Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Εις μνήμην Κώστα Βοσταντζόγλου (1949-2021): Τα τελευταία κείμενα

Posted by sarant στο 14 Φεβρουαρίου, 2021


Προχτές ο Χάρος δούλευε υπερωρίες -πήρε τον Τσικ Κορία, τον Αντώνη Καλογιάννη και τον Κώστα Βοσταντζόγλου, τον μεγάλο γιο του μεγάλου Μποστ. Και οι τρεις σημαντικοί, αλλά εγώ θέλω να αφιερώσω το σημερινό άρθρο στη μνήμη του τρίτου, που τον γνώριζα καλά.

Ο Κώστας Βοσταντζόγλου ήταν εικαστικός, γραφίστας, έκανε πολλά εξώφυλλα βιβλίων. Ήταν και θεατρικός συγγραφέας -στο ιστολόγιο είχα παρουσιάσει τη μαυρη κωμωδία του «Ο ελέφας«. Στο άρθρο εκείνο τον έγραφα «Μποσταντζόγλου» αλλά το επίσημο όνομά του ήταν με Β αρχικό, όπως ήταν η αρχική μορφή του επιθέτου -ο Μποστ το έτρεψε σε «Μποσταντζόγλου», που το έχει κρατήσει και ο άλλος γιος, ο Γιάννης, ο γνωστός ηθοποιός. Ο Θεολόγος Βοσταντζόγλου, του Αντιλεξικού, έχει επίσης την παλιότερη μορφή του επωνύμου.

Αλλά αυτό μικρή σημασία έχει. Ο Κώστας Βοσταντζόγλου ήταν ένας γλυκύτατος και ευφυέστατος άνθρωπος με πεντακάθαρο βλέμμα. Είχα τη χαρά και την τιμή να τον γνωρίσω και να συνδεθώ φιλικά μαζί του όταν έφτιαχνα το ημερολόγιο της ΕΣΗΕΑ που ήταν αφιερωμένο στον Μποστ και στη συνέχεια όταν διοργανώσαμε στο Μπενάκη την έκθεση Μποστ, το 2013. Κάναμε πολλή δουλειά μαζί, τότε, πήγα στο σπίτι του για να δούμε ποιες γελοιογραφίες του πατέρα του σώζονταν σε πρωτότυπο (λίγες, γιατί επί χούντας το αρχείο του κατασχέθηκε και χάθηκε) και πολύ χαιρόμουν τις κουβέντες μας διότι, καθώς είχαμε και οι δυο απομνημονεύσει πολλές ατάκες του Μποστ, ο ένας έκοβε και ο άλλος έραβε. Μετά μιλούσαμε στο τηλέφωνο ή στα σόσιαλ -τι κάνετε κύριε Νίκο μου; Καλά, εσείς κύριε Κώστα μου;

Στα νιάτα του, ο Κώστας Βοσταντζόγλου ήταν πρωταθλητής της κολύμβησης με ειδικότητα στην πεταλούδα, είχε κερδίσει πανελληνιους αγώνες και ήταν μέλος της Εθνικής ομάδας. Ήταν επίσης πολίστας με τον Παναθηναϊκό. Κάποτε έλεγε ιστορίες από τα χρόνια εκείνα, αλλά όχι πολύ συχνά.

Ο Κώστας χτυπήθηκε από τον καρκίνο. Στον πρώτο γύρο βγήκε νικητής, αλλά ξαφνικά, στις 16 Δεκεμβρίου, ανάρτησε στο Φέισμπουκ το εξής κείμενο:

ΔΕ ΘΕΛΩ ΤΗ ΣΥΜΠΟΝΙΑ ΚΑΝΕΝΟΣ

Ένας φίλος ήρθε απόψε απ’ τα παλιά

…κι έκανε μετάσταση στα κόκκαλα μου…

Ήρθε που λέτε και ζητάει ρεβάνς. Ρεβάνς θέλει; Θα την έχει. Προβλέπεται ξανά λυσσαλέος αγών. Ρόκυ Μπαλμπόα εναντίον Απόλλο Κριντ σε βελτιωμένη βερσιόν. Το φως εναντίον του αιωνίου σκότους. Ο «κόκκινος» Κώστας εναντίον του Χάροντος σε μια τιτανομαχία που θα σας κόψει την ανάσα. Θα πονέσω, θα ματώσω …και θα νικήσω. Ξανά. Και ξανά. Όσες φορές θέλει.

Έχω δουλίτσες να τελειώσω πριν αποχωρήσω. Θα έχει πλάκα η συνέχεια.

Το πάλεψε πράγματι. («Θα την κερδίσεις και τη ρεβάνς, κύριε Κώστα μου», του είχα γράψει) Η τελευταία του ανάρτηση στο Φέισμπουκ ήταν:

Η αβατάρα του (το εικονίδιο με το πρόσωπό του) τον δείχνει με τσιγάρο. Κάπνιζε πολύ, αν και τους τελευταίους μήνες, πριν εκδηλωθεί μάλιστα η αρρώστια, το είχε κόψει.

Συγκέντρωσα μερικά από τα τελευταία κείμενα που δημοσίευσε στο Φέισμπουκ ο Κώστας και τα παρουσιάζω εδώ, εις μνήμην. Παρόλο που, αναγκαστικά, είναι κείμενα εφήμερα, νομίζω πως μας δίνουν μια καλή εικόνα για τον άνθρωπο που έφυγε.

* Μια ανάρτηση στις 13 Δεκεμβρίου 2020, στα 25 χρόνια από τον θάνατο του πατέρα του:

13 Δεκέμβρη πριν 25 χρόνια. Πρωϊ. Η ώρα 10.30. Χτυπάει το τηλέφωνο στο γραφείο. Είναι η μάνα μου. Κλαίει. Ο πατέρας. Πεθαίνει. Παρατάω τα προσχέδια για το Nescafe στη μέση, βουτάω το μπουφάν και αρχίζω να τρέχω. Ίσα που προλαβαίνω να πω στη γυναίκα μου πως πάω στο Ιπποκράτειο. Το αυτοκίνητο είναι παρκαρισμένο 6 τετράγωνα μακριά. Το φτάνω με την ψυχή στα δόντια. Ξεκινάω σαν να τρέχω σε σιρκουί. Κάνε Θεέ μου να τον προλάβω ζωντανό. Κόψε από εμένα που είμαι άχρηστος χρόνια και δωσ’ τα σ’ εκείνον. Μη μου τον πάρεις. Όχι ακόμα.

Από το τέρμα της Συγγρού στο Ιπποκράτειο την προηγούμενη μέρα το έκανα σε 45 λεπτά. Το χέρι μου είναι κολλημένο στην κόρνα. Κάνω ότι μου κατέβει από ελιγμούς με το γκάζι κολλημένο στο σανίδι. Φτάνω σε 20 λεπτά στο νοσοκομείο. Το ασανσέρ ανεβαίνει βασανιστικά αργά στον 5ο όροφο. Στον προθάλαμο του 5ου η μάνα κλαίει. Ο αδερφός μου την βαστάει αγκαλιά και προσπαθεί να την παρηγορήσει. Έφτασε πριν από εμένα.

Τρέχω στο δωμάτιο του πατέρα. Γιατροί και νοσοκόμες σκυμμένοι πάνω του. Είναι γυμνός από την μέση και πάνω. Μια νοσοκόμα με εμποδίζει να μπώ. Κολλάω το πρόσωπό μου στο τζάμι της πόρτας. Ένας γιατρός προσπαθεί να τον επαναφέρει όπως στις ταινίες, βάζοντας στο κορμί του δυο σίδερα. Το κορμί του πατέρα τραντάζεται. Τινάζεται επάνω. Τίποτα. Ξανά και ξανά. Τίποτα. Τίποτα. Μια νοσοκόμα του κλείνει τα μάτια. Τετέλεσται.

Αυτό το δόλιο λεπτό κορμάκι είναι ο πατέρας μου; Mοιάζει τόσο μικρόσωμος ξαφνικά. Που χώρεσε τόσο σπινθηροβόλο πνεύμα μέσα του; Τον σκεπάζουν με το σεντόνι. Ένας γιατρός βγαίνοντας μου λέει: κάναμε ότι μπορούσαμε… Συλλυπητήρια.

Ο χρόνος σταμάτησε. Για άλλους τρέχει. Για εμένα σταμάτησε. Ο φάρος μου έσβησε. Κάθομαι χάμω, μπροστά στην πόρτα και κλαίω. Τον παίρνουν μ’ ένα φορείο με ρόδες που στριγκλίζουν όποτε στρίβει. Μπαίνω στο δωμάτιο. Παίρνω το ρολόϊ του από το κομοδίνο δίπλα στο μαξιλάρι του κι ένα βιβλίο που του είχα αγοράσει πριν δυο μέρες για να περνάει την ώρα του. Ένας γιατρός μου δίνει σε ένα πλαστικό σακκουλάκι την βέρα του, την ταυτότητα, κάτι χρήματα που είχε μαζί του και να υπογράψω ένα χαρτί.

Δεν πρόλαβε να δει την εγγονή του. Η Μαρία Θαλασσινή γεννήθηκε 14 ώρες πριν φύγει. Του το είπαν και γέλασε. Σκουπίζω τα μάτια μου. Πάω στον προθάλαμο. Η μάνα μου εξακολουθεί να σπαράζει στην αγκαλιά του Γιάννη. Κλαίει και εκείνος και έχει πανιάσει. Κατεβαίνουμε αγκαλιασμένοι τρικλίζοντας και βαστώντας ο ένας τον άλλο σαν μεθυσμένοι. Γυρνάμε στο πατρικό μου. Το τηλέφωνο δεν σταματάει να χτυπάει. Φίλοι, γνωστοί, συγγενείς, συνεργάτες, δημοσιογράφοι. Χάος. Η πόρτα της εισόδου ανοιχτή. Η θειά μου ετοιμάζει καφέδες. Έρχεται ο Κώστας Καζάκος, ο Βασίλης ο Δημητρίου με τη Νανά, ο Θανάσης Παπαγεωργίου, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, ο Γιάννης ο Κοντός, ο Κωστής Γκιμοσούλης, ο Σγουράκης, όλοι οι κολλητοί του κι ο συνονόματος εγγονός του ο Μέντης κλαίγοντας. Μαζί και η Μιμή και η Μαρίνα μου. Κι άλλοι. Κι άλλοι. Κι άλλοι. Στο σαλόνι μας δεν χωράνε πιά. Όσοι έρχονται από κάποια στιγμή και μετά στέκουν όρθιοι. Πλημμυρίζουν το χωλ, το υπνοδωμάτιό μας, την κουζίνα. Κάποια στιγμή μετράω κεφάλια. Ογδόντα τέσσερις!!! Όλοι θυμούνται στιγμές του. Γελάνε και κλαίνε. Εγώ θυμάμαι μόνο την αγκαλιά του. Αυτήν που χώραγε όλο τον κόσμο.

Στην κηδεία του, ο αδερφός μου θέλησε να μιλήσει. Είπε τρεις λέξεις μόνο και δεν μπόρεσε να συνεχίσει γιατί τον πήρανε τα δάκρυα που συνηθίζουμε να ρίχνουμε άφθονα στο Μποσταντζογλέϊκο όποτε συγκινούμαστε, μιας και έχουμε απευθείας σύνδεση των δακρυγόνων αδένων μας με την ΕΥΔΑΠ και δεν μας κοστίζει ακριβά. Δεν είπε ο Γιάννης μου πως ήταν ένας ελεύθερος, περήφανος άνθρωπος, σπάνιο πνεύμα, καλός ζωγράφος, δημοσιογράφος, σκηνογράφος, διαφημιστής, στιχουργός, εικονογράφος, θεατρικός συγγραφέας. Τίποτα απ’ όσα άλλα ήταν.

Είπε: ήταν καλός άνθρωπος…

…Κι αυτός ήταν ο καλύτερος επικήδειος και ο πιο λιτός, εύστοχος και μεγάλος τίτλος τιμής που έχω ακούσει ποτέ μου για άνθρωπο.

* Σχόλιο την ημέρα των γενεθλίων του (19/11)

Ευχαριστώ εκθύμως όλες τις γυναίκες που με σκέφτηκαν και μου στείλανε ευχές. Γνωρίζοντας πως η ανασφάλειά μου χτυπάει κόκκινο και πέφτω κλαίων στα πατώματα όταν δεν έχω απτές αποδείξεις πως με αγαπά ο γυναικείος πληθυσμός της πατρίδος, κάνατε φέτος συγκινητικές προσπάθειες να μην νοιώσω μειονεκτικά. Το πλήθος και το πάθος των γυναικών που με σκέφτηκε, βοήθησε δραστικά στο να ανορθωθεί το ηθικό μου το οποίο ήτο πεσμένο καθέτως εξαιτίας του λουμπάγκο που με τυραννάει. Σας διαβεβαιώ όλες ανεξαιρέτως, πως πράξατε θεάρεστον έργο.

Δυστυχώς δεν μπορώ να αποδείξω σε κάθε μία από εσάς, ξεχωριστά, με κανέναν εφικτό τρόπο το πόσο εκτιμώ το μυαλό σας που σ’ αυτές τις κρίσιμες στιγμές για το έθνος, εσείς εστιάσατε την προσοχή σας, δείξατε στοργή και εκφράσατε τα τρυφερά και αγνά αισθήματά σας σε εμένα, τον πάσχοντα συνάνθρωπο, παραβλέποντας το γεγονός πως ως κομμουνιστής είμαι κατσαρίδα και τρωκτικό. Έτσι είπε η κυρία Έβερτ και για να το πει αυτή, κάτι ξέρει. Ο λόγος της με πίκρανε, μα ευτυχώς εσείς, όλες εσείς που κρυφίως ποθείτε κομμουνιστές εβδομήντα ενός ετών που διαθέτουν θείο κορμί, φιδίσιο και σεξουαλικό που κλείνει μέσα του ως ανεκτίμητο θησαυρό μυαλό τρίχρονου, της δώσατε την πρέπουσα απάντηση με την γενναία στάση σας. Είστε το άλας της γης, σας αγαπώ, σας θαυμάζω και σας ερωτεύομαι πλατωνικώς.

Αν ήθελα να σας αγαπήσω άλλως πως, η κεντρική επιτροπή της οικίας μου δια της γενικής γραμματέως Μαρίνας, εσάς μεν θα σας έστελνε σε γκουλάγκ στην Υπερδνειστερία να κόβετε τον πάγο σε κύβους, κάτι που δεν θέλουμε, εμένα δε θα με τυρρανούσε με αδιανόητους και φρικτούς τρόπους που μόνο ένα γυναικείο μυαλό θα μπορούσε να εφεύρει. Ούτε αυτό το θέλουμε. Αρκετά όμως με εσάς που λατρεύω. Έχετε καταλάβει το πνεύμα μου και αρκεστείτε σε αυτό. Οι άντρες δεν μπορώ να καταλάβω γιατί μου γράψατε. Σας έδωσα ποτέ κανένα δικαίωμα; Ποιος σοβαρός άνθρωπος ασχολείται με εσάς; Εγώ όχι. Είμαι σοβαρός άνθρωπος. Εσείς ξέρουμε τι είστε. Για τα θηλυκά δεν ξέρουμε τίποτα και μέχρι να μάθουμε, έχουμε υποχρέωση να ψάχνουμε και να εξερευνούμε ως άλλοι Λίβινγκστον αυτήν την terra incognita.

Υ.Γ. Με την τελευταία παράγραφο, θεωρώ πως έσωσα τη ζωή μου. Αν το επόμενο διάστημα δεν δείτε κείμενά μου, θα βρίσκομαι στον οικογενειακό τάφο των Βοσταντζόγλου όπου θα μπορείτε αφόβως να εναποθέτετε τιμητικώς άνθη και στεφάνους εις ενδόξως πεσόντα εις μάχην υπέρ του δικαιώματος των γυναικών να τον λατρεύουν απροσκόπτως.

* Μια «τραγική ιστορία» (ο Μποστ πατήρ δημοσίευε κάποτε μια σειρά σκίτσων με έμμετρο κείμενο με αυτόν τον τίτλο), γύρω στις 20 Δεκεμβρίου:

ΤΡΑΓΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Δεν ξέρω αν μάθατε αυτό το αποτρόπαιο συμβάν από τα σόσιαλ μίντια, που μας ενημερώνουν για όλα, αλλά προσφάτως χάσαμε τον τελευταίο ανθρωποφάγο κανίβαλο. …Και ήταν προστατευόμενο είδος…

Τα τελευταία χρόνια, ζούσε μοναχός χωρίς αγάπη κι όλα γύρω ήσαν σκοτεινά. Όσες του είχανε στείλει για να ζευγαρώσει και να διαιωνιστεί το είδος, τις έφαγε διότι είχαν γεύση από μέλη.

Το Βατικανό αρνιότανε πεισματικά τα τελευταία χρόνια να του στείλει ιεραποστόλους προς βρώσιν, με την σαθρή δικαιολογία πως τους έψηνε στη σούβλα. Εννοείται, πως το Avaaz είχε ξεκινήσει καμπάνια – την οποία είχα υπογράψει – καταδικάζοντας τη στάση του Βατικανού, αλλά δυστυχώς δεν απέδωσε τους καρπούς που όλοι αναμέναμε εναγωνίως. Η ελληνική ορθόδοξος εκκλησία εκώφευσε στις εκκλήσεις μας για συντήρηση του ανθρωποφάγου, παρά το ότι διαθέτει παχυλούς επισκόπους και αρχιμανδρίτας με άφθονο ξύγκι, ικανούς να συντηρήσουν το προστατευόμενο είδος επί πολύ, με την δικαιολογία πως προτιμά να τους χάσει από επιδεικτικό γλείψιμο κουταλιών μαζί με το ποίμνιό τους. (Καταδικάζω).

Και ερωτώ : είναι δυνατόν στον εικοστό πρώτο αιώνα, τον αιώνα της προόδου, τον αιώνα που ο Τραμπ καθαρίζει την Αμερική από τον περισσευούμενο πληθυσμό με έναν απλό κινέζικο ιό, τον αιώνα που ο Μπιλ Γκέϊτς αποφάσισε να βάλει τσιπάκι στον Μήτσο από την Μαγούλα για να τον ελέγχει, τον αιώνα που θα αγοράσουμε Rafale και φρεγάτες, που η Μαρέβα είναι υπέρκομψη, που ο Κούλης σκίζει στις συνόδους κορυφής παίζοντας τον καρπαζοεισπράκτωρα, τον αιώνα που μας λείπουνε ΜΕΘ εμείς να αφήνουμε να χάνονται προστατευόμενα είδη; Τι είναι τα προστατευόμενα είδη της αχανούς Αφρικανικής ηπείρου; Αθώοι συμπολίτες μας που φτάνουν σε νοσοκομεία και μας περισσεύουν; Ερωτώ. Έτσι δείχνουμε τον πολιτισμό μας;

Για να μην μακρηγορώ, σας λέω μετά λόγου γνώσεως πως ο ατυχής ανθρωποφάγος, μη βλέποντας να έρχεται τροφή από πουθενά, έφαγε τον εαυτό του. Αν και το φρικτό τέλος αυτού του ατυχούς δεν σας συγκινεί, δεν ξέρω τι θα μπορούσε να σας συγκινήσει αυτές τις άγιες μέρες.

Ίσως ο Άγιος Βασίλης να τα καταφέρει. Ίσως πάλι ο καπιταλισμός και τα καλά που μας φέρνει συνεχώς, θα είναι μια παρηγοριά για εσάς τα Χριστούγεννα. Αν δεν σας φτάνει ο καπιταλισμός, θυμηθείτε προχείρως κάποιες εκφάνσεις του. Τον Μπακογιάννη – δήμαρχο, τον Χρυσοχοϊδη – προστάτη του πολίτη, τον Άδωνη – αντιπρόεδρο, τον Μπογδάνο – βουλευτή ή την Κεραμέως στο Παιδείας και θα έρθετε στα ίσα σας. Εγγυημένα.

* Κι ένα σύντομο πολιτικό σχόλιο, 11 Δεκεμβρίου:

Μετά την πρωτοφανή επιτυχία μας στην σύνοδο των ηγετών της Ε.Ε., δηλώνω υπευθύνως πως δεν έχουνε ξαναδεί τα ματάκια μου κυβέρνηση να τα κάνει σκατά σε όλους τους τομείς, με τόσο άριστο τρόπο.

(Ο ΣΥΡΙΖΑ τα έκανε σκατά βέβαια και εκείνος, αλλά όχι άριστα. Μισές δουλειές έκανε. Πασαλείμματα.)

* Ένα μεγάλο κείμενο για τη σχέση που είχε μικρός με τη θάλασσα, με πολιτικό υστερόγραφο, Οκτώβριος:

Απ’ όσο θυμάμαι, η σχέση μου με τη θάλασσα και το θαλασσινό νερό της, μέχρι που έφτασα πέντε ετών, ήταν εξαιρετική. Μη γνωρίζοντας κολύμπι, φοβόμουνα μην πνιγώ μέσα της, οπότε ήταν λογικό να την κοιτάζω εκ του μακρόθεν αντί να την χαίρομαι. Άσε που πάθαινα πλάκα όποτε σκεφτόμουνα πως μπορεί να με φάνε οι κάτοικοί της. Κάτοικοι του βυθού που τρώνε μικρά παιδιά που είναι λιπόσαρκα και έχουνε κατσαρά μαλλιά. Σε μεσημεριανούς καλοκαιρινούς εφιάλτες, έβλεπα τεράστια χταπόδια σαν αυτά που αντιμετώπιζε ο πλοιαρχος Νέμο, να κολλάνε τις βεντούζες τους στη μούρη μου και να μου απαγορεύουν την ανάσα. Έβλεπα καρχαρίες να με κόβουνε στα δύο με τις πριονοκορδέλες που είχανε για δόντια, έβλεπα φάλαινες φυσητήρες τεράστιες σαν τον Λεβιάθαν να με καταπίνουν και να με κατεβάζουν στο βαθύτερο αμπάρι της κοιλιάς τους όπου φυλακιζόμουν ισόβια πίσω από τα κάγκελα που σχημάτιζαν οι μπαλένες. Με τρομάζανε τα φύκια, οι τσούχτρες και οι ιππόκαμποι. Προτιμούσα λοιπόν να κάθομαι στην άμμο και να χτίζω κάστρα παρά να βουτάω στα νερά, διότι άμα βουτάς στα νερά βρέχεσαι. Άμα βρέχεσαι κρυώνεις. Άμα κρυώνεις, αρρωσταίνεις κι άμα αρρωστήσεις πεθαίνεις. Όλοι το ξέρουν αυτό.

Καθόμουνα λοιπόν στην άμμο, μαζί με τον Νανάκη που ήταν ο κολαούζος μου ο υπασπιστής και αυτοκόλλητός μου και πετάγαμε άμμο ο ένας στον άλλο και στους γύρω μας πράγμα που πολύ το εκτιμούσαν. Ανακαλύπταμε οι δυό μας σκάβοντας μεθοδικά ως γνήσιοι εξερευνητές και άλλοι Σλήμαν όλους τους αμύθητους θησαυρούς που είχαν θάψει οι αιμοδιψείς κουρσάροι του Αιγαίου και οι διάφορης εθνικότητας πειρατές στις ακτές. Πειρατές που είχανε ξύλινο ποδάρι, ήτανε μονόφθαλμοι, είχανε ένα γάντζο αντί για χέρι, στον ώμο τους ήτανε στερεωμένο ένα πράσινο που λέγεται παπαγάλος και τραγουδάγανε μεθυσμένοι τρικλίζοντας γιοχοχό κι ένα μπουκάλι ρούμι.

Αυτούς τους θησαυρούς τους βάζαμε στο ειδικό κουτί που κουβαλούσαμε παντού με τον Νανάκη και τους φυλάγαμε προσεκτικά γιατί ήτανε πολύτιμοι. Βάζαμε λοιπόν στο κουτί μέχρι να φισκάρει, αποτσίγαρα, αστερίες, καπάκια από πορτοκαλάδες, από Σινάλκο και μπύρες Φιξ, βότσαλα χρωματιστά, και μεταχειρισμένα προφυλακτικά κι ύστερα πηγαίναμε περήφανοι και αδειάζαμε τους θησαυρούς μπρός στα πόδια της μάνας μου. Το πως μας καμάρωνε η μανούλα, δε λέγεται. Την ακούγανε σε απόσταση χιλιομέτρων. Στα πέρατα του κόσμου.

Άλλες φορές σκάβαμε στην άμμο κι ανακαλύπταμε στα δέκα εκατοστά βάθος, αγνό πετρέλαιο και κατάμαυρη πίσσα. Αυτά όλα, μιλάμε εξήντα τόσα χρόνια πριν το Ορούτς Ρέϊς βγει σεργιάνι και το φέρουνε οι άνεμοι και τα κύματα στην υφαλοκρηπίδα μας. Γι αυτό λέω πως οι Τούρκοι είναι ηλίθιοι και μπουνταλάδες. Αν ρωτάγανε εμένα ή τον Νανάκη αν έχει πετρέλαια και πίσσες στις θάλασσές μας θα τους διαβεβαιώναμε ευθαρσώς πως έχει άφθονα και δεν θα χρειαζότανε να συγχίζεται ο Χουλουτσί Ακάρ και να μπαίνει σε έξοδα με ερευνητικά σκάφη. Εμείς οι δυό, παντού, άκοπα ανακαλύπταμε πίσσα εκείνα τα χρόνια και πασαλειβόμασταν μ’ αυτήν από κορυφής έως ονύχων. Από τότε ως σήμερα, ελάχιστα άλλαξαν, άρα και σήμερα όποιος θέλει να πασαλειφτεί με πίσσες μπορεί να το κάνει όπου υπάρχει ελληνική θάλασσα.

Οι ανακαλύψεις μας όμως δεν σταματούσαν εκεί. Μυριζόμασταν στον αέρα σαν τα κυνηγόσκυλα τους παγωτατζήδες, πριν καν εμφανιστούν στα πέριξ, όπως μυριζόμασταν στα δέκα χιλιόμετρα και εκείνον που κουβαλούσε στην τάβλα λουκουμάδες. Δεν θα πω πως εγώ και ο Νανάκης είμασταν κοιλιόδουλοι. Είμασταν δυο απολύτως φυσιολογικά παιδιά, ελάχιστα πιο φαγανά από τον μέσο όρο όσων παιδιών ποθούσαν λουκουμάδες έξι χρόνια μετά την λήξη του εμφύλιου. Ο πατέρας είχε την γνώμη πως ήτανε καλύτερα να μας ντύνει παρά να μας ταϊζει γιατί του κοστίζαμε ο κούκος αηδόνι, αλλά και αυτή την αυταπάτη του την διαλύσαμε εντελώς στα επόμενα χρόνια. Αυτό είναι μια τρανή απόδειξη πως ακόμα και σοφοί άνθρωποι κάνουνε λάθη και ότι δεν πρέπει να δίνουμε τόση σημασία στους μεγαλύτερους γιατί τρέφουν και αυτοί αυταπάτες. Καθήκον δικό μας είναι να τις κάνουμε να σωριάζονται σε ερείπια και αυτό κάναμε μεθοδικά και με σχέδιο ισάξιο του Νεϋ του επιτελάρχη του μεγάλου Ναπολέοντα.

Σιγά σιγά, μεγαλώνοντας και φτάνοντας έξι, εγώ άρχισα τις τρέλες. Καθόμουνα στα ρηχά με κουλούρα, μπρατσάκια και μάσκα και επιθεωρούσα με εμβρίθεια επιστήμονος άδεια κοχύλια. Ο Νανάκης στο μεταξύ ήδη πλατσούραγε σαν παπί χωρίς παρελκόμενα. Εγώ σταθερός και άνθρωπος των παραδόσεων, έκανα ότι είχα μάθει. Δεν τόλμαγα να πάω πιο βαθιά από εκεί που το νερό ξεπέρναγε τους αστραγάλους μου. Όλα όμως άλλαξαν άρδην όταν έγινα εφτά. Όταν έφτασα στα εφτά, ο ξάδερφός μου ο Νίκος που έμενε στο Λουτράκι και παραθερίζαμε μαζί του, μου χάρισε μια σαμπρέλα αυτοκινήτου κατάμαυρη σαν την κόλαση.

Σ’ αυτή την σαμπρέλα μπορούσα να ξαπλώνω σαν πασάς και να την αφήνω να με πηγαίνει στα νερά δίχως φόβο. Μιαν ημέρα των ημερών λοιπόν, εκεί που έλαμνα ξαπλωμένος ανάσκελα με τα χέρια μου αντί για κουπιά, ανέμελος και πανευτυχής πλησίον της ακτής, πλησιέστερα δεν γινόταν, ένα άτιμο ρεύμα άρχισε να με τραβάει στα άπατα. Στην αρχή δεν φοβήθηκα. Τρομοκρατήθηκα όμως όταν η σαμπρέλα έκανε ένα τσιριχτό παφ, ξεφούσκωσε εν ριπή οφθαλμού και πήγα κατευθείαν στον πάτο. Ξαφνικά δεν ήξερα που βρισκόμουνα. Παντού νερό. Τα πόδια μου πάταγαν άμμο , βότσαλα και φύκια, πιο ψηλά, λες και ήτανε μίλια μακριά, έβλεπα τα πόδια ανθρώπων που κολύμπαγαν, δεν μπορούσα να ανασάνω, ήπια νερό, (είμαι σίγουρος πως κατέβασα αιφνίδια στην κοιλιά μου την στάθμη της θάλασσας τουλάχιστον δύο μέτρα), χτυπιόμουνα σαν τρελός και ξαφνικά πετάχτηκα ανάμεσα στο πλήθος σαν φελλός από μπουκάλι σαμπάνιας στον αφρό και στο καθαρό ζωογόνο αεράκι. Πως το κατάφερα, παραμένει άγνωστο ως τα σήμερα. Κανένας μα κανένας δεν είχε πάρει χαμπάρι τι γίνηκε. Ούτε η μάνα μου, ούτε ο Νανάκης, ούτε ο Νίκος. Θα είχα πνιγεί ανάμεσα σε χιλιάδες κόσμο και θα με είχανε κρίμα στο λαιμό τους οι άχρηστοι, όπως εγώ είχα κρεμασμένη στο λαιμό μου σαν λαιμαριά αλόγου την μαύρη σαμπρέλα.

Από τότε, από εκείνη την καλοκαιρινή Αυγουστιάτικη μέρα, ήξερα πως ποτέ ξανά δεν θα με δάμαζαν τα κύματα και τα νερά κι άρχισα να πλατσουράω σαν βατράχι.

Στα δέκα μου είχα γίνει όπως όλα τα γειτονόπουλα πρόσκοπος, στην ενωμοτία των Λεόντων. Οι πρόσκοποι λοιπόν της 8ης, θα πηγαίναμε τριήμερη εκδρομή στο Δήλεσι. Μας ζητήθηκε να φέρουμε από τους γονείς μας ένα χαρτί που θα επέτρεπε να κάνουμε μπάνιο. Πήγα στον πατέρα μου και του ζήτησα να γράψει πως μου επιτρέπει να μπώ στον Ευβοϊκό με μαγιό. Πάντα πρόθυμος για το κακό ο γλυκός μου ο πατήρ, έγραψε στον έφορό μας τον κύριο Σάγο: “Επιτρέπω στον υιό μου να κάνει μπάνιο στο Δήλεσι. Εάν πνιγεί, παρακαλώ φέρτε μου το πτώμα για να το θάψω χριστιανικώς. Μποστ”.

Όπως καταλαβαίνετε, όταν δεν πιστεύει ούτε ο πατέρας σου πως μπορείς να κολυμπήσεις, επαληθεύεται πανηγυρικά η ρήσις: ουδείς προφήτης εν τω οίκω αυτού. Έπρεπε να περάσουν οκτώ ακόμα ατελείωτα χρόνια, να έρθει ο πατέρας μου μία και μοναδική φορά στην πισίνα του Ζαππείου, να με δει πρωταθλητή Ελλάδας, για να πειστεί πως δεν θα με φέρουνε μπροστά του πεθαμένο και νεκρό και δεν θα χρειαστεί να με κλάψει χριστιανικώς εξ αιτίας πνιγμού. Αυτή όμως είναι μια άλλη ιστορία.

Υ.Γ. Αν νομίζετε πως πρέπει να γράψω για τα ανεκδιήγητα χάλια του επιτελικού Μητσοτακέϊκου κράτους, για τον σύριζα που ασχολείται με σηματάκια, για κορονοϊούς , το κεραμεοπαιδείας και τα ευαγή ιδρύματα των συμμάχων (ΕΕ, ΝΑΤΟ κλπ), σας βεβαιώ πως υπάρχουν και άλλα πράγματα για να περνάω την ώρα μου. Όπως το να γυαλίζω το χαμόγελό μου για να τυφλώσω την απελπισία που νοιώθω για όσα τραβάει η γλυκειά πατρίς

* Πολιτικό σχόλιο την παραμονή των αμερικανικών εκλογών:

Τέτοιες ώρες θυμάμαι τον πατέρα μου. Πλησίαζε η μέρα για την κάλπη στην Ελλάδα και μια παρέα από φίλους του τσακωνόταν για το ποιος θα βγεί πρωθυπουργός. Αυτός άκουγε. Κάποια στιγμή τον ρώτησαν. Εσύ Μέντη ποιος λες ότι θα βγεί; Εκείνος που θέλουν οι «Αμερικάνοι» απάντησε.

Αν τον ρώταγαν σήμερα ποιος θα βγεί μεταξύ Τραμπ και Μπάϊντεν, το ίδιο θα απαντούσε. Χωνέψτε το. Δεν υπάρχει ουσιαστική διαφορά μεταξύ Δημοκρατικών και Ρεμπουπλικάνων. Στο βάθος ίδια πολιτική ακολουθούν. Με παραλλαγές. Και δεν την καθορίζουν αυτοί. Την καθορίζουν άλλοι.

Ναι. Ο Τραμπ είναι αλήτης, χυδαίος και αχρείος. Ο Μπάϊντεν είναι «κύριος». Αυτός που θέλουν οι «Αμερικάνοι» είναι αυτός με τις καλύτερες διασυνδέσεις με τους πετρελαιάδες, το λόμπυ των βιομηχάνων όπλων και τους αμύθητα πλούσιους πάσης φύσεως. Αυτοί είναι οι «Αμερικάνοι». Όποιος δώσει γην και ύδωρ σ’ αυτούς τους «Αμερικάνους», αυτός θα βγεί. Την δεδομένη στιγμή και οι δύο διεκδικητές τα έχουν δώσει όλα σ’ αυτούς που κινούν τα νήματα. Γι αυτό και η μάχη είναι αμφίρροπη. Διαβάζοντας ιστορία ένα έμαθα. Μεταξύ του Καλιγούλα και του Ηλιογάβαλου δεν διαλέγεις. Το παιχνίδι είναι στημένο. Αν θέλετε φυσικά να διαλέξετε ποιος κανίβαλος από τους δύο θα σας φάει, παρακολουθήστε με αγωνία τα τεκταινόμενα. Εγώ έχω λουμπάγκο και δεν θα σας ακολουθήσω στους πανηγυρισμούς. Ξέρω πως ο Τραμπ θα με φάει με τα χέρια. Ο Μπάϊντεν με μαχαιροπήρουνα.

* Κι ένα εκτενές χριστουγεννιάτικο (27.12.2020)

Αυτές τις Άγιες μελαγχολικές μέρες, τις περνάω διαβάζοντας, τρώγοντας μελομακάρονα και κουραμπιέδες, παρακολουθώντας ιστορικές σειρές του BBC στην συνδρομητική, ακούγοντας μουσική και μιλώντας επί παντός επιστητού με τη συμβία και την κόρη μου. Δηλαδή κάνω πρωτότυπα πράγματα. Πράγματα που ο υπόλοιπος κόσμος δεν κάνει τέτοιες μέρες. Αυτά τα πρωτότυπα πράγματα είναι που με κάνουν να ξεχωρίζω από τους υπόλοιπους. Τα παλιά χρόνια, έπαιζα τέτοιες μέρες χαρτιά, έτρωγα κτηνωδώς και αγόραζα δώρα που κανένας δεν χρειαζόταν. Στα χρόνια του κορωνοιού , κλεισμένος μέσα, πονώντας κατά διαστήματα, οι συγγενείς και οι φίλοι στερήθηκαν τα δώρα μου. Εκείνοι πάλι που παίζαμε μαζί χαρτιά, στερήθηκαν και τα πλούτη μου. Ο αφόρητος πόνος στην τσέπη τους με κάνει να νοιώθω τύψεις. Επιμένανε όλοι τους πως όποιος χάνει στα χαρτιά κερδίζει στην αγάπη. Δεν με ξέρανε καλά. Εγώ έχανα και εκεί, μέχρι την ημέρα που μια σεμνή κορασίς, η ατυχής Μαρίνα, έπεσε μετωπικά επάνω μου και εμαγεύθη. Φυσικά, ουδέποτε κατάλαβα το γιατί. Επί είκοσι επτά συνεχή έτη παραμένει μαγεμένη. Είχα και έχω βεβαίως την στοιχειώδη λογική για να είμαι καλό και εύτακτο παιδί μαζί της. Το να λυθούνε τα μάγια που την κρατάνε δεμένη, φρονώ πως θα ήταν ολέθριο. Ουδεμία άλλη θα με άντεχε περισσότερο από δέκα λεπτά. Ποια νουνεχής θα άντεχε έναν εργασιομανή, επίμονο, με άδειες τσέπες, συνοφρυωμένο, βαρύ κι ασήκωτο Ανατολίτη που ζει στην καρακοσμάρα του, χωμένος σε βιβλία, γκρινιάζει συνεχώς με την καλύτερη δυνατή των κυβερνήσεων που εξέλεξαν – όπως και τις προηγούμενες – πανηγυρικώς οι συμπολίτες του, σιχαίνεται τα ψέματα, ακόμα και αν είναι κατά συνθήκη, είναι βωμολόχος, έχει εμμονές, (πιστεύει ακράδαντα πως για να περάσεις έναν τοίχο πρέπει να του επιτεθείς με το κεφάλι) και αγαπάει παθολογικά – πλην εκείνης – τον πολιτισμό, ένα σκυλί και την πατρίδα; Και καλά τον πολιτισμό και το σκυλί. Την πατρίδα που ουδέποτε τον αγάπησε γιατί την αγαπάει; Όποιος λύσει το μυστήριο κερδίζει χρυσούν ωρολόγιον.

Ας πάμε τώρα σε κάτι που σας ενδιαφέρει και αν δεν το μάθετε δεν θα μπορείτε να ζήσετε. Τι δώρα πήρε η Χαρά των οφθαλμών του γέροντος Κωνσταντίνου.

Η κόρη μας απέκτησε, δώρο της μαμάς της, ένα χλιδάτο λουράκι με στρας. Έκτοτε, κυκλοφορεί εντός της οικίας μας επιδεικνύοντάς το παντού, περήφανη σαν πόρνη πολυτελείας. Εγώ της αγόρασα ένα τερατώδες κόκκαλο τυραννόσαυρου Ρεξ. Το εκτίμησε τόσο, που το μετακομίζει όπου πάει. Φοβάται το ζωντανό πως θα του το φάω αν το αφήσει έστω και για πέντε λεπτά από το στόμα του. ‘Όταν κοιμάται το κρατάει αγκαλιά. Η σχέση μου με την κόρη μου είναι γνωστή σε όσους κάνουν τον κόπο να με διαβάζουν. Εκτιμώ αφάνταστα την τρυφερότητα, την ειλικρίνεια, την αναλυτική της σκέψη και την ευθύτητα με την οποία εκφράζει τις απόψεις της. Δεν γνωρίζει τι είναι το ψεύδος και οι δολοπλοκίες των γυναικών. Γι αυτό την εκτιμώ αφάνταστα και σέβομαι τη γνώμη του ζώου. Μπαμπά μου, μου είπε βλέποντας με προβληματισμένο: μην σπας το κεφάλι σου πασχίζοντας να βρεις που κρύβεται ο Παππάς. Εδώ παπάς, εκεί παπάς, πουν’ ο παπάς; Είναι σίγουρο πως θα κρύβεται μπρος στα μάτια τους. Αυτή είναι η καλύτερη κάλυψη. Όταν σε ψάχνουν, να κρύβεσαι εκεί που δεν θα πάει το μυαλό κανενός. Στοιχειώδες. Ένα ωραίο μέρος είναι η ΓΑΔΑ. Ένα άλλο, το σπίτι του Χρυσοχoίδη. Ένα τρίτο οι φυλακές. Ποιος θα ψάξει στις φυλακές;

Βρήκα τη λογική της ακαταμάχητη και σπεύδω να καταθέσω την άποψη της, διότι ως γνωστόν είμαι νομιμόφρων και σεμνήνομαι να πω ότι πάντοτε εμείς οι Μποσταντζόγλου με τις προηγμένες επιστημονικές μας γνώσεις και την πρωτοτυπία των σκέψεων μας σταθήκαμε αρωγοί προς το κράτος στας δύσκολους στιγμάς.

Ένα μόνο ζητώ: αν βρεθεί ο Παππάς σε κάποιο απ’ αυτά τα μέρη, η δόξα να πιστωθεί στη Χαρά μου. Το ζωντανό χρειάζεται αυτοπεποίθηση. Κάποτε έσφαλε στις εκτιμήσεις του για έναν που νόμιζε πως την ηράσθη, επροδόθη όμως και έκτοτε η αυτοεκτίμηση τoυ πήρε την κάτω βόλτα. Για να της ανυψώσω το ηθικό τότε, της είπα μια διδακτική ιστορία. Κάποτε στα αρχαία χρόνια, κάποιος που δεν γνωρίζεις, αγαπούσε τα ζώα. Ιδίως τους ταράνδους. …Μέχρι την στιγμή που έγινε τάρανδος ο ίδιος και κοπάναγε στις πόρτες. Τότε, προς στιγμή, η αγάπη του προς τους ταράνδους εκάμφθη. Συνήλθε όμως σύντομα, γιατί ήταν εγνωσμένης ευφυίας, κατάλαβε πως οι τάρανδοι δεν έφταιγαν για να μην τους αγαπάει, άλλα του έφταιγαν, και έκανε μετά απ’ αυτό το μάθημα που του έδωσε η ζωή, τα ίδια ακριβώς λάθη που τον είχαν κάνει να μεταμορφωθεί σε τάρανδο. Κατά συρροή και εξακολούθηση. Κατάλαβες το ηθικό δίδαγμα;

Το ζώο με κοίταξε επιφυλακτικά. Δεν τον ξέρω είπαμε, έτσι; Δεν τον ξέρεις, του είπα. Δεν τον ξέρεις.

* Στοχασμός, 15 Δεκεμβρίου

Σαν κομμουνιστής ποτέ δεν θέλησα να κάνω φτωχούς τους πλούσιους. Είναι λίγοι. Πάντα ήθελα να κάνω τους φτωχούς πλούσιους. Αυτοί είναι πολλοί.

* Ευχετήριο, παραμονή Χριστουγέννων

Χτες το βράδυ, σκεφτόμουνα σοβαρά – κάτι που μου συμβαίνει σπανιότατα – πως πρέπει να γράψω ευχές στις φίλες και τους φίλους μου για να χαρούν όπως εγώ, για την γέννηση του θεανθρώπου. (Τους συγγενείς μου τους ξεπετάω και με το τηλέφωνο). Δυστυχώς, ανακάλυψα με τρόμο, πως οι φίλοι και οι φίλες μου έφτασαν αισίως τους 2678 (χωρίς να υπολογίζω τους γνωστούς) και αυτό ύστερα από αυστηρότατη επιλογή.

Το να ευχηθώ ευγενικά – όπως με έμαθαν οι αείμνηστοι γονείς μου – σε 2678 άτομα ξεχωριστά, θεώρησα πως είναι εφικτό μεν, αλλά όταν θα είχα ευχηθεί στο πλήθος που αντιπροσωπεύετε, θα έπρεπε να ξαναρχίσω να σας εύχομαι γιατί θα είχε φτάσει το Άγιον Πάσχα που μαζεύουμε λουλουδάκια, χοροπηδάμε σαν κατσίκια στους αγρούς, λέμε καλή Ανάσταση, φιλιόμαστε με πάθος, ψήνουμε τα αθώα αρνάκια, τα τρώμε , τρώμε και κόκκινα αυγά, καπάκι κατεβάζουμε και τρία βαθιά πιάτα μαγειρίτσα, πίνουμε κτηνωδώς, και πέφτουμε σε κώμα από το ντερλίκωμα.

Πήρα την μεγάλη απόφαση λοιπόν να ξεμπερδέψω με τον μπελά που μου δημιουργούν οι ευχές με πρακτικό τρόπο. Σε όλους και όλες σας, συλλογικά, λέω ένα σεμνό και απλό ευχαριστώ που με ανεχτήκατε το 2020 που φεύγει, (ευτυχώς για όλους μας) και σας αναγγέλω κάτι ευχάριστο που ασφαλώς θα σας ρίξει σε κατάθλιψη χρονιάρες μέρες. Θα ζήσω αρκετά χρόνια ακόμα. Έτσι. Για την αλητεία.

* Στοχασμός, 30 Δεκεμβρίου:

Όποιος διαβάζει, όποιος αγαπάει αληθινά και όποιος σκέφτεται, μπορεί να έχει χιούμορ. Όποιος πάλι έχει χιούμορ, κοροϊδεύει τον θάνατο. Όποιος κοροϊδεύει τον θάνατο, καταλαβαίνει πόσο μάταιη είναι η ζωή. Όποιος καταλαβαίνει πόσο μάταιη είναι η ζωή, δεν είναι καραγκιόζης για να τέρπει τους άλλους με συνεχή αστειάκια. Είναι βαθιά θλιμμένο άτομο. Κάτω από το χιούμορ του κρύβονται αλήθειες πιο πικρές κι από κινίνο. Το χιούμορ είναι η ζάχαρη που καλύπτει το «κινίνο» για να μπορέσουμε να το καταπιούμε. Για να προσφέρεις το χιούμορ, χρειάζεται αληθινή αγάπη. Για όλο τον κόσμο. Όχι μόνο για το τομάρι σου. Καταλάβατε; Αλφαβητάρι του κομμουνισμού λέγεται αυτό. Αν δεν καταλάβατε, πάμε πάλι από την αρχή.

* Το τελευταίο του εκτενές κείμενο στο Φέισμπουκ, 18 Ιανουαρίου (και προτελευταία ανάρτηση γενικώς).

Αγαπώ τους ανθρώπους. Αγαπώ πολύ τους ανθρώπους που νοιάζονται. Είναι αυτοί που με μικρές τους πράξεις με κάνουν να ελπίζω πως στο τέλος ο ζόφος και το σκοτάδι θα νικηθούν. Πως το δίκαιο, η καλοσύνη, η αγάπη η εντιμότητα, η γνώση και ο πολιτισμός θα κερδίσουν κάποια στιγμή την παρτίδα και την πατρίδα. Χρωστάω ό,τι είμαι στους ανθρώπους. Σ΄αυτούς τους ανθρώπους. Αυτοί δεν χρωστάνε – δεν χρωστάγανε ποτέ – σε μένα. Γι αυτό άλλωστε δεν τους ζητάω ποτέ τίποτα. Απλά τους ευχαριστώ που υπάρχουν. Κανένας δεν τους ανάγκασε να είναι καλοί άνθρωποι. Μόνον η έμφυτη αίσθηση αξιοπρέπειας και ηθικής που πηγάζει από την παιδεία τους, τους κάνει να είναι τέτοιοι.

Αυτοί που δεν είναι καλοί – και είναι πολλοί – με κάνουν να απελπίζομαι. Ξέρουν πως «για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή» και αρνούνται να «παιδευτούν» για να γίνουν καλύτερα τα πράγματα. Βολεύονται με ένα απαξιωτικό «εγώ θα αλλάξω τον κόσμο»; και ξεμπερδεύουν διαιωνίζοντας αυτόβουλα την υποταγή. Την δική τους και των άλλων. Κι όμως. Ο κόσμος μπορεί να αλλάξει από τον καθένα μας. Μια έγχρωμη, η Ρόζα Παρκς αρνούμενη να σηκωθεί από τη θέση της στο λεωφορείο των λευκών – επειδή ήταν κουρασμένη – γύρισε τούμπα το παγιωμένο και θεσμοθετημένο καθεστώς του ρατσισμού στον Αμερικάνικο νότο. Μια μικρή Παλαιστίνια που είχε συλληφθεί γιατί χαστούκισε έναν Ισραηλινό στρατιώτη που της γκρέμισε το σπίτι, στην ερώτηση μιας στρατοδίκη λοχαγού «πως τόλμησε να χαστουκίσει έναν Ισραηλινό στρατιώτη» απάντησε απλά: «να σας δείξω»; Κάποιος «λαπάς» ποιητής, στο ηθικό δίλημμα που του έθεσε ένας δικαστής – τρομάρα του – γιατί δεν υπογράφει δήλωση αποκήρυξης όσων πίστευε – πράγμα που θα του έδινε το δικαίωμα να δει επιτέλους το παιδί του, είπε: εκατομμύρια χρόνια έκανε ο άνθρωπος να σταθεί στα δυο του πόδια. Δεν μπορώ εγώ να τον ξαναγυρίσω στα τέσσερα.

Αυτοί και άλλοι τέτοιοι στάθηκαν και στέκουν – όσοι ζουν ακόμα, γιατί μόνον αυτοί «ζουν» – με ορθό το κεφάλι απέναντι σε εκβιασμούς, διώξεις, βασανιστήρια, ακόμα και στην βιολογική τους εξόντωση. Αυτοί και άλλοι εκατομμύρια άλλοι, αλλάζουν με τη στάση και την ηθική τους τον κόσμο. Άλλαξαν τον κόσμο. Νίκησαν τον τρόμο και τον φόβο. Είναι οι σύγχρονοι «άγιοι». Δεν ήταν πιο γενναίοι από εμένα ή από σας. Φοβόντουσαν και αυτοί. Πονάγανε όπως πονάει ο καθένας. Νοιάζονταν όμως. Όχι μόνον για τον εαυτό τους. Νοιάζονταν για όλους. Και δίνουνε. Δίνουνε. Συνέχεια δίνουν. Δίνουνε, μουσικές, τραγούδια και χορούς, έργα, πολιτισμό και γνώση. Μας διδάσκουν. Μας μαθαίνουν να αγαπάμε τον τόπο μας, τούτο τον ξερότοπο που μαχαιρώνουν κυπαρίσσια τον ουρανό του, τον τόπο που αρκεί να τον σκάψεις με το νύχι για να ξεθαφτούν αγάλματα, μάγια, αίματα και κόκαλα μεγάλων ανθρώπων. Για να ξεθάψεις την ιστορία, τις ιστορίες των ταπεινών, τους τεχνίτες , τους ξωμάχους, αυτούς που πελεκάνε στην πέτρα και το μάρμαρο αγρίμια κι αγριμάκια, τους δασκάλους των χωριών που είναι άγνωστοι και τους θεραπευτές, τους ζωγράφους της ομορφιάς σαν τον Χατζημιχαήλ, αυτούς όλους που σώζουν τις παραδόσεις της ανθρωπιάς.

Όλοι ετούτοι δεν δίστασαν στιγμή όταν τους ρώτησαν με ποιους θα παν και ποιους θα αφήσουν. Διάλεξαν. Απλά διάλεξαν. Πήγαν με το μέρος της καρδιάς. Δεν πήγαν με τους ισχυρούς. Με τους κατακτητές. Με τους αρχόντους. Τους «άριστους». Τους «νικητές» που αλλάζουν γνώμες σαν λερωμένα πουκάμισα. Με αυτούς που γράφουν την ιστορία και την ηθική μεταξύ του ρεαλισμού, του κυνισμού – τα πάντα τελικά – μεταξύ του αφαλού και των γονάτων. Διάλεξαν να είναι δίπλα μας όσοι νοιάζονταν πραγματικά, για να ονειρεύονται μαζί μας, να μας χτυπάνε χαιδευτικά στην πλάτη όταν πονάγαμε, να τραγουδάνε για τις όμορφες, για να μας παρηγορήσουν όταν κλάψαμε, όταν είπαμε τους καημούς μας, όταν σεργιανούσαμε στα σοκάκια με τα χαμόσπιτα, όταν σκοντάφταμε στα βρεγμένα καλντερίμια των επαρχιακών πόλεων, όταν χορέψαμε μονάχοι μπροστά σε ένα τζουκμποξ, όταν μας στήριξαν προσφέροντας μας ένα ποτηράκι κρασί κι ακούγοντάς μας όταν δεν είχαν να μας δώσουνε τίποτα άλλο. Από τους άλλους απ’ αυτούς που «σκίζονταν» για να μας κυβερνήσουν «για το καλό μας», προκόψαμε. Γράψαμε από κάσα που λένε οι χαρτοπαίκτες.

Αγαπώ λοιπόν τους ανθρώπους. Τους ανθρώπους που νοιάζονται. Είναι αυτοί που με μικρές τους πράξεις με κάνανε να ελπίζω πως στο τέλος ο ζόφος, το σκοτάδι και η αρρώστια θα νικηθούν. Πως το δίκαιο, η καλοσύνη, η αγάπη η εντιμότητα, η γνώση και ο πολιτισμός θα κερδίσουν κάποια στιγμή την παρτίδα και την πατρίδα. Χρωστάω ό,τι είμαι στους ανθρώπους. Σ΄αυτούς τους ανθρώπους. Αυτούς που με «μεγάλωσαν». Που με μάθανε να σέβομαι τους άλλους. Να σέβομαι τις γυναίκες και να ντρέπομαι για την κατάντια όσων τις πληγώνουν. Για όσους τις βιάζουν. Που με μάθανε πως η βία που στρέφεται εναντίον τους, είναι βία εναντίον μου. Δεν χρειαζόταν η Μπεκατώρου που είναι επώνυμη και αναμφισβήτητα γενναίος άνθρωπος για να τραβήξει την κουρτίνα του «όμορφου κόσμου, αγγελικά πλασμένου» για να μου το αποκαλύψει. Το ήξερα από πάντα. Από χιλιάδες άλλες ανώνυμες που σηκώσανε τον σταυρό τους κι ανεβήκανε τον Γολγοθά. Μόνες. Στιγματισμένες. Ολομόναχες στην πικρή πατρίδα. Στην πατρίδα που ο φασιστικός ολοκληρωτισμός καλπάζει αλλόφρων δέρνοντας ανηλεώς σταθμάρχες διότι «προσεβλήθη». Στην πατρίδα που η βία τείνει να γίνει ενδημικό φαινόμενο. Που η οπλοχρησία, το σπορ της δολοφονίας δια «ασήμαντο αφορμή», για «κτηματικές διαφορές», γιατί είναι σκούρος και «μας παίρνει τη δουλειά», γιατί είναι «κομμουνι και αναρχοάπλυτος» και το ρεφρέν «την σκότωσα γιατί την αγαπούσα» είναι θεσμοί και βρίσκουν ακόμα και στα «κόμματα» πρόθυμους υπερασπιστές και συνηγόρους. Ο ανορθολογισμός και η απανθρωποποίηση σ’ όλο τους το μεγαλείο είναι εδώ. Η κατάσταση φυσικά δεν διορθώνεται με περισσότερη αστυνομία και λιγότερους γιατρούς, ούτε με περισσότερη καταστολή και λιγότερους δασκάλους. Με περισσότερα πρόστιμα και την αυτάρκη λογική «όλα τα κάνω σωστά» που εκπέμπει ο πομπός Μωυσής που συν τοις άλλοις είναι γκόμενος και έχει γυναίκα υπέρκομψη.

Παρόλα αυτά και μ’ όλα ταύτα, τα θεόστραβα, εγώ θα εξακολουθώ να αγαπάω τους ανθρώπους. Τους ανθρώπους που νοιάζονται. Που νοιάζονται για το δίκαιο και την αλήθεια. Που χωρίς παρωπίδες κάνουν μικρά πράγματα για να ξορκιστεί το κακό και η άγνοια που μας δέρνει σαν κοινωνία. Θα είμαι μ’ αυτούς και θα το παλεύω. «Ρομαντικός έως θανάτου» όπως με κατηγόρησε κάποτε κάποια που είχα αγαπήσει.

Καλό ταξίδι, κύριε Κώστα μας!

98 Σχόλια προς “Εις μνήμην Κώστα Βοσταντζόγλου (1949-2021): Τα τελευταία κείμενα”

  1. Jago said

    Αχ βρε κυρ Κώστα…

  2. Ανδρέας Τ said

    Ένα τεράστιο ευχαριστώ για τα κείμενα. Γιος του Μποστ η γενετική δεν σφάλλει. Δεν τον γνώριζα αλλά στενοχωρήθηκα ανακαλύπτοντας τα γραπτά του. Φεύγει σιγά σιγά η γενιά μας η πολυτραυματισμένη από τον εμφύλιο και τα πάθη του.

  3. Ούτε εγώ τον ήξερα. Ίσως είχα διαβάσει ένα κείμενό του για τον πατέρα του σε κάποιο τόμο (πρόγραμμα θεατρικού; επανέκδοση πεζών;), νομίζω…

  4. Παναγιώτης Κ. said

    Πήραμε μια καλή εικόνα για τον άνθρωπο που έφυγε…
    Το πρώτο κομμάτι μας ύγρανε τα μάτια…

  5. Παναγιώτης Κ. said

    ΛΚΝ.
    σεμνύνομαι [semnínome] Ρ (μόνο στο ενεστ. θ.) : (λόγ.) αισθάνομαι υπερήφανος και καμαρώνω για κτ., για το οποίο αξίζει να παινεύεται και να καμαρώνει κανείς: H πατρίδα σεμνύνεται για τα άξια τέκνα της.
    [λόγ. < αρχ. σεμνύνω (σεμνύνομαι `είμαι μεγαλόπρεπος΄)]

  6. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μαρμάγκα, Νικοκύρη.

  7. Αγάπη Νταϊφά said

    Χαίρομαι πάρα πολύ που τον γνώρισα και απόλαυσα τη μεγάλη καρδιά του και την ευφυία του.
    Από το πρώτο δευτερόλεπτο πόνεσα που «έφυγε» (θα με κορόιδευε για τη λέξη, ποτέ δέν τις φοβήθηκε) και μάλιστα επώδυνα.

    Δέν μπορώ να πω ότι θα μειωθεί η αίσθηση τής απώλειας.

  8. Καλό του ταξίδι… Τι άλλο να πω…

  9. Καλημέρα.

    Εξαιρετικά κείμενα

    Συμφωνώ με την άποψή του για τον ΣυΡιζΑ και τους αμερικάνους πρόεδρους αλλά δεν είναι μόνο οι πρόεδροι των ΗΠΑ που δίνουν γη και ύδωρ στις πολυεθνικές αλλά και οι έλληνες πρωθυπουργοί στις ελληνικές «οικογένειες» και την ιεραρχία τους.

    Η αγάπη για τα ζώα φέρνει ψυχική ισορροπία. Τον σκύλο τον διαλέγεις, η γάτα σε διαλέγει, δεν εκπαιδεύεται με κανόνες.

    Καλή του ανάπαυση

  10. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ας πάει στο καλό, πρέπει να ήταν ωραίος τύπος. Αυτή ας είναι η παρακαταθήκη του:

    «Όποιος διαβάζει, όποιος αγαπάει αληθινά και όποιος σκέφτεται, μπορεί να έχει χιούμορ. Όποιος πάλι έχει χιούμορ, κοροϊδεύει τον θάνατο. Όποιος κοροϊδεύει τον θάνατο, καταλαβαίνει πόσο μάταιη είναι η ζωή. Όποιος καταλαβαίνει πόσο μάταιη είναι η ζωή, δεν είναι καραγκιόζης για να τέρπει τους άλλους με συνεχή αστειάκια. Είναι βαθιά θλιμμένο άτομο. Κάτω από το χιούμορ του κρύβονται αλήθειες πιο πικρές κι από κινίνο. Το χιούμορ είναι η ζάχαρη που καλύπτει το «κινίνο» για να μπορέσουμε να το καταπιούμε. Για να προσφέρεις το χιούμορ, χρειάζεται αληθινή αγάπη. Για όλο τον κόσμο. Όχι μόνο για το τομάρι σου. Καταλάβατε; Αλφαβητάρι του κομμουνισμού λέγεται αυτό. Αν δεν καταλάβατε, πάμε πάλι από την αρχή.»
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.iefimerida.gr/spor/panathinaikos-efyge-apo-zoi-o-kostas-bostantzogloy%3Famp&ved=2ahUKEwjzk9vM_OjuAhURrRQKHT1xAJwQr_oDegQIFxAB&usg=AOvVaw3UsG0Kfl4LuTqqcLhaleDM&ampcf=1

  11. sarant said

    Kαλημέρα, σας ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    7 Έτσι!

  12. Alexis said

    Ωραίο αφιέρωμα.
    Διάβασα τα 4 πρώτα, τα υπόλοιπα αργότερα, είναι τεράστια…
    Φαίνεται ότι ήταν εξαιρετικά σπινθηροβόλο πνεύμα.
    Κρίμα και πάλι κρίμα…
    Ας είναι ελαφρύ το χώμα… 😥☹️😔

  13. Χαρούλα said

    Εντυπωσιασμένη από τον άνθρωπο που φαίνεται κάτω από ένα χιούμορ με νότες ειρωνίας. Όπου βρέθηκε να είναι ήρεμος.
    Ένα ευχαριστώ για την ευκαιρία να τον γνωρίσω έστω και λίγο.

  14. ΓΤ said

    Η αβατάρα του παραπέμπει, αν δεν αντλεί από, στη γνωστή φωτό του Ταχτσή με το τσιγάρο.

  15. Costas Papathanasiou said

    Καλημέρα!; -Αειθαλείς κι ωραίοι είν’ οι Βοσταντζογλαίοι..
    Κορφολογώ ενδεικτικές σκέψεις του συνονόματου:«(…)σας βεβαιώ πως υπάρχουν και άλλα πράγματα για να περνάω την ώρα μου. Όπως το να γυαλίζω το χαμόγελό μου για να τυφλώσω την απελπισία που νοιώθω για όσα τραβάει η γλυκειά πατρίς. (…)
    Επιμένανε όλοι τους πως όποιος χάνει στα χαρτιά κερδίζει στην αγάπη. Δεν με ξέρανε καλά. Εγώ έχανα και εκεί, μέχρι την ημέρα που μια σεμνή κορασίς, η ατυχής Μαρίνα, έπεσε μετωπικά επάνω μου και εμαγεύθη.(…)
    Για να προσφέρεις το χιούμορ, χρειάζεται αληθινή αγάπη. Για όλο τον κόσμο. Όχι μόνο για το τομάρι σου. Καταλάβατε; Αλφαβητάρι του κομμουνισμού λέγεται αυτό. Αν δεν καταλάβατε, πάμε πάλι από την αρχή.(…βλ.και σχ.10)»

    …Τον φαντάζομαι λοιπόν εκεί πάνω με κούτελο καθαρό και χαμόγελο εκτυφλωτικό, ενάντιο στη θολούρα και τη διπροσωπία της εποχής, θυμάμαι το καζαντζιδικό “στο τραπέζι που τα πίνω λείπει το ποτήρι σου” που τραγουδήσαμε με μάτια υγρά και σπασμένη φωνή, πριν χρόνια, τη μέρα που χάσαμε έναν καλό φίλο σε τροχαίο, σκέφτομαι ανάκατα το χρώμα της αγάπης που είναι δάκρυνο (κατά τον Λουί ντεζ Ανοζί, ενώ, κατ’εμέ, λαχανί, διότι όλα τα τρώει λάχανο), την Ελλάδα που τρώει τα παιδιά της, την Μήδεια του πατρός Μποστ (και τον πίνακα όπου ο Θησέας τρώει Μύδια), τον μύθο του Άι-Βαλεντίνου, τα αλλεπάλληλα κακοκαιρικά μας φαινόμενα, το “ανθ’ ημών η αγάπη” (και άλλα τέτοια τρελά), επιχειρώ ματαίως να τα συναρθρώσω όλα σε κάτι το μετροεπές και μου βγαίνει μόνο αυτό το αδεξιότατο, βαθυστόχαζο ψευδοεπίγραμμα:
    [Ερωμετρικόν Αμιλλών]
    Σαν μειδιά η Μήδεια,
    μιανού Ιανού μιμίδια!…
    Μα η γοητεία που μας ασκεί
    είναι γι’ ασκί κρασιού ή για σκι;
    (Στον Κ.Β.14-2-2021)

    ..Που ελπίζω ότι θα κάνει το μειδίαμά του λαμπρότερο. Καλή του η ώρα εκεί ψηλά!

  16. nikiplos said

    Καλημέρα… μόνο από το ιστολόγιο και το Facebook τον γνώριζα, όπου από καιρόν εις καιρόν έκανε κάποια σχόλια, καθώς μου είχε κάνει την τιμή να με έχει φίλο φεϊσμπουκικό.
    Ας είναι ελαφρύ το χώμα, και ασήκωτες οι αναμνήσεις και οι σκέψεις των δικών του πρωτίστως και ημών των παραέξω. Ο καρκίνος δεν είναι ήττων, πάντοτε, αν και τα τελευταία 20 χρόνια τα βήματα που έχουμε διανύσει ως ανθρωπότητα είναι γιγάντια άλματα.

  17. ΓΤ said

    Όπως γλυκά και ήσυχα πέφτει το χιόνι στις μέρες της «Μήδειας», έτσι φεύγει και ο γιος του δημιουργού της ανατρεπτικής «Μήδειας».
    Μνήμης «Prost!» για τον Κώστα Βοστ.

  18. sarant said

    Ευχαριστώ για τα σχόλια, συγκινήθηκα!

    15 Τι ωραίο!

  19. Georgios Bartzoudis said

    Ας είναι ελαφρύ το χώμα που σκεπάζει τον υιο-Μποστ, και τον Καλογιάνη, και τον Τσικ Κορία (που δεν γνωρίζω) και τόσους-τόσους που φεύγουν κάθε μέρα. Πας αποθανών δεδικαίωται. [Τους μπουρλιβιασμένους … αριστεροειδείς που ξεπρόβαλαν μετά την κατάρρευση του …ανύπαρκτου σοσιαλισμού προτιμώ να τους κρίνω ενόσω ζουν!]

  20. ΧριστιανoΜπoλσεβίκoς said

  21. atheofobos said

    Γέλασα και συγκινήθηκα με τα κείμενα αυτού του τόσο αξιόλογου ανθρώπου που δεν τον ήξερα, θύμα και αυτός αυτού του διάβολου, που έχει ξαποστείλει τόσους σημαντικούς ανθρώπους. Κρίμα…

  22. leonicos said

    Εξαιρετική πρωτοβουλία νοικοκύρη

  23. Πάρα πολύ ωραία κείμενα, δεν ήξερα καθόλου τη γραφίδα του. Χωρίς να μιμείται τον πατέρα του, φαίνεται η ίδια χιουμοριστική φλέβα. Και μου άρεσε πολύ το τελευταίο, βαρύ και ντόμπρο από το φβ. Να πάει στο καλό.

  24. Costas Papathanasiou said

    18: Πολύ όμορφο και συγκινητικό -αμέλησα να τονίσω- ήταν ο άρθρο σου αγαπητέ Νίκο
    (..ήσσων διευκρίνηση προς άρση τυχόν απορίας: Η Μύδια, μποστικά, σχετίζεται καταρχάς με τον Ιάσονα, ο μύθος της όμως, για μένα, συμφύρεται – ως σκέψη “τρελή και αδέσποτη” – και με αυτόν του Θυσέα ως ένα στερεότυπο διαχρονικής εκμετάλλευσης γυναικών- για να μην ξεχνάμε και το τρέχον “μυτού” που αναφανδόν θα το υποστήριζε και ο Κ.Β. )

  25. Νέο Kid Al Afrikii said

    Διάβασα ότι είχε κάνει στα νιάτα του 1500 μ. «πεταλούδα»*! Σούπερ μαν!! Και Πανάθα!!

    * Όποιος έχει δοκιμάσει να κολυμπήσει ,όχι 1500, αλλά 100 μ πεταλούδα… ξέρει τι κατόρθωμα είναι αυτό!

  26. Νέο Kid Al Afrikii said

    Αν ήταν άλλες εποχές , θα έλεγα ότι τα πράσινα ρεμάλια θα έπρεπε να τα δώσουν όλα σήμερα για να κερδίσουν τη μισητή ε.ο. ! τιμής ένεκεν.
    Αλλά δεν είναι άλλες εποχές, και δεν το λέω…

  27. Γιάννης Κουβάτσος said

    26: Άλλες εποχές τα πράσινα ρεμάλια ήξεραν τι σημαίνει Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός. Η λεγεώνα των ξένων πού να το ξέρει…Ευτυχώς που και οι κόκκινοι είναι επίσης λεγεωνάριοι και, απ’ ό,τι βλέπουμε τα τελευταία χρόνια, μάλλον διεκπεραιωτικά παίζουν στο ντέρμπι. Πού οι παλαιότερες ρωμαϊκές αρένες… ☺

  28. ΚΩΣΤΑΣ said

    Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σκεπάσει τον Κώστα Βοσταντζόγλου και αιωνία η μνήμη του.
    Δεν τον ήξερα, αλλά από τα ωραιότατα κείμενά του που παρέθεσες, Νικοκύρη, μου ήρθε αυθόρμητα η σκέψη «το μήλο κάτω από τη μηλιά θα πέσει». Άξιος γιος του αγαπημένου μας και αείμνηστου επίσης Μέντη Μποσταντζόγλου.

    Συγκινητική και η ιδέα σου, Νικοκύρη, να του κάνεις εν είδει μνημοσύνου το σημερινό αφιέρωμα. Οι σπουδαίοι άνθρωποι δεν πρέπει να φεύγουν έτσι στα βουβά. Ας συνεχίσουν να ζουν στο μυαλό και στην καρδιά μας.

    Καλό σου ταξίδι Κώστα!

  29. # 26

    Ασχολούνται και στο εξωτερικό με τον ΟΣΦΠ και τα κατορθώματά του σε κείνο το ματς με τον Σισέ και τον χοντρό, το Noor1 και άλλα

  30. Dee Baker said

    Καταπληκτική ανάρτηση, χίλια μπράβο στον κύριο Νίκο. Το πιο ωραίο απ’ όλα είναι αυτό που έγραψε ο Μπόστ στον έφορο των προσκόπων, για να κολυμπήσει ο μικρός Κώστας στο Δήλεσι:

    «Επιτρέπω στον υιό μου να κάνει μπάνιο στο Δήλεσι. Εάν πνιγεί, παρακαλώ φέρτε μου το πτώμα για να το θάψω χριστιανικώς. Μποστ»

    Θα θέλαμε να μάς πεί ο κύριος Νίκος αν όντως ο αξέχαστος Κώστας ταφεί χριστιανικώς (αν και δεδηλωμένος κομμουνιστής) όπως ήθελε ο αλησμόνητος πατέρας του

    Κάτι ακόμα: Αυτό που γράφει ο Κώστας για τον πατέρα του ότι ήταν «…Πάντα πρόθυμος για το κακό ο γλυκός μου ο πατήρ,» το εννοεί ή κάνει χιούμορ;

    Και κάτι τελευταίο: Όταν ο Κώστας γράφει «…Έπρεπε να περάσουν οκτώ ακόμα ατελείωτα χρόνια, να έρθει ο πατέρας μου μία και μοναδική φορά στην πισίνα του Ζαππείου, να με δει πρωταθλητή Ελλάδας για να πειστεί πως δεν θα με φέρουνε μπροστά του πεθαμένο και νεκρό και δεν θα χρειαστεί να με κλάψει χριστιανικώς εξ αιτίας πνιγμού»,

    ποιά πισίνα του Ζαππείου εννοεί; Το παρακείμενο Ολυμπιακό Κολυμβητήριο, ή μήπως επί Χούντας υπήρχε πισίνα στο Ζάππειο;

  31. Alexis said

    #30: Τζά! Σας έλειψα βρε; 😆

  32. ΓΤ said

    Σιγά μην επέστρεφε στις 7 Απριλίου…

  33. 31, 32
    Κύριοι, έχετε ποτέ δοκιμάσει να κρατήσετε κουράδα στον βυθό? Μάταιο, θα επιπλεύσει στο τέλος. Άνωσις κύριοι. Επιστήμη, όχι μαλακίες.

  34. venios said

    Διαμαντάκια…

  35. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μ’ αρέσει που κρατάς τον λόγο σου, ρε Βάτμαν…Άντρας παλαιάς κοπής κι εσύ.😂

  36. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γειά σας.

    Δὲν τὸν γνώριζα.

    Ἀπὸ τὰ γραπτά του κατάλαβα πὼς ἦταν ἄξιος γιὸς ἑνὸς μεγάλου πατέρα. Καὶ πάνω ἀπ᾿ ὅλα Ἄνθρωπος.

    Εὐχαριστοῦμε, Νικοκύρη.

    Νὰ ζοῦμε νὰ τὸν θυμόμαστε. Μαζὶ μ᾿ αὐτοὺς ποὺ τὸ ἀξίζουν πραγματικά.

  37. Λεύκιππος said

    Τρομερός, απίθανος και ιδιαίτερα αξιοπρεπής με γνήσια αίσθηση του χιούμορ και «Ρομαντικός έως θανάτου». Δεν τον ήξερα, με εντυπωσίασε.

  38. ΓΤ said

    33@

    Δεν είναι τυχαίο ότι, στην Ελλάδα, πολλοί που έχουν πιάσει πάτο βγαίνουν πανωλαδιά.

  39. Τις εποχές που κολυμπούσε ο εκλιπών η πισίνα ήταν γεμάτη φιλάθλους πράσινους και κόκκινος αφού ήταν έντονος ο συναγωνισμός των σωματείων για τον τίτλο τα δε στοιχήματα έπεφταν βροχηδόν στην Φ.Ν. μέχρι την εμφάνιση του Μπέμπη (Καρύδης) που έγειρε την πλάστιγγα στο κόκκινο παρά την παρουσία του Πιλάλη (ή Πιλάλα) στον ΠΑΟ. Η εκδίκηση των πράσινων ερχότανε στο πόλο όπου όλοι εμφανίζονταν σαν οπαδοί του μόνιμα πρωταθλητή Εθνικού μέχρι που,πολλά χρόνια μετά,χάθηκε κι αυτό το μικρό σωμματείο , όπως όλα τα κάποτε ένδοξα μικρά ( Μίλων στο βόλλλεϋ, Παγκράτι στο μπάσκετ, τελευταία περίπτωση το Μαρούσι στο μπάσκετ- τα σημερινά Λαύριο και Προμηθέας έχουν πολύ σπρώξιμο)
    Είναι πιθανόν να τον έίχα παρακολουθήσει αγωνιζόμενο, δεν πήγαινα όλες τις μέρες που κρατούσε το πρωτάθλημα.

  40. Γιάννης Ιατρού said

    Κρίμα που οι καλοί μας εγκαταλείπουν. Η σημερινή ανάρτηση του Νίκου μας έκανε να γνωρίσουμε τον αξιόλογο αυτόν άνθρωπο, που δείχνει πως και πολύ χιούμορ είχε και ωραία έγραφε, Νίκο πολλές ευχαριστίες. Ας αναπαυθεί ειρηνικά.

    (πάντως έχουμε και Ανάσταση ==>στο #30.Σιγά μην κρατούσε τον λόγο του..)

  41. # 40

    κόβει η… το… ::

  42. GeoKar said

    Ευχαριστω Ν(ο)ικοκύρη για τη συγκίνηση που ένιωσα για καποιον που, δυστυχως, δεν γνώρισα.

  43. Ηλίας Φωλιας said

    Μηπως θα μπορουσε στη σημερινη αναρτηση ο Gpointκλπ να σεβαστει το θεμα και να μην ανεβαζει τις καφριλες του; Και αυριο μερα ειναι.

  44. Αργυρώ said

    Καλησπέρα σας. Με συγκίνησε πολύ η σημερινή ανάρτηση, γιατί τυχαίνει να ήξερε η κολυμβήτρια μαμά μου τον αείμνηστο Κώστα Βοσταντζόγλου (εμείς τον ξέραμε με βήτα κι όχι με μπ). Η μαμά μου ήταν αθλήτρια του Εθνικού Γ.Σ. αναπληρωματική της Ελένης Αυλωνίτου και θυμάται τις ομηρικές μονομαχίες του Κώστα με τον κορυφαίο πεταλουδίστα όλων των εποχών στην Ελλάδα, Δημήτρη Καρύδη, που ήταν αθλητής του Ολυμπιακού. Αν δεν υπήρχε ο Καρύδης, ο Κώστας Βοσταντζόγλου θα είχε σαρώσει τα μετάλλια στην Ελλάδα, ενώ όπως ξέρετε πήρε μόνο ένα χρυσό το 1968 ή το 1969 όταν ο Καρύδης κολύμπησε με 40 βαθμούς πυρετό και ήρθε δεύτερος

    Παρεμπιπτόντως θα ήθελα να αναφέρω το εξής: Το κλειστό κολυμβητήριο του Παναθηναϊκού στη Λεωφόρο (δίπλα ακριβώς από τη θύρα 13) φιάχτηκε επί Χούντας και αμέσως ονομάστηκε «Ασλανίδειο Κολυμβητήριο» με σχετική επιγραφή που υπήρχε απ’ έξω και την έβλεπαν όσοι περνούσαν. Γι’ αυτό οι αριστεροί δεν στέλνανε τα παιδιά τους να κολυμπήσουν για τον Παναθηναϊκό, προτιμούσαν τον Εθνικό Γυμναστικό Σύλλογο (όπως η Αυλωνίτου και η μαμά μου) κι ας έδινε λιγότερα οδοιπορικά από τον Παναθηναϊκό.

    Θα ήθελα λοιπόν να ρωτήσω τον κύριο Σαραντάκο αν ξέρει να μας πεί γιατι ο αριστερός Μπόστ έγραψε τον Κώστα στον Παναθηναϊκό που τότε θεωρούταν η ομάδα της Χούντας και δεν προτίμησε τον Εθνικό Γ.Σ. όπως κάνανε τότε όλοι οι αριστεροί

  45. # 43

    Υπάρχουν άλλοι αρμόδιοι να κρίνουν τί είναι συμβατά με το κείμενο και τι όχι. Και άλλοι ασχολήθηκαν με το αθλητικό κομμάτι του εκλιπόντος, το δε βιδδεο που ανέβασα είναι απάντηση σε συγκεκριμμένο σχολιαστή, δεν είσαι υποχρεωμένος να το δεις

    Το δασκαλίστικο ύφος στον δικό σου χώρο, οι εκφράσεις εδώ άλλα, πονεμένα, θυμίζουν.

  46. Όχι μία, δύο φορές επιστρέφει και προς το μπάνιο τραβά

  47. Άγγελος Σέρτης said

    43 («ο Gpointκλπ να σεβαστει το θεμα και να μην ανεβαζει τις καφριλες του»)

    Δυστυχώς έχει επιβάλει την αρρώστεια του σε όλες τις περιστάσεις, αντί να έχει φάει τρελό μπαν…

  48. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα. Εδώ που τα λέμε, αν είναι να έχουμε τις ενσαρκώσεις, προτιμότερος είναι ο ίδιος ο Αράουτ, να μην πέσουμε και στην Αλέξαινα.

  49. Γιάννης Ιατρού said

    48: στο 843 σήμερα

  50. Γιάννης Κουβάτσος said

    Δύο φορές για να ξεχαρμανιάσει.

  51. Alexis said

    Τώρα ολοκλήρωσα την ανάγνωση του άρθρου και δηλώνω εντυπωσιασμένος.

  52. Εξαιρετικό αφιέρωμα. Να’ σαι καλά Νικοκύρη να θυμάσαι τον φίλο σου.

  53. Άρχισε η εκδήλωση για τη γλώσσα.
    https://us02web.zoom.us/j/87288676477?pwd=LytFUGRlQjlMaXdPb1VNUjd0RVZYQT09

  54. Γιάννης Ιατρού said

    Παίρνω απουσίες στην εκδήλωση για τη γλώσσα, να ξέρετε ε; 🙂 🙂 🙂

  55. Γιάννης Ιατρού said

    Πολύ καλός ο Νίκος στην ομιλία του. Τα είπε όλα και έφερε ωραία παραδείγματα, κατανοητά.

  56. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  57. sarant said

    53-54-55 Εν καιρώ θα δημοσιευτεί και εδώ.

  58. Πέπε said

    @46

    > > προς το μπάνιο τραβά

    Εμ, πισίνα από δω, πισίνα από κει, ποια πισίνα, αυτή η πισίνα, η ολυμπιακή πισίνα, η παναθηναϊκή πισίνα, η χουντική πισίνα…

  59. sxoliastis2020 said

    Βίος και πολιτεία Μπαμπινιώτη (Άρθρο Χαραλαμπάκη στην Καθημερινή):

    https://www.kathimerini.gr/society/561263116/chr-charalampakis-as-min-xynei-palies-pliges-o-k-mpampiniotis/

  60. Χαρούλα said

    #54 εμένα βάλτε με κύριε, απουσία. Αλλά μην ειδοποιήσετε τους δικούς μου…. σας παρακαλώ! 🥴😊

    Ευτυχώς ο καλός μας Νικοκύρης, θα φροντίσει να μην χάσουμε την ύλη.

  61. Ηλίας Φωλιάς said

    «Αγαπώ λοιπόν τους ανθρώπους. Τους ανθρώπους που νοιάζονται. Είναι αυτοί που με μικρές τους πράξεις με κάνανε να ελπίζω πως στο τέλος ο ζόφος, το σκοτάδι και η αρρώστια θα νικηθούν». Νομίζω ότι ένας τέτοιος άνθρωπος είναι ο κ. Χαραλαμπάκης. Το ότι τον έφτασε στο σημείο να απαντήσει ο Μπαμπινιώτης δείχνει τη μικροπρέπειά του. Ο Χαραλαμπάκης στις 100 του λέξεις οι 90 είναι επαινετικές για ομότεχνούς του. Αυτό δεν το έχω συναντήσει σε κανέναν ακόμα και από τους καλούς καθηγητές που είχα την τύχη να συναντήσω.

  62. Μαρία said

    59
    Θα παρακαλούσα να αγνοηθεί η αντιδημοκρατική και χουντική απαίτηση του Μπαμπινιώτη. Με τιμή, Δημ. Ι. Γεωργακάς

  63. Γιάννης Κουβάτσος said

    61: Έτσι ακριβώς έχουν τα πράγματα.

  64. venios said

    Δεν αμφιβάλλω ότι ο κ. Μπαμπινιώτης έπραξε όσα του καταμαρτυρεί ο Χαραλαμπάκης, ούτε καν για την πιρουέτα της τελευταίας στιγμής. Το ερώτημα είναι για ποιο λόγο; Είχε δικό του υποψήφιο; εκτελούσε υπηρεσία; Αν ναι για ποιον; Δεν νομίζω ότι ο Μπ. έχει άλλα κίνητρα από την ιδιοτέλεια.

  65. Alexis said

    #60: Θα κάνουμε επαναληπτικό εμείς οι κοπανατζήδες 🙂

  66. Μόλις τελείωσε η συνάντηση.

  67. ΓΤ said

    αθλητική κίνηση

    Άρης-Παναιτωλικός 0-0
    ΟΦΗ-Βόλος 1-2
    ΠΑΟ-ΟΣΦΠ 2-1

    Εργοτέλης-Διαγόρας 2-0
    Ιωνικός-Καραϊσκάκης 2-0
    Παναχαϊκή-Λεβαδειακός 2-0

    ΟΣΦΠ-Φοίνικας 3-0 (25-19, 25-18, 25-16)
    Μίλων-ΠΑΟ 3-1 (25-22, 25-17, 20-25, 25-20)

  68. Γιάννης Κουβάτσος said

    Πράσινα φιλάκια! Για σένα, Κώστα Βοστ.💚

  69. Νίκος Κ. said

    30: Επειδή φαίνεται να σας ενδιαφέρει πολύ η ακριβολογία, ο επίσημος τίτλος είναι «Ολυμπιακό Κολυμβητήριο του Ζαππείου»
    https://hoc.gr/el/node/146

  70. sarant said

    68 Έτσι!

    61 Ισχύει αυτό για τον Χαραλαμπάκη

  71. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Νίκο, θα ακουγόμουν πολύ κακός αν έλεγα ότι δεν με ικανοποίησε όσο έλπιζα η εκδήλωση;
    Αν εξαιρέσουμε την δικά σου εισήγηση (που φαίνονταν ότι ήταν πολύ καλά προετοιμασμένη και ουσιαστική) και κάποια σημεία από τις (μάλλον απροετοίμαστες) εισηγήσεις των Γραικού και Καζάζη (ανθρώπων που όμως κατέχουν καλά το ζήτημα) δεν ένιωσα πως μπορώ να περιμένω κάτι διαφορετικό και ζουμερό από τον χώρο που την οργάνωσε.
    (Ελπίζω να μην μας διαβάζει η Τζάκρη 🙂 )
    Από μιά τέτοια συζήτηση που οργανώνεται από ένα κόμμα εξουσίας, θα περίμενα στιβαρές και στοχευμένες προτάσεις. Προτάσεις που θα μπορούσαν να υιοθετηθούν/συμπεριληφθούν στο πρόγραμμα του κόμματος και να απαντούν στις αγωνίες όσων ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για την τύχη της Γλώσσας μας.

  72. Γιάννης Κουβάτσος said

    71: Σαν την ημερίδα του ΚΚΕεσ. για τη γλώσσα στον Μίλωνα το 1985.

  73. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Ωραίος τύπος ήταν ο εκλιπών, δεν τον ήξερα και πολύ θα ήθελα να τον είχα γνωρίσει, ως σκέψεις, μόνο σε δυό τρία πράγματα διαφέρουμε. Μπράβο Νικοκύρη για την ανάρτηση.

    «Αυτό το δόλιο λεπτό κορμάκι είναι ο πατέρας μου; Mοιάζει τόσο μικρόσωμος ξαφνικά.»
    Την ίδια σκέψη είχα κάνει κι εγώ όταν είδα τον πατέρα μου στα τελευταία του στο Σισμανόγλειο το Απρίλιο του 76. Ήμουν σε μια μεγάλη ταρατσοβεράντα του ορόφου, όταν ήρθε ο αδερφός μου και μου είπε πως ήθελε να με δεί, Μπήκα μέσα και είδα ένα μικρό ανθρωπάκι, μισό από τον πατέρα μου, ο καρκίνος ήταν πιο δυνατός κι από τις εξορίες.
    Μετά από τρία χρόνια όταν τον ξεθάβαμε, είδα τον εργάτη που μάζευε τα κόκαλά του σε μια σακούλα κι αναρωτήθηκα μ΄ένα μειδίαμα, αυτός είναι ο πατέρας που με γέννησε;

    Οχτώ χρόνια αργότερα, θα έβλεπα και την ξαδέρφη μου που αν ζούσε θα ήταν 29 χρονών. Από τότε βλέπω αλλιώς την ζωή, πολύ διαφορετικά από όλους όσους γνωρίζω, με ένα τρόπο, δεν ξέρω πώς να το πώ, ρεαλιστικά αισιόδοξο.
    Ο θάνατος, έγινε ο καλύτερος σύμβουλός μου στην ζωή, κι μ΄ενοχλεί πολύ όταν μιλάνε για χάρους, αδικίες κλπ, είναι τόσο ηλίθιος ο τρόπος που μεγαλώνουμε, τόσο ηλίθια η στάση ζωής που μαθαίνουμε να έχουμε από παιδιά.

    «Είπε: ήταν καλός άνθρωπος…» Χωρίς αυτό, τι αξία έχουν όλα τ΄άλλα;

    «Όποιος πάλι έχει χιούμορ, κοροϊδεύει τον θάνατο. Όποιος κοροϊδεύει τον θάνατο, καταλαβαίνει πόσο μάταιη είναι η ζωή.»
    Σ΄αυτό διαφέρουμε εντελώς, εγώ λέω πως όποιος κοροϊδεύει τον θάνατο, κοροϊδεύει την ζωή και χάνει την ουσία της, που είναι οι αισθήσεις. Χάνεται σε ασήμαντες λεπτομέρειες που οι θρησκοϊδεολογικοί απατεώνες της πατριαρχίας, μας έχουν πείσει πως είναι σημαντικές, ξεχνώντας να ζήσει βιωματικά και να γεμίσει με εμπειρική γνώση. Στο τέλος, ανακαλύπτει πως δεν έζησε και φοβάται να πεθάνει.
    Η ζωή δεν είναι μάταιη, είναι μοναδικό δώρο κι εμπειρία, μάταιος, είναι ο τρόπος που την ζούμε και την αντιμετωπίζουμε. Ο θάνατος, είναι μετάβαση στην πρότερη συμπαντική μας κατάσταση, αν απαλλαχθούμε από τον φόβο του, θα δούμε πως η στιγμή της μετάβασης, είναι το κερασάκι στην τούρτα.

    Αυτό το υπέροχο τραγούδι, ως ευχαριστώ και στερνό αντίο, σ΄έναν υπέροχο άνθρωπο με όμορφο μυαλό και υπέροχες σκέψεις.

  74. ΚΩΣΤΑΣ said

    Να έρθω και από εδώ. Σκέφτηκα στην αρχή μήπως είναι άκομψο να αφήσω εδώ το σχόλιο για την εκδήλωση με θέμα τη γλώσσα. Το άφησα στο προηγούμενο νήμα, όπου υπήρχε και η σχετική ανακοίνωση.

    Μιας και άνοιξε όμως κι εδώ η κουβέντα, ας προσθέσω λίγα ακόμη. Ως σύνολο η εκδήλωση δεν μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση, πολύ φτωχή. Εξαίρεση μόνο ο Νικοκύρης. Ούτε κολακεύω, ούτε γλείφω. Με ειρμό, ρέων έως χειμαρρώδης ο λόγος του, ωραία τα παραδείγματα, πολύ ενδιαφέροντα και πρωτότυπα πράγματα (για τους θαμώνες του ιστολογίου σχετικά οικεία), άγγιξαν την ουσία του θέματος. Χωρίς να θέλω να υποτιμήσω κανέναν από τους υπόλοιπους ομιλητές, δεν ανταποκρίθηκαν στις προσδοκίες μου. Μέχρι και τον Αρκαδιανό είδα, μετά το έκλεισα.

    Νόμιζα ότι θα μιλήσει και ο Φίλης, αλλά μόνο χαιρετισμό απηύθυνε. Τον πάω αυτόν πολύ, δεν ξέρω γιατί, βίτσια είναι αυτά. Μια απογοήτευση ήταν και αυτή για μένα.

  75. ΓΤ said

    74@

    Φάνηκε η δουλειά από την προχειρίλα της αφίσας. Νικοκύρης, και, μετά, το χάος…

  76. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @72. Μην του λές τέτοια, Γιάννη.! Σαββόπουλος.. 🙂

  77. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    Ως προς την εκδήλωση, ουσιαστική και ενδιαφέρουσα ήταν και η δευτερολογία του Καζαζη, δεν ξέρω πόσοι την ακούσατε.

    Αλλά θα γίνει και άλλη εκδήλωση για το θέμα, πιο εστιασμένη στα ελληνικά.

  78. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Ποτέ πλέον μόνος του έξω ο Μπόλονι και να προσέχει πολύ τις διαβάσεις και τα φορτηγά που έρχονται από την απέναντι κατηφόρα. Πόσο θέλει -Θεός φυλάξοι!- να κοπούν τα φρένα;

  79. Γιάννης Κουβάτσος said

    Και Σαββόπουλος και Μπαμπινιώτης και Καλιόρης αλλά ακούστηκαν όλες οι απόψεις περί το γλωσσικό ζήτημα. Ας θυμηθούμε την τοποθέτηση του Ανδρόνικου:
    http://o-mikron.blogspot.com/2009/03/blog-post_26.html

  80. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Τί πνευματικούς ανθρώπους μάζευε εκείνο το εσ!…

  81. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Καληνύχτα!

    http://athinart-ns.blogspot.com/2011/10/oi-nekrothaptai.html

  82. Μαρία said

    Για τους ξεζουμισμένους η εκδήλωση μέσω Μονάχου.

  83. sarant said

    82 Mωρέ μπράβο!

  84. Pedis said

    Υπήρχουν χίλιοι τρόποι για τον Χ. να βάλει στην θέση του τον Μπ. σε αντίθεση με τον έναν που επέλεξε, δηλαδή να αποδείξει στον κάθε μπάρμπα που διαβάζει την Κ πόσο ισχυρός υποψήφιος ήταν του λόγου του σε αντίθεση με την εισηγητική έκθεση του Μπ.

    Δύο πράγματα βγαίνουν προς τα έξω: το πρώτο είναι τρίβιαλ, το δεύτερο, ότι δύο συνταξιούχα γεροντάκια πανεπιστημιακοί ξεκατινιάζονται για μία εκλογή πριν από σαράντα χρόνια. Κρίμα.

  85. Μαρία said

    83
    Τι άκουσα απ’ το Γραικό! Οτι έκοψαν οι Γάλλοι απ’ το μπακ τα ελληνικά; Υποψιάζομαι οτι θα έχουν θέσει ως προϋπόθεση να τα διδάσκεται ο μαθητής στο γαλλικό λύκειο.

  86. Μαρία said

    82
    Πολύ ενδιαφέρουσα εκδήλωση για μας που διδάξαμε ελληνικά στο εξωτερικό σε Έλληνες και ξένους.

  87. ΓΤ said

    Μπουκάλας για Λυγερού και Παραρά με μνεία στο εδώ ιστολόι
    https://www.kathimerini.gr/opinion/561263746/oi-ethnikoi-glossikoi-mas-mythoi-kala-kratoyn/

  88. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Μεγάλη, πρόωρη, απώλεια, χάθηκε ένας που μας αγαπούσε.
    Ναι, γι΄αυτό κλαίω γιατί είμαι άνθρωπος.

    >>όταν διοργανώσαμε στο Μπενάκη την έκθεση Μποστ, το 2013
    Αχ εκείνη η έκθεση! Στο γραφείο έχω την αφίσα πρώτη θέση.

    Από το 14:47, ακούστε τον. Κύμα τρυφερότητας, χιούμορ, χιούμορ, χιούμορ, γλύκα -γέλιο και δάκρυ.
    «Σεβασμιότατε, κύριε Υπουργέ Πολιτισμού, κύριε Πρόεδρε του Αρείου Πάγου, κύριε Νομάρχα, Αντιστράτηγέ μου, αξιότιμες κυρίες και κύριοι βουλευτές, κυρίες και κύριοι… »
    https://www.blod.gr/lectures/ksanathymomaste-ton-mpost-imerida-a-meros/

  89. sarant said

    Καλημέρα από εδώ.

    87 A, ωραία, δεν το ήξερα!

    88 Α μπράβο! Να τον ακούσουμε ξανά.

  90. sarant said

    87 Η κατακλείδα (όπου απαντάει στην Παραρά) πολύ εύστοχη

  91. Αχ, μωρέ τι ωραία με τον Κώστα… μου θύμισε τις διαλέξεις στην Πρέβεζα όπου οι ομιλητές χαιρετούσαν το σεβασμιότατο Πρεβέζης, το στρατιωτικό διοικητή Σκαλούμπακα και τον εισαγγελέα τον Ταρασουλέα (παρ’ ολίγο θύμα της 17Ν)…

  92. Γιάννης Κουβάτσος said

    87: «Ιδού και η συμβολή του υφυπουργού Εξωτερικών Κ. Βλάσση, αρμόδιου για τον Απόδημο Ελληνισμό: «Η 9η Φεβρουαρίου είναι η ημέρα που τιμούμε τον εθνικό μας ποιητή Διονύσιο Σολωμό, τον άνθρωπο που “έντυσε” με λέξεις τον Εθνικό μας Υμνο».

    Έλεος πια, δεν σέβονται τίποτα οι πανάσχετοι…

  93. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @90. Αν μου επιτρέπεται, Νίκο, (φίλος σου γαρ 🙂 ) η «εύστοχη κατακλείδα» του Μπουκάλα δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα κομπολόι «αμάρτυρων» δοκησισοφιών. Ανάμεσα στις αυταπόδεικτες παπαριές Παραρά και τα λενινιστικής ακαμψίας δόγματα (αυθαιρεσία σύνδεσης σημαίνοντος και σημαινομένου κλπ) του Σωσύρ, αλλά κυρίως των διακινητών τους, έχει τρέξει πολύ νερό κατά τον μεσολαβήσαντα ΕΝΑΝ ΑΙΩΝΑ από την διατύπωσή τους. Κάπου κάπου βλέπω να σχολιάζουνε εδώ κάποιοι γλωσσολόγοι που νομίζω ότι μπορούν να μας διαφωτίσουν περί του ζητήματος.
    Γλωσσοπαλαιοντολογώντας θέλω να υπενθυμίσω πως οι γλώσσες ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ απλά και μόνο συστήματα αυθαιρέτων σημείων.
    (ΥΓ. Σοσίρ, βέβαια! 🙂 🙂 )
    Καλημέρα σας και φεύγω για τις εκπτώσεις του ΜΙΕΤ, πριν να αποφασίσει ΚΑΙ η Εθνική Τράπεζα να κλείσει το βιβλιοπωλείο της στην Θεσσαλονίκη 🙂

  94. […] Προχτές ο Χάρος δούλευε υπερωρίες -πήρε τον Τσικ Κορία, τον Αντώνη Καλογιάννη και τον Κώστα Βοσταντζόγλου, τον μεγάλο γιο του μεγάλου Μποστ. Και οι τρεις σημαντικοί, αλλά εγώ θέλω να αφιερώσω το σημερινό άρθρο στη μνήμη του τρίτου, που τον γνώριζα καλά. Ο Κώστας Βοσταντζόγλου ήταν εικαστικός, γραφίστας, έκανε πολλά εξώφυλλα βιβλίων. Ήταν και θεατρικός… — Weiterlesen sarantakos.wordpress.com/2021/02/14/kostabost/ […]

  95. sarant said

    93 Να μας πουν οι γλωσσολόγοι, διότι δεν ξέρω να έχει αναιρεθεί ο Σοσίρ, παρά μόνο ορθογραφικά.

  96. Μαρία said

    95
    Ακριβώς 🙂 Εννοείται οτι εξαιρείται η ονοματοποιία.
    Ο Σοσίρ άλλωστε χρησιμοποιεί και την έννοια της σχετικής αυθαιρεσίας που σχετίζεται με τη σύνθεση και την παραγωγή.

  97. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    (Τώρα που βάλαμε δύο γκολ, μπορούμε να συνεχίσουμε την συζήτηση.. 🙂 )
    Και βέβαια δεν εννοώ ότι αναιρέθηκαν οι βασικές αρχές της θεωρίας του (..κι απ’ότι θυμάμαι από κάτι σκόρπια διαβάσματα, ούτε ο ίδιος υποστήριζε την χυδαία εκδοχή της αυθαιρεσίας του γλωσσικού σημείου). Κι ακόμη, αυτό που εγώ υπονόησα στο πιό πάνω σχόλιό μου, δεν έχει καμία σχέση με τις ανοησίες των Παραράδων. Εμπλουτισμοί και τροποποιήσεις σημείων νομίζω πως υπήρξαν. Πάντως, θα περιιμένω με έντονο ενδιαφέρον κι εγώ να ακούσω κάποιον γλωσσολόγο να μας ενημερώσει σχετικά…

  98. Pedis said

    # 59 – Τελικά, σωστός ο Χαραλαμπάκης που δεν θα έπαιρνε ποτέ συστατική από τον Μπαμπινιώτη .. 😁

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: