Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Τη γραβιέρα τη φέρνει ο γερανός;

Posted by sarant στο 18 Οκτωβρίου, 2021


Παράξενο το ερώτημα του τίτλου -ξέρουμε δα πως ο γερανός ή πιο σωστά ο πελαργός φέρνει (ή δεν φέρνει) τα νεογέννητα παιδιά, τι σχέση έχει με το τυρί;

Κάποια σχέση έχει (ή δεν έχει) αλλά θα πρέπει να κάνετε λίγη υπομονή ώσπου να φτάσουμε ως εκεί. Όσο για παραπλανητικούς τίτλους, θα έχετε πια συνηθίσει σε αυτό το ιστολόγιο.

Τη γραβιέρα πάντως την αγαπώ πολύ. Και όταν, πριν από πολλά χρόνια, εγκαταστάθηκα στο εξωτερικό, έπαθα ένα μικρό σοκ όταν διαπίστωσα πως το τυρί που έξω λέγεται gruyère, λέξη που ολοφάνερα συγγενεύει με τη δική μας, μικρή σχέση έχει στη γεύση με τη γραβιέρα.

Βέβαια, συχνά συμβαίνει μια λέξη συγγενική με μιαν άλλη να δηλώνει εντελώς διαφορετικό πράγμα από αυτήν -πολλές φορές ακόμα και η ίδια λέξη μέσα στον χρόνο δηλώνει διαφορετικό πράγμα, ας πούμε διαφορετικόν καρπό.

Τις προάλλες λοιπόν στην ομάδα Υπογλώσσια του Φέισμπουκ τέθηκε το ερώτημα: η ομοιότητα των λέξεων που περιγράφουν τα δυο τυριά πώς συμβιβάζεται με την ανομοιότητα των δύο τυριών; Από τη συζήτηση αυτή αντλώ υλικό για το σημερινό άρθρο.

Μια άποψη, που βρισκει κανείς να επαναλαμβάνεται σε πολλά γευσιγνωστικά άρθρα του Διαδικτύου (παράδειγμα), είναι η εξής:

Ένας γεωπόνος, που θεωρείται και ο θεμελιωτής της τυροκομίας στη χώρα μας, ο Νικόλαος Ζυγούρης, επιχείρησε το 1914 να δημιουργήσει έναν βελτιωμένο τύπο ελληνικού σκληρού τυριού, με βάση τη συνταγή της περίφημης ελβετικής gruyère. Έτσι, δημιουργήθηκε το πρώτο ελληνικό τυρί τύπου γραβιέρας, στο “γαλακτοκομείο Λάππα” της Μανωλάδας, των τότε βασιλικών κτημάτων, με βασική διαφορά τη χρήση πρόβειου γάλακτος, αντί αγελαδινού. Τα επόμενα χρόνια, και μετά από αρκετούς πειραματισμούς, η παρασκευή του τυριού βελτιώθηκε στη Γαλακτοκομική Σχολή Ιωαννίνων, της οποίας ο Νικόλαος Ζυγούρης ήταν εμπνευστής και πρώτος διευθυντής, το 1917.

Στην πορεία των ετών, η γραβιέρα καθιερώθηκε στην ελληνική τυροκομία, απέκτησε ξεχωριστό χαρακτήρα από την ελβετίδα συνώνυμη και έγινε ένα διαφορετικό τυρί, που δίκαια κατατάσσεται πλέον στην τυροκομική μας παράδοση. Το όνομα “γραβιέρα” επικράτησε για τα τυριά με τον ίδιο τρόπο παρασκευής παντού στη χώρα, που έχουν, βέβαια, μικρές ή μεγαλύτερες διαφορές σε γεύση, υφή και σπανιότερα πρώτη ύλη (γάλα). Οι περιοχές, όμως, που έχουν πιστοποιηθεί ότι παράγουν γραβιέρα Π.Ο.Π. (Προϊόν Ονομασίας Προέλευσης) είναι μόνο τρεις: η Κρήτη, η Νάξος και τα Άγραφα. Όσον αφορά τα τελευταία, που η γραβιέρα τους είναι και δυσεύρετη, να πούμε και το εξής: το τυρί Αγράφων ήταν παλαιότερα το μόνο αξιόλογο σκληρό τυρί στην Ελλάδα και αυτό ακριβώς προσπάθησε να βελτιώσει, ώστε να εξαπλώσει την παραγωγή του ο Νικόλαος Ζυγούρης.

Η διαφορά του πρόβειου γάλακτος από το αγελαδινό εξηγεί και τη διαφορά στη γεύση της γραβιέρας από τη gruyère (βέβαια, δεν ειναι μόνο το γάλα: η γραβέρα Νάξου παράγεται από αγελαδινό γάλα αλλά διαφέρει αρκετά από τη gruyère).

Ως προς τη λέξη, η gruyère έγινε γραβιέρα μέσω ιταλικών. Η ιταλική λέξη είναι groviera / gruviera. Στο λεξικό Μπαμπινιώτη αλλά και στο ΛΚΝ εικάζεται ότι η ιταλική λέξη ίσως προέκυψε από παρανάγνωση του γαλλικού gruyère, δηλαδή το y διαβάστηκε σαν v. Μπορεί βέβαια να μεσολάβησε κάποιος διαλεκτικός τύπος, ας πούμε πιεμοντέζικος ή και τοπικός ελβετικός -αυτό το βρίσκω πιο πιθανό.

Αλλά η παραπάνω εξιστόρηση δεν είναι απόλυτα σωστή ή τουλάχιστον δεν είναι σωστό να συμπεράνουμε ότι τη λέξη «γραβιέρα» την έφερε στην ελληνική γλώσσα ο Ν. Ζυγούρης το 1914.

Πράγματι, κάνοντας αναζήτηση σε σώματα εφημερίδων βρίσκουμε την εξής διαφήμιση στο Εμπρός στις 3.11.1909:

Μανούρια Μακεδονίας. Γραβιέρες και κασσέρια (sic) Αγράφων…

Άρα, υπήρχαν σε κυκλοφορία γραβιέρες Αγράφων -και όπως βλέπετε το άρθρο που παραθέσαμε πιο πάνω αναγνωρίζει ότι το τυρί Αγράφων χρησίμευσε ως βάση για τις τυροκομικές εργασίες του Ν. Ζυγούρη.

Και πράγματι, βρισκουμε για το τυρί των Αγράφων ένα άρθρο το οποίο αποδίδει τη δημιουργία του τυριού Αγράφων, που ονομάστηκε γραβιέρα, στον Ραϊνόλδο Δημητριάδη (1863-1919), έναν πρωτοπόρο Ελληνογερμανό γεωπόνο, σπουδασμένο στη Γαλλία.

Στο ίδιο άρθρο μπορείτε να βρείτε και το εξώφυλλο από ένα βιβλίο του Ν. Ζυγούρη, έκδοση του 1922, με τίτλο Τυρός Αγράφων, η ελληνική γραβιέρα.

Η γαλλική ή η ελβετική gruyère δεν έχουν πολλές τρύπες -πολλές και μεγάλες τρύπες έχει το Έμενταλ. Ωστόσο, στα γαλλικά υπάρχει το λεγόμενο «παράδοξο της γραβιέρας» (δηλ. paradoxe du gruyère, όλα από εμάς τα πήρανε) που λέει ότι:

Όσο περισσότερη είναι η γραβιέρα, τόσο περισσότερες είναι οι τρύπες.

Αλλά όσο περισσότερες είναι οι τρύπες, τόσο λιγότερη είναι η γραβιέρα

Άρα, όσο περισσότερη είναι η γραβιέρα, τόσο λιγότερη είναι η γραβιέρα!

Υπάρχει και μια έκφραση, yeux de gruyère, μάτια γραβιέρα ας πούμε, με τη σημασία «μάτια ανέκφραστα».

Δεν είπαμε όμως πώς πήρε το όνομά της η γαλλική λέξη gruyère. Όπως και πολλά άλλα εδέσματα, προέρχεται από ένα τοπωνύμιο -από το ελβετικό χωριό Gruyères, στο καντόνι του Φριβούργου, όπου εκεί φτιάχτηκε αρχικά τυρί αυτού του τύπου.

Ο όρος εμφανίζεται τον 17ο αιώνα και το 1762 η λέξη gruyere προστίθεται στο λεξικό της γαλλικής Ακαδημίας.

Και από πού ετυμολογείται το τοπωνύμιο Gruyères; Σύμφωνα με μια άποψη, που τη δέχονται αρκετοί, από τη λέξη grue, που είναι ο γερανός, το πουλί εννοώ, λέξη που ανάγεται στο λατινικό grus.

Την άποψη αυτή προφανώς τη δέχονται και οι ίδιοι οι… Γραβιεριώτες, εννοώ τους κατοίκους του Gruyères, μια και, όπως βλέπετε, ο θυρεός του χωριού (ή της κωμόπολης, αφού έχει πάνω από 1000 κατοίκους) δείχνει έναν γερανό.

Ωστόσο, στη γαλλική Βικιπαίδεια βρίσκω ότι το τοπωνύμιο προέρχεται από παλαιογερμανική ρίζα που σημαίνει πράσινο, δάσος, ενώ gruier ονομαζόταν ένα αξίωμα της μεσαιωνικής εποχής, είδος δασοφύλακα.

Κι έτσι, μέχρι να διαλευκανθεί το ζήτημα, δεν μπορούμε να απαντήσουμε με βεβαιότητα στο ερώτημα αν τη γραβιέρα τη φέρνει ο γερανός!

207 Σχόλια προς “Τη γραβιέρα τη φέρνει ο γερανός;”

  1. rizes said

    ΚΑΠΟΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

    Αγριοστάφυλο

  2. miltos86 said

    Καλημέρα!
    Πολύ ωραίο το άρθρο! Έχω την εντύπωση ότι ο θρύλος της πόλης θέλει την ύπαρξη κι ενός ιδρυτή με το όνομα Gruerius, ο οποίος υποτίθεται ότι έπιασε ένα γερανό.

    Επίσης να σημειώσω ότι η ίδια η Gruyères είναι πανέμορφη, έχει ένα διάσημο κάστρο κι αξίζει να την επισκεφτεί κανείς όπως και την ευρύτερη περιοχή της κοιλάδας του Saane. Τα τυριά της είναι πολύ γνωστά αλλά παράγονται και πολλές σοκολάτες εκεί, συγκεκριμένα υπάρχει κοντά επισκέψιμη μονάδα παραγωγής της ξακουστής μάρκας ελβετικών σοκολατών Cailler.

  3. atheofobos said

    Και επειδή πάντα είχα την απορία γιατί η γραβιέρα έχει τρύπες βρήκα την απάντηση εδώ.
    http://www.nutrinews.gr/%CE%93%CE%B9%CE%B1%CF%84%CE%AF-%CF%84%CE%BF-%CF%84%CF%85%CF%81%CE%AF-%CE%AD%CF%87%CE%B5%CE%B9-%CF%84%CF%81%CF%8D%CF%80%CE%B5%CF%82/
    Κασέρι, γραβιέρα και γενικά τα περισσότερα ”κίτρινα” τυριά έχουν τρύπες.
    Τί είναι αυτές οι τρύπες και πώς δημιουργήθηκαν; Για τη διαδικασία ζύμωσης και ωρίμανσης του γάλατος και του βούτυρου γάλατος προς τυρί υπεύθυνα είναι ορισμένα βακτήρια.
    Οι τρύπες προκύπτουν από μεγάλες φυσαλίδες αερίου (προπιονικού) που παράγεται από τα βακτήρια και τις ζύμες του τυριού.
    Καθώς το τυρί ωριμάζει, μεγάλα μόρια του τυριού μπορεί να διασπαστούν σε απλούστερα και πιο νόστιμα μόρια από τη δράση ενζύμων.
    Παράλληλα, παράγονται μεταβολικά αέρια που συμβάλουν στη δημιουργία της υφής του τυριού αλλά και στρογγυλών οπών.
    Κάποια τυριά έχουν πολύ μεγάλες τρύπες λόγω της επιπλέον προσθήκης προπιονικού οξέος που δίνει γλυκιά και φουντουκένια γεύση (γεύση ουμάμι).
    Η γεύση ουμάμι έχει προστεθεί πρόσφατα και αναφέρεται σε ένα είδος γεύσης που παρέχει το γλουτσμινικό μονονάτριο.
    Η γεύση ουμάμι υπήρχε ανέκαθεν ως ξεχωριστή γεύση στην Ασιατική κουζίνα, όχι όμως και στη Δυτική. Περιγράφεται ως γεύση πικάντικη , κρεατώδης και ως γεύση ζωμού κρέατος . Και αυτό περίπου είναι το νόημα της λέξης ουμάμι στην Ιαπωνική γλώσσα !
    Μάλιστα, η γεύση ουμάμι αποδείχθηκε ότι ως γευστική αίσθηση διαθέτει ξεχωριστούς γευστικούς υποδοχείς, όπως και οι άλλες βασικές γεύσεις, οπότε και δικαιωματικά πλέον εντάσσεται στις βασικές γεύσεις.
    Η γεύση ουμάμι συνδέεται με την περιεκτικότητα μιας τροφής σε πρωτεΐνες και τυπικό παράδειγμα γεύσης ουμάμι αποτελεί η γεύση του ψητού μπέικον και των ωριμασμένων τυριών (π.χ. παρμεζάνα, ροκφόρ).

  4. Ανδρέας Τ said

    Καλημέρα και καλή εβδομάδα. Τη δεκαετία του 80 βρισκόμουν για δύο χρόνια στην Ελβετία. Υπήρχε ένα μεγάλο πρόβλημα με τη γραβιέρα. Δεν είχε πλέον τρύπες. Ανακάλυψαν χρόνια μετά ότι οι τρύπες οφείλονται σε αόρατα σωματίδια αχύρου που βρίσκονται στο γάλα κατά το άρμεγμα. Είχαν εισάγει νέα μέθοδο φιλτραρίσματος που αφαιρούσε αυτά τα σωματίδια.

  5. Dimitris Karayiannis said

    Άραγε ποια άλλα ελληνικά τυριά έχουν ξενική προέλευση ονόματος; Φέτα, κασέρι, μανούρι, μπάτζος, ανεβατό (νιβατό), μυζήθρα, κατίκι κλπ.

  6. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    5 Λείπει ένα άρθρο για τα ονοματολογικά των τυριών γενικά, αλλά γιατί το ανεβατό στα ξένα; ή το μανούρι;

    4 Ναι, κάτι τέτοιο διάβασα κι εγώ αλλά κακώς δεν το έβαλα στο άρθρο.

    3 Ουμάμι; Τι μαθαίνει κανείς!

    2 Να πάμε λοιπόν 🙂

  7. Pedis said

    H λέξη δική τους αλλά η δική μας γραβιέρα γευστικότερη μου φαίνεται, αν και εξίσου φιλική προς τη χοληστερίνη όπως αυτές των τυράδων εθνών!


    «Πώς στο καλό να κυβερνήσεις μία χώρα που έχει 246 είδη τυριών;»

    Ντε Γκωλ

    (και με κου ντ’ ιτά, άμα λάχει, γίνεται-γίνεται)

  8. Πελαργώσαμε… 🙂

  9. ΓΤ said

    «Π.Ο.Π. (Προϊόν Ονομασίας Προέλευσης)» —> γραβιέρα Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης

  10. ΓΤ said

    «κασσέρια (sic) Αγράφων…»

    Αυτό θυμίζει εκείνον τον σχολιαστή που γράφει συνέχεια εδώ «ΛάριΣΣα»…

  11. Γραβιέρα….

    Σταυρακάκης, είπατε ;

    Τεράστια η διαφρά μεταξύ γραβιέρας Κρήτης και γραβιέρας τ. κρήτης (τ.= τύπου)

    Οποτε θέλω να αδυνατίσω ή με ενοχλούν τα ρθριτικά μου, κόβω το τυρί γενικώς. Δοουλεύει και στα δύο

  12. Και το κασέρι αξίζει άρθρο, όπως και η παλιότερη ονομασία, κασκαβάλι. Η βίκι λέει ότι είναι όροι του 19ου αιώνα στην Ελλάδα. Σε οθωμανικά κατάστιχα που έχει δει ο Ινάλτζικ, αν θυμάμαι καλά, και οι δύο όροι απαντώνται από τον 16ο αιώνα (όχι όμως στον ελλαδικό χώρο). Ο Νισανιάν λέει ότι το κασέρι βγαίνει από το κοσέρ, γιατί στην Αδριανούπολη το έφτιαχναν οι Εβραίοι. https://www.nisanyansozluk.com/?k=ka%C5%9Far

  13. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα! Με πρόφτασαν, τα παιδιά τα φέρνει ο πελαργός.
    Ίσως τώρα με τη μάστιγα της παχυσαρκίας να τα φέρνει γερανός, δεν ξέρω…

  14. Dimitris Karayiannis said

    6 Δε γνωρίζω, αναρωτιέμαι. Δηλαδή η φέτα δεν είναι ελληνικό όνομα;

  15. ΓιώργοςΜ said

    12 Καλά, και η γραβιέρα κασέρι δεν είναι, όπως το ένταμ και το έμενταλ; Ρωτήστε πάνω από τα Τέμπη.. 😛

  16. Α. Σέρτης said

    Γραβιέρα έβρισκε κανείς και στους αδελφούς Αντύπα (Αθηνάς και Σοφοκλέους) ήδη στα 1904
    (ΕΜΠΡΟΣ 19/10/1904)

  17. ΓιώργοςΜ said

    Ημιαγώγιμο τυρί η φέτα 😛
    (εύκολο λογοπαίγνιο στα ηλεκτρονικά Ι, τω καιρώ εκείνω,,,,)

    FET

    FETA

  18. Alexis said

    Κι εγώ περίμενα να διαβάσω αφιέρωμα στη σημερινή μεγάλη επέτειο 😆
    Αντ’ αυτού διαβάζω για τυριά! 🤣
    Ας είναι…

  19. ΓΤ said

    Οκ με τη γραβιέρα, αλλά τίποτα σαν το μαυροσκορδάτο πηλιορείτικο (κασέρι) του Καρακάνα!
    Δυνατός και λογοπαικτικά ο Καρακάνας, αφού το κασέρι που φτιάχνει με προσθήκη βιολογικού σπόρου και ανθού βιομηχανικής κάνναβης το λανσάρει ως KaraCanna

    https://karakanas.gr/portfolio-posts/%ce%ba%ce%b1%cf%83%ce%b5%cf%81%ce%b9-%ce%bc%ce%b5-%ce%bc%ce%b1%cf%85%cf%81%ce%bf-%cf%83%ce%ba%ce%bf%cf%81%ce%b4%ce%bf/

  20. Λεύκιππος said

    ….ο θεμελιωτής της τυροκομίας στη χώρα μας, ο Νικόλαος Ζυγούρης….. Ταιριαστό το όνομα, όχι τυχαίο πιστεύω.

  21. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    1. And I fuck τις γραβιέρες ήταν αυτή της Τήνου (από αγελαδινό, ευλογημένη από τη Μεγαλόχαρη). Αλλά σχετικά δυσεύρετη στα σ/μ και όταν πριν κάνα χρόνο την ξαναβρήκα, την είχανε ψευτίσει, δεν ήταν πιά η ίδια.
    2. Δύτα, για το #12, αν θυμάμαι καλά η λατινογενής λέξη caciocavallo έχει να κάνει με το άλογο (ίσως το φόρτωμά του). Βαριέμαι να ψάξω 🙂
    3. Τσακώνονται το τσιγάρο με το τυρί, ποιο θα με φάει πρώτο, της πουτάνας λέμε. (Η άχρηστη πληροφ της ημέρας είναι πως τουλάχιστον στην παλιότερη γαλλική αργκό η λέξη γερανός, grue, σήμαινε πόρνη).
    4. Καλημέρα σας.

  22. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    18# Το τυρί είναι απείρως χρησιμότερο και ηδονικότερο του πασόκ.

  23. Καλημέρα
    Γραβιέρα φτιάχνεται και στη Μυτιλήνη, αλλά δεν είναι ΠΟΠ. Ε, έχουμε το λαδοτύρι, έχουμε το κασέρι, έχουμε τη φέτα, αφήσαμε τη γραβιέρα και το κεφαλοτύρι 🙂 Αλλά τρύπες σε τυριά σπάνια πια βλέπω. Σίγουρα όχι στα μυτιληνιά. Περισσότερο σε κάτι φέτες έμενταλ κλπ που έρχονται από τα ξένα.

  24. ΚΩΣΤΑΣ said

    Μεγάλη μέρα σήμερα, επετειακή, 18 του Οκτώβρη, κι εμείς μιλάμε για τυριά! 😜

    Εκτός από τη φέτα, τα κίτρινα τυριά τα μπερδεύω με τις ονομασίες του. Κατά κανόνα τα λέω κασέρια…

    Στα άγραφα υπήρχε και το τσιαλαφούτι, το ξέρει κανένας; Και ωραίο ξυνοτύρι η Ελασσόνα.

  25. 12 Κασκαβάλι λέμε στο χωριό το κεφάλι τυρί, αυτό που μπαίνει σε τυροβόλι (από βούρλα παλιότερα, πλαστικό σήμερα = η φόρμα που μπαίνει το φρέσκο τυρί να στεγνώσει και να ξεραθεί). Τα κασκαβάλια τα ρίχνουνε στο λάδι για να διατηρηθούνε και έτσι γίνεται το λαδοτύρι. Όταν βρέθηκα στα γειτονικά βαλκανικά κράτη (Βουλγαρία – Σερβία τουλάχιστον που θυμάμαι) είδα πως εκεί κασκαβάλι λένε το κίτρινο σαν κασέρι τυρί.

  26. Υπάρχει και η γνωστή ατάκα στην ταινία «Της κακομοίρας» για τις τρύπες του τυριού. Είναι και η δικη μου… δικαιολογία προς την γυναίκα μου, όταν μου θυμίζει να μην τρώω πολύ (παχυντικό) τυρί:

  27. LandS said

    Νομίζω ότι η Γραβιέρα Νάξου (η αγαπημένη μου)έχει 20% πρόβειο. Δεν ξέρω σε τι ποσοστό αυτό δημιουργεί την διαφορά μεταξύ των δυο τυριών κοντά στη ράτσα της αγελάδας, το χορτάρι που τρώει και εν γένει η τροφή της και τις διαφορές στην παρασκευή που σίγουρα υπάρχουν.

    7. Η σύγκριση δεν είναι εύκολη. Εκτός από τις υποκειμενικές (ξέρετε de gustibus…) υπάρχουν και αντικειμενικές.
    Η καλύτερη ποιότητα ελληνικής γραβιέρας είναι σχετικά ευρέως προσιτή. Η καλύτερη ποιότητα ελβετικής γκρουγιέρας είναι για το 99% της οικουμένης άστα να πάνε στο διάολο.
    Στα σχετικά ευρείας κατανάλωσης τώρα, τη Νάξου τη βρίσκεις γύρω στα δέκα ευρώ το κιλό ενώ μια ετικέτα Mondo Food η Amazon τη δίνει 29,98 δολάρια τη λίμπρα (66 δολάρια το κιλό).

    Άλλο το ένα άλλο το άλλο.

  28. 15 Όντως δεν σημειώσαμε ότι απ’ τα Τέμπη και πάνω υπάρχει μόνο το τυρί (=η φέτα) και το κασέρι (=όλα τα άλλα).

    Χτήνος, για το κασκαβάλι καλά τα θυμάσαι: https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CE%B1%CF%83%CE%AD%CF%81%CE%B9

  29. Alexis said

    Θα κάνω την καρδιά μου πέτρα και δεν θα δώσω συνέχεια στις προκλήσεις από κάτι χτηνάκια εδώ παραπάνω. 🙂

    Μιας και ο λόγος για τυριά λοιπόν, να σημειώσω εδώ κάτι αξιοπερίεργο, που το ήξερα βέβαια από εξαπανέκαθεν 😅 αλλά μου επιβεβαιώθηκε προχθές με εμφατικό τρόπο.
    Η ονομασία «φέτα» επιτρέπεται να χρησιμοποιείται μόνο για τα τυριά που παρασκευάζονται στην ηπειρωτική Ελλάδα και στο Νομό Λέσβου. Οι νησιωτικές φέτες δεν επιτρέπεται να κυκλοφορούν επισήμως με αυτή την ονομασία.
    Μου το θύμισε προχθές τηλεοπτική διαφήμιση από μεγάλη αλυσίδα σούπερ μάρκετ που μιλούσε για «τυρί Κεφαλονιάς». Που ήταν φέτα βέβαια…

  30. 30 Στο Ρέθυμνο έχουμε «λευκό τυρί».

  31. (εννοούσα 29)

  32. ΓΤ said

    17@

    Στείλε και κάτι για τα MOSFET 🙂

  33. Reblogged στις anastasiakalantzi50 .

  34. Pedis said

    # 21, 28 – Τι θα γίνει παίδες, θα μας τρελλάνετε με το έφιππο!! 🥶 😱 τυρί, μέρα μνήμης σήμερα των πεσόντων στη μάσα πασόκων;

    caciocavallo s. m. [comp. di cacio e cavallo, forse per la forma o per un marchio impresso, o, secondo altri, perché questi formaggi si conservano legati e appaiati a cavalcioni di un’asse] (pl. caciocavalli o cacicavalli). – Formaggio, tipico dell’Italia meridionale, a pasta elastica (che, riscaldata, diventa morbida), fatto con latte di vacca o anche, ma oggi raramente, di bufala, caratteristico per la forma a pera.

  35. ΓΤ said

    29@

    Με άπαιχτη, ρε μαν, τη φέτα του Πανταζάτου
    https://www.ypaithros.gr/pistopoiimeni-varelisio-tyri-zitoun-feta-kefalonias/?cli_action=1634545895.846

    Να μη μιλήσουμε και για το αμάτο κεφαλοτύρι του 🙂

  36. sarant said

    7 Nομίζω είχε πει για 365 είδη

    11 Μπα; Δεν ανάγεται στο caseus το λατινικό;

    14 Η λέξη φέτα δεν είναι ελληνικής ετυμολογίας

    16 Α, ευχαριστώ

    18-24 Ωχ, είναι τα σαράντα χρόνια… Δεν έχετε άδικο, μου ξέφυγε

    19 Ενδιαφέρουσα πρόταση

    27 Πολύ σωστή παρατήρηση για τη διαφορά της τιμής

    29 Ε αυτό δεν το ήξερα!

  37. LandS said

    Επιτρέψτε μου να τιμήσω εγώ την επέτειο

  38. LandS said

    Στη Βουλγαρία έχουν
    α) το Σίρενε (πά να πει τυρί) καμιά φορά κοτσάρουν και ένα μπιάλο (άσπρο) μπροστά, το οποίο λευκό τυρί Βουλγαρίας είχε εισαχθεί στην Ελλάδα ως «φέτα Βουλγαρίας» ποοολύ παλιά.
    β) Το κασκαβάλ που είναι το γνωστό μας κασέρι. Το βρίσκεις και στον Σκλαβενίτη.

  39. ΣΠ said

    14
    Από τα ιταλικά
    https://www.greek-language.gr/greekLang/modern_greek/tools/lexica/triantafyllides/search.html?lq=%CF%86%CE%AD%CF%84%CE%B1&dq=

  40. Alexis said

    #34, 37: Θέλω ν’ αγιάσω και δεν μ’ αφήνουν…
    Τι θέλουτε τώρα, να βάλω τον ύμνο; 😂

    #29: Ναι, αν και λευκά τυριά λέγονται συνήθως στο εμπόριο οι αγελαδινές «φέτες»

  41. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Καλημέρα! Καλά …σαράντα για τους Πασοκατζήδες. 🙂

    – Και η κρητική γραβιέρα δεν έχει τρύπες!
    Για τους χοληστερινούχους βγαίνει τώρα και με χαμηλά λιπαρά.
    (Δεν είναι κακή… 🙂 )

    30.
    Ναι, λευκό τυρί, που όμως είναι πιο …φέτα από τις φέτες!

  42. ΓΤ said

    36στ@

    Μόλις σκάσεις μύτη στην Αίγινα, πετάξου στον «Κρητικό» στην Κυψέλη και δώσ’ του να καταλάβει του μαυροσκορδάτου! 🙂

  43. costasl said

    Μόνο εγώ σηκώθηκα και πήγα μέχρι το ψυγείο να κόψω ένα κομμάτι; Καλά που δεν έχουμε θέμα για τη γουρνοπούλα (sic) γιατί θα ήταν πιό δύσκολα τα πράγματα.

  44. atheofobos said

    41
    Βεβαίως και η κρητική γραβιέρα έχει τρύπες!
    https://www.neakriti.gr/article/ygeia/1556897/graviera-o-diatrofikos-purgos-tis-kritis/

  45. sarant said

    43 Κι εγώ, ιδίως όταν το έγραφα

  46. spiridione said

    Μία αγγελία στον Ρωμιό του Σουρή το 1890 για το τυρί Αγράφων
    Τυρός Αγράφων σπάνιος εις των τυρών τα είδη,
    που είναι απαραίτητος εις τα τραπέζας όλας,
    πωλείται εις τον Πειραιά, εις τον Οικονομίδη,
    κι εις πάντας τους σημαντικούς ενταύθα παντοπώλας.
    Εκ παχυτάτου γάλακτος, τα μάλα θρεπτικού,
    δεκάκις δε παχύτερος και του Ελβετικού,
    αδρός κατασκευάζεται με μέθοδον σοφήν,
    εις μίαν δυσθεώρητον της Πίνδου κορυφήν.
    http://pleias.lis.upatras.gr/index.php/rwmios/article/view/82059/74407

    Το βιβλίο του Ζυγούρη «Τυρός Αγράφων η ελληνική γραβιέρα» (που είναι του 1926) δεν υπάρχει ονλάιν, υπάρχει όμως ένα άλλο άρθρο του, Οι ελληνικοί τυροί, 1914. Εδώ δεν χρησιμοποιεί τη λέξη γραβιέρα.
    Τυρός Αγράφων: υπό το ανωτέρω όνομα είναι γνωστός εις την αγορά πας σκληρός τυρός όστις έχει κατασκευασθή διά μεθόδων επιστημονικών κατά πολύ απεχουσών της ξυλοσχιστικής μεθόδου διά της οποίας κατασκευάζονται τα διάφορα είδη των εγχωρίων σκληρών τυρών. Το όνομα τούτο εδόθη εις το βελτιωμένον ελληνικόν κεφαλοτύρι το οποίον εν έτει 1888 κατεσκευάσθη , κατά πρώτον, εις τα όρη των Αγράφων, υπό του διακεκριμένου επιστήμονος κ. Ραινόλδου Δημητριάδου, όστις διά της κατασκευής του τυρού τούτου έθεσε τας βάσεις πάσης εν τω μέλλοντι προσπαθείας προς βελτίωσιν των εγχωρίων σκληρών τυρών.
    https://anemi.lib.uoc.gr/php/pdf_pager.php?rec=/metadata/a/d/7/metadata-a1dbced599b67edc173c57950376808a_1241004470.tkl&do=94602_w.pdf&pageno=41&width=841&height=595&maxpage=78&lang=en

    Υπάρχει και βιβλίο του Ρ. Δημητριάδη «Ελληνική κτηνοτροφία», εκδ. Κασδόνη, 1900, (δεν υπάρχει ονλάιν) που επίσης από την αναζήτηση δεν νομίζω να χρησιμοποιεί τη λ. γραβιέρα
    https://books.google.gr/books?id=DYxNAAAAYAAJ&q=%CF%84%CF%85%CF%81%CF%8C%CF%82+%CE%91%CE%B3%CF%81%CE%AC%CF%86%CF%89%CE%BD&dq=%CF%84%CF%85%CF%81%CF%8C%CF%82+%CE%91%CE%B3%CF%81%CE%AC%CF%86%CF%89%CE%BD&hl=el&sa=X&ved=2ahUKEwjjsLXz1tPzAhWJSfEDHaqkCuwQ6AF6BAgGEAI

  47. Πέπε said

    20

    Μα πραγματικά! Αν αντ’ αυτού ήταν π.χ. ο Νικόλαος Βλαστάρης ή ο Νικόλαος Ψαράς, θα τον εμπιστευόσουν;

  48. spiridione said

    Επίσης κάτι που λέει ο Ζυγούρης είναι ότι το τυρί Αγράφων (γραβιέρα) επειδή γίνεται από πρόβειο γάλα δεν βγαίνει κίτρινο όπως τα ευρωπαικά, και επειδή περιφρονούσαν τα λευκά σκληρά τυριά που «δεν κάμνουν καλήν φιγούραν», τα χρωμάτιζαν με χρωστικές ουσίες, κυρίως κρόκο (σαφράν).

  49. Πουλ-πουλ said

    46.
    «κατά πολύ απεχουσών της ξυλοσχιστικής μεθόδου»
    Κορυφαίο!

  50. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    34# Μίλησα όμως για φόρτωμα, νεσπά? Ένα πράμα δε θυμόμανε καλά κι έπεσες να με φας, δε σε αντέχω πλέον πχιά βρε πεδί μου 😜 🤪

  51. nikiplos said

    καλημέρα… αρωματικό με γεύσεις και επιγεύσεις σήμερα το θέμα.

    Συμπτωματικά σήμερα διάλεγα τυρί για δόλωμα σε φάκα, γιατί τα ποντίκια εδώ είναι σαν καπιβάρα… 🙂
    Τα κίτρινα τυριά, αποτελούν το καλύτερο δόλωμα. Κορυφαίο το σένταρ.

  52. leonicos said

    Ρε παιδιά, πέστε κάτι και για το ταλαγάνι

    Μου αρέσει ψητό

  53. Alexis said

    #51:…γιατί τα ποντίκια εδώ είναι σαν καπιβάρα…

    Τότε δεν θέλεις φάκα, θέλεις δίκαννο 😆

  54. leonicos said

    στα κάρβουνα

  55. leonicos said

    Μακριά από τον Τζι και από τον Ιατρού

    Θα μου το φάνε

  56. Pedis said

    # 50 – 😄

    Γέλασα με το «έφιππο τυρί» του λημματογράφου της βίκης.

    Τυρός καβαλλιέρος. 😅

  57. @ 15 ΓιώργοςΜ

    Σωστός.

  58. leonicos said

    Εγώ ξέρω ότι το έμενταλ που γνωρίσαμε στην αρχή και μύριζε ένα μίλι δρόμο, πια δεν υπάρχει

    Τρώω κάτι άσπρα τυριά διαφόρων γεύσεων και ποικ΄λη υφής. αλλά δεν σκαμπάζω περί αυτών

    Είχα ακούσει ΄τι οι δανοί θέλησαν να πουλήσουν φέτα, και τους την κόψαμε, την ονομασία. Φήμες; Καταφέραμε κάτι, έστω αυτό; Δεν υπήρχε πολιτική αντιπαράθεση; Παραδώσατε τη φέτα, αντεθνικοί, κρατάτε τη φέτα για πάρτη σας, φασίστες.

    Φέτα, ασπροτύρι, τουλουμοτύρι, κλπ για τον λαό!

    Κι εγώ το κασέρι από το kosher = ιερατικά αγνος, το ήξερα. Το να βγαίνει από το caseus δεν το είχα σκεφτεί. Προφανώς ο πορτοκαλισμός δεν χτυπάει μόνο Ελλάδα. Αλλα΄σίγουρα το cheese <caseus Kaese κοκ

  59. sarant said

    46 Α μπράβο

    49 Πράγματι κορυφαιο!

  60. π2 said

    Μπορεί να μου εξηγήσει κάποιος τη διαφορά γραβιέρας, κεφαλογραβιέρας και κεφαλοτυριού;

  61. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    60# Εδώ λέει διάφορα πράματα. Εμπειρικά, το μόνο που πέτυχα είναι πως η γραβιέρα είναι λιγότερο αλατισμένη.
    https://www.dairy-services.com/%CE%B7-%CE%B3%CF%81%CE%B1%CE%B2%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1-%CE%B7-%CE%BA%CE%B5%CF%86%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CE%B2%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CE%B5%CF%86/

  62. Πέπε said

    Το απόλυτο τυροφίλ μυθιστόρημα.

    __________________

    Τη γραβιέρα Αγράφων δεν την ήξερα. Θα την αναζητήσω. Όταν διάβασα «μόνο τρεις περιοχές» περίμενα Κρήτη, Νάξο και Μυτιλήνη.

    __________________

    @11

    > Γραβιέρα… Σταυρακάκης, είπατε ;

    Βασικά δεν είπαμε Σταυρακάκης, είπαμε Ένωση Λασιθίου («Δίκτη», ψάξ’ το και θα με θυμηθείς), αλλά μιας και το έθιξες, έχω να καταθέσω πως σε μια βιτρίνα τυριών οποιουδήποτε μπακάλικου στην Κρήτη νομίζεις ότι βρίσκεσαι σε δισκάδικο στο ράφι με τα κρητικά. Ό,τι υπάρχει από λυράρηδες βγαίνει και σε γραβιέρα: Ξυλούρης, Σταυρακάκης, Αεράκης, Κλάδος…

    Η τρέχουσα ονομασία στην Κρήτη για τη γραβιέρα είναι «τυρί», π.χ. «έχεις ανθότυρο; -Όχι, μόνο τυρί.»

  63. ΣΠ said

    Μήπως έχει δει κανένας (από τα λυκόπουλα) μια ταινία με Φράνκο και Τσίτσιο, που είχαν μπακάλικο και άνοιγαν με τρυπάνι τρύπες στο τυρί για να το πουλήσουν ακριβότερα για γραβιέρα;

  64. sarant said

    62α Μωρέ μπράβο!

  65. Pedis said

    Χτήνε, ελβετικό τυρί οι ελληνικές φυλακές για τους ναζιστές.

    https://www.efsyn.gr/ellada/dikaiosyni/315162_apofylakizetai-o-hrysaygitis-patelis-pyrinarhis-tis-nikaias

    Άιντε να βγει σε λίγο κι ο Ρουπακιάς, πολύ κάθισε, τον περιμένει το πόστο του σε καμιά τράπεζα …

  66. Μαρία said

    63
    Μετά το 17:40

  67. Μαρινάρα, η πίτσα χωρίς τυρί

    Μια μέρα βγήκαμε σε πιτσερία/πιτσαρία με μια ελληνοϊταλική οικογένεια όπου πρόσεξα πως το 12χρονο αγόρι παράγγειλε «μαρινάρα». Μπράβο, είπα, το έχουν μάθει να τρώει υγιεινά, πίτσα με θαλασσινά. Έτσι είχα καταλάβει το ναυτικό, άρα θαλασσινό, μαριν.
    Όταν όμως ήρθε η πίτσα είδα πως δεν είχε θαλασσινά αλλά είχε …τίποτα κυριολεκτικά. Μόνο ντομάτα σάλτσα με λάδι. Από τότε κι εγώ προτιμώ να παραγγέλνω αυτή την πίτσα που είναι ολοφάνερα υγιεινή και χορτοφαγική.
    Μια μέρα στα Γρεβενά, μόλις την παράγγειλα στο γκαρσόνι ήρθε ο παρασκευαστής να επαληθεύσει αν πραγματικά την ήθελα καθόλου «χωρίς κασέρι».
    Σπάνια υπάρχει γραμμένη σε ελληνικό κατάλογο. Στη Νότια Ιταλία, θυμάμαι, είχα απογοητευτεί επειδή ήταν εμπλουτισμένη με διάφορα.

  68. ΓΤ said

    Το αφήνω να κρέμεται ως καταγραφή κραυγαλέας σύμπτωσης…

    Θα σταθούμε στα δύο από τα τρία χτεσινά 5ρια που βρέθηκαν στο Τζόκερ.
    Το πρώτο 5ρι ήταν στήλη που παίχτηκε σε πρακτορείο της Λαμίας, με «τυχαία επιλογή». Δηλαδή η στήλη παρήχθη από τη μηχανή. Το δεύτερο 5ρι ήταν στήλη που παίχτηκε σε πρακτορείο παραδίπλα, στη Στυλίδα, που το έχει ο ίδιος ιδιοκτήτης με αυτό της Λαμίας, και η στήλη αυτή επίσης παρήχθη από τη μηχανή. Και μέσα στον ωκεανό των συνδυασμών, δύο μηχανές διπλανών χωριών παρήγαγαν την ίδια πεντάδα αριθμών…

    Θα μου πείτε «Ρε μαν, η Λαμία δεν είναι χωριό!» Σάματι είναι η Στυλίδα;

    Ασεβής Αθηναίος εκ γενετής, σας ασπάζομαι

    https://www.opap.gr/deltia-tupou-joker?p_p_id=ArticleListPortlet_INSTANCE_28mUgiZ6ozWd&p_p_lifecycle=0&p_p_state=normal&p_p_mode=view&_ArticleListPortlet_INSTANCE_28mUgiZ6ozWd_pageMode=closeup&_ArticleListPortlet_INSTANCE_28mUgiZ6ozWd_articleId=1798637

  69. Χαρούλα said

    Τα 20 ελληνικά ΠΟΠ τυριά

    Και πληροφορίες γιαυτά
    http://www.eliasmamalakis.gr/cheese-pop.asp

  70. … ξέρουμε δα πως … ο πελαργός φέρνει … τα νεογέννητα παιδιά …

    Είναι στατιστικά αποδεδειγμένο (p < 0.05, όπως θα παρατηρούσε και ο Jacob Cohen):

  71. sarant said

    66 Μωρέ μπράβο!

    67 Βρε τι μαθαίνει κανείς!

    69 Χρήσιμο!

  72. ΓΤ said

    69@ Χαρούλα

    «126 τυριά της Ευρώπης πήραν τον χαρακτηρισμό Π.Ο.Π.
    37 γαλλικά, 30 ιταλικά, 20 ελληνικά, 11 ισπανικά, 10 πορτογαλικά, 8 αγγλικά, 3 γερμανικά, 3 δανέζικα, 2 αυστριακά και 1 βελγικό. Σύνολο 126.»

    Ο Μαμαλάκης δεν μπορεί ούτε μια μπαζοπρόσθεση να κάνει σωστά. Θα μου πείτε, μπορεί να μαγειρέψει…

  73. … Έτσι, δημιουργήθηκε το πρώτο ελληνικό τυρί τύπου
    γραβιέρας,
    στο “γαλακτοκομείο Λάππα”
    της Μανωλάδας, …

    Θα περίμενα σε τυροχανείο
    της Γραβιάς

  74. ΓΤ said

    Μανωλάδα…

    Να ξεκινάς από την εκλεκτή γραβιέρα και να καταλήγεις στις ματωμένες φράουλες…

  75. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    44.
    Αθεόφοβε, εντελώς χωρίς τρύπες δεν γίνεται! Εννοώ τις μεγάλες τρύπες (κουφάλες 🙂 ), όπως αυτές που φαίνονται στη φωτό του άρθρου και με τις οποίες εμφανίζεται συνήθως η γραβιέρα… (Σ’ αυτήν που έβαλες, πόθεν τεκμαίρεται η κρητική καταγωγή των γραβιερών; 🙂 )
    Να εδώ μερικές γραβιέρες Κρήτης, από αιγοπρόβειο γάλα:

    Οι πιο ευμεγέθεις τρύπες που θα βρεις, θα είναι μέχρι τόσο:

    ====-====
    63, 66
    Με πρόλαβε η Μαρία – αλίμονο! 🙂

  76. 3,

    Βέβαια, υπάρχει κι αυτή η εκδοχή για τις τρύπες του τυριού (στο 0:15):

  77. leonicos said

    63 Μήπως έχει δει κανένας (από τα λυκόπουλα) μια ταινία με Φράνκο και Τσίτσιο, που είχαν μπακάλικο και άνοιγαν με τρυπάνι τρύπες στο τυρί για να το πουλήσουν ακριβότερα για γραβιέρα;

    Νομίζω ότι ήσαν σερβιτόροι και άνοιγαν τρύπες όταν τους ζητούσν γραβιέρα. Εκτος αν είναι άλλο έργο και χρησιμοποίησαν το ίδιο εύρημα

  78. Μετσοβόνε (καπνιστό)

  79. leonicos said

    63 66

    Άρα
    ή δεν θυμάμαι καλά, ή είναι άλλο έργο

  80. Δε μου λέτε οι ιταλομαθείς, θα σκάσει μύτη και ο Πέδης σε λίγο. Είναι μόνο δική μου εντύπωση ότι ακόμα και οι, ξέρω γω, ψαγμένοι νέοι Ιταλοί κάτω των τριάντα ας πούμε αγνοούν πλήρως την μεταπολεμική ιταλική κουλτούρα; Δηλαδή τους λες Ταβιάνι, Φελίνι, Αντονιόνι, Νίνο Ρότα και δεν τους έχουν ακούσει καν; Εδώ έχουμε υπόψη τέσσερις-πέντε περιπτώσεις – η μία μάλιστα έκανε μεταπτυχιακό στον ελληνικό κινηματογράφο!
    Τόσο κακό έκανε η RAI;

  81. ΓΤ said

    78@ Λάου

    Επίσης το καπνιστό Βερμίου «Μπέλας» τα σπάει!

  82. Costas Papathanasiou said

    Καλησπέρα!
    Οι γερανοί εκτός από…γραβιέρες, φέρνουν και το μυθικό γδικιωμό του αδικοσκοτωμένου (βλ. Λεξικό Σουΐδα “αἱ Ἰβύκου ἔκδικοι“), την επαγρύπνηση αλλά και τον απόηχο ομηρικών μαχών:
    “Κι αφού σιμά στους αρχηγούς εσυνταχθήκαν όλοι,
    οι Τρώες αλαλάζοντας, σαν τα πτηνά κινούντο.
    Καθώς διαβαίνουν γερανοί και κρώζουν στον αιθέρα,
    ως φεύγουν τες νεροποντές και τον βαρύν χειμώνα
    να φθάσουν στον Ωκεανόν, κι άμα χαράξη αρχίζουν
    πόλεμον φονικότατον στο γένος των Πυγμαίων”. (μτφ Ι. Πολυλάς. Ιλιάδα- Ραψωδία Γ,1-10.),
    Διότι, κατά διάφορους αρχαίους μύθους, οι γερανοί και οι πυγμαίοι είναι προαιώνιοι εχθροί [ βλ. https://en.wikipedia.org wiki/Pygmy_(Greek_mythology) και http://heterophoton.blogspot.com/2017/04/16.html ].
    Είναι βεβαίως σχεδόν προφανές ότι πίσω από αυτό το παραμύθι πρέπει να κρύβεται αφενός η εντυπωσιακή παρουσία των πυγμαίων (που τους καθιστά έτσι χαρακτηριστικούς εκπροσώπους της Αφρικής), αφετέρου η μεγαλοπρεπής, δίκην στρατιάς, μαζική μετανάστευση των γερανών από τη μαύρη ήπειρο προς τας Ευρώπας [ βλ.Myth and Reality in the Battle between the Pygmies and the Cranes in the Greek and Roman Worlds-Asher Ovadiah1; Sonia Mucznik, και No. 2228: ANCIENT EXPLANATIONS OF BIRD MIGRATION
    John Lienhard presents guest Richard Armstrong https://www.uh.edu/engines/epi2228.htm ], απόηχος της οποίας μπορεί να ακουστεί και στο λαϊκό ρούσικο τραγούδι “Οι γερανοί”, όπως το μετέφρασε ο Ρίτσος.
    Απώτατος πρόγονος των Ευρωπαίων γερανών είναι η ΠΙΕ *gere-no-, επιθηματική μορφή της ρίζας *gere- (2) «κράζω βραχνά”, απ’ όπου λέξεις όπως η αγγλική crane, γερμανική Kranich, η παλαιονορβηγική trani και η δανέζικη trane (με δυσεξήγητη αλλαγή συμφώνου), ελληνική “γερανός”, λατινική grus, ουαλική garan, λιθουανική garnys «ερωδιός, πελαργός»), που ίσως σημαίνουν ότι το όνομα προέκυψε ως ηχομιμητικό της κραυγής του πτηνού. [βλ. https://www.etymonline.com/word/crane ].
    Όντες φορείς υψηλού συμβολισμού, η εικόνα τους αξιοποιοείται σε θυρεούς ή οικόσημα εν είδει εικονόλεξου (βλ. “armes parlantes” και https://en.wikipedia.org/wiki/Canting_arms ) ως λογοπαικτική/παρετυμολογική/παρηχητική ή συμβολική νύξη όχι μόνον επωνύμων (π.χ. με την έννοια “άγρυπνος φρουρός”, “crane in its vigilance”: βλ. https://www.heraldica.org/topics/birds.htm ) αλλά και πόλεων, όπως είναι (πλην Gruyères ) η Σουηδική Tranas (https://en.wikipedia.org/wiki/Tran%C3%A5s_Municipality) και η Λετονική Grobiņa (https://en.wikipedia.org/wiki/Grobi%C5%86a )

  83. ΣΠ said

    66
    Πώς το βρήκες, βρε θηρίο; Ποιος είναι ο τίτλος της ταινίας;

    79
    Το άλλο έργο είναι στο 76.

  84. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Νοστιμότατο το άρθρο! Έχω πει όταν ξαναγεννηθώ θα πάρω βοσκό! 🙂
    Τη μαλάκα Χανίων δε θωρώ, το τυροζούλι επίσης ε και το ξύγαλο Σητείας (Κουβαράκη) προς το τυρί πάει. Οποιος δεν τοχει δοκιμάσει, να το κάνει 🙂 .
    Όποιος πάρει για οικόσιτο κατσίκα έγγαλη, θα του μάθω να κάνει τυροζούλι.
    Η γιαγιά μου μ΄έμαθε κι έφτασα να πήζω μόνη μου σε ηλικία δημοτικού το γάλα από δυο αίγες (αρμέγω κιόλας άμα λάχει 🙂 ) .

    Ο Τζουρμπάκης ξεκίνησε αεροπόρος, έγινε ναυτικός και κατέληξε πετυχημένος τυροκόμος αφού έψαξε σε μερη σαν τη Σαρδηνία την τέχνη τού … τυρείν ( εδώ ένα παλιό άρθρο-στο μεταξύ, εκτός από το γιδοτύρι-που μ΄αρέσει, έχει και γραβιέρα με χαμηλά λιπαρά, καλούλα-όπως είπε και ο ΜΙΚ. )
    https://www.tovima.gr/2011/03/10/afieromata/otan-i-kriti-ftiaxnei-kalo-tyri/

    Άρμεγμα και πήξιμο,τυροκομική δηλαδή, χειροποίητη.
    στο 11:40
    ΕΡΤ3, Χωρίς αυτοκίνητο/ 3ο επεισόδιο

    Μνημονεύουμε σφαέλα και χαλούμι

  85. Μαρία said

    80
    Απίστευτο!

  86. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @82. Ἐξαιρετικός Costas Papathanasiou! Συγχαρητήρια!

  87. sarant said

    80-85 Κι εγώ απίστευτο το βρήκα αρχικά αλλά όσο το ξανασκέφτομαι δεν το αποκλείω.

  88. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Η παρέα του γιου μου, τώρα που έχουν πια επισκεφτεί αρκετά μέρη και ιδίως νησιά, αποφάνθηκαν: μωρέ τί μας λένε οι Γάλλοι πώς κάθε μέρα κι ένα τυρί; εμείς εδώ κάθε νησάκι το τυράκι του, και συχνά όχι μόνον ένα!
    Και πόσο δίκιο.
    πχ τυριά της Τήνου
    https://www.lifo.gr/sites/default/files/styles/free_height_medium/public/articles/2020-11-03/dsc_4794.jpg?itok=iErd9k0Z

    κι άλλων νησιών , έτσι σκόρπια,
    Μανούρα
    Τυροβολιά
    Μελίχλωρο
    Μαστέλο
    ξινότυρο
    Φράτσια
    Λαδογρβιέρα
    Νησιά σκέφτηκα πρώτα για να πάω στα τυριά τους 🙂

  89. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>Τη γραβιέρα τη φέρνει ο γερανός

    Κεφαλοτύρι ενός τόνου Το έβαλαν στην πλατεία με τη βοήθεια γερανού

  90. 67 Μια φίλη δεν μπορεί να φάει τυρί (αλλά και κάτι που έχει έρθει σε επαφή με τυρί). Έτσι παραγγέλνει πίτσα χωρίς τυρί, αλλά την ονομασία μαρινάρα δεν νομίζω να την ξέρει.

  91. Μαρία said

    83
    Όλα τα βρίσκει η θεία γούγλη, αν την ταΐσεις σωστά 🙂
    https://it.wikipedia.org/wiki/L%27oro_del_mondo_(film)

  92. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    «και ως φθάσαμ’ εκοιτάζαμεν όσά ‘χε μέσα τ’ άντρο·
    τα τυροβόλια γεμιστά, και οι μάνδρες στοιβασμένες
    αρνιά κι ερίφια· κι είχε τα ξεχωριστά κλεισμένα,
    τα πρώιμ’ αλλού, τα δεύτερα αλλού, και αλλού τα τρίτα.
    και όλα επλημμύριζαν ορό, και κάδοι και σκαφίδες,
    τ’ αγγεία τα καλόφθειαστα, π’ άρμεγε αυτός το γάλα.»
    Οδύσσεια, μετάφραση Ιακ. Πολυλά, 1875-1881

    «Σαν μπήκαμε, κοιτάζαμε το τι ΄χε μες στο σπήλιο·
    τα τυροβόλια ολόγεμα, και μες στις μάντρες στοίβα
    τ΄ αρνιά και γίδια, ξέχωρα κλεισμένο το κάθε είδος,
    χώρια τα πρωτογέννητα, τα μεσιανά, τα τρίτα·
    και αγγειά που τα πλημμύριζε τυρόγαλο· καρδάρια
    και σκάφες, όλα διαλεχτά, που άρμεγε γάλα μέσα.»
    Οδύσσεια, μετάφραση Αρ. Εφταλιώτη, 1914

    «Και στη σπηλιά άμα μπήκαμε βλέπαμε ό,τι είχε μέσα.
    Γεμάτα τα τυρόβολα κι οι μάντρες στοιβαγμένες
    από κατσίκια κι απ’ αρνιά, και χώρια μαντρισμένα
    τα πρώιμα αλλού, τα μέσα αλλού, κι αλλού τα όψιμα ήταν.
    Κι ήταν από τυρόγαλο γεμάτα όλα τ’ αγγειά του,
    σκάφες, καρδάρες, που άρμεγε μέσα σ’ αυτά το γάλα»
    Οδύσσεια, μετάφραση Ζ. Σίδερη, 1916

    «Κι εμείς το σπήλιο τριγυρίζοντας το αποθαμάξαμε όλο:
    τυριά γεμάτα τα τυρόβολα· στις μάντρες στοιβαγμένα
    τ΄ αρνιά, τα ρίφια· κι ήταν ξέχωρα κλεισμένη η κάθε γέννα,
    χώρια μαθές τα πρωτογέννητα και χώρια τα μεσάτα,
    και τα ψιμάρνια χώρια· ξέχειλα τ΄ αγγειά από ορό θωρούσες —
    λεβέτια, σκάφες, όλα, που ΄φτιανε, να τα ΄χει και ν΄ αρμέγει.»
    Οδύσσεια, μετάφραση Ν. Καζαντζάκη – Ι. Θ. Κακριδή, 1938

    https://karamanlidika.gr/deka-spania-ellhnika-tyria-sta-karamanlidika/

  93. @ 82 Costas Papathanasiou

    >>Οι γερανοί εκτός από…γραβιέρες, φέρνουν και το μυθικό γδικιωμό του αδικοσκοτωμένου (βλ. Λεξικό Σουΐδα “αἱ Ἰβύκου ἔκδικοι“)…

    Το κάναμε και στην α’ γυμνασίου, στο αναγνωστικό του Ζούκη: 14. ῎Ιβυκος καὶ γέρανοι. http://3lykeiokeratsiniou.weebly.com/uploads/1/6/0/1/16019314/arxaia_1954.pdf

  94. Pedis said

    # 80 – Στατιστική σε μεγάλο δείγμα δεν διαθέτω, αλλά από αυτά που ξέρω έτσι είναι, Δυτα μου. Μεγαλομενοι με κομμεντιολες + τηλεοπτικά σόου + μεντιασετ του Μπερλουσκα + το κίνημα στα εντελώς μπασσα του.

  95. @ 90 Γιάννης Μαλλιαρός

    Σάματις την ξέρουν και οι καταστηματάρχες; Πάντως με λίγη ρίγανη ή/και ψιλό σκορδάκι είναι πολύ νόστιμη και υγιεινή.

  96. 94 Μάλιστα, γκράτσιε. Δηλαδή εντάξει, κι εδώ δεν ξέρουν όλοι τις ταινίες του Αγγελόπουλου αλλά τουλάχιστον τον ξέρουν ανεκδοτολογικά (σαν συνώνυμο του αργού 😉 ). Δηλαδή δεν ξέρουν ούτε τις κωμωδίες του Μονιτσέλι, ας πούμε; Φοβερό!

  97. spiridione said

    74.
    https://www.patrisnews.com/lechena-i-agnosti-istoria-tou-ktimatos-tou-diadochou/
    Στη Νέα Μανολάδα είχαν έρθει πρόσφυγες από τη Ανατ. Θράκη

  98. Χαρούλα said

    Με γεράνους έχουμε και το
    Γερανοί πετούσαν …
    Τι πολλοί που ήσαν !
    Ένας είχε πίσω δυο, κι ένας άλλος γερανός,
    έναν πίσω κι έναν μπρός.

    Πόσοι ήταν ακριβώς;

    ΓΤ(#72) δεν παίζεσαι! Που σκέφτηκες να κάνεις την πρόσθεση!

  99. Pedis said

    # 96 – Κοίτα, σε ό,τι έχει να κάνει με κομμωδιουλα, σαν τις δικές μας του ελληνικού σινεμά, είναι ενημερωμένοι (Τοτό, Σορντι, Βερντονε για νεώτερες κλπ). Στα υπόλοιπα, στην τύχη …

  100. Νέο Kid said

    Εγώ μπήκα απλώς για να ψέξω το Δύτη που ταυτίζει τη «μεταπολεμική ιταλική κουλτούρα» με το σινεμά! Υπάρχουν κι άλλες «κουλτούρες» κύριε! 😀

  101. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Στιγμές στιγμές θαρρώ πως οι στρατιώτες
    που πέσανε στη ματωμένη γη
    δεν κείτονται, θαρρώ, κάτω απ’ το χώμα
    αλλά έχουν γίνει άσπροι γερανοί.

    Πετούν και μας καλούν
    με τις κραυγές τους
    απ’ τους καιρούς αυτούς τους μακρινούς
    κι ίσως γι’ αυτό πολλές φορές σιωπώντας
    κοιτάμε τους θλιμμένους ουρανούς.

    Πετάει ψηλά το κουρασμένο σμάρι
    στης δύσης τη θαμπή φεγγοβολή
    και βλέπω ένα κενό στη φάλαγγά του
    και είναι ίσως η δική μου η θέση αυτή.

    Θα ‘ρθεί μια μέρα που μ’ αυτό το σμάρι
    στο μέγα θάμπος θα πετώ κι εγώ
    σαν γερανός καλώντας απ’ τα ουράνια
    όλους εσάς που έχω αφήσει εδώ.
    Μετάφραση Γιάννης Ρίτσος
    https://www.pancreta.gr/art.php?p=15084

  102. 100 Αυτά ρώτησα, αυτό μου έκανε εντύπωση! Φαντάζομαι τη βέσπα την ξέρουνε 🙂

  103. 17,
    Και το απαράμιλλο

    Feta compli

    για την εθνική μας στο Euro 2004
    (έχει κι άλλα λογοπαίγνια με ελληνικό θέμα το BBC)

  104. 82 «Όταν περνούν οι γερανοί» Σοβιετική ταινία του 1957. Την είχα πρωτοδεί στο Αγρίνιο, τον Φλεβάρη του 1979!

  105. Μαρία said

    96
    Ενδέχεται να ξέρουν τις ταινίες και να αγνοούν το σκηνοθέτη.

  106. ΓΤ said

    84@ Εφουλίνι

    Εγώ πεθαίνω για τη στιγμή που, κρατώντας την έγγαλη, θα ρωτήσεις τον περιπτερά του Μουσείου για εξακοσιοστή πεντηκοστή τρίτη φορά εάν ήφερε συγκεκριμένη φιγούρα του Καραγκιόζη 🙂

  107. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    104 η μοναδική ρώσικη ταινία που έχει κερδίσει τον Χρυσό Φοίνικα και περιλαμβάνεται στις «101 ταινίες που πρέπει να δείτε πριν πεθάνετε»

  108. BLOG_OTI_NANAI said

    Υπάρχει το 1882 η έκφραση «τυριά γραβιέρας» (σαν να είναι η γραβιέρα τοποθεσία, όμως δεν αρχίζει με κεφαλαίο):

  109. ΓΤ said

    Ας δούμε, για όσους αντέχουν, και το πασίγνωστο casu marzu, το τυρί που το τρως μαζίμε τα σκουλήκια του!

    Πάμε μέχρι τη Σαρδηνία

  110. π2 said

    61: Μερσί. Διαφορά στην παρασκευή κυρίως λοιπόν.

    81: Συμφωνώ και επαυξάνω. Πολύ νοστιμότερο από το δημοφιλές μετσοβόνε κατά τη γνώμη μου.

    84: Να ρωτήσω κάτι μια που πετύχαμε connoisseuse κρητικών τυριών. Μια θεια μου μου είχε δώσει ένα περίεργο τυρί από έναν βοσκό κάπου στον νομό Ηρακλείου, το οποίο δεν ξέρω αν είναι γνωστή ποικιλία ή προϊόν πειραματισμού (το λέω γιατί τον περιέγραφε ως ψαγμένο βοσκό -για να μη σχολιάσω ότι τον περιέγραφε με σχεδόν απρεπή για την ηλικία της θαυμασμό: «ψηλό παλικάρι με κάτι ωραία γαλάζια μάτια» κλπ.). Ήταν λευκό, κατσικίσιο, μαλακό, αρκετά ανάλατο, πολύ μαστιχωτό στην υφή, αλλά καμιά σχέση στη γεύση με ανθότυρο, περισσότερο με μαλακή γραβιέρα έμοιαζε. Πολύ ιδιαίτερη γεύση.

  111. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    104 https://www.youtube.com/watch?v=2OccZQmxKac&ab_channel=%D0%9A%D0%B8%D0%BD%D0%BE%D0%BA%D0%BE%D0%BD%D1%86%D0%B5%D1%80%D0%BD%22%D0%9C%D0%BE%D1%81%D1%84%D0%B8%D0%BB%D1%8C%D0%BC%22

    107 🙂 🙂 Θα τηνε δέσω στα «Φτερά» μπρε, να μην τη ματιάσει ο γαλανομάτης περιφτεράς

  112. BLOG_OTI_NANAI said

    Αναλυτικό επιστημονικό άρθρο του 1906 για την παρασκευή Γραβιέρας:

  113. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    110 >> λευκό, κατσικίσιο, μαλακό, αρκετά ανάλατο, πολύ μαστιχωτό στην υφή
    Χλωρό τυροζουλάκι μου μοιάζει. Σκέτο κατσικίσιο (με όλη τη σχετική ευωδιά του) που δεν αλατίζεται πολύ και τρώγεται σε ενδιάμεση ωρίμανση.

  114. BLOG_OTI_NANAI said

    Τιμές 1919. Τα πιο ακριβά, χαβιάρι, τυριά, βούτυρα:

  115. aerosol said

    Νομίζω πως πρόσφατα χάσαμε το δικαίωμα να φτιάχνουμε μόνο εμείς φέτα.
    Υπάρχουν εξαιρετικά τυριά στην Ελλάδα, μικρής παραγωγής που σπάνια φεύγουν από τον τόπο τους, οπότε παραμένουν άγνωστα. Το αρσενικό Νάξου ας πούμε. Ή το, σχεδόν άγνωστο, θηλυκό, πιο μαλακό και κρεμώδες, απίστευτο.

    #35
    Δεν ξέρω αν είναι Πανταζάτου αυτές που δοκίμασα αλλά συχνά οι φέτες Κεφαλονιάς είναι υπέροχες. Παλιότερα στον Σκλαβενίτη (έχω πια καιρό να πετύχω) υπήρχε μια πολύ μαλακιά, τόσο που σε προειδοποιούσε ο τυροπώλης. Είναι η συγκλονιστικότερη φέτα που έχω δοκιμάσει. Κι έχω δοκιμάσει τόνους φέτα, καθώς η βασική τροφή ενός αεροζόλ είναι φέτα με λίγο… τυρί από πάνω! Και άλλο λίγο από κάτω. Και κόμποσο στα πλάγια, για να μη νιώθουν μοναξιά τα κακόμοιρα.
    Οι Κεφαλονίτες φτιάχνουν κι εκείνο το πεντάλμυρο κεφαλοτύρι, που λίγοι τολμούν να φάνε σκέτο, ως επιτραπέζιο. Αλλά είναι εξαιρετικό.

    #80
    Αν είσαι Ιταλός και δεν ξέρεις τον Φελίνι, τότε εξ ορισμού δεν είσαι ψαγμένος. Είσαι λούμπεν και δεν το ξέρεις. Τέσσερα Όσκαρ, δώδεκα υποψηφιότητες, τεράστια εμπορική απήχηση, πάντα στους πρώτους στις λίστες των σημαντικότερων σκηνοθετών. Αυτά δεν είναι μεγέθη Αγγελόπουλου, ο Φελίνι ήταν διεθνής μέγα-σταρ.

    #84
    Τρομερό το γιδοτύρι του Τζουρμπάκη!

  116. ΓΤ said

    18.10.1979 Το Νόμπελ Λογοτεχνίας στον Ελύτη

    Άλλη μία εκκωφαντική μογιλαλία του Μηνολογίου

  117. ΓΤ said

    115@

    «[…] εκείνο το πεντάλμυρο κεφαλοτύρι, που λίγοι τολμούν να φάνε σκέτο, […]».

    Αυτό χτυπάω με παγωμένη μπίρα, ρε μαν!

  118. Πέπε said

    @98:

    Όοοοοχι!

    Γερανοί πετούσαν …
    Τι πολλοί που ήσαν !
    Ένας είχε δύο πίσω,
    ένας είχε δύο μπρος,
    κι ένας άλλος γερανός,
    έναν πίσω κι έναν μπρός.

    (Τώρα γιατί γερανοί, που δεν ασχολείται ποτέ άνθρωπος μαζί τους, κι όχι πελαργοί, άγνωστο…)

  119. Pedis said

    # 105 – Και πού να βρουν τις ταινίες να τις δουν;
    Σε ποια αίθουσα; 🤨

    Οι πολύ ψαγμένοι της προηγούμενης γενιάς, αν έμεναν π.χ. στο Τορίνο, πήγαιναν στις προβολές της Αντονελλιάνας (ξερωγώ), αλλού. τίποτα Μπολόνια, Μιλάνο, Ρώμη-καφρίλα. Άντε στις πολύ μεγάλες πόλεις να βρει ο άλλος σινεκλουμπ (που τα λένε) που προβάλλει ποιοτικές ταινίες σε χώρο για 10-20 άτομα (παρόντες 5-6), που μόλις μπαινει τριαντάρης ρίχνει τον μέσο όρο ηλικίας κατά δέκα χρόνια. Μου έχουν πει ότι μόνον η Rai3 πριν από κάνα αιώνα (για τώρα δεν έχω υποψην μου) είχε προβολές 1-2 φορές τη βδομάδα ποιοτικού σινεμά (πάντα μεταγλωττισμένου αν επρόκειτο για ξένα φιλμ) μετά τα μεσάνυχτα και με διαλείμματα.
    Το υπόλοιπο πρόγραμμα κουίζ, σόου, ριάλιτι, κουίζ, σόου, ριάλιτι στη μέση κάνα τελεφιλμ και σειρές.

  120. Πέπε said

    Από το άρθρο μαθαίνω ότι η γραβιέρα Νάξου είναι η μία από τις τρεις ΠΟΠ της Ελλάδας. Από το λινκ κάποιου σχολίου, ότι ο Μαμαλάκης τη θεωρεί από τα καλύτερα ελληνικά τυριά. Από περιρρέουσες γνώσεις, ότι το πιο χίπστερ τυρί της Νάξου είναι το αρσενικό, γνωστό και αγαπημένο όσων ξέρουν, υποτίθεται, αυτά που δεν ξέρει όλος ο κόσμος, χόι πολλόι. (Εγώ νομίζω ότι επηρεάζει και το εφετζήδικο όνομα.)

    Πολύ καλά και τα δύο, γραβιέρα και αρσενικό, αλλά εμένα το αγαπημένο μου αξώτικο τυρί έχει πολύ πιο ταπεινό όνομα: είναι το ξινοτύρι.

    _______________________________

    Όταν διάβασα το τυροφίλ μυθιστόρημα που παρέπεμψα πιο πάνω, μ’ επηρέασε και άρχισα να την ψάχνω με τα τυριά. Είχα διαβάσει και παλιότερα ένα βιβλίο του Μαμαλάκη για τα ελληνικά τυριά που κι αυτό με είχε κινητοποιήσει. Αυτή τη στιγμή σαφώς μεν δεν είμαι γνώστης των τυριών του κόσμου (όπως το είδωλό μου, ο Εδουάρδος Τρένκομ), ούτε καν της Ελλάδας ή των προσιτών σ’ εμάς χωρών, αλλά δεν παύω να τα ψάχνω και να τα απολαμβάνω ιδιαίτερα.

    Αρκετά παλιότερα όμως είχα διαβάσει κάποιο του ΜακΚορτ, όπου όλη την ώρα έπιναν τσάι. Κι εκείνο επίσης με είχε επηρεάσει, άρχισα να πίνω τσάι, σιγά σιγά να το ψάχνω κι αυτό, και σταδιακά έφερα κι αυτό το χόμπι σε παρόμοιο επίπεδο με το άλλο πιο μετά, των τυριών. Οπότε, άρχισα να παρατηρώ καλύτερα τις σκηνές τεϊοποσίας που συναντά κανείς στη λογοτεχνία. Οι Ρώσοι π.χ., όταν πίνουν τσάι, δεν τρώνε κουυλουράκια και τέτοια αλλά αλμυρά, μέχρι και χαβιάρι. Αυτό μού είχε μείνει ως αστερίσκος. Κάποια στιγμή ο αστερίσκος ήρθε κι έδεσε με μια αρκετά παλιά, σχεδόν παιδική ανάμνηση, από ένα καλό κινέζικο εστιατόριο όπου τα φαγητά με τις χαρακτηριστιτικά έντονες γεύσεις συνοδεύονταν από τσάι γιασεμί.

    Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι ένα πιάτο τυριών μπορεί να συνοδευτεί εξαιρετικά από τσάι. Πολύ τσάι: γεμίζεις την τσαγιέρα και ξανασερβίρεις αφειδώλευτα τα φλιτζάνια.

  121. 118, … Τώρα γιατί γερανοί, που δεν ασχολείται ποτέ άνθρωπος μαζί τους, …

    Έχει και με κυνηγούς:
    «Δυο πατέρες και δυο γιοι
    βγήκαν έξω κυνηγοί,…
    »

    Ίσως κυνηγάγανε (σικ) και γερανούς στα Γεράνια

  122. … ο Νικόλαος Ζυγούρης, … δημιουργήθηκε το πρώτο ελληνικό τυρί τύπου γραβιέρας, … με βασική διαφορά τη χρήση
    πρόβειου γάλακτος,

    Το λες και
    προβειοτικό

  123. Αγγελος said

    (24) Το τσαλαφούτι το έχω ακούσει από… ένα διήγημα που διάβασα τυχαία στο Διαδίκτυο.

  124. Αγγελος said

    Απ’όσο ξέρω, κανένα παραδοσιακό τυρί δεν είναι κασσέρ, διότι στην παρασκευή τους υπεισέρχεται ζωική πυτιά. Οπότε μου φαίνεται απίθανο να προέρχεται από κει το κασέρι, κι ας το λέει ο πολύς Νισανιάν, αφού μάλιστα υπάρχει προχειρότερη η λατινική ετυμολογία.

  125. Πέπε said

    Σ’ ένα δημοτικό τραγούδι ένας αρρώστησε και η γυναίκα του ψάχνει να του βρει το γιατρικό:
    Λαγού τυρί μού γύρεψε κι αγριολαφίνας γάλα.
    Αλλά μέχρι να τα βρει, ο άλλος έγειανε μόνος του και, καθώς βρέθηκε μόνος του, το ‘ριξε στο γλέντι…

  126. mitsos said

    Καλησπέρα
    (αγάλι αγάλι το φιλί για να χει νοστιμάδα 🙂
    και το τυρί , και το τυρί 🙂 )

    Με τι πρέπει να γεμίσουμε ένα βαρέλι για να γίνει ελαφρύτερο ;
    Προφανής απάντηση : με τρύπες ( ακόμα κι αν δεν είναι βαρέλι αλλά έμενταλ )

    Πάντως παράδοξο γραβιέρας δεν υπάρχει
    Η αλήθεια της πρώτης Προκείμενης πρότασης προϋποθέτει σταθερή πυκνότητα κοιλοτήτων ( όγκος κοιλοτήτων ανα μονάδα όγκου συνολικά έμενταλ + κοιλότητες )
    Η αλήθεια της Δεύτερης προκείμενης προϋποθέτει σταθερό όγκο συνολικά έμενταλ + κοιλότητες.
    Δεν συναληθεύουν ποτέ.

    Το παράδοξο της γραβιέρας όμως είναι καλό διδακτικό τέχνασμα για να διδαχιεί για παράδειγμα η σχέση c=λf για το φώς .
    Στο κενό c=σταθερό και άρα το λ αντιστρόρως ανάλογο του f ( όσο πιο μικρό το λ τόσο μεγαλύτερο το f )
    Κατά την μετάβαση από τον αέρα στο νερό , f=σταθερό τότε λ ανάλογο του c ( όσο μικρότερο το c τόσο μικρότερο το λ )
    Πουθενά όμως δεν ισχύει όσο μικρότερο το c (μικρότερο λ και ) άρα τόσο μεγαλύτερο το f.

    Σε κάθε σχέση y=x·z δεν είναι καθορισμένη η αναλογία αν δεν καθοριστεί η σταθερά .
    Αν z= σταθερό τότε y ανάλογο x
    Αν x= σταθερό τότε y ανάλογο z
    Αν y= σταθερό τότε z αντιστρόφως ανάλογο x

    Υγ Το κριτήριο στην ελληνική γραβιέρα δεν είναι η προέλευση αλλά η διάρκεια ωρίμανσης … ( και η τιμή αγοράς )
    Και προτιμώ μικρότερη ποσότητα ελληνική γραβιέρα μακράς ωρίμανσης παρά μεγαλύτερη ποσότητα κάποιου ξένου τυριού για τα οποία γευστικά λίγα γνωρίζω.

  127. 65# Ναι, το σχολιάσαμε και στο άλλο νήμα. Η δημοκρατία και η δικαιοσύνη μπατύρισαν, χρειάζονται ένα αυστυρό, χεστύριο σιχτύρισμα.

  128. 121 Με πρόλαβες. Αλλά για να μην μείνω πίσω
    Ο παπάς κι η παπαδιά,
    Ο Γιάννης κι η Μαρία
    (πόσοι είναι)

  129. # 115

    Συμφωνώ για την μαλακή Κεφαλλονιάς του Σκλαβενίτη που την φέρνει σπάνια, ίδια είναι και η ορεινής Ναυπακτίας του Βασιλόπουλου.
    Ο Σκλαβενίτης έχει ένα εξαιρετικό αλμυρό τυρί το πεκορίνο Αμφιλοχίας Καράλη. Οσο για τις γραβιέρες το ξανάγραψα, Σταυρακάκης και πάσης Ελλάδος, μάλλον δυσεύρετος τώρα, καποτε είχα γέφυρα με Ρέθυμνο.

  130. ΚΩΣΤΑΣ said

    123
    Ευχαριστώ, Άγγελε, το απόλαυσα το διήγημα! 🙂

  131. spyridos said

    127

    Κάθε καλό τυρί , νοστιμίζει (και γίνεται ακριβότερο) με την ωρίμανση.
    1992, πρώτη φορά στη Νάξο.
    Φεύγοντας πήγα στο μαγαζί του συνεταιρισμού δίπλα από το λιμάνι.
    Τους εξήγησα ότι θέλω το παλιότερο, όχι το φρέσκο που δίνουν στους τουρίστες.
    Τελικά συμφώνησε όταν πήρα δυό κεφάλια. Πεντανόστιμο.
    Το πήγα στον πατέρα μου («μόνο η κρητική γραβιέρα αξίζει») και είπε καλούτσικο.
    Του έδωσα το τηλέφωνο και κάθε Πάσχα που έρχονταν οι Ναξιώτες στου Ψυρρή του έφερναν ένα κεφάλι παλιό.

    Στην Ολλανδία το τυρί αλλάζει όνομα και τιμή, με την ωρίμανση και έτσι ξέρεις ακριβώς τι αγοράζεις.
    weken – εβδομάδες
    maanden – μήνες
    Jonge kaas: 4 weken
    Jong belegen: 8 tot 10 weken
    Belegen: 16 tot 18 weken
    Extra belegen: 7 tot 8 maanden
    Oude kaas: 10 tot 12 maanden
    Overjarige kaas: 18 maanden of meer
    Οταν τον προηγούμενο αιώνα, είχαν κηρύξει στην Ελλάδα ένα μποϊκοτάζ ολλανδικών προϊόντων (κράτησε 1-2 βδομάδες;) για τη Μακονία, βρέθηκα με ένα φίλο στα υπερβόρεια για κάποιο αθλητικό γεγονός.
    Μας πλησίασε τότε ένας θλιμμένος και θιγμένος γελαδάρης να μας ρωτήσει το γιατί.
    Φυσικά τα μακονία κτλ δεν υπήρχε περίπτωση να τα καταλάβει.
    Ο ετοιμόλογος φίλος: «Κατάλαβαν ότι τους πουλάτε το jong για belegen».
    Οπου φύγει φύγει ο γελαδάρης. Αλήθεια ήταν.

  132. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @125. Γιά νά δῆς τί καταχθόνια σχέδια ἔκανε ὁ δῆθεν ἄρρωστος τοῦ τραγουδιοῦ, ὑπενθυμίζω τήν παροιμία «Ἀπό λαγό βγάζει τυρί» 🙂

  133. Pedis said

    # 127 – Μα πρέπει να επιτυρεί το παιδί, λέει. Των κοινών κρατουμένων τα παιδιά δεν έχουν ανάγκη, τα καταφέρνουν και χωρίς υποστύριξη από τον πατέρα τους, να τον έχουν κοντά τους να τα συντυρεί. Θα τυρήσει σίγουρα και τους όρους αποφυλάκισης απεφάνθη το δικαστύριο.

  134. 131 «Κάθε καλό τυρί , νοστιμίζει (και γίνεται ακριβότερο) με την ωρίμανση». Τυριά αγοράζω κάθε καλοκαίρι από το νησί. Παίρνω και κανένα έξτρα αλλά σπάνια. Όταν τα παίρνω είναι συνήθως 5 – 6 μηνών. Αρχίζω να τα καταναλώνω σχετικά γρήγορα, αλλά τη νοστιμιά (για το λαδοτύρι μιλάω, τα άλλα δεν μου κρατάνε και πολύ) την έχουν αφού χρονίσουν και μετά. Αν μου ξεμείνει δε κανέναν για την επόμενη χρονιά, εκεί να δεις πράμα. Α! και επίσης, όχι απ’ το ψυγείο και στο στόμα. Το τυρί πρέπει να έρθει σε θερμοκρασία δωματίου για να δώσει τα αρώματά του.

    Και μια ιστοριούλα: Πώς κατέληξα στο συγκεκριμένο τυροκομείο:
    1993 ή κάπου κει. Είμαστε εκδρομή στην Κέρκυρα και λέμε να πάρουμε λίγο τυράκι για προσφάι. Στο μαγαζί έχει λαδοτύρι και λέμε να τιμήσουμε το δικό μας τυρί που βρέθηκε στην άλλη άκρη της Ελλάδας. Και μας βγαίνει ένα καταπληκτικό τυρί. Που όπως τόκοψε ο μπακάλης είχε και κομμάτι από την ετικέτα και βλέπω πως είν’ απ’ τα Χίδηρα (ένα χωριό της δυτικής Λέσβου). Τόσο μ’ άρεσε που όταν πέρασα απ’ την περιοχή έψαξα και βρήκα το τυροκομειό. Από τότε έχω μείνει σταθερός πελάτης. Το τυροκομείο πέρασε στα παιδιά του τότε τυροκόμου, μεγάλωσε, εκσυγχρονίστηκε, έγινε ανώνυμη εταιρία (Γαλακτοκομική Λέσβου) έφτιαξε καινούριο εργοστάσιο αλλά η ποιότητα παραμένει σταθερή. Υπόψην, στο νησί υπάρχουν πάνω από 10 τυροκομεία, αλλά κανένα δεν μ’ αρέσει τόσο (κάποια και καθόλου).

  135. 133# Σωστό το δικαστύριο-πλυντύριο. Φωστύρες οι αλιτύριοι.

  136. 134# Πάντως Γιάννη όσα λαδωτήρια 🙂 αγοραστά από σ/μ έχω δοκιμάσει δεν έπιασαν τη βάση. Το καλύτερο μακράν που έχω φάει (απίστευτο λέμε) ήταν σπιτικό. Άμα ξες τίποτα καλό εδώ Αθήνα, σφύρα.

  137. ΧριστιανoΜπoλσεβίκoς said

    Το τσαλαφούτι (αγοράζουμε συνέχεια) νομίζω ότι είναι το ίδιο με το γαλοτύρι.

  138. ΣΠ said

    115
    Ο Φελίνι δεν έχει πάρει Όσκαρ παρά τις 12 υποψηφιότητες. Μόνο ένα τιμητικό για το σύνολο του έργου του το 1993, λίγους μήνες πριν πεθάνει.

  139. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα

    103 Πολύ καλό πραγματικά!

    107 Έφη, πού είναι ο κατάλογος με αυτές οι ταινίες; Να δούμε αν μας μπορούμε να πεθάνουμε ήσυχοι 🙂

    108 Ωραίο εύρημα

    112 Επίσης ωραίο εύρημα

    124 Σωστό αυτό

    131 Καλό!

    133-135 Πρέπει να φτιάξουμε ένα παρατυριτύριο!

  140. Πέπε said

    139

    > παρατυριτύριο

    Στοίχημα ότι δυσκολεύτηκες να το γράψεις! Τι δυσκολεύτηκες δηλαδή, σκέτο μαρτύριο

  141. Άστα, μαρτύρισε. Άλλοι δεν αντέχουν και καταλήγουν στο κοιμητύριο.

  142. Pedis said

    # 140 – Κράτησε χαρακτύρα όμως.

  143. Πέπε said

    Λαδωτήρι Μυτιλήνης:

    https://www.limnosreport.gr/eidiseis/92224/%CF%83%CE%BF%CE%BA-t%CE%BF-%CE%BB%CE%B1%CE%B4%CE%BF%CF%84%CF%8D%CF%81%CE%B9-%CE%BC%CF%85%CF%84%CE%B9%CE%BB%CE%AE%CE%BD%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CE%B8%CE%AC/

    (Στον τίτλο λαδοτύρι, παραμέσα όμως;)

  144. sarant said

    140 Ισχύει, με παίδεψε.

  145. aerosol said

    #138
    Ο Φελίνι δεν πήρε ποτέ Όσκαρ Σκηνοθεσίας. Το οποίο δεν έδιναν (γνωστός άγραφος κανόνας του Χόλυγουντ), σε κανέναν σκηνοθέτη μη-αγγλόφωνης παραγωγής, μέχρι… το 2018!
    Πήρε, όμως, τέσσερα Όσκαρ Καλύτερης Ξένης Ταινίας -τα δυο σε συνεχόμενες χρονιές. Για μένα, το πού τελειώνει αυτός ως δημιουργός και το πού αρχίζει το «μα τα πήραν οι τανίες του» είναι από αμελητέο έως ανύπαρκτο. Αυτός τις έφτιαξε.

  146. Pedis said

    Γενικά, τα όσκαρ είναι τίτλοι ποιότητας; Γι αυτο που λέμε σινεμά;

    Μπα … 🧐 😎

  147. ΣΠ said

    145
    Δεκτό.

    146
    Όχι, είναι εισιτήριο εμπορικής επιτυχίας, ιδιαίτερα στον αγγλόφωνο κόσμο.

  148. Pedis said

    # 147 β – Σύμφωνοι.

    Γι αυτό και δεν βλέπω να έχει κάποια αξία σήμερα αν ο Φελλίνι πήρε ή δεν πήρε Οσκαρ.

  149. Καλημέρα
    136 Εγώ πάλι τα σπιτικά με τίποτα. Έφτιαχνε η μάνα μου και δεν τάτρωγα. Μέχρι που ανακάλυψα το συγκεκριμένο του εμπορίου! Αλλά να διευκρινίσω πως παίρνω λαδοτύρι που δεν έχει μπει σε λάδι! Αυτό μ’ ενοχλούσε και τότε πούφτιαχνε η μάνα μου, της ζήταγα και μου κράταγε μερικά εκτός λαδιού και πορευόμουνα (αλλά δεν κράταγαν πάρα πολύ).

  150. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

  151. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    149# Καλημέρα. Μας χωρίζει άβυσσος 🙂

  152. ΓΤ said

    6,1R ανοιχτά της Καρπάθου

  153. Πέπε said

    152

    Ναι, έγινε λέει αισθητός κι εδώ, αν και στις πεντέμισι το πρωί λίγα πράγματα είναι όντως αισθητά. Και κούνησε μέχρι και τη Σαντορίνη!

    (Άκου τώρα, να κουνιέται η Σαντορίνη από ξένους σεισμούς!)

  154. sarant said

    Kαλημέρα από εδώ, εύχομαι να μην έχουμε άλλα κουνήματα.

  155. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    153# Έλα, λίγα τα λόγια, φτηνά τη γλυτώσατε.

    Κι’ από τη Μήλο ήρχοντα φωτιαίς στη Σαντορίνη
    και πάλε ερρίκταν αστραπαίς που το κισίρι εκίνει
    ν’ αστράπτη ο κόσμος με βρονταίς και να ταρακουνιέται
    η Κρήτη και το πέλαγος δίχως αφρούς να σειέται
    […]
    επλήθαινε και γιάγερνε δίχως ανέμου χάρι
    και τα καράβια έσερνε στα βάθη της να πάρη.
    Καράβια κάτεργα για μια εφύγασι με βίαν
    Και πήγαν και σταλάρανε αντίπερα στην Τίαν.
    Βάρκαις πολλαίς επνίγησαν μπαίνοντας στο Μανδράκι
    πληθαίνοντας το πέλαγος και λίγαινε δαμάκι.
    Τα κάτεργα εχαθήκανε σαν εξεθεμελιώθη
    το πέλαγος ετάραξε περίσσα και θολώθη.
    Και τα κισίργια σα βουνά το πέλαγος γεμίζει
    και παύτουσιν οι αστραπαίς κι ο ήλιος ξεφωτίζει.
    Ήτονε ώραις εικοσιτρείς οπούσβησε το διάφι
    Και το κακό που στάθηκε ποιος ημπορεί να γράφη.

  156. Σωτήρς said

    Φέτος δοκίμασα μια γραβιέρα αποκλειστικά από αγελαδινό γάλα από το γυναικείο μοναστήρι Τιμίου Σταυρού στην Κόρινθο. Με το πρωτότυπο όνομα Γραβιέρα Μοναστήρι.
    Ενθουσιάστηκα αλλά ο πατέρας μου έκανε «πφφφ δεν είναι ούτε γραβιέρα ούτε παρμεζάνα».

    Απ’την άλλη, το χειρότερο τυρί που έχω δοκιμάσει ήταν στη Νίσυρο το κρασοτύρι. Είχα ρωτήσει όλο το χωριό να βρω ντόπιο τυρί και μου έβγαλαν αυτό το αλμυρό, άγευστο, σκληρό τυρόπλυμα που μύριζε και κακό κρασί. Κάτι ήξεραν που δεν το πωλούσαν στα μάρκετ παρά μόνο σε ντόπιους.

  157. Pedis said

    Έλα και κέρινο άθλιο κιτρονότυρο για απαίσια αγγλικά σάντουιτς, τώρα για τη θρησκόληπτη πελατεία 🤪

  158. aerosol said

    #146
    Συζητάμε τι σημαίνει να υπάρχει Ιταλός που να μην ξέρει την ύπαρξη του Φελλίνι. Τη φήμη του, και μάλιστα στη χώρα του.

  159. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    https://thepressproject.gr/gia-sovari-elliniki-lysi-ekane-logo-o-portosalte-thymizontas-ti-sovari-chrysi-avgi-tou-b-papadimitriou/

  160. sarant said

    159 Αφού μπορεί να χρειαστεί στη ΝΔ για να συγκυβερνήσουν….

  161. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    160 Εμ…

  162. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    157# Έτσι ξεκινάει η διάβρωση, από το τσένταρ. Από τοστ σε τοστ μια ωραία πρωία ο πιστός ορθόδοξος ξυπνάει αγγλικανός κίναιδος ή παπικός φλώρος. Και για την ανάνηψη απαιτούνται δεκάδες φιάλες ενδοφλέβιο γαλοτύρι.

  163. Pedis said

    # 158 – Και τον Φέρμι τον έχουν ακουστά σχεδόν όλοι … και τι;

    Τέλος πάντων, η εντύπωση που έχω για τους νέους Ιταλοί😃 είναι ότι οσον αφορά το έργο του Φελλίνι, εκτός από σκηνές και πόστερ από τη Ντόλτσε Βίτα, δεν …

    Α προπόζιτο, για τους φίλους Φελλινιάνους του ιστολογίου το μικρού μήκους «Agenzia matrimoniale»

    από το σπονδυλωτό φιλμ («Amore in città», Antonioni, Fellini, Dini, Maselli, Lizzani ecc ? έχει προβληθεί ποτέ με ελληνικούς υπότιτλους?)

    είναι διαμαντάκι!

    [Τιπ: το επόμενο στη σειρά «Storia di Caterina» του Maselli είναι για γερά στομάχια … ]

  164. Pedis said

    # 162 – Χαχαχά!!

  165. 163 ΩΩΩ! είναι αυτό με το βαμπίρ; Υποτίθεται ότι ήταν η παρέα των νεορεαλιστών που γύριζαν αληθινές ιστορίες, χωρίς ηθοποιούς κλπ. Ο Φελίνι φαντάστηκε βέβαια την ιστορία, τη γύρισε σαν αληθινή και οι φίλοι του έλεγαν «είδες που η πραγματικότητα ξεπερνάει την αχαλίνωτη φαντασία» 🙂

  166. Pedis said

    Έγκριση γκραν μαέστρο!

  167. ΣΠ said

    163, 165
    Όλη η ταινία με αγγλικούς υπότιτλους

  168. Μπράβο και στον σινεφίλ της παρέας ΣΠ, που σκέφτηκε και όσους μάθανε κάτι ιταλικούλια μόνο από το σινεμά!

  169. Pedis said

    # 165 –

    … Il fraintendimento, appunto, del neorealismo di Rossellini, che pericolosamente illude che sciatteria e casualità possano costituire il primo imperioso dovere per fare film; il rispetto a ogni costo della realtà come accadimento esistenziale, inalterabile, intoccabile, sacro. L’emozione personale, l’intervento soggettivo, la necessità di selezione, l’espressione, il senso artigianale, il mestiere, sono dei condizionamenti che politicamente si collegano con la reazione; abbasso i ricordi, le interpretazioni, il punto di vista suggerito dall’emozione, abbasso la fantasia, in castigo l’autore! Sprovvedutezza, ignoranza e pigrizia hanno fatto accettare questa nuova estetica con entusiasmo, tutti potevano fare film, anzi, tutti dovevano farli. Un’estetica a della non-estetica che penso abbia contribuito in buona parte alla crisi attuale del nostro cinema. Inventai un’agenzia matrimoniale annidata nelle soffitte di un enorme palazzo fatiscente; e la storia della ragazza che pur di sposarsi accettava di unirsi in matrimonio con un licantropo. Giurai che era tutto vero, e quando mostrai il primo montaggio del mio episodio, gli autori del film-reportage si voltarono verso di me molto soddisfatti: «Hai visto, caro Fellini, che la realtà è sempre più fantastica della più sfrenata fantasia?».

    Του Maselli το έχεις δει/θυμάσαι?

  170. sarant said

    166 –> 169

    167 Πώς να τα δούμε όλα;

  171. 169 Βρε δεν έχω δει ούτε του Φελίνι το συγκεκριμένο, είναι από τα λίγα που μου λείπουν (πρόσφατα κατάφερα να δω το Block-notes di un regista και μου λείπουν ακόμα κάποιες από τις τελευταίες). Και είπαμε ξέρω κάτι ελάχιστα ιταλικούλια, βασικά μαντεύω βάσει γαλλικών και της εμπειρίας μου από το σινεμά. Αυτό που έβαλες πάντως το κατάλαβα – είναι από τη συνέντευξη στον Γκρατσίνι, ε;

  172. Pedis said

    # 167 – 👍

    # 170 – Σας μερσώ.
    (Του Φελλίνι και του Μαζέλλι τα επεισόδια μού έχουν μείνει από την ταινία. Του Αντονιόνι, perfetto, μα δοκιμιακό … το τελευταίο του Λαττουάντα διασκεδαστικό … άλλης εποχής κοινωνία, μα δίνει πληροφορίες …)

  173. Pedis said

    # 171 – Σινιόρ σι!

  174. Pedis said

    # 171 – Και είπα να μην σου πω …. να μην το μπαναλίζεις (… βαμπίρ μπρρρ!), αλλά νταξει στο λεω 😀 😃

  175. Και αχλαδοτύρι,
    μεταξύ των δύο άκρων του οποίου
    λέγονται τα σημαντικότερα

  176. sarant said

    175 Γεια σου Μιχάλη!

  177. Pedis said

    Ίσα κι όμοια με τον εθνικό κορμό; Δεν πάει.

  178. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Εγώ Πέδη σου τάλεγα, εσύ δεν ήθελες ν’ ακούσεις 😁
    https://sarantakos.wordpress.com/2020/10/08/fyssas-2/#comment-686226

    (δες και το #448 στο ίδιο νήμα)

  179. Καλημέρα
    Μπαγιάτικο μεν, αλλά χρειάζεται θαρρώ. Με αφορμή το 120 του Πέπε που λέει για τυρί με τσάι. Βασικά τυρί με παξιμάδι και τσάι. Αλλά το τυρί πάει και με πολλά και διάφορα φρούτα. Ψωμί, τυρί, καρπούζι το αγαπημένο του παππού μου. Που τέλειωνε το ένα κι έκοβε λίγ’ ακόμα για να συμπληρώσει τα άλλα. Κι άντε να τα φέρει και τα τρία μαζί! Αλλά και σταφύλι και πορτοκάλι και μήλο και δεν ξέρω κι εγώ πόσα ακόμα. Αντίθετες γεύσεις που αλληλοσυμπληρώνονται.

  180. Pedis said

    # 178 – Χτήνε, έγραφες:

    Όπως το βλέπω, παπάρια ποινές θα εκτίσουν σε σχέση με αυτά που διέπραξαν. Οι 13ρηδες θα κάτσουν 5 πραγματικά χρόνια μέσα? Βάλε νομικίστικα τερτίπια, βάλε και καμιά ανήκεστο, βάλε και το δικό τους βαθύ κράτος. Να θυμίσω πως ο κουλοφάδερ είχε λυσσάξει να αμολήσει τους χουντικούς, ο Παττακός με ανήκεστο έκοβε βόλτες υγιέστατος και ψόφησε 100+. Κι αν ακόμα κάτσουν μέσα πενταετία, σιγά τ’ αυγά…

    Πρέπει να είσαι αισιόδοξος τύπος, τελικά.

    5 χρόνια? Άντε, λειψά;
    Μακάρι …

  181. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Πέδη, για την ηγεσία, τους 13ρηδες έλεγα για τα σκάρτα 5. Για τους παρακάτω δεν εγγυήθηκα 🙂

  182. Pedis said

    # 181 – Γι αυτούς λέω κι εγώ.

    Οι υπόλοιποι είναι σα να ‘ναι ήδη έξω από πέρυσι με τις ποινούλες που πήραν.

  183. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Αχ, δε με διαβάζεις 🙂
    https://sarantakos.wordpress.com/2021/10/16/meze-502/#comment-766376

  184. Pedis said

    # 183 – Μισόοο. Έχω δηλώσει πριν από σένα και δεν με τσιτάρεις 😆 ότι είναι μαρτύριο, σκέτος σαδισμός για όσους μένουν ακόμη μέσα να βλέπουν τους καμεράτες τους να βγαίνουν σιγά-σιγά ένας-ένας πριν καν μπουν καλά-καλά.

    Πρέπει να είναι ράκη οι άνθρωποι που θα ‘λεγε κι ο Ρουφνάνος.

  185. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Θα έλεγα τώρα πως αυτό το όλον πράγμα το στηρίζουν εκλογικώς κοπάδια εγωπροβάτων αλλά τάχουμε χιλιοπεί γμτ, η πραγματικότητα μας ξεπερνάει 😦
    Επειδή συνεχίζω το τρέξιμο θα επανέλθω όταν. Στομεταξύ γράψε ό,τι θες, εκτονώσου, βγάλε τα εντόσθιά σου αισθήματα.

    (Θυμήθηκα εκείνο το στριπάκι από τον Κροκ, στη λεγεώνα των ξένων:
    Βγαίνει ο ταλαίπωρος λεγεωνάριος σερνάμενος και μισοπεθαμένος από την έρημο, φτάνει μπροστά στο οχυρό και του λέει ο σκοπός:
    -Φουκαρά μου, η φριχτή και απαίσια έρημος σε κράτησε φυλακισμένο είκοσι ολόκληρα χρόνια. Δε θέλω να σκέφτομαι τα μαρτύρια που πέρασες και το πόσο υπέφερες. Εκτόνωσε λοιπόν το μίσος σου φτωχιά, καταπιεσμένη ψυχή…
    Και γυρνάει ο άλλος προς την έρημο με μια απαξιωτική χειρονομία:
    – Α στο καλό! Κακιά παλιοέρημος!)

  186. dryhammer said

    185. Κροκ, ο τύρανος της ερήμου

    Μου σημάδεψε τη ζωή εκείνο το στριπάκι του που καταλήγει: «Φίγκοβιτς, κάποιος σου έκλεψε το μαξιλάρι»

  187. Πάω να κλάψω στο μαξιλάρι μου…😅 😂

  188. Pedis said

    Μιλάς με γρίφους Χτήνοντα … 🙃

  189. 188# Επειδή μόλις γύρισα από κραιπάλη ρώτα τον Ντράι, αυτός ξέρει.

  190. Pedis said

  191. #12, Μπορείς παρακαλώ να μου μεταφράσεις λίγο απ’ τα Τουρκικά; Γιατί μ’ ενδιαφέρει το θέμα. Στην Αγγλική wikipedia πριν λίγο καιρό το άρθρο για το κασέρι έλεγε οτι το όνομά του βγαίνει απ’ το «κοσέρ» επειδή είναι κοσέρ γιατί δεν έχει πυτιά- που δεν είναι όμως σωστό γιατί το κασέρι γίνεται με πυτιά όπως τα άλλα σκληρά (κι ημίσκληρα) τυριά. Μήπως αυτό λέει το λινκ σου;

    Το τυρί είναι γενικά κοσέρ, απ’ όσο μπορώ να καταλάβω, π.χ. δες εδώ:

    https://oukosher.org/product/kosher-cheese/

    Πρέπει όμως λέει να επιτηρήσει την παρασκευή του ειδικός ραββίνος για να βεβαιώσει οτι δεν έχει αναμιχθεί σάρκα ζώου με την πυτιά που μπαίνει στο γάλα γιατί το γάλα με το κρέας μαζί δεν είναι κοσέρ.

    Το μάλλον σίγουρο για το κασέρι είναι οτι στην Ελλάδα φτιάχνανε και πουλούσανε μεγάλες ποσότητες οι Αρωμάνιοι Βλάχοι γύρω στα 1850 κι οτι είναι ουσιαστικά το ίδιο τυρί με το κασκαβάλι, που επίσης είναι μάλλον βλάχικης καταγωγής. Η διαφορά σήμερα είναι οτι το κασκαβάλι δεν είναι ΠΟΠ κι άρα γίνεται με λιγότερο αυστηρές προδιαγραφές (π.χ. με πρόσμιξη αγελαδινού στο υποχρεωτικό αιγοπρόβειο του κασεριού, ή εκτός της ζώνης ΠΟΠ που είναι περιορισμένη σε Θεσσαλία, Μακεδονία, Ξάνθη και Μυτιλήνη). Υπάρχει όμως κάποιο μπέρδεμα εδώ γιατί κι οι Ιταλοί έχουνε ένα τυρί παρόμοιας κατασκευής (τύπου pasta fillata) που λέγεται caciocavallo, λέξη που μοιάζει πολύ με το «κασκαβάλι», ή «kaskaval» όπως το λένε στα υπόλοιπα Βαλκάνια.

    Αν δε πας στην παρακάτω σελίδα, έχει μια περίεργη παραπομπή στον Ιπποκράτη, τώρα, που λέει οτι φτιάχνουνε caciocavallo ή κασέρι ή ποιός ξέρει, οι Έλληνες της Κάτω Ιταλίας:

    https://www.greatitalianfoodtrade.it/en/cheese/italian-cheese/caciocavallo

    Γενικά λίγο μπέρδεμα αλλά σήμερα τυριά τύπου pasta fillata (που είναι κι η μοτσαρέλα, παραδόξως, απλά είναι φρέσκια αυτή) κάνουνε κυρίως οι Ιταλοί σήμερα, αλλά και πάλι ποιός ξέρει από πού ξεκίνησε η τεχνική αυτή- που είναι αρκετά μπλεγμένη και δύσκολη και δεν είναι κάτι που αντιγράφεται εύκολα.

  192. Η Ελληνική γραβιέρα διαφέρει απ’ την Ελβετική κι απ’ τα τυριά του ίδιου τύπου («Αλπικά» επειδή η παραγωγή τους σχετίζεται με τις Άλπεις) στο οτι οι γεύσεις της Ελληνικής είναι πιο γαλατερές και βουτυράτες ενώ οι ξένες έχουνε περισσότερο τη γεύση που περιγράφεται στα Αγγλικά ως «earthy» ή «nutty» δηλαδή γεύση γήινη, ή από καρύδι ας πούμε.

    Αυτές οι διαφορές στη γεύση οφείλονται όχι μόνο στο γάλα αλλά και στις διαφορετικές βακτηριακές καλλιέργειες που συμμετέχουν στην ωρίμανση του τυριού. Στις Ελβετικές γραβιέρες είναι κυρίως ο Lactobacilus helveticus, ενώ στις Ελληνικές είναι οι Lactobacilus bulgaricus και Streptococcus themophiuls (που χρησιμοποιούνται και στο γιαούρτι). Βέβαια σήμερα, επειδή οι καλλιέργειες αυτές παράγονται από δυο-τρεις εταιρίες, τα τυριά του εμπορίου είναι όλα λίγο ένα πράμα οπότε αυτές οι διαφορές είναι λίγο σχετικές.

    Επίσης οι Ελληνικές γραβιέρες είναι μικρότερα τυριά, κατά κύριο λόγο, γύρω στα 15-20 κιλά, ενώ οι Ελβετικές γραβιέρες είναι κοτζάμ γουμάρια των 35 κιλών με κάνα μέτρο διάμετρο, είναι πραγματικά τεράστιες. Αυτό αλλάζει τον τρόπο που ωριμάζει το τυρί κι έτσι για παράδειγμα οι Ελληνικές γραβιέρες ΠΟΠ (που είναι τέσσερις γιατί πρέπει να μετρήσουμε και την Κεφαλογραβιέρα) μπορούν να διατεθούν στην αγορά μόνο μετά από τρεις μήνες ωρίμανσης στο ελάχιστο, ενώ η Ελβετική Gruyére αν δεν μ’ απατάει η μνήμη μου (με ποιόν;), μετά από πέντε.

    Για την καταγωγή της Ελληνικής γραβιέρας… μπλέξαμε. Ο Ζυγούρης λέει ένα πράμα αλλά πιστεύω οτι αν πάει κανείς σε τυροκομεία της Ελληνικής υπαίθρου και πει οτι την γραβιέρα την έφερε στην Ελλάδα αυτός, εκείνος η ο άλλος, θα του πούνε κατάφατσα οτι «μα εμείς αυτό το τυρί το κάνουμε έτσι εδώ και γενιές ολόκληρες».

    Το πρόβλημα είναι οτι τέτοιου είδους σκληρά τυριά μπορούν να γίνουν με πολύ μικρές παραλλαγές στην κατασκευή τους (όχι το κασέρι, που είναι ειδική περίπτωση) που έχουνε ως αποτέλεσμα πολύ διαφορετικούς τύπους τυριού, που όλα όμως είναι κίτρινα, σκληρά ή ημίσκληρα τυριά που μοιάζουνε τόσο που ο περισσότερος κόσμος δεν τα ξεχωρίζει και πολύ καλά (π.χ. ποιά είναι η διαφορά μεταξύ κασεριού, γραβιέρας, Κεφαλογραβιέρας και κεφαλοτυριού; Χωρίς google). Κι ως γνωστόν, στην Ήπειρο λένε όλα τα κίτρινα τυριά «κασέρι» (γι’ αυτό δεν έχουνε την ΠΟΠ να κάνουνε κασέρι, μέχρι να μάθουνε να τα ξεχωρίζουνε). Ο Ζυγούρης και άλλοι, πιο πρώτα, κάνανε κάποιες προσπάθειες να τυποποιήσουν ένα είδος τυριού (και σίγουρα όχι μόνο απ’ την αγάπη τους για το τυρί) αλλά αυτό δεν σημαίνει οτι το είδος του τυριού αυτό δεν υπήρχε ήδη από χρόνια. Άλλωστε πολλοί μικροί κτηνοτρόφοι στην Ελλάδα κάνουνε το τυρί τους για τον εαυτό τους και την οικογένειά τους και ποιός ξέρει τί είδους τυριά φτιάχνουνε, ή φτιάχνανε στο παρελθόν, κι από πού βρήκανε τη συνταγή;

    Αυτά με τις λίγες γνώσεις μου ως ερασιτέχνιδας τυροκόμου, που φτιάχνει και γραβιέρες και κασέρια κι αιγοπρόβειο καμαμπέε και αγελαδινό καμαμπρί 🙂

  193. #84 Έφη, έχετε συνταγή για το τυροζούλι; Μου το ζητάνε αλλά δεν ξέρω να το φτιάξω.

  194. sarant said

    191-192-193 Kαλώς ήρθατε και σας ευχαριστώ πολύ για τα σχόλιά σας, πολύ ενδιαφέροντα!
    Επειδή ήταν τα πρώτα σας, κρατήθηκαν προς έγκριση, στο εξής δεν θα συμβεί αυτό (καλώς εχόντων των πραγμάτων).

    Ωραία ερασιτεχνική ενασχόληση διαλέξατε!

  195. spiridione said

    192. Ο Ζυγούρης στο κείμενό του παραπάνω, πιθανόν και άλλοι στην εποχή του, μιλά αφ’ υψηλού για τα τυριά που φτιαχνόντουσαν τότε στην Ελλάδα, και σε κάποιο σημείο τα χαρακτηρίζει απαξιωτικά ασβεστότυρα. Απ’ την άλλη, υπάρχουν αρκετές περιπτώσεις όπου πράγματα που μπορεί να θεωρούμε ότι ανήκουν στις παραδόσεις μας από πολύ παλιά, στην πραγματικότητα μπορεί να είναι αρκετά πρόσφατα.

  196. Το κατάλαβα, δεν φαντάστηκα οτι λογοκρίθηκα, μην ανησυχείτε 🙂

    Πριν δυο χρόνια ξεκίνησα ν’ ασχολούμαι. Στο Αγγλόφωνο ίντενρετ υπάρχουν πολλές πληροφορίες και υλικά, αν θέλει ν’ ασχοληθεί κανείς, αλλά είναι κυρίως για τα Ευρωπαϊκά τυριά, π.χ. για το τσένταρ τη μοτσαρέλα και το μπρι. Για τα Ελληνικά τυριά δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες. Ε, για να μην παρεξηγηθώ, δεν μιλάω με εθνικιστική διάθεση αλλά έχουμε όντως ωραία τυριά στην Ελλάδα κι εμένα θα μ’ άρεσε να δω κι άλλο κόσμο ν’ ασχολείται με την ερασιτχνική τυροκομία (πέρα απ’ τη φέτα) κι εδώ, στα δικά μας.

  197. Ωχ, το 196 πήγαινε στο 194!

    Spiridione, ναι, τώρα τον διαβάζω τον Ζυγούρη. Τον έψαχνα να τον βρω και τον βρήκα εδώ, απ’ το σχόλιό σας στο #46. Ευχαριστώ, γιατί έχει καταπληκτικές λεπτομέρειες. Φαίνεται οτι προσπαθούσε κι αυτός να κάνει καμαμπέ. Απίστευτο!

  198. sarant said

    196 Πράγματι έχουμε πολύ ωραία τυριά.

  199. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    193 Με χαρά!
    Οπως το φτιάχναμε: Αρμεξιές 2 ημερών(πρωί-βράδυ) από 2 σπιτικές κατσίκες, υπολογίζω τώρα (επειδή το τυράκι έβγαινε γύρω στο κιλό), 4 με 5 κιλά γάλα, Σουρώνουμε με τούλι και βράζουμε, την ώρα που πάει να φουσκώσει, αδειάζουμε το πηκτικό μας: είτε ξίδι-μισο ποτηράκι του κρασιού περίπου,είτε ξινο, μια κοφτή κουταλιά σούπας (διαλυμένο σε μισο ποτήρι νερό, είτε αγοραστή πιτιά (αυτή γρράφει την αναλογία της), είτε -κρατηθείτε αν δεν το ξέρετε- κόβουμε δυο κλαριά 30-40 πόντους όσο το μεγάλο δάχτυλο χοντρά, χλωρής συκιάς (να εχει γάλα δηλαδή) και τα βουτάμε με κυκλικες κινήσεις μέσα στο βραστο γάλα. Το βλέπουμε να κόβει, ν ξεχωρίζει σιγά-σιγά, σε 3-4 λεπτά , η μυζιθρούλα από τον κίτρινο ορό. Με τρυπητη κουτάλα, παίρνουμε το χλωρό (έτσι το λέμε, όχι τυρί ακόμη) και το βάζουμε κουταλιά κουταλιά, αλατίζοντας ανά «στρώση», στο τουπί (τρυπητο, είτε καλαθένιο, είτε πλαστικό)όπου έχουμε απλώσει τσαντιλέ πετσετούλι- ή σκέτο τούλι και το στραγγίζουμε καλά. Το αφηνουμε 24 ώρες και μετά το βγάζουμε. Εχει πάρει σχήμα, έχει σφίξει κι αν δεν φαγωθεί σύντομα ή το θέλουμε πιο πικάντικο, το πασπαλίζουμε με αλάτι. Α! Πάντα χοντρο αλάτι στη τυροκόμηση. Ε’ιναι έτοιμο να φαγωθεί. Είναι τρυφερό και μαστιχωτό τις επόμενες μέρες. Το ίδιο μπορεί να μείνει και για ξερό (τρίβεται εξαίσια στα μακαρόνια πχ, αλλά αν έχει λίγο αλάτι θέλει πάντα ψυγείο και να αναπνέει, όχι φυλακισμένο σε τάπερ και πολυμπάγκ. Αυτό ισχύει και για όλα τα κεφαλίσια τυριά κ τις γραβιέρες.
    Καλή επιτυχία
    Αν επισκεφτείτε μικρές τυροκομικές μονάδες , τυροκομιά χωριών, θα αβγατίσετε ευχάριστα τη γνώση στην ωραία …ερασιτεχνία σας. Στην Τήλο πχ, με σύμπραξη του Δήμου, ξέρω ότι έχουν προχωρήσει την οικιακή τυροκομία. Επίσης στην ορεινή Αρκαδία έχουν τυροκομιά.

  200. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Και μια οφειλή για τον Νικοκύρη, 139β >>πού είναι ο κατάλογος με αυτές οι ταινίες; Να δούμε αν μπορούμε να πεθάνουμε ήσυχοι 🙂
    ΟΙ 100 ταινίες που πρέπει να δούμε πριν κλείσουμε τα μάτια
    https://www.filmy.gr/100-movies-to-see-before-i-close-my-eyes/

    Προς το παρόν σήμερα/χθες έκλεισε τα μάτια η καμερα-γούμαν ,ίσως κι ο σκηνοθέτης-μακάρι όχι- μιας ταινίας την ώρα που γυριζόταν, από μια αδιανόητη αβλεψία (;) : Στον ηθοποιό Αλεκ Μπάλντουιν δόθηκε να «πυροβολήσει» αληθινό πιστόλι,με αληθινές σφαίρες!

  201. ΣΠ said

    200
    Μέτρησα 18 που δεν έχω δει αλλά κάποιες από αυτές δεν σκοπεύω να τις δω.

  202. Εγώ μέτρησα 20. Δεν είχε καθόλου Τριφό ο κατάλογος, γενικά ελάχιστο ευρωπαϊκό σινεμά και σχεδόν καθόλου μη ευρωατλαντικό… Τέλος πάντων.

  203. Μαρία said

    Εγώ μέτρησα 14. Την 24 μας την έπαιξαν στην κατασκήνωση της ΑΤΕ και στην 48 μας πήγαν με το σχολείο.
    Ο κατάλογος έχει μόνο εμπορικές επιτυχίες κυρίως αμερικάνικες.

  204. ΣΠ said

    202, 203
    Ε ναι, δεν είναι λίστα που θα έφτιαχνα.

  205. Μια και μαζευτήκαμε οι σινεφίλ, και μια και λέγαμε για Φελίνι τις προάλλες, απόψε στις 10 έχει η Βουλή τους Βιτελόνι. Πρόσφατα το είχε ξαναδείξει, αλλά δεν με πειράζει 🙂

  206. Μαρία said

    202
    Θα μπορούσαν να συμπεριλάβουν μαζί με τον Μπεν Χουρ τουλάχιστον κι ένα Μασίστα, που άρεσε και στο Φελίνι 🙂

  207. #199 Έφη, ευχαριστώ πολύ! Αναγνωρίζω την συνταγή ως πρόμοια με την παρασκευή του Ινδικού πανήρ, ή του Γερμανικού Quark και συναφών τυριών όπου πήζουμε το γάλα με την θερμότητα και την οξύτητα που την δημιουργούμε προσθέτοντας κάποιο (διατροφικό) οξύ, αντί με πυτιά (στο quark βάζουνε και λίγη πυτιά αν δεν κάνω λάθος). Όταν κάνω τέτοιο τυρί συνήθως μου βγαίνει κάπως σαθρό και τέλος πάντων πιο κοντά στην υφή σε φέτα, παρά στο ζουλοτύρι που έχω φάει μια φορά και που ήτανε σχεδόν κίτρινο τυρί, ελαστικό και μαστιχωτό όπως λέτε. Νομίζω πως η διαφορά είναι στον τρόπο αλατίσματος που δίνετε γιατί τα άλλα τέτοιου είδους τυριά συνήθως δεν αλατίζονται, ή αλατίζονται μόνο αφού στραγγίξουν και στεγνώσουν. Πολύ πιθανόν όμως να παίζει ρόλο κι η ποιότητα του γάλατος, π.χ. αν είναι απαστερίωτο και φρέσκο-φρέσκο, πήζει σίγουρα με διαφορετικό τρόπο απ’ το παστεριωμένο κάποιων ημερών.

    Πάντως για να είμαι ειλικρινής, έχοντας δοκιμάσει ζουλοτύρι του εμπορίου, πίστευα οτι η συνταγή θα ήτανε πιο κοντά στην φορμαέλα, όπου κάνουμε ένα βασικό τυρί με πυτιά και μετά το ψήνουμε στους 80 βαθμούς μέσα στο τυρόγαλό του. Μήπως είναι διαφορετικό το ζουλοτύρι του εμπορίου απ’ το σπιτικό ζουλοτύρι;

    Θα κάνω σίγουρα κάποια πειράματα- ευχαριστώ και για την συνταγή και για την έμπνευση! 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: