξοβελιστέο. Γι᾿ αὐτὸ, ὄμως, ἂς μιλήσουν αὐτοὶ ποὺ τὰ ξέρουν καλύτερα καὶ τὰ ἔχουν μελετήσει σὲ βάθος.

    Κι ἕνα τραγούδι του ποὺ πάντα μ᾿ ἀγγίζει.
    Ὁ γκρεμὸς, μὲ τὸν Ὀρφέα Κρεούζη.

  27. Λεύκιππος said

    15 Αφίσα τελευταία σειρά «Φίλοι του Λακού Μετώπου…..» Λείπει ένα γιωτα να γίνει Λαϊκού ή κάνω λάθος και Λακού σημαίνει κάτι; Εκτυπώθηκαν ήδη;

  28. Γιάννης Ιατρού said

    21: Βάστα καημένε Γέρακα 🙂

  29. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Ἕνα σχόλιο γιὰ τὸ σημερινὸ θέμα (λεξιλογικοῦ χαρακτήρα):

    Γράφει (στὸ ἀπόσπασμα τῆς εἰσαγωγῆς):
    «…Χρειάστηκε να επινοήσουν εξαρχής τον εαυτό τους…»

    Νομίζω πὼς αὐτὸ εἶναι μετάφραση αὐτοῦ ποὺ στὰ ἐγγλέζικα λέγεται: «…reinvent themselves…»

    Τὸ reinvent μεταφράζεται καὶ ὡς ἐπανεφευρίσκω, ἀποδίδοντάς το αὐτολεξεί.

    Οἰ παραπάνω ἀποδόσεις τοῦ «reinvent» μοῦ φαίνονται πολὺ ἀγγλιὲς (κατὰ τὸ ἀμερικανιὲς)

    Χωρὶς νὰ εἶμαι εἰδικὸς, πιστεύω πὼς ἐννοιολογικὰ θὰ ταίριαζε καλύτερα κάτι σὰν:
    …Χρειάστηκε νὰ ἐπαναπροσδιοριστοῦν……νὰ ἐπαναπροσδιορίσουν τὸν ἑαυτό τους…
    Ἐπ᾿ αὐτοῦ, τί γνώμην ἔχει ὁ Νικοκύρης, ὡς ὁ πλέον ἁρμόδιος;

  30. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    26.

    Ορφέας Κρεούζης

    Έζησα από το 1928 έως και το 2004. Πορεύτηκα τίμια και αντρίκια. Άφησα μια παρακαταθήκη, ανθρώπους που με θυμούνται. Τελικά ο πραγματικός θάνατος έρχεται όταν ξεχνιέσαι.

    http://orpheakreouzis.blogspot.gr/

  31. gpoint said

    # 24

    Λογικά ασυνεπές το «Οι άνθρωποι δεν είναι ίδιοι. Κατά συνέπεια ούτε ισοδύναμοι.» Αν δεν είναι ισοδύναμοι αποκείεται να είναι ίδιοι, το αντίθετο δεν ισχύει.

  32. gpoint said

    Και μιας που μας το θύμισε ο αγαπητός Δημήτρης (έχεις μέηλ) το μνημόσυνο του Μάνου, το τραγούδι που εμένα μου μίλησε περισσότερο…

  33. voulagx said

    #29: Δημητρη, χωρις να ειμαι ειδικος ουτε ο πλεον αρμοδιος, υποψιαζομαι οτι η μεταφραση εγινε απο τα ιταλικα, στα οποια: Inventare=επινοειν

  34. Γιάννης Ιατρού said

    33: εξ ού και η γνωστή στάση/νοοτροπία: non invented here

  35. sarant said

    29-33 Μπορει να έγινε και από τα γαλλικά 🙂
    Δυστυχώς δεν πήρα το βιβλίο όπως υπολόγιζα και δεν μπορώ να το τσεκάρω.

    26 Τραγουδάρα!

  36. Μπούφος said

    26 Δημήτρη Μαρτίνο
    ξεσηκωτική η ζειμπεκιά του Γκρεμού!
    Θεός σ’χωρέσ’ τον Μάνο που όταν ζούσε τον έβρισκα κάπως..μπλιαξ και προτιμούσα το Θεοδωράκη.
    …Αρχάγγελος!;-)

  37. Γιάννης Ιατρού said

  38. Πέπε said

    @29, 33, 35:
    Μα νομίζω ότι παραδοσιακά σ’ όλες τις γλώσσες, εφόσον έχουν αυτό το ρήμα (invent ή όπως), η κύρια σημασία είναι επινοώ. Η έννοια του #29, reinvent = περίπου επαναπροσδιορίζω, είναι πρόσφατη*, ειδική, σκόπιμη (ο πρώτος διδάξας θα μπορούσε να έχει διαλέξει άλλο ρήμα για να εκφράσει την έννοια που εισήγε, αλλά είχε κάποιο λόγο να διαλέξει το «επινοώ»), οπότε υποθέτω ότι ο νεολογισμός θα πέρασε σ’ όλες τις γλώσσες παρόμοια.

    Αν ισχύει αυτό, τότε λίγο ενδιαφέρει αν το κείμενο μεταφράστηκε από αγγλικά, γαλλικά ή ιταλικά.

    _____________
    (Πρόσφατη είναι και η ίδια η έννοια, όχι μόνο το να δηλώνεται αυτή η έννοια μ’ αυτή τη λέξη.)

  39. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @sarant (35) Σχετικὰ μὲ τὴν μετάφραση τοῦ reinvent myself ἀπὸ τὰ ἐγγλέζικα, δὲν νομίζεις πὼς τὸ ἐπαναπροσδιορίζoμαι εἶναι πιὸ κοντὰ του ἐννοιολογικά; Ἕχω ἄδικο νὰ θεωρῶ τὸ ἐπανεφευρίσκομαι ἤ τὸ ἐπινοῶ ἐξ ἀρχῆς τὸν ἑαυτό μου ἀγγλοαμερικανιά;

    @Μποῦφος (36). Εὐτυχῶς, πρόλαβα νὰ τὸν ἐκτιμήσω ὅσο ζοῦσε. 🙂

    Ὅσο γιὰ τὸν Ἀρχάγγελο, ἦταν ἕνα πανέμορφο τρεχαντήρι ποὺ ναυπηγήθηκε στὶς Σπέτσες τὸ 1985 καὶ τὸν χαρήκαμε γιὰ 19 χρόνια, ὅσο ἄντεχαν τὰ κότσια μας νὰ τὸν συντηροῦμε. Ὅσο γιὰ τ᾿ ὄνομά του, ψάξαμε νὰ βροῦμε κάτι παραδοσιακὸ καὶ τελικὰ καταλήξαμε σ᾿ αὐτό.

  40. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @Πέπε (38). Δὲν εἶχα δεῖ τὴν ἀπάντησή σου ὅταν ἔγραφα τὸ 39α.

  41. Και πώς θα μεταφράζαμε, π.χ., κάποιον που λέει redefine myself; (δεν πιάνω το reconfigure…)
    Λίγο παρακάτω μιλά για την «επινόηση της παράδοσης», ένα παράδοξο που πια ως όρος είναι παραπάνω από δόκιμος. Και καθόλου το ίδιο με τον, ξερωγώ, «προσδιορισμό της παράδοσης».

  42. 24, … στις ταμπέλες τους έξω από τις πόλεις γράφουν: «Ξένε αν δεν είσαι λευκός και μεθοδιστής φύγε, αυτή η πόλη του Τέξας δεν είναι για σένα». …

    Πάντως για τις μεγάλες τουλάχιστον πόλεις του Τέξας ισχύει εδώ και αρκετόν καιρό ακριβώς το αντίθετο.

    Το Χιούστον, για παράδειγμα, είναι πλέον και τυπικά η most diverse μείζων πόλη στις ΗΠΑ (όντας ήδη η 4η μεγαλύτερη), κάτι που αντιμετωπίζεται θετικά, ως πρότυπο συνύπαρξης κοινοτήτων με πολύ διαφορετικές καταβολές αλλά με κοινόν παρονομαστή. Η πρόταση της εισαγωγής αυτού του άρθρου από τους LA Times για πιτσιρίκια που φωνάζουν “Búscalo, búscalo,” καθώς παίζουν μπάλα αναφέρεται σε κοινό και διαδεδομένο φαινόμενο.

    Η ιστορία, ιδιαίτερα η κοινωνική, του Τέξας έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς είναι αρκετά διαφορετική απ’ εκείνην του υπόλοιπου Νότου των ΗΠΑ, κάτι που αντικατοπτρίζεται μερικές φορές και στην καθημερινότητα.

  43. Το Ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη said

    Ότι έχει μεταφραστεί στα ελληνικά από τα βιβλία του Τραβέρσο, εμπίπτει στην κατηγορία «ενδιαφέρον» (προσωπικά τα θεωρώ κάτι παραπάνω από εξαιρετικά). Δεν αναφέρθηκε στο άρθρο και το τελευταίο του πριν την παρούσα κυκλοφορία, το «Κατανοώντας τη ναζιστική γενοκτονία: Ο μαρξισμός μετά το Άουσβιτς» που κυκλοφόρησε τον περασμένο Δεκέμβρη.

  44. sarant said

    39-41 Ακριβώς, χρειάζεται το ρήμα «επινοώ», μεταξύ άλλων και λόγω του καθιερωμένου πια «επινοηση»

    43 Καλά λέτε.

  45. cronopiusa said

  46. Μαρία said

    29 κλπ
    reinventer στο πρωτότυπο http://fr.calameo.com/read/0002150228fe225abc5fe

    Εξαιρετική όπως πάντα η μετάφραση και η απόδοση του re με το εξαρχής, για να διατηρηθεί η καθιερωμένη επινόηση.

  47. Πάνος με πεζά said

    @ 37 : Μη λείψει κανείς, Σινέ Αλκυονίς…

  48. Παναγιώτης Κ. said

    @45. Τι θέλει να πει … η ποιήτρια Κρόνυ με το «εξομολογείσθαι τω κλαρίνω» ; 🙂
    Η ψαλμωδία είναι play back και συμπτωματικώς, έχω γνωρίσει τον ψάλτη ο οποίος συνάμα είναι και τραγουδιστής παραδοσιακών τραγουδιών.

  49. ΓιώργοςΜ said

    Δυστυχώς δε θα είμαι «λόγω ικογενιακέ ηποχρεώσης» που θα ‘λεγε κι ο Μποστ, αναμένω όμως αναμετάδοση από το πιστό φιλοθεάμον κοινό!

  50. Νέο Kid Al Kuwaiti said

    Υπάρχει κανα νέο από το ραμολιμέντο; Τη σκαπούλαρε; Αν ,ναι, περαστικά ρε χαμένε!, τι να σε κάνουμε…

  51. 50 Τον έκανε ρεκτιφιέ ο Doctor John

    https://sarantakos.wordpress.com/2017/06/14/apokatastasi/#comment-438881

    και θα μπει να μας καμαρώνει για την αποκατάσταση του σπογγώδους ιστού του

  52. Νέο Kid Al Kuwaiti said

    51. A δεν το είχα δει. Οκ λοιπόν. 🙂

  53. 51, … καμαρώνει για την αποκατάσταση του σπογγώδους ιστού του …

    Με αποκατεστημένο σπογγώδη ιστό
    στο ιστολόγιο!

  54. ναταμααααας!

  55. Νίκος Κ. said

    «Για πάνω από έναν αιώνα η ριζοσπαστική αριστερά εμπνεύστηκε από την περίφημη εντέκατη θέση του Μαρξ για τον Φόιερμπαχ: μέχρι σήμερα οι φιλόσοφοι αρκέστηκαν να ερμηνεύουν τον κόσμο, τώρα πρέπει να τον αλλάξουμε».

    Πράγματι.
    Κι ήταν σίγουρη ότι τον είχε «ερμηνεύσει» τον έρμο τον κόσμο και απέμενε μόνο η αλλαγή του.
    Και παραμέρισε όλους όσους προσπαθούσαν να «ξαναερμηνεύσουν», όπως και τα νέα ρεύματα (και τα νέα δεδομένα) της επιστήμης.
    Η αυξανόμενη πολυπλοκότητα των κοινωνιών την άφησε αδιάφορη.
    Οι άνεργοι ήταν πάντα στο σκοτάδι (ή έστω στο ημίφως).
    Ούτε καν τη μείωση του «ειδικού βάρους» τού προλεταριάτου δεν πήρε είδηση.

    Και η κατάρευση ήρθε σαν ώριμο φρούτο. Δυστυχώς.

  56. Αιδώς, NεοKid και Σκύλε! Ο άνθρωπος αντιμετωπίζει σοβαρό έως κρίσιμο πρόβλημα υγείας. Μακάρι να πήγε καλά, όπως μας πληροφορεί ο γείτονάς του. Δεν είναι η στιγμή να θυμόμαστε τις μακακίες που έχει πει, ούτε να του κρατούμε κακία.

  57. 56 Δίκιο έχεις.
    Και θα είχες περισσότερο εάν ο ίδιος δεν πόνταρε διαρκώς σε αυτή τη λύπηση για να προβάλει τις φαλλοκρατικές και κυνικές του εξυπνάδες.

  58. Νέο Kid Al Kuwaiti said

    56. !!!??? Ξαναδιάβασε το σχόλιό μου, ψύχραιμα και χωρίς δασκαλίστικες παρωπίδες κύριε κήνσωρ , και θα δεις (αν θέλεις να το δεις, δηλαδή…) ότι ήταν ενδιαφέρον και μόνο . Άντε για να μη πω καμιά βαρύτερη κουβέντα.

  59. Μαρία said

    He survived Assad, he survived the war, only to be killed in a tower block in London
    http://www.independent.co.uk/news/uk/home-news/grenfell-tower-fire-first-victim-named-mohammad-al-haj-ali-syrian-refugee-a7791401.html

  60. Νέο Kid Al Kuwaiti said

    56. Έχει γυρίσει άσχημα το μάτι μου, το ομολογώ. Πούλησες ηθικολογία κατηγορώντας με, χωρίς να με ξέρεις , ότι «κρατάω κακία» , σε έναν άνθρωπο που έκανε κρίσιμη επέμβαση. Πάλι καλά που δεν είπες ότι ήθελα να έχει πεθάνει! Δεν πρόκειται να ξανασχοληθώ μαζί σου ποτέ, και σου επιστρέφω το «Αιδώς».

  61. 60 Κάλμαρε, ρε φίλο. Εντάξει, δεν του άρεσε η συζήτησή μας. Δικαίωμά του.

  62. Έλα, ρε Τσεκελώτε! Μάγκισες και μάγκες, ετοιμάστε τα κεμέρια, τα πουγκιά, τα πορτοφόλια.

  63. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    «Όπως κι αυτή η «κρυφή παράδοση», η αριστερή μελαγχολία δεν ανήκει στο επίσημο αφήγημα του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού.»

    Όμως εκτός από την αριστερή μελαγχολία υπήρχε και υπάρχει και ο ουμανιστικός σαρκασμός για την «αριστερά».

    Και μην μου πείτε ότι δεν είχαν ακούσει για τις στρατιωτικές επεμβάσεις στην Ουγγαρία και στην Τσεχοσλοβακια, για τα ηγετικά διευθυντικά στρώματα στις χώρες του ανυπάρκτου, για τους ταξικούς αγώνες στην ΕΣΣΔ,….. και απέκτησαν «αριστερή» μελαγχολία μετά το 1989…..

    Αφιερωμένο εξαιρετικά στα ηγετικά στελέχη της ΚΝΕ της περιόδου της δεκαετίας του ΄70, και όχι μόνον.

    ΕΙΜΑΙ ΑΛΟΓΟ ΚΟΥΡΣΑΣ

    Την δεκαετία του ’70
    τον κόσμο ήθελα ν’ αλλάξουμε
    Με τους προλετάριους να καταλάβουμε
    Τα ανάκτορα τα χειμερινά
    (Ο Eisenstein όμως …μας δούλευε κανονικά
    όμως το’ μαθα πολύ αργά)

    Στη σχολή στρατολογούσα επαρχιώτες
    (αν δεν έλθεις στην παράταξη δεν σε καλώ στο πάρτυ)
    έτρεχα, οργάνωνα, συντόνιζα, προξένευα
    να κάνουμε πολλά παιδιά για το δεκαεπτά (%)

    Το ‘ 85 γκλάσνοστ (διαφάνεια)
    (μήπως θα βάζανε κρυστάλλινες πόρτες στο Κρεμλίνο 😉
    Ρόδινα ακρογιάλια στη Μαύρη Θάλασσα ψεύτικα υποσχόταν
    η περεστρόϊκα του Γκορμπατζόφ
    (Τώρα διαφημίζει πίτσες)

    Από μια ….παρεξήγηση
    ανατολικογερμανού αξιωματούχου
    το ΄89 άφησαν το πλήθος
    να περάσει το Τείχος
    το Τείχος που γκρεμίστηκε.
    Γκρεμίστηκαν και τα τελευταία ονειρά μου

    Την πρώην κνίτισα γυναίκα μου με τρία παιδιά παράτησα
    και τώρα πηδάω …διεθνιστικά : Ρωσίδες και Ουκρανίδες
    Σε πρώην πράκτορα-επιχειρηματία-χρηματοδότη του Κόμματος
    (που αυτονομήθηκε νωρίς) μπήκα στη δουλεψή του
    είμαι άλογο κούρσας :
    για το έπαθλο τρέχω του αφεντικού μου
    σαν παλιός συνδικαλιστής οργανώνω και διαχειρίζομαι τα πάντα :
    τις λέξεις, το πλήθος, τον χρόνο, το χρήμα…

    01.08.2008

  64. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Περισσότερος ουμανιστικός σαρκασμός για την «αριστερά» προ 7-ετιας.

    Αφωτίστου Φιλέλληνος, Σχέδιο αφηγήματος “ΔΕΚΑ ΕΞΙΜΙΣΗ ΝΟΕΜΒΡΗ”

    http://www.poiein.gr/archives/11622

  65. nirevess said

    Κι εγώ δύο μεταφραστικά:
    1) ενσυναισθησιακή ή ενσυναισθητική; (empathique, υποθέτω)
    2) ανθρωπιστική αγόρευση. Δεν ξέρω αν το αγόρευση αποδίδει εδώ ένα discours, αλλά αν ναι, μου φαίνεται ευχάριστα ενδιαφέρουσα απόδοση.

  66. Μαρία said

    65
    1. ναι
    2. discours humanitaire
    δες το πρωτότυπο στο σχ.46

  67. nikiplos said

    42@, Αγαπητέ Μιχάλη, το σημείο που ήθελα να επιδείξω ήταν ακριβώς αυτός ο πολύ ενδιαφέρων κοινοτικός πολιτισμός που αναπτύχθηκε στις ΗΠΑ.
    Το παράδειγμα που έβαλα (νόμιζα ότι ήταν προφανές πως ήταν καθ’ υπερβολή) το είχα πάρει από μια ταινία Γουέστερν, ειδάλλως θα έκανα citation στην πόλη που θα είχε μια τέτοια ταμπέλα…

    Προσωπικά πιστεύω πολύ στον κοινοτικό πολιτισμό. Η κοινότητα είναι το αμέσως επόμενο στάδιο της οικογένειας και ύστερα μπορεί να δομηθεί Κοινωνία, Πολιτεία κλπ. Άλλωστε ζώντας σε μεγαλουπόλεις κυρίως τα 40 από τα 48 χρόνια μου, διαπίστωσα πως στις πολύ μεγάλες πόλεις της Ευρώπης, οι εταιρείες έρχονται να καλύψουν το κενό που αφήνει μια μεγαλούπολη που δεν επιτρέπει σε κάποιον να έχει θέσει και να βιώνει την ύπαρξή του και την απεικόνισή του μέσα σε μια κοινότητα. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως στην Ελλάδα που δεν είχαμε και σπουδαίο κοινοτικό πολιτισμό – εννοώ εκσυγχρονισμένο – καταφεύγαμε στον τόπο καταγωγής οι περισσότεροι στην Πρωτεύουσα. Το Πογωνήσιο Στέκι, το Τηνιακό κοκ τα καφενεία με ιστορία στο κέντρο της Αθήνας. (Ακόμη και σήμερα μεγάλοι σε ηλικία άνθρωποι που γεννήθηκαν στην πρωτεύουσα, αιτούνται αν πεθάνουν να θαφτούν στο χωριό τους ή όπως μια θεία μου πρόσφατα, να αποτεφρωθεί και να σκορπιστεί στη θάλασσα του νησιού της)…

    Φυσικά και το slam ήταν ειρωνικό για τις μεγαλουπόλεις των ΗΠΑ και της Ευρώπης, μόνο τέτοιες δεν είναι. Ανοίγεται άλλου ιερέως ιστορία όμως… Πάντως σε παρέες στην Ελλάδα, οποτεδήποτε επικαλέστηκα τον Αμερικανικό κοινοτικό πολιτισμό, μόνο κράξιμο έχω φάει… 🙂

  68. leonicos said

    Πολύ ωραίο άρθρο για να το σχολιάσει πτώμα

  69. cronopiusa said

    48
    Παναγιώτη Κ, ήθελα να τονίσω την αντίστιξη των δύο πρωτοσέλιδων…

    Ο Ψαλμός ρλε’ (135ος ) με σαγηνεύει και με κλαρίνο…

  70. Αιμ said

    Ανταπόκριση από Αλκυονις, κανείς ;

  71. Γιάννης Ιατρού said

    70: Εδώ, εγώ. Κάηκε το πελεκούδι (μετά 🙂 )

  72. Γιάννης Ιατρού said

    71: και πιό αναλυτικά:
    απολαύσαμε μια συγκροτημένη και με ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες εισαγωγή/πρόλογο για τον Βάρναλη και τις επισκέψεις του εκεί, από τον Νικοκύρη. Άλλος κόσμος και σκέψη τότε. Α, η εκδήλωση είχε και ωραιότατο χορό από νεαρά καλλιτέχνιδα και τραγούδι (μελοποίηση, σε πρώτη εκτέλεση!).

    Από πλευράς απουσιολόγου:
    Μερικοί/μερικές (ξέρουν του λόγου τους) από εδώ μέσα έλαμψαν δια της απουσίας τους …, πιστεύω να είχαν σοβαρούς λόγους, αυτοί χάσανε (ένας γνωστός απουσίαζε δικαιολογημένα 🙂 οι άλλοι να φέρουν συγχωροχάρτι από τον κηδεμόνα τους).

  73. Γιάννης Ιατρού said

    72 (συνέχεια) Τέλος να προσθέσω (και σε προσωπικό επίπεδο) πως πολλοί από εμάς (τα τζόβεννα εννοώ 🙂 ) έχουν πολλές αναμνήσεις από αυτόν τον πάλαι ποτέ κινηματογράφο που έγινε η εκδήλωση …. Είχε κι αυτό τη σημασία του!

    ΥΓ: Μαρία, πέρασα (περπατώντας) κι από Δεριγνύ/Αριστοτέλους 🙂

  74. Αιμ said

    Ευχαριστώ κυρ-απουσιολογε. Δεν θα επαναληφθεί

  75. Γιάννης Ιατρού said

    Σχετικά με ερωτήσεις για την πορεία της υγείας του Γς (που τώρα διάβασα, και προσωπικά θεωρώ ειλικρινείς, άσχετα από μερικούς χαρακτηρισμούς που εμπεριέχουν), σας πληροφορώ πως σήμερα επικοινώνησα πάλι μαζί του, είναι σχετικά καλά (αναρρώνει δηλαδή) και μου είπε να πω σε όλους σας τα χαιρετίσματά του.

  76. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    Όσοι δεν ήρθατε στην Αλκυονίδα, δεν θα γλιτώσετε την ομιλία, θα δημοσιευτεί εδώ 🙂

    72

    Και για του λόγου το αληθές:

  77. nirevess said

    65, 66.
    Ε, τότε, ενσυναισθητική θα έλεγα, όχι ενσυναισθησιακή. Θα προτιμούσα όμως ίσως εδώ έναν μη τεχνικό όρο για το emphatique: συμπάσχουσα.

  78. Nikiple, όσοι δεν έχουν ζήσει στις ΗΠΑ ελάχιστα καταλαβαίνουν τα εσωτερικά της, τη σπουδαιότητα της αποκέντρωσης, το συνδυασμό ειλικρινούς και φλογερού εθνικού πατριωτισμού με άκρατο τοπικισμό…
    Αυτό πάντως που περιγράφεις μπορεί να μην υπάρχει ακριβώς στο Τέξας, στο Βέλγιο όμως, και δη στα φλαμανδικά περίχωρα των Βρυξελλών, πολύ συχνά βλέπεις ταμπέλες του είδους Tervuren — waar Vlamingen thuis zijn (= Τερβύρεν, όπου οι Φλαμανδοί βρίσκονται σπίτι τους) Δεν λέει επί λέξει Walen buiten (=έξω οι Βαλόνοι), που ήταν σύνθημα το 1968, αλλά σαφώς υπονοεί «εδώ είναι Φλάνδρα, και οι αλλόγλωσσοι να μη ζητούν γλωσσικά δικαιώματα».

  79. Α, και slam, όπως θα σου πει ο Νικοκύρης, έχουμε στο μπριτζ. Υποθέτω ότι εννοούσες slum, που θα πει φτωχογειτονιά.

  80. (56) ΝεοKid, οι λέξεις «ραμολιμέντο» και «χαμένε», αναφερόμενες σε άνθρωπο με σοβαρό πρόβλημα υγείας, μάλλον άτοπες μου φαίνονται. Αν αυτό με κάνει ηθικολόγο και κήνσορα, so be it. Στα κουιζάκια σου πάντως θα απαντώ άμα έχω κάτι να πω.

  81. gpoint said

    Καλημέρα σας εκ του κρισσαίου κόλπου…

    Τώρα γιατί θυμάμαι που μικροί θυμώναμε και λ΄ργαμε δεν σου ξαναμιλάω » κόψε» και κόβαμε αόρατους δεσμούς θα σας γελάσω. Σίγουρος όμως είμαι πως ήταν εκείνη η παιδική αθωότητα που επέπλεε τελικά, ίσως και η ανάγκη να συμπληρωθεί ο ικανός αριθμός για να λειτουργήσειτο παιχνίδι.

    Στανόγεβιτς ο νέος προπονητής (;) του ΠΑΟΚ και τέζα οι «πληροφορημένοι» αθλητικογράφοι

  82. Alexis said

    Καλημέρα.
    Εύχομαι κι εγώ στον Γς ό,τι καλύτερο για την πορεία της υγείας του και ταχεία ανάρρωση.
    Ανεξάρτητα με τη γνώμη που έχω για πολλά από αυτά που ποστάρει εδώ μέσα, η οποία λίγο-πολύ συμπίπτει με αυτή του Σκύλου στο σχόλιο 57.
    Έτερον εκάτερον…

  83. Γς said

    Καλημέρα

    [Του διάβασα τα σχόλια και σας γράφω αυτά που μου λέει.
    Ομως ειδικά για τον Αραβα του Κουβέιτ και το Σκύλο δεν μπορώ να γράψω αυτά που θέλει. Μόνο τα πιο ήπια

    Οτι θέλει να τους στείλει μια φωτογραφεία του από την μέση και κάτω, που τον ξύρισαν για το χειρουργείο και είναι εντελώς άτριχος.

    Θα τους αρέσει μου λέει

    @|@

  84. Γς said

    Α, του διάβασα και το 82.
    Και μου είπε να πάει να … καταλαβαίνετε

  85. spiral architect 🇰🇵 said

    Έχει wifi το νοσοκομείο; Γίναμε Ευρώπη επιτέλους!
    Περαστικά. 🙂

  86. spiral architect 🇰🇵 said

    Άλλος ένας ντεμέκ αριστερός τσίμπησε ψήφους, χάλασε την αυτοδυναμία της Τερίζας και ο Λαπαβίτσας τού πλέκει το εγκώμιο. Η προτελευταία φράση της ανάρτησης τελειώνει με τη φράση «… ότι πραγματικά υπάρχει άλλος δρόμος». Ελα ντε όμως που άμα την γκουγκλίσεις καταλαβαίνεις ότι, ακόμα και ο γούγλης τους δουλεύει.

  87. cronopiusa said

    Καλημέρα Γς, περαστικά!

  88. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα!
    Γς, περαστικά, σιδερένιος!

    86 Συνειρμός:

  89. ΚΩΣΤΑΣ said

    καλημέρα σε όλους, ιδιαίτερα στον Γς και καλή ανάρρωση.

  90. spiral architect 🇰🇵 said

    Μετά την περσινή ανάρτηση με την παραποιημένη αφίσα του Top Gun, ήρθε και η χθεσινοβραδινη λίγο μετά τη λήξη του γιούρογκρουπ:

    Άμα -καταπώς λέει ο Καμμένος- το παιδί του έχει πρόσβαση στο λογαριασμό του, όσοι έχετε απολυτήρια πλην του λευκού, ετοιμάστε σακίδια.

    Αυτός είναι ικανός, να στείλει κάνα περίεργο 😉 μήνυμα στον Ταγίπ και να βρεθούμε να επανδρώνουμε φυλάκια.

  91. cronopiusa said

  92. Γς said

    Δανίκας

    και το βρακί της Eλενας Παπαρίζου

  93. sarant said

    Καλημέρα από εδω!

    Γουσου, σιδερένιος!

    91 Βαλτε λεζάντα;

  94. Μπούφος said

    71 Γιάννη Ιατρού
    τι είπαμε ειναι αυτό το πελεκούδι που όλο καίγεται; 😉

  95. Γς said

    87, 88, 89, 93:

    Ευχαριστώ

  96. cronopiusa said


    El ministro alemán de Finanzas, Wolfgang Schäuble, con sus homólogos francés, griego y europeo, en Luxemburgo. JULIEN WARNAND EFE
    El Eurogrupo desbloquea el pago de 8.500 millones del rescate a Grecia

  97. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Όσοι δεν ήρθαν στην χθεσινή παρουσίαση πραγματικά χάσανε. Ένας Νικοκύρης μεστός περιεκτικός και φρουτώδης σαν γινομένο βερίκοκο☺, σε ένα χώρο άνετο, σημείο αναφοράς για πολλοΰς, και μια πολύ όμορφη μουσικοχορευτική έκπληξη, πραγματικά εμπνευσμένος συνδυασμός για την παρουσίαση του βιβλίου.
    Όσοι παρεβρεθήκαμε, είχαμε την τύχη να ακούσουμε σε πρώτη (παγκόσμια☺) εκτέλεση την μελοποίηση του (αθησαύριστου;) ποιήματος του Βάρναλη Οχτώβρης, που πολύ μου άρεσε. Τελικά χάσατε πολλά περισσότερα.☺

    Υ.Γ – Νικοκύρη πώς λέγονται οι μουσικοί, γιατί δεν συγκράτησα τα ονόματά τους, κι αν ξέρεις πως ονομάζουν το ντουέτο-συγκρότημά τους.

  98. spiral architect 🇰🇵 said

    @96Β: Στο τουίτερ για αυτό το στιγμιότυπο (τραβηγμένο από άλλη γωνία λήψης) είχα γράψει μια ρήση του Κικέρωνα:

    Μπορεί να έχουμε υψηλές ιδέες για τη φύση των εθνών, αλλά η αλήθεια είναι ότι τα έθνη λίγο απέχουν από το να είναι συμμορίες ληστών.

    Ειπωμένο άλλες εποχές με ένα κάρο φύλα να βρίσκονται σε πόλεμο με τη Ρώμη, θαρρώ ότι ισχύει αυτούσιο και σήμερα.

  99. Mπετατζής said

    Θεωρώ απαραίτητη μια διευκρίνιση : ο Τραβέρσο επινοεί και αναπτύσσει μια εντελώς δική του και πρωτότυπη προσωπική έννοια της Αριστερής Μελαγχολίας (ενασχόληση με τις ήττες και τις αποτυχίες του κινήματος, αναφορά στους νεκρούς του κινήματος κλπ, όπως εγώ τουλάχιστον κατάλαβα).

    Όμως η πρωτότυπη και προσωπική αυτή έννοια της Αρ. Μελ. του Τραβέρσο δεν έχει καμία σχέση με την έννοια της Αριστερής Μελαγχολίας όπως την χρησιμοποιεί ο Μπένγιαμιν. Ο Μπένγιαμιν χρησιμοποιεί την έννοια σκωπτικά και ειρωνικά για να στιγματίσει κάποιους ψευτοαριστερούς, συνήθως με υψηλό εισόδημα (πάντα κατά τον Μπ.), οι οποίοι το παίζουν μελαγχολικοί επειδή προτιμούν την αποτυχία του κινήματος και αντιμάχονται την πραγματική αλλαγή του κόσμου που θα έρθει μέσω του ιστορικού υλισμού και του εργατικού κινήματος (όπως πίστευε και επιθυμούσε και ο μαρξιστής Μπένγιαμιν). Με αυτή την έννοια η κατά τον Μπενγιαμιν Αριστερή Μελαγχολία είναι μια αντιδραστική έννοια, συμβαδίζει με την δυσκοιλιότητα, όπως ο ίδιος χαρακτηριστικά αναφέρει.

    Φυσικά είναι πολύ ενδιαφέρουσα η καινούργια έννοια που επινοεί και προτείνει ο Τραβέρσο. Είναι όμως εντελώς διαφορετική από την έννοια όπως την χρησιμοποίησε ο ίδιος ο Μπένγιαμιν. Με τις αναφορές που κάνει ο Τρ. στον Μπένγιαμιν υπάρχει ο κίνδυνος συγχύσεως των 2 εννοιών (δεν ξέρω αν στο κυρίως κείμενο παραθέτει ο Τρ. την πρώτη χρονολογικά χρήση της έννοιας από τον Μπ.). Οι αναφορές του Τρ. στον Μπ. (υποδουλωμένοι πρόγονοι, στουπόχαρτο και μελάνι) παραπέμπουν σε άλλο έργο του Μπ. (Θέσεις για την Ιστορία). Ο Μπ. επειδή είχε και θεολογικές ανησυχίες, πίστευε ότι η σκέψη του έχει ποτιστεί από την θεολογία, όπως το μελάνι (ιστορικός υλισμός) ποτίζει το στυπόχαρτο. Αλλά αν θες να δεις τι έχει γραφτεί πρέπει να ακολουθήσεις τον μελάνι (ιστορικό υλισμό), όχι το στυπόχαρτο (ο ίδιος ο Τραβέρσο τίμια γράφει ότι έχει παραφράσει τον Μπ.).

    Όλο αυτό το κατεβατό, για να ξεκαθαριστεί ότι άλλη η Αριστερή Μελαγχολία του Τραβέρσο και άλλη του Βάλτερ Μπένγιαμιν.

  100. Mπετατζής said

    99. συνέχεια, τεκμηρίωση και τέλος. Ακολουθεί απόσπασμα από την Αρ, Μελ. του Μπένγιαμιν (το κείμενο είναι κριτική σε έναν ποιητή που τον ξέχασε και η μάνα του). Η μετάφραση αλιευμένη από το διαδίκτυο.

    «Οι στίχοι του Kästner τα έχουν ξεχάσει όλα αυτά. Ο ρυθμός τους ακολουθεί με μεγάλη ακρίβεια την θλίψη του χορτάτου ανθρώπου που δεν μπορεί πια να αφιερώσει όλα του τα λεφτά στο στομάχι του. Βασανισμένη ηλιθιότητα: αυτή είναι η πιο πρόσφατη μεταμόρφωση της μελαγχολίας μετά από δύο χιλιετίες.

    Τα ποιήματα του Kästner είναι φτιαγμένα για ανθρώπους με υψηλό εισόδημα, για αυτά τα κατηφή, μελαγχολικά ανδρείκελα που ποδοπατούν τα πάντα και τους πάντες στο διάβα τους. Με την σκληρότητα της πανοπλίας τους, με την βραδύτητα της προέλασής τους, με την τυφλότητα της δράσης τους, είναι το ραντεβού ανάμεσα στον κοριό και το τανκ μέσα στους ανθρώπους. Αυτά τα ποιήματα βρίθουν από δαύτους όσο το καφέ στο κέντρο όταν κλείνει το χρηματιστήριο. Είναι απρόσμενο το γεγονός ότι η λειτουργία τους είναι να συμφιλιώνουν αυτόν τον τύπο ατόμου με τον εαυτό του, και να θεμελιώνουν αυτή την ταυτότητα της επαγγελματικής και της ιδιωτικής ζωής με την οποία οι άνθρωποι αυτοί κατανοούν τον όρο «ανθρωπιά», αλλά η οποία είναι στην πραγκατικότητα το αυθεντικά κτηνώδες, εφόσον η αυθεντική ανθρωπιά –κάτω από τις σημερινές περιστάσεις– μπορεί να αναδυθεί μόνο στην ένταση ανάμεσα στους δύο πόλους; Στην ένταση αυτή διαμορφώνεται η συνείδηση και η πράξη. Το να δημιουργήσεις τούτη την ένταση είναι το χρέος κάθε πολιτικού λυρισμού, και σήμερα, το καθήκον αυτό εκπληρώνεται πιο ακέραια από τα ποιήματα του Μπέρτολντ Μπρεχτ. Στον Kästner, αναγκάζεται να ανοίξει δρόμο για την αυταρέσκεια και τη μοιρολατρία. Πρόκειται για τη μοιρολατρία όσων είναι περισσότερο απομακρυσμένοι από τη διαδικασία της παραγωγής, αυτών που το δυσδιάκριτο φλερτάρισμά τους με την κατάσταση της αγοράς συγκρίνεται με την κατάσταση ενός ανθρώπου που παραδίδεται εντελώς στις αδιευκρίνιστες δυσλειτουργίες του πεπτικού του συστήματος. Η αναταραχή στις αράδες αυτές έχει αναμφισβήτητα περισσότερα να κάνει με τα πεπτικά αέρια παρά με κάποια ανατροπή. Η δυσκοιλιότητα και η μελαγχολία πάντα συμβαδίζουν. Αλλά εφόσον άρχισαν να ξεραίνονται οι χυμοί στο κοινωνικό σώμα, η κλεισούρα μάς συναντά σε κάθε στροφή. Δεν βελτιώνουν την ατμόσφαιρα τα ποιήματα του Kästner».

  101. Mπετατζής said

    Ρε λες να είναι ο Έριχ Καίστνερ ο ποιητής ;;; (τον ξέρω μόνο από παιδικά βιβλία, π.χ. ο Αντώνης και η Κουκιδίτσα). Αμα είναι έτσι παίρνω πίσω το ότι τον ξέχασε και η μάνα του.

  102. Mπετατζής said

    Μια και βρίσκω μεγάλο feedback συνεχίζω ακάθεκτος : Τελικά (99%) ο Έριχ Καίστνερ είναι. https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%88%CF%81%CE%B9%CF%87_%CE%9A%CE%AD%CF%83%CF%84%CE%BD%CE%B5%CF%81 Οπότε συνοψίζω : Την έννοια χρησιμοποίησε πρώτος ο Μπένγιαμιν για να κοροϊδέψει αριστερούς διανοούμενους απομακρυσμένους από την παραγωγή, που προτιμούσαν την αποτυχία του κινήματος από την πραγματική αλλαγή του κόσμου. Την πρωτοχρησιμοποίησε το 1931 σε μια κριτική του σε ποιήματα του Έριχ Καίστνερ, γερμανού ποιητή και συγγραφέα παιδικών βιβλίων.

  103. sarant said

    97 Οι μουσικοί είναι ο Βασίλης Προδρόμου (κιθάρα) και ο Δημήτρης Σίντας (λαούτο), ο οποίος μελοποίησε και το ποίημα. Δεν ξέρω να έχουν κάποιο όνομα για το ντουέτο τους.

  104. 101,
    Στις τελευταίες προτάσεις, μετά από κάποια προσπάθεια (και με λίγη βοήθεια από μετάφραση στα αγγλικά), καταλαβαίνω πως το κείμενο λέει ουσιαστικά ότι «το δυσδιάκριτο φλερτάρισμά τους με την κατάσταση της αγοράς» είναι σαν φασαρία από πορδές που τούς ξεφεύγουν χωρίς να καταλάβουν πώς! – και συμπληρώνει «Δεν βελτιώνουν την ατμόσφαιρα…» 🙂

  105. Λίγο-πολύ σωστά όλ’ αυτά που γράφει ο Μπετατζής.
    Ο Τραβέρσο αναφέρεται φυσικά στη γενεαλογία της έκφρασης «αριστερή μελαγχολία» και παρουσιάζει την κριτική του Μπένγιαμιν απέναντι στη «νέα αντικειμενικότητα» των Έριχ Κέστνερ και Κουρτ Τουχόλσκι. Μεταφράζει ως εξής τις τελευταίες αράδες από το κείμενο του Μπένγιαμιν που αναφέρθηκε παραπάνω: «Το γουργούρισμα που ακούγεται σ’ αυτές τις ρίμες [του Κέστνερ] φανερώνει μάλλον ρέψιμο παρά ανατροπή. Η δυσκοιλιότητα συνοδεύεται πάντα από κατάθλιψη (Schwermut). Όταν όμως οι χυμοί μένουν στάσιμοι στο κοινωνικό σώμα, μας πνίγει η μπόχα τους. Τα ποιήματα του Κέστνερ μολύνουν την ατμόσφαιρα».
    Αναφέρει επίσης και τη σχετική κριτική της Γουέντι Μπράουν («Resisting left melancholia», 2003). Ωστόσο ασχολείται περισσότερο με το συνολικό έργο του Μπένγιαμιν, ακολουθώντας βασικά τις ερμηνείες του Μικαέλ Λεβί, για να καταλήξει:

    “Έτσι ο Μπένγιαμιν δεν απέρριπτε τη μελαγχολία καθαυτή αλλά μόνο σαν διάθεση –ενσαρκωμένη στην αισθητική της νέας αντικειμενικότητας– αδειασμένη από το παραμικρό πολιτικό περιεχόμενο και στερημένη από τις κριτικές της δυνατότητες. Ενάντια σ’ αυτή τη μοιρολατρική, παθητική και κυνική, μελαγχολία, υποστήριζε μια μελαγχολία διαφορετική, δεμένη με την ενατένιση των ερειπίων του παρελθόντος. Η θλίψη που αναδυόταν από αυτά τα κατάλοιπα έκφραζε τον πόνο των προγόνων μας, την οδύνη της ιστορίας, πάντα εν αναμονή μιας λύτρωσης. Εκείνο που ξεπηδάει από αυτή τη θεώρηση, σύμφωνα με τον Τζόναθαν Φλάτλεϊ, είναι «μια πολιτικοποιημένη μελαγχολία, αψίθυμη, για την οποία η προσκόλληση στα αντικείμενα του παρελθόντος τρέφει το ενδιαφέρον και το πάθος του σημερινού κόσμου, γίνεται μάλιστα ο μηχανισμός του». Αυτή είναι, σε τελική ανάλυση, η καρδιά της δικής του φιλοσοφίας της ιστορίας.” (σελ. 92-93)

  106. Μαρία said

    Ας βάλουμε και το πρωτότυπο για Ιατρού και λοιπούς γερμανομαθείς.
    Sicher hat das Kollern in diesen Versen mehr von Blähungen als vom Umsturz. Von jeher gingen Hartleibigkeit und Schwermut zusammen. Seit aber im sozialen Körper die Säfte stocken, schlägt Dumpfheit uns auf Schritt und Tritt entgegen. Kästners Gedichte machen die Luft nicht besser. http://gutenberg.spiegel.de/buch/kritiken-und-rezensionen-1912-1931-2981/105

  107. sarant said

    105 Σαν τα χιόνια!

  108. Με ψαρώσατε μ’ αυτά και με τούτα.

    Εγώ είμαι με τούτον
    Σκουπιδιάρης στην Μπογκοτά μάζευε τα βιβλία στο δρόμο -Εχει 25.000 σήμερα

    http://www.iefimerida.gr/news/342649/skoypidiaris-stin-mpogkota-mazeye-ta-vivlia-sto-dromo-ehei-25000-simera-eikones

  109. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    » Απόσπασμα από το άρθρο του SLAVOJ ΖΙΖΕΚ, Για να ξεφύγουμε από τα δίχτυα που έχουμε παγιδευτεί, 21 -11- 2010

    |»….Στην κατάσταση εκτάκτου ανάγκης … της οικονομίας …., γίνεται αμέσως προφανές ότι δεν έχουμε να κάνουμε με τυφλές χρηματοοικονομικές κινήσεις, αλλά με στρατηγικές παρεμβάσεις, τις οποίες έχουν καταστρώσει, μετά από ώριμη σκέψη, οι δημόσιες αρχές και οι χρηματοοικονομικοί θεσμοί, δεδομένου ότι επιδιώκουν να εφαρμόσουν μια λύση για την κρίση, η οποία να ανταποκρίνεται στα κριτήριά τους και τελικά να αποβεί προς όφελός τους. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, πώς είναι δυνατόν να μην σκεφτόμαστε τη δυνατότητα της αντεπίθεσης; Φυσικά,…παρόμοιες εκτιμήσεις …κλονίζουν το βόλεμα των ριζοσπαστών διανοουμένων. Καθώς διάγουν βίο άνετο και προστατευμένο, δεν ενδίδουν, άραγε, στον πειρασμό να κατασκευάσουν σενάρια καταστροφής για να δικαιολογήσουν τη διατήρηση του επιπέδου ζωής τους; Για πολλούς …, αν πρέπει να γίνει μια επανάσταση, πρέπει να επιχειρηθεί μακριά από τον τόπο τους -στην Κούβα, τη Νικαράγουα, τη Βενεζουέλα- έτσι ώστε, αφ’ ενός να ζεσταίνεται η καρδιά τους από το επαναστατικό όραμα, αλλά …. ταυτόχρονα να αφοσιώνονται στην προώθηση της καριέρας τους. Όμως, με την κατάρρευση του κράτους πρόνοιας στις προηγμένες βιομηχανικές χώρες, οι ριζοσπάστες διανοούμενοι θα μπορούσαν να βρεθούν μπροστά στη δική τους ώρα της αλήθειας, να επιζητήσουν μια πραγματική αλλαγή, την οποία τώρα μπορούν να πετύχουν….»

    http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=225604

  110. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    1. Το προβλημα της χωρας μας ειναι η τεραστια αστικοποιηση. Χωρικοι και κτηνοτροφοι δεν δυνανται να γινουν αριστεροι. Τα παιδια τους (εσωτερικοι μεταναστες/μετοικοι) που σπουδασαν κατι για να μην σκαβουν εμφανιζουν μεγαλη απεχθεια και αποστροφη προς την χειρωνακτικη εργασια. Η σχεση των περισσοτερων ελληνων με την χειρωνακτικη εργασια ειναι μονον θεωρητικη .

    2. Λεω στους εσωτερικους μεταναστες /μετοικους να επιστρεψουν στα χωρια τους και να δραστηριοποιηθουν εκει στον αγροτοκτηνοτροφικο/τουριστικο τομεα αλλα αυτοι δεν…Μαλιστα κορναρουν διαρκως, πετανε σκουπιδια ή τσιγαρα απο το ΕΙΧ τους και τους κακιζω λεγοντας «να πατε στο χωριο σας να τα κανετε αυτα»…..

    3. Και εφοσον αυτοι αρνουνται να πανε στο χωριο τους, αρχιζω να σκεφτομαι μηπως πρεπει να παω στο σπιτι του παππου μου που κληρονομησα,….

    4. Για την χθεσινη αναμενομενη συμφωνια

    Από αρχαιοτάτων χρόνων η εκάστοτε αντιπολιτευση λοιδορεί, καθυβρίζει,… την κυβέρνηση και ψεύδεται ασυστόλως και αντιστρόφως.

    Πολυ μιζέρια!

  111. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    103 – Eυχαριστώ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: