Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο ανεδιάβαστος (ένα κείμενο του Γιάννη Χάρη)

Posted by sarant στο 12 Αυγούστου, 2021


Για ένα κείμενο λέω, αλλά στην πραγματικότητα είναι διπλό. Πριν από λίγες μέρες, ο φίλος Γιάννης Χάρης δημοσίευσε στο Φέισμπουκ μια συντομη εξομολόγηση με τον τίτλο «Ο ανεδιάβαστος», το οποίο παρέπεμπε σε ένα παλιότερο εκτενές άρθρο του, από το μακρινό 2007, τότε, που υπήρχαν πολλά και ζωντανά ιστολόγια, με έντονη μεταξύ τους αλληλεπίδραση (αλλά δεν υπήρχε σχεδόν Φέισμπουκ, ούτε Τουίτερ, ούτε Ίνσταγκραμ και τα άλλα των νεότερων).

Το παλιότερο εκείνο κείμενο ήταν η συμμετοχή του Χάρη σε ένα παιχνίδι των μπλογκ, όπου ο καθένας καλούσε κάποιον άλλο να εξομολογηθεί/αποκαλύψει πέντε πράγματα για τον εαυτό του. Θα το παραθέσω πιο κάτω, αλλά να πω εισαγωγικά πως ένα από τα πέντε αυτά πράγματα ήταν η εξομολόγηση του Γ. Χάρη ότι δεν διαβάζει, ότι βαριέται το διάβασμα, μια δήλωση που ακούγεται παράδοξη από κάποιον που και γράφει και ασχολείται επαγγελματικά με τη μετάφραση και με την επιμέλεια κειμένων -και βιβλίων. Γι’ αυτό και στο νεότερο, εισαγωγικό ας το πούμε, κείμενό του αυτοχαρακτηρίζεται «ανεδιάβαστος».

Όπως θα δείτε, στο τέλος του παλιότερου κειμένου του ο Γιάννης είχε πετάξει το μπαλάκι και σε μένα, καλώντας με να συνεχίσω το παιχνίδι και να εξομολογηθώ κι εγώ πέντε πράγματα για τον εαυτό μου. Δεν είχα τότε ανταποκριθεί, και για να πω την αλήθεια δεν θυμάμαι για ποιο λόγο, αλλά το πιθανότερο είναι πως άργησα να δω το σχετικό άρθρο -και άλλωστε δεν είχα ιστολόγιο τότε.

Και εδώ είναι η μεγάλη ειρωνεία, πώς τα φέρνει η ζωή δηλαδή, ότι το 2007 ειρωνευόμουν τον Χάρη για την ενασχόλησή του με τα μπλογκ (και τον σχετικό μπελά, να διαβάζει σχόλια και να απαντάει) και προτιμούσα την ηρεμία που πρόσφερε το να δημοσιεύω σε σάιτ, με πολύ μικρότερη αλληλεπίδραση και αναπληροφόρηση.

Και τώρα έχω, επί δωδεκάμισι χρόνια μάλιστα, ιστολόγιο, με χιλιάδες άρθρα και με εκατοντάδες χιλιάδες σχόλια! Πώς τα φέρνει η ζωή!

(Όσο για την πρόκληση να εξομολογηθώ κι εγώ με τη σειρά μου πέντε πράγματα, λέω να το κάνω -όχι σήμερα όμως).

Αλλά ας δώσω τον λόγο στον φίλο Γιάννη Χάρη:

Ο ΑΝΕΔΙΑΒΑΣΤΟΣ
(για φίλες και φίλους που συχνά μου κάνουν την τιμή να μου στείλουν ένα βιβλίο τους, και ντρέπομαι τι να τους πω…)
Πάνε χρόνια, απίστευτα πολλά, που δεν διαβάζω. Βιβλία που μου κινούν την περιέργεια, για τα οποία με διαβεβαιώνουν φίλοι πως είναι αριστουργήματα…, τίποτα. Μαζεύονται κάποια στοίβες, λέω τουλάχιστον να τα ξεφυλλίσω…, τίποτα.
Ε πώς, δε γίνεται, θα πείτε. Τίποτα τίποτα δηλαδή; Καλά· είναι και έργα λόγου χάρη στα οποία αναφέρεται ο Κούντερα, και πρέπει τότε να τα διατρέξω, ή αναλόγως να τα διαβάσω κανονικά, για να μη μεταφράζω λέξεις σκόρπιες στον αέρα, εννοείται. (Έτσι διάβασα, ας πούμε, και με μεγάλη απόλαυση, ενθουσιασμό μάλλον, το «Δέρμα» του Μαλαπάρτε, χωρίς ωστόσο αυτό να με παρακινήσει για ανάλογο εγχείρημα…) Και επίσης έργα φίλων της στενής παρέας (αυτών που επιστρατεύω και για δικά μου κείμενα και μεταφράσεις), σε χειρόγραφο ακόμα, όταν νομίζω ότι κάπου θα βοηθήσει η… σοφία μου. (Αλλά κι αυτά, με την ηλικία και με την προβληματική υγεία, όλο και πλημμελέστερα πια.)
Αλλιώς, τίποτα. Ποτέ κανένας δεν με πίστεψε και ούτε με πιστεύει, κι ας το ’χω εξομολογηθεί δημόσια, όταν πρωτάνοιξα το μπλογκ μου και προκλήθηκα να πάρω μέρος σ’ ένα παιχνίδι όπου εκμυστηρευόταν κανείς πέντε άγνωστα πράματα για τον εαυτό του: το παραθέτω εδώ το κείμενο αυτό, θα μάθετε έτσι κι άλλα ανήκουστα.
Το κείμενο είναι του 2007· το σχετικό με το [μη] διάβασμα είναι το σημείο 5. Βάλτε τώρα και τα 14 χρόνια που πέρασαν από τότε, με τα διάφορα –το διάβασμα έγινε περίπου γολγοθάς.
Και το κείμενο του 2007

penkwe, quinque, cinque, five, πέντε

άντε, βουρ στο μπλογκοπαίχνιδο με τα πέντε, λέει, πράματα που γράφει ο καθένας για τον εαυτό του, έπειτα από πρόσκληση του τέττιγος

Οι γέροι «διακρίνονται από τη συνήθεια να καυχιούνται για τα περασμένα βάσανά τους και να κάνουν μ’ αυτά ένα μουσείο όπου καλούν επισκέπτες (αχ, αυτά τα θλιβερά μουσεία έχουν ελάχιστους επισκέπτες!)» γράφει στο Βαλς του αποχαιρετισμού ο Κούντερα. Με καβατζαρισμένα τα πενήντα, όπου το «γέρος» αρχίζει να γίνεται ορατό στον ορίζοντα, οι εξομολογήσεις δε σε φοβίζουν, ίσα ίσα, έλεγα και στον thas, μπορεί και να τις επιδιώκεις, όχι ακριβώς σαν εξομολογήσεις, αλλά, ακόμα χειρότερα, σαν να θες να γράψεις τα… απομνημονεύματά σου, από φόβο ότι αρχίζουν να σου φεύγουν τα πάντα μέσα απ’ τα χέρια, scrive: απ’ το μυαλό. Χμμ, μελό!

Στο παιχνίδι λοιπόν όπου με προσκάλεσε ο τέττιξ, νά μία από πολλές πιθανές πεντάδες:

  1. Πώς έφυγα από παπαδάκι. Τελευταίες τάξεις του δημοτικού, Μεγαλοβδομάδα, είχαμε διακοπές κι ήταν πολλά τα παπαδάκια στο ιερό, δε μ’ έτρωγε η μοναξιά, κι η ντροπή που είχε προ πολλού αντικαταστήσει το καμάρι, όταν έβγαινα μπροστά στην ωραία πύλη κι έλεγα το «Πάτερ ημών» και το «Πιστεύω»… Πρωινή λειτουργία, από τις προηγιασμένες, όπως τις λένε, όχι πάντως απ’ τις μεγάλες-μεγάλες μέρες, πριν από Μεγάλη Πέμπτη δηλαδή. «Πρώτο τη τάξει» παπαδάκι εγώ, όταν εννοείται υπήρχαν κι άλλα και δεν ήμουν μοναχός μου, έστελνα τους «μικρούς» να βγουν στο ευαγγέλιο, κι άραζα εγώ στο ιερό: έτσι και τη μέρα εκείνη, που ήταν μεγάλο το στοκ σε παπαδάκια, έστειλα τους μικρούς, και μείναμε τρεις παρέα μέσα. Ο παπάς διάβαζε έξω το ευαγγέλιο κι εγώ φόρεσα το καλημαύχι του, ανέβηκα σ’ ένα μπαούλο, σήκωσα ώς τα γόνατα το ρασάκι μου και έδειχνα στους άλλους δυο έναν καινούριο χορό: τσα-τσα, φαντάζομαι. Με βλέπει απ’ τη μισάνοιχτη πλαϊνή πόρτα ο αριστερός ψάλτης, ένας γέρος στριμμένος, μπαίνει, μου αστράφτει ένα ξεγυρισμένο χαστούκι, προσβλήθηκα εγώ, εξαφανίστηκα. Τι κι αν έρχονταν σπίτι οι κυρίες του φιλοπτώχου της ενορίας, «τέτοιο χρυσό παιδί, το καλύτερο παιδί της ενορίας μας, πώς θα το χάσουμε», ανένδοτος εγώ. Αργότερα εγκατέλειψα, χωρίς χαστούκι, και το κατηχητικό και τις «ομάδες»: στην παραεκκλησιαστική οργάνωση «Ο Σωτήρ», Χελιδόνια στο δημοτικό, Χαρούμενοι Αγωνιστές στο γυμνάσιο, παρόλο που στους ΧΑ χρωστώ τη γνωριμία μου με τον περίφημο μουσικό Αντρέα Τσεκούρα, σίγουρα τον ξέρετε, π.χ. ακορντεόν στην Καραΐνδρου, και προπαντός τους χρωστώ –στις κοπάνες εννοώ που έκανα με πρόσχημα αυτούς– όλες τις ελληνικές ταινίες, όλες τις Μαρθαβούρτσες κι όλους τους Ξανθόπουλους που έπαιζε το γειτονικό σινεμαδάκι Αίας, νομίζω, κάπου στους Αμπελοκήπους.
  2. Πώς έχασα άλλη μια ευκαιρία για… «ένταξη», ή ο απόλυτος σουρεαλισμός. Στα σαράντα μου πια, για να πάρω δίπλωμα βυζαντινής μουσικής, είχα ήδη αρχίσει και να ψιλοδιδάσκω, ήμουν και στη χορωδία του Αγγελόπουλου, άσος στα θεωρητικά, κάτι προς ψάρι από φωνή, έπρεπε να έχω απολυτήριο λυκείου –ναι, τετάρτη γυμνασίου είχα τελειώσει, κι είχα μείνει στην πέμπτη από απουσίες (= κοπάνες). Γράφτηκα σ’ ένα ιδιωτικό νυχτερινό, ιδιοκτησία της αδερφής ενός φίλου, μου ’καναν και καλή τιμή, δεν πάταγα εννοείται, απλώς στις εξετάσεις μου ’διναν κι αντέγραφα, συχνά στο σπίτι, άλλα γραπτά, ανεκδιήγητα, ούτε που έβγαζα τα γράμματα, πόσο μάλλον το νόημα, έλειπε το ρήμα ή το υποκείμενο απ’ τις μισές προτάσεις, προϊόν δηλαδή κι αυτά αντιγραφής, πέρασα έτσι τις δυο τάξεις που μου λείπαν, στην τρίτη, την παραπανίσια του νυχτερινού, οι απολυτήριες δίνονταν σε επιτροπή του δημοσίου. Ε, μιλημένα και εκεί τα πράγματα ώς έναν μεγάλο βαθμό, παρ’ όλα αυτά η διαδικασία έπρεπε να τηρηθεί, εξετάσεις στο σχολείο δηλαδή μ’ όλο το τελετουργικό, οπότε μας δόθηκαν τα θέματα, εφτά νομίζω από κάθε μάθημα (ή εννιά;), που απ’ αυτά θα κληρώνονταν τα τρία, έπρεπε όμως έστω αυτά τα εφτά να τα διαβάσουμε, κι ο μαθηματικός ιδίως, λέει, ήταν λίγο περίεργος τύπος, δεν τον είχαν απολύτως «εξασφαλισμένο», βρέθηκα δηλαδή να διαβάζω στα σαράντα μου ό,τι μισούσα στα δεκαπέντε μου, ιστορία και χρονολογίες π.χ., με τη μνήμη ήδη τρύπια, αλλά προπάντων μαθηματικά, και να ετοιμάζω αποπάνω και σκονάκια!

Είχε την πλάκα του, ολίγον παλιμπαιδισμός, γνωριμία με τους άλλους «συμμαθητές», τον πενηντάρη μπάτσο και την οξιζεναρισμένη γεροντοκόρη αδερφή του, γραμματέα κάπου, αλλά η καλύτερή μου: κάτι πιτσιρικάδες, για τα χρόνια ήδη τα δικά μου, είκοσι με εικοσιπέντε το πολύ, κάτι ωραία παιδιά, σε τράπεζες δουλεύαν ή σε εταιρείες και κυνηγούσαν κάποια καλύτερη θέση ή επίδομα, ανταλλάσσαμε σκονάκια και μετά πηγαίναμε και για μπίρες (εγώ που τη σιχαινόμουν την μπίρα, παρότι γερό ποτήρι, τότε, στα άλλα), μιλάγαμε για ποδόσφαιρο, με τα λίγα που ήξερα αλλά που φτάναν για τις μικρομπιροεξόδους και για να μη φανεί, πίστευα, το διανοουμενιλίκι.

Ώσπου, δε θυμάμαι σε ποιο μάθημα, μπαίνει μέσα η φιλόλογος, δεν καλοθυμάμαι, αλλά νομίζω πως δεν ήταν μεγαλύτερή μου σε ηλικία, και ρωτάει ποιος είναι ο Χάρης. Σήκωσα απορημένος το χέρι, τι κίνηση θεέ μου, έπειτα από πόσα χρόνια, εκείνη δήλωσε ενθουσιωδώς πως πρώτη φορά στη σταδιοδρομία της πήρε τέτοιο γραπτό, «κι ούτε θα ξαναπάρεις» σκέφτηκα, με μελαγχολία φυσικά, παρά με έπαρση, αλίμονο, του κερατά πια, αυτό δα έλειπε, και πού να της έλεγα πόσα λάθη, από συντακτικά έως λογικά, είχαν τα θέματά της, όμως οι σκέψεις αυτές, όσο πρόλαβαν να στριμωχτούν σε κλάσματα σχεδόν δευτερολέπτου, πνίγηκαν από κάτι σαν ντροπή, «ματαίωση» όπως λένε οι ψυχίατροι τη frustration: όλα τα κεφάλια είχαν γυρίσει κατά μένα, κι ο διευθυντής του σχολείου, που είχε συνοδεύσει τη φιλόλογο στην τάξη, ένας ημιπαράφρων που δούλευε και στην Ακαδημία Αθηνών, σύζυγος της ιδιοκτήτριας, που άρα με ήξερε σχετικά καλά, έσπευσε να κολλήσει στο θαυμαστικό το δικό της: «Μα ο Χάρης διδάσκει σε αμερικανικά πανεπιστήμια!» –δίδασκα τότε σε αμερικανικό κολέγιο, από αυτά τα οποία οργανώνουν σε διάφορες χώρες προγράμματα “study abroad”, που μπορούν να τα ακολουθήσουν δευτεροετείς κολεγίου, κι έτσι έγιναν τα κολέγια πανεπιστήμια στο στόμα τού όλο καμάρι διευθυντή, πως στο σχολείο του δηλαδή, μην κοιτάτε, νυχτερινό, αλλά δεν έχει μαθητές ό,τι κι ό,τι. Γρήγορα που ξεθύμαναν οι μπίρες, έπειτα από αυτές τις δύο δολοφονικές φράσεις, της φιλολόγου και του διευθυντή… Καναδυό έξοδοι ακόμα, όλο ερωτήσεις πια για τη… σπουδαία μου «καριέρα», ανταλλάξαμε φυσικά τηλέφωνα και υποσχέσεις, «θα τα πούμε, δε θα χαθούμε». Αρχίδια!

Σίγουρα πρέπει να πω άλλα τρία; Δε βγήκαν ήδη από δω δεκατρία;

  1. Πώς μου ’μεινε το απολυτήριο λυκείου στο χέρι. Το μεγάλο ταξίδι στον κόσμο της βυζαντινής μουσικής, που μου χάρισε κι ένα σωρό κυριολεκτικά ταξίδια, από Βενετίες και Βερολίνα ώς τη Μόσχα, όπου μας βρήκε στα μισά το πραξικόπημα κατά του Γκορμπατσόφ, εγκλωβιστήκαμε έτσι στη Μόσχα, τανκς στους δρόμους, χάσαμε την Πετρούπολη αλλά χορτάσαμε Μόσχα, χαλαροί πια χωρίς πρόβες και συναυλίες, προλάβαμε και το τέλος του πραξικοπήματος, εγώ να τρέχω το βράδυ στους δρόμους όπου έσερναν το τεράστιο, γκρεμισμένο άγαλμα του Τζερτζίνσκι, κι έλεγα αν θα φαίνεται στις φωτογραφίες μου που στραφτάλιζε ολόκληρο από τις ροχάλες κάτω απ’ τα νυχτερινά φώτα, ή να φωτογραφίζομαι σαν Γιαπωνέζος τουρίστας στα οδοφράγματα, το μεγάλο ταξίδι μου λοιπόν στον κόσμο της βυζαντινής έφτανε στο τέλος του, σε μια συναυλία στο Αζερμπαϊτζάν, έπειτα βέβαια από νυχτερινή κραιπάλη, ένιωσα πως είχα χάσει μια ολόκληρη νότα, κάπνιζα ακόμα τότε, όχι τα τρία πακέτα τα παλιά, ένα και με το ζόρι, με πείραζε πια πολύ, ήταν κι η βαθιά εντέλει ιδεολογική διάσταση με τα παιδιά, που μια χαρά παιδιά ήταν, καθόλου θεουσέ, ίσα ίσα, σαν ξαμολημένα γυμνασιόπαιδα σε πενθήμερη έκαναν στα ταξίδια, τρόμαζα να τα… συμμαζέψω, «πατέρα» με φώναζαν, είχαν αυτο-υιοθετηθεί το ένα μετά το άλλο, και μια χαρά περνούσαμε, δεν ήταν λοιπόν καθόλου θεουσέ, ήταν όμως θρήσκα, γενικότερα ιδεολογικά το πράμα δεν τραβούσε, ήταν και το Μακεδονικό στο φόρτε του, έπρεπε να επιστρέψω στα γήινα, να ξαναρχίσω και καμιά δουλειά, είχα παρατήσει τα πάντα, κυριολεκτικά, η βυζαντινή ψωμί δεν είχε, κάτι ψιλά από τις συναυλίες, λίγα ακόμα από κάτι ιδιαίτερα που έδινα, φωνή της προκοπής δεν είχα να κάνω τίποτα καλύτερο, και τι δηλαδή σ’ αυτόν το χώρο, είπα θα σταματήσω, τουλάχιστον ώσπου να κόψω το κάπνισμα, να ξαναβρώ τη… νότα μου, σταμάτησα, και γύρισα όλος δυστυχία στα χαρτιά, που είχα ελπίσει πως τα είχα οριστικά εγκαταλείψει. Αναμενόμενο: δεν ξαναγύρισα στη χορωδία, κι ας έκοψα σύντομα το τσιγάρο. Τζάμπα το απολυτήριο, και τα λεφτά που έδωσα τα τρία χρόνια, πάνε και τα ωραία τα παιδιά που δεν τα ξανάδα, τους «συμμαθητές» του νυχτερινού εννοώ, της χορωδίας μερικά τα βλέπω ακόμα.

Αρκετά; Και με το παραπάνω! Για τα δύο τελευταία, ένα ναι κι ένα όχι:

  1. Ναι στις γάτες, που τις λατρεύω, κι όμως τις κυνηγούσα φοβερά μικρός (και όχι μόνο). Τώρα έχω τρεις.
  2. Όχι στο διάβασμα, που το σιχαίνομαι; το αποστρέφομαι; μπα, πάει πολύ, πάντως το βαριέμαι αφόρητα: το ’κοψα μαχαίρι τότε με τη βυζαντινή, και δεν το ξαναβρήκα όταν σταμάτησα, μπορεί και από κάτι σαν γινάτι που άφησα τη μουσική. Μόνο τα «απαραίτητα» πια, τα «υποχρεωτικά» για τη δουλειά, ντρέπομαι που δεν διαβάζω βιβλία λ.χ. που μου στέλνουν, από αυτά που θα ήθελα να τα διαβάσω, κυρίως ντρέπομαι όταν κανείς μου λέει «σας διαβάζω», κι εγώ δεν μπορώ να πω το ίδιο, σε ανθρώπους που τους διάβαζα παλιά ή που θα ’θελα πολύ να τους διάβαζα τώρα. Ακόμα και τα μπλογκ εδώ που με ενδιαφέρουν, κάποιων μάλιστα φίλων, μ’ όλον μου το ζήλο του νεοφώτιστου, κάποια στιγμή κουράζομαι και τα παρατάω στη μέση. Δεν έχω γνωρίσει εξάλλου και πολλούς, δεν ξέρω τώρα σε ποιον να ρίξω το μπαλάκι, θα ήθελα όμως να ’μπαινε στο χορό ο Γκάζι ο Καπλάνι, οπωσδήποτε ο Σαραντάκος, που καλύπτεται με το σάιτ και μου λέει χαιρέκακα εμένα: «μπλογκ ήθελες, καλά να πάθεις» [μήπως τότε να του απαγορέψουμε να γράφει στα μπλογκ; :-)], και προπαντός να επαναλάβω την πρόσκληση στους «ανορθόγραφους», που μάλλον γενικά λουφάρουν.

45 Σχόλια προς “Ο ανεδιάβαστος (ένα κείμενο του Γιάννη Χάρη)”

  1. Νίκος Κ. said

    Ας θυμηθούμε λίγο και τον (παλιό) Σαββόπουλο:

    Τα όνειρά σου μην τα λες γιατί μια μέρα κρύα
    μπορεί και οι Φροϋδιστές να ‘ρθουν στην εξουσία

  2. LandS said

    10 η ώρα ρε παιδιά. Τι πα να πει «δεν υπάρχουν σχόλια ακομη»
    Καλημέρα είπα;
    Αξίζει να γίνουν σήριαλ στη tv αυτά τα πέντε.

  3. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    Μάλλον θα τα ξαναπούμε το βράδυ.

  4. Καλημέρα

    Πάντως κι εγώ -όταν γράφω ειδικά- αποφεύγω το διάβασμα, προτιμώ να ακούω όπερες κι αγαπημένη μουσική. τις γάτες όμως τις λάτρευα από μικρός.

    Απορία : υπάρχει άθρωπος που προτιμά το διάβασμα από το ψάρεμα σε μια βάρκα ; εννοείται να τα έχει δοκιμάσει και τα δύο και να του αρέσουν τα ψάρια, υπάρχουν και περίεργα γούστα (η κόρη μου π.χ. δεν τα τρώει)

  5. Γιάννης Ιατρού said

    4: «η κόρη μου π.χ. δεν τα τρώει»
    Μόνο αυτά που πιάνεις εσύ, έτσι άκουσα 🙂 🙂 🙂

  6. ΓΤ said

    Απόψε, πακέτο με τη γατούλα μου, θα παρακολουθήσουμε το

    ΠΑΟΚ-Μποέμιανς (20:00, OpenTV)

    O ΠΑΟΚ χρειάζεται νίκη με τουλάχιστον 2 γκολ διαφορά για να προκριθεί.

  7. Costas X said

    Καλημέρα !

    Χθες το βράδυ ήθελα να διαβάσω κάτι ελαφρύ, κι έπιασα να (ξανα)διαβάσω το «Σκυλί(sic) των Μπάσκερβιλ» του Κόναν Ντόυλ, αυτή τη φορά σε ελληνική μετάφραση, από έκδοση της Ελευθεροτυπίας, με επώνυμο μεταφραστή.
    Στην αρχή του βιβλίου, ο Ουότσον εξετάζει ένα μπαστούνι, και τον ρωτάει ο Σέρλοκ : «Well, Watson, what do you make of it?» (…τι συμπεραίνεις…)
    Και η μετάφραση: «Λοιπόν, Γουώτσον, τι θα το κάνεις αυτό;»
    Όταν η φράση επαναλήφθηκε λίγο παρακάτω, απάντησα από μέσα μου «θα στο βάλω εκεί που ξέρεις», έκλεισα το βιβλίο, και κατέβασα το πρωτότυπο σε pdf.

  8. Για την (απίστευτη) απόδοσή του στο γυμνάσιο, ισχύει το «si non e vero e ben trovato»…

  9. ΓΤ said

    7@

    Μόνο από τον «Νάρκισσο», σε μτφρ. της Αλεξάνδρας Παπαθανασοπούλου (1947-2003)

    Και αφού έβαλες sic στο «Σκυλί», να θυμίσουμε και το Λαγωνικό των Μπάσκερβιλ (Ερατώ, 2014)

    Ποτέ δεν παίρνουμε βιβλίο που πουλιέται «σαλάμι» (όπως λέμε στη σλανγκ του χώρου) σε εφημερίδα 😉

  10. ΓΤ said

    Βυθίστηκε θαλαμηγός στη Μήλο, 17 άτομα στη θάλασσα (28μ., σημαία Μεγάλης Βρετανίας)
    https://www.in.gr/2021/08/12/greece/mylos-vythistike-skafos-18-epivates/

    «…τάκη, …μιέσαι!» μου φαίνεται θα ξανακούσουμε

  11. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Τώρα ο διαβασμένος Μωυσής μας από τον ψηλό του θρόνο μιλάει για επίθεση της φύσης. Έχετε εύκαιρες και τις δυο παλάμες σας.

  12. Κιγκέρι said

    Λοιπόν, εμένα ο τίτλος «ο ανεδιάβαστος» δεν με πηγαίνει σ’ αυτόν που δεν διαβάζει, αλλά σ’ αυτόν που δεν τον διαβάσανε.

    Κατά τα άλλα, ενώ μου άρεσαν οι εξομολογήσεις του Γ.Χ., με κούρασε λίγο ο τρόπος γραφής – λαχάνιασα να διαβάζω αυτές τις απανωτές προτάσεις με τα αλλεπάλληλα κόμματα!

  13. atheofobos said

    Τι μου θύμησες τώρα!
    Το 2007 τα μπλογκ ήσαν σε πλήρη άνθιση και ένα πλήθος από αξιόλογους ανθρώπους με μόρφωση και χιούμορ έγραφαν κείμενα που σπάνια βλέπεις σήμερα στο ΦΒ.
    Στο ερωτηματολόγιο αυτό, που είχε ευρεία διάδοση, είχα απαντήσει και εγώ με το παρακάτω κείμενο:
    5 ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΓΙΑ ΜΕΝΑ
    http://atheofobos2.blogspot.com/2007/02/5.html

    Τον ίδιο χρόνο κυκλοφόρησε ένα αντίστοιχο ερωτηματολόγιο, υποτίθεται του Προύστ, οπότε δόθηκαν ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΕΣ, ΕΚ ΒΑΘΕΩΝ, ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΣΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΠΡΟΥΣΤ
    http://atheofobos2.blogspot.com/2007/05/blog-post_15.html

    Επίσης το 2008 υπήρξε ένα ακόμα ερωτηματολόγιο και έτσι έδωσα
    ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΕΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΑΝΑΔΕΙΚΝΥΟΥΝ ΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΑΘΕΟΦΟΒΟΥ
    http://atheofobos2.blogspot.com/2008/04/blog-post_19.html

    Τέλος η ιστορία με το παπαδάκι μου θύμισε το ΠΩΣ ΧΑΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΤΟΥ
    http://atheofobos2.blogspot.com/2006/07/blog-post.html

  14. Τα βιβλία πρέπει να τα διαβάζουμε ή μπορούμε απλά να τα συμβουλευόμαστε;
    Πάντως για τα λεξικά ξέρω πως μπορούμε και να τα συμβουλευόμαστε και να τα διαβάζουμε από Α έως Ω ή, έστω, από Α – Ζ, ή μέχρι όπου πάει.

    Βέβαια, με την ανάγνωση του βιβλίου μπαίνουμε μέσα στη διαλεκτική του και μας εγχαράσσονται πράγματα. Μερικοί, δικαίως, καμαρώνουν κιόλας από αυτά τα εγχαράγματα.

    Εγώ (αν ενδιαφέρει) πολλά πράγματα της γνώσης ίσως τα έχω αποκομίσει από διάβασμα λεξικών (είπαμε από Α μέχρι όπου πάει) και όχι από διάβασμα βιβλίων (αλλά από συμβούλεμα (*)).

    ___________________________
    (*) Υπάρχει κάποια καλύτερη λέξη;

  15. Costas X said

    @9. Έτσι, «λαγωνικό» ή γενικότερα θα έλεγα «κυνηγόσκυλο». Σε κάποιο άλλο βιβλίο του Κόναν Ντόυλ, μετάφραζε κάποιος συνεχώς το «cab» «ταξί» !
    Ευχαριστώ για τις προτάσεις. Ωραίο το «σαλάμι», δεν το είχα ξανακούσει !

  16. Alexis said

    Κάποτε με διασκέδαζε το μπλογκ του Χάρη.
    Το συγκεκριμένο κείμενο το βρήκα κουραστικό και το παράτησα πριν το τέλος.
    Γενικά με κουράζει και με εκνευρίζει αυτός ο τρόπος γραφής που θέλει να φανεί «κάπως», με τις προτάσεις χωρίς αρχή, μέση και τέλος.

  17. Alexis said

    #13: Καταπληκτικό το τελευταίο κείμενο Αθεόφοβε! 😆 🤣

  18. ΓιώργοςΜ said

    11τέλος: Εγώ επιστράτευσα και τις πατούσες, αλλά δε φτάνει ούτε κι αυτό…

  19. Pedis said

    Δεν είναι μη ενδιαφέροντα κάποια κείμενα του Χάρη που έχει τύχει να διαβάσω, αλλά για τις σημερινές προσωπικές ιστορίες (και τη βαριά σάλτσα που τις συνοδεύουν)… χου κεαρς!?

  20. ΚΩΣΤΑΣ said

    Ο Μπατμάν-ος τώρα δικαιώνεται…

    Πριν γίνουν μπολσεβίκοι κάποιοι, υπήρξαν πρώτα χριστιανούληδες. Καλά, ο Νικοκύρης δεν απάντησε τότε και θα μείνουμε με την απορία αν και ο ίδιος συμπεριλαμβάνεται σε αυτή την κατηγορία. Αναμένωμεν… 😉

    Συμφωνώ με το Κιγκέρι (#12) για το ανεδιάβαστος. Κι εμένα προς τα εκεί πάει το μυαλό μου, αυτουνού που τα γραπτά δεν τα διάβασε κανείς ή ελάχιστοι τέλος πάντων.

  21. ΓΤ said

    12@ Κιγκέρι

    «Κατά τα άλλα, ενώ μου άρεσαν οι εξομολογήσεις του Γ.Χ., με κούρασε λίγο ο τρόπος γραφής […]»

    Εγώ πιστεύω ότι εζήλωσε τον μονόλογο του Λέοπολντ Μπλουμ στον «Οδυσσέα» του Τζόις. Αλλά, όπως καταλαβαίνεις, το μόνο κοινό με τον Τζόις είναι το ισοπληθές σύνολο γραμμάτων αμφοτέρων των επωνύμων…

  22. Αντρέας said

    1) Λέξη «ανεδιάβαστος» δεν υπάρχει στην Ελληνική Γλώσσα. Είναι 100% κατασκεύασμα του κ. Χάρη, και θάπρεπε να αναφερθεί στο άρθρο από τον κ. Σαραντάκο. Το «ανεδιάβαστος» ούτε γκουγκλίζεται, ούτε έχει καταγραφεί ποτέ σε κάποιο έντυπο. Ούτε ποτέ κανείς την έχει χρησιμοποιήσει αυτή τη λέξη στο Twitter (πλήν της σημερινής αναρτήσεως του κ. Σαραντάκου) ή στο Facebook

    2) Ο κ. Χάρης ισχυρίζεται ότι εγκατέλειψε το Παλαιό Γυμνάσιο στην Πέμπτη Γυμνασίου. Ως γνωστόν υπήρξε έμμισθος διορθωτής και επιμελητής κειμένων στο ΜΙΕΤ της Εθνικής Τραπέζης. Πώς τον προσέλαβαν στο ΜΙΕΤ, χωρίς απολυτήριο Γυμνασίου; Δεν φοβάται ο κ. Χάρης ότι μπορεί να γίνει έρευνα και να του κατασχέσουν τους μισθούς του, λόγω παράνομης πρόσληψης;

    3) Το Σάββατο 3 Ιουλίου 2021, ο κ. Γιάννης Χάρης αποκάλυψε ότι: Η πρώτη Διοίκηση της ΕΡΤ που διόρισε ο γερο-Καραμανλής όταν το 1974 επέστρεψε στην Ελλάδα ήταν: Πρόεδρος ο δεξιότατος ηθοποιός Δημήτρης Χόρν και αντιπρόεδρος ο υποτιθέμενος δεξιός Παύλος Μπακογιάννης. Το πρώτο που έκανε αυτή η Διοίκηση – αποκαλύπτει ο Γ. Χάρης – ήταν να διορίσει ένα τσούρμο αναρχοκομμουνιστών διορθωτών για να διορθώσουν τα Δελτία Ειδήσεων που μέχρι τότε έβγαιναν στην χουντική Καθαρεύουσα, ώστε να συντάσσονται σε στρωτή Δημοτική. Κι όπως λέει ο Γ. Χάρης, οι υπόλοιποι δημοσιογράφοι της ΕΡΤ, αντιδρώντας σε αυτή την εισβολή, έλεγαν φωναχτά πίσω από την πλάτη τους… «Ήρθαν τα κομμούνια να μάς μάθουν γράμματα»!..

    Για την Ιστορία, ιδού τα ονόματα των αναρχομπολσεβίκων διορθωτών που έφερε στην ΕΡΤ η τάχα Δεξιά Δοίκηση Χόρν – Μπακογιάννη για να διδάξουν την Δημοτική στους καθαρευουσιάνους δημοσιογράφους: Ο νύν μπολσεβίκος καλλιτεχνικός συντάκτης της «Καθημερινής» Βασίλης Αγγελικόπουλος, ο κομμουνιστής δημοδιδάσκαλος Λαοκράτης Βάσης επειδή πρωτοστάτησε στα γεγονότα της Νομικής και του Πολυτεχνείου, ο μετέπειτα υπουργός του ΠΑΣΟΚ Πέτρος Ευθυμίου που τότε ανήκε στην Εξωκοινοβουλευτική Αριστερά, η μακαρίτισσα κομμουνίστρια Πόπη Βουτσινά, ο ίδιος ο Γιάννης Χάρης και η αδελφή του Νίκου Μαστοράκη, γνωστή μεταφράστρια Τζένη Μαστοράκη.

    ΕΡΩΤΩ: Είναι δυνατόν οι αείμνηστοι Δημήτρης Χόρν και Παύλος Μπακογιαννης να φέρανε στην ΕΡΤ τον στερούμενο απολυτηρίου Γυμνασίου κ. Γιάννη Χάρη, για να μάθει ελληνικά στους δημοσιογράφους; Σοβαροί να είμαστε

    3) Επειδή παρακολουθώ το Facebook του κ. Γ. Χάρη και τα άρθρα του στην «Εφ.Συν» μπορώ να βεβαιώσω ότι είναι πλήρως ενήμερος σε θέματα επικαιρότητος, όπερ σημαίνει ότι διαβάζει πάνω από 10.000 λέξεις την ημέρα για πλάκα. ΕΡΩΤΩ: Πώς γίνεται ένας άνθρωπος να αυτοαποκαλείται «ανεδιάβαστος» όταν διαβάζει 3,5 εκατομμύρια λέξεις τον χρόνο; Εκτός κι αν η λέξη «ανεδιάβαστος» ισχύει μόνο για βιβλία.

    4) Το μόνο ενδιαφέρον που υπάρχει στο άρθρο (εφόσον αληθεύει, εννοείται…) είναι η εξομολόγηση του κ. Χάρη ότι στα νιάτα του ήταν διακεκριμένο παπαδάκι στην ενορία του Αγίου Δημητρίου Αμπελοκήπων και μέχρι τα 30 του υπήρξε μέλος Βυζαντινής Χορωδίας. Άλλη μιά επιβεβαίωση ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι το καλύτερο φροντιστήριο για τον Μαρξισμό – Λενινισμό κι ότι έχει στείλει πολύ κόσμο στην Εξωκοινοβουλευτική Αριστερά (βλέπε Γρηγόρης Φαράκος, Στέλιος Ράμφος, Αδελφοί Ξηροί της 17Ν κλπ)

    ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Ο κ. Γιάννης Χάρης και απολυτήριο Γυμνασίου διέθετε από 18 ετών, και βιβλία διαβάζει συστηματικά, και στο νυκτερινό δεν πήγε ποτέ, όπως μάς παραμυθιάζει για να το παίξει «μάγκας». Όλο το κείμενο «Ο ανεδιάβαστος» που διαβάσαμε στο παρόν άρθρο είναι ένα παιχνίδι, που γράφτηκε είτε για να το παίξει μπλαζέ ο κ. Χάρης, είτε για να σταματήσουν να τον πιέζουν οι διάφοροι να διαβάσει τα βιβλία τους

  23. ΓΤ said

    «Η προσφυγή στις κάλπες δεν αποτελεί επιλογή. Η Κυβέρνηση θα εξαντλήσει την τετραετία». (πριν από λίγο)

    Άμα μιλάει το Κολούμπια
    μπορεί να ξυπνήσει το Κολούμπο…

  24. Χαρούλα said

    Τώρα αν πω, πως του Αθεόφοβου μου άρεσαν περισσότερο από του Χάρηδιάβαστου, θα φανεί σαν να μεροληπτώ;;;; Τόσα όμως καταλαβαίνω, και τόσα λέω😊.

    Στο χθεσινό με κρατάει η κυραμαρμάγκα. Ευτυχώς δεν είναι πολύ βιαστικό. Μπορεί να περιμένει την επιστροφεί του ελευθερωτή.

  25. Γιάννης Κουβάτσος said

    Εξομολογούμαι ένα από τα πέντε πράγματα: βρίσκω τα κείμενα του Γιάννη Χάρη στην Εφσυν βαρετά, κουραστικά, γκρινιάρικα, εριστικά, ξεκατινιαστικά και προχειρογραμμένα. Όσο ενδιαφέροντα και διαφωτιστικά εύρισκα τα γλωσσικά του κείμενα, που κυκλοφόρησαν σε τρεις τόμους, τόσο αδιάφορα και διεκπεραιωτικά βρίσκω τα κείμενα των τελευταίων χρόνων.
    Σας χρωστάω άλλες τέσσερις εξομολογήσεις.

  26. Γιάννης Κουβάτσος said

    26: Έβρισκα, διορθώνω.
    (Αυτή είναι η δεύτερη εξομολόγηση: εκνευρίζομαι όταν ανακαλύπτω λάθη στα γραπτά μου☺)

  27. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    23 «Η Κυβέρνηση θα εξαντλήσει την τετραετία»
    και την υπομονή μας και θα δεις τί σόι 4ετία θα εξαντλήσει ο αρχιψεύταρος που μεταξύ των άλλων καραμπινάτων ανακριβιών και αλλοπρόσαλλων «σχεδιασμών» που παπαγάλισε είπε κι ότι δεν απέλυσε δασοπυροσβέστες αλλά έληξαν οι συμβάσεις κάποιων από ένα πρόγραμμα του ΟΑΕΔ (γενικά) ενώ τότε ο Βρούτσης είπε από βήματος ξεκάθαρα ότι δεν θα ανανεώσει συμβάσεις σε αργόμισθους δασοπυροσβέστες-υπάρχει φωνητικό.
    23Ιουλ.2020
    https://tvxs.gr/news/ellada/i-kybernisi-ekopse-5000-epoxikoys-dasopyrosbestes

    και ο τσαχπίνης Κολοκούρης του
    https://iskra.gr/%CE%AD%CE%B4%CE%B9%CF%89%CE%BE%CE%B1%CE%BD-5-000-%CE%B4%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%80%CF%85%CF%81%CE%BF%CF%83%CE%B2%CE%AD%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%82-%CE%AD%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%BD-%CE%B1%CF%81%CF%87/

  28. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ανεδιάβαστος όπως ανεξύπνητος

  29. atheofobos said

    17 24
    Χαίρομαι που σας άρεσαν και αν διαβάσατε και τα σχόλια θα διαπιστώσατε μια διάχυτη διάθεση για αλληλοπειράγματα που υπήρχε τότε μεταξύ αγνώστων μεταξύ τους μπλόγκερς, με χιούμορ, κάτι που σήμερα έχει χαθεί ολοσχερώς στο ΦΒ, στο οποίο με ένα like ή μια χυδαιολογία ξεμπερδεύουν πολλοί με αυτό που διάβασαν. Ειλικρινά σας λέω, έχοντας το μπλογκ από το 2006 μόνο πριν 3-4 χρόνια αναγκάστηκα να ενεργοποιήσω τον έλεγχο των σχολίων, γιατί μέχρι τότε δεν είχε χρειαστεί ποτέ να διαγράψω σχόλιο.

  30. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    12 Το ίδιο ισχύει και για το απλό αδιάβαστος. Πχ Είμαι αδιάβαστος για αύριο (δεν έχω μελετήσει), έχω τρία βιβλία αδιάβαστα (δεν τα έχω διαβάσει), πήγε αδιάβαστος (πέθανε χωρίς να τον διαβάσει ο παπάς)

    13-29 Μα, είναι άλλο το Φέισμπουκ, άλλο το Τουίτερ και άλλα ήταν τα μπλογκ του 2005-2008. Που πάντως και αυτά είχαν ομηρικούς καβγάδες -και μεταξύ ιστολόγων, αν θυμάσαι π.χ. τη φάση με τον aggregator (εγώ δεν την καλοθυμάμαι διότι δεν είχα μπλογκ τότε αλλά θυμάμαι πως είχε γίνει τεράστιος θόρυβος).

  31. atheofobos said

    Ούτε το ΦΒ ούτε το Τουίτερ που κυριαρχούν σήμερα δεν μπορούν να φτάσουν το επίπεδο που είχαν τα μπλογκ την εποχή της άνθησης τους.
    Είναι χαρακτηριστικό μάλιστα της ποιότητας των κειμένων που γραφόντουσαν, ότι εκείνη την εποχή έφτασε να κυκλοφορούν και βιβλία με κείμενα από αυτά, μερικά από τα οποία τα εξώφυλλα τους έχω δημοσιεύσει στο ποστ μου
    ΠΟΤΕ ΠΕΡΑΣΑΝ 10 ΧΡΟΝΙΑ;
    http://atheofobos2.blogspot.com/2016/05/10.html
    Ομηρικούς καυγάδες δεν θυμάμαι να υπήρξαν, τουλάχιστον στα μπλογκ που παρακολουθούσα, αντιτιθέμενες απόψεις ναι, αλλά με ευπρεπή σχολιασμό και χωρίς ξεκατίνιασμα που είναι σήμερα σύνηθες στο ΦΒ.

  32. Εγώ τη δεκαετία του 2000 είχα την ιστοσελίδα «Γη και Άνθρωπος / Geander» και το 2010 φτιάξαμε το δημόσιο χώρο όπου ένα (μόνο) εξάμηνο είχαμε καθημερινά σημειώματα.

  33. Γιάννης Κουβάτσος said

    31: Μα δεν είναι δυνατόν το φουμπού και το τουίτερ να φτάσουν το επίπεδο των μπλογκ. Αφήνω το τραλαλά ίνσταγκραμ. Στο φουμπού βασιλεύει ο ναρκισσισμός και ο κοελισμός και στο τουίτερ το κομματοσκυλικό ξεκατίνιασμα, η αποψάρα και η πιασάρικη ατάκα. Στα μπλογκ βλέπεις μεράκι και ποιότητα στις αναρτήσεις και διαβάζεις πολλά ενδιαφέροντα σχόλια.

  34. Costas Papathanasiou said

    Καλησπέρα.
    “Ανεδιάβαστος” (όπως λέμε ανεπρόκοπος, ανέσωστος και αδιάβαστος) θα μπορούσε να είναι σίγουρα εναλλακτική ονομασία για το καπρίτσιο Νο29 (από 80 συνολικά),Οξυγραφία σε χαρτί του 1803, έργο του Γκόγια τιτλοφορούμενο“Esto sí que es leer”. Στο οποίο μία μακαρίως κοιμωμένη φυσιογνωμία, καρεκλοκένταυρη κεφαλή ή στυλοβάτης εν γένει της κοινωνίας (π.χ. υπουργός, σύμβουλος, επιτελάρχης, παράγοντας και τα τοιαυτα), δέχεται εν λευκώ την περιποίηση της κόμης της, ποδηγετούμενη συγχρόνως σε μια πρόβα παπουτσιών, φέρουσα επιπλέον επιμηρίως ένα μεσάνοιχτο βιβλίο (μάλλον εν είδει γονατογραφίας, τύπου Νομοσσχέδιο, Πλαν Μπι, Πυροπροστασία, Το στρίβειν δια του αρραβώνος και ρέστα ομοειδή), επαναπαυόμενη προφανώς στην ψευδή εικόνα του πολυάσχολου σοφού στρατηγού Ναπολέοντος που αναπαράγουν με τόσο ζήλο οι αυλοκόλακες και τα λοιπά παπαγαλάκια της.(βλ.https://es.wikipedia.org/wiki/Esto_s%C3%AD_que_es_leer ).
    Συνήθως, με την ευρεία έννοια, όλα τα ζωντανά διαβάζουν την πλάση γύρω τους (εστιάζοντας στις κρίσιμες παραμέτρους της, τον ήλιο το νερό, την διαθέσιμη τροφή, την κακοκαιρία κ.ά.) ειδάλλως πάνε αδιάβαστα. Αλλά και με την στενή ανθρώπινη έννοια, η ανάγνωση βιβλίων ως φιλομάθεια ή διασκέδαση ή και εθισμός δεν είναι παρά το πρώτο μεταβατικό στάδιο του αναπόφευκτου κοσμικού διαβάσματος, καθότι το αμέσως επόμενο στάδιο είναι η εφαρμογή των αναγνωσμένων, δηλαδή η βιωφελής “συγγραφή”:.«Αυτός είναι και ο μοναδικός τρόπος της ανάγνωσης να αποτελέσει προπαρασκευαστικό στάδιο της συγγραφής – με άλλα λόγια να μας διδάξει πώς να χρησιμοποιούμε τα φυσικά μας χαρίσματα, υπό την προϋπόθεση ότι όντως τα διαθέτουμε. Αντίθετα, χωρίς αυτά, η ανάγνωση δεν μας διδάσκει τίποτα άλλο εκτός από ψυχρές και στείρες τεχνικές και μας κάνει ρηχούς μιμητές.»(Arthur Schopenhauer “Περί ανάγνωσης και βιβλίων. Η τέχνη της αποχής από την ανάγνωση» , Μετάφραση: Γιάννης Καλιφατίδης.εκδόσεις ΑΓΡΑ,Νοέμβριος 2013).
    Οπότε, κατά τα ανωτέρω, ας λέει ο Γιάννης Χάρης, ανεδιάβαστος δεν γίνεται να είναι.
    Το πολύ-πολύ, πού και πού και σπανίως, να είναι “ανευδιάβαστος” πράγμα που ισχύει για όλους τους συγγραφείς ανεξαρτήτως ποιότητας βιβλίων τους, στο βαθμό που καθετί καλοδιάβαστο εναπόκειται αποκλειστικά και μόνο στην εκάστοτε κρίση και ευδιαθεσία του αναγνώστη του..

  35. Στο 2-0 ο ΠΑΟΚ και η γκίνια του Ελ Καντουρί απίστευτη: σουτ δοκάρι και η μπάλα μέσα από την γραμμή μα διαιτητής κι επόπτης έβλεπαν αλλού και μετά σε πάρε-βάλε από κοντά τόβγαλε έξω, η ασφάλεια του 3-0 δεν ήρθε ακόμα

  36. Γιάννης Κουβάτσος said

    «είτε για να σταματήσουν να τον πιέζουν οι διάφοροι να διαβάσει τα βιβλία τους»
    Α, γεια σου, Βάτμαν, αυτό σκέφτηκα κι εγώ. Και δεν τον αδικώ, αν ισχύει αυτό. Φαντάζομαι τι βάσανο είναι για όλους τους γνωστούς γραφιάδες να σωρεύονται στο γραφείο τους οι στοίβες με τα βιβλία των ψώνιων, να πρέπει να τα διαβάζουν, έστω και επί τροχάδην και να πρέπει να τους απαντούν κιόλας με ενθαρρυντικά σχόλια. Οπότε δηλώνει δημοσίως ότι δεν διαβάζει πια βιβλία, ούτε αριστουργήματα, ρε παιδί μου, και καθαρίζει. Καθόλου δεν τον αδικώ.

  37. sarant said

    31-33 Προφανώς οι συζητήσεις της εποχής εκείνης στα ιστολόγια ήταν ποιοτικές και ο μέσος όρος πολύ καλύτερος από το ΦΒ κτλ. Πάντως, στο ΦΒ έχω διαβάσει (πολύ) αξιόλογα πράγματα.

  38. Πέπε said

    @31

    > Είναι χαρακτηριστικό μάλιστα της ποιότητας των κειμένων που γραφόντουσαν, ότι εκείνη την εποχή έφτασε να κυκλοφορούν και βιβλία με κείμενα από αυτά, μερικά από τα οποία τα εξώφυλλα τους έχω δημοσιεύσει στο ποστ μου ΠΟΤΕ ΠΕΡΑΣΑΝ 10 ΧΡΟΝΙΑ;

    Από αυτά που έχεις, ήξερα του Πιτσιρίκου (απλώς ως είδηση) και της Κουρούνας (το έχω).

    Η Κουρούνα ήταν μια αξιόλογη λογοτεχνική φωνή στα μπλογκ εκείνης της εποχής, και είναι κρίμα που κάποια στιγμή απλώς εξαφανίστηκε. Διάβαζα τα κείμενά της με πολύ κέφι, και όταν έμαθα ότι τα βγάζει σε βιβλίο χάρηκα πολύ και έτρεξα να το πάρω. Ωστόσο τελικά απογοητεύτηκα λίγο: επρόκειτο για κάποιου είδους προσπάθεια να μεταφερθεί το μπλογκ σε έντυπη μορφή, ίσως μια καινοτόμα πρόταση για μια νέα μορφή βιβλίων που δεν αποδείχτηκε καλή. Αν είχε διαχωρίσει το μπλογκ (=χώρο όπου δημοσίευε τα κείμενά της) από τα ίδια τα κείμενα, και τύπωνε μόνο τα κείμενα σε μια παραδοσιακή συλλογή, θα ήταν πολύ καλύτερα. Ειδάλλως, μια χαρά τα διαβάζαμε και στο μπλογκ, με σαφή βέβαια την αίσθηση ότι διαβάζουμε μπλογκ και όχι βιβλίο. Ή έτσι ή αλλιώς, το υβριδικό δεν πέτυχε.

  39. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>όλες τις ελληνικές ταινίες, όλες τις Μαρθαβούρτσες κι όλους τους Ξανθόπουλους που έπαιζε το γειτονικό σινεμαδάκι Αίας, νομίζω, κάπου στους Αμπελοκήπους.
    Ο Αίας τέρμα Αμπελοκήπων (ένα από τα λίγα σινεμά με ανδρικό όνομα) ήταν στη ΒΔ γωνία Αμαλιάδος και Πουλίου-νυν 7ώροφη πολυκατοικία, ήταν τα 2 πρώτα χρόνια θερινός, μετά σκεπάστηκε (έγινε κ θεατρική σκηνή μια εποχή). Ενδεικτικά μεταξύ των ταινιών (ναι έπαιζε και πολλές ελληνικές μελούρες στη δεκαετία του ΄60) ήταν η Στακτοπούτα και η Μοντέρνα Στακτοπούτα -μιας και γίνεται πολλή συζήτηση στο χτεσινό νήμα, αλλά και Ο ζεστός μήνας Αύγουστος. 🙂

    “Τα σινεμά της Αθήνας 1896-2013” – Μελέτη του Δημήτρη Φύσσα
    σελ.55-56
    https://www.ebooks4greeks.gr/ta-sinema-tis-athinas-1896-2013

  40. sarant said

    38 Γενικά, τα βιβλία που βγήκαν από μπλογκ δεν περπάτησαν.

  41. ΓΤ said

    Ο Άκης Σκέρτσος Υπουργός Επικρατείας

    σκερτσόζα… επικράτεια
    μα φόβος για το αύριο
    πάνες για την ακράτεια
    συνθήκες σκέτο Λαύριο

  42. Νέο Kid said

    Bibliobibuli …

  43. Triant said

    Καλημέρα.
    36: Το ίδιο σκέφτηκα κι εγώ.Συν το οτι θέλει να αποφύγει την αρνητική κριτική που θα έκανε για γραπτά φίλων που διάβασε.

  44. Γιάννης Χάρης said

    (α) «αδιάβαστος»: 1η σημασία στο Χρηστικό Λεξικό Ακαδημίας-Χαραλαμπάκη: «που δεν έχει διαβάσει, μελετήσει…» –και μόνο 3η: «(για κείμενο) που δεν το έχουν διαβάσει, μελετήσει…»
    (Αδιάβαστος λοιπόν, όμως ο Χάρης κοκορεύεται με το ανεύρετο «ανεδιάβαστος»! Γιά δες, «αδιάβαστος» μ’ ένα κλείσιμο του ματιού προς το «ανεπρόκοπος», τόσο φοβερό;)

    (β) δεν μου ήρθε τυχαία το «κοκορεύομαι». Πριν από λίγα χρόνια ο αποδομήσας τον Καβάφη Κουτσουρέλης έγραψε, μεταξύ άλλων, για την αφεντιά μου: «Στον Παναγιώτη Κονδύλη κοκκορεύτηκε (!) κάποτε ότι δεν τελείωσε πανεπιστήμιο. Και το ’χεις για τίτλο τιμής; του απάντησε εκείνος» (το θαυμαστικό τού Κ.). Κορυφαίο ψέμα, καθώς μάλιστα τον Π. Κονδύλη δεν τον γνώρισα ποτέ μου (χώρια που το λύκειο δεν είχα τελειώσει –πανεπιστήμιο ούτε απέξω)… Ψέμα, είπα, ή πάντως κάποιου είδους σπασμένο τηλέφωνο, γύρω από μια υπόθεση που περιέργως ερεθίζει τρόπον τινά διάφορους, που μια καταναγκαστική και με βαρύ τίμημα «επιλογή», να μην τελειώσω δηλαδή το λύκειο, τη θεωρούν πόζα ή καν δεν την πιστεύουν.

    (γ) καλή ώρα ο κύριος Ανδρέας, που αν διαβάζει έτσι γενικά, είναι κωμικά αδιάβαστος: το λέω για τις ήσσονος οπωσδήποτε σημασίας «παραναγνώσεις» ή επινοήσεις του, π.χ. για «την ενορία του Αγίου Δημητρίου Αμπελοκήπων» [;] ή ότι ήμουν σε χορωδία ώς τα τριάντα μου (κάπου στα 33 άρχισα να μαθαίνω βυζαντινή μουσική, ο προ πολλού μαρξιστής-λενινιστής κτλ., και σε χορωδία ήμουν λίγο πριν ώς λίγο μετά τα 40 –το γράφω καθαρά στο κείμενο που κουτσοδιάβασε ο κ. Α.!). Ήσσονος όμως σημασίας, είπα, αυτά, ή οι αλά Μποστ λογαριασμοί του σαν πόσες λέξεις έχω διαβάσει κτλ.

    Άλλο το σημαντικό, για μένα: Αν σας παρουσιάσω, κύριε Ανδρέα, το απολυτήριο της 5ης γυμνασίου, με την απόρριψη λόγω απουσιών, και έπειτα το απολυτήριο πια, στα σαράντα-σαράντα κάτι μου, από το νυχτερινό, θα ομολογήσετε δημόσια πως είστε ένας ελεεινός τζάμπα προβοκάτορας (και με αναγνωστική δυσχέρεια ως προς τα άλλα που επισήμανα);

    (και τότε, αφού πιστέψετε, σας αρέσει δε σας αρέσει, κάντε τις δέουσες ενέργειες για να κατασχεθούν τα τζάμπα μισθά μου, από ΕΡΤ, από ΜΙΕΤ, ακόμα καλύτερα από τη 15ετή διδασκαλία μου σε αμερικανικά κολεγιακά προγράμματα [με δύο φορές τον χρόνο αξιολόγηση από κλιμάκιο Αμερικανών καθηγητών κολεγίων αλλά και από κάθε φοιτητή και φοιτήτρια, γραπτώς], κ.ά., πού να σας κουράζω τώρα…

    – Εδώ λυπάμαι που πιθανότατα κούρασα και τους άλλους αναγνώστες, όπως και με το κείμενό μου. Σας χαιρετώ.

  45. sarant said

    44 Ευχαριστούμε Γιάννη, για τα συμπληρώματα της εξομολόγησης. Όχι για τον πολυώνυμο, αλλά γενικά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: