Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ξαναδιαβάζοντας τον Πέδρο Καζάς

Posted by sarant στο 16 Ιουλίου, 2017


Εκεί που είχα πάει για παραθερισμό, υπάρχει μια μικρή βιβλιοθήκη με βιβλία του παππού μου, από τη δεκαετία του 1920 τα περισσότερα, ελληνική λογοτεχνία ή ξένη σε μετάφραση. Μια μέρα έπιασα και διάβασα τον Pedro Cazas του Φώτη Κόντογλου, σε ένα μικρού σχήματος τομίδιο, που έχει στη δεύτερη σελίδα του την υπογραφή του θείου του Μιχάλη, αδελφού του παππού μου. Πιο σωστά, τον ξαναδιάβασα, μια και τη νουβέλα του Κόντογλου την είχα ξαναδιαβάσει πριν από πολλά χρόνια σε νεότερη έκδοση και την έχω μάλιστα δημοσιεύσει ολόκληρη στον παλιό μου ιστότοπο.

Το βιβλιαράκι που είχα στα χέρια μου είναι έκδοση του 1923, από τον αθηναϊκό εκδοτικό οίκο Χ. Γανιάρη. Είχε προηγηθεί μια έκδοση το 1920. Πράγματι, στην τελευταία σελίδα του τομιδίου βρίσκω την εξής σημείωση:

.

Ο Pedro Cazas είχε τυπωθή στο Παρίσι προ τρία χρόνια σε 250 αντίτυπα για τους φίλους του συγγραφέα.

Οι δυο εικονογραφίες είναι απ’ το χέρι του.

.

Ωστόσο, στο άρθρο της Βικιπαίδειας αλλά και αλλού βρίσκω ότι η πρώτη έκδοση έγινε στη γενέτειρα του Κόντογλου, το Αϊβαλί, το 1920, στο σύντομο διάστημα που η Ιωνία βρισκόταν υπό ελληνικό έλεγχο. Μπορεί να υπάρχει αντίφαση, μπορεί πάλι η εκτύπωση να έγινε όντως στο Παρίσι αλλά το βιβλίο να κυκλοφόρησε και να διατέθηκε στην Ιωνία. Πάντως η νουβέλα γράφτηκε στο Παρίσι, όπου έμενε ο νεαρός (γεννημένος το 1895) Κόντογλου από το 1914.

Η τρίτη έκδοση της νουβέλας έγινε το 1944, με κάποιες αλλαγές στη γλώσσα -ανάμεσα στ’ άλλα ο τίτλος ελληνογράφεται, από Pedro Cazas σε Πέδρο Καζάς. Το κείμενο που έχω ανεβάσει ονλάιν είναι από την τρίτη έκδοση. Στα βιβλιοπωλεία θα βρείτε τον Πέδρο Καζάς μαζί με τη Βασάντα, το δεύτερο βιβλίο του Κόντογλου.

Ο Πέδρο Καζάς, σύμφωνα με την προμετωπίδα της πρώτης/δεύτερης έκδοσης είναι «η πρωτάκουστη ιστορία του Εσπανιόλου κουρσάρου που είτε έζησε τρακόσα χρόνια είτε γύρισε απ’ τον Άδη. Τυπωμένη από ένα παράξενο πορτουγέζικο χειρόγραφο που έπεσε στα χέρια του Φώτη Κόντογλου στο Oporto». Στις επόμενες εκδόσεις υπάρχουν μικροδιαφορές στη διατύπωση της φράσης αυτής.

Το βιβλίο έχει έναν πρώτο πρόλογο που τον υπογράφει ο Κόντογλου (μάλιστα: Κόντογλους), κι έναν δεύτερο που τον υπογράφει ο αφηγητής, με την υποτιθέμενη τοποχρονολόγηση «Setubal, 1887». Με τους αλλεπάλληλους προλόγους, ο Κόντογλου  αποστασιοποιείται από τον αφηγητή του και από την αφήγησή του, αποποιείται την ιδιότητα του συγγραφέα του κειμένου και παρουσιάζεται σαν απλός μεταγραφέας του «παράξενου χειρόγραφου», ένα λογοτεχνικό τέχνασμα που και άλλοι έχουν χρησιμοποιήσει.

Ο αφηγητής είναι ο πορτογάλος Βάκα Γκάβρο, γεννημένος στη Γκόα της Ινδίας, από παλιά οικογένεια με επιφανείς προγόνους ναυτικούς. Στη νιότη του ο αφηγητής αλήτεψε κάμποσα χρόνια στην ανατολή, ανάμεσα Ινδία και Ινδονησία, έχοντας συνδεθεί φιλικά με έναν Εγγλέζο τζέντλεμαν ονόματι Corke. Μετά τον ξαφνικό θάνατο του τελευταίου, ξεπέφτει στο νησί Φαγκούα, για το οποίο μας δίνει τις εξής πληροφορίες σε μια «Νότα», σημείωση παναπεί, που παρεμβάλλεται στο χειρόγραφο και δίνει τις εξής πληροφορίες εγκυκλοπαιδικού χαρακτήρα (και πάλι, μεταφέρω το κείμενο της πρώτης/δεύτερης έκδοσης που έχει μικροδιαφορές από την τρίτη):

Nota. – Το γκρούπο του Φόο-ι-μάα ή του Μωυσή βρέθηκε στο 1661 από κάποιο Πορτουγέζικο καράβι που έπεσε τυχαίως απάνου του σε μια τρικυμία που το μάκρυνε από το δρόμο της Ινδίας. Η παράμερη θέση του στο νότιο μέρος του Ινδικού και η λίγη σημασία που είχανε τα ρημόνησά του για ανθρώπους που έκαιγε η δίψα του πλούτου, έκαναν ώστε να μείνει κι ύστερ’ από την ανακάλυψη του σχεδόν άγνωστο, αφού ως το 1700 μονάχα η ανάγκη του νερού βίαζε κάποτε κανένα καράβι να έμπει στα επικίνδυνα νερά του. Στο 1755 στο Fagoua, που ήτανε το μεγαλύτερο νησί, φάνηκε ένα μικρός συνοικισμός από εκατό ψυχές, θύματα του σεισμού που ρείπωσε τότες τη Lisbonna. Την εποχή που πήγα, βρήκα ένα μικρό χωριό πολύ όμορφα χτισμένο και με αρκετήν ευτυχία. Έξω από το μικρό εμπόριο που γίνεται με τα καράβια σε ζώα (βόδια, πρόβατα, γουρούνια), η γης είναι καρπερή και, για να δώσει τα δώρα της (περίφημα λαχανικά κι ένα χοντρό σιτάρι όπως του Cap), δε χρειάστηκε παρά δουλειά και επιμονή -πράμα που έλειπε από τους τυχοδιώχτες του παλαιότερου καιρού, όπως ήτανε συνηθισμένοι ν’ αρπάχνουν το έτοιμο πλούτος που είχαν μαζώξει ξένοι λαοί. Το Fagoua βρίσκεται σε 41ο Ν.Π. και 52ο Α.Μ.

Νομίζω ότι ο Κόντογλου επίτηδες δίνει τις συντεταγμένες του νησιού Φαγκούα: αφενός για να προσδώσει αληθοφάνεια στο γραφτό του «Πορτουγέζου» και αφετέρου για να δείξει, τουλάχιστον σε όποιον κάνει τον κόπο να το ψάξει, ότι νησί Φαγκούα δεν υπάρχει, διότι οι συντεταγμένες -41 πλάτος και 52 μήκος βρίσκονται καταμεσίς του ωκεανού, σε ένα σημείο που απέχει πολύ από κάθε στεριά, 1800 χιλιόμετρα νότια απ’ τις ακτές της Μαδαγασκάρης. Σε μια εργασία που αναλύει τον Πέδρο Καζάς και που βρίσκεται στο Διαδίκτυο, ενώ αναλύεται πώς λειτουργούν οι «Νότες» δεν δηλώνεται σαφώς πως το νησί Φαγκούα είναι εύρημα της φαντασίας του συγγραφέα.

Η δράση όμως δεν εκτυλίσσεται μόνο ή κυρίως στο νησί Φαγκούα αλλά σε ένα νησί που βρίσκεται ακόμα νοτιότερα, το Ζάτο, το μεγαλύτερο από τρία-τέσσερα άσπρα ερημονήσια. Ο αφηγητής επισκέπτεται το νησί αυτό συντροφιά με έναν παράξενο άντρα που οι ντόπιοι του έχουν δώσει το παρατσούκλι Όσο (αρκούδα στα ισπανικά).

Ήτανε καλαφάτης, ψαράς, τιμονιέρης, μαραγκός κι ακόμα μυλωνάς. Όλες αυτές τις δουλειές τις μετάλλαζε όπως το ’φερνε η τύχη, αλλά ο θεός ξέρει γιατί δε μιλούσε σχεδόν ολότελα. Δε σίμωνε καν σε άνθρωπο τις ώρες που δε δούλευε. Κατοικούσε μέσα σε μια παλιά αποθήκη, μισή ώρα όξω απ’ το χωριό, μέσα στην οποία άλλη φορά φύλαγαν ψαρόλαδο, ξερά ψάρια και τομάρια φώκας. Συχνά γύριζε έρημος στην άλλη άκρη του νησιού, είτε μ’ ένα μακρύ ξύλο στον ώμο του, κανείς δεν ξέρει γιατί, είτε μ’ ένα μεγάλο παλιό ναυτικό μαχαίρι κρεμασμένο σε πέτσινη ζώνη, άλλη τρέλα, αφού στο Fagoua δεν υπάρχουν αγρίμια. Κρατούσε μιαν ιδέα πως ήτανε πολύ επιδέξιος στ’ άρματα, όμως κανείς απ’ όσους είδα δεν ήξερε αν είναι αλήθεια. Αλλά ο πιο αγαπημένος του περίπατος ήτανε στα άσπρα νησιά που ανάφερα παραπάνου. Περνούσε εκεί δυο και τρεις βδομάδες. Πολλές φορές τον είχαν για πνιμένον. Έπαιρνε μια παλιά σκαμπαβία, που ήτανε δεμένη πάντα μπρος στην τέντα του Τιν Τιν, και ξεμπουκάριζε, ακόμα και με θαλασσοταραχή.

Ο Βάκα Γκάβρο αποφασίζει να εγκατασταθεί στο ερημόνησο Ζάτο με σύντροφό του τον απροσδιόριστης ηλικίας Όσο, για να ζήσουν εκεί όσες μέρες τούς απομένουν. Στην αρχή όλα είναι ειδυλλιακά, όμως όταν έρχεται ο χειμώνας και η άγρια θάλασσα αναγκάζει τους δυο συντρόφους να κλείνονται για μέρες και βδομάδες στο καλύβι τους, η ψυχική και σωματική τους αντοχή δοκιμάζεται. Με το που έρχεται ο Οκτώβριος (άρα η άνοιξη στα πλάτη εκείνα) ο Όσο παρακινεί τον αφηγητή να σκάψουν ένα πηγάδι για νερό -πρώτη φορά εκδηλώνει κάποια επιθυμία και μάλιστα τόσο έντονα.

Σκάβοντας το πηγάδι, ανακαλύπτουν έναν σκελετό -και το εύρημα αυτό κάνει τον Όσο να παραφρονήσει, να αρχίσει να ικετεύει «Ξεκούρασέ με σενιόρ Λεοκάντιο», να επιτεθεί στον αφηγητή -ο οποίος αναγκάζεται να τον τραυματίσει με το πιστόλι του και μετά να τον σκοτώσει. Ο νεκρός έχει κατάστικτο το στήθος από τατουάζ και στο κέντρο του ένα αρμπαλέτο (βαλλιστρίδα το λέμε αυτό θαρρώ) με το όνομα Pedro Cazas – 1530.

Κι αναρωτιέται ο αφηγητής, αν αντικρίζει κάποιον που έζησε τριακόσια και βάλε χρόνια ή κάποιον που επέστρεψε από τον Άδη. Όσο για τον σκελετό, αυτός ανήκει στον Λεοκάντιο Κάλβο, μακρινόν πρόγονο του αφηγητή -όπως εξηγεί στο τέλος του βιβλίου ο αφηγητής, ο Πέδρο Καζάς, Ισπανός ναυτικός, συγκρούστηκε με τον Λεοκάντιο Κάλβο στα χρόνια που Ισπανοί και Πορτογάλοι θαλασσομαχούσαν για τις κτήσεις τους, κι αργότερα

πέταξε τη βασιλική εύνοια κι έγινε μπουκανιέρος. Αυτό μαρτυρεί πως ούτε η ταπεινότερη εθνική φιλοδοξία δεν τον έσπρωχνε να πράξει, όπως είχε πράξει, αλλά απλά η πλέον άσβηστη δίψα του αιμάτου, αφού άρχισε την άτιμη τέχνη του βάζοντας στο χέρι ένα καράβι της αμερικάνικης αρμάδας, με την ελπίδα να εύρει χρυσάφι· με λίγα λόγια, πρωτόβαψε τα χέρια του με εσπανιόλικο αίμα.

Για δυο χρόνια βρίσκεται είτε στα νερά των Αντιλλών είτε σιμά στον Πράσινον Κάβο. Αφάνταστη είναι η γληγοράδα που βάζει στα μακρινά τούτα ταξίδια. Η Αμερική και η Ιντία του πληρώνουν ταχτικά χαράτσι, όπως οι Εσπανιόλοι και οι Πορτουγέζοι του δίνουν να πιει αίμα. Και για τους δυο είναι ο διάολος.

Όπως φαίνεται, το παλαιό μίσος του απάνου στο Leocadio Calvo τον σπιρούνισε στο τέλος να περάσει στη θάλασσα της Ιντίας. Κανένας δεν ξέρει πώς έπεσε στα νύχια του ο κακόμοιρος ο Πορτουγέζος. Βγήκε η φήμη πως τον έχωσε ζωντανόν. Αντάμα με το Leocadio είχε πιάσει και τον αδερφό του Sidonio. Τούτον τον θανάτωσε γαργαλώντας τον. Ο Πέδρο βασάνιζε κάποτε τους οχτρούς τoυ μ’ ένα παρόμοιο τρόπο.

Έτσι τελειώνει η καθαυτό αφήγηση, αν και ακολουθεί ένα επίμετρο, πάλι από τον «Βακα Γκάβρο» που ονομάζεται «Λίγα λόγια του κρασιού».

Σε αυτή την πρώτη/δεύτερη έκδοση, ο Κόντογλου είναι επηρεασμένος από τα γαλλικά, κι έτσι γράφει «Εσπανιόλος», που στην τρίτη έκδοση το άλλαξε σε «Σπανιόλος». Μια άλλη αλλαγή είναι η λέξη «βάσανα», που στην πρώτη/δεύτερη έκδοση την έχει με τον μικρασιάτικο τύπο της, «βάρσανα».

Καθώς διάβασα σημείωσα την γουστόζικη βρισιά «πορδοβουλώματα», που την ήξερα βέβαια αλλά δεν την είχα ξαναδεί γραμμένη. Επίσης, μερικές λέξεις που δεν τις έχουν τα σύγχρονα λεξικά:

  • κελετέρι -ή κελετίρι, αλλού. Το έχουν για να ανεβαζουν τα χώματα από το πηγάδι που σκάβουν. Πρόκειται για ένα είδος κοφίνι, λέξη που διατηρείται στο σαμιώτικο ιδίωμα. Ασφαλως θα είναι τουρκικό δάνειο.
  • σατίρα, λέξη που εμφανίζεται σε μια άγρια σκηνή της τρέλας του Όσο: Τούτη τη φορά χύθηκε κι άρπαξε τη γάτα που κοιμότανε εκεί κάπου, έβαλε τα πόδια της απάνου στο βαρέλι και τα ’κοψε με μια σατίρα που κρατούσε. Το ζώο πετάχτηκε σαν τόπι στον αγέρα. Μια βιτσιά σφύριξε στο μάγουλό μου, μαζί μ’ ένα ράντισμα από ζεστό αίμα…
    Η σατίρα (σατύρα στην πρώτη/δεύτερη έκδοση) ή σατίρι είναι το μεγάλο, βαρύ μαχαίρι με την πλατιά λεπίδα, σαν μπαλτάς, που χρησιμοποιείται για το κόψιμο του κρέατος στα χασάπικα. Δάνειο από τα τουρκικά (satιr).
  • ρέζιγος, στη φράση: Κατά τα γραφόμενα του Πάπα, οι δοσοληψίες των Σπανιόλων με τα νησιά των μπαχαρικών έπρεπε να γίνουνται από το δρόμο της Δύσης, πράμα που τους στένευε να περνούν μέσα απ’ το ρέζιγο μπουγάζι του Μαγελάνου, και να παίρνουν βόλτα περισσότερο απ’ το μισό μήκος της γης.
    Όπως καταλαβαίνετε από τα συμφραζόμενα, ρέζιγο μπουγάζι είναι το επικινδυνο στενό πέρασμα. Γενικότερα, ρέζιγος είναι και ο επισφαλής και ο επικίνδυνος. Η λέξη είναι συχνή στους πεζογράφους της αιολικής γης. Πρόκειται για αντιδάνειο, από τη γενουάτικη λέξη rezegu, που προέρχεται από το ριζικό -και που ίσως συνδέεται με το rischio και το ρίσκο.

Κλείνω με μια σχολαστική επισήμανση -ο αρχικός τίτλος είναι Pedro Cazas, επειδή στην πρώτη/δεύτερη έκδοση τα περισσότερα κύρια ονόματα, ανθρώπων και τόπων, γράφονται στο λατινικό. Στην τρίτη έκδοση τα κύρια ονόματα γράφονται στα ελληνικά και ο τίτλος είναι Πέδρο Καζάς.

Από γλωσσική άποψη, το «Καζάς» είναι λάθος. Ο Cazas είναι Ισπανός, άρα θα προφέρεται Καθάς ή Κασάς (αν προέρχεται από τις περιοχές του σεσέο) ή μάλλον, όπως μου υπέδειξε σωστά ένας φίλος, Κάσας ή Κάθας, παροξύτονο. Το ζήτα αποκλείεται, είναι φθόγγος που δεν τον έχουν οι ισπανόφωνοι. Δεν ξέρω πώς φανταζόταν ο Κόντογλου την προφορά του ονόματος του ήρωά του -ίσως σαν γαλλοθρεμμένος να τον έλεγε κι αυτός Καζάς, με τόνο στη λήγουσα,  επειδή όμως είχε ταξιδέψει και στην Ισπανία δεν αποκλείω να τον είχε φανταστεί Κάθας ή Καθάς. Ωστόσο, στα είκοσι χρόνια που μεσολάβησαν από την πρώτη/δεύτερη ως την τρίτη έκδοση, οι Έλληνες αναγνώστες και κριτικοί που διάβαζαν Cazas θα πρόφερναν μέσα τους και θα μετέγραφαν Καζάς, οπότε ακόμα κι αν υποθέσουμε πως δεν το είχε έτσι σχεδιάσει ο Κόντογλου, τελικά θα επιβλήθηκε αυτή η μεταγραφή.

Πράγμα που σημαίνει ότι καλό είναι, όταν γράφετε ελληνικά, να μεταγράφετε στα ελληνικά τα ονόματα των ηρώων των μυθιστορημάτων σας.

 

Advertisements

133 Σχόλια to “Ξαναδιαβάζοντας τον Πέδρο Καζάς”

  1. Γς said

    Καλημέρα

    >άρπαξε τη γάτα που κοιμότανε εκεί κάπου, έβαλε τα πόδια της απάνου στο βαρέλι και τα ’κοψε με μια σατίρα που κρατούσε

    Πάω να το αναρτήσω σε κάτι ευαίσθητες κυρίες στο Fb, που όλο για τα γατάκια τους μιλάνε

  2. Γς said

    Κι εγώ κάποτε άρπαξα τη γάτα μας από τα πόδια στο αριστερό χέρι τα πίσω και στο δεξιό τα μπρος και ξεσκόνισα τα παπούσια μου.

    Νιαούριζε η δόλια, φώναζε κι η δικιά μου ν αφήσω το ζωντανό ήσυχο…

    Θα το βάλω κι αυτό στις γατόφιλες του Σχ.1

  3. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα!
    Το βιβλίο είναι διαθέσιμο στο δίκτυο από χρόνια και ήταν από τα πρώτα ηλεβιβλία που έχω διαβάσει. Μου αρεσε πολύ και μάλλον θα το ξαναδιαβάσω το μεσημέρι.
    Αυτό το Βάκα Γκάβρο γιατί το μεταφράζω στο μυαλό μου «Θαρραλέα Γελαδα» δεν ξέρω. Πεντεξι λέξεις ισπανικές ξέρω όλες κι όλες, κι οι συνειρμοί είναι αστείοι…

  4. Γς said

    3:
    «Θαρραλέα Γελαδα» κι έχεις και τον Αρκά που κάποιος ρωτάει:

    -Που το πας το βόδι;
    -Δεν είνα βόδι. Αγελάδα είναι.
    -Αυτήν ρωτησα

  5. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    αυτό το «…μπουκανιέρος..» (που αναφέρεται προς το τέλος της ανάρτησης σε σχέση με τον Leocadio Calvo, ) κάτι… μου θυμίζει από τα παιδικά τα του μπλογκ 🙂

  6. Ωραία ιδέα ο Κόντογλου, μπράβο!
    Αυτό που ζούσε στο Παρίσι από το ’14 δεν το ήξερα, δεν με εκπλήσσει όμως ξέροντας τα διαβάσματα και τις μεταφράσεις του. Δεν είναι ενδιαφέρον ότι ακούγεται περίεργο, καθώς έχουμε συνηθίσει να ταυτίζουμε όσους γράφουν σε λόγια ή εξεζητημένη γλώσσα με κοσμοπολίτες και σπουδαγμένους, ενώ για τον Κόντογλου θα μπορούσε να πιστέψει κανείς ότι ήταν ένα αυτοδίδακτο παιδί από το Αϊβαλί; (Αντίστοιχα, ακούγεται παράξενο ότι και ο Παπαδιαμάντης μετέφραζε από τα γαλλικά).

  7. Γς said

    >κάτι… μου θυμίζει από τα παιδικά τα του μπλογκ

    Είναι αυτός που λένε [λέει] ότι έδιωξα εγώ από το μπλογκ

  8. Γς said

    7->5

  9. dryhammer said

    Καλημέρα!
    Η σατίρα λέγεται στα Καρδάμυλα «τσατίρι» ή και «τσατίρα» με την ίδια σημασία (Υπάρχει εκεί και επώνυμο Τσατίρης)
    Το ρέζιγο στη Χίο είναι ρέζεγο και σημαίνει το (στατικά κυρίως) επισφαλές, το οχι στερεωμένο, που εύκολα θα φύγει, πέσει κλπ.
    Τέλος, πάλι στα Καρδάμυλα, υπάρχει το επώνυμο Καζάς.

  10. atheofobos said

    Τι μου θύμησες τώρα!
    Μπαίνοντας στο Πανεπιστήμιο σε ένα εργαστήριο είχα δίπλα μου μια όμορφη, κομψή και μικροκαμωμένη συμφοιτήτρια.
    Όλα τα αρσενικά σε κάθε ευκαιρία εύρισκαν τον τρόπο να της κάνουν κάποιο κομπλιμέντο ελπίζοντας ότι έτσι θα την ρίξουν.
    Σε αντίθεση με αυτούς και μη θέλοντας να της δείξω πόσο την γούσταρα και εγώ , αν και με την γυναικεία της διαίσθηση το καταλάβαινε αυτό πολύ καλά, την φώναζα τρυφερά Πορδοβούλωμα, λέξη που εκείνη την εποχή, αρχές του 60 μου είχε μείνει στο μυαλό από το βιβλίο του Κόντογλου που ήταν στην εποχή του από τα καθοριστικά βιβλία της νιότης μας!
    Καθώς ήταν έξυπνη και με χιούμορ όχι μόνο δεν το παρεξηγούσε αλλά προφανώς της άρεσε αυτό το είδος φλέρτ που ξέφευγε από τα τετριμμένα.
    Δυστυχώς σήμερα κάνει παρέα στον Φώτη Κόντογλου και είμαι σίγουρος πως σε κάποια αγιογραφία του θα έχει αποθανατίσει το γλυκό της προσωπάκι στην μορφή κάποιας αγίας.

  11. Γς said

    >Δυστυχώς σήμερα κάνει παρέα στον Φώτη Κόντογλου και είμαι σίγουρος πως σε κάποια αγιογραφία του θα έχει αποθανατίσει το γλυκό της προσωπάκι στην μορφή κάποιας αγίας.

    Να μην βάλω εικόνα…

  12. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Καλημέρα κι ἀπὸ μένα.
    Λίγα λεξιλογικὰ γιὰ τὸ σημερινό:

    Τὴ σατίρα ἐλαφρὰ παραλαγμένη τὴ χρησιμοποιεῖ κι ὁ Μάρκος στὴν αὐτοβιογραφία του.

    «Λίγο πριν πάω στρατιώτης, το 1924 ή αρχή το 25, άκουσα κατά τύχη τον μπάρμπα Νίκο τον Αϊβαλιώτη να παίζει το μπουζούκι του, το οποίον τόσο πολύ μου άρεσε, ώστε έκανα όρκο ότι αν δεν μάθω μπουζούκι θα κόψω τα χέρια μου με την τσατίρα, που σπάνε τα κόκκαλα στο μαγαζί. Λογάριασα τον όρκο μου ιερό και απαράγραπτο»
    (Μάρκος Βαμβακάρης – Αυτοβιογραφία, επιμέλεια: Αγγελική Βέλλου – Καϊλ, εκδόσεις Παπαζήση, σ. 105-106 ).

    Ὅσον ἀφορᾶ στὴν ἀπόδοση τοῦ «Pedro Cazas» στὰ ἑλληνικὰ, πιστεύω τὸ πιὸ σωστὸ θὰ ἦταν «Πέδρο Κάθας» ἤ «Κάσας». Μὲ βάση τοὺς κανόνες τονισμοῦ τῶν ἰσπανικῶν, οἱ λέξεις ποὺ τελειώνουν σὲ «s», «n» ἢ φωνῆεν τονίζονται στὴν παραλήγουσα, ἐκτὸς κι ἂν ὑπάρχει τὸ σημεῖο τοῦ τόνου σὲ ἄλλη συλλαβὴ. Ἐξ ἄλλου ὑπάρχει καὶ ἡ λέξη caza, ποὺ σημαίνει κυνήγι. (Ἂν κάνω κάποιο λάθος -πᾶνε καμιὰ τριανταπενταριὰ χρόνια ἀπὸ τότε ποὺ ἔκανα ἰσπανικὰ- ἂς μὲ διορθώσει ἡ Κρόνη ἢ ὅποια/ος ἄλλος γνωρίζει).

  13. dryhammer said

    Αγγέλοι περπατούν ανάμεσά μας κι εμείς κοιτάμε τον κώλο τους. Όταν πια φτερουγίσουν μακριά, βλέπουμε και τα φτερά τους.

  14. dryhammer said

    13 — > 10,11

  15. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @12. Τὸ ἀπόσπασμα τῆς αὐτοβιογραφίας τοῦ Βαμβακάρη -τὸ θυμόμουνα βέβαια, ἀλλὰ γκουγκλίζοντας- τὸ βρῆκα ἐδῶ:
    http://www.imerodromos.gr/markos-vamvakaris/

    Τὰ τοῦ Καίσαρος τῷ Καίσαρι.

  16. Spiridione said

    «για το περίκολο (ή τα περίκουλα) και τα ρίζιγα της θαλάσσης» στα παλιά θαλασσοδάνεια
    https://sarantakos.wordpress.com/2016/10/03/thalassodaneia/#comment-386219

  17. Γς said

    14:

    Τώρα μας το έντυσες κανονικά.

    Εγώ πάντως αναφερόμουν στην μορφή κάποιας αγίας,

    Διαβάζω γι αυτήν και τον Κόντογλου από παλιότερα σχόλια εδώ:

    https://sarantakos.wordpress.com/2013/03/15/amorgos-2/#comment-163847

    Τι σύμπτωση!
    Μίλαγε πριν λίγο στο τηλέφωνο η θεούσα γυναίκα μου με τη φίλη της Νάνσυ:
    -Ναι τον ξέρω τον Κόντογλου. Νομίζω ότι θα μπορούσε να είχε προταθεί για άγιος.

    Περίεργο; Δεν ξέρω.
    Να πάω να τη ψαρέψω, να μάθω γιατί και τι λέγανε με τη φιλενάδα της;
    Υπάρχει ενδιαφέρον;

    https://sarantakos.wordpress.com/2013/03/15/amorgos-2/#comment-164804

    86, 87:

    Επειδή λέει ήταν πιστός, ζούσε σαν καλόγερος και ζωγράφιζε σαν να κρατούσε το χέρι του ο θεός.
    Ηταν η Ειρήνη φίλη της γερόντισσας (ηγουμένης) της Μονής του Αγίου Εφραίμ στην Νέα Μάκρη, που την έστειλε αδιάβαστη ο πρώην μητροπολίτης Αττικής ο κίναιδος Παντελεήμων, που είχε κατακλέψει την μονή κάνοντας ένα απίστευτο κομπόδεμα «για τα γεράματά του».

    Ο Φώτης Κόντογλου λοιπόν μου είπε ότι ζωγράφισε στό καθολικό της Μονής την πρώτη εικόνα τού Αγίου Εφραίμ, βασισμένος σέ οράματα τής γερόντισσας Μακαρίας.

    Στόν χώρο τής Μονής βρίσκεται καί ο τάφος τού Φ. Κόντογλου.

  18. georgeilio said

    Περιοχές του σεσέο;

  19. Περιοχές του σεσέο

  20. georgeilio said

    19 – Γράσιας (το προτιμώ, φυσικά…)

  21. dryhammer said

    17. Παντελεήμων Μπεζενίτης απο την περιοχή αγ. Μαρίνα της πόλης της Χίου. Οι παλιότεροι τον θυμούνταν από μαθητή ακόμα. Ο Παντελεήμων Φωστίνης που ήταν ο γέροντάς του, ήταν στρατιωτικός παπάς που τον έφεραν το ’46 στη Χίο «να τη στρώσει» μετά την καθαίρεση του (ΕΑΜίτη) Ιωακείμ Στρουμπή. Μιά ταρίφα με τον Καντιώτη… Ό,τι (τα)σκατά και το φτυάρι…

  22. mavros said

    Καλημέρα, βρήκα χειρόγραφη την πρώτη σελίδα πρίν κοντά δέκα χρόνια σε βιβλιοθήκη με έργα κυρίως του 20-30. Το ξεχώρισα μαζί με κάποια γράμματα του Καζαντζάκη σε συγγενή της γυναίκας μου, απο την ίδια βιβλιοθήκη. Ο καζ απότι θυμάμαι, σε κάποια φάση δεν πρέπει να τα πήγαινε καλά με τον Κόντογλου, και μάλιστα έδιχνε στενοχωρημένος για το γενονός.Ξέρει κανείς αν και εφόσων συνεβαινε αυτό; Να τα ξαναβρώ και να σας σκανάρω κάτι ; Θα πάρει βέβαια χρόνο εξ’ αιτίας της μεταφοράς της βιβλιοθήκης απο Παρίσι σε χωριό της Κρήτης, αλλά αν έχει ενδιαφέρον, να το κάνω.

  23. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα και τα δεύτερα σχόλια!

    6 Πολύ σωστή επισήμανση.

    5-7 κτλ Τέτοια σχόλια δεν προσφέρουν τίποτα, ενοχλούν και δεν χρειάζονται. Έχεις που έχεις κάνει τόσα φάουλ, θέλεις να τα θυμίζεις κι από πάνω; Θα σε παρακαλέσω να μην κάνεις κανένα εκτός θέματος σχόλιο σήμερα, ούτε να απαντάς στον εαυτό σου.

    12 Σωστος για τον τονισμό, μου το υπέδειξε με μέιλ και άλλος φίλος, έκανα τη διόρθωση στο άρθρο

    16 Α μπράβο

    18-19 Με πρόλαβε ο Δυτης ως συνήθως

    21 Ο οποίος Ιωακείμ Στρουμπής είναι ο μόνος από τους εαμίτες μητροπολίτες που δεν έχει αναγνωριστεί!

    22 Ευχαριστώ πολύ για το σχόλιό σας, είναι πολύ ενδιαφέροντα αυτά που λέτε, αν μπορέσετε να τα σκανάρετε θα με ενδιέφεραν.

  24. cronopiusa said

    Μια άγνωστη ιστορία: Πώς σώθηκαν οι τοιχογραφίες του Κόντογλου και των μαθητών του Τσαρούχη και Εγγονόπουλου

  25. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Καθημερινὸς φασισμός. Εἰκόνες ἀπὸ πρόσφατα περιστατικὰ (γιὰ εὐνόητους λόγους δὲν τὶς ἀναπαράγω).

    Ὁ «ἄντρας» ποὺ χτύπησε τὴ γυναίκα του στὸ Καλλιμάρμαρο. Εἶχαν πάει στὴ συναυλία γιὰ νὰ συμπαρασταθοῦν στὰ θύματα τῆς Κρίσης.

    Τὸ λούσιμο μὲ καφέδες καὶ νερὰ τοῦ Φίλη καὶ τοῦ Ξυδάκη στὴ συγκέντρωση συμπαράστασης στὴν Ἠριάννα.

    Καὶ παλιότερες εἰκόνες. Τὸ γιαούρτωμα τοῦ Πάγκαλου, ὁ ξυλοδαρμὸς τοῦ Χατζηδάκη, οἱ τραμπουκισμοὶ τοῦ Κασιδιάρη.

    Ἡ Βία δὲν ἔχει χρῶμα, οὔτε δικαιολογία. Εἶναι τὸ ἴδιο ἀποκρουστικὴ ὅπου κι ἃν ἐκδηλώνεται. Ἀπέναντι στοὺς Δικούς μας ἢ ἀπέναντι στοὺς Ἄλλους.

  26. Μπούφος said

    10 Αθεόφοβε
    Προφανώς το ποθητό σε σένα «πορδοβούλωμα¨θα ήταν κάποια ψηλόλιγνη κοπελιά, γι αυτό, δεν θιγόταν. Αν ήταν πραγματικό «πορδοβούλωμα» την είχες, «βαμμένη» και στον νυν αιώνα και στον μέλλοντα χαχα!

    Κόντογλου; Για μένα, σε πολλά , χμ..κάπως βαρετούλης και να με συνχωρείτε κιόλας… Αυτή η φτιαχτή του γλώσσα της παλιάς φυλλάδα, ανέκαθεν μου φαινόταν πεποιημένη και κουραστική, όμως, αναμφίβολα, (συμφωνούσε και ο κρητίκαρος Νίκος Καζά…)ήταν δυνατή πέννα.

  27. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @24. Κρόνη, βρῆκα ἐξαιρετικὰ ἐνδιαφέρον τὸ ἄρθρο: «Πώς σώθηκαν οι τοιχογραφίες του Κόντογλου και των μαθητών του Τσαρούχη και Εγγονόπουλου». Νά ᾿σαι καλά.

  28. Γιάννης Ιατρού said

    17β Γς (τέλος)
    …Ο Φώτης Κόντογλου … ζωγράφισε στο καθολικό της Μονής την πρώτη εικόνα τού Αγίου Εφραίμ….

    Πρόκειται γι αυτήν την εικόνα (αριστερά κάτω), εδώ και με μιά παλιά φωτογραφία (στη μονή) του Φ.Κ. (δεν είδα να αναφέρθηκε πως το πραγματικό του όνομα ήταν Φώτιος Αποστολέλης)

  29. Μπούφος said

    13 Dryhammer, για αγγέλους, TI έγραψες- ο λογιότατος!
    Τι έγραψες! Θα το διαδώσω με χαρά, τζουμ τριαλαρί, λαρό, στο φατσομπούκι!

    Γουσούλι, καλέ,
    πήρες γυναίκα θεούσα; Μπράβο, μπράβο σου ! Το ήξερα ότι ξέρεις με τι είδους θηλυκό είναι Πιθανόν, να έχεις καλυμμένα τα νώτα σου!

    25 Δημήτρη Μαρτίνε, αυτό για την καταδίκη της χρήσης βίας από όπου και αν προέρχεται την υπογράφω με χεροποδαροδάχτυλα- ασμένως!

  30. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γιὰ νὰ γελάσει λίγο τὸ χειλάκι μας, ἕνα σχόλιο ἀπὸ τὸ σλάνγκρ γιὰ τὸ πρόσφατο προσκύνημα τοῦ κάστανου:
    https://www.slang.gr/definition/13987-stasou-mygdala#comment-108270

    Τὸ ἀνέβασε ἡ φίλη μου, ἡ Σούλτω.

  31. Μπούφος said

    30 Δημήτρη Μαρτίνε έχεις φίλη που τη λένε Σούλτω; Τρομερό ονοματάκι, χιχι!

  32. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

  33. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ωραίος ο κυρ Φώτης και η γλώσσα του. Μπράβο στην «Άγκυρα» που επανεξέδωσε σημαντικό μέρος του έργου του. Κάποια κείμενα θρησκευτικού περιεχομένου είναι παρωχημένα και δύσκολα διαβάζονται, αλλά τα υπόλοιπα είναι απολαυστικά. Ιδίως οι «Αδάμαστες ψυχές».

  34. atheofobos said

    26
    Κάνεις λάθος!
    Ήταν ένα πράγματι μινιόν πανέξυπνο κορίτσι που ανταλλάσαμε συνεχώς πειράγματα μεταξύ μας. Ήταν μάλιστα αυτή που μου έδωσε να καταλάβω ότι η νυν και αεί σύζυγος μου, είχε υποχωρήσει αμαχητί στην ακαταμάχητη γοητεία μου, οπότε και εγώ όρμησα και κατέλαβα το κάστρο που ήταν ήδη αποφασισμένο να παραδοθεί αμαχητί!
    Αυτό έγινε όταν βρισκόμουνα μια φορά έξω από μια αίθουσα περιστοιχισμένος από 5 συμφοιτήτριες και αγόρευα, οπότε γελώντας «το πορδοβούλωμα» περιπαικτικά είπε:
    -Για δες ο Αθεόφοβος όλο κορίτσια μαζεύει γύρω του!
    Η νυν και αεί σύζυγος αρκετά πικαρισμένη είπε αμέσως:
    -Μμ, σιγά τα μούτρα, αλλά έκτοτε φρόντισε να επισημάνει με γυναικεία επιτηδειότητα προς όλες τις πιθανές διεκδικήτριες ότι ο υποφαινόμενος δεν είναι πλέον διαθέσιμος .
    Έτσι από κει που ήμουνα Αθεόφοβος και αφέντης τσουτσουλομύτης με θηλυκές μπεκάτσες, τσίχλες, περιστέρια, αηδόνια, τσαλαπετεινούς και παγόνια γύρω μου, έμεινα τελικά σκέτα Αθεόφοβος με το έτερον ήμισυ, σήμερα προς τα ¾ !

  35. Μπούφος said

    34 Αθεόφοβε :

    «-Για δες ο Αθεόφοβος όλο κορίτσια μαζεύει γύρω του!
    Η νυν και αεί σύζυγος αρκετά πικαρισμένη είπε αμέσως:
    -Μμ, σιγά τα μούτρα, αλλά έκτοτε φρόντισε να επισημάνει με γυναικεία επιτηδειότητα προς όλες τις πιθανές διεκδικήτριες ότι ο υποφαινόμενος δεν είναι πλέον διαθέσιμος .
    Έτσι από κει που ήμουνα Αθεόφοβος και αφέντης τσουτσουλομύτης με θηλυκές μπεκάτσες, τσίχλες, περιστέρια, αηδόνια, τσαλαπετεινούς και παγόνια γύρω μου, έμεινα τελικά σκέτα Αθεόφοβος με το έτερον ήμισυ, σήμερα προς τα ¾ !»

    Είσαι «θεούλης!» (Αυτό το «νυν και αεί») της συζύγου, ακαταμάχητο, μαζί με όλα τα αποδέλοιπαα!

  36. Μπούφος said

  37. cronopiusa said

    Δημήτρη Μαρτίνο

    Σωστά θυμάσαι τους κανόνες τονισμού

    «Leocadio Calvo» «Λεοκάντιο Κάλβο» (Calvo στα ισπανικά σημαίνει φαλακρός).

    «Pedro Cazas» «Πέδρο Κάθας» (Cazador ισπανικά ο κυνηγός Cazas κυνηγάς Casas σπίτια).
    «Pedro Casas» «Πέδρο Κάσας»

    Στην Ανδαλουσία, Εξτρεμαδούρα, Κανάρια νησιά και Λατινική Αμερική όλα είναι Κάσας

    Μου αρέσει το «Πέδρο Καζάς»

  38. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    ως σατίρι/α,τσατίρι/α κλπ το έμαθα από δω

    https://sarantakos.wordpress.com/mybooks/lexihan/

    https://sarantakos.wordpress.com/2016/01/18/satura/#comment-331034

    https://sarantakos.wordpress.com/2016/01/18/satura/#comment-331173

  39. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Πέθανε ο Κώστας Μουρσελάς από τους αγαπημένους μου συγγραφείς. Η τηλεοπτική σειρά Εκείνος κι Εκείνος με είχε εντυπωσιάσει πολ, παιδί ακόμα αρχές του 70, έγινε κατά κάποιο τρόπο το τηλεοπτικό μου μέτρο γι’αυτό και έβλεπα λίγες σειρές τότε και καμία τώρα.

  40. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Βέβαια ὑπάρχει καὶ ὁ τούρκικος Καζὰς ποὺ σημαίνει (μεταξύ ἄλλων) διοικητικὴ περιοχή.
    https://www.seslisozluk.net/en/what-is-the-meaning-of-kaza/

  41. cronopiusa said

    Πέθανε ο συγγραφέας του μυθιστορήματος «Βαμμένα κόκκινα μαλλιά», Κώστας Μουρσελάς

    Εκείνος Κι Εκείνος – Όλα Τα Επεισόδια

  42. ΣΠ said

    39
    Κρίμα. Και θυμήθηκα τα «Βαμμένα, κόκκινα μαλλιά» προχθές στην συζήτηση για τα πνευματικά δικαιώματα για την μεταφορά μυθιστορήματος στην τηλεόραση ή τον κινηματογράφο.

  43. cronopiusa said

  44. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    42 – Όταν πεθαίνει κάποιος 85 χρονών δεν είναι κρίμα, κάποτε θα πρέπει να πάψει η κοινωνία να διδάσκει πως ο θάνατος είναι μόνο κακός, είναι από τους βασικούς λόγους που έχει χαθεί το μέτρο παγκοσμίως.

  45. sarant said

    39-41 Aιωνία του η μνήμη…
    Για να πω την αμαρτία μου, πολύ περισσότερο μου άρεσαν τα θεατρικά του από την τηλεόραση παρά το μπεστ-σέλερ του, που το θεωρώ υπερτιμημένο και το βρίσκω κάπως φτιαχτό, κάπως αβανταδόρικο. Από την άλλη, όμως, καλύτερα που με αυτό το σουξέ μπόρεσε να περάσει άνετη ζωή στην ωριμότητά του (κι ας ενοχλούνται μερικοί που θέλουν να πληρώνεται εφάπαξ ο συγγραφέας).

    Το 1951 ειχε συλληφθεί ως μέλος της παρανομης ΕΠΟΝ σε σχέση με την πρώτη υπόθεση Μπελογιάννη.

  46. ΣΠ said

    44
    Με βάση την λογική έχεις δίκιο. Το «κρίμα» είναι μια καθαρά συναισθηματική αντίδραση έχοντας στο μυαλό μου την εικόνα του πριν από τριάντα χρόνια.

  47. gpoint said

    Λυπήθηκα για τον Μουρσελά

  48. 45: Ενώ αν είσαι ένας ανώνυμος εμποράκος, εργάτης, ή δάσκαλος, που προσφέρει στην κοινωνία ό,τι μπορείς κι ό,τι έχεις ταχθεί, αλλά δεν φροντίζεις, ή δεν σου φτάνουν, ή δεν σε αφήνουν, να αποταμιεύεις, να επενδύεις, να πληρώνει τα ένσημά σου, ας σε φτύσει η κοινωνία μόλις είσαι ανήμπορος, και δεν μπορείς να κάνεις και σουξέ. Μην το τραβάς!

    (αν πεις, όλοι να περνάνε καλά, έχεις αλλάξει την κουβέντα)

  49. Ιερόδουλος said

    Ποιος είναι ο Μουρσελάς; όποιος και αν είναι ας πάει στην ανάπαυση, όμως ο Κόντογλου είναι ανεπανάληπτος κατά τη δική μου εκτίμηση. Άλλης , παλαιάς κοπής και εποχής άνθρωπος. Τότε ακόμη, κάποιοι πίστευαν σε ιδέες , σε Θεό, σε κάτι τεσπα…δεν ήταν χύμα, όπως, λόγω κόπωσης και πλύσης εγκεφάλου, οι περισσότεροι σήμερα…

  50. sarant said

    48 Ένας στους χίλιους (και πολύ λέω) λογοτέχνες κάνει σουξέ και σε ενοχλεί -και καταπίνεις γκαμήλες και τέρατα!

    Για τον Μουρσελά, απο εφημερίδα του Οκτ. 1951

  51. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    45 – Η βασική ενόχληση, είναι ότι τα παιδιά του ή όποιος άλλος έχει τα πνευματικά του δικαιώματα, θα πρέπει να πληρώνεται για τα επόμενα 70 χρόνια για τα έργα του Μουρσελά χωρίς ο ίδιος να έχει δημιουργήσει ή προσπαθήσει για κάτι, δεν είναι το ίδιο μ’ αυτό που λές.
    Ακόμα και γι’ αυτό όμως, το βιβλίο Βαμμένα κόκκινα μαλλιά , πούλησε πάνω από 200.000 αντίτυπα και σε τρία χρόνια έγινε τηλεοπτική επιτυχία άρα ο συγγραφέας πληρώθηκε εφάπαξ και μάλιστα τόσο καλά που του έφτασαν για ζήσει άνετα το υπόλοιπο της ζωής του. Δηλαδή με ένα βιβλίο έκανε την μπάζα της ζωής του όταν άλλοι με πτυχία και πολύχρονες και πολυέξοδες σπουδές αλλά και άλλου εργάτες του μόχθου, δουλεύουν 30-40 χρόνια νυχθημερόν οι περισσότεροι σε αντίξοες συνθήκες για να βρεθούν ένα πρωΐ με μιά σύνταξη πείνας και με την ρετσινιά του τεμπέλη και αντιπαραγωγικού.
    Επίσης μην ξεχνάς, πως έγραφε για να ζήσει, αυτό ήταν το επάγγελμά του, όπως και των Μαντά, Δημουλίδου, Ξανθούλη και άλλων επιφανών συγγραφέων που με αυτόν τον τρόπο βγάζουν το παντεσπάνι τους. Σε όλα τα επαγγέλματα, υπάρχουν οι καλοί οι μέτριοι και οι κακοί, με ποιά λογική οι συγγραφείς πρέποι να διαχωρίζονται, να επιβάλεται έμμεσος φόρος υπέρ τους και τα παιδιά τους να καρπώνονται τα κέρδη από τα έργα τους για 70 χρόνια μετά τον θάνατό τους.
    Αν δεν είναι αυτό παραλογισμός τότε τι είναι;

  52. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    49 – Κι εκείνοι που πίστευαν σε ιδέες και στον θεό λόγο πλύσης εγκεφάλου το έκαναν γι’αυτό και δεν αμφισβήτησαν ποτέ την ιδεολογική ή την θρησκευτική τους πίστη.

  53. 50: Ακριβώς το ίδιο μ’ εμένα είπες. Ως επώνυμος, δικαιούνταν πλούσια γηρατειά και κληρονόμους.

  54. BLOG_OTI_NANAI said

    Αναφέρεται συχνά το 1922 ως έτος της δεύτερης έκδοσης. Η πρώτη έκδοση όπως φαίνεται έγινε στο Αϊβαλί και ο Κόντογλου το έργο το έγραφε στο Παρίσι και το τελείωσε εδώ, ή το έφερε δώ τελειωμένο.

    Πεντακόσια Χρόνια Έντυπης Παράδοσης του Νέου Ελληνισμού (1499-1999), έκδ. Βουλή των Ελλήνων, Αθήνα 2000, σ. 102

    Αργυρίου Αλέξανδρος, «Ιστορία της ελληνικής λογοτεχνίας», τ.1, σ. 46

    ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ

    ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ

  55. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Νομίζω πὼς δὲν ἔχει νόημα νὰ συζητᾶμε ἂν εἶναι «δίκαιο» ἤ «ἄδικο» νὰ πληρώνεται κάποιος (ἤ οἱ κληρονόμοι του) γιὰ «πνευματικὰ δικαιώματα» ἐπὶ 10, 20, 50 ἢ 70 χρόνια. Ζοῦμε σ᾿ ἕναν ἄδικο κόσμο καὶ τὸ ξέρουμε. «Ὅποιος ἔχει τὸ μαχαίρι…» καὶ τὰ λοιπὰ τετριμμένα. Τί νὰ ποῦμε γιὰ τοὺς κληρονόμους τοῦ ναρκέμπορα, τοῦ ἐμπόρου ὅπλων, τοῦ λαδιάρη πολιτικοῦ μὲ τὶς μίζες, τοῦ δουλέμπορα ποὺ πνίγει καραβιὲς δυστυχισμένων, τῆς ὕαινας τοῦ χρηματιστηρίου ποὺ καταδικάζει στὴ φτώχεια χῶρες καὶ λαοὺς ποὺ θὰ τρῶνε μὲ χρυσᾶ κουτάλια γιὰ γενιὲς ὁλόκληρες; Τοὐλάχιστον οἱ πνευματικοὶ ἄνθρωποι κρίνονται ἀπὸ τὸ ἔργο τους στὸ διηνεκές. Ἂν κάποιοι ἀφήσουν ἀνεξίτηλα τὰ χνάρια τους «ζοῦν», μέσα ἀπὸ τὸ ἔργο τους, γιὰ πολλὰ χρόνια, αἰῶνες ἢ χιλιετίες μετὰ τὸν θάνατό τους. Κι ἂς πέρασαν μιὰ ζωὴ δύσκολη ἢ στερημένη.

  56. sarant said

    51 Σε ενοχλεί Λάμπρο ο ένας στους χίλιους (και πολύ λέω) συγγραφέας που πιάνει την καλή και ίσως τα παιδιά του εισπράξουν κάποια δικαιώματα, και το βρίσκεις άδικο «όταν άλλοι με πτυχία και πολύχρονες και πολυέξοδες σπουδές αλλά και άλλου εργάτες του μόχθου, δουλεύουν 30-40 χρόνια νυχθημερόν» και καταπίνεις ημέτερους αργόμισθους, δημοσιογράφους πολυθεσίτες σε πέντε γραφεια τύπου ταυτοχρόνως, άγαμες κόρες στρατιωτικών, βουλευτές (αν και τώρα το περιόρισε ο ΣΥΡΙΖΑ), δικαστές κτλ. Αυτό εμένα με ξεπερνάει.

    54 Οπως όλα δείχνουν, η έκδοση έγινε στο Αϊβαλί -και όχι στο Παρίσι «προ τρία χρόνια» όπως γράφει το σημείωμα της δεύτερης έκδοσης.

  57. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    46 – Ναι βρε το κατάλαβα, συγχώρα με αν φάνηκε πως σ’ έπιασα απ’ τα μούτρα☺ απλώς, θεωρώ πως δαιμονοποιόντας τον θάνατο, μεγαλώνουμε παράλογα και χάνουμε το μέτρο της ζωής γενικώς και το συναισθηματκό ειδικώς.
    Ο δημοκράτης θάνατος δεν εξετάζει χρόνια, ηλικίες και αξίες, η ισονομία του είναι μοναδική και απόλυτη, είναι σημαντικό να μαθαίνουμε από την παιδική ηλικία να ερμηνεύουμε την ζωή μέσα από αυτήν την αμετάκλητη τελεσιδικία, θα λειτουργούμε πιο ώριμα και σοφά.

  58. gpoint said

    Από βιβλία δεν έκανε κανείς σχεδόν λεφτά. Τα λεφτά έρχονται όταν γίνει ταινία, σίριαλ κ.λ.π.

  59. Γιάννης Ιατρού said

    51: ΛΑΜΠΡΟΣ
    ..Δηλαδή με ένα βιβλίο έκανε την μπάζα της ζωής του…
    Κάποια σχόλια, όπως τα κάνεις (ή τα καταλαβαίνω), μου μοιάζουν με το «να του ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα» .
    Αν δεν το εννοείς έτσι όπως το εξέλαβα, πάσο κι άκυρο.
    Γράψε/δημιούργησε κι εσύ, αν μπορείς, και με γειά σου και χαρά σου τα όποια κέρδη. Δεν τα κλέψανε από κανένα οι (επιτυχημένοι) συγγραφείς, καλλιτέχνες. Και τους φόρους τους (υποθέτω) τους πλήρωσαν. Κανένα δεν υποχρέωσαν να τους διαβάζει κλπ.
    Εύχομαι να μην επανέλθουμε (σ΄αυτό το νήμα) στη προχθεσινή συζήτηση.

  60. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Πρωτοφανείς (φοβάμαι παγκοσμίως) απόψεις για τα πνευματικά δικαιώματα.
    Λάμπρε, κληρονομούμε από τους γονείς κάθε περιουσιακό στοιχείο -και βάρη, χρέη φευ καμιά φορά- και δεν κληρονομούμε τα πν. δικαιώματα; Να το προσεγγίσουμε λίγο «χειροπιαστά», αν και δεν είναι το ίδιο-το πνευματικό έργο είναι πολύτιμο και πολλάκις ατίμητο- : έχεις κληρονομήσει π.χ. ένα διαμέρισμα από τον πατέρα/μάνα , του οποίου κάνουν χρήση ,απολαμβάνουν τις ανέσεις, την ομορφιά -δεν ξέρω τί άλλο- κάποιοι, αυτό να γίνεται τζάμπα επειδή δεν κόπιασες εσύ ο ίδιος γι΄αυτό;
    Η τηλεόραση βγάζει ένα σκασμό λεφτά από τη διαφήμιση στα σήριαλ κι άμα πεθάνουν αυτοί που τα σκηνοθέτησαν ,έγραψαν τα κείμενα και τη μουσική κλπ να μένουν στους εκάστοτε καναλάρχες οι επαναλήψεις ως χρυσοφόρες πηγές κάθε φορά;

  61. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Αλλά Λάμπρε, συμφωνούμε για το θάνατο. Ένας ξάδελφός μου ,γιατρός, μου είπε όταν πέθανε η μάνα μου, πως ο άνθρωπος μετά τα 85,(στο όριο ήταν η αγαπημένη) όπως και νάχει, δεν πεθαίνει,
    ξ ε κ ο υ ρ ά ζ ε τ α ι. Οι εξαιρέσεις ,που λέμε ζωή και μετά τα 85, είναι λίγες. Όπως εσύ , μέχρι τα 152 σου,είπαμε 🙂 🙂

  62. ΣΠ said

    Μου κάνει εντύπωση που το σημερινό άρθρο έχει βαθμολογία ένα άστρο από 5 ψήφους. Ούτε σε έναν δεν άρεσε;

  63. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    59. >>Κανένα δεν υποχρέωσαν να τους διαβάζει κλπ.
    Ε ναι!
    Ο υπέροχος τρόπος του Ιούδα να φιλά 🙂 έκανε πλούσια άμεσα κι αμέσως τη συγγραφέα. Τώρα για το μέλλον θαρρούμε ότι θα αποδίδουν πλούτο στους κληρονόμος; Πρέπει και να αξίζει! Να ασχολούνται μαζί του για να αποφέρει.Αν όμως ασχοληθούν,το χρησιμοποιήσουν για ταινία π.χ. ναι να πληρώσουν τα ανάλογα.Πώς αλλιώς;

  64. ΕΦΗ², μιάς και σε βρήκα: ο ανηψός πηγαίνει και στη λαϊκή στο Χαλάνδρι. Επειδή ρώταγες, νομίζω.

    (σόρρυ για το οφφ τόπικ)

    Τον Κόντογλου και τον Εφταλιώτη τους είχα βρει σ’ ένα βιβλιοπωλιάκι στο Μόλυβο, Λέσβου.
    Άλλη χάρη να τους διαβάζεις και να βλέπεις το τοπίο! ❤

  65. Γιάννης Ιατρού said

    63: ΕΦΗ
    Αν και στον βαθμό που διαβάζεται (πωλείται) ακόμα/μελλοντικά το βιβλίο της Μ.Π., ας αποφέρει έσοδα. Σε όποιον τα δικαιούται. Το ίδιο κι αν γίνεται χρήση του με τη έννοια της ταινίας/θεατρικού έργου κλπ., και ο κόσμος πηγαίνει να το δει. Μάλλον το ίδιο λέμε.

  66. Γιάννης Ιατρού said

    64: Σκύλε, το Χαλάνδρι έχει 3 λαϊκές. Πάει σε όλες;

  67. 66 Σίγουρα όχι. Θα ρωτήσω και θα μάθω.

  68. Γιάννης Ιατρού said

    61: ΕΦΗ
    όπως έλεγε κι ο αείμνηστος 🙂

  69. ΓιώργοςΜ said

    Συμφωνώ πως όταν ενα θέμα (τα ΠΔ εν προκειμένω) έχει συζητηθεί τόσο πρόσφατα (ή όχι και τόσο πρόσφατα, αλλά έχει ενα δικο του άρθρο) είναι κρίμα να σκορπίζει η συζήτηση. Δε νομίζω πως πρέπει να σταματήσει επειδή υπάρχουν έντονες διαφωνίες, ίσα-ίσα αυτό είναι σημάδι πως έχει πραγματικό ενδιαφέρον και λόγος για να συνεχιστεί.

  70. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    56 – Ναί Νίκο με ενοχλεί, τόσο πολύ, όσο που αντί επιχειρημάτων, λές πως καταπίνω όλα αυτά τα σιχάματα που αναφέρεις, αυτό με ξεπερνάει. Επίσης σε πληροφορώ πως δεν το έχει περιορίσει ΚΑΘΟΛΟΥ ο ΣΥΡΙΖΑ το αντίθετο συμβαίνει. Τρείς μήνες στα χωριά της Αρκαδίας ήταν αρκετοί για να δώ το κομματικό και βουλευτικό αλισβερίσι με τους ντόπιους και ειδκά με τους απεγνωσμένους νέους, για μιά δίμηνη σύμβαση εργασίας στο ΕΣΥ στην ΔΕΗ και σε διάφορους «συνεργαζόμενους» εργολάβους. Μέχρι και Παπαδοπουλικοί που δουλεύουν στο εργοστάσιο της ΔΕΗ στον Λαδωνα, ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ γιατί ο Σκουρλέτης είπε πως ΔΕΝ ΠΩΛΕΙΤΑΙ, (ασχέτως αν την έχουν ήδη ξεπουλήσει) και καλό είναι όσοι ζείτε στο εξωτερικό αλλά και στα μεγάλα αστικά κέντρα να ρίχνετε μια ματιά τι γίνεται στην επαρχία πιο πέρα από τους συγγενείς και φίλους.

    Στο προκείμενο, επειδή έχω δηλώσει πως είμαι από αυτούς (δεν ξέρω αν υπάρχει κι άλλος δηλαδή) που θεωρούν πως τα παιδιά δεν πρέπει να κληρονομούν υλικά αγαθά από τους γονείς τους (εκτός ίσως από ένα ελάχιστο ποσοστό κι αυτό με κάποια ειδικά οικονομικά κριτήρια) γιατί αυτή η πρακτική δημιουργεί τρομακτικές κοινωνικές ανισότητες και οικονομικές διαστρεβλώσεις, βρίσκω ΕΝΤΕΛΩΣ παράλογο τα παιδιά ενός επιτυχημένου συγγραφέα (γιατί γιαυτό γίνεται όλο το σούσουρο κι όχι π.χ για τον φίλο μας τον Λεώνικο που έγραψε τον Μπασιά και τον έκδωσε μόνος του και τον μοίρασε σε φίλους ή τον Gee για τους ίδιους λόγους) που όσο ζούσε απόλαυσαν τους καρπούς της εργασίας του, να εξακολουθούν μετά τον θάνατό του για 70 χρόνια να καρπώνονται τα όποια κέρδη από αυτήν, το βρίσκεις λογικό και δίκαιο; Εδώ εφευρέσεις και επιστημονικές πατέντες και δεν έχουν πάνω από δέκα χρόνια δικαίωμα αποκλειστικότητας και θα έχουν τα πνευματικά δικαιώματα έναν αιώνα συν;
    Επίσης, βρίσκεις λογικό και δίκαιο να επιβάλλεται έμμεσος φόρος για πνευματικά δικαιώματα; και με ποιά κριτήρια θα μοιράζονται τα χρήματα; πόσα θα παίρνει η Μαντά που πουλάει 100,000 κάθε φορά, και πόσα ο Γιώργος Ξεσκούφωτος με το Μάνα γιατί ζώ που τον κυνηγάει ο εκδότης για να του λύσει την απορία; θα παίρνουν ισόποσα; αν ναί, έχει ανάγκη η Μαντά αυτά τα λίγα ψίχουλα; αν όχι για ποιόν από τους δύο λές να γίνεται το φορομπηχτικό παιχνίδι (για να μην πάμε σε μεγαλύτερα ονόματα κυρίως ξένα) ή ποιός πίσω από τον κάθε επιτυχημένο συγγραφέα έχει συμφέρον;

    58 – Είναι πολλοί που έκαναν πολλά λεφτά με τα βιβλία, με τις ταινίες έκαναν τα πάρα πολλά λεφτά, δεν ζούν όλοι στο χωριό Ελλάς, υπάρχουν κι άλλα 6,990,000,000 άνθρωποι στον πλανήτη.

  71. ΣΠ said

    Αν τα χρήματα για τα πνευματικά δικαιώματα δεν πάνε στους κληρονόμους του συγγραφέα, θα μείνουν στον εκδότη. Αυτό θέλουμε;

  72. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μακάρι να αμείβονταν ανάλογα με την αξία τους οι καλοί λογοτέχνες. Όταν άφωνες τραγουδιάρες και μέτριοι ποδοσφαιρική και μπασκετμπολίστες βγάζουν εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ τον χρόνο, θα μας ξινοφανούν τα καλά γεράματα του Μουρσελά; Εκτός αν θεωρούμε εύκολη και ξεκούραστη δουλειά τη δημιουργία αξιόλογου (το τονίζω: αξιόλογου) πνευματικού έργου, οπότε πάω πάσο.

  73. Γιάννης Ιατρού said

    70β: Ρε Λάμπρο, το σπίτι σου σκοπεύεις να το γράψεις στην εκκλησία ή ξέρω ‘γώ που, ή θα το κληρονομήσουν οι κόρες σου;

  74. Γιάννης Κουβάτσος said

    Εσύ, Λάμπρο, τα όποια περιουσιακά σου στοιχεία δεν θα τ’ αφήσεις στις κόρες σου;

  75. Γιάννης Κουβάτσος said

    Και μέτριοι ποδοσφαιριστές, ρε κερατά κορέκτορα! 😊

  76. cronopiusa said

    Γιατί ενοχλήθηκαν οι κληρονόμοι του Φώτη Κόντογλου απ’ το Αϊβαλί του Soloùp; Ο γνωστός γελοιογράφος και κομίστας Αντώνης Νικολόπουλος (Soloùp) στα δικαστήρια

  77. aerosol said

    @48:
    Τι λες βρε Στάζυμπε, που «το τραβάει» κι όλας ο Νίκος! Δηλαδή ενήλικος άνθρωπος γράφεις στο στυλ «άει στο διάολο εσύ κι ο γρύλος σου!».Έναν άνθρωπο που θεωρείς συμπαθή και με κάποια θετική προσφορά, χαίρεσαι αν κατάφερε να αποφύγει την ανάγκη μέσα από το τι του πρόσφερε η δουλειά του. Από πού κι ως πού αυτό σημαίνει πως εύχεσαι να ψοφολογήσουν στην ψάθα οι υπόλοιποι; Δηλαδή αν πεις σε κάποιον χρόνια πολλά εννοείς πως θες να πεθάνει νωρίς νωρίς η υπόλοιπη ανθρωπότητα; Ας σοβαρευτούμε λίγο!

    @όλους:
    Από προχτές δεν καταλαβαίνω την όλη παράλογη κουβέντα για τα πνευματικά δικαιώματα. Λέω παράλογη όχι γιατί δεν είναι προς συζήτηση αλλά γιατί γίνεται ειδικά και μόνο για τους καλλιτέχνες (με έμφαση στους συγγραφείς).
    Δηλαδή μέσα σε αυτού του τύπου την κοινωνία με την συγκεκριμένη οικονομική δομή απαιτούμε ειδικά από τους συγγραφείς να… πραγματώσουν την αναρχία και να είναι οι μόνοι που το αποτέλεσμα της δουλειάς τους δεν θα υπόκειται στους καπιταλιστικούς κανόνες. Αλλά οι υπόλοιποι… είμαστε μια χαρά, ευχαριστώ!

    Δηλαδή γιατί είναι σοκαριστικό να κληρονομεί τα οφέλη της εργασίας του στα παιδιά του ο συγγραφέας αλλά δεν είναι σοκαριστικό όταν το κάνεις εσύ; Από πού κι ως πού η περιουσία σου να πάει στα παιδιά σου; Μαζί δουλεύατε; Κάνανε κάτι για εκείνο το εξοχικό, εκτός από τα λιάζουν τα αχαμνά τους στον ήλιο; Και… εδώ που τα λέμε, γιατί να έχεις δικαίωμα σε περιουσία έτσι κι αλλιώς; Αν είμαστε απόλυτοι και μάγκες, ας είμαστε με όλους και όλα! Όχι παίδες, δεν είναι δυνατόν να κάνουμε τους άτεγκτους φωστήρες της κοινωνικής δικαιοσύνης δείχνοντας με το δάχτυλο κάποιους συγκεκριμένους άλλους, ενώ όλων των υπόλοιπων η φάση κρίνεται ΟΚ ή «τι να κάνουμε, έτσι είναι τα πράγματα». Τι είναι οι συγγραφείς; Γράφει πουθενά «μαλάκας» στο μέτωπό τους;

    Και γιατί η τόσο θυμωμένη ειδική αναφορά σε αυτούς; ΚΑΝΕΙΣ από τόσους φίλους της γλώσσας δεν ξέρει πως η ελληνική αγορά είναι τέτοια που σε κάθε χίλιους που εκδίδουν βιβλία ούτε οι δέκα δεν ζουν από αυτό; Δηλαδή στήνει ο καθένας ένα αγαπημένο του αποδιοπομπαίο τράγο («πω, πω! η Μαντά!», «πω, πω! Η Δημουλίδου!») και μετά -από την «δίκαιη», και καλά, τσαντίλα του- εκφωνεί κάτι δικτατορικές γενικότητες για το πώς όλοι οι υπόλοιποι τους οφείλουν να ταπεινωθούν επειδή τόλμησαν να κάνουν… λογοτεχνία. Ρε πάμε καλά;

    Φυσικά και είναι θέμα τα δικαιώματα, και παρατηρούνται υπερβολές και στρεβλώσεις. Οι λίγοι τυχεροί ίσως κληροδοτούν δυσανάλογα μεγάλο έλεγχο και χρήμα στους απογόνους. Πολλά μπορούν να ειπωθούν αλλά να μιλάμε, όχι να πετάμε ότι τσαντισμένο μας έρθει στο νου. Η κοινωνική αδικία οφείλεται ειδικά στον Ξανθούλη; Αυτός την γέννησε περισσότερο από σένα και μένα; Ο Μουρσελάς φταίει που υπάρχουν άνθρωποι στην ψάθα; Αυτός τους αποκάλεσε «αντιπαραγωγικούς» και το έχασα; Για κάποιο λόγο ειδικά οι συγγραφείς ευθύνονται περισσότερο από όλους τους υπόλοιπους για τις ανισότητες; Τα υπόλοιπα εκατομμύρια στην Ελλάδα είμαστε θύματα της τρομακτικής συγγραφικής συνωμοσίας;

    @ΕΦΗ-ΕΦΗ & Sarant
    Όπως καταλάβατε… συμφωνώ απολύτως. Και υπερθεματίζω.

    Κι επειδή τέθηκε προχτές και θέμα σύγκρισης με κάποιον που είχε/έχει εταιρία και γιατί δεν τον συμπονάμε τόσο… Σε άλλη συζήτηση θα τον συμπονέσουμε όταν και όπως αρμόζει. Αλλά, στην τελική, οι περισσότεροι εστιάτορες, κατασκευαστές εσωρούχων, γαλακτοπαραγωγοί ή ιδιοκτήτες καταστημάτων τηλεφωνίας (ας πούμε) δεν σου αλλάζουν την ζωή και δεν επηρεάζει βαθύτατα το προσωπικό τους έργο κοινωνίες ολόκληρες, πώς να το κάνουμε; Με καμία εταιρία δεν θα ασχολούμαστε μετά από αιώνες εκτός αν είμαστε ειδικευμένοι ιστορικοί και μιλάμε για τις 10 πιο επιδραστικές του κόσμου -συνήθως επί κακώ, όπως η επονείδιστη United Fruit Company. Άλλο τα ρουμπινέ της βρύσης και άλλο τα διηγήματα. Δεν είναι και τα δυο αγαθά, με την στενή οικονομική έννοια. Αλλά ο καπιταλισμός τα αντιμετωπίζει και τα δυο ως αγαθά όσον αφορά την οικονομική τους αξία και δεν μπορούμε να καταδικάσουμε τους συγγραφείς γι αυτό. Απλώς γεννήθηκαν σε αυτή την εποχή και προσπαθούν να εξασκήσουν ένα ταλέντο μέσα στα πλαίσια της κοινωνίας τους -δεν το χρωστανε να είναι οι μοναδικοί Τσε Γκεβάρα του φαντασιακού μας. Αν τους βγει και «επάγγελμα», δεν οφείλουν τίποτα παραπάνω από ότι κάθε επαγγελματίας. Όμορφο όταν δίνουν και το παραπάνω αλλά ως εκεί. ‘Ομως.. οι τραγικά περισσότεροι δεν το κάνουν ως επάγγελμα, άλλη είναι η δουλειά τους και μια χαρά αντιμετωπίζουν και τα δικά της προβλήματα. Έτσι, για να μη ζηλεύουν μερικοί μερικοί! 😉

  78. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    59 – «Κάποια σχόλια, όπως τα κάνεις (ή τα καταλαβαίνω), μου μοιάζουν με το «να του ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα». Αφού με γνωρίζεις προσωπικά, μ΄έχεις κόψει για εμπαθή τύπο; Απάντηση σε σχόλιο του Νικοκύρη είναι, διάβασε και τα δύο για να βγάλεις συμπέρασμα.

    60 – «Πρωτοφανείς (φοβάμαι παγκοσμίως) απόψεις για τα πνευματικά δικαιώματα.
    Λάμπρε, κληρονομούμε από τους γονείς κάθε περιουσιακό στοιχείο -και βάρη, χρέη φευ καμιά φορά- και δεν κληρονομούμε τα πν. δικαιώματα;»

    Ονειρευόμαστε διαφορετική κοινωνία ΕΦΗ.

    «Να το προσεγγίσουμε λίγο «χειροπιαστά», αν και δεν είναι το ίδιο-το πνευματικό έργο είναι πολύτιμο και πολλάκις ατίμητο- : έχεις κληρονομήσει π.χ. ένα διαμέρισμα από τον πατέρα/μάνα , του οποίου κάνουν χρήση ,απολαμβάνουν τις ανέσεις, την ομορφιά -δεν ξέρω τί άλλο- κάποιοι, αυτό να γίνεται τζάμπα επειδή δεν κόπιασες εσύ ο ίδιος γι΄αυτό;» Δεν είπα τσάμπα, αλλά να μην έχω εγώ οικονομικά δικαιώματα, τα όποια οικονομικά οφέλη να μοιράζονται στους οικονομικά αδυνάτους από το κράτος.

    «Η τηλεόραση βγάζει ένα σκασμό λεφτά από τη διαφήμιση στα σήριαλ κι άμα πεθάνουν αυτοί που τα σκηνοθέτησαν ,έγραψαν τα κείμενα και τη μουσική κλπ να μένουν στους εκάστοτε καναλάρχες οι επαναλήψεις ως χρυσοφόρες πηγές κάθε φορά;»
    Όχι, ούτε αυτοί να έχουν αποκλειστικά δικαιώματα μετά την πρώτη χρονική προβολή, σε μια ευνομούμενη και ανθρώπινη κοινωνία, όλα πρέπει να ανήκουν σε όλους μετά από ένα εύλογο χρονικό διάστημα, αλλιώς είναι κοινωνία διεστραμένων κανιβάλων όπως αυτή που ζούμε.

    Υ.Γ – Τα ορφανά από γονείς τι ακριβώς κληρονομούν; η αυτά μπορούν να πάνε στον διάολο όπως συμβαίνει τώρα;

    61 – «Όπως εσύ , μέχρι τα 152 σου,είπαμε 🙂 🙂»
    132 και θα πάω από ατύχημα. 🙂

  79. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Να πούμε και για το νήμα. Σ΄αυτό το χρονολόγιο για τον Φώτη Κόντογλου λέει:
    » 1920 Πρώτη ἔκδοση τοῦ «Πέδρο Καζᾶς» στὸ τυπογραφεῖο τοῦ Αἰολικοῦ Ἀστέρα* μὲ ἔξοδα τοῦ Στρατῆ Δούκα. »
    http://users.uoa.gr/~nektar/arts/tributes/fwths_kontogloy/kontogloy_xronologio.htm

    *Κυδωνιών ε;

    65/66 ναι το ίδιο λέμε και το ίδιο ρωτάμε το Σκύλουο 🙂

  80. rogerios said

    «και στο κέντρο του ένα αρμπαλέτο (βαλλίστρα το λέμε αυτό θαρρώ)…» Όχι, βαλλιστρίδα, μια και η βαλλίστρα, ενώ έχει σχεδόν όμοιο σχήμα και λειτουργία, είναι βαρύ όπλο, σε μέγεθος μικρού καταπέλτη.

    Μεταφέρω αρχαίο σχόλιό μου από τη Λεξιλογία:
    «Χρειάζεται προσοχή για να μην υπάρξει σύγχυση μεταξύ βαλλίστρας-baliste-ballista η οποία είναι βαρύ όπλο (βάλλει στερεωμένο στο έδαφος και χρησιμοποιείται κατά τις πολιορκίες) της Αρχαιότητας και του Μεσαίωνα (προερχόμενο από το καταπελτικόν του Διονυσίου των Συρακουσών και τον γαστραφέτη των κατοπινών χρόνων), και της βαλλιστρίδας-arbalète-crossbow, λατ. arcuballista, το οποίο είναι είδος τόξου που βάλλει χρησιμοποιώντας την «τεχνολογία» της βαλλίστρας… Βεβαίως, οι Ιταλοί χρησιμοποιούν την ίδια λέξη (Balestra) και για τα δύο (τόξο και όπλο πολιορκίας). Φαίνεται, επίσης, ότι η Άννα η Κομνηνή περιγράφει το τόξο στην Αλεξιάδα ονομάζοντάς το «τσάνγκρα» ή «τζάγρα».»

  81. cronopiusa said

    Σιγά η Πατρίδα Κοιμάται

    Σενάριο: Δημήτρης Νόλλας , Μάριος Ποντίκας , Κώστας Μουρσελάς , Γιώργος Αρμένης , Γιάννης Σμαραγδής

  82. gpoint said

    Το ζουμί της υπόθεσης (νομιζω πως) δεν έχει αναφερθεί : όσοι παίρνουν κάτι ολίγα σαν συγγραφείς, πληρώνουν το αντίστοιχο τέλος επιτηδεύματος ; ( 500-650 ) ή δεν είναι καταχωρημένοι σαν συγγραφείς ;
    Την εποχή που αυτοεκδιδόμουν (2007) οι εκπαιδευτικοί δεν είχαν υποχρέωση να δηλώνουν στην εφορία τις εισπράξεις από πωλήσεις βιβλίων αλλά μετά πολλά άλλαξαν

  83. ΓιώργοςΜ said

    69 (συνέχεια) … ή μπορούμε να τη συνεχίσουμε εδώ 🙂
    Η διαφορετική κάπως οπτική, η κάπως γενικότερη, που δίνει ο Λάμπρος στο 70 με βρίσκει σύμφωνο. Τα ΠΔ και κάθε κληρονομιά που ξεπερνά κάποιο μέτρο είναι κτγμ κοινωνικά άδικη, κι επιπλέον ευνουχιστική για εκείνον που κληρονομεί. Κοινωνικά άδικη επειδή δυο παιδιά, το ενα πλούσιος γόνος και το άλλο όχι, ξεκινούν με διαφορετικές προοπτικές τη ζωή τους. Επιπλέον, ο πλούσιος χαραμοφάης κληρονόμος δεν είναι παρά ένα παράσιτο για την κοινωνία αν ζήσει μια ζωή τρώγοντας τα έτοιμα. Ευνουχιστική, επειδή κάθε προσπάθεια θα συγκρίνεται με το έργο που κληροδοτείται, και θα φαίνεται λειψή.
    Αν δεν υπάρχουν χρήματα για πνευματικά δικαιώματα, δεν πάνε ουτε στον εκδότη, ούτε πουθενά. Ο οποιοσδήποτε μπορεί να παράξει ένα νέο προϊόν, υλικό ή άυλο, με βάση ενα προηγούμενο, και να κερδίσει από αυτό. Βρισκω εξωφρενικό να πρέπει να πληρώνω πάνω απο 50% του κέρδους μου στη Ντίσνεϋ αν θέλω να φτιάξω ένα τετράδιο με το Μίκι Μάους, επειδή κάποιος έφτιαξε ενα σκίτσο με ενα ποντίκι πριν απο εκατό χρόνια.
    Διάβαζα σήμερα πως υπάρχουν καμμιά διακοσοπενηνταριά εταιρείες που διαχειρίζονται τα πνευματικά δικαιώματα για το έργο του Έλβις Πρίσλεϊ. Είναι υγιές αυτό, 40 χρόνια μετά το θάνατό του;

  84. aerosol said

    @78:
    «σε μια ευνομούμενη και ανθρώπινη κοινωνία, όλα πρέπει να ανήκουν σε όλους μετά από ένα εύλογο χρονικό διάστημα, αλλιώς είναι κοινωνία διεστραμένων κανιβάλων όπως αυτή που ζούμε.»

    Λάμπρο αυτό είναι σημείο-κλειδί. Μπορεί να φανεί σε πολλούς κακό, ανήκουστο ή ρομαντικό, αλλά συμφωνώ πως η ουσιαστική συζήτηση -αν θέλει να μην είναι υποκριτική- είναι ακριβώς γι αυτό. Συνολικά.
    Αλλιώς είμαστε υποκριτές και κουτοπόνηροι, αφού επιλέγουμε μια ελάχιστη μερίδα ανθρώπων και τους μεμφόμαστε που λειτουργούν με τους ίδιους ακριβώς κανόνες που λειτουργούμε και οι υπόλοιποι.
    Σχεδόν τους βρίζουμε γι αυτό.
    Και μάλιστα συχνά με την -σχεδόν προσβλητικά επιπόλαιη- δικαιολογία πως αυτό που προσφέρουν ειναι «άυλο». Όλη η Δύση βασίζεται σε «υπηρεσίες» (κι εσύ ειδικά ξέρεις καλά τι απίστευτη φούσκα είναι αυτή η ιστορία) ή σε ατόφιο ραντιερισμό, αλλά απομονώνεται μια κατηγορία ανθρώπων λες και μας κοροΙδεύουν, ενώ οι υπόλοιποι σκάβουμε για κάρβουνο σε ορυχεία.

    Το πρόβλημα της κουβέντας μας δεν είναι τα ίδια τα δικαιώματα, είναι η επιλεκτική μας στάση για το ποιων ΑΛΛΩΝ τα δικαιώματα θέλουμε να καταργηθούν -αλλά, προς θεού, κάτω τα χέρια από τα δικά μας!

  85. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    72 – «Εκτός αν θεωρούμε εύκολη και ξεκούραστη δουλειά τη δημιουργία αξιόλογου (το τονίζω: αξιόλογου) πνευματικού έργου, οπότε πάω πάσο.»
    Γιατί είναι εύκολη και ξεκούραστη δουλειά να μαζεύεις σκουπίδια, να αδειάζεις βόθρους ή να χτίζεις σπίτια ή δεν είναι το ίδιο κοινωνικά αξιόλογες με το όποιο πνευματικό έργο; και ποιό είναι το κριτήριο του αξιόλογου έργου; κι αφού υπάρχουν αξιόλογα και μη αξιόλογα πνευματικά έργα, γιατί δεχόμαστε τον έμμεσο φόρο για όλα;

    73-74- Στις κόρες μου θα αφήσω την ευχή μου και τις γνώσεις που απόκτησαν για την λειτουργία της κοινωνίας, είναι τεράστιο περιουσιακό στοιχείο, κι αν δεν μπορούν να το εκμεταλλευτούν για να ζήσουν με αξιοπρέπεια, μπορούν πάντα να πάνε να πνιγούν αξιοπρεπώς

    .https://www.youtube.com/watch?v=O6nLChp_lfI

  86. Μαρία said

    Et c’est depuis ce temps, ma soeur,
    Que je suis devenu chasseur,
    Que mon arbalète à la main
    Je cours les bois et les chemins. https://www.youtube.com/watch?v=iD3x9LRTr8M

  87. Παναγιώτης Κ. said

    Είχα παρακολουθήσει μια τηλεοπτική του συνέντευξη του Κ.Μουρσελά και με είχε εντυπωσιάσει ο φιλοσοφικός του λόγος. Δεν αξιώθηκα όμως να δω λεπτομέρειες αυτής της πνευματικής πλευράς του και πόσο την ανέπτυξε.

  88. Γιάννης Κουβάτσος said

    Λάμπρο, σε μια ιδανική κοινωνία όπου θα ισχύει η αρχή «από τον καθένα σύμφωνα με τις δυνατότητές του, στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του», μπορεί να έχουν βάση τα περί κληρονομιάς και τα περί λάμπουσας πενίας των λογοτεχνών. Στην τωρινή κοινωνία, τη μόνη που διαθέτουμε, θα συνεχίσουμε να κληροδοτούμε στα παιδιά μας, εκτός από την ευχή μας, και την όποια περιουσία μας και αυτό είναι το σωστό. Στην τωρινή κοινωνία με τις αρχές που τη διέπουν. Και επαναλαμβάνω: μακάρι οι λογοτέχνες να μπορούσαν όλοι να ζούσαν γράφοντας αυτό που κάνουν κέφι και όχι αυτό που υποψιάζονται ότι θα πουλήσει ή νοικιάζοντας την πένα τους δεξιά κι αριστερά, για να βγαίνει το μεροκάματο. Εκτός αν γουστάρουμε να βλέπουμε τους Συγγρούς να επιχειρούν να ελεήσουν τους ρακένδυτους Παπαδιαμάντηδες περνώντας τους για ζητιάνους.

  89. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    84- Αν έχεις προσέξει Aerosol, όταν σχολιάζω για κοινωνικά και πολιτικά θέματα-προβλήματα, ποτέ δεν έχω ρίξει την όποια ευθύνη σε κάποια μεμονωμένη κοινωνική ή επαγγελματική ομάδα, η ευθύνη για τα στραβά είναι συλλογική όπως και η όποια λύση χρειάζεται συλλογικότητα για να είναι δίκαιη, γι΄αυτό και στεναχωρήθηκα που μου έγραψε αυτά ο Νικοκύρης.
    Δεν έχω κάτι εναντίον των συγγραφέων αξιόλογων και μη, λέω απλώς πως ο νόμος των πνευματικών δικαιωμάτων είναι άδικος (όπως και οι περισσότεροι) και στην πραγματικότητα δεν εξυπηρετεί ούτε τους συγγραφείς (και λοιπούς δημιουργούς) ούτε το κοινωνικό σύνολο παρά μόνο τις πολυεθνικές εταιρείες κι όποιος δεν το βλέπει αυτό θεωρώ πως εθελοτυφλεί, ο δε φόρος στους υπολογιστές κλπ, για πνευματικά δικαιώματα, ανοίγει δρόμους για να μας ξεσκίσουν σε λίγα χρόνια, αλλά δεν περιμένω και πολλά, εδώ έχουμε δεχτεί τις ιδιωτικές τράπεζες που μας ΚΑΤΑΚΛΕΒΟΥΝ, να ελέγχουν ολοκληρωτικά την ζωή μας χωρίς να βγάλουμε άχνα.

    Μιά αξιόλογη ερμηνεία ενός αξιόλογου τραγουδιού από έναν αξιόλογο ερμηνευτή για έναν αξιόλογο σχολιαστή. 🙂

  90. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    Για το θέμα των πνευματικών δικαιωμάτων με κάλυψε απόλυτα ο χρυσόστομος Aerosol στο 77

    80 Μερσί! Είδα βαλλιστρίδα στο λεξικό αλλά επειδή ήξερα τη balestra δεν μούκοψε.

  91. 77: Αν έτσι αντιλαμβάνεσαι αυτό που έγραψα, δεν θα κάτσω να σου εξηγήσω ότι δεν έχεις δίκιο. Η παρένθεση στο 45, μπήκε σκόπιμα από το Νικοκύρη, σε σύνδεση με το προχτεσινό νήμα.

  92. cronopiusa said

    https://theancientwebgreece.files.wordpress.com/2017/01/f8f16-ce9acf8ccebdcf84cebfceb3cebbcebfcf85-promitheas.jpg?w=640&h=489

  93. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    88 – «Στην τωρινή κοινωνία, τη μόνη που διαθέτουμε, θα συνεχίσουμε να κληροδοτούμε στα παιδιά μας, εκτός από την ευχή μας, και την όποια περιουσία μας και αυτό είναι το σωστό.»
    ΟΧΙ, ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΟΣ, κι όσοι το συνεχίζουν δεν θέλουν να αλλάξει η κοινωνία ή περιμένουν από άλλους να αναλάβουν το κόστος αυτής της αλλαγής υποταγμένοι στην «δικαιοσύνη» της άρχουσας και γενικώς γαμάω τάξης.
    ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ, κολοκύθια τούμπανα, ο καθένας για την πάρτη του από τον πιο πλούσιο μέχρι τον πιο φτωχό, αυτή είναι η κοινωνία μας αλλά εσύ μου λές πως αυτή είναι και μέχρι να αλλάξει (πώς άραγε;) έτσι πρέπει να λειτουργούμε.

    Τίποτα δεν περισσεύει σ΄αυτή την κοινωνία, όποιος έχει παραπάνω από ένα που χρειάζεται το έχει πάρει από κάποιον που δεν έχει κανένα, όσα περισσότερα έχει κάποιος τόσοι περισσότεροι δεν έχουν ΤΙΠΟΤΑ, κι αυτό δεν πρόκειται ν΄αλλάξει με ευχολόγια αλλά ούτε με ανατροπές, μόνο σπέρνοντας σήμερα για να θερίσουν αύριο οι νέες γενιές.

    Συννέφιασε, ευκαιρία να πάω για τρέξιμο.

  94. 77: Απάντησα στο κατάλληλο νήμα.

  95. BLOG_OTI_NANAI said

    Με αφορμή το σχόλιο 28 του Γιάννη, κάποια βιογραφικά:

  96. cronopiusa said

    «Εδώ, στο νησάκι μου, είμαι βασιλιάς. Περπατώ με μεγάλα βήματα, είμαι στο κέφι, και καταλαβαίνω το Θεό και τους προγόνους μου να μου κρατάν σιωπηλή συντροφιά. Σηκώνουμαι πολύ πρωί και κάνω ένα μικρό περίπατο γύρω στο μεγάλο και παράξενο βράχο, που κρέμεται απάνου απ’ το σπιτάκι μου. Έτυχε, με σεισμό, να τον ακούσω να τρίζει απάνου απ’ το κεφάλι μου. Το καλοκαίρι, σαν κάνει ζέστη τ’ απομεσήμερο, πάω και ξαπλώνουμαι στον ίσκιο του, και το μάτι μου βάζεται να λογαριάζει το ανιστόρητο βάρος που κρέμεται στον αγέρα. Με πιάνει ζάλη και μου φαίνεται πως ξεφεύγει το κούτελο μου.»

    Φώτης Κόντογλου – Ὁ Ροβινσώνας τῆς Ὀρθοδοξίας. Ὁσία Θεοκτίστη ἡ Λεσβία

    (ἀπὸ τὸ Ἀσάλευτο Θεμέλιο, Ἀκρίτας 1996)

  97. Γιάννης Ιατρού said

    95: BLOG_OTI_NANAI
    Ευχαριστώ πολύ για την πληροφόρηση 🙂

  98. Babis said

    «…επειδή έχω δηλώσει πως είμαι από αυτούς (δεν ξέρω αν υπάρχει κι άλλος δηλαδή) που θεωρούν πως τα παιδιά δεν πρέπει να κληρονομούν υλικά αγαθά από τους γονείς τους (εκτός ίσως από ένα ελάχιστο ποσοστό κι αυτό με κάποια ειδικά οικονομικά κριτήρια) γιατί αυτή η πρακτική δημιουργεί τρομακτικές κοινωνικές ανισότητες και οικονομικές διαστρεβλώσεις,…»

    Αυτό που προτείνεις δημιουργεί ακόμα μεγαλύτερες αδικίες.
    Ο πατέρας μου έφτιαξε ένα σπίτι και ένα εξοχικό με τα χεράκια μας κυριολεκτικά (τα δικά του, της μητέρας μου, εμένα και των δύο αδελφών μου). Ήταν μικροεργολάβος και τα απογεύματα έφτιαχνε το σπίτι λίγο λίγο, εμείς τα παιδιά, όταν γυρίζαμε από το σχολείο έπρεπε να μεταφέρουμε υλικά για να δουλέψει ο πατέρας όταν γύριζε από την κανονική του δουλειά. Το καλοκαίρι από έξι χρονών και μετά δουλεύαμε μαζί του στην οικοδόμη για να γλυτώσει κάποια μεροκάματα το ίδιο γινόταν τα Χριστούγεννα και το Πάσχα. Τα απογεύματα του καλοκαιριού μετά από ένα μεσημεριανό ύπνο συνεχίζαμε την δουλειά στο σπίτι. Κάποια καλοκαίρια τα περάσαμε στο εξοχικό, όχι κάνοντας διακοπές αλλά δουλεύοντας έκει γιατί ο πατέρας μου πήρε το χωράφι με την συμφωνία να κάνει κάποιες δουλειές για τον μεσίτη προκειμένου να το ξεπληρώσει.
    Θα μπορούσα να μιλάω ατελείωτες ώρες για το πόσο έχω δουλέψει για να φτιαχτούν αυτά τα σπίτια θα προσθέσω μόνο ότι από το κουβάλημα φορτίων σε τόσο μικρή ηλικία δεν έχουν αναπτυχθει οι μεσοσπονδύλιοι δίσκοι στην ραχοκοκκαλιά μου (ο ένας απλώς δεν υπάρχει) και υποφέρω από φοβερούς πόνους.

    Με ποιά λογική δεν έπρεπε να κληρονομήσουμε αυτά τα σπίτια;

  99. Ωραία που ξαναγυρίσαμε στον Κόντογλου. Έχει ενδιαφέρον ότι η καταγωγή και το περιβάλλον του φαίνεται να ήταν πάντως αρκετά ανώτερα, κοινωνικά, απ’ ό,τι προσπαθεί ο ίδιος να μας υποβάλει. Η εκπαίδευση στην Αθήνα και το Παρίσι συνηγορεί σ’ αυτό, και άλλωστε καταλαβαίνει κανείς τη θέση του θείου του του ηγούμενου διαβάζοντας το «Αϊβαλί, η πατρίδα μου» πίσω απ’ τις γραμμές.

    Είναι επίσης ενδιαφέρον ότι στις αναμνήσεις του από το Αϊβαλί κυριαρχεί μια παραδείσια κοινωνική αρμονία, ενώ ξέρουμε ότι στις πρώτες δεκαετίες του 19ου αιώνα (με μια παραπλήσια κοινωνική συγκρότηση), οι Αϊβαλιώτες είχαν ζήσει μια εντυπωσιακή κοινωνική διαμάχη στα όρια του εμφυλίου:
    https://www.sa.aegean.gr/Synedrio/Papataxiarchis.doc (αγνοείστε την προειδοποίηση ασφαλείας)
    Όποιος έχει χρόνο και όρεξη μπορεί να τσεκάρει αυτό στη Γεννάδειο: http://ambrosia.ascsa.edu.gr:8991/F/?func=item-global&doc_library=BBG01&doc_number=000025872
    Γενικά η ιστορία του Αϊβαλιού, με τα προνόμια και όλα, έχει πολύ ψωμί και δεν νομίζω ότι έχει ερευνηθεί όπως πρέπει ακόμα: https://ejournals.epublishing.ekt.gr/index.php/deltiokms/article/viewFile/2667/2432.pdf

  100. sarant said

    99 Βρετιμαθαινεικανείς!

  101. Πέρυσι πήγα στο Αϊβαλί, πολύ μου άρεσε – έμενα ένα διάστημα εκεί αισθάνθηκα..

    http://www.badsadstories.blogspot.gr
    http://www.badsadstreetphotos.blogspot.gr

  102. cronopiusa said

    ΙΣΤΟΡΙΑ ΘΕΩΡΗΤΙΚΗΣ Γ΄ ΛΥΚΕΙΟΥ
    ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ
    ΠΗΓΕΣ

    ΕΝΟΤΗΤΑ Α.

  103. Παναγιώτης Κ. said

    Ενημερώνω: Η φόρμα του ιστολογίου επανήλθε στα κανονικά της!

  104. Μ’ εντυπωσίασε η φωτογραφία πούβαλε η Κρόνυ στο 96. Έψαξα και βρήκα πως είναι το μοναστηράκι της Οσίας Θεοκτίστης της Λεσβίας στην Ικαριά. Που ο Φ.Κ. την χαρακτήρισε ως Ροβινσώνα της Ορθοδοξίας

    http://www.greekgastronomyguide.gr/item/osia-theoktisti-ikaria/

  105. sarant said

    103 Nαι, το μάτιασμα ίσχυε μόνο για το χτεσινό άρθρο.

  106. aerosol said

    @89:
    Κάτι έχω προσέξει, Λάμπρο… 😉

    Πιάστηκα από αυτό που είπες γιατί δείχνει το γιατί βρήκα ένα κομμάτι της εδώ συζήτησης από προβληματικό έως τελείως άσχετο με την πραγματικότητα.
    Συμφωνούμε.
    Ίσως διαφωνήσουμε στο εξής, ίσως όχι: προσωπικά δεν τρέφω ελπίδα πως θα δω μια κοινωνία δομημένη με δικαιότερο τρόπο.
    Οπότε για μένα γίνεται υποκριτικό το να στοχοποιείται μια μικρή κατηγορία δημιουργών επειδή δεν φέρνουν μόνοι τους την ουτοπία, όπως θεωρώ πως κατά τόπους συνέβη στην σχετική συζήτηση (όχι από εσένα).

    @94:
    Ευχαριστώ, το είδα.
    Τώρα, τι κατάλαβες και σε τι απάντησες… ο Θεός και η ψυχή σου, που λένε. Νόμιζα πως γράφω ελληνικά. Δεν βαριέσαι, καλή καρδιά!

  107. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Διαβαζοντας την εισαγωγη μου θυμισε τα διηγηματα του Ε.Α.Ποε

    Ομολογημενη επιρροη απο το «Ο Ροβινσώνας Κρούσος» (Robinson Crusoe) του Ντάνιελ Ντεφόε,1719.

    Επισης απο το εξαιρετικο «Η καρδιά του σκότους», του Τζόζεφ Κόνραντ, 1899

  108. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Επέστρεψε στο Αϊβαλί, όπου δίδασκε ιχνογραφία σε γυμνάσιο ως τον διωγμό του ’22. Από τη Μυτιλήνη βρέθηκε και πάλι στην Αθήνα, όπου με παρέμβαση της Ελλης Αλεξίου άρχισε να σχεδιάζει για τον Ελευθερουδάκη. Το διαβατήριό του για την αυξημένη προσοχή ήταν ο «Πέδρο Καζάς», ένα βιβλίο που άνοιξε νέους δρόμους στην ελληνική λογοτεχνία. Ο πρωταγωνιστής του, όπως και σε άλλα βιβλία του Κόντογλου, είναι άνθρωπος της θάλασσας, κουρσάρος. «Αυτοί οι χαρακτήρες είναι παράδειγμα για εμάς που χάνουμε το κουράγιο μας σε κάθε περίσταση της ζωής μας» έλεγε.
    http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=614628

  109. Δεν ξέρω εάν ο Φ.Κ. μετέφρασε το «Νησί του Θησαυρού» του Στήβενσον (με τίτλο «Το νησί με το θησαυρό») πριν ή μετά τον Πέδρο Καζάς. Μήπως, δηλαδή, η ενασχόληση με τη μετάφραση αυτή τούδωσε την ιδέα για ένα δικό του έργο.

  110. Γιάννης Κουβάτσος said

    Πρώτα έγραψε τον «Πέδρο Καζάς» και αργότερο μετέφρασε το «Νησί…». Ο Κόντογλου είχε πάθος με τις πειρατικές και εν γένει τις θαλασσινές ιστορίες.

  111. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    98 – «Με ποιά λογική δεν έπρεπε να κληρονομήσουμε αυτά τα σπίτια;»
    Πονεμένη η ιστορία σου αλλά δεν κατάλαβες τι είπα, αν σου αρέσει αυτή η κοινωνία συνέχισε να λειτουργείς όπως σου λέει.
    Πάντως κληρονόμος εσύ κληρονόμος κι η Μαριάννα Λάτση αν σου λέει κάτι αυτό.
    Τα ορφανά από γονείς παιδιά τι κληρονομούν είπαμε;

    106 – «Ίσως διαφωνήσουμε στο εξής, ίσως όχι: προσωπικά δεν τρέφω ελπίδα πως θα δω μια κοινωνία δομημένη με δικαιότερο τρόπο.»
    Συμφωνούμε, ούτε εγώ τρέφω τέτοια ελπίδα όμως αν δεν προσπαθήσουμε εμείς για να αλλάξει τότε ποιός θα το κάνει; αν δεν το κάνουμε τώρα πότε θα το κάνουμε;
    Δεν ξέρω τι θα κάνουν οι κόρες μου στην ζωή τους αλλά εγώ τους έχω διδάξει πως από την όποια περιουσία που θα κάνουν (και θα είναι πολύ μεγάλη κατά πάσα πιθανότητα) στο τέλος να κρατήσουν μόνο όσα θα πάρουν μαζί τους και με κάποιο τρόπο θα πρέπει να την επιστρέψουν δίκαια στην κοινωνία που τους έδωσε την δυνατότητα να την αποκτήσουν.

  112. Γς said

    23:

    Εντάξει. Τα έχω παίξει.

    Κάθε μέρα όμως, κάθε νύχτα δεν την ξεχνώ.

  113. ndmushroom said

    77
    Βρίσκω μάλλον άστοχο, από πολλές απόψεις, το σχόλιό σου. Κατ’ αρχήν, ο μόνος λόγος που η συζήτηση επικεντρώθηκε «μόνο» στους καλλιτέχνες και δη στους συγγραφείς είναι γιατί, από το ίδιο το ποστ, για αυτούς γίνεται λόγο. Εννοείται ότι η συζήτηση αφορά το σύνολο των πνευματικών δικαιωμάτων, και αν είχε εμφανιστεί, π.χ., ένας εργαζόμενος σε φαρμακευτική για να υποστηρίξει τα δικά του, θα μιλούσαμε και για φάρμακα, και όχι μονο για συγγραφείς ή καλλιτέχνες.
    Δεύτερον χρησιμοποιείς μια λογική «γιατί να στερήσουμε από αυτούς και όχι από τους άλλους». Μα γιατί οι άλλοι δεν το έχουν για να τους το στερήσουμε. Τα λεγόμενα «δημιουργικά» επαγγέλματα είναι κατηγορία από μόνα τους, με πάμπολλες ιδιαιτερότητες, δεν έχουν σχέση με κανένα άλλο επάγγελμα. Σε ποιο άλλο (νόμιμο) επάγγελμα μπορείς, με ένα μόνο έργο (και θεωρητικά) να ζήσεις εσύ, τα παιδιά σου και τα εγγόνια σου χωρίς να χρειαστεί να δουλέψει κανείς σας; Έχει καταδικαστεί κανένας κουρέας επειδή αντέγραψε την κουπ του Τάκη Τσουκαλά (λέμε τώρα) χωρίς να καταβάλει πνευματικά δικαιώματα στον εμπνευστή της (αν όμως τύπωνε μπλουζάκι με ένα ποντίκι που θυμίζει αμυδρά ένα άλλο, πιο corporate ποντίκι…); Αν πάω στη λαϊκή να αγοράσω ραπανάκια, υπάρχει περίπτωση να μου επιβάλει ο παραγωγός σε ποια κατσαρόλα θα τα μαγειρέψω (για μένα. Αν φέρω και φίλους να φάμε μαζί πρέπει να πάρω ειδική άδεια); Αν πω στον ταρίφα «πήγαινέ με στο Ελ. Βενιζέλος», υπάρχει περίπτωση να μου πει «δεν μπορώ, φιλαράκι. Η διαδρομή είναι κατοχυρωμένη από το Ράδιο Ερμής»;
    Λες ότι προφανώς δε σου αλλάζουν όλα τα επαγγέλματα τη ζωή, ή δεν αλλάζουν κοινωνίες. Όντως. Από την άλλη, μια επιτυχημένη μεταμόσχευση επίσης σου αλλάζει ριζικά τη ζωή. Δεν νομίζω όμως ότι θα συμφωνούσες τα παιδιά σου να συνεχίζουν να πληρώνουν τα παιδιά του χειρούργου για εκείνη τη μία επέμβαση.
    Δεν επιχειρώ να απαξιώσω τα δημιουργικά επαγγέλματα. Οι δημιουργοί έχουν όντως πολλά δίκια (αν και στρέφονται κατά του λάθος υπαιτίου). Απλά επισημαίνω πόσο άστοχο είναι να γίνονται συγκρίσεις με τα υπόλοιπα επαγγέλματα. Αλλά αν είναι να συνεχίσει η συζήτηση, ας συνεχίσει στη σωστή σελίδα, δε χρειάζεται να εκτρέψουμε τη ροή του λογοτεχνικού κυριακάτικου άρθρου.

  114. 109-110 Όχι μόνο τον Στήβενσον: https://www.politeianet.gr/books/johnson-charles-daidalos-zacharopoulos-i-oi-fimismenoi-koursaroi-73329 Αλλά κι αυτό, φαντάζομαι, μετά τον Πέδρο Καζάς.

  115. Γς said

    Λαχτάρησα ένα κόσμο με κανονικούς ανθρώπους και όχι… “κλώνους”, ή ανθρωποειδή, ή ρομπότ, ή νοήμονες μηχανές, ή υβρίδια, πιθηκάνθρώπους, Γιέτι, Κρο Μανιόν, Homo Erectus ή Habilis…
    Ένα κόσμο με αληθινούς ανθρώπους, που φοβούνται, ελπίζουν, ερωτεύονται… αμαρτάνουν.

    Κάποια φίλη μας στο Fb τώρα

  116. BLOG_OTI_NANAI said

    97: Να ‘σαι καλά Γιάννη!

    99: Μόνο που κάπου δεν τα λέει καλά ο Παπαταξιάρχης. Δεν μπορεί να γράφει ότι το 1840-42 ανακαλύφθηκαν από τον «ελληνικό… εθνικισμό», «καταπιεζόμενοι Έλληνες»!

    Ο Σαλτέλης που ήταν ντόπιος και έγραψε τον «Κυδωνιάτη» και τουλάχιστον μπορεί να ξέρει καλύτερα, γράφει ότι προσέγγισε τις Κυδωνιές ήδη η Φιλική Εταιρεία και μιλάει για ελληνικό λαό που περίμενε αποκατάσταση από τον Καποδίστρια για τις θυσίες:

  117. Το ήξερα ότι θα τσίμπαγες 🙂
    Μόνο που δεν διάβασες προσεχτικά τον Παπαταξιάρχη: λέει ότι η κοινωνική και, αν θες, ενδοκοινοτική διαμάχη του 1840 μετατράπηκε στον τύπο και εν γένει στο δημόσιο λόγο του Ελληνικού Βασιλείου σε εθνική/διακοινοτική.

  118. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

  119. Μαρία said

    117
    Και το λέει αρχή αρχή ο άνθρωπος.

  120. aerosol said

    @113:
    Δεν θέλω να γράψω στην σχετική ανάρτηση γιατί θα έπρεπε να γράψω 10 σελίδες (και γιατί δεν εκτιμώ τις εταιρίες είσπραξης δικαιωμάτων). Έτσι κι αλλιώς η συζήτηση ξεχείλωσε ως εδώ.
    Θα σχολιάσω το εξής: σπάνια (δυστυχώς) κάποιος διαβάζει αυτό που είναι γραμμένο και απαντά σε αυτό. Συχνότερα «διαβάζει» κάποια εκδοχή που δημιουργείται στο μυαλό του, απαντά σε αυτή και μετά απλά δεν βγάζουμε άκρη. Πχ: ποτέ δεν είπα «δε σου αλλάζουν όλα τα επαγγέλματα τη ζωή». Δεν μίλησα για επαγγέλματα. Έκανα σύγκριση ανάμεσα σε ΕΤΑΙΡΙΕΣ και λογοτέχνες. Μίλησα για εταιρίες και έφερα ιστορικό παράδειγμα. Το έκανα αυτό γιατί κάποιος θεώρησε πως ασχολούμαστε με τους «γκρινιάρηδες» συγγραφείς υπερβολικά αντί να συμπάσχουμε με την εταιρία του πατέρα του (!!!).

    Επίσης, ξέρω πάρα πολλές επαγγελματικές δραστηριότητες που μια συγκεκριμένη επιτυχία μπορεί να θρέψει 5 γενιές. Στους συγγραφείς είναι σπάνιο αλλά υπερτονίστηκε, και αναφέρθηκε επανειλλημένα σαν να είναι χαρακτηριστικό του «κλάδου», και βάσει αυτού στήθηκε ολόκληρη επιχειρηματολογία. Ακόμα, τα παιδιά του χειρουργού έχουν μπαμπά που χειρουργεί κάθε μέρα, για δεκαετίες, και πληρώνεται για κάθε εγχείρηση. Ο συγγραφέας δεν παράγει τελειωμένο «προϊόν» κάθε μέρα, συχνά ούτε κάθε μήνα και συνήθως μένει σχεδόν απλήρωτο. Και συνήθως τα παιδιά του δεν παίρνουν τίποτα από τίποτα, γι αυτό και ο συγγραφέας έχει κάτι άλλο ως επάγγελμα. Ξανά, παρουσιάζουμε σαν κανόνα περιπτπωσεις σπάνιες και εμφανίζονται οι κακοπληρωμένοι ως προνομιούχοι. Τέλος, κανείς δεν μπορεί να «πάρει» μια εγχείρηση από έναν χειρουργό και να κερδίσει λεφτά από αυτήν 10-20-30 χρόνια μετά. Οι ιδιαιτερότητες είναι αμφίπλευρες.
    Γενικά, το ότι κάποιοι κερδίζουν το τζόκερ δεν δικαιολογεί κανέναν να λέει σε μένα και σένα πως είμαστε εκατομμυριούχοι.

  121. ndmushroom said

    120
    Συμφωνώ ότι οι ιδιαιτερότητες είναι αμφίπλευρες, απλά ήθελα (το έγραψα άλλωστε και πριν) να αναδείξω ακριβώς αυτές τις ιδιαιτερότητες, που καθιστούν άτοπη την όποια σύγκριση του «γιατί αυτοί κι όχι οι άλλοι».
    Και όντως, είναι λάος να γενικεύουμε, είτε χρησιμοποιώντας τη Μαντά και τη Δημουλίδου ή παραδείγματα «καλοπληρωμένων» δημιουργών για να χαρακτηρίσουμε συλλήβδην αρνητικά τον κλάδο, είτε ισχυριζόμενοι ότι τα βιβλία αλλάζουν ζωές και κοινωνίες για να τον χαρακτηρίσουμε θετικά. Γιατί, κακά τα ψέματα, αν αγοράσω δέκα τυχαία βιβλία από το βιβλιοπωλείο, πιο πιθανό είναι να πετύχω εργο «καλοπληρωμένου» συγγραφέα παρά βιβλίο που θα μου αλλάξει τη ζωή ή θα φέρει την επανάσταση στον κόσμο γύρω μου.
    Και μια ερώτηση κρίσης για το τέλος: αφού οι περισσότεροι συγγραφείς παίρνουν «τίποτα» και τα παιδιά τους «το τίποτα του τύποτα», όπως λες (ενώ κάποιοι λίγοι τυχεροί χτίζουν καριέρες και βγάζουν πολλά λεφτά), αυτά τα παρατεταμένα μέχρι αηδίας πνευματικά δικαιώματα, που εκ των πραγμάτων παρεμποδίζουν την τεχνολογική και πολιτιστική πρόοδο της κοινωνίας θέτοντας φραγμούς στην αξιοποίηση της πολιτιστικής, τεχνολογικής και ενίοτε επιστημονικής κληρονομιάς, ποιους ακριβώς εξυπηρετούν; Αυτούς που δεν τα έχουν ανάγκη ή αυτούς που δεν έχουν να κερδίσουν τίποτα από αυτά; Ή μήπως αυτούς που (κακώς) καρπώνονται το συντριπτικά μεγαλύτερο ποσοστό των εισπράξεων, χωρίς ωστόσο να έχουν συμβάλει το παραμικρό στη «δημιουργία» του έργου;

  122. gpoint said

    # 82

    Το περίμενα πως το σχόλιο θα το φάει η μαρμάγκα γιατί στα πρακτικά πράγματα δεν χωράνε τόσες απόψεις όσο στα θεωρητικά. Εφ’ όσον μιιλάμε για αμοιβές οποιουδήποτε είδους, μιλάμε για επάγγελμα. Ενας κομπάρσος που παίζει σε καμία, μια-δυο ταινίες τον χρόνο είναι υποχρεωμένος να πληρώσει τέλος επιτηδεύματος για να έχει αυτό το δικαίωμα. Ο συγγραφέας το κάνει ;
    Η πως ορίζεται ένας συγγραφέας ; Με το γνωστό ο καθένας είναι ότι δηλώσει ή με την εγγραφή του σε κάποια ένωση χωρίς κανένα ουσιαστικό κριτήριο.;
    Θα με θυμηθείτε σε κάποια χρόνια πως αν ισχύσει αυτή η εισφορά που θα είναι ένας ακόμα φόρος στον λαό θα θεσμοθετηθεί και βεβαίως θα φορολογηθεί η ιδιότητα του συγγραφέα με αποτέλεσμα όχι να ενισχύονται αλλά να ξηλώνονται οι περισσότεροι συγγραφείς και να αποποιούνται αυτήν την ειδικότητα οπότε το μόνο που θα απομείνει θα είναι μια ακόμα εισφορά στις πλάτες μας.
    Μπορεί η κυβέρνηση να έχει αλλάξει αλλά οι υπάλληλοι των υπουργείων και το σκεπτικό τους όχι.

  123. BLOG_OTI_NANAI said

    117, 119: Δεν νομίζω… Τα ίδια βλέπουμε όλοι μας ακριβώς.
    Δεν λέει για το γεγονός! Μιλάει σαφέστατα ΚΑΙ για τον πληθυσμό! Αρχή-αρχή γράφει: «η μετατροπή των χριστιανών ραγιάδων σε ‘Έλληνες του Αγώνα’ και κατ’ επέκταση σε αλύτρωτους Έλληνες«.

    Όλοι βλέπουμε, όλοι ξέρουμε ανάγνωση. Μιλάει σαφώς για τον λαό και τους αδικεί διότι εξαφανίζει έτσι το παρελθόν τους.

  124. Παναγιώτης Κ. said

    Το επαναλαμβάνω για να εμπεδωθεί.
    «Μπορεί η κυβέρνηση να έχει αλλάξει αλλά οι υπάλληλοι των υπουργείων και το σκεπτικό τους όχι».
    Είναι άλλη η λογική των πολιτικών προϊσταμένων (όχι κατ΄ανάγκη ορθή) και άλλη των υφισταμένων τους (με κύριο χαρακτηριστικό την αναπαραγωγή της δημοσιοϋπαλληλίας). Εξ΄άλλου το επιχείρημα είναι…ατράνταχτο: Αυτοί είναι πρόσκαιρα στη θέση τους ενώ εμείς μένουμε. Οι κυβερνήσεις φεύγουνε ο δημόσιος υπάλληλος μένει!

  125. 123 Όλοι ξέρουμε ανάγνωση, αλλά για να τη χρησιμοποιήσουμε παραγωγικά καλό είναι να διαβάζουμε συνολικά ένα κείμενο και να μη νομίζουμε ότι καταλάβαμε μια φράση αν δεν καταλάβουμε τα συμφραζόμενά της.

  126. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μα οι δημόσιοι υπάλληλοι τους νόμους που εισηγείται η εκάστοτε κυβέρνηση και ψηφίζει το κοινοβούλιο εφαρμόζουν. Αν δεν τους εφαρμόζουν, υπάρχουν ελεγκτικοί μηχανισμοί και προβλέπονται σχετικές κυρώσεις. Αλλά μάλλον είναι πιο βολικό για τα κυβερνώντα κόμματα να φορτώνουν τις αποτυχίες τους σε κακούς ξένους και εγχώριους δολιοφθορείς.

  127. sarant said

    Καλημέρα από εδώ!

  128. cronopiusa said

    Το κράτος των δικαστών

    https://www.ecoleft.gr/2017/07/16/το-κράτος-των-δικαστών/

  129. Παναγιώτης Κ. said

    Γιάννη, οι δημόσιοι υπάλληλοι συλλήβδην παραβιάζουν το νόμο και επειδή είναι γενικευμένη η παρανομία, κανένας πολιτικός προϊστάμενος δεν βάζει το χέρι του στη φωτιά. Δεν γνωρίζω αν υπάρχει και σε άλλες χώρες η…αρχή που λέει: Μη θίγετε τα κακώς κείμενα.
    Ιδού δύο τρανταχτά κτγμ παραδείγματα.
    Π1. Σύμφωνα με τον νόμο, όταν υποβάλλεις ένα αίτημα σε μια δημόσια υπηρεσία είναι στις υποχρεώσεις της η ίδια να αναζητήσει τα όποια άλλα δικαιολογητικά από άλλες υπηρεσίες. Συστηματικά παραβιάζουν αυτή την αρχή και ζητούν από τον πολίτη να τα φέρει. Για να μη τους αδικώ όμως 100%, υπάρχει εξαίρεση στον κανόνα. Στην έκδοση ταυτότητας δεν σου ζητούν τίποτα πλην φωτογραφίας. Τώρα όμως που το ξανασκέφτομαι, δεν είναι γιατί εφαρμόζουν καταλεπτώς το νόμο αλλά για να αποφύγουν ενδεχόμενη παραχάραξη στοιχείων!
    Π2. Είναι γνωστό ότι είμαστε χώρα…αριστούχων μαθητών! Και αν δεν έχω γράψει βραβεία στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο.
    Ο νόμος λέει ότι ο βαθμός βγαίνει σύμφωνα με τον τύπο: (προφορικά+γραπτά)/2.
    Ο τύπος λοιπόν αυτός παραβιάζεται κατάφωρα. ( Οι υποψιασμένοι όταν θέλουν να σχηματίσουν μια πιο αξιόπιστη εικόνα για τον χ μαθητή δεν τον ρωτούν για τους τελικούς βαθμούς αλλά για τις επιδόσεις του στα γραπτά!)

    Η ιστορία της Ελλάδας δείχνει πως έχουμε νομοθεσία για να…δείχνουμε στους ξένους ότι είμαστε χώρα του Διαφωτισμού και στο εσωτερικό έχουμε το δικό μας τρόπο. Εξ΄άλλου αυτό δεν κάνουμε τα τελευταία χρόνια; Κατά μία έννοια μπορεί να είναι και αντιστασιακή πράξη για να αντιμετωπίσουμε την υποκρισία των ισχυρών εταίρων μας μόνο που την… ασυνέπειά μας δεν τη δείχνουμε μόνο στον εξωτερικό…εχθρό αλλά και στον…εχθρό λαό!

  130. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    122 – Φωνή βοώντος εν τη ερήμω Gee, δοκιμασμένη πρακτική το τυράκι στην φάκα και πάντα με επιτυχία. Αυτό που με εντυπωσιάζει, είναι γιατί άνθρωποι που θα έπρεπε να αντιληφθούν αμέσως την απάτη δεν την αντιλαμβάνονται. Έχω κάτι κατά νού (όχι την εκπαίδευση☺) αλλά θα περιμένω τον χρόνο να δείξει.

  131. Πάνος με πεζά said

    Λίγο καθυστερημένα έμαθα για τον Κώστα Μουρσελά, σήμερα στην ανακοίνωση της κηδείας του…
    Κι έτσι όλη η τριάδα του εμβληματικού αυτού τραγουδιού αυτού, αναχώρησε…

  132. leonicos said

    Ο Κόντ5ογλου πρέπει να διαβαστεί ολόκληρος απ’ όλους, τουλάχιστον όσο ο Παπαδιαμάντης

  133. dryhammer said

    Μια εκκλησιά της Χίου και ο Κόντογλου για τους εκτός πεπατημένης (δεν ξέρω πως μπορώ να βρω το άρθρο του)

    http://www.aplotaria.gr/ipapanti-vavilon-charitos/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: