Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ταβέρνες κι εστιατόρια

Posted by sarant στο 25 Μαΐου, 2020


Ένα μεγάλο βήμα στην άρση των κοροναϊκών περιορισμών γίνεται σήμερα, καθώς αρχίζουν και πάλι να λειτουργούν τα «καταστήματα εστίασης» δηλαδή ταβέρνες, εστιατόρια, μπαρ και καφεζαχαροπλαστεία, που ως τώρα είχαν διακόψει τη λειτουργία τους με μόνη εξαίρεση την παράδοση φαγητών με πακέτο ή το ντελίβερι, αν και η εξαίρεση αυτή είχε σε ορισμένες περιπτώσεις, συνήθως σε καφετεριες, οδηγήσει σε καταστρατηγήσεις.

Από σημερα ξανανοίγουν κανονικά, αν και το επίρρημα θα έπρεπε να το βάλουμε σε εισαγωγικά, αφού θα υπάρχουν αρκετές διαφορές από την π.Κ. κατάσταση -υποτίθεται ότι τα τραπέζια θα τοποθετηθούν έτσι ώστε να υπάρχει η ενδεδειγμένη απόσταση μεταξύ τους, δεν θα υπάρχουν μεγάλες παρέες σε ενωμένα τραπέζια, και άλλα τέτοια μέτρα ώστε να αποφεύγεται ο συγχρωτισμός. Σε αντιστάθμισμα της μείωσης της πυκνότητας των δυνητικών πελατών, τα καταστήματα εστίασης θα επιτρέπεται να καταλάβουν έως και διπλάσιο δημόσιο χώρο με τα τραπεζοκαθίσματά τους. Δεδομένου ότι και π.Κ. σε πολλά σημεία τα τραπεζοκαθίσματα είχαν τόσο επεκταθεί που δεν χωρούσε να περάσει άνθρωπος, καταλαβαίνετε τι θα γίνει τώρα: μου λένε ότι σε μερικές πλατείες του λεκανοπεδίου έχουν αρχίσει να τοποθετούν τραπέζια ακόμα και στα μπαλκόνια των γειτονικών πολυκατοικιών. Εντάξει, αυτό είναι μάλλον υπερβολή, αλλά αν οσφραίνομαι καλά το κλίμα μού φαίνεται πως εκείνα τα εισαγωγικά που είχαμε θελήσει να βάλουμε στην αρχή της παραγράφου μάλλον καλώς δεν τα βάλαμε -θέλω να πω, προβλέπω ότι ύστερα από καναδυό βδομάδες τα πράγματα δεν θα διαφέρουν και πολύ απ’ ό,τι ήταν προ κορονοϊού.

Αλλά αλλιώς δεν γινόταν, έπρεπε να ξαναρχισει να λειτουργεί ο κλάδος. Έπρεπε, όχι μόνο επειδή με δυο μήνες απραξίας πολλές επιχειρήσεις έχουν έρθει στα πρόθυρα της κατάρρευσης αλλά και επειδή δεν αντέχει άλλο και η πελατεία χωρίς αυτήν την «περιττή» διέξοδο. Και, εδώ που τα λέμε, αν είναι να συνωστίζονται οι νέοι όπως στη φωτογραφία (που τη βρήκα στο Διαδικτυο και υποτίθεται ότι είναι παρμένη προχτές από την οδό Τάκη στου Ψυρρή· δεν βάζω το χέρι στη φωτιά για την αυθεντικότητά της, αλλά γνήσια φαίνεται) τότε καλύτερα να ξανανοίξουν τα μαγαζιά να μοιράζεται κάπως ο συνωστισμός. Το ίδιο ισχύει και για τα πάρκα, παρεμπιπτόντως.

Ο κλάδος της εστίασης επηρεάζει την κατανάλωση τροφίμων και ποτών. Στο δίμηνο (να το πούμε δεκαβδόμαδο;) της καραντίνας η κατανάλωση ποτών έπεσε κατακόρυφα, τουλάχιστον σε κάποιες δυτικοευρωπαϊκές χώρες, διότι βέβαια η μικρή αύξηση της οικιακής κατανάλωσης δεν αντιστάθμιζε, ούτε κατά διάνοια, την κατακόρυφη πτώση (έως και μηδενισμό) στα καταστήματα. Αλλά έπεσε και η κατανάλωση τροφίμων, διαβάζω, παρά τη μεγάλη αύξηση στην οικιακή κατανάλωση. Τουλάχιστον αυτά σημειώθηκαν σε χώρες όπου, πέρα από τα εστιατόρια, ήταν επίσης πολύ σημαντική η δραστηριότητα της σχολικής και επαγγελματικής εστίασης.

Για να χαιρετίσω το άνοιγμα των καταστημάτων εστίασης, σήμερα θα λεξιλογήσω για το ένα σκέλος του κλαδου, για τα εστιατόρια, τις ταβέρνες και τα συναφή καταστήματα. Το άλλο σκέλος, καφενεία, ζαχαροπλαστεία και μπαρ το αφήνω για άλλη φορά, όπως χωριστό άρθρο αξίζει και για τα ξενοδοχεία, παρόλο που πολλά ξενοδοχεία έχουν και εστιατόριο. Ας τα αφησουμε κι αυτά για αλλη φορά λοιπόν.

Λέμε εστιατόριο, που είναι λέξη αρχαία -αν και, στα αρχαία, εστιατόριον ήταν η αίθουσα των συμποσίων, και εστιάτωρ ήταν ο οικοδεσπότης που παραθέτει γεύμα σε προσκαλεσμένους.

Στην αρχή-αρχή του πλατωνικού Τίμαιου, που αποτελεί συνέχεια της Πολιτείας, αφού συμμετέχουν τα ίδια πρόσωπα και συνεχίζουν τη συζήτηση για το ίδιο θέμα, ο Σωκράτης ρωτάει πού είναι ο τέταρτος της παρέας «των χθες μεν δαιτυμόνων, των νυν δε εστιατόρων;» επειδή την προηγουμένη τούς είχε καλέσει ο Σωκράτης ενώ τώρα τον καλούσαν εκείνοι.

Και οι δυο λέξεις, εστιάτωρ και εστιατόριον, προέρχονται από την εστία (με δασεία στα αρχαία) και δεν έχουν ετυμολογική σχέση με το ρήμα «εσθίω» που ήταν το κατεξοχήν ρήμα για το «τρώω» στα αρχαία ελληνικά.

Το εστιατόριο το λέμε ή έστω λέγαμε την εποχή της γαλλοφωνίας και «ρεστοράν», παίρνοντας τη γαλλική λέξη, restaurant, που έχει μια μερική ομοηχία με την ελληνική -αλλά είναι ετυμολογικά άσχετη, μια και προέρχεται από το λατινικό restaurare. Στα γαλλικά restauration είναι μια λέξη με πολλές σημασίες, αφού είναι βέβαια και η εστιατορία, είναι όμως και η ανακαίνιση-αποκατάσταση, ακόμα και η παλινόρθωση: με κεφαλαίο, Restauration είναι η περίοδος της παλινόρθωσης των Βουρβόνων όταν το 1815 επανήλθαν στον θρόνο (και αποκαταστάθηκε η μοναρχία) μετά την Επανάσταση και τον Ναπολέοντα.

Πώς φτάσαμε από την αποκατάσταση στα εστιατόρια; Τον 16ο-17ο αιώνα λέγανε bouillons restaurants ή και σκέτο restaurants τις σούπες από ζωμό κρέατος, επειδή «αποκαθιστούσαν» τις δυνάμεις του νηστικού ανθρώπου, τον στήλωναν. Οπότε, restaurants αρχικώς ονομάστηκαν τα καταστήματα που σερβίριζαν τέτοιους δυναμωτικούς ζωμούς και μετά όλα τα ανάλογα καταστήματα που σέρβιραν φαγητό.

Δεν το έχω ψάξει και δεν ξέρω πότε αναστήθηκε το αρχαίο εστιατόριο και ξαναμπήκε στη νεοελληνική γλώσσα. Υποθέτω τον 19ο αιώνα, επί νεοελληνικού κράτους. Πιο πριν είχαμε τη λοκάντα, ιταλικής αρχής, όπως και το μαγειριό, που έχει διατηρηθεί στο «οινομαγειρείον» αλλά και στο μαγέρικο.

Υπάρχουν και τα συνθετα του εστιατορίου, όπως ζυθεστιατόριο ή καφεστιατόριο.

Αλλά εκτός από ρεστοράν και εστιατόριο, έχουμε και την ταβέρνα. Η λέξη είναι λατινικό δάνειο, taberna, που σήμαινε «οινοπωλείο» και που η αρχική της σημασία πρέπει να ήταν «καλύβα». Έχει μπει στη γλώσσα από την ελληνιστική εποχή.

Η ταβέρνα μπορεί να πάρει πολλά επίθετα και σχηματίζει διάφορα σύνθετα -έχουμε π.χ. χασαποταβέρνα, ψαροταβέρνα, κοσμική ταβέρνα, εξοχική ταβέρνα, οικογενειακή ταβέρνα. Υπάρχει ταβερνάκι, ταβερνούλα αλλά και ταβερνείο. Η ταβέρνα είναι πιο λαϊκή από το εστιατόριο, χωρίς αυτό να σημαίνει πως είναι απαραίτητα φτηνότερη. Η ψησταριά είναι είδος ταβέρνας με έμφαση στα ψητά.

Το καπηλειό είναι ακόμα πιο λαϊκό, και προσανατολισμένο στο πιοτό περισσότερο παρά στο φαγητό. Η λέξη είναι αρχαία, καπηλείον, και σήμαινε κάθε εμπορικό μικρομάγαζο, κυρίως όμως, από τότε, οινοπωλείο. Ο κάπηλος μπορεί να ήταν μικρέμπορος (όχι όμως πλανόδιος) αλλά συχνά ήταν ταβερνιάρης. Κι επειδή οι αρχαίοι ταβερνιάρηδες (θεωρούταν ότι) εκμεταλλεύονταν τους πελάτες, από τότε η λέξη πήρε τις κακές σημασίες που έχει σήμερα, του ιδιοτελή εκμεταλλευτή, του αισχροκερδή -εξ ού και οι διάφορες καπηλείες, από την αρχαιοκαπηλία ως την πατριδοκαπηλία (όχι, δεν είμαι ανορθόγραφος).

Λαϊκό είναι και το κουτούκι, που προέρχεται από το τουρκ. kütük, το οποίο όμως σημαίνει «κούτσουρο». Αρχικά, λέει το λεξικο, ήταν χαρακτηρισμός μεθυσμένου, από τη φράση kütük gibi, κατά λέξη «σαν κούτσουρο», που σήμαινε τύφλα στο μεθύσι.

Όμως, υπάρχει μια διαφορά. «Καπηλειό» και «κουτούκι» είναι χαρακτηρισμοί καταστημάτων, αλλά κανένα κατάστημα δεν αυτοχαρακτηρίζεται «καπηλειό» ή «κουτούκι» (αν και μπορεί να έχει τη λέξη στον τίτλο του, πχ Ταβέρνα «Το κουτούκι του Αποστόλη»).

Από κει και πέρα, πολλά καταστήματα εστίασης κατηγοριοποιούνται ανάλογα με το είδος εδεσμάτων που προσφέρουν. Αναφέραμε ήδη χασαποταβέρνες και ψαροταβέρνες, ενώ επίσης έχουμε σουβλατζίδικα και κεμπαμπτζίδικα, μεζεδοπωλεία και ψητοπωλεία, πιτσαρίες, μπιραρίες και παστερίες, ουζερί και… σουβλακερί, τσιπουράδικα, γυράδικα, μακαρονάδικα, κρεατάδικα, ρακάδικα και γενικώς φαγάδικα -όπως επίσης έχουμε και τα διάφορα έθνικ, κινέζικα, ιταλικά, ινδικά, και άλλα αναρίθμητα.

Θα μπορούσα να γράψω δέκα φορές τόσα και πάλι δεν θα κάλυπτα το θέμα μου -αλλά τα άρθρα του είδους αυτού τα γράφουμε μαζί. Οπότε, περιμένω τα σχόλιά σας, ζηλευοντας όσους βρισκονται σε χώρες όπου ξανανοίγουν τα «καταστήματα εστίασης». Εβίβα!

 

 

 

246 Σχόλια προς “Ταβέρνες κι εστιατόρια”

  1. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Καλημέρα καὶ καλὴ ὄρεξη.

    Mὲ λεξιλογικὸ θέμα καὶ σήμερα.

    Καὶ νόστιμο. 😉

  2. ΓΤ said

    Ασφαλώς και «μπακαλοταβέρνα». Και όποτε βρεθείς στον Πειραιά, ασφαλώς βουρ στον Σκυλοδήμο (https://www.lifo.gr/articles/taste_articles/181644/stin-mpakalotaverna-toy-skylodimoy-o-xronos-exei-stamatisei). Και αν θες να παίξεις Ταμπούρια, και να δεις στα ρολά του μαγαζιού τρύπες από τις σφαίρες των Γερμανών στην Κατοχή, απλά, απλούστατα, πας στο «Ειδικόν». (https://www.greekgastronomyguide.gr/item/to-eidikon-attiki/) Για μια δεύτερη γεύση πρωινιάτικα, από τη Μαντάμ Τζίντζερ, από το 13:24 και μετά, στο https://www.madameginger.com/taxidi/eat-like-a-local/eatlikealocal-ston-peiraia-gia-kafe-alithino-psomi-kai-mia-istoriki-mpakalotaberna/

  3. divolos said

    Γυαλιστερές, κολιτσιάνοι, κρίταμα, τσιτσίραβλα, μερικά από τα μεζεδάκια που στερηθήκαμε αυτούς τους μήνες, μιας και σπανίως τα βρίσκει κανείς εκτός τσιπουράδικου. Έχω ήδη κανονίσει τσιπουροκατάνυξη για το βράδυ. Επίσης λέμε όλοι τσιπουράδικο, αλλά επισήμως, όλα αυτά τα καταστήματα στην εφορία ονομάζονται ουζερί, δεν ξέρω γιατί.

  4. Κύριλλος Μεθόδιος said

    Αυτό με το κουτούκι μήπως έχει καμιά σχέση με την πώληση κάρβουνων; Κάπου αναδύεται στο νού μου μια πληροφορία ότι τα μέρη που πωλούσαν κάρβουνο πωλούσαν και κρασί.

  5. LandS said

    Καλημέρα, κάτι πήρε το μάτι μας προχτές για την ετυμολογία της εστίασης (όπως καταστήματα εστίασης) αλλά δεν ήταν και πολύ κονκλούσιβ (που λέμε στο χωριό).
    Δεν μπορεί να έχει να κάνει με την εστία>εστιάζω/εστιάζομαι. Μπορεί να είναι από το εσθίω; Μήπως, το καλύτερο που έχουμε να πούμε είναι ότι το λέμε έτσι επειδή το λέμε έτσι;

    Το εστιατορία βλέπω να είναι δύσκολο να επικρατήσει.

  6. dryhammer said

    Καλημέρα!
    Δεν προλαβαίνω να το διαβάσω τώρα, αλλά φίλος εστιάτορας θα ανοίξει αύριο μεθαύριο, για δει πρώτα τι ακριβώς θα γίνει στα άλλα μαγαζιά, γιατί όπως λέει «πρώτα θα βγουν να μοιράσουν πρόστιμα κι ύστερα θα βγάλουν ακριβείς οδηγίες για το πως θα γίνει το σκηνικό».

  7. Γιάννης Κουβάτσος said

    4. Σωστά. «Το καρβουνιάρικο έχει το καλύτερο κρασί στην Αθήνα» λέει ο Βέγγος σε μια ταινία.

  8. Πέπε said

    Καλημέρα.

    Η ταβέρνα δεν είναι πάπως δύσκολα προσδιορίσιμη; Πρακτικά, εμπειρικά, ξέρουμε πότε είμαστε σε ταβέρνα και πότε σε εστιατόριο, λεξιλογικά όμως;

    Η ταβέρνα είναι μαγαζί που αρχικά σερβίριζε μόνο κρασί, ή κρασι+υποτυπώδεις μεζέδες. Οι υποτυπώδεις άρχισαν να γίνονται όλο και περισσότεροι, σε ποικιλία και ποσότητα, και πλέον στην ταβέρνα πας για φαί, όχι για κρασί (αν μόνο φας και δεν πιεις τίποτα, όλα καλά, αν όμως παραγγείλεις κρασί χωρίς ούτε μια μπουκιά, τουλάχιστον θα σε στραβοκοιτάξουν).

    Στη Σάμο έχω ακούσει να αναφέρουν ως ταβέρνα ένα μαγαζί (ένα συγκεκριμένο) που μάλλον πρέπει να είναι περίπου αυτό που ήταν παλιά οι ταβέρνες, δηλαδή κρασοπουλειό: έχει βαρέλια, νομίζω πως έχει και το δικό του πατητήρι, και δεν έχει ούτε τραπέζια ούτε κουζίνα. Αγοράζεις κρασί για το σπίτι.

    Παρεμπιπτόντως, για τα κάρβουνα ούτε κουβέντα, έτσι; Πωλείται κρασί και κάρβουνα.

    Το ζυθεστιατόριο θα πρέπει να ήταν αυτό που είναι τώρα οι μπιραρίες. Σήμερα κανένα μαγαζί δεν ονομάζεται ζυθεστιατόριο. Τη λέξη την ξέρω μόνο από κάποια λίγα μαγαζιά που είχαν κρατήσει, από παλιότερες εποχές, τις ταμπέλες τους με τεράστιες πολυσύνθετες ονομασίες τύπου «Καφεουζοζυθεστιατόριον» (μερικές ακόμη πιο σύνθετες ήταν σχεδόν ο κατάλογος: έχουμε και οίνο, έχουμε και ούζο, έχουμε και καφέ…).

    Ούτε το καφεστιατόριο νομίζω να λέγεται πια. Καφέ-ρεστοράν, ναι, ή και εστιατόριο-καφέ, αλλά σε δύο λέξεις. Δηλαδή μαγαζί με διπλή λειτουργία, μπορείς να μη φας χωρίς να σε στραβοκοιτάξουν.

    Η μπακαλοταβέρνα δεν ξέρω αν επιβιώνει σε κανένα χωριό. Το καφέ-μπακάλικο το πρόλαβα στο Παγκράτι, και ένα καφενείο που λειτουργεί ακόμη ήταν και μπακάλικο μέχρι σχετιά πρόσφατα (μετά το 2000).

    Το ταβερνείο πρέπει να ήταν υποτιμητικός όρος της καθαρεύουσας των καλών νοικοκυραίων. Στις πρόσφατες δεκαετίες, όλο το σκοτεινό, καπνισμένο, μεθυσμένο και αορίστως υποκοσμικό συμφραζόμενο του υποτιμητικού όρου αναβαπτίσθηκε σε γοητευτική εξωτική αύρα, και η λέξη αναβίωσε με θετικό πρόσημο, μόνο προφορικά και άτυπα όμως. Πιο πρόσφατα μέλλον έχασε κι αυτή τη χροιά και έμεινε ως ουδέτερο συνώνυμο της ταβέρνας, αλλά και πάλι μόνο προφορικά και άτυπα.

    Χασαποταβέρνες υπάρχουν; Δεν ξέρω. Στις γνωστές περιοχές με χασαποταβέρνες (π.χ. Βάρη) δεν έχω πάει ποτέ, και δεν ξέρω αν είναι όντως αυτό που σημαίνει η λέξη, δηλαδή ταβέρνα με δικό της χασάπικο.

    Το μεζεδοπωλείο, πολύ ατυχής λέξη. Ποτέ δεν τη συμπάθησα. Σε όλα τα -πωλεία ψωνίζεις και φεύγεις, δεν κάθεσαι. Κρεοπωλείο δε σημαίνει κρεοφαγικό εστιατόριο, ιχθυοπωλείο δεν είναι η ψαροταβέρνα, άρα το μεζεδοπωλείο δεν είναι αυτό που δηλώνει η λέξη.

    Ίσως θυμάστε μια διαφήμιση με δύο φίλους που θέλουν να συνεταιριστούν και κάνουν ένα ιχθυοβιβλιοπωλείο, με καταληκτήριο σλόγκαν «βρες τον κατάλληλο συνεργάτη» (κάπως έτσι).

    Τέλος (προς το παρόν), τα ιταλικά εστιατόρια δε θα τα έβαζα στα έθνικ. Το έθνικ θέλει λίγο εξωτισμό. Ινδικό, κινέζικο, υποσαχάριο, ακόμα και τούρκικο ή βουλγάρικο, ναι. Το ιταλικό είναι απλά ιταλικό. (Και φυσικά πολύ κακομεταχειριεμένος όρος, αφού συνήθως είναι αμερικάνικα μεταφρασμένα στα ελληνικά – αλλά το ίδιο ισχύει και για τα κινέζικα κ.ά.).

    Καλή όρεξη!

  9. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    5 Το λέει το άρθρο, εστία > εστιάτωρ και δεν εχει σχέση με το εσθίω.

    2 Ωραίες προτάσεις!

  10. sarant said

    8 Υπάρχει και ψητοπωλείο όμως

    Όσο για καφεστιατόρια, άμα γκουγκλίσεις βγαίνουν πολλά -αν και τα περισσότερα στην Κύπρο.
    Κι ένα ζυθεστιατόριο:
    http://dionolymposguide.gr/listing/%CE%B6%CF%85%CE%B8%CE%B5%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%BF-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%B4%CE%B5%CE%B9%CF%83%CE%BF%CF%83/

  11. Πέπε said

    @5:
    Δεν ξέρω αν είδαμε το ίδιο, κάτι που διαφοροποιούσε τις διάφορες εστίες (εστίαση που τρώμε – εστίαση του φακού) με βάση το πνεύμα. Λάθος ήταν. Δασεία και στα δύο, η ίδια λέξη υπόκειται, η εστία-τζάκι.

    Το τζάκι είναι το κέντρο του σπιτικού, όθεν εστία=σπιτικό, και από κει εξακτινώνεται ένα πλήθος συνεκδοχικών εννοιών. Από το εστιάζω=(περίπου) φιλοξενώ μέχρι την εστία=κέντρο.

  12. Πέπε said

    10 (ψητοπωλείο):
    Τα ίδια χάλια. Ιδίως εδώ που υπάρχει και εναλλακτική λύση, «ψησταριά».

  13. Triant said

    Καλημέρα.

    Διάσημη (τοπικά) μπακαλοταβέρνα ήταν ο «Μανωλάς», δίπλα στο σπίτι μου στα Πατήσια. Με βαρέλια που άνοιγε και καθάριζε και μύριζε όλη η γειτονιά, με ρέγγα στο δοχείο όπου διάλεγες την θηλυκιά (για να έχει αυγά) αλλά και εξαιρετικό λεμονάτο.

    Στις γλώσσες από τις οποίες έχω κάποια μυρωδιά δεν βρίσκω ανάλογο πλούτο λέξεων που να σημαίνουν εστιατόριο εκτός ίσως από αυτές που υποδηλώνουν είδος εισαγόμενης κουζίνας. Οι πολύγλωττοι τί λέτε;

  14. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Τὸ «κρασὶ καὶ κάρβουνα» δὲν εἶναι μόνο ἐλληνικό.

    Ὑπάρχει καὶ στὴ Γαλλία ἀπὸ ἀρχαιοτάτων χρόνων, ὅπως λένε οἱ πηγές. 🙂

    https://sarantakos.wordpress.com/2016/10/20/asterix-10/

  15. Νέο Kid said

    Έβλεπα χθες στο History ένα ενδιαφέρον ντοκυμαντέρ για μια πρόσφατη (άρχισε το 2018) ανασκαφή στην Πομπηία η οποία επικεντρώθηκε στην ανακάλυψη και ανάδυση/restoration (chick re!) ενός Thermopolium . Βρήκανε κάτι ωραιες τοιχογραφιες με νυμφεσ του Ποσειδώνα και τέτοια σόκινγκ… πολύ καλά διατηρημενους αμφορεις και ένα εκπληκτικό σύστημα υδρευσης . Οι Ρωμαίοι ήταν οι κορυφαίοι υδραυλικοί όλων των εποχών !
    Έτσι το έλεγαν -Thermopolium- και η απόδοση στη μετάφραση ήταν “Θερμοπώλειο»
    Ρωμαϊκό κουτουκομαγερειό όπου έτρωγαν καμιά σούπα βασικά οι φτωχοί ή βασικά όσοι δεν είχαν κουζίνα στο σπίτι τους, κάτι ταλαίπωροι μονομάχοι κλπ.
    Επειδή ασφαλώς οι Ρωμαίοι όλα από μας τα πήρανε , μοιάζει ελληνικότατο το thermopolium από το θερμοπώλειον , το μέρος που πουλάει «ζεστό» φαΐ , αλλά ας πει και κανένας ειδικός.
    Καταγράφεται το θερμοπωλειο στον αρχαία γραμματεία; Ας πει κανας ειδικός!

  16. Καλημέρα

    Θεωρητικά η γειτνίαση κρασιού και κάρβουνο ίσως αποτρέπει το ξίνισμα του κρασιού.

    Κουτούκι λέμε και το μεγάλο μαύρο ψάρι (ροφός, στείρα κ.α.)

    Νομίζω πως δεν αναφέρθηκε ο κάπελας, ιδιοκτήτης της ταβέρνας.

    Από την ξακουστή κάποτε για το κρασί της ταβέρνα του Βαλασόπουλου στην Κυψέλη (μέχρι το 1960 που πέθανε) και που την λειτούργησε για μόνο δυο χρόνια κάποιος οικοδόμος λάτρης του κρασιού το 1980 γιατί μέθαγε κάθε βράδυ(!) εδώ και λίγο καιρό έχουν πάρει τα γιγαντιαία ξύλινα βαρέλια των 2,5 τόνων και έχουν βγάλει και το σχινάκι που τράβαγες να ανοίξει η πόρτα. Τσιμέντο στο πάτωμα, τραπέζια λίγα, τα περισσότερα κάτω από τα βαρέλια, λιγδιάρικη κουζίνα στον ενιαίο χώρο, σεμνός φωτισμός και ψάθινες καρέκλες. Ποτέ δεν υπήρξε ταμπέλα απ’ έξω, μόνο ένας γυμνός γλόμπος κι ο μαγαζάτορας έκανε φέηςκοντρόλ για να επιτρέψει την είσοδο !
    Αριστο ψήσιμο κρεατικών, μπακαλιάρος σκορδαλιά , τηγανητές πατάτες, φασόλια πιαζ και καμιά σαλάτα ήταν όλο το μενού. Οι μπριζόλες από χασάπη που ΗΞΕΡΕ να κόβει το κρέας. Γκαρσόνι και ψήστης ο ίδιος ο ταβερνιάρης και μια γυναίκα στην λάτζα και να καθαρίζει τις πατάτες όταν είχε παραγγελιά.
    Δεν ξανάγινε τέτοιο κουτούκι.

  17. Πέπε said

    13
    Νομίζω ότι το θέμα είναι εξόχως σημαντικό για τους Έλληνες. Δεν είναι τυχαίο το πλήθος των κάθε είδους φαγάδικων σε σχέση με άλλες επιχειρήσεις. Ξέρω πολύ περισσότερα μαγαζιά άλλου είδους που έκλεισαν και έγιναν φαγάδικα (ή έστω καφετέριες) παρά το αντίστροφο – αν και βέβαια δεν ξέρω αν αυτό είναι ελληνική ιδιαιτερότητα.

    Πάντως αντίστοιχο πλούτο έχει η γλώσσα μας και για το ξύλο. https://www.slang.gr/lemma/11684-ksylo (3ος ορισμός)

    Φαί και ξύλο: μια γλώσσα γήινη, των σωματικών παθών.

  18. jesus said

    απ’ το bouillon restaurant έχει επίσης επιζήσει αυτόνομη και η πρώτη λέξη, bouillon, που εκτός από ζωμός σημαίνει κ μαγειρείο. γνωστότατο στο παρίσι το bouillon chartier (εξαιρετικοί οι μπαμπάδες του)

  19. sarant said

    18 Nομίζω πως έχω πάει

    13 Δεν εχω τόση εποπτεία για να μπορώ να απαντήσω.

  20. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    16 Σε τέτοιο παράνομο κουτούκι με είχαν πάει εν έτει 1986, με την είσοδο να επιτρέπεται μόνο μετά από τσεκάρισμα μέσα από τον ιούδα της πόρτας. Δυό βαρέλια, τέσσερα τραπέζια και το μενού πεντέξι πιάτα που βγαίνανε από την -εννοείται λιγδιάρικη- κουζίνα των σκάρτων 2 τετραγωνικών.

  21. Νέο Kid said

    13. Κάνω μια διστακτική αλλά εύλογη υπόθεση ότι οι Κινέζοι πρέπει να έχουν σχετικό γλωσσικό πλούτο. Τα πρώτα εστιατόρια ( με την έννοια του χώρου όπου προφέρεται έτοιμο φαγητό έναντι αμοιβής) λειτούργησαν στην Κίνα και ενγένει στην Άπω Ανατολή. Είναι στην κουλτούρα τους να θεωρείται εξόχως τιμητικό το να παρασκευάζεις φαγητό για άλλους! Γι αυτό και η έννοια street food από εκεί ξεκίνησε και εκεί ανθεί κατά κόρον μέχρι σήμερα.

  22. LandS said

    9 Για το εστία>εστιάτωρ και εστιατόριον καμμία αντίρρηση. Τα ποιηματάκια με τα δασυνόμενα τα είχαν δίπλα δίπλα. Ενώ δεν είχαν το εσθίω. Τα συμπεράσματα βγαίνουν αβίαστα. Αλλά δεν είχαν ούτε το εστίαση.
    Το Βικιλεξικό (στις σελίδες της Πύλης για την Ελληνική Γλώσσα ,προσπαθώ μια βδομάδα τώρα και δεν μπορώ να μπω) την δίνει, αναλυτικά, ως αποτέλεσμα του εστιάζω και πετάει και ένα ξερό «παράθεση γεύματος». Στο δε εστιάζω έχει ένα μεγάλο λήμμα, όλο να έχει να κάνει με την εστία, και πάλι, ως 3, ένα ξερό «(λόγιο) (παρωχημένο) γευματίζω»

    Δεν βλέπω άλλη λύση από το να βάζαμε την εστίαση ως π.χ. το σεβίρισμα και η πώληση φαγητών και ποτών σε κατάστημα, ξεχωριστό λήμμα και το εστιατόριο ως το κατάστημα στο οποίο κλπ. χωρίς να δίνεται ετυμολογία; Άντε με μια σημείωση να μη μπερδεύουμε το εστιατόριο με το εστιατόριον.

  23. Νέο Kid said

    Επειδή δε βλέπω ανταπόκριση για το «Θερμοπωλείο» (15.) αιτούμαι να επιτρέπει ή έστω να αναμεταδοθεί τυχόν σχετικό σχόλιο του μή τεμπελχανά καπετάνιου…

  24. 16 Κάπως έτσι πρόλαβα εγώ την ταβέρνα του Καρρά, πάλι στην Κυψέλη (στη Χίου αν θυμαμαι σωστά)

  25. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    24 Αυτή που λέω εγώ στο 20 ήταν στο Γαλάτσι, κερδίζω τπτ? 🙂

  26. ΓΤ said

    Το οποίο «bouillon», επίσης, «επιζεί» αυτόνομα και έμμεσα, και μας πηγαίνει πολύ πίσω, στον Οίκο των Μπλουά, στην Α’ Σταυροφορία, στον Γοδεφρείδο ντε Μπουγιόν (εδώ, βέβαια, «Bouillon» η Βουλόνη της Βαλονικής Βραβάνδης, μακριά πολύ από τας Άνδεις 🙂 εκεί όπου το 1058 γεννήθηκε ο κατά τους Βυζαντινούς «Βουιλώνιος»…

    Στο κουτούκι να ‘σαι πότης
    αλλά στο βιβλίο ιππότης

  27. π2 said

    Την κακή φήμη των καπήλων (κυρίως μικρεμπόρων) πιστοποιεί και αθηναϊκός κατάδεσμος, ο παραγγελιοδότης του οποίου, προφανώς καταστηματάρχης κι αυτός, τα είχε με τους γειτονικούς του συναδέλφους και τους περιλαμβάνει όλους στις κατάρες του:

    https://epigraphy.packhum.org/text/234440

  28. BLOG_OTI_NANAI said

    23: Βλέπω αυτό: http://stephanus.tlg.uci.edu/lsj/#eid=49809

  29. BLOG_OTI_NANAI said

    Αυτό που ήταν εξαιρετικά κακόφημο στον Μεσαίωνα ήταν το καπηλειό: παρέπεμπε σε υπόκοσμο, εκδιδόμενες γυναίκες, κ.λπ.

  30. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    27 Αυτή η Γλύκανθις που τη λέγανε Μαλθάκη ήταν άραγε πρώιμη (μωρή) μαλάκω? 🙂

  31. H. Mandragoras said

    4,7. Ήταν και καμια δεκαετία και βάλε πριν ο αγαπημένος Καρβουνιάρης, ένα κουτούκι στους Αμπελόκηπους. Βαρέλια τριγύρω, πρακτικά χωρίς διακόσμηση, και με το καλύτερο θράψαλο στα καρβουνα που έχω φάει ποτέ. Ομολογώ δεν είχα κάνει ποτέ τη σύνδεση με τις ταβέρνες που πουλούσαν και κάρβουνα, παρόλο που το είχα ακούσει. Άραγε είχε μείνει το όνομα από κάποια παλαιότερη εποχή που ίσως το μαγαζί πούλαγε και κάρβουνα, ή είναι απλή αναφορά στο ότι είχε κάμποσους μεζέδες στα κάρβουνα;

    8,10,12. Κι εμένα με ξενίζει λίγο το μεζεδοπωλείο, αν και κάπως λιγότερο απ’ ότι το μεζεδοπωλείον. Μου μοιάζει σαν προσπάθεια να διαφοροποιηθείς από τους γύρω ανταγωνιστές σου εφευρίσκοντας νέα ονόματα για οριακά διαφορετικές υπηρεσίες/προϊόντα. Το ψητοπωλείο με ενοχλεί λιγότερο. Το έχω στο νου μου ως ένα μέρος όπου κυρίως πάμε και παίρνουμε ψητά για το σπίτι. Οπότε δικαιολογείται το -πωλείο. Μπορεί να κάνω και λάθος.

    13,17. Νομίζω έχετε δίκιο. Λίγο που ο τουρισμός είναι η «βαριά βιομηχανία» μας, λίγο που κατα το στερεότυπο αγαπάμε τη διασκέδαση, έχουμε μια μάλλον σπάνια πυκνότητα φαγάδικων. Και επίσης φαίνεται να είναι η κύρια επιχειρηματικότητα των Ελλήνων στο εξωτερικό. Ε όλο αυτό νομίζω προκαλεί μια διαφοροποίηση στις υπηρεσίες/προϊόντα και κατ επέκταση στα ονόματα.

    Στην Πολωνία βλέπεις
    -restauracja
    -bar: self service εστιατόριο. (Eδώ ποτό πίνουμε στην pub ή στην knajpa, στο bar τρώμε.)
    -bar mleczny: bar με κυλιόμενο μενού (δυο-τρεις σούπες και δυο τρία μαγειρευτα κάθε μέρα), σε άλλες εποχές βασισμένο στο γάλα, εξ ού και το όνομα. Ίσως υπάρχει περιορισμένο σταθερό μενού με πιερόγκι ή nalesniki (κρέπες). Είναι πάμφθηνα και με εξαιρετική ποιότητα. Μπορείς για έξτρα οικονομία να προπληρώσεις τα φαγητά του μήνα σου. Προορίζονται βέβαια για εργαζόμενους. Ανοιχτά μόνο το μεσημέρι.
    -karczma: εστιατόριο σε οδική αρτηρία, για φαγητό και ξεκούραση. Παλιά είχαν και δωμάτια για ύπνο. Χάνι δεν θα το μεταφράζαμε;
    -pizzeria
    -pierogarnia: φτιάχνει πιερόγκι
    -gospoda: εστιατόριο κυρίως σε χωριό/μικρή επαρχιακή πόλη
    -browar: κυριολεκτικά ζυθοποιείο αλλά στην πράξη μπυραρία.
    Πρέπει να υπάρχουν κι άλλες λέξεις (ακούγεται πχ και το tawerna), αλλά όπως και στα ελληνικά είναι δύσκολο να εξηγήσεις και να καταλάβεις μικροδιαφορές που είναι μάλλον θέματα κουλτούρας παρά προϊόντος.

  32. Πουλ-πουλ said

    15, 23
    θερμοπώλιον ή θερμοπωλείον: το φαστφουντάδικο της εποχής, αλλά ας μη βάζουμε ιδέες στον Μπάμπι.

    Μα και βέβαια, οι Ρωμαίοι θεμελίωσαν το επάγγελμα του πολιτικού μηχανικού (και του τοπογράφου), όπως το αντιλαμβανόμαστε σήμερα. Ως και ένα είδος τσιμέντου ανακάλυψαν για τις χυτές κατασκευές.

    Με την προβοκάτσια για τον καπετάνιο μας έφερες στο φιλότιμο.

  33. Avonidas said

    Καλημέρα.

    Στα αγγλικά, παραδόξως, ενώ υπάρχει το restaurant με την έννοια του εστιατορίου, υπάρχουν και τα restore/restorative/restoration από την ίδια προφανώς ρίζα και με την ιδια σημασία του «αποκαθιστώ». Να ‘ναι κατάλοιπο της Νορμανδικής κατάκτησης αυτή η διγραφία;

    Δεν ειναι μικρή εξέλιξη, πάντως, από καθιστός να βρεθείς παλινορθωμένος στο εστιατόριο! 😉

  34. Avonidas said

    Σαχλαμάρα εγραψα για τη Νορμανδική κατάκτηση, αφού ειναι πολυ μεταγενέστερη η σημασια του εστιατορίου. Με τον ζωμό ισως κάτι να γίνεται, αλλά ειναι απίθανο η λεξη να είχε παράλληλη εξέλιξη στα αγγλικά όπως και στα γαλλικά. Οπότε μάλλον το restaurant τρύπωσε στα αγγλικά αργότερα.

  35. LandS said

    17

    Όντως, πάρα πολλά μαγαζιά έκλεισαν και έγιναν φαγάδικα και καφετέριες (και πρακτικά κανένα φαγάδικο ή καμία καφετέρια δεν έγινε εμπορικό ή μπακάλικο). Αυτό όμως είναι γενικό φαινόμενο και όχι ελληνικό. Θα έλεγε κανείς ότι η Ελλάδα είναι από τις χώρες που εφφανίστηκε αυτό το φαινόμενο πιο αργά από ότι αλλού. Ενώ όλες οι επιχειρήσεις στις σύγχρονες οικονομίες (γιατί στην Αγγλία ή στη Γερμανία, αν πεις στις καπιταλιστικές οικονομίες, συνεχίζουν να σε ακούν ενώ εδώ μέχρι και τη καλημέρα σου κόβουν; ) υπόκεινται στη γενική τάση της συγκέντρωσης των δραστηριοτήτων σε μεγάλες μονάδες, οι επιχειρήσεις της εστίασης αντιστιστέκονται, λόγω φύσης της δουλειάς. Ταυτόχρονα, είναι και η μόνη διέξοδος στον μαγαζάτορα που κλείνει επειδή τη δουλειά τη πήρε ο Ζάρας, η διεθνείς αλυσσίδες επώνυμων προϊόντων στο καινούριο μολ, το σουπερμάρκετ κλπ. Μη ξεχνάμε και τους νέους που μένουν άνεργοι ή πο πρωτομπαίνουν σε μια όλο και πιο δύσκολη και συρικνούμενη αγορά εργασίας.

  36. Πάνος με πεζά said

    Καλημέρα σε όλους !

    Στα λεξιλογικά, τελευταία έχει εισαχθεί ο όρος «νεοταβέρνα», και εννοεί τις ταβέρνες αυτές που χωρίς να είναι παλιές, έχοθν ανοίξει και λειτουργούν εστιάζουν στο παλιό στυλ, είτε στη διακόσμηση (το πιο απλό, πετάμε κανα γραμμόφωνο σε ένα ράφι, π.χ.), είτε στα φαγητά που θυμίζουν παλιά, ακόμα και με ψευδείς δηλώσεις «καλαμάρια της κυρα-Ευτυχίας, πατάτες της γιατιάς κλπ.».

    Η νεοταβέρνα βεβαίως,μπορεί κάλλιστα να διακοσμηθεί πολύ όμορφα, με πάμπολλα στοιχεία από το παρελθόν (που δε θα είχε ποτέ μια αυθεντική παλιά ταβέρνα). Μια μια τέτοια συνταγή έχει εφαρμοστεί κατά κόρον στου Ψυρρή, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα ίσως, τον «Οινέα».

    Και για να θυμηθούμε και το αυθεντικό, παλιό στυλ, να και ο προπολεμικός «Καραβίτης», στο Παγκράτι.

  37. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    33 Εδώ που τα λέμε το ανορθωτήριο περισσότερο σε μπουρδέλο παραπέμπει παρά σε φαγάδικο.
    Νταξ το ένα ανορθώνει το ηθικό και το άλλο το ανήθικο.

  38. Avonidas said

    Αφου λεξιλογουμε, καποια μνεια πρεπει να γινει και στην τάση των εστιατορίων/ταβερνών/μεζεδοπωλείων/σουβλατζίδικων να σκαρώνουν από κρύα έως τρισάθλια λογοπαίγνια στις ταμπέλες τους («πεινολόγιο» κλπ.)

  39. ΓΤ said

    33@

    Παλινόρθωση —-> εστιατόριο ——> πολυφαγία —–> παχυσαρκία ——> βουΡβωνοκήλη —–> αποκατάσταση. Και κλείνει ο κύκλος των Βουρβόνων…

  40. Πάνος με πεζά said

    Μια παλιά πλακιώτικη ταβέρνα, που το δηλώνει άλλωστε και στον τίτλο της, είναι «Παλιά Ταβέρνα Σταματόπουλου».

  41. ΓΤ said

    37@

    Πολύ σωστά, διότι στο ανορθωτήριο ζει κανείς «παλιννόστΥση».

  42. Avonidas said

    Παλινόρθωση —-> εστιατόριο ——> πολυφαγία —–> παχυσαρκία ——> βουΡβωνοκήλη —–> αποκατάσταση. Και κλείνει ο κύκλος των Βουρβόνων…

    Με προσοχή, όμως, μην ξαναπαρει τα πάνω της η βουρβονική πανώλη 😛

  43. dryhammer said

    38. Αυτοί είναι αστειάτορες

    https://www.slang.gr/definition/271-asteiatoras

    και ισχύει συνήθως ότι και με τους γκουρμεδιαρέους «Έξυπνο» όνομα (ή ωραίο στήσιμο) σκατά φαΐ (ή ελάχιστο, άνοστο και ακριβό).

  44. ΓΤ said

    @42

    Διότι τότε θα ξανακουστεί, πολύ σχετλιαστικά, το «πολύ σχολαστικά»… 😉

  45. spiridione said

    Δεν ξέρω αν έχει αναφερθεί, παλιά το εστιατόριο το λέγανε και ξενοδοχείο. Θυμάμαι τον παππού μου που το έλεγε.

  46. Χριστος said

    In taberna quando sumus. Carmina Burana

  47. leonicos said

    εστιάτωρ ήταν ο οικοδεσπότης που παραθέτει γεύμα σε προσκαλεσμένους.

    Τώρα τον πληρώνουν. Διαφορ΄΄α είναι αυτή;

  48. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    43 Αλλά σου το φέρνουνε σε μεγάλο, χορταστικό πιάτο και σου εύχονται και καλή απόλαυση βρε αχάριστε.

  49. leonicos said

    45 Σπυριδιόνε

    Δεν θυμάμαι γιατι, αλλά είχε προ ημερών κάτι γράψει εδω για ξενοδοχείο φαγητού σε αντιπαράθεση προς το ξενοδοχείο ύπνου

  50. Νέο Kid said

    45. Ξενοδοχείο φαγητού και ξενοδοχείο ύπνου (το κλασικό)
    Κάποιος συσχολιαστής το είχε αναφέρει πρόσφατα.

  51. Νέο Kid said

    43.45. «Κουτσίνα μινιμάλε» που λένε και οι φρατέλοι…

  52. Νέο Kid said

    Στα 43. και 48. πήγαινε το 51.

  53. Πουλ-πουλ said

    Μια μικρή ιστορία

    Ο Κεφαλλωνίτης παππούς μου με υπόγεια ταβέρνα στην οδό Αναξαγόρα, απέναντι από το Ρομάντζο, ακολουθούσε την εξής τακτική όταν πήγαινε σε εστιατόριο στην πατρίδα του. Αν δεν του άρεσε ο λογαριασμός, αντί για χρήματα, άφηνε πάνω στον λογαριασμό την ταυτότητά του. Και ο λόγος ήταν απλός: Η ταυτότητα έγραφε επάγγελμα και τόπο γέννησης.

  54. dryhammer said

    Πάντως η συμβουλή που μου δώσανε στο βαπόρι για φαΐ και για ανόρθωση (Αμμόχωστου) ήταν να πηγαίνω εκεί που παν οι ντόπιοι. Την τήρησα και δεν έχασα.

  55. Νέο Kid said

    Νικοκύρη, όταν ευκαιρέσεις στείλε μου ένα ping στο email μου, γιατί για κάποιο περίεργο λόγο δεν μου βγαίνει το δικό σου στη λίστα μου. Θενκς Ιν ατβάνς !

  56. Νέο Kid said

    54. Σοφή συμβουλή, με παγκόσμια ισχύ , πλην Κίνας!
    (Είμαστε τώρα για μα τρώμε παγκολίνι (κατά το λινγκουίνι) και hot dogs? …)

  57. # 20, 24

    Χίου στην Κυψέλη δεν μούρχεται…μήπως Κίου ;

    Απομεινάρια από την εποχή που η Κυψέλη ήταν …καλλιτεχνούπολη κι εξοχή για τους Αθηναίους. Ο Βαλασσόπουλος είχε ανοίξει μπακάλικο γιατί ένα τετράγωνο πιο κάτω ήτανε σανατόριο για τους φυματικούς κι απέναντι του ένα μικρό οίκημα που βάζανε τους ετοιμοθάνατους χώρια. Πάνω από το μπακάλικο είχε το σπίτι του και δίπλα στην κατηφόρα την αποθήκη με τα βαρέλια και ιδιότυπη ταβέρνα. Επί Βαλασόπουλου ο μόνος μεζές που υπήρχε ήταν μπακαλιάρος σκορδαλιά και ψωμί, πρωί-μεσημέρι-βράδυ, μόνο βαρελόφρονες πήγαιναν. Επί οικοδόμου άνθισαν οι γεύσεις μαζί με το κρασί από τα πολύτιμα βαρέλια αλλά βάστηξε λίγο.
    Θυμάμαι, τελευταία φορά, ένα βράδυ είχαμε πάει με την αργότερα γυναίκα μου που ήθελε να φύγουμε γιατί είχε αργήσει κι ο οικοδόμος είχε μεθύσει και πέταγε πιάτα και μαχαίρια στην γυναίκα της λάντζας και σ’ όποιον πήγαινε να επέμβη. Μας φυγάδευσε ο κουμπάρος του με κάποιο τέχνασμα περασμένα μεσάνυχτα.
    Αργότερα υπήρχε το κουτούκι της χήρας, κάτω στην Κερκύρας στο στενάκι Στρωμνίτσης και χωρίς πινακίδα ( ή τόσο μικρή που δεν την έβλεπες) επί της Κερκύρας ήταν το υπόγειο του Φυστίκη, μόνο κατσίκι στο φούρνο με πατάτες γιαχνί. Ταβέρνα που μάζευε ηθοποιούς και ανθρώπους του ιπποδρόμου και όπου δυο-τρεις μέρες πριν το φονικό του Κοεμτζή, έκανα λίγο πίσω την καρέκλα μου , τον ενόχλησα και μου ζήτησε τον λόγο. Ευτυχώς ένας από την παρέα μου τον γνώριζε από τους στάβλους του ιπποδρόμου που δούλευε ο Κοεμτζής, μπήκε στη μέση και τον κάλμαρε. Μετά έβλεπα την φάτσα του στις εφημερίδες και κατάλαβα τι πέρασε ξώφαλτσα. Οταν έμαθε ο «Ιακχος» Χ’τζηπ@π@ρ@ς το μαγαζί, το έγραψε στην στήλη του στον Ταχυδρόμο(;) πλάκωσε η σάρα και η μάρα, οι ηθοποιοί βρήκαν άλλο στέκι κρυφό στην Αγία Παρασκευή και η ταβέρνα έκλεισε αφού έχασε την στάναρ πελατεία της

  58. leonicos said

    31 Mandragoras

    Καρβουνιαρης στην οδο Βατοπεδίου. Είναι πάνω ααπό 30 χρόνια που έκλεισε. Τους θυμάμαι το 1973-1975 να βγάζουν τα βαρέλια στο δρόμο να τα ξυνουν. Έμενα Ορεών, το λοξό δρομάκι που συνέδεε την Βατοπεδίου με την Αμαλιάδος (όπου το Υπουργείο). Δεν μπήκα ως πελάτης ποτέ. Αλλά δεν νομίζω πως είχε ιδιαίτερο κόσμο.

  59. Πάνος με πεζά said

    Η γνωστή ταινία «The Jamaica Inn», τις πρώτες φορές που προβλήθηκε μεταφραζόταν (σωστά) «Το πανδοχείο της Τζαμάικα». Μετά, επειδή φαινεται δεν «τράβαγε», του έβαζαν το πιο «πιασάρικο» «Η ταβέρνα της Τζαμάικα».

  60. Πάνος με πεζά said

    @ 36 : «…έχουν ανοίξει και λειτουργούν εστιάζοντας στο παλιό στυλ…»

  61. leonicos said

    Εμένα μου αρέσει η Sariyere Lokantasi

  62. spiridione said

    Και ένα παλιό άρθρο για τα καπηλειά
    https://sarantakos.wordpress.com/2015/10/02/kapileio/

  63. Epaminondas Papayannis said

    Για την πληρότητα τού θέματος, 2 συμπληρώσεις:

    Υπήρχε και καπηλειό (συνήθως το είχε κάποια χήρα) όπου οι θαμώνες έφερναν το φαγητό από το σπίτι τους και η «καπελού» (ο κάπελας, η καπελού;) σερβίριζε μόνο κρασί (χύμα) και μπύρα, ενίοτε και τυρί και σαλάτα (εννοείται, τους έδινε πιάτα και σερβίτσιο για να φάνε το φαγητό που είχαν φέρει).

    Θυμάμαι αρκετούς υπερήλικες που το εστιατόριο το έλεγαν ξενοδοχείο φαγητού [και το ξενοδοχείο είτε ξενοδοχείο (σκέτο) είτε ξενοδοχείο ύπνου] – μήπως, λοιπόν, το πανδοχείο λεγόταν έτσι διότι παρείχε (στους ξένους που δεχόταν) και ύπνο και φαγητό; Και σε τριτοκοσμικές χώρες είχα δει το εστιατόριο να γράφεται hotel. Και στα γερμανικά Gasthaus σημαίνει και εστιατόριο (και στα παλιά γερμανικά Gasthaus σήμαινε και ξενοδοχείο).

  64. H. Mandragoras said

    45: Αν θυμάμαι καλά ο Ξενόπουλος στο «Πλούσιοι και Φτωχοί» χρησιμοποιεί πολύ τον όρο. Εν γένει στο ξενοδοχείο πάνε οι ήρωες για να φάνε όταν έχουν λεφτά ή θέλουν να γιορτάσουν, και στο μπακάλικο όταν είναι άφραγκοι. Οπότε ίσως το ξενοδοχείο να έχει την ένοια του κυριλέ εστιατορίου σήμερα. Μάλιστα θυμάμαι ότι κάποιος, σε φάση που κάτι γιορτάζουν αλλά θέλουν να τη βγάλουν φτηνά, αστεϊζόμενος λέει κάτι του τύπου «σήμερα θα φάμε στο «οτέλ μπακαλίκ»»

    58: Σωστά! Οδός Βατοπεδίου. Ήμουν τακτικός κάπου ανάμεσα 2006-2010. Άραγε έκλεισε και ξανάνοιξε στην περίπου εικοσαετία που μεσολαβεί; Από περιέργεια το γκούγκλισα. Φαίνεται ότι τώρα είναι μοδάτο εστιατόριο-ταβέρνα. Το ανέλαβαν λέει δύο κυρίες το 2011.

  65. Triant said

    Είπατε Χίου και θυμήθηκα την «Φιλόξενη Εύβοια», το εξαιρετικό ουζερί με θαλασσινά στον Άγιο Παύλο (ο οποίος είναι μεταξύ των οδών Χίου και Ψαρρών)

  66. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    Καλησπέρα. Δυστυχῶς λόγῳ φόρτου ἐργασίας δὲν προλαβαίνω νὰ διαβάσω τὰ σχόλια, ὁπότε ἂν ἡ ἐρώτησή μου ἔχει ἤδη τεθεῖ καὶ ἀπαντηθεῖ, μὴ θυμώσετε. Παραπέμψτε με στὸ σχόλιο μὲ τὴν ἀπάντηση, ἂν δὲν εἶναι κόπος. Πῶς ἡ taberna ἔγινε taverna στὰ ἰταλικά; Πρόκειται γιὰ ἀντιδάνειο ἀπὸ τὰ ἑλληνικά; Εὐχαριστῶ

  67. Avonidas said

    Αλλά σου το φέρνουνε σε μεγάλο, χορταστικό πιάτο και σου εύχονται και καλή απόλαυση βρε αχάριστε.

    Πρώτα σε υποχρεώνουν και μετά σε υπερχρεώνουν, παλιό κόλπο.

    (Ας με σταματήσει καποιος…)

  68. ΣΠ said

    59
    Ο σωστός τίτλος θα ήταν «Πανδοχείο ‘η Τζαμάικα'», αφού δεν διαδραμματίζεται στην Τζαμάικα αλλά στην Κορνουάλη.

  69. 20, 24, 25 κλπ Δεν θυμάμαι βρε παιδιά. Γκούγκλαρα λίγο και βρήκα το «Καρράς (Κυψέλη), σελ. 125» στο ευρετήριο του: Γιώργος Πίττας, Η Αθηναϊκή ταβέρνα, 2η έκδ., Αθήνα 2009. Προφανώς δεν ήταν οδός Χίου, όντως…

  70. dryhammer said

    67. Ίνα πληρωθή το ρηθέν υπό Ευστρατίου Διονυσίου «Μας υποχρέωσες (δις), μα δε μας είπες τελικά πόσο μας χρέωσες»

    54. Στην Κίνα Ιαπωνία πήγαινα σε μακντόναλντ (που έσφυζαν από ντόπια πιτσιρικαρία)

  71. mitsos said

    Καλημέρα

    Κάρβουνα Κρασί ( βαρελίσιο ) και μεζές πρόχειρος ( ελιές τυρί, ρέγγα και λακέρδα )σε ελάχιστα τραπέζια ) θυμήθηκα σε Ξυλίκαστρο και Κυψέλη μέχρι και υο 1975.
    Στην Κυψέλη π.χ. κάπου στην Σαμοθράκης ( μήπως Ξάνθης ; ) και Λέλας Καραγιάννη ( τότε Λήμνου ) . Κάποια στγμή άρχισε στην υπόγα να πουλά και φιάλες υγραερίου ) λίγο μετά έκλεισε.
    Υπήρχαν όμως και καθαρά καπηλιά π.χ. του Μουγγού (Λέσβου και Μεγίστης απο οικογένεια Κωφάλαλων , ο υιός εκπαιδεύτηκε , άρχισε να μιλά και να τραγουδά με κιθάρα έτσι αναβάθμισε την επιχείρηση σε οικογενειακή ταβέρνα με μουσική νομίζω και μετά το 90 )

    Καπηλική ήταν και ο ορθός όρος κατά τον Αριστοτέλη για κάθε δραστηριότητα με στόχο την απόκτηση χρηματικού κέρδους.

    Νομίζω ένας όρος που χτησιμοποιείται επισήμως για τους χώρους «υπηρεσιών αποκατάστασης» ( όχι μόνο εστίασης , κυρίως στα πλοία ) είναι «χώροι ενδιαίτησης»
    ενώ και οι βιολόγοι χρησιμοποιούν τον όρο ενδιαίτημα ακόμα γενικότερα για τον χώρο πoυ τρεφεται και γενικότερα ζει και αναπαράγεται ένα είδος.

  72. Avonidas said

    #70. Μα όχι, στο λένε. Μετά 😉

  73. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    Μια και το πιάσατε για παλιές ταβέρνες, να πω (ευλογώντας τα γένια μου εν μέρει) πως στα Συμποσιακά χρονογραφήματά του ο Βαρναλης θρηνεί κατ επανάληψη τον θάνατο της παλιάς ταβέρνας -το 1943.

    23 Κιντ να με συμπαθάς. Λοιπόν στο TLG δεν βρισκω καμιά αναφορά σε θερμοπωλ*. Mάλλον η λέξη παραδίδεται μόνο στα λατινικά αλλά ας πούν και οι επιγραφολόγοι.

    Στην Αιγινα είναι ένα καφενείο κοντά στην Παναγίτσα που έχει αυτό το όνομα, Θερμοπωλ*ον, δεν θυμάμαι αν ι ή ει

    27 Μα, όλους πια!

    28 Α, ωραία, μόνο λατινικά λοιπόν και το Γλωσσάρι (όμως lupinarium είναι άλλο πράμα)

    36 Ωραίες φωτογραφίες!

  74. > Χίου στην Κυψέλη δεν μούρχεται…μήπως Κίου ;

    Η αλήθεια είναι ότι όλα τα νησιά έχουν μαζευτεί στην Κυψέλη, αλλά η Χίος, η Σάμος, τα Ψαρά, Η Νίσυρος και Η Κρήτη έχουν ξεφύγει, και κάναν ένα μικρό αρχιπέλαγος κάτω στα μέρη μας, στο Μεταξουργείο – – > Πλατεία Καραϊσκάκη – – > Άγιο Παύλο.

  75. Avonidas said

    #56. Είμαστε τώρα για μα τρώμε παγκολίνι (κατά το λινγκουίνι) και hot dogs?

    Φέρτε μου ένα παγκολίνο
    για να δείτε πώς τον τρωω
    κι ύστερα φορέας θα γίνω
    κι ύστερα πια θα νοσώ

    Τι με νοιάζει κι αν νοσώ
    κι ύστερα τι θ’ απογίνω,
    θα ‘χω φάει παγκολίνο!

  76. sarant said

    62 Αν σου πω ότι το είχα ξεχάσει εντελώς;

    63 Καλώς ήρθες αγαπητέ!
    Τη διάκριση ξενοδοχείο φαγητού/ ύπνου την εκαναν προηγουμένως και άλλοι σχολιαστές. Εγώ αμυδρά θυμάμαι να έχω ακούσει το «ξενοδοχείο φαγητού», παλιά.

    66 Όχι, δεν είναι αντιδάνειο.

  77. Γιάννης Κουβάτσος said

    74:Γείτονας είσαι, Κώστα; ☺

  78. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    72 Κι άμα το μενού ήτανε θαλασσινά σου ‘ρχεται κεραμύδα.

  79. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    75 Δια την τάξιν και την ομοιοκατ:

    …για να δείτε πώς μασώ

  80. #36: Ο «Οινέας» είναι το μαγαζί που γυρίζονταν οι σκηνές τού «τσιπουράδικου» στο σήριαλ «50 – 50». (Έκανα και «επίδειξη» «εισαγωγικομανίας») 😂

  81. Avonidas said

    @ H. Man

    Μιας και λέμε για την Πολωνία, να πούμε ότι εδώ πάνω (αν κι όχι μόνο εδώ, μάλλον) γουστάρουν κάργα τις υπόγειες τις ταβέρνες, τα εστιατόρια, τα μπαρ… τα οτιδήποτε· υπόγειο νάναι κι ότι νάναι 🙂

    Έχω πιει κι αν έχω πιει κάτι θεόρατες μπύρες στα έγκατα της γης – χώρια το εστιατόριο της Wieliczka, μέσα στο αλατωρυχείο!

  82. loukretia50 said

    75. Το παιδί που μ΄αγαπάει παγκολίνο προτιμάει,
    και κουζίνα εξωτική
    Σκέφτομαι ότι πεινάει κι απορώ γιατί ξεχνάει
    Ότι είν΄κορονική!

  83. aerosol said

    #58
    Ο Καρβουνιάρης κράτησε περισσότερο, καθότι είχα πάει πριν 25 χρόνια -υπό την παλιά διεύθυνση. Δυστυχώς δεν πρόλαβα να επισκεφτώ το μικροσκοπικό ημι-υπόγειο ταβερνείο στα προσφυγικά επί της Πανόρμου, εκεί που αργότερα έγινε ένα μίνι-Ψυρή με συνεχόμενα μπαράκια και ταβέρνες. Βαρέλια και παπούδες, αυτά ήταν το μόνο που έβλεπες απ’ έξω. Ίσως πετύχαινες κι ένα μπαγλαμά.
    Το Ειδικόν στα Ταμπούρια είναι εμπειρία σαν να είσαι στο 1950. Χαίρομαι που υπάρχει ακόμα. Ακόμα θυμάμαι το τεράστιο μπακαλοψυγείο από τις αρχές του 20ου αιώνα.

    Το ψητοπωλείο ήταν συνήθως μαγαζί που έπαιρνες κρεατικά για το σπίτι, οπότε το -πωλείο δε με ξενίζει. Τα μεζεδοπωλεία απλά ακολούθησαν στην ονομασία τους αυτή την διαδεδομένη στην Ελλάδα εκδοχή χιούμορ και εξυπνάδας που συνήθως με ενοχλεί -αλλά ο συγκεκριμένος όρος έπιασε και δεν χτυπάει τόσο.

  84. Αντώνης said

    #15 “Οι Ρωμαίοι ήταν οι κορυφαίοι υδραυλικοί όλων των εποχών“

    “How can we withhold our respect for a water system that, in the first century AD, supplied the city of Rome with substantially more water than was supplied in 1985 to New York City?” (A. Trevor Hodge, “Roman Aqueducts and Water Supply).

  85. #77 Επί της οδού της αρχικώς αναφερθήσης νήσου 🙂

  86. sarant said

    Ωραία σχόλια, πείνασα!

  87. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    76. καὶ δὲν ξέρουμε πῶς προέκυψε τὸ v;

  88. Κιγκέρι said

    Έκανα ένα σαρδάμ μια φορά και αντί να πω «ταβέρνα» είπα «βεράντα» και μετά συνειδητοποίησα ότι το ένα είναι αναγραμματισμός του άλλου!

  89. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    88 Κατά το SIEMENS και NEMESIS (ναι καλά…)

  90. BLOG_OTI_NANAI said

  91. Πέπε said

    Σε εποχές που «ξενοδοχείο» σήμαινε ήδη προ πολλού σαφώς και μόνο «ξενοδοχείο», και το «ξενοδοχείο ύπνου» δε λεγόταν πια γιατί θα ήταν πλεονασμός, θυμάμαι να λένε οι δασκάλοι σε όποιον κοιμόταν στην τάξη: Το το κάναμε εδώ, ξενοδοχείο ύπνου;

  92. Χριστος said

    Θα παω Κερκυρα. Ξερει κανεις , οι ΛΟΚΑΝΤΕΣ ανοιξαν ;

  93. #91: Μέχρι που ήρθε η Βίλα των οργίων και το «Τι το κάναμε εδώ; Αμέρικαν μπαρ;»

  94. divolos said

    Υπήρχαν και κάποια καπηλιά-μαγερειά-κρασοπουλειά, σχεδόν πάντα ανήκαν σε χήρες, που μας απαγόρευαν, όταν είμασταν μικροί, ακόμη και απ’έξω να περάσουμε. Πέρα από τα δυό ταψιά με γαύρο, ένα κοκκινιστό κι ένα λεμονάτο-ριγανάτο, τον μπακαλιάρο, τις φασόλες και την φάβα, κάκες γλώσες έλεγαν, ότι, στα ενδότερα, σε ώρες παράξενες, παράξενες μυρωδιές επικρατούσαν, ενώ στο πατάρι του ενός μπορεί να παρέχοταν κι άλλες υπηρεσίες. Θα είναι πάνω από είκοσι χρόνια, που θυμάμαι να έκλεινε και το τελευταίο από αυτά. Απομεινάρια μιας άλλης εποχής που τελικά χάθηκαν κι αυτά για πάντα.
    Για τις χασαποταβέρνες πάντως, που κάποιος αναρωτήθηκε αν υπάρχουν ακόμη, μπορώ να βεβαιώσω ότι ζουν και βασιλεύουν. Ξέρω δύο σε χωριά, που ο χασάπης του χωριού έχει και την χασαποταβέρνα. Ανοίγει το ψυγείο, βλέπεις το κρέας και του λες: Βγάλε από εδώ πέντε μπριζόλες και ρίξτες πάνω. Αλάτι πιπέρι και στα κάρβουνα. Ούτε μαρινάρισμα ούτε τίποτα. Πότε δεν έφυγα δυσαρεστημένος από καμιά από τις δύο.

  95. sarant said

    87 Στο ιταλικό ετυμολογικό που κοίταξα θεωρούν φυσικότατο ότι το λατ. taberna έδωσε ιταλ. taverna

    90 Το παράθεμα της Καθημερινής (στο τέλος τέλος) το έχω δει και αλλού -αλλά δεν απαντά στο TLG,

  96. loukretia50 said

    Θαυμάσιο και το παλιό νήμα που μας θυμίζει το σχ. 62 !!

    Όχι ακριβώς τραγούδι της ταβέρνας, αν και έτσι πλασάρεται, δώστε του μια ευκαιρία!

    Tavern Song – Once We Were – by Maryden the bard at Haven’s tavern.

  97. Αγγελος said

    (66) Στα ιταλικά το λατινικό b ανάμεσα σε δύο φωνήεντα τρέπεται κανονικότατα σε v: habere > avere, -abat (κατάληξη παραστατικού) > -ava, debeo > devo, proba > prova κλπ. Και στα γαλλικά το ίδιο (avoir, devoir, preuve…)

  98. π2 said

    15, 73: Στη γραμματεία ου κείται, κατά τα φαινόμενα, μαρτυρείται όμως σε επιγραφές της ύστερης αρχαιότητας μια θερμοπώλισσα, σε ένα μνήμα από την Κιλικία 4ου-6ου αι. (θήκη τῆς Φωκᾶ θερμοπόλου), και ίσως ένας θερμοπώλης σε αγγείο από την Ιορδανία (3ος – 4ος αι.), όπου όμως συμπληρώνεται (θερμ[οπώλη]ς). Αν υπάρχει ο όρος στο δεύτερο, το αγγείο θα ήταν του μαγαζιού του.

  99. π2 said

    Τα θερμοπωλεία, όπως και τα καπηλειά, δεν πουλούσαν μόνο φαγητό αλλά και κρασί.

  100. 94 Τέτοιου είδους χασαποταβέρνα είδα στο Βερολίνο, στην Καρλ Μαρξ Αλέε. Είχε βιτρίνα με τα κρέατα, διάλεγες κι έτρωγες. Παράξενο μαγαζί.

  101. ΓΤ said

    83@

    Γι’ αυτό σ’ το σέρβιρα πρωἰ το «Ειδικόν», εκεί δεν παίζουν «ελισαβετιανά» Κριστόφλ. Έχει και αυγά μπέσας, τα ποσέ και τα Φαμπερζέ αλλού 🙂

  102. Konstantinos said

    Και αυθεντικά που ζουν
    «Τα βαρέλια» Χίου , πλατεία Καραϊσκάκη
    «Γη» Αλκαμένους, κοντά στην Ιουλιανού

    Και τουριστικ αλλά αξιοπρεπή μέχρι πριν λίγα χρόνια η κοταρου στον Κολωνό και το διπορτο στη Σωκράτους.

  103. divolos said

    #100 Καλά τέτοιου είδους μοντέρνας χασαποταβέρνας υπάρχει και στο κέντρο του Βόλου. Αυτοί το έχουν πάει σε άλλο επίπεδο. Μπορείς να καθίσεις και να πάρεις από τα έτοιμα σούβλες κλπ, μπορείς να παραγγείλεις κρέας που έχεις ο ίδιος διαλέξει στο χασάπικο του μαγαζιού, αλλά μπορείς επίσης να αγοράσεις και κρέας για το σπίτι και να τους πεις πως να στο ψήσουν και να στο φέρουν στο σπίτι την ώρα που θες έτοιμο ψημένο!!!
    https://www.thenewspaper.gr/2018/10/05/νόστιμα-μαγειρέματα-στο-κρέατος-τέχν/

  104. Voyageur autour de la chambre said

    Ξενοδοχείο ύπνου: ΦΕΚ 1987 Β’ άρθρο 1 περίπτωση 4
    http://www.et.gr/idocs-nph/search/pdfViewerForm.html?args=5C7QrtC22wHUdWr4xouZundtvSoClrL8dPiJFyS0CqT3U4LPcASlceJInJ48_97uHrMts-zFzeyCiBSQOpYnTy36MacmUFCx2ppFvBej56Mmc8Qdb8ZfRJqZnsIAdk8Lv_e6czmhEembNmZCMxLMtYMx3Wk23FCERqu2x8DXvYuorCKL6HobzuVyYdtKZCHv

  105. nikiplos said

    Καλησπέρα… 58@ Ο Καρβουνιάρης υπάρχει ακόμη στη Βατοπεδίου στους Αμπελόκηπους. Το έχουν δύο γυναίκες από το 2011 και ένθεν. Έχει καλή κουζίνα, και αποδεκτό έως καλό κρασί.

    Δυστυχώς έχει κλείσει ή ήταν περιστασιακά κλειστό για μια 5ετία πριν, το καπηλιό στην οδό Παναθηναϊκού, το πράσινο.

    Νομίζω όλα τα μαγέρικα τα «έκλεισαν» τα ψητοπωλεία που έγιναν μόδα μετά τα 80ς. Κοινώς σουβλατζίδικα με αμέτρητες ποσότητες φθηνού κρέατος, ικανού να σε στυλώσει. Όπως έξω τα φαστφουντάδικα, που σήμερα έχουν αποδώσει τα μπεργκεράδικα.

    Τα ουζερί η νεολέρα τα λέει και «λουζερί».

  106. loukretia50 said

    Θυμάται κανείς τα Μπακίρια στη Μαυρομιχάλη? – παλιό στέκι μου. Εκεί ήταν κι ο Πειναλέων – δεν ξέρω αν σώζεται και πώς είναι, αλλά κάποτε είχε ωραία ατμόσφαιρα.

    Και στα Παναθήναια κάπου χωμένο ένα μικρό κουτούκι – νομίζω «Άνδρος» – με μεγάλα βαρέλια τοποθετημένα ψηλά. Ενίοτε έσταζαν!

    Όταν δούλευα στο κέντρο, πηγαίναμε για να τσιμπήσουμε ελαφρά στον Τέλη, Ευριπίδου.
    Μόνο μπριζόλες, αλλά μερίδες βασιλικές με απίστευτη νοστιμιά!

    Στο γνωστό υπόγειο της Κυψέλης με το απίθανο κατσικάκι , είχα πετύχει το Μάνο Χατζηδάκι.
    Όχι, δεν πήγα για αυτόγραφο!

  107. Πέπε said

    106
    Στον Τέλη ο σερβιτόρος δε ρώταγε τι θα πάρεις, αλλά πόσο. 🙂

    Υπάρχει;

    105
    > > Νομίζω όλα τα μαγέρικα τα «έκλεισαν» τα ψητοπωλεία που έγιναν μόδα μετά τα 80ς.

    Μαγέρικα (μαγειρεία δηλαδή – το ίδιο δεν είναι;) υπάρχουν αρκετά, και δε νομίζω να κλείσουν ως είδος γιατί εξυπηρετούν συγκεκριμένες ανάγκες. Είναι από τις περιπτώσεις που το φαγητό δεν είναι αφορμή γενικότερης διασκέδασης, είναι απλά φαγητό γιατί δεν έχεις στο σπίτι – πιο πολλοί μονήρεις συχνάζουν παρά παρέες. Με το μαγειρευτό μπορείς να την τυλώσεις σε δέκα λεπτά με λίγα χρήματα.

    102
    > > Και τουριστικ αλλά αξιοπρεπή μέχρι πριν λίγα χρόνια η κοταρου στον Κολωνό και το διπορτο στη Σωκράτους.

    Τι εννοείς, έκλεισαν ή χάλασαν; (Το δίπορτο το πρόλαβα οριακά πριν γίνει γνωστό, και ήταν αποκαλυπτική εμπειρία. Μετά έγινε σαν τις ωραίες παραλίες όταν τις μάθουν όλοι: πάλι ωραίες είναι, αλλά …) Και το ίδιο ακριβώς και με την Αυλή στου Ψυρρή, που όμως χάλασε και σε ποιότητα.

  108. Triant said

    77, 85. Το πατρικό της μητέρας μου ήταν Κρήτης 4. Η μητέρα της ήταν το γένος Καχριμάνη (της ταβέρνας 🙂 ).

  109. Ινδιάνος Μπάρτελμπουθ said

    106. 107. Ανοιχτός και ο Πειναλέων και ο Τέλης

  110. loukretia50 said

    107 …κι έκανε χαρακτηριστική κίνηση με τα δύο χέρια να δείχνουν το ύψος του… βουνού!
    Δεν έχω ιδέα αν υπάρχει ακόμα.
    Την πρώτη φορά που πήγα με συναδέλφους – έχει σημασία, δε με ξέρανε καλά! – κέρδισα άνετο στοίχημα γιατί όλοι πίστευαν ότι αποκλείεται να φάω τη μερίδα μου!
    Δε φαντάζονταν τι αδηφάγο τέρας ήμουν και δε μου φαινόταν!

  111. Χαρούλα said

    Μία εκδοχή για το restaurant αναφέρει, πως μετά την γαλλική επανάσταση, μάγειρες και προσωπικό έμειναν άνεργοι λόγω …γκιλοτίνας. Έτσι για να ζήσουν βρήκαν παλιά κτίρια/χώρους, τα αποκατέστησαν(reastauration) και δημιούργησαν restaurant. Που αντίστοιχα στην Ελλάδα τα ονομάσαμε από την φωτιά της εστίας, εστιατόρια. Το πρώτο στην Ελλάδα λειτουργεί στο Ναύπλιο, πρώτη πρωτεύουσα, αμέσως μετά την τουρκοκρατία. «Η λοκάντα του Κολοκοτρώνη». Με ιδιοκτήτη Ιταλό, χωρίς καθίσματα, οκλαδόν κατάχαμα!

    Μιά άλλη εκδοχή για τα καπηλειά λέει πως επειδή αρκετά βρισκόταν σε διαδρομές και περιοχές απόμακρες, λειτουργούσαν μονοπωλιακά, εκμεταλευόμενα τους διερχόμενους. Και δυσφήμησαν την λέξη.

    Ζυθεστιατόρια ήταν τα μοντέρνα για την εποχή τους εστιατόρια, που πουλούσαν και το νέο προϊόν …την μπύρα!

  112. Γιώτα said

    Γράφει ο κ. Σαραντάκος: «Δεν το έχω ψάξει και δεν ξέρω πότε αναστήθηκε το αρχαίο εστιατόριο και ξαναμπήκε στη νεοελληνική γλώσσα. Υποθέτω τον 19ο αιώνα, επί νεοελληνικού κράτους. Πιο πριν είχαμε τη λοκάντα, ιταλικής αρχής, όπως και το μαγειριό, που έχει διατηρηθεί στο «οινομαγειρείον» αλλά και στο μαγέρικο.»

    ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ που λέτε, κύριε Νίκο μου; Υπέθετα ότι το καθημερινώς καταπόντιζόμενο ιστολόγιό σας διέθετε κάπόια ίχνη στοιχειώδους εγκυρότητος: Η λέξις «εστιατόριον» και οι παραλλαγές της ουδέποτε λησμονήθηκε από τους ελληνόφωνους και εχρησιμοποιείτο καθ’ όλη την διάρκεια του Βυζαντίου μέχρι το 1814 που την ξανακατέγραψε ο Άνθιμος Γαζής στο Λεξικό του. Όλοι ξέρουν ότι την λέξη μνημονεύει συνεχώς ο Σουΐδας:

    «Ἑστιᾶν· αἰτιατικῇ. τρέφειν. καὶ [Ἑστιᾶσθαι,] τρέφεσθαι, εὐωχεῖσθαι. οὐχὶ δὲ τὸ παρά τινι ἔλεγον. δοτικῇ δὲ συντάσσεται τὸ ἑστιῶ. Ἀριστοφάνης· τοῖς κόραξιν ἑστιῶν.
    Ἑστιατορεῖον: τὸ τραπέζιον.
    Ἑστιατορία: ἑστίασις.
    Ἑστιατόρια· ἦν δὲ ἑστιατόρια πολλὰ καὶ καταλύσεις.
    Ἑστιάτωρ: ὁ εἰς εὐωχίαν καὶ εὐφροσύνην καλῶν. δαιτυμόνες δὲ οἱ ἀριστηταί.»

    ΑΞΙΖΕΙ να πούμε ότι εφευρέτης της λέξεως «εστιατόριο» είναι ο Μέγας Ηρόδοτος που στο 4ο βιβλίο των «Ιστοριών» του («Μελπομένη» https://tinyurl.com/ya9lce3r) γράφει;

    «ἡ δὲ θήκη αὐτέων ἐστὶ ὄπισθε τοῦ Ἀρτεμισίου, πρὸς ἠῶ τετραμμένη, ἀγχοτάτω τοῦ Κηίων ἱστιητορίου.»

    που σημαίνει: «Κι ο τάφος τους βρίσκεται πίσω από το ναό της Άρτεμης, προς τ᾽ ανατολικά, ακριβώς δίπλα από την αίθουσα συμποσίων των Κείων.»

    Όσο για το «Θερμοπώλιον» (κατάστημα όπου πωλούνται θερμά ποτά) που άκουσε ο ανελλήνιστος Νεογίδιος στο ντοκυμαντέρ για την Πομπηΐα, πρόκειται για μιά ελληνικώτατη λέξη που καταγράφει το Liddell-Scott. Πρώτος καταγραφέας της είναι ο ελληνογνώστης Πλαύτος γύρω στο 200 π.Χ. (https://tinyurl.com/ybvhdkfl), που ασφαλώς την πήρε από την εν χρήσει ελληνική του καιρού του. Στα ελληνικά παραδίδεται σε δύο εκδοχές τις οποίες καταγράφει το Λεξικό Δημητράκου:

    «θερμοπωλείον (το) Θέρμος) γλωσσ. κατάστημα έν ώ πωλούνται θέρμοι, λούπινα.
    θερμοπώλιον (τό) μτγν. καπηλειόν, μαγειρεϊον, εν λατιν. t. thermopolium: Πλαύτ. Curc.292. »

    Τέλος, όσον αφορά την «ταβέρνα» είναι εκπληκτικό ότι ο κ. Σαραντάκος αγνοεί αυτό που γνωρίζει και ο τελευταίος εκκλησιαζόμενος πιστός: Η λέξις «ταβέρνα» πρωτομπήκε (ως δάνειο από τα λατινικά) στην Ελληνική Γλώσσα στο 28,15 των Πράξεων των Αποστόλων, όπου ο ελληνογνώστης ιητρός Λουκάς γράφει:

    «κακείθεν οι αδελφοί ακούσαντες τα περί ημών εξήλθον εις απάντησιν ημίν άχρις Αππίου φόρου και τριών ταβερνών, ούς ιδών ο Παύλος ευχαριστήσας τώ Θεώ έλαβεν θάρσος».

  113. Πηνελοπ said

    Εγώ πιστεύω πρέπει δημοκρατικά να είναι αποδεκτά και τα δυο. Δηλαδή να υπάρχει ένα λεωφορείο που μπορείς να μπεις με μάσκα και το επόμενο χωρίς. Για να δώσουμε την ευκαιρία σε όποιον γουστάρει να βγει για μεζεδάκια με άλλους 1000 να το κάνει και σε όποιον θέλει να νιώσει πιο ασφαλείς να μπορεί επίσης να επιβιώσει. Το ίδιο και με τα εστιατόρια.

  114. Και τα ρακομελάδικα της μόδας, μού λένε τα ανήψια μου.
    Εδώ ένα στο Μαρούσι – δεν είχα καμμία ανάμιξη στην παραποίηση της επιγραφής:

  115. sarant said

    98 Ευχαριστούμε!

    104 Ευχαριστούμε! Σε πολύ πρόσφατο ΦΕΚ, αλλά μόνο όταν αναφέρεται σε «εστιατόρια που λειτουργούν μέσα σε ξενοδοχεία ύπνου». Η αναφορά στα ξενοδοχεία γίνεται χωρίς τον προσδιορισμό.

  116. Χαρούλα said

  117. Χαρούλα said

    Ξενοδοχεία ύπνου είναι αυτά που προσφέρουν αποκλειστικά και μόνο κρεβάτι να κοιμηθείς και κοινόχρηστο μπάνιο. Εμπαινες το βραδυ κοιμόσουν κσι το πρωί πλήρωνες και γειά σας. Τοοοότε παλιά! Σήμερα πια δεν υπάρχουν. Και το απλούστερο ξενοδοχείο έχει οργανωμένα δωμάτια και κατά 95ο/ο ιδιωτικό μπάνιο. Έτσι μπορείς να μείνεις περισσότερο από μια νύχτα, γιατί μπορείς να αφήσεις φυλαγμένα τα προσωπικά σου είδη.

  118. ΓΤ said

    114@

    Γνωστό ξεπουπούλιασμα και αφαγία. Πώς θα πληρωθεί το μουσικό σχήμα; Κοντά στον σταθμό του τρένου, σε όροφο, στον πεζόδρομο της Δήμητρος. Μακριά, κι αγαπημένοι…

  119. 39,
    Εξαίρετη επισήμανση.

    Να προσθέσω ότι συνωστισμός στα εστιατόρια συνετέλεσε στην ραγδαία μετάδοση της βουρβωνικής πανώλης, κάτι που στοίχισε ακριβά στους Βουρβόνους, που τελικά, παρά την σύντομη πάσα μετά τον Βουρβοναπάρτη, κατέληξαν στην αφάνεια με το τελευταίο τους απομεινάρι, τον Βουρβονάκη.

  120. Costas X said

    Το μπακάλικο-καφενείο-ταβέρνα στα χωριά της Κέρκυρας λεγόταν «αργαστήρι» (!)
    Το σκέτο μπακάλικο δεν έχω βρει ακόμη τεκμηριωμένα πως το έλεγαν, πριν πάρει κι εκεί το τούρκικο όνομα.
    Ίσως το έλεγαν σκέτο «μαγαζί», και τον μπακάλη μαγαζάτορα.

  121. loukretia50 said

    119. … τώρα πια, στάχτη και b(o)urberry!

  122. 1, … Mὲ λεξιλογικὸ θέμα καὶ σήμερα.
    Καὶ νόστιμο. 😉 …

    Εύληπτο και εύπεπτο, επίσης!

  123. Και το μπιστρό, δημοφιλές και αλλαχού.
    Η προέλευση του όρου από τα ρωσικά ελέγχεται ως παρετυμολογία.

  124. ΣΠ said

    119 …με το τελευταίο τους απομεινάρι, τον Βουρβονάκη.

    Δεν ήταν ο τελευταίος.

  125. loukretia50 said

    Και στο χώρο της φαντασίας ξεφάντωμα σε ταβέρνα
    Τhe Cat and the Moon https://youtu.be/RX–cEl3BWw?t=13 Τhe drinking song

    (Tavern in Lord of the … drinks!)

  126. Γιάννης Κουβάτσος said

    102: Ναι, η «Γη», Αλκαμένους και Χορμοβίτου, στη γειτονιά μου. Πρέπει να έρθει κανείς συστημένος για να βρει το μαγαζί.

  127. 124, 😀 😀

  128. sarant said

    123 Mπράβο, μπιστρό -και μπρασερί επίσης .

  129. 107, … Στον Τέλη ο σερβιτόρος δε ρώταγε τι θα πάρεις, αλλά πόσο. 🙂 …

    Στον Ιορδάνη στο Χαλάνδρι δεν ρώταγε ούτε τι, ούτε πόσο – απλώς έφερνε, πάντα σωστά!
    Ο λογαριασμός στο τέλος γινόταν κατά προσέγγιση
    («Έξι κεφάλια, τρία κατοστάρικα το κεφάλι»)
    και μετά από πολύ σύντομη διαπραγμάτευση
    («Ιορδάνη, μάς σφάζεις»)
    ακολουθούσε άμεση σύγκλιση
    («Καλά, δυόμισι και είμαστε εντάξει»)

    Υπάρχει ακόμα – έχουν σκεπάσει την αυλή που ήταν ανοιχτή παλιά.

  130. 121,
    Πνίγω τον πόνο μου σε λίγο bourbon

  131. # 71

    Μήτσε, ταβέρνα «το κουτούκι» στην οδό Ξάνθης, με υπέροχους μεζέδες και αποκλειστικά παράξενο προσωπικό. Ηταν δίπα στην υπόγα που είχε (καλό)κρασί και κάρβουνα ! εχει κλείσει καμιά δεκαριά χρόνια, ήθελες πυξίδα για να την βρεις. Κρίμα

    # 88,89

    ο πιο φοβερός αναγραμματισμός, το πιο ερωτικό γυναικείο όνομα ΑΣΤΕΡΩ (ΕΡΩΤΑΣ)

    # 129

    Μιχάλη, ο Ιορδάνης ήταν γνωστός παιδόφιλος. Αξέχαστη θα μου μείνει η σκηνή με μια μερακλωμένη δεσποινίδα να χορεύει τσιφτετέλι πάνω στο τραπέζι κι ο Ιορδάνης δίπλα μου να ψιθυρίζει » αυτό το κορίτσι αξίζει όσο δυο παιδικά κολαράκια ! »
    Τέλη δεκαετίας 60 …

  132. 42,
    Αχ, τώρα το είδα…

  133. loukretia50 said

    130. Ο Johnny έχει τ΄όνομα – τάχα περπατημένος – πφφφ!
    μα ο Jack είναι αυθεντικός, μπερμπάντης τιμημένος!
    Εβίβα

  134. 67,
    Συνέχισε! 🙂

  135. 62, … Και ένα παλιό άρθρο για τα καπηλειά
    https://sarantakos.wordpress.com/2015/10/02/kapileio/

    76, … 62 Αν σου πω ότι το είχα ξεχάσει εντελώς; …

    Είμαστε κάποιας καπηλικίας

  136. 133,
    Cheers!

  137. sarant said

    130 Bρε τι μαθαίνει κανείς….!

    135 Για το καπηλειό ή για το ΚΑΠΗ; 🙂

  138. BLOG_OTI_NANAI said

    Υπάρχει εστιατήριον / εστιατόριον τουλάχιστον από το 1832, Κοραής:

  139. Το βρήκα παιδιά, όχι Χίου, στη Χανίων ήτανε ο Καρράς.

  140. BLOG_OTI_NANAI said

    Η Σούδα (10ος) και ο ψευδοζωναράς (12ος) αναφέρουν κάποια:

  141. Παναγιώτης K. said

    Διατηρώ στη μνήμη μου τη φράση : » Ο Βάρναλης κατέβαινε στο υπόγειο καρβουνιάρικο του Θανάση στο Κολωνάκι για να τα πιει».
    Δεν βρέθηκα ποτέ, ούτε καν πέρασα από έξω.

    Αναζήτησα τελευταία το υπόγειο εστιατόριο «Αλάμπρα» στην οδό Χαλκοκονδύλη στην Κάνιγγος. Πηγαίναμε σε αυτό στη δεκαετία του ΄70. Έμεινα με την… ανάμνηση στο χέρι… Δεν υπάρχει πια… 😦
    Είχε μεγάλα βαρέλια στη μία πλευρά, λευκά τραπεζομάντηλα στα τραπέζια και καλοσυνάτα γκαρσόνια που…δεν αγανακτούσαν με τα πολλά «σκέτο από γιουβέτσι» των φοιτητών που σύχναζαν… 🙂

    Στην μ.Κ εποχή πως θα εκδηλώνεται η κοινωνικότητά μας;

  142. Μαρία said

    139
    Έκλεισε γύρω στο ’85, λέει κάποιος στα σχόλια. Πώς βρέθηκες εκεί μικρό παιδί;

  143. loukretia50 said

    Αυτά που ποστάρισε ο Blog, αναφέρονται όντως και στο λεξικό του ΄Ανθιμου Γαζή, – σελ 875, όπως γράφει στο σχ. 112.
    ενώ στη σελ. 986 :
    Θερμοπώλης όποιος πωλεί ζεστόν νερόν ή πιοτόν ή ο πωλών ζεστά φαγητά εκ του
    Θερμοπώλιον και Θερμοπωλείον….
    (ακολουθεί κατεβατό που δεν ξέρω να ποστάρω σαν εικόνα.)

  144. Καλησπέρα
    Ας φύγουμε λίγο κι απ’ την Αθήνα (και την Κυψέλη 🙂 )
    Στην Άνω Σύρο. Ταβέρνα απ’ τα παλιά εν έτει 2018. Με βαρέλια και τζουκ μποξ.

    Κάρβουνα – κρασί – σουβλάκια υπήρχαν μέχρι πριν καμιά δεκαριά χρόνια στον Άγιο Στέφανο. Έφυγαν τα δυο πρώτα κι έχουν μείνει τώρα μόνο τα τελευταία!

    Επίσης ένα παρόμοιο υπήρχε το ’85 στην Ευαγγελιστρίας στον Πειραιά. Τώρα, πώς το ξέρω και πώς το θυμάμαι είναι ολόκληρη ιστορία που ανάγεται στην εποχή που δούλευα κούριερ. Δεν την έχω γράψει, άρα να κάτσω να τη γράψω κι αυτή. Όλο αφάλες ανοίγεις Νικοκύρη!

    (αφάλη είναι η θρυαλλίδα στα φυσέκια του Πάσχα και γενικά η έκφραση λέγεται για γεγονός που προκαλεί εξελίξεις).

  145. 142 Λάθος θυμάται, μετά το ’97 έκλεισε σίγουρα.

  146. nikiplos said

    Τόση Κυψελιώτες κι ούτε εις εξ αυτών δεν ανέφερε την ταβέρνα Μουριά (ή μήπως Συκιά?) κοντά στη Δημοτική Αγορά της Κυψέλης? Στα τέλη 70ς γράφτηκε εκεί μέρος της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας, αφού υπήρξε «φωλιά» πρασινοφρουρών της εποχής μαζί με τη Σόνια στην Αλεξάνδρας.

  147. sarant said

    140 Πρόσεξες όμως ότι η Σούδα επαναλαμβάνει τις αρχαίες σημασίες.

    144 Ωραία φωτογραφία. Αφού σου βάζω αφάλες ή προσανάμματα, φέρε και κανένα άρθρο από εδώ! 🙂

  148. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Πάντως ἡ πιὸ γνωστὴ μπακαλοταβέρνα ἀνὰ τὸ πανελλήνιον εἶναι τοῦ κυρ-Παντελῆ τοῦ Σκουφάντερου.

  149. Από βαρέλια μέσα στο δωμάτιο, οι Θεσσαλονικείς θα θυμούνται και τον Λουτρό στα Λουλουδάδικα (Κομνηνών, στο Γεχουντί Χαμάμ)

  150. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    144, 147 Μπουρλότο!!!!
    https://www.slang.gr/definition/28731-falia

  151. ΚΩΣΤΑΣ said

    Δεν ξέρω αν στις ταβέρνες και εστιατόρια συμπεριλαμβάνονται και τα πάλαι ποτέ «κοσμικά – νυχτερινά – εξοχικά – οικογενειακά» κέντρα διασκεδάσεως. Μέσα σε τέτοια κέντρα γεννήθηκαν, σπερματικά, στη Λάρισα – πριν γίνουν διάσημα – οι εθνικοκολαϊκοί μας ύμνοι «Συννεφιασμένη Κυριακή» και «Όμορφη Θεσσαλονίκη». Θρυλείται εντόνως στη Λάρισα ότι οι στίχοι του πρώτου τραγουδιού ανήκουν στον Αλέκο Γκούβαρη, λαρισαίο φίλαθλο του Λαρισαϊκού όταν η ομάδα μας έχασε στον Βόλο, θεσσαλικό ντέρμπι. Για το δεύτερο τραγούδι επίσης θρυλείται ότι τους στίχους έγραψε ο Φώτης Ζησούλης, κουρέας στο επάγγελμα, κάτοικος της συνοικίας Ταμπάκικα. Βέβαια τα έκανε διάσημα και τα κατοχύρωσε και τα δύο ο αγαπητότατός μου Βασίλης Τσιτσάνης.

  152. sarant said

    151 Πάντως ο Γκούβερης (έτσι θυμάμαι το όνομα) έπαιρνε ποσοστά από την ΑΕΠΙ

  153. ΚΩΣΤΑΣ said

    152 Γκούβαρης το ξέρω εγώ, δεν παίρνω όμως και όρκο! 🙂

  154. 144 β Ευχαριστώ.
    Αφάλες = προσανάμματα; Δεν θα τόλεγα ακριβώς. Γιατί όπως το ξέρω και απ’ το τραγούδι
    «έχω μια καραπιστόλα μι τα σίνιργά της όλα,
    έχει μπούκα, έχ’ αφάλ’ έχ τσι σα δαυλό τσιφάλ» (Αράπης, αποκριάτικο, Μεσοτοπίτικο) πάλι εκρηκτικό είναι.

    Να φέρω κάτι κατά δω; Ευχαρίστως, αλλά τι; Δεν νομίζω πως ταιριάζουν. Θύμισες κι ιστοριούλες απ’ τη ζωή μου είναι, δεν είναι διηγήματα σαν αυτά που γράφουν τα μαστόρια εδώ. Πάντως, αν θες κάποιο απ’ τα δικά μου, παίρνεις ελεύθερα…

  155. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Κανονίστε να γίνετε μαλλιά γκουβάρια (Γκούβερης είναι).

  156. 150 Α, γεια σου. Ακριβώς, όπως τα γράφεις εκεί…

  157. ΓΤ said

    #146 Κανείς Κυψελιώτης δεν θα βρισκόταν να σου πει για τη «Μουριά», αφενός επειδή η «Μουριά» ζει μα είναι ληθαργική, προσπαθώντας, με την προχτεσινή αλλαγή τζαμαρίας, να καλύψει βαθύψυχα προβλήματά της, στην Κερκύρας, παραδίπλα από τα ΑΒ, αφετέρου επειδή δεν αναφέρεσαι στη «Μουριά» αλλά στο «Αυγό του Κόκκορα» 🙂 (1982-2007, Σποράδων 40, δίπλα από τη Δημοτική Αγορά). Το οποίο «Αυγό» έχει πάει κατά Μυλλέρου μεριά, στο Μεταξουργείο, έχει γίνει ακριβό και αγενές, όπως διαπίστωσα στις 20.04.2019, και, παρότι έχω φίλο στην κουζίνα, δεν ξαναπάτησα το πόδι μου. Το ιστορικό σπιτάκι του «Αυγού του Κόκκορα» έστεκε ερημωμένο και βιασμένο, είχε γίνει στέκι εξαρτημένων, και ένα πρωινό του Σεπτεμβρίου 2019 εκτελέστηκε η εντολή κατεδάφισής του. Μια γιαγιά, εκείνο το πρωί, στην απέναντί του πολυκατοικία, πάνω από το κομμωτήριο και τα ηλεκτρικά είδη, έκλαιγε. Σαν τα πιρούνια της μπουλντόζας να τρύπαγαν αμετάκλητα τις μνήμες της…

  158. dryhammer said

    Και τον Ιορδάνη στο Χαλάντρι πρόλαβα πιτσιρικάς -ο νονός μου έμενε Παράδεισο Αμαρουσίου- και τον Λουτρό φοιτητής στη Σαλονίκη. Κάπου στη Λαμπρινή -οδό μη ρωτάς- υπόγειο με κάρβουνα και ρετσίνα για το σπίτι, ο Μακάριος δεν είχε τον Πειναλέοντα;

  159. ΓΤ said

    #151 Να πούμε ένα από τα «περίεργα», Κωστάουα, στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Οι περισσότεροι, ακούγοντας «Λαρισαϊκός», ασφαλώς τη Λάρισα θα σκεφτούν. Ωστόσο, μία από τις παλαιότερες ομάδες της Αθήνας, στην Γ’ ΕΠΣΑ (όχι «έπ’σα και χτύπ’σα» 🙂 αν δεν λαθεύω, είναι ο Λαρισαϊκός, με έδρα κοντά στον Σταθμό Λαρίσης, ο Λαρισαϊκός Αγίου Παύλου επισήμως. Κώστα, μήπως είσαι χαμουτζής;

  160. Πότε σπούδαζες Σαλονίκη, Ξεροσφύρη;

  161. Αγγελος said

    (26) To Bouillon του Γοδεφρείδου υπάρχει και σήμερα (και η πόλη και το κάστρο), λέγεται δε ότι ονομάστηκε έτσι από ένα αφρισμένος ποτάμι που το διασχίζει.

  162. ΚΩΣΤΑΣ said

    159 Το παρακάτω λινκ για ενημέρωση για τον θ’κό μας λαρισαϊκό και τη ίδρυση της ΑΕΛ.

    https://www.eleftheria.gr/%CE%B1%CE%B8%CE%BB%CE%B7%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82/item/260888-56-%CF%87%CF%81%CF%8C%CE%BD%CE%B9%CE%B1-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%AF%CE%B4%CF%81%CF%85%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CE%B5%CE%BB.html

    Καμία σχέση με χαμουτζήδες, δηλ Πελοποννήσιους, καθιαυτού Θετταλός. 😉

  163. Πάνος με πεζά said

    Τα μαγέρικα ανθούσαν Νεάπολη και Εξάρχεια (βλ. μπαρμπα-Θανάσης, και παραπάνω σε μια διασταύρωση της Καλλιδρομίου που είχε δύο ή τρία, το ένα ήταν και ομώνυμο της περιοχής.
    Στα Εξάρχεια πρόλαβα, πριν το 2000, δίπλα από τη Ριβιέρα το μαγέρικο, που μετά έγινε «Γιάντες», βιολογικό κι έτσι…
    Στην Αλεξάνδρας, υπάρχει ακόμα το μαγέρικο που έτρωγε ο Παπαγιαννόπουλος, το περίφημο «Τέξας», που έχει και τη φωτογραφία του (στάση Σόνια στην κάθοδο, ανεβοκατέβαινε ο Διονύσης αν και έμενε ψηλά στη Σούτσου).
    Παλιό κουτκούκι ο «Καλοζύμης» στο Χαλάνδρι (και εννοώ ΜΟΝΟ το υπόγειο), κι επίσης το κρυφό «Το κουτούκι», πάλι στο Χαλάνδρι, Αγίας Παρασκευής ψηλά, σε ένα στενάκι κι από κει μέσα σε μια στοά, δεν το βρίσκεις με τίποτα…
    «Το βραστό», στο Πολύδροσο, έχει εκμοντερνιστεί αλλά παλιά ήταν αυτό που έλεγε.
    Από τις ταβέρνες που έφερναν δίσκο με δείγμα ζωντανών ορεκτικών (αντί καταλόγου), δεκαετίες πριν ο «Πολίτης» δίπλα στο Φιλίπ στη Νέα Σμύρνη (έχει κλείσει επίσης εδώ και δεκαετίες, κι αν ξέρετε κι άλλα, πείτε γιατί μου αρέσει το στυλ.
    Ήταν και μία στη Λυκούργου, σχεδόν με Δαβάκη στην Καλλιθέα, με μια ωραία αυλή με γαρμπίλι κι ένα σιντριβάνι μέσα, αποκλείεται να υπάρχει ακόμα. Δε θυμάμαι όνομα.
    Και ων ουκ έστιν αριθμός…

  164. Πάνος με πεζά said

    @ 105 : Ο ιδιοκτήτης της ταβέρνας στην οδό Παναθηναϊκού πέθανε πρόσφατα, κανα εξάμηνο πριν…

  165. Πέπε said

    154
    Αυτό το αφάλι είναι ο αφαλός. Που μάλλον σημαίνει και κάποιο εξάρτημα του πιστολιού.

  166. ΓΤ said

    162@

    Προφανώς, πλάκα κάνω. Διότι, αν αγαπούσες τον Λαρισαϊκό Αγίου Παύλου, δεν θα ερχόσουν αντιμέτωπος με ομάδα του Βόλου, παρεκτός και άγγιζες τελικό Κυπέλλου ΕΠΣΑ 😉

  167. Πάνος με πεζά said

    @ 144 : Αυτός είναι ο περίφημος |«Λιλής», όπου έπαιζε ο Μάρκος (βλ. κάδρο), γιατί δεν το λέτε το όνομα;

  168. Πάνος με πεζά said

    διορθ. «Μπαρμπα-Γιάννης» στο @163, Θεμιστοκλέους και Δερβενίων.

  169. Georgios Bartzoudis said

    – Έχει ξενοδοχείο στη Γαβαλού;;
    – Έχει
    Και πάω εκεί για να …κλείσω δωμάτιο. Και μου λεει ο κάπελας ότι το μαγαζί του είναι ξενοδοχείο φαγητού (μόνο). Το επεισόδιο έλαβε χώραν κάποια παρωχημένη δεκαετία του …προηγούμενου αιώνα.

  170. 167 Σωστά. Αλλά δεν θυμόμουνα.

  171. 165 Όρα 150

  172. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Δύο «συμπεριληπτικά» καπηλεία (όπου συνυπήρχαν περισσότερα του ενός εμπορικά μικρομάγαζα αλλά κυρίως οινοπωλεία) συνάντησα τον καιρό του αγροτικού ιατρείου σε δύο ορεινά χωριά της Μακεδονίας. Συνυπήρχαν παντοπωλείο, αρτοπωλείο και ταβέρνα, τα δύο πρώτα κυρίως μέχρι το απόγευμα και ταβέρνα όταν σκοτείνιαζε, αλλά ήτανε συχνό να βλέπεις, την ώρα που έπινες τα τσίπουρα και κάπνιζαν τα κάρβουνα, να μπαίνει κάποιο πιτσιρίκι και να ζητάει σαπούνι, τυρί, ρύζι ή ψωμί..

  173. π2 said

    Βαρέλια και τζουκμπόξ και στη Ραμόνα στην Καλλιθέα, παλιό και συμπαθές υπόγειο μαγέρικο, δημοφιλές στους Νεοσμυρνιώτες (ίσως επειδή τους αρέσει να περνάνε πού και πού τη Συγγρού για λίγο κουλέρ λοκάλ, όπως λέω σε φίλους όταν θέλω να τους τσιγκλίσω). Παλιά έμενε ανοιχτό ατύπως ως πολύ αργά, για σουπίτσα σε ξέμπαρκους ξενύχτηδες.

    Περισσότερο από τις παραδοσιακές ταβέρνες εμένα με γοήτευαν τα σχεδόν αυτοσχέδια μαγέρικα, όπως ένα μιας Πόντιας γιαγιάς απέναντι από τον Ιππόδρομο, με λίγα τραπέζια στο πεζοδρόμιο. Η μαγείρισσα ερχόταν στο τραπέζι και σε ρωτούσε τι να σου φτιάξει. Το μενού ήταν ό,τι ψαράκι είχε βρει, κι ο,τι άλλο τηγάνιζε (καμιά πατάτα, κάναν κολοκυθοκεφτέ, με μια σαλάτα. Η τιμή ήταν πραγματικά αστεία, αρχικά τουλάχιστον. Όταν ο αέρας φυσούσε κόντρα από τον Ιππόδρομο δεν στεκόσουν εύκολα.

  174. π2 said

    Ο Καραβίτης στο Παγκράτι, που ήδη αναφέρθηκε, είναι πολύ δημοφιλής στους ξένους αρχαιολόγους.

  175. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    «Μπακαλοταβέρνα» (καμιά 10ετία τώρα) έχουμε στο Χαλάνδρι, μα κατ΄όνομα, χωρίς μπακάλικο. Ξεκίνησε καλά, αλλά μετά έγινε σαν τις άλλες.Μέτρια.

    Μπακαλιαροταβέρνα -και όχι μόνο, Μίστερ Λουκιδέλης

    https://www.athinorama.gr/restaurants/place.aspx?id=5000454

  176. # 139

    Νομίζω πως εκεί την λέγανε του Καρακατσάνη (Μοράλες)

    Επίσης άλλες ταβέρνες της Κυψέλης που κλείσανε η Συκιά στην οδό Καλογερά λίγο κάτω από την πλατεία και η Θυσία στην οδό Βωμού (!) στην Ανω Κυψέλη. Εκτός από την Θράκα στην Φ.Ν. υπήρχε κι ο Γρύλλος, αυτόν τον έκλεισε αμέσως ο Νικόλας ο Παεζάνο,η Θράκα άντεξε περισσότερο γιατί προσαρμόστηκε (ομπρέλλες και διακόσμηση που επέβαλε ο …Ζντουπ !

  177. nikiplos said

    176, 157, 146@ Τελικά μάλλον έλεγα τη «Συκιά» και όχι τη Μουριά. Ευχαριστώ και τον ΓΤ αλλά και τον Τζη για την συμβολή τους, καθώς στην Κυψέλη μόνο ως «σώγαμπρος» έμεινα για ελάχιστο χρονικό διάστημα.

  178. Πέπε said

    @173:
    > > …Ραμόνα στην Καλλιθέα, παλιό και συμπαθές υπόγειο μαγέρικο, δημοφιλές στους Νεοσμυρνιώτες…
    > > …Ο Καραβίτης στο Παγκράτι, που ήδη αναφέρθηκε, είναι πολύ δημοφιλής στους ξένους αρχαιολόγους.

    Άραγε υπάρχουν κι άλλα με τόσο εξειδικευμένο τάργκετ γκρουπ; Ταβέρνες όπου να συχνάζουν λ.χ. Ακαρνάνες υδραυλικοί, πολύτεκνοι αναπληρωτές χημικοί, Λάπωνες φιλέλληνες, ελάσσονες μπαρόκ συνθέτες κλπ.;

  179. dryhammer said

    160. 1982-1987

  180. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    163 >>το κρυφό «Το κουτούκι», πάλι στο Χαλάνδρι, Αγίας Παρασκευής ψηλά, σε ένα στενάκι κι από κει μέσα σε μια στοά, δεν το βρίσκεις με τίποτα…
    Προ ημερών, εντός Κορονοϊού, πέρασα από κει. Είχε-όπως πάντα- παρκαρισμένο στο διάδρομο εισόδου, ένα αμάξι και δεν κατάλαβα πράμα, τί γίνεται παραμέσα 🙂 . Θα ξαναπεράσω για ανανέωση διαπιστευτηρίων. Να κυλήσει λίγο η σαιζόν να δούμε πώς θα πάει η κατάσταση.
    Ο Καλοζύμης κρατάει τη φήμη για τα παϊδάκια. Συνορεύει με τον Ιορδάνη (άλλαξε ιδιοκτησία από χρόνια) κι έχουν/είχαν π.Κ. και τα δυο κόσμο. Απέναντι το κρητικό -και καλά- «Αρισμαρί»,με «στο βάθος κήπος» που δεν έχω πάει.

  181. dryhammer said

    163. Μπράβο! και Το Βραστό πρόλαβα στα mid ’70s.

  182. 179 Α εσύ είσαι της σειράς του Μπουκάν (δεν τον πρόλαβες εδώ). Μπορεί να βρεις κάτι απ’ τα χρόνια σου εδώ (στα σχόλια, διότι εγώ είμαι νεότερος) https://dytistonniptiron.wordpress.com/2010/12/04/foithtalonikh/

  183. 137β, 😀

  184. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Τί ταβέρνες και κουτούκια,
    στην ωραία μας την πόλη, στο ιστορικό τρίγωνο που αμάξι εκτός εκλεκτών δεν θα περνά ΛΟΓΩ ΚΟΡΟΝΟΪΟΥ (ου ου ου!), «το πρώτο foodie hotel στον κόσμο». Όλα με υπογραφή
    https://www.andro.gr/geusi/ergon-house-athens/ ]

  185. Και για να τριτώσει το κακό (Νικοκύρη, διάγραψε το άλλο που περιμένει γιατί τόγραψα απ’ το σμαρτοφώνι και ποιος ξέρει τι στοιχεία έβαλα).
    158 τέλος. Ναι. Ο πατριώτης σου. Που το καλοκαίρι τον μετέφερε κατά Αγία Ερμιόνη μεριά. Αλλά έχω κάμποσα χρόνια να πάω κατά κει και δεν ξέρω εξελίξεις…

  186. Κουτρούφι said

    #165, #180
    Κουτούκι, 3-1-2020

  187. Pedis said

    Αλλά έπεσε και η κατανάλωση τροφίμων, διαβάζω, παρά τη μεγάλη αύξηση στην οικιακή κατανάλωση. Τουλάχιστον αυτά σημειώθηκαν σε χώρες όπου, πέρα από τα εστιατόρια, ήταν επίσης πολύ σημαντική η δραστηριότητα της σχολικής και επαγγελματικής εστίασης.

    Ναι, αυτό πρέπει να επηρέασε πολύ την αγορά, ιδιαίτερα σε χώρες όπου φευγει ο άλλος το πρωί από το σπίτι και γυρίζει το βράδυ. Στο μεταξύ έχει καταναλώσει ενάμισι-δύο γεύματα έξω.

    Π.χ. ΗΠΑ:

    https://www.nybooks.com/articles/2020/06/11/covid-19-sickness-food-supply/

    Today the US actually has two separate food chains, each supplying roughly half of the market. The retail food chain links one set of farmers to grocery stores, and a second chain links a different set of farmers to institutional purchasers of food, such as restaurants, schools, and corporate offices.

    With the shutting down of much of the economy, as Americans stay home, this second food chain has essentially collapsed. […]

    https://sarantakos.wordpress.com/2020/05/23/meze-428/#comment-655349

  188. dryhammer said

    182. Εκείνα ήταν άλλα χρόνια… περνούσαν γρήγορα.

  189. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    Μαζευτηκαν πολλές προτάσεις.

    178 🙂

    161 Το ποτάμι ο Σεμουά. Τον έχω περπατήσει. Aλλά σήμερα στο Μπουγιόν δεν είναι αφρισμένος, μάλλον ηρεμη δύναμη,

    163 Στην Κυψέλη δεν έμενε ο Παπαγιαννόπουλος;

  190. Μαρία said

    182
    Βλέπω οτι ενημέρωσες το νήμα με το κλείσιμο του Φλού.

  191. Πάντως από τότε που άνοιξε ο Παεζάνο που είχε καλό φαγητό. πέρα από την γουστόζικη ατμόσφαιρα, από Κυψέλη έφευγα μόνο για ψαρικά στα 7 καραβάκια στη Συγγρού δίπλα στο Ευγενίδειο, στου Δουράμπεη για γαριδόσουπα και κοντά στο ποτάμι στο σταθμό Καλλιθέας, στης «γαλλίδας» για γαλλική κουζίνα. Ο Παεζάνο δεν έκλεισε από έλειψη πελατείας, όπως έλεγε θα δούλευε κάποια χρόνια για λεφτά και μετά στα Πεζά Ηρακλείου.
    Την ταβέρνα που δεν μπορώ να θυμηθώ πως την λέγανε ήταν στην Καλογερά, πιο κάτω από την Σκύρου και ήτανε διόρωφη, πλάτη με πλάτη με την ταβέρνα στην φωτό του Δύτη στο # 139. Βέβαια λειτούργησε λίγα χρόνια και παλιά, ενώ η Συκιά γκρεμίστηκε προ 15 χρόνων περίπου και σήμερα είναι αυτοσχέδιο πάρκινγκ.

  192. ΓΤ said

    @177, 157

    Την οποία επιμένω να τη λέω σφαλερά «Μουριά» (γιατί πάντα έχω στο μυαλό μου τη «Μουριά» των Εξαρχείων), ενώ πρόκειται για τη «Μυρτιά»…

  193. Χασαποτεβέρνες και στο Κατσιμίδι. Στα Βλάχικα στη Βάρη, σαν να θυμάμαι μία, αλλά σήμερα δεν συνεχίζεται η δραστηριότητα.
    Γενικά τέτοια παίζουν σε χωριά. Πάντως, στις πόλεις παίζουν οι ψαροταβέρνες με την έννοια όχι να φας γενικά ψάρι αλλά το μαγαζί που πουλάει ψάρια αλλά συγχρόνως ψήνει κιόλας για να τα φας επιτόπου ή να τα πάρεις μαζί σου (τέικ εγουέι, δεν το λένε ελληνικά) αλλά και με παράδοση στο χώρο σας (κοινώς ντελίβερι).
    Πρώτη φορά που το συνάντησα ήταν πριν λίγα χρόνια στη Ρόδο. Έχουμε πάει τριήμερο Αποκριάς. Καθαροδευτέρα ψάχνουμε κάπου να φάμε για μεσημέρι, τα πάντα κλειστά. Σε κάποιο παραλιακό καφέ-μπαρ (δεν αναφέρθηκαν αυτά μέχρι τώρα) μας προτείνουν να μας φτιάξουν ένα κλαμπ σάντουιτς. Δεν μα συγκινεί και παίρνουμε το δρόμο προς το αεροδρόμιο με χαμηλή ταχύτητα, ελέγχοντας μήπως βρεθεί μαγαζί ανοιχτό. Και ξαφνικά, βλέπω σ’ ένα ψαράδικο κόσμο μαζεμένο. Λέω είτε κούλουμα έχουνε και τα κάνουνε μέσα (αν και ήταν μέσα Μάρτη και δεν υπήρχε λόγος) είτε πουλάνε, ας σταματήσουμε να δούμε, δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε. Και κερδίσαμε. Κιλά. Με τόσα που φάγαμε! Και βέβαια ήταν όλα εξαιρετικά (εκτός από ψάρια ή σαρακοστιανά είχε και μαγειρευτά).
    Φέτος το ξαναείδα. Μου το είπε συναδέλφιασσα για τη Λυκόβρυση (με βόλευε εκείνη τη μέρα μιας και θα πήγαινα στην κόρη στον Άγιο Στέφανο) κι αφού είδα πως υπάρχει το πράγμα κι εδώ το έψαξα στην περιοχή μου. Βρήκα τρία!

  194. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    186 Ω! βιντεορεπορτάζ! 🙂

    Να μνημονέψουμε στους χώρους εστίασης και τα ονομαστά, στη Θεσσαλονίκη κυρίως, σουπάδικα/πατσατζίδικα.
    Επίσης τις τρατορίες δεν είπαμε θαρρώ.
    Και οι καντίνες κι αυτές στα φαγάδικα 🙂

    Τελευταία είναι της μόδας τα ψαράδικα συνδυασμένα με ψαροταβέρνα.

    Κάτι σχετικοάσχετο : τραπεζοκαθίσματα, όπως κουταλοπίρουνα 🙂

  195. nikiplos said

    Να βάλουμε στις ταβέρνες και την ταβέρνα «Ο Σπύρος και ο Αντώνης» στην Κυπριάδου, σε ένα στενό στην Αγίας Λαύρας. Παραδοσιακή παλαιά με κήπο και πολύ καλό κρέας.

    Από εκείνες του κέντρου, «το Νυχτολούλουδο» ήταν πραγματικά διαφορετική από το μέσο κουτουκοειδές, αν δεν με γελάει η μνήμη μου, στην Πάτμου, κάπου στην πλατεία Αμερικής. Ήταν ατμοσφαιρική, πνιγμένη στα φυτά εσωτερικού χώρου.

    «μπουζουκάδικο των φτωχών» αλλά ταβέρνα επίσης και με καλό φαγητό «ο Πέργκολας» στην Μάρνη, πλατεία Βάθης, πάλι αν δεν με γελάει η μνήμη μου.

    Όλα τα ονόματα αναφέραμε, αλλά ξεχάσαμε την «Κληματαριά» της Θεσσ/νίκης… Ομώνυμη στην Ξάνθη, επίσης πολύ ωραία με καλό φαγητό.

    Από των Εξαρχείων, «οι Λεύκες» με καλό κρασί στη Μαυρομιχάλη και «Ο Φώντας» στην Αριανίτου, λίγο πιο πάνω, που είχε και καλό κρασί και καλό φαγητό. Νομίζω αμφότερες κλειστές εδώ και 10ετίες.

  196. nikiplos said

    Υπάρχει άραγε πόλη στην Ελλάδα, χωρίς ταβέρνα με όνομα Κληματαριά?

  197. nikiplos said

    Και βέβαια στοιχείο της νεώτατης ιστορίας, η Ταβέρνα «Αργυρά Ακτή».

  198. Πέπε said

    @193:
    > > Πάντως, στις πόλεις παίζουν οι ψαροταβέρνες με την έννοια όχι να φας γενικά ψάρι αλλά το μαγαζί που πουλάει ψάρια αλλά συγχρόνως ψήνει κιόλας

    Αυτό είναι πρόσφαατο φρούτο. Και λένε ότι έχουν εξαιρετικές τιμές: όσο κάνει το ψάρι να το ψωνίσεις από το ψαράδικο (ιχθυοπωλείο), συν μια ασήμαντη επιβάρυνση για τα ψηστικά.

    Δεν έχω ιδία πείρα.

    Μιας και είπα «ψηστικά», θυμήθηκα και κάτι που ήταν πολύ συνηθισμένο παλιότερα αλλά δεν ξέρω κατά πόσο γίνεται ακόμη: να πηγαίνεις στην ταβέρνα με το δικό σου ψάρι, και να πληρώνεις μόνο ψηστικά, κουβέρ, σαλάτες, ποτά. Πριν δυο-τρία χρόνια το είδα σε πάρα πολύ μικρό, δυσπρόσιτο, και ελάχιστα τουριστικό ψαροχώρι, να το κάνουν σε ντόπιο (δηλαδή ο ντόπιος ήταν που πήγε με τα ψάρια του), αλλά σε πιο απρόσωπες συνθήκες υπάρχει άραγε ακόμη αυτή η πρακτική;

  199. Λευκιππος said

    Οι πρώτες ταβέρνες ήταν στις Κουκουβάουνες. Αλλά από ονόματα…

  200. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    195 Στις Λεύκες πήγα δυό φορές την τελευταία διετία. Μέτριες και ακριβές, κακό βάλιου φορ μάνι. Νιώσαμε πως μας κορόιδεψαν και δεν θα.
    Παλιά ήταν νομίζω καλύτερα.
    Πολύ καλύτερος ο Πειναλέων ακριβώς παραδίπλα, ζεστός και οικείος.

  201. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @198(τέλος) Σπάνια γίνεται αὐτό, Πέπε. Τοὐλάχιστον στὰ Θερμιά. Παλιότερα (μέχρι τὴ δεκαετία τοῦ 2000) τὸ κάναμε συχνά, ἐπειδὴ μᾶς γνώριζαν καὶ ἤμαστε ταχτικοὶ πελάτες. Σήμερα δύσκολα καὶ ἐκτὸς περιόδου αἰχμῆς.

  202. sarant said

    200 Κρατιέται ακόμα ο Πειναλέων;

  203. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    202 Έχω κάνα χρόνο να πάω, αλλά ναι.

  204. avadista said

    Επειδή γέμισε η σελίδα με κουτούκια και χασαποταβέρνες ας βάλω κάτι πιο εκλεπτυσμένο:
    Λαμία 1840: Ρεστοράν αλά καρτ με μπιλιάρδα και γαλλικό τύπο.
    Και αν δεν με πιστεύεται δέστε στην ΑΝΕΜΗ την περιήγηση του J.- A. Buchon :
    «La Grece continentale et la Moree : Voyage, sejour et etudes historiques en 1840 et 1841» στη σελίδα 324

    https://anemi.lib.uoc.gr/metadata/3/8/7/metadata-32-0000017.tkl

  205. aerosol said

    Χαίρομαι που υπάρχει ακόμα ο Πειναλέων. Απ ‘όσο ξέρω επιβιώνουν στην Πλάκα και τα ιστορικά Μπακαλιαράκια. Είναι άραγε το παλιότερο σε λειτουργία στην Αθήνα;
    Θυμίζω και την θρυλική Μαργαρίτα στον Πειραιά, στην είσοδο της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων. Γαρίδες ή μαρίδες (αυτή ήταν η ερώτηση), πατάτες, σαλάτα. Μόνο. Κάποτε φτηνό, δεν ξέρω τώρα.

    #196
    Αν υπάρχει θα είναι σε κάποιον ανίερο τόπο απ’ όπου θα απουσιάζει και ακόμα και καφενείο «Η Συνάντηση»!

  206. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    196 >>Υπάρχει άραγε πόλη στην Ελλάδα, χωρίς ταβέρνα με όνομα Κληματαριά?
    Και Μουριά ή Μουριές* από κοντά 🙂
    *Στα Α.Πατήσια ήταν καλό ψαρομεζεδάδικο.

    200 Στις Λεύκες της Γαλατσίου πάνε τώρα τελευταία κάποιοι φίλοι.

  207. Pedis said

  208. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    206 τέλος

    Αυτές δεν τις ξέρω, μιλάω για τις Λεύκες της Μπλακμάικλ στρήτ 🙂

  209. Αιμ.Παν. said

    Νομίζω δεν αναφέρθηκε ως τώρα, κλασσικό παλιό οινομαγειρείον «η Ηπειρος» με εξαιρετικό φαγητό, ειδικά πατσά, μέσα στην Βαρβάκειο κρεαταγορά. Εχω να πάω χρόνια, αλλά μου φαίνεται πως υπάρχει ακόμη.

  210. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Εκείνο το ψαροταβερνείο δίπλα στη ΔΕΗ Κερατσινίου (νομίζω του συλλόγου ερασιτεχνών αλιέων) υπάρχει ακόμα? Τριάντα πέντε χρόνια πίσω πήγα…

  211. MA said

    Καλησπερίζω την ομήγυρη,

    Δεν είδα να αναφέρεται το Υποβρύχιο στην Τούμπα, αλλά φαίνεται είστε νέοι οι Σαλονικιοί…😀

    https://parallaximag.gr/thessaloniki/to-thryliko-ypovrychio-stin-toumpa

  212. ΣΠ said

    Μόνο διαβάζοντας τα σχόλια πήρα δύο κιλά.

  213. 196, … Υπάρχει άραγε πόλη στην Ελλάδα, χωρίς ταβέρνα με όνομα Κληματαριά? …

    Αν δεν υπάρχει, το λες και
    κληματική αλλαγή.

  214. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Θυμήθηκα στο ξεκούδουνο εκείνο το ρεμπετάδικο των 80ζ, «Ο Ξέρξης». Που λέγαμε να πάμε να ανοίξουμε απέναντί του κλαρίνα «Ο Μαρδόνιος».

  215. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Θυμᾶμαι ἕνα ταβερνάκι ποὺ στεγαζόταν στὸν παλιό σταθμὸ τοῦ Θηρίου*, λίγο ἔξω ἀπὸ τὸ Λαύριο, ἐκεῖ ποὺ ὁ δρόμος ἀφήνει τὴν παραλία.

    Τὶς δεκαετίες τοῦ 80 καὶ τοῦ 90 τὸν εἶχε ἕνας παπποῦς ποὺ τηγάνιζε κεφτέδες καὶ ψάρια, γόπες συνήθως. Τὸ μενοῦ συμπληρωνόταν ἀπὸ πατάτες καὶ σαλάτα.

    Ἦταν πολὺ φτηνὰ καὶ νόστιμα, μόνο ποὺ καμιά φορὰ οἱ κεφτέδες μύριζαν ψάρι καὶ τὰ ψάρια κεφτέ.

    Προφανῶς ὅποτε μπέρδευε τὰ τηγάνια ἢ τὰ τηγανόλαδα. 🙂

    *Θηρίο ἔλεγαν τὸ παλιὸ τραῖνο τοῦ Λαυρίου.

  216. Πέπε said

    Γενικά, σε πολλές ταβέρνες με όνομα το δέντρο της αυλής τους, το όνομα αποδεικνύεται μακροβιότερο του δέντρου.

    Εδώ στο Ηράκλειο στη γειτονιά μου έχουμε τις Αμυγδαλιές. Συμπαθητικές είναι, παλιότερα πρέπει να είχαν γνωρίσει μεγαλύτερες δόξες.

    Αλλά πάντως αμυγδαλιές δεν έχουν! 🙂

    Παρεμπιπτόντως, στο Ηράκλειο ανθεί ιδιαίτερα ένα είδος που λέγεται καφενείο αλλά δεν είναι καφενείο, είναι μάλλον αυτό που στην Αθήνα θα λέγαμε ρακάδικο ή μεζεδοπωλείο. Μικρά σε μέγεθος, μπορείς να φας πολύ καλά από άποψη ποσότητας και, συχνά, και ποιότητας, από ποικιλία βέβαια όχι και τόσο, και φτηνά γενικά.

    Τα τελευταία χρόνια που ήμουν μόνιμα στην Αθήνα είχαν αρχίσει να βγαίνουν κι εκεί τέτοια μαγαζιά που λέγονταν καφενεία, αλλά ήταν νεωτερισμός, για να μην πω χιπστεριά. Νομίζω ότι εδώ υπήρχαν από πολύ παλιότερα.

  217. Μαρία said

    211
    Κυκλοφορούμε και γριές. Μια παράγκα ήταν, είχε δεν είχε δέκα τραπέζια. Όταν δεν βρίσκαμε τραπέζι, πηγαίναμε στο καφενείο που ήταν μπροστά απ’ την παράγκα κι απάνω στην Κονίτσης. Όταν αυτή γκρεμίστηκε, οι γέροι μετακόμισαν σε κάποιο μαγαζί στην Διαγόρα, αν θυμάμαι καλά, που δεν είχε τίποτα απ’ την παλιά ατμόσφαιρα.

  218. Ήταν και ο Τζιανφράνκο, λίγο παρακάτω από τo UCLA στην Σάντα Μόνικα, ιταλικό μπακάλικο κι εστιατόριο μαζί, με μπόλικα εισαγωγής, αλλά ποιος να αγοράσει και να μαγειρέψει στο σπίτι τότε… μεταπτυχιακοί σπουδαστές γαρ. Έφτιαχνε, όμως, η γυναίκα του μάνατζερ – ξανθιά και τροφαντή – ένα καταπληκτικό κοτόπουλο με κάστανα και κρέμα, να παραδίνεσαι. Ο μάνατζερ πρέπει να ‘ταν από Ρώμη και κάτω, πιο σκούρος, με φάτσα απ’ αυτές που δεν τους πάνε οι μικρές μύτες. Ήταν κι η κόρη του – του γυμνασίου; – που βόηθαγε πού και πού, και που δεν χρειαζόταν τεστ DNA να ‘ναι σίγουρος πως ήταν δική του.

    Το Καφέ Καζινό ήταν παρά κάτω με θέα στον Ειρηνικό μέσα από το παραλιακό πάρκο που σύχναζαν άστεγοι και που ερχόντουσαν πού και πού και πούλμαν με Γιαπωνέζους τουρίστες να τους βγάλουν φωτογραφία. Είχε φτηνό μενού Κυριακή βράδυ, μαγνήτης για φοιτητές.

    Και τα χάμπουργκερ του Τόμμη (με παλιό ξεκίνημα από Έλληνα μετανάστη) δίπλα στο πανεπιστήμιο: Εϊχε πάρει ένα φυλάκιο σε διπλανό πάρκινγκ, το είχε μετατρέψει, και πούλαγε όλο το 24ωρο μόνο χάμπουργκερ με τσίλι (κιμά) – ούτε καν πατατάκια (αυτά από διπλανό ψιλικατζίδικο) – πάντα με ουρές. Το πλαστικό κουταλάκι και οι μπόλικες χαρτοπετσέτες για (να αποφευχθεί) το πασάλειμμα με το τσίλι δωρεάν.

    Ανοιχτό όλο το 24ωρο ήταν και το Ben Frank’s στην Sunset Boulevard (αυτήν του έργου) όπου, στα 60ζ, λέει, σύχναζαν και διάσημοι, including Frank Zappa and the Stones since the recording studios were nearby.

    Κι άλλα πολλά, άλλα έχουν κλείσει (σνιφ) άλλα ζουν και βασιλεύουν, Memorial Day σήμερα, η επίσημη έναρξη του καλοκαιριού – μπορούμε πλέον να φοράμε άσπρα χωρίς φόβο να εκτεθούμε, μέχρι Labor Day – μόλις τέλειωσα δυο εργολαβίες στο Ζουμ, έβαλα τις σημαιούλες μου στην αυλή, κι είπα να γράψω κάτι παραπάνω.

  219. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    218 >>λίγο παρακάτω από τo UCLA στην Σάντα Μόνικα,
    Στη Σάντα Μόνικα «ταξιδεύω» συχνά κυρίως μέσα από τα βιντεάκια με τα ζώα της φάρμας (Δαιμόνιο το ζεύγος αυτό)
    https://brookegiannetti.typepad.com/velvet_and_linen/2016/04/patina-farm-roses.html

  220. ΓΤ said

    Να συμπληρώσουμε παλιές ταβέρνες της Κυψέλης.

    Χαμηλά στην Ύδρας, υπήρχε η Γεωργιανή Ταβέρνα. Η βέρνα λουκετάρισε όταν έγινε εκεί φόνος. Φαντάζομαι ότι η φάση δεν ξεκίνησε με διαπληκτισμό ανάμεσα σε γιοστγκιπερτικούς σχολιαστές και αντίγνωμους σχετικά με συγκεκριμένο λήμμα τε και ερμήνευμα της πολυχρωματικής καρτβελόγλωσσας. Ούτε θαρρώ υπήρξε διαφωνία σχετικά με γνώμη του Κασπάροφ για καυτή θέση σε ρεβανσική ματσούρα Γκαπριντασβίλι-Τσιμπουρντανίντζε. Αβέρτα οι χαρακόφατσες στη γειτονιά, τομάρια Κορυδαλλού με άδεια…

    Ταβέρνα ασφαλώς ευγενικότερη το «Αμπελόφυλλο». Ανεβαίνεις Φωκίωνος, μπαίνεις Σικίνου αριστερά με γλυκοβάδι, και διασταυρώνεσαι με Λέλας Καραγιάννη. Σκέφτεσαι τι πέρασε η ηρωίδα στα μα_χέρια των Καθαρμάτων της Ιστορίας, και μπαίνεις λοξά αριστερά στο τυφλορύμι της Σαμοθράκης. Εκεί το στοιχειωμένο ταβερνέλι…

    Καλτ σκηνή απόψε τα ξημερώματα. Ο γνωστός λεφταδόβλακας της Φωκίωνος μετράει είσπραξη. Κλείνει σφαιράδι τις τζαμόπορτες, θαρρείς και παγκακιώτης Φωκίωνος θα τολμήσει να του κλέψει χαρτονόμισμα, και, προτού βγάλει τον μπεζαχτά, ασφαλώς μαύρο, ανασύρει από το υπόγειο τον γερμανικό ποιμενικό του. Το σκυλί κοπανιέται στα τζάμια, ώρες φυλακωμένο καθώς ήταν, κι αυτός μετράει…

  221. # 198, 201

    Εξαρτάται από την σχέση ταβερνιάρη-πελάτη. Συγκεκριμένα στο Γαλαξίδι σε δυο ταβέρνες έχω αυτή την εξυπηρέτηση υπό την προϋπόθεση τα ψάρια να είναι καθαρισμένα και τα χταπόδια γουλιασμένα. Εξ άλλου λόγω ζήτησης οι ταβέρνες έχουν από ψαρικά μόνο της τράτας τους 3 μήνες του χειμώνα που επιτρέπεται στον κορινθιακό, ψάρια ιχθυοτροφείουι ιχθυοτροφείου και τόννο-ξιφιό όταν επιτρέπεται το ψάρεμά τους . Τέτοιο κάνουν οι μοναδικοί νέοι ψαράδες. Οι διχτυάρηδες και παραγαδιάρηδες μειώνονται κάθε χρόνο αφού δεν ασχολούνται οι νέοι γιατί τον χειμώνα, χωρίς τουρίστες, δεν έχουν που να δώσουν τα ψάρια. Στην Ιτέα που έχει πιο πολύ μόνιμο κόσμο υπάρχουν ψαράδες και βρίσκεις να αγοράσεις εκτός σεζόν.

  222. Πάσχα σε ριπλέι…
    Αντιγράφω :
    Το βράδυ της Τρίτης 26 Μαΐου η Αναστάσιμη Ακολουθία στη Μητρόπολη της Αθήνας. Θα χοροστατήσει ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος.
    Έτσι, όπως αναφέρεται και στην εγκύκλιο, «θα δοθεί η ευκαιρία στους πιστούς να αναβιώσουν την πασχάλια χαρά, την οποία στερήθηκαν λόγω της πανδημίας του κορονοϊού».

    Και θυμήθηκα που ο Κάστρο είχε μεταθέσει τα Χριστούγεννα κάποιους μήνες για να γίνει η συγκομιδή της σοδειάς από το ζαχαροκάλαμο στις αρχές της επανάστασης …

    Εναλλακτικές λύσεις : Μπορούσια Ντόρτμουντ- Μπάγιερν Μονάχου στις 19.30 στο Κοσμοτέ τιβι και η καταδίκη του Φάουστ του Μπερλιόζ από την Μετόπερα

  223. Χαρούλα said

    #198 Πέπε εδώ στον νότιο Έβρο δεν γίνεται με ψάρια, αλλά με κυνήγια. Πολύ συχνά σε φιλικό μαγαζί του δράστη, μαζευεται παρέα, πληρωνει ποτά, σαλάτες και επιπλέον κρεατικά, και γλυτώνει το ψήσιμο.

    #206 ΕΦΗ-ΕΦΗ στην Αλεξανδρούπολη ναι Κληματαριά έχουμε(απο το 1960 το καλύτερο εστιατόριο μαγειρευτων). Μουριά όχι! Αλλά έχουμε Γιασεμί με νοστιμα κεφτεδακι- σουβλακι αποκλειστικά.

    Σας περιμένω όλη την παρέα, για κρασάκι

    Καλημέρα!

  224. Πάνος με πεζά said

    Από ταβέρνες Κυψέλης που πια δεν υπάρχουν, θυμίζω και τη «Βίλλα του άρχοντα». Πρέπει να ήταν σε ένα διαγώνιο δρομάκι κοντά στην πλατεία της Κυψέλης, Εκάτης; Το θυμάμαι μέχρι σήμερα, γιατί το 1989 είχα βγει για πρώτο φορά Αγίου Βαλεντίνου, και μας ήρθε στα δύο άτομα το μπόλικο τότε ποσόν των 5200 δρχ…

  225. Πάνος με πεζά said

    @ 189 : Ο Παπαγιαννόπουλος έμενε Λ.Αλεξάνδρας και Σούτσου, ψηλά. Εκεί τον βρήκαν και νεκρό στο σαλόνι του μια Μεγάλη Τρίτη, πεθαμένον από το Σάββατο του Λαζάρου…Μάλιστα ήταν και η εποχή που τέτοιου είδους φωτογραφίες έμπαιναν και στα πρωτοσέλιδα, και τη θυμάμαι…

  226. π2 said

    191: Γαλλίδα στην Καλλιθέα; Ποιο λες;

  227. Κουτρούφι said

    #205. «Μαργαρώ» (όχι «Μαργαρίτα»). Και όχι μόνο μαρίδες αλλά και πιο χοντρά, αν βρίσκονται (πάντα τηγανητά). Και στην ερώτηση με το διαζευκτικό «ή» η απάντηση είναι με το συμπλεκτικό «και». Έχει και επιδόρπιο.

  228. Κουνελόγατος said

    102 & 107: Η Κοτταρού υπάρχει ακόμη και παραμένει λίγο πολύ ίδια. Ο Γ.Γ. (κάπελας) την είχε πάρει πριν από χρόνια (1991). Μετά πήρε την ταβέρνα του Χαμηλού και στη συνέχεια την «καλοκαιρινή έκδοση» της Κοταρούς, τη Μεταξού, στην ευρύτερη περιοχή, πίσω από το ταχυδρμείο στη Λένορμαν.
    Αλλά αυτά που γίνονταν στην Κοτταρού στη δεκαετία του ’90, έχουν αφήσει εποχή.

  229. # 224

    Πμπ, όντως υπήρχε μια ταβέρνα στο τριγωνάκι, αλλά δεν θυμάμαι το όνομά της, ούτε πήγα ποτέ γιατί κανένας από τους γνωστούς μου δεν την πρότεινε ποτέ κι υπέθετα πως θα είναι φόλα

    # 226

    Από σταθμό Καλλιθέας πηγαίνοντας προς την Θησέωςμόλις περνάγαμε το ποτάμι στρίβαμε το πρώτο στενό αριστερά και σε κάποιο κάθετο στενό (ή το πρώτο ή το δεύτερο άντε το τρίτο) πάλι αριστερά αν θυμαμαι καλά ήταν το σπίτι της γαλλίδαςπου το είχε κάνει ταβέρνα επειδή όπως έλεγε την έπεισαν οι φίλοι της που τους τραπέζωνε. Εχω να πάω πάνω από 20-30 χρόνια πριν παντρευτώ ήμουνα τακτικός αλλά μετά μέτραγε και η γνώμη της τότε συζύγου που δεν την ενθουσιάζανε τα κροκ μαντάμ και μεσιέ, ήταν της μπριζόλας φαν.

  230. π2 said

    229β: Πρώτη φορά το ακούω. Μάλλον δεν υπάρχει πια.

  231. Triant said

    Καλημέρα.

    Κυψέλη, Αη Γιώργης.
    Αν και ήμουν μικρός τότε, θυμάμαι γύρω στο ’68 – ’70 εστιατόριο – ταβέρνα «Οι Φοίνικες» στην οδό Τήνου. Νομίζω μεταξύ Δροσοπόυλου και Επτανήσου.

  232. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Α, δεν παίζω. Των αλλονών περνάνε, το δικό μου περιμένει έγκριση.

  233. MA said

    217 — Μαρία: και εγώ γραία, μπορεί και να είχαμε βρεθεί 😊
    Τα γερόντια τα άφησα στο Υποβρύχιο, έφυγα Φλεβάρη 78

  234. Theo said

    @222:
    Αύριο είναι «απόδοση» του Πάσχα (και τελευταία μέρα που λέμε «Χριστός ανέστη» -μέχρι τον εσπερινό της Αναλήψεως).

    Όλες οι δεσποτικές και θεομητορικές εορτές γιορτάζονται για κάποιες μέρες, δηλαδή ενώ την πρώτη μέρα ψάλλεται μόνο η ακολουθία της γιορτής, τις υπόλοιπες, μαζί με τα τροπάρια του Αγίου της ημέρας ψάλλονται και τροπάρια της εορτής, συνήθως μισά μισά.
    Όλες τις δεσποτικές εορτές και την Κοίμηση της Θεοτόκου την τελευταία μέρα τους (που για την Κοίμηση ο λαός τη λέει «εννιάμερα») η ακολουθία ψάλλεται απαράλλαχτη όπως την πρώτη. Αυτό είναι η «απόδοση», ο αποχαιρετισμός δηλαδή της γιορτής.

    Το Πάσχα, ως «ἑορτὴ ἑορτῶν», γιορτάζεται για 40 μέρες, κι αύριο είναι η τεσσαρακοστή. Θα ψαλθεί ό,τι ψάλλεται κάθε χρόνο τη μέρα αυτή, δηλαδή απαράλλαχτη η Αναστάσιμη Ακολουθία, όπως ψάλλεται όλη τη Διακαινήσιμο Εβδομάδα. Το μόνο που αλλάζει φέτος, η μόνη πρωτοτυπία λόγω κορωνοϊού, είναι που οι ακολουθίες θα είναι πιο λαμπρές, πιο «επίσημες».
    Οπότε, καμιά σύγκριση δεν μπορεί να γίνει με τον Κάστρο και τη μετάθεση των Χριστουγέννων. Καμιά ακολουθία δεν μετατέθηκε.

  235. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Καλημέρα

  236. sarant said

    232 To απελευθέρωσα

    225 Τι να σου πω, η Νικοκυρά λέει ότι έμενε πίσω από τον ΑηΓιώργη στην Κυψέλη. Ίσως παλιότερα.

  237. Πάνος με πεζά said

    @ 229 : Μήπως είναι αυτή που έλεγα εγώ, στην οδό Λυκούργου, με μιαν αυλή με γαρμπίλι κι ένα σιντριβάνι; Λογικά, ήταν στη θέση αυτής της πολυκατοικίας…https://www.google.com/maps/@37.9580269,23.6985257,3a,90y,146.33h,107.56t/data=!3m6!1e1!3m4!1s9U2WJkUNka4tdvWn9XExMw!2e0!7i13312!8i6656

  238. aerosol said

    #227
    Α γειά σου, Μαργαρώ. Την οποία δεν μπερδεύω μόνο τώρα αλλά και όταν πήγαινα συχνά (κι ας μην ήξερα καμία Μαργαρίτα)!
    Ασφαλώς η σωστή απάντηση είναι και, εκτός αν είσαι με τη λάθος παρέα. Επιδόρπιο νομίζω γιαούρτι με γλυκό κουταλιού ή έχω χάσει επεισόδια;

    Πλέον στη γειτονιά αυτή υπάρχει πολύ δυνατή απάντηση: το Υπερωκεάνειο. Μια νεότερη ταβέρνα-μεζεδοπωλείο, πολύ καλή, την οποία και συστήνω ελπίζοντας πως έχει επιβιώσει από τον πρόσφατο εγκλεισμό. Όταν πρωτοπήγα μαγείρευε μια νέα γυναίκα, πολύ δυνατή μαγείρισσα.

  239. loukretia50 said

    238. Αεροζόλ ,
    Αυτή θα είναι εμπειρία!!

    «Ω υπερωκεάνειον τραγουδάς και πλέχεις
    Θαρρώ πως τα ταξείδια μας συμπίπτουν
    Νομίζω πως σου μοιάζω και μου μοιάζεις
    Οι κύκλοι μας ανήκουνε στην οικουμένη
    Πρόγονοι εμείς των γενεών που εκκολάπτονται ακόμη
    Πλέχουμε προχωρούμε δίχως τύψεις
    Κλωστήρια κ’ εργοστάσια εμείς
    Πεδιάδες και πελάγη κ’ εντευκτήρια
    Όπου συνέρχονται με τις νεάνιδες τα παλληκάρια …»
    Α. ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ

  240. ΓΤ said

    🙂 https://www.tripadvisor.com.gr/Restaurant_Review-g189403-d2266260-Reviews-Yperokeanio-Piraeus_Piraeus_Region_Attica.html

  241. Mπετατζής said

    Δεν ξέρω άμα το είπε κανείς, αλλά στο συμπαθέστατο και πολύ κατατοπιστικό επιγραφικό μουσείο, (πίσω από το Αρχαιολογικό, στον πεζόδρομο), εκτίθεται, μεταξύ άλλων, και αυτό το κύπελλο για το οποίο έχουν διασταυρώσει (μέσω του σπάνιου ονόματος του αδερφού του) ότι ήπιε σε αυτό ο Περικλής. Βρέθηκε σε ταβέρνα στην Κηφισιά.

    http://www.krasiagr.com/%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CF%8D%CF%86%CE%B8%CE%B7%CE%BA%CE%B5-%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CF%8D%CF%80%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%BF-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%AD%CF%80%CE%B9%CE%BD%CE%B5-%CE%BA%CF%81%CE%B1/

    Η συνήθεια να χαράζουν τα ονόματα πάνω στα κύπελλα πρέπει να ήταν διαδεδομένη και προσωπικά μου θύμισε τις ζωγραφιές που κάναμε παιδιά πάνω στο χάρτινο τραπεζομάντιλο όταν μας σέρναν οι γονείς μας στις ταβέρνες και εμείς βαριόμασταν.

  242. Μπετατζής said

    μαλακία είπα, σε τάφο βρέθηκε, αλλά η αρχαια ταβέρνα πρέπει να ήταν στην Κηφισιά

  243. loukretia50 said

    Αυτό με το κύπελλο μου θύμισε το :
    «μεταξύ κύλικος και χειλέων πολλά πέλει»!

    Τα παιδιά αν δεν είχαν τη δυνατότητα να παίξουν σε κάποια αυλή πάντα ζωγράφιζαν ή
    έσκιζαν τα χάρτινα τραπεζομάντηλα.
    Ήταν μια συμβιβαστική λύση συνήθως αποδεκτή!

  244. 243 εμείς ως βαριεστημένα πιτσιρίκια γεμίζαμε την κύλικα με ό,τι υγρό υπήρχε στο τραπέζι, από αποπιώματα κρασιού μέχρι ζουμί από χόρτα και φτιάχναμε το σύνηθες αηδιαστικό μίγμα που κανένα μας ποτέ δεν ήταν αρκετά θαρραλέο (ή μαλακισμένο) για να το δοκιμάσει 🙂

  245. Γιώργος Μ. said

    141. Παναγιώτη, σ΄ ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σου για την Αλάμπρα, Χαλκοκονδύλη 9, που, ειλικρινά, με συγκίνησε!
    Το ασυνήθιστο για εστιατόριο όνομα ανάγεται στο πάλαι ποτέ θέατρο Αλάμπρα επί της Πατησίων, γωνία με Χαλκοκονδύλη.
    Το εστιατόριο (τότε Α΄ κατηγορίας, γι΄ αυτό και τα λευκά βαμβακερά τραπεζομάντηλα που θυμάσαι) το άνοιξαν οι γονείς μου Χαράλαμπος Μ. (ο κυρ-Μπάμπης) και Αλεξάνδρα Μ. (η «κυρά») το 1962. Τέλη της δεκαετίας του 1970 αποσύρθηκαν λόγῳ ηλικίας και το πήρε ο πρώτος (και ταλαντούχος!) μάγειράς μας όλα τα χρόνια Γιάννης Π. με συνεταίρο του τον Βασίλη, μέχρι τότε εστιάτορα στην οδό Δώρου στην Ομόνοια.
    Κατόπιν το ανέλαβαν οι αδελφοί Λ., εστιάτορες από την Νάξο. Ο Γιάννης Π. συνέχισε να είναι πρώτος μάγειρας, μέχρι που συνταξιοδοτήθηκε.
    Τελικά, την Αλάμπρα την κρατούσε ένας μόνο από τους αδελφούς Λ., ο Μιχάλης, άνθρωπος που έπιαναν τα χέρια του! Έκλεινε το βράδυ το εστιατόριο και πήγαινε κι έβαφε διαμερίσματα και καταστήματα! Αλλά ο καιρός των εστιατορίων είχε, δυστυχώς, παρέλθει … δεν το γράφω μοιρολατρικά, απλώς έτσι ήταν, σκέψου μόνο ότι την ναυαρχίδα του κλάδου μας, το εστιατόριο Ιντεάλ στη Πανεπιστημίου, οι ιδιοκτήτες του πριν μερικά χρόνια το εγκατέλειψαν κακήν κακώς, όπως κακήν κακώς εγκαταλείφθηκε και το εστιατόριο Παπανδρέου στη αγορά της Αθηνάς …
    Ο Μιχάλης Λ. μετά αναγκάστηκε να κλείσει την Αλάμπρα, και το ακίνητο έγινε κατάστημα ηλεκτρικών ειδών, που πρόσφατα (γύρω στο 2015) μεταφέρθηκε κάπου εκεί κοντά. Τώρα (2020), το ακίνητο παραμένει κενό …
    Χαίρε και υγίαινε!
    Γιώργος Μ.

  246. sarant said

    245 Σας ευχαριστούμε για το σχολιο και καλώς ήρθατε!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: