Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Όλη νύχτα εδώ (η μαρτυρία του Κώστα Βοσταντζόγλου)

Posted by sarant στο 17 Νοεμβρίου, 2021


Σήμερα έχουμε 17 του Νοέμβρη, 48 χρόνια από τη μέρα της φονικής καταστολής της εξέγερσης των φοιτητών στο Πολυτεχνείο. Το ιστολόγιο συνηθίζει να δημοσιεύει τις μέρες αυτές κείμενα σχετικά με «το Πολυτεχνείο», είτε λογοτεχνικά είτε μαρτυρίες. Για παράδειγμα, πριν από μερικά χρόνια είχαμε δημοσιεύσει τη μαρτυρία του φίλου μας Δημήτρη Μαρτίνου, ο οποίος ήταν τότε φοιτητής της σχολής Χημικών Μηχανικών και είχε άμεση συμμετοχή.

Πέρυσι και πρόπερσι αναδημοσιεύσαμε μαρτυρίες από το βιβλίο «Όλη νύχτα εδώ», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη σε επιμέλεια του ιστορικού Ιάσονα Χανδρινού και φιλοδοθεί ν’ αποτελέσει, όπως λέει ο υπότιτλος, Μια προφορική ιστορία της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Το βιβλίο αυτό περιλαμβάνει 80 μαρτυρίες ανθρώπων που συμμετείχαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στην εξέγερση (εδώ μπορείτε να δείτε τα ονόματά τους) ενώ προτάσσεται εκτενής εισαγωγή του Χανδρινού.

Από το βιβλίο του Χανδρινού έχουμε δημοσιεύσει πρόπερσι τη μαρτυρία του Γιώργου Σορολοπίδη και πέρυσι τη μαρτυρία της Ιωάννας Καρυστιάνη.

Φέτος θα αναδημοσιεύσουμε μιαν ακόμα μαρτυρία από το ίδιο βιβλίο: του αείμνηστου φίλου Κώστα Βοσταντζόγλου, γιου του μεγάλου Μποστ, που έφυγε από τη ζωή φέτος τον Φλεβάρη (δείτε σχετικό άρθρο). Ταιριάζει νομίζω να θυμηθούμε έναν ωραίο αγωνιστή, μέρα που είναι.

ΚΩΣΤΑΣ ΒΟΣΤΑΝΤΖΟΓΛΟΥ

1949, Αθήνα, γραφίστας, σπουδαστής Σχολής Δοξιάδη Αγιοι Ανάργυροι, 26 Νοεμβρίου 2014 (01:07:13]

Εκείνη την εποχή ήμουνα φαντάρος. 382 ΠΑΥΠ. Προκεχωρημένη Αποθήκη Υλικού Πολέμου. Στρατόπεδο ανεπιθυμήτων. Μεταξύ Κοζάνης και Φλώρινας, κοντά στο Αμύνταιο. Στο Δρέπανο Κοζάνης, εκεί είναι και μια σειρά [από άλλα] στρατόπεδα της 1ης Στρατιάς. Η ΠΑΥΠ ήτανε «ειδικό» στρατόπεδο, μας αλλάζαν τα φώτα. Τέλος πά­ντων, είχα πάρει άδεια. Κατέβηκα Αθήνα, γιατί γιόρταζα (είχα τα γε­νέθλιά μου στις 16), κι είχα φροντίσει να πάρω την τελευταία μου άδεια πριν απολυθώ τον Γενάρη, ώστε να είμαι εδώ στη γιορτή μου. Ήρθα στις 15 από την Κοζάνη. Ήδη ήτανε κλεισμένοι οι φοιτητές στο Πο­λυτεχνείο. Στις 16 συναντήθηκα με έναν συγκολυμβητή, πήγαμε από το κολυμβητήριο στο Ζάππειο και μετά έριξα την ιδέα να περάσουμε να δούμε τι γίνεται στο Πολυτεχνείο. Την ώρα που φτάναμε, ήτανε μαζεμένος κόσμος και φώναζε συνθήματα και τα λοιπά. Και μέσα και έξω από το Πολυτεχνείο. Πολύς κόσμος. Το αδιαχώρητο, τουλά­χιστον μπροστά. Αλλά κατέβαινε και συνέχεια κόσμος από τη Σόλωνος, από τη Σταδίου, από την Πανεπιστημίου, μπουλούκια… Κατά τις 19:30 με 20:00 περίπου, πέσανε τα πρώτα δακρυγόνα. Κι άρχισε ο κό­σμος να φεύγει αλλόφρων δεξιά αριστερά. Εκεί χώρισα με τον Πέ­τρο τον Πομόνη, εγώ έμεινα, αυτός έφυγε. Αστυνομία δεν φαινόταν καθόλου, δεν ξέραμε καν από πού πέφτανε τα δακρυγόνα. Οι φοιτη­τές από μέσα μάς λέγανε: «Μη φεύγετε», οι περισσότεροι λακίσανε – εντάξει, λογικό είναι. Όσο πέρναγε η ώρα, πέφτανε ακόμα περισσό­τερα δακρυγόνα κι αρχίσανε πια και πέφτανε και σφαίρες. Δεν ξέ­ραμε πάλι ούτε από πού, ούτε ποιος έριχνε, ούτε τίποτα. Απλώς εί­δαμε κάποιους τραυματίες. Κάποιος με σφαίρα στο πόδι, άλλος με σφαίρα στο χέρι. Αυτοί κοιτάξανε να αδειάσουνε το χώρο μπροστά απ’ το Πολυτεχνείο – οι μπάτσοι.

Εγώ έφυγα με μια ομάδα από δέκα δεκαπέντε άτομα και πήγαμε στην πλευρά του Αρχαιολογικού Μουσείου. Χτυπήσαμε καμιά δυο πόρτες σπιτιών, αλλά δεν άνοιγε κανένας, και πήγαμε και κάτσαμε στα σκαλάκια του «Αρχαιολογικού» περιμένοντας «τι μέλλει γενέσθαι». Ακούγαμε τις εκπυρσοκροτήσεις, βλέπαμε τα καπνογόνα που σηκώ­νανε τα ντουμάνια… Κάποια στιγμή, σηκώθηκε μια κοπέλα μπροστά μου, [που] όπως αποδείχτηκε μετά ήταν Νορβηγίδα, και όπως σηκώ­θηκε, τη χτύπησε μια σφαίρα εδώ (δείχνει στη βάση του λαιμού) και βγήκε από πίσω, από την πλάτη. Τη σηκώσαμε εγώ μ’ άλλο ένα παιδί και την πήγαμε απέναντι, στο «Ακροπόλ». Το «Ακροπόλ» ήτανε κλει­στό. Κλειστό αλλά φωτισμένο. Φτάσαμε στην πόρτα, εκεί στεκόταν ο μετρ ντ’ οτέλ, ο υπεύθυνος του ξενοδοχείου -κράταγε μια πετσέτα κι είχε κι ένα παπιγιόν-, και δεν μας άνοιγε. Τον παρακαλούσαμε, να τηλεφωνήσουμε έστω να έρθει ένα ασθενοφόρο να πάρει την κοπέλα. Δεν άνοιγε. Αποτέλεσμα, κάναμε μια έτσι στην πόρτα τη γυάλινη και τη χώσαμε μέσα. Μπήκαμε μέσα και είδαμε μια παρέα κυρίες να παίζουν κουμκάν. Αδιάφορες για το τι συνέβαινε έξω, τους πυροβο­λισμούς, τις χειροβομβίδες (γέλια), ο κακός χαμός γινότανε, αλλά ε­κείνες ήταν φοβερά απασχολημένες. Τηλεφωνήσαμε να έρθει ασθε­νοφόρο, ασθενοφόρο δεν ερχότανε. Έκανε πάνω από μισή ώρα να έρθει. Δεδομένου ότι ο Σταθμός Πρώτων Βοηθειών είναι επί της Γ Σεπτεμβρίου -δηλαδή δίπλα-, ήταν ανεξήγητο, αλλά όπως μάθαμε μετά, τους είχανε σταματήσει στην Ομόνοια και δεν τους αφήνανε να προχωρήσουνε. Και μάλιστα, στα πληρώματα από ένα δύο ασθε­νοφόρα, τους ρίξανε κιόλας ένα βρομόξυλο (αυτά τα μάθαμε μετά, δεν τα ξέραμε εκείνη τη στιγμή, εμείς περιμέναμε το ασθενοφόρο). Περιμένοντας να ’ρθει το ασθενοφόρο, εγώ είχα πάρει την πετσέτα του μετρ ντ’ οτέλ και την είχα βάλει στο λαιμό της κοπέλας. Είχε γίνει κόκκινη η πετσέτα… Όταν έφτασε το ασθενοφόρο, εκείνη τη στιγμή ξεψύχησε η κοπέλα – μέχρι εκείνη τη στιγμή ζούσε. Την είχαμε βάλει σε έναν καναπέ. Στην είσοδο, όπως μπαίνεις, είχε ένα μικρό καναπε­δάκι και δεξιά (ή αντίστροφα) ήταν εκεί που κρεμούσαν τα παλτά τους. Πάντως, αυτό θυμάμαι: Παρόλο που η κοπέλα ήτανε μέσα, ουδεμία κυρία σηκώθηκε να έρθει έστω να δει τι γίνεται. Η απόσταση ήτανε δέκα μέτρα. Δεν σηκώθηκαν καν από το τραπέζι… Βγήκα από κει όταν πήρανε την κοπέλα, και πήγα δίπλα, σε ένα ημιυπόγειο -ε­πίσης με γυάλινη πόρτα που την είχανε σπάσει και βάζανε μέσα τραυματίες- δίπλα στο «Ακροπόλ». Εκεί είδα τον αδερφό ενός φί­λου, του Λάμπρου του Ξενάριου, που κολύμπαγε και ήταν και πρω­ταθλητής. Είχε φάει μια σφαίρα στο πόδι. Και εκεί ήταν οι περισσό­τεροι που συλλάβανε και μετά τους έκανε την ανάκριση ο Μαστοράκης. Ήτανε χτυπημένοι οι περισσότεροι, λίγο πολύ, και κάποιοι που δεν φεύγανε γιατί προσέχανε κάποιους φίλους ή φίλες που είχανε χτυπηθεί και δεν θέλανε να τους αφήσουνε.

Από κει πήγα προς το Πολυτεχνείο ξανά. Ήτανε σταματημένο μπροστά στην πύλη ένα ασθενοφόρο και παλεύανε να κατεβάσουνε μια αμπούλα οξυγόνου. Μια οβίδα. Την έπιασα και ήμουνα τόσο σπινταρισμένος, που την πήγα μόνος μου μέσα, ανέβηκα όλα τα σκαλιά της Αρχιτεκτονικής τρέχοντας μέχρι τον όροφο όπου είχαν το ια­τρείο. Ρώτησα τον γιατρό -ήταν ένα παιδί με γυαλιά- [ο Γιώργος Παυλάκης, που μαρτυρία του επίσης υπάρχει στο βιβλίο] πού να την αφήσω, και με οδήγησε στη διπλανή αίθουσα στα δεξιά. Μέσα ήταν ή­δη ένας νεκρός. Αυτός ήτανε μάλλον από δακρυγόνο, γιατί την είχε φάει στο κεφάλι ή στο στήθος και είχε σκάσει – δεν ήτανε από σφαί­ρα. Ο γιατρός μού είπε: «Μη μιλήσεις και πέσει πανικός…» Σηκώθη­κα και κατέβηκα κάτω. Κάτω, στο προαύλιο, είχαν ανάψει φωτιές, ε­κεί όπου είναι τώρα το κεφάλι, για να σηκώνονται τα δακρυγόνα. Ε­γώ, ξέροντας τι θα επακολουθήσει, είχα πάρει κουτάκια με «Νιβέα» και τα μοίραζα στις κοπέλες… Όλοι με κοιτάγανε κάπως περίεργα για­τί ήμουνα κοντοκουρεμένος. Τους έλεγα: «Παιδιά, φαντάρος είμαι, κι αν με πιάσουνε, τη γάμησα, αλλά δεν φεύγω (μ’ είχε πιάσει το ηρωι­κό μου), θα κάτσω μαζί σας». Κάποια στιγμή, ένας από τους υπευθύνους, κατά τη 01:30 με 02:00 παρά, μου λέει: «Αν σε πιάσουν, θα σε γαμήσουνε. Θα σε βγάλω εγώ προς τα έξω». Και με έβγαλε από τη μικρή πόρτα της Στουρνάρη, αυτή που είναι προς τα πάνω. Πέρασα το δρόμο τρέχοντας γιατί πέφτανε σφαίρες. Κι εκεί μάλιστα μου φά­νηκε χρήσιμος ο στρατός, γιατί μόνο πρηνηδόν δεν έκανα… Πέρασα απέναντι κι άρχισα να χτυπάω πόρτες. Δεν άνοιγε τίποτα. Έφτασα σχεδόν στην Πατησίων κι εκεί ήτανε ανοιχτή η πόρτα η κάτω της πο­λυκατοικίας όπου έμενε η Βέμπο. Την ήξερα την πολυκατοικία γιατί στον έκτο όροφο έμεναν παλιά η νονά μου και ο νονός μου. Είχανε κερδίσει για δέκα χρόνια ένα διαμέρισμα από το Λαχείο Συντακτών.

Δεν περίμενα καν να βρω ανοιχτή την πόρτα. Χώθηκα μέσα, είδα κι άλλους δυο τρεις, τους είπα: «τι κάνουμε;», μου λένε: «ανεβαίνου­με σιγά σιγά και χτυπάμε πόρτες». Και αυτό κάναμε. Φτάσαμε στον τρίτο ή τέταρτο όροφο -δεν θυμάμαι πού ακριβώς έμενε η Βέμπο-, χτυπήσαμε και μας άνοιξε. Μέσα ήτανε ήδη αρκετά άτομα. Συνολι­κά ήμασταν δεκαεφτά. Εγώ κράταγα ακόμα την πετσέτα με το αίμα της κοπέλας και μια οβίδα δακρυγόνου, που τα είχα πάρει «αναμνη­στικά» – τόσο μου ’κοβε εκείνη τη στιγμή… Η Βέμπο είχε μισόκλειστες τις γρίλιες γιατί, δεν ξέρω αν ήτανε από τα τανκ, αλλά υπήρχα­νε εκείνη τη στιγμή προβολείς οι οποίοι γυρνάγανε και ελέγχανε ποια παράθυρα ήταν ανοιχτά. Και ρίχνανε. Κι ήρθε και στάθηκε μπροστά στην πύλη.

Στην πύλη απάνω ήτανε πάρα πολλά παιδιά, κοπέλες και αγό­ρια. Ένας ήταν ανεβασμένος απάνω στη στήλη και μια κοπέλα ήτα­νε στην άλλη πλευρά. Μετά έμαθα ότι ήταν η κοπέλα που, πέφτο­ντας, τη χτύπησε η πόρτα. Τα βλέπαμε από κάτω μας ακριβώς, από τον τέταρτο όροφο. Θυμάμαι ήταν ένα παιδί, ή του Ναυτικού ή του Λιμενικού (φόραγε άσπρα), μαζί με την κοπέλα του, και οι υπόλοι­ποι ήμασταν ξέμπαρκοι, ανεξάρτητοι-μεμονωμένοι που λένε… Η Βέ­μπο έλεγε: «Εγώ είμαι νοσοκόμα, κι άμα έρθει και κανένας χτυπημέ­νος, θα τον περιθάλψω. Ξέρω…» Εγώ την άκουγα λίγο σκεπτικός για­τί τις προηγούμενες μέρες την είχε βραβεύσει η Χούντα ως τραγουδί­στρια της νίκης και τα λοιπά, και τα λοιπά. Τέλος πάντων, είχαμε κλείσει τα φώτα, περιμέναμε να δούμε τι θα γίνει… Κάποια στιγμή εί­δαμε το τανκ να κάνει ένα τίναγμα, να χτυπάει την πόρτα και να φεύ­γουνε τα παιδιά σαν κούκλες από πάνω. Πέσανε όλοι κάτω, ουρλια­χτά, φωνές… Η Βέμπο έβαλε τα κλάματα, φώναζε: «Εγκληματίες», πήρε το τιμητικό έπαθλο που της είχανε χαρίσει -σαν θυρεός έμοια­ζε, σαν ασπίδα- και το εκσφενδόνισε… Ο Τραϊφόρος προσπαθούσε να την ηρεμήσει, οι κοπέλες κλαίγανε, εγώ είχα μείνει αποσβολωμένος, το ίδιο κι οι υπόλοιποι… Μετά άρχισε να με πιάνει τρεμούλα, α­πό λύσσα, όχι από φόβο… Είδαμε όλη τη σκηνή, πώς τους βγάζανε έ­ξω, πώς τους ξυλοκοπούσανε… Απέναντι ήταν ένα μαγαζί με ηλε­κτρικά ή ηλεκτρονικά είδη, το οποίο το κατεβάσανε οι αστυνομικοί ολόκληρο. Μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχε πέσει ούτε τζαμαρία, αλ­λά τώρα είχανε πάρει όλη την Πατησίων και τη σπάγανε. Είπα στη Βέμπο να φύγω, μου είπε: «Κάτσε και φεύγεις όταν ηρεμήσουνε τα πράματα το πρωί». Δεν μπορούσα να πάρω τηλέφωνο να ειδοποιή­σω τους δικούς μου. Η μάνα μου δεν ήξερε πού ήμουνα, ούτε της εί­χα πει ότι θα πήγαινε στο Πολυτεχνείο. Δεν δίναμε λογαριασμό ούτε εγώ ούτε ο αδερφός μου άλλωστε, μεγάλα παιδιά ήμασταν, και όλο σε τέτοιες δουλειές ήμασταν κι εγώ κι ο Γιάννης (γέλια). Τέλος πά­ντων, η μάνα μου φοβότανε μήπως μ’ είχανε σκοτώσει και της είχε πάει η ψυχή στα πόδια. Ο πατέρας μου την καθησύχαζε, της έλεγε: «καλά θα είναι» και ξέρω ’γω…

Στις 06:45 μου είπε η Βέμπο: «Τώρα μπορείς να φύγεις». Είχανε φύγει οι αστυνόμοι και τα μπλόκα. Κατέβηκα, είδα όλα τα σπασμένα μαγαζιά, πήγα με τα πόδια στο πατρικό μου, είπα στον πατέρα μου και στη μάνα μου τι είχε γίνει. Ο πατέρας μου μου είπε: «Θα σου δώσω μια συμβουλή. Ξέχνα το. Ξέχνα ό,τι είδες. Ειδάλλως, θα σε κυ­νηγάει σ’ όλη σου τη ζωή». Αλλά… δεν μπόρεσα να το ξεχάσω… Πή­ρα το αυτοκίνητο του πατέρα μου γύρω στις 11:00 και πήγα στο σπίτι του Πέτρου του Πομόνη, του φίλου μου που είχαμε κατέβει μαζί το βράδυ. Και πήρα μαζί μου κι έναν άλλο συγκολυμβητή, τον Πάνο τον Πλαγιαννάκο. Φτάνοντας στην πλατεία Αμερικής, από πίσω μας ερχόταν ένα τανκ. Ήταν η στιγμή που αρχίζανε και ρίχνανε αβέρτα. Και μου λέει ο Πάνος: «Μας κυνηγάει ένα τανκ» (γέλια). «Και τι θες να κάνω;» (γέλια) Εμείς πηγαίναμε μπροστά, το τανκ από πίσω στα πέντε μέτρα. Τέλος πάντων, φτάνουμε στην πλατεία Κολιάτσου (στην Πάτμου ήτανε το σπίτι του Πομόνη), ανεβήκαμε επάνω κι αρχίσαμε να ακούμε ειδήσεις για το τι είχε συμβεί, ανταλλάσσαμε απόψεις και τα λοιπά. Αυτά τα ωραία.

Τώρα γελάω, αλλά όποτε το σκέφτομαι, με πιάνουν τα κλάματα. Κάποια στιγμή μού στείλανε κι έναν δίσκο απ’ το Παρίσι με τα ηχη­τικά, που μιλάει ο Παπαχρήστος: «Αδέρφια μας στρατιώτες, αδέρ­φια μας στρατιώτες», κι εγώ είχα πάθει την πλάκα της ζωής μου. Έ­φυγα απ’ το σπίτι και περπάταγα τρεις ώρες μέχρι να συνέλθω. Ή­ταν εγκληματίες… Και είναι εγκληματίες… Και δυστυχώς, δεν έχει τι­μωρηθεί κανένας και για τίποτα. Κατόπιν εορτής έμαθα ότι ένας απ’ αυτούς που πυροβολούσε από την ταράτσα είχε διαφύγει κάπου στη Βραζιλία, μου φαίνεται…

Όταν ξαναπήγα στη μονάδα, έκανα ότι δεν ξέρω τίποτα. Με ρώτησε ο διοικητής μου ο Ζαμπάρτας, ο οποίος ήτανε στη Δημοκρατι­κή Άμυνα [και] δεν με κυνήγαγε, γιατί ήτανε κι αυτός ανεπιθύμητος (γέλια). Αλλά δεν χρειάστηκε [να του πω] τίποτα. Είχε έρθει το χαρτί από την Ασφάλεια.

 

151 Σχόλια προς “Όλη νύχτα εδώ (η μαρτυρία του Κώστα Βοσταντζόγλου)”

  1. Νέο Kid said

    Τιμή και Δόξα στο Πολυτεχνείο!

  2. ΓΤ said

    «Μετά έμαθα ότι ήταν η κοπέλα που, πέφτο­ντας, τη χτύπησε η πόρτα».

    Η Πέπη Ρηγοπούλου

  3. Το Πολυτεχνείο ΖΕΙ.

  4. ΓΤ said

    ZEI

  5. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια.

    Το Πολυτεχνείο ΖΕΙ!

  6. Alexis said

    Συγκλονιστικό!

  7. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Ξεσαλώστε λεχρίτες τώρα που προλαβαίνετε. Οσοκουνούπω κατεβαίνει ο καθχιαφτός και θα μπουν τα πράματα στη θέση τους.

  8. spiridione said

    Toril Margrethe Engeland
    Τόριλ, η Νορβηγίδα που την πυροβόλησαν στο Πολυτεχνείο
    https://www.iefimerida.gr/news/178740/toril-i-norvigida-poy-tin-pyrovolisan-sto-polytehneio-eikones

  9. atheofobos said

    Καθώς ξαναδιάβασα, λόγω ημέρας, το ποστ μου
    17 ΝΟΕΜΒΡΗ –ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ
    http://atheofobos2.blogspot.com/2007/11/17.html
    είδα στα σχόλια ότι είχα μεταφέρει ένα ποίημα του Αργύρη Μαρνέρου από την συλογή του Χειροκροτήματα (1991) που, ήδη 30 χρόνια πριν, εκφράζει με τον καλύτερο τρόπο τον εκφυλισμό από τότε της πορείας.
    Είναι ωραίοι οι ανώνυμοι
    καθώς στο πανηγύρι έρχονται
    Μ΄ενα γαρύφαλο στο χέρι
    για να τιμήσουν τους νεκρούς
    Μα πιό ωραίοι είναι όταν φεύγουν
    Κρατώντας στο ίδιο χέρι
    ένα σουβλάκι της ώρας
    πραγματικά ξελιγωμένο
    από την υπερένταση της συγκίνησης

    Στην φωτογραφία ο ποιητής.

  10. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία
    Το Πολυτεχνείο ΖΕΙ!

    ΚΟΡΑΛΙΑ ΘΕΟΤΟΚΑ

    Αντί στεφάνου

    Ποια απάντηση, ποιος χτύπος στο κοιμισμένο στήθος σου αγόρι
    γαζωμένο από τις σύγχρονες μηχανές σε σχήμα χελιδονιού
    άγγελε με χλωρή γενειάδα κάτω από τις ερπύστριες
    συνείδηση βαμμένη στον τοίχο και στις πέτρες
    σώπασες τ’ όνομά σου μες στη βοή της λάσπης
    περιστέρι μπροστά στα ηλεκτροφόρα σύρματα
    με το σύνθημα της δικαιοσύνης στο χώμα.

    Με το τραγούδι χαιρετίζω όσους μοχθούν
    για τη ζωή, όχι στο χαμό της
    για την τροφή, όχι τη στέρηση της
    για τη γνώση, με τη γνώση
    ενάντια στις αριθμομηχανές των κρεάτων
    ενάντια στον οργασμό της κατανάλωσης
    ενάντια στις τρομερές λυχνίες της δισχιλιετηρίδας.

    Θα ‘ρθει ένας κόσμος χλόης αγόρι
    και θα δουλεύουμε στη μοιρασιά των λουλουδιών.

  11. Κουνελόγατος said

    ΖΕΙ. Και τη σπάει και στους φασίστες.

  12. sarant said

    8 Ενδιαφέρον λινκ, δεν το είχα δει

    9 Αυτό το είχα διαβάσει 🙂

  13. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Συγκλονιστικός ο Κώστας Β.

  14. Alexis said

    Οι κυρίες που έπαιζαν κουμ καν στο «Ακροπόλ» και η Βέμπο!
    Και ο μετρ ντ’ οτέλ με την πετσέτα, που δεν τους άνοιγε…
    Χωρίς σχόλια…
    Δεν περιγράφω άλλο, που λένε… 😡 😦

  15. Κάτι ενδιαφέρον:
    https://www.lifo.gr/culture/vivlio/ta-biblia-kai-ta-keimena-poy-epireasan-ta-gegonota-toy-polytehneioy

  16. spiridione said

    Μια παλιότερη ανάρτηση της νορβηγικής πρεσβείας

  17. spiridione said

    O Αργείτης παρακρατικός που δολοφόνησε διαδηλωτές στο Πολυτεχνείο
    https://argolika.gr/2020/11/16/o-%ce%b1%cf%81%ce%b3%ce%b5%ce%af%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%ba%cf%81%ce%b1%cf%84%ce%b9%ce%ba%cf%8c%cf%82-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%b4%ce%bf%ce%bb%ce%bf%cf%86%cf%8c%ce%bd%ce%b7%cf%83-4/
    Ένας Αργείτης, ο Ηλίας Τσαπούρης, ήταν εκ των πρωταγωνιστών στο Πολυτεχνείο, τη νύχτα της 16ης προς 17η Νοεμβρίου 1973. Όμως, δεν ήταν από εκείνους που έδωσαν τη ζωή τους για τη Δημοκρατία. Ήταν ο δολοφόνος τους…
    Από την ταράτσα του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως στην οδό Μπουμπουλίνας, πυροβολούσε μαζί με άλλους παρακρατικούς, τους διαδηλωτές που βρίσκονταν στους δρόμους γύρω από το Πολυτεχνείο. Σκότωσε δύο νέους και τραυμάτισε 17. Το δικαστήριο τον καταδίκασε ερήμην, αφού είχε προλάβει να διαφύγει στο εξωτερικό.
    Οι δύο δολοφονίες και οι 17 τραυματισμοί που αποδόθηκαν στον Τσαπούρη έγιναν με μακρύκαννο όπλο γύρω στις 11.30 τη νύχτα της 16ης Νοεμβρίου. Οι νεκροί από το όπλο του ήταν η 22χρονη φοιτήτρια Toril Margrethe Engeland από τη Νορβηγία την οποία τραυμάτισε θανάσιμα στο στήθος και ο 26χροονος ιδιωτικός υπάλληλος Βασίλειος Φάμελλος, από τον Πύργο, κάτοικος Κυψέλης, τον οποίο πέτυχε στο κεφάλι.
    Την παρουσία του Αργείτη ελεύθερου σκοπευτή επιβεβαίωσε κατά τη δίκη του Πολυτεχνείου ο χωροφύλακας Ρηγάκης ο οποίος, όπως είπε, δεν γνώριζε «αν είναι της Ασφάλειας ή αν ήταν απλώς πολίτης υγιών φρονημάτων που ήλθε να μας βοηθήσει». Ωστόσο, όπως είπε, τον ξαναείδε στο υπουργείο άλλες δύο φορές…
    Ο Τσαπούρης κατόρθωσε να διαφύγει πριν από την άσκηση δίωξης εναντίον του. Βρέθηκε στο Λονδίνο και μετά στη Νότια Αμερική. Δέκα χρόνια αργότερα, ανακοινώθηκε ότι δολοφονήθηκε στην Κολομβία. Η σορός του μεταφέρθηκε με σφραγισμένο φέρετρο στο Άργος όπου κηδεύτηκε.
    To 2013 κυκλοφόρησε το βιβλίο «Χρυσή Αυγή. Πολιτικός Οδοδείκτης» με συγγραφέα τον ακροδεξιό Ίωνα Φιλίππου στο οποίο περιγράφεται και η δράση του Τσαπούρη τη νύχτα του Πολυτεχνείου. Πίσω από το ψευδώνυμο του συγγραφέα, βρίσκεται, σύμφωνα με τον δημοσιογράφο της «Εφημερίδας των Συντακτών» Δημήτρη Ψαρρά, ο Γιάννης Περδικάρης, συνιδρυτής της Χρυσής Αυγής.
    Όπως αναφέρει στο βιβλίο του ο «Ίωνας Φιλίππου»: «…αυτοεξόριστος, πέθανε άδοξα».
    Ο φασίστας συγγραφέας, δεν κρύβει τον θαυμασμό του για τον δολοφόνο, τον οποίο χαρακτηρίζει «οπλολάγνο»:
    «Η μοίρα του Ηλία αποτυπώνονταν ανάγλυφα στον χαρακτήρα του. Παρορμητικός και ακραίος, δίχως πολιτική σκέψη, ωστόσο ήταν ένας πιστός στρατιώτης του εθνικοσοσιαλισμού, γενναίος, ακατάβλητος και ριψοκίνδυνος αγωνιστής, αφιερωμένος στον αγώνα ψυχή τε και σώματι. Τον θυμάμαι μόνο, εντελώς μόνο, να στέκεται προκαλώντας τις ορδές των μπολσεβίκων που συνωθούνταν διαδηλώνοντας στα σκαλοπάτια της Αρχιτεκτονικής Σχολής του Πολυτεχνείου, την παραμονή των γεγονότων. Περνώντας από κοντά του, έστρεψα αλλού το βλέμμα μου και απομακρύνθηκα προς την έξοδο, γιατί δεν είχα το κουράγιο να εκτεθώ δίπλα του».

  18. leonicos said

    8 Σπυριδιόνε

    Πόσα μπράβο σου αξίζουν;

    Φοβερός είσαι

  19. Κι εδώ ο γιατρός ο Παυλάκης: https://www.kathimerini.gr/visual/podcasts/561589975/talk-5-o-diasimos-epidimiologos-kai-to-iatreio-toy-polytechneioy-meros-a/

  20. Γιάννης Κουβάτσος said

    Πολλοί γονείς με τα παιδάκια τους τώρα στο Πολυτεχνείο. Τι ωραίο θέαμα…

  21. sarant said

    14 Ναι, φοβερές αυτές οι σκηνές

    17 «Υγιών φρονημάτων»….

  22. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    21# Ναι βρε, υγιών φρονημάτων, όπως και οι κουμκανατζούδες.

  23. nikiplos said

    Καλημέρα… πολύ ωραίο κείμενο. Στη μνήμη του Κώστα που βέβαια δεν είναι πια μαζί μας…

  24. voulagx said

    Πήγαιναν προς το Πολυτεχνείο. Φωνάζω τον διευθυντή μου (ήταν ο Ελληνοαμερικανός Φιλ Ντόπουλος), τ’ ακούει και μου λέει: “Sheet! This is tanks! Πάρε φιλμ και τρέχα!”.
    Εντ φακ δε ορτόγκραφυ!

  25. Αγγελος said

    Στο Ακροπόλ πολλά σωματεία οργάνωναν τσάγια-πινάκλ — ακόμα και ο Ελληνικός Εσπεραντικός Σύνδεσμος στην εποχή της ακμής του 🙂 (από κει το ξέρω, αλλά ήμουν μικρός και δεν πήγα ποτέ.)
    Μπορώ να φανταστώ να το είχαν προγραμματίσει κάποιες από καιρό και να τους έτυχαν τα γεγονότα…

  26. Γιάννης Κουβάτσος said

    9:Τον θυμάμαι τον Αργύρη Μαρνέρο. Πούλαγε τα «Χειροκροτήματα» στα Προπύλαια. Ήταν ένα από τα πρώτα βιβλία με ποιήματα που είχα αγοράσει. Αρχές δεκαετίας ’80. Θυμάμαι ακόμα αυτό το ποίημά του, πολύ πιο χρήσιμο μού φάνηκε απ’ ό,τι τα χρόνια σπουδών στα παιδαγωγικά:

    ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΠΑΙΔΕΙΑΣ
    Κάποια μέρα σε μια σχολική γιορτή
    Οι μαθητές ντύθηκαν παπαγάλοι
    Και έλεγαν το μάθημα χωρίς χάνουν λέξη
    Και όλοι βαθμολογήθηκαν με άριστα.
    Και από τότε δεν ήτaν μόνο σχολική γιορτή
    Αλλά επίσημο πλέον σύστημα παιδείας.

  27. spiridione said

    19. Α, είναι ο γνωστός ο Παυλάκης.

  28. sarant said

    24 Eλληνοαμερικάνος ήταν, τα έλεγε ανορθόγραφα 🙂

  29. Georgios Bartzoudis said

    «Σήμερα έχουμε 17 του Νοέμβρη, 48 χρόνια από τη μέρα της φονικής καταστολής της εξέγερσης των φοιτητών στο Πολυτεχνείο».

    # Εγώ σήμερα έχω καλέσει βρυκόλακες από τα Καρπάθια, μπας και προλάβουν οι καϊμένοι να πιουν και αυτοί λίγο αίμα.
    Κάποιοι (ονόματα …δεν λέμε) κατάφεραν με την αιματομανία τους για τους ΑΝΥΠΑΡΚΤΟΥΣ νεκρούς του Πολυτεχνείου, να καταστήσουν αναξιόπιστη κάθε «μαρτυρία» για τα συμβάντα πέριξ του Πολυτεχνείου και σε ακτίνα …απροσδιόριστη, συμπεριλαμβανομένης και αυτής του υιού Μποσταντζόγλου: Το ότι χαρακτηρίζει «ανάκριση» την εκπομπή του Μαστοράκη (που την είχα δει ολόκληρη), δείχνει άνθρωπο προκατειλημμένο, ικανό για όλα, ακόμα και για το ψέμμα (και το αίμα), όπως συνηθιζόταν στον τότε (ανύπαρκτο) σοσιαλισμό. Άλλωστε, τέτοιον (αιματοβαμένο) σοσιαλισμό και τέτοια «ελευθερία» (των σκλαβωμένων) και τέτοια «δημοκρατία» (των δικτατόρων) ζητούσαν οι μετέχοντες στα μεταπολιτευτικά πάνελ, και φερόμενοι ως …πολυτεχνίτες κλπ, κλπ.
    Κάποιοι (ονόματα …δεν λέμε) κατάφεραν να «ξεφτίσουν» μια ηρωϊκή εξέγερση των φοιτητών.

  30. Χαρούλα said

    Μιλάμε στους νέους. Πρέπει να μάθουν άμεσα από τους συμμετέχοντες. Έτσι γίνονται τα μνημόσυνα!

    Ωραία παιδιά με τα μεγάλα μάτια σαν εκκλησίες χωρίς στασίδια
    ωραία παιδιά δικά μας με τη μεγάλη θλίψη των ανδρείων
    αψήφιστοι, όρθιοι στα Προπύλαια στον πέτρινο αέρα, έτοιμο χέρι, έτοιμο μάτι
    πως μεγαλώνει το μπόι, το βήμα κι η παλάμη του ανθρώπου…🌺🌺🌺
    Γιάννης Ρίτσος

  31. Χαρούλα said

  32. spiridione said

    Και το άρθρο του Ψαρρά Οι «χρυσαυγίτες» στο Πολυτεχνείο του ’73
    http://archive.efsyn.gr/?p=149587

  33. sarant said

    32 Χρήσιμο κι αυτό!

  34. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Αφωτίστου Φιλέλληνος, Σχέδιο αφηγήματος “ΔΕΚΑ ΕΞΙΜΙΣΗ ΝΟΕΜΒΡΗ” (μυθοπλασία)

    ΝΟΕ17Κατηγορία: Αναγνώσεις, καταχώρηση από: Σωτήρης Παστάκας

    (ΕΝΩ ΕΧΕΙ ΔΙΑΝΥΘΕΙ Η ΜΙΣΗ ΜΕΡΑ ΤΗΣ 16 ΝΟΕΜΒΡΗ
    ΚΑΠΟΙΑ ΑΛΛΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΠΡΙΝ ΕΡΘΕΙ Η 17 ΝΟΕΜΒΡΗ 1973)
    ΚΑΙ ΑN ΓΙΝΟΤΑΝ ΕΤΣΙ;

    Σκηνή πρώτη :
    (Παρασκευή απόγευμα 16 Νοεμβρίου 1973)

    Μετά από τριήμερη κατάληψη του Πολυτεχνείου, και εξαιτίας της καταπίεσης, της πρωτόγνωρης φτώχειας και των προβλημάτων λόγω της πρώτης ενεργειακής κρίσης, ο λαός της Αθήνας, έχει συγκεντρωθεί στο κέντρο της πόλης και οι πιο επαναστατικοί ήδη έχουν καταλάβει κρατικά κτίρια.

    Βέβαια, φάνηκε κάτι περίεργο : ανάμεσα στο επαναστατημένο πλήθος που ήδη από το βράδυ της Πέμπτης είχε καταλάβει κρατικά κτίρια, είχαν ανακατευτεί και έλληνες φοιτητές από την Ιταλία και την Γαλλία, με μερικούς “φιλέλληνες’ επαναστάτες από τον Μάη του 68, φέροντες όπλα που τα είχαν εισάγει σταδιακά και λαθραία τα καλοκαίρια, από το ’70 κι ύστερα, την περίοδο των διακοπών.
    Δυό μελαχροινές κοπέλες η Μαρίνα και η Αρετή και δύο φοιτητές, o Λάκης με λεπτά χαρακτηριστικά και κατσαρά μαλλιά κι ο Μάκης, συντοπίτης των δυό φοιτητριών, κοντός με ελάχιστο λαιμό απ’ όπου φύτρωνε ένα πελώριο κεφάλι, από την κατάληψη του Πολυτεχνείου μιλάνε με έναν αγριεμένο νέο φοιτητή που γυάλιζε το μάτι του, τον Λέοντα.

    Ο Λέων, ήταν ο γεροδεμένος μοναχογιός αριστερού μικροεργολάβου, ντυμένος με αμπέχωνο, χοντρό μπουτζίν και άρβυλα, αξύριστος. Έσερνε μια μπετόβεργα μήκους ενός μέτρου, διαμέτρου 12 χιλιοστών, που την είχε προσάγει για αυτοάμυνα μαζί με τσέρκια από κοντινή οικοδομή για να κάνει “φιόγκο’ τις πόρτες της περίφραξης του ΕΜΠ.
    Πρώτος μίλησε o Λάκης :

    – “Ο αέρας μυρίζει μπαρούτι , πρέπει να διαλύσουμε την κατάληψη’.
    – “Μα τι λετε τώρα , ο λαός έχει ξεσηκωθεί, δεν μπορούμε να κάνουμε πίσω θα γίνουμε ρεζίλι’, είπε ο Λέων
    – “Είσαι προβοκάτορας’, του είπε προκλητικά o Λάκης.

    Ήδη από την Τετάρτη, οι οργανωμένοι φοιτητές προσπαθούσαν να σταματήσει η κατάληψη, γιατί δεν μπορούσαν να ελέγξουν το αυθόρμητο.

    Η Μαρίνα, μία νοστιμούλα φοιτήτρια, μέλος της ΑΝΤΙΕΦΕΕ , κόρη αξιωματικού της χωροφυλακής, με ένρινη φωνή του είπε :

    -“Συνάδελφε έχει δίκιο ο Λάκης, αν δεν φύγουμε θα χυθεί αίμα.’
    -“Πρέπει να κρατήσουμε τις Θερμοπύλες’, είπε ο Λέων και σκέφθηκε ότι έπρεπε να δέσει με πρόσθετους φιόγκους από τσέρκια τις σιδερένιες πόρτες της Στουρνάρη και της Τοσίτσα
    -“Είσαι προβοκάτορας’, επανέλαβε ο Λάκης.

    Ο Λέων εκνευρίσθηκε, οι φλέβες στο λαιμό του διογκώθηκαν, ένοιωσε κάτι σαν να τον τσίμπησε αλογόμυγα και ουρλιάζοντας «φύγε ρε πούστη μη σε σκοτώσω» πήρε στο κυνήγι τον Λάκη στην αυλή του κτιρίου των Μηχανολόγων-Ηλεκτρολόγων, αλλά ο Λάκης ήταν ταχύτατος και άρχισε να κάνει κύκλους γύρω από τις μπασκέτες. Σύντομα, ο Λέων αντιλήφθηκε το γελοίον του πράγματος και παράτησε το κυνηγητό.

    Σκηνή δεύτερη :
    (Παρασκευή απόγευμα 16 Νοεμβρίου 1973, 16:17)

    Μέχρι το ηλιοβασίλεμα (18:11) οι πιο επαναστατικοί είχαν πλαισιωθεί από αγριεμένους άνεργους οικοδόμους που είχαν πληγεί από την κρίση και αγωνιστικά στοιχεία από το Θριάσιο πεδίο (απόγονους ομόθρησκων αρβανιτών που με τους έλληνες είχαν συμμετάσχει στην ελληνική επανάσταση) .
    Οι καταλήψεις κρατικών κτιρίων, συνέχισαν επιτυχημένα, με εκθετικό ρυθμό, έως το βράδυ, λόγω της ελάχιστης αντίστασης που έδειχναν οι αστυνομικοί και της σφοδρότητας των επιθέσεων από τους αγριεμένους άνεργους οικοδόμους και από έλληνες φοιτητές εξωτερικού, ενώ οι λίγοι “φιλέλληνες’ επαναστάτες του Μάη του 68, έπαιζαν περισσότερο οργανωτικό ρόλο.

    […]

    http://www.poiein.gr/archives/11622/index.html

  35. BLOG_OTI_NANAI said

    Μέρα μνήμης για κάθε δημοκράτη, συγκίνηση για τους νέους που πρωτοστάτησαν, που φοβήθηκαν αλλά δεν υποχώρησαν. Καμία ανοχή σε κομματικοποίηση της γιορτής αυτής. Είναι γιορτή για κάθε δημοκράτη, αριστερό, δεξιό, κεντρώο. Τιμή σε έναν από τους μεγαλύτερους ήρωες της νεώτερης Ελλάδας, τον Αλέκο Παναγούλη. Δεν αφορά κανέναν ακραίο αυτή η γιορτή:

    ΑΝΤΙ, αρ. 45, 15/5/1976

  36. BLOG_OTI_NANAI said

  37. Πέπε said

    Εμ, είπα εγώ, δεν είπα; Όχι ας πει κανείς ότι δεν είπα. https://sarantakos.wordpress.com/2021/11/16/k1821-22/#comment-773251

  38. BLOG_OTI_NANAI said

  39. Alexis said

    Όποιος δεν έχει διαβάσει το μυθιστόρημα της Έλενας Ακρίτα «Το μυστικό της μπλε πολυκατοικίας» αξίζει να το αγοράσει και να το διαβάσει.
    Εξαιρετική μυθοπλασία με αφετηρία ένα «γεγονός» που συνέβη τη νύχτα του Πολυτεχνείου μέσα στο Πολυτεχνείο.

  40. LandS said

    @2

    Μπράβο φίλε ΓΤ.
    Πάντα να το λέμε δεν ήταν απλά «η κοπέλα που πάτησε το τανκς». Ήταν η Πέπη Ρηγοπούλου.
    Ιστορικός Τέχνης. Καθηγήτρια ΕΚΠΑ.

  41. Ανδρέας Τ said

    Ξεχνάμε κάθε χρόνο να πούμε κάτι και για τους φοιτητές που ξεκίνησαν αρκετό καιρό πριν την εξέγερση του Πολυτεχνείου; τις οργανωμένες διαμαρτυρίες κατά της Χούντας. Δεν βρέθηκαν όμως τη μέρα της εξέγερσης μέσα στο Πολυτεχνείο. Η Χούντα είχε διακόψει τις αναβολές τους και τους έστειλε να κάνουν τη θητεία τους. Κανείς δεν τους αναφέρει γιατί δεν ήταν οργανωμένοι πουθενά.

  42. sarant said

    38 και πριν: Μπράβο!

    39 Δίκιο έχεις, είναι πολύ καλό

    41 Κι εσύ έχεις δίκιο -τα παιδιά της Νομικής, ας πούμε.

  43. LandS said

    Και φέτος έσπρωξαν, χτύπησαν και έριξαν κάτω τον Μανιό. Μάτωσε στο χέρι.
    Ήταν από το πρωί στο τραπεζάκι του ΣΦΕΑ (Σύνδεσμος Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών) στην είσοδο.

    Προχτές ήμουν σε εκδήλωση, με την ευκαιρία της επετείου, για τον Φασισμό στις Μέρες μας. Ο δικηγόρος της Πολιτικής Αγωγής στη δίκη της Χρυσής Αυγής (η αγόρευσή του έγινε βιβλίο με τίτλο: Το «άλλο άκρο» στο εδώλιο: Δικαιοσύνη ή ατιμωρησία ξανά; ) μας θύμισε ότι «ο Φασισμός δεν νικιέται χωρίς Ενότητα. Αν δεν το καταλάβουμε αυτό θα βρεθούμε να λύνουμε τις ιδεολογικές μας διαφορές πάλι σε κελιά και εξορίες»

  44. Αιμ. Παν. said

    Πέπη Ρηγοπούλου στο Militaire σήμερα…

    https://www.militaire.gr/polytechneio-1973-to-koritsi-symvolo-tis-exegersis-mila-gia-toys-paracharaktes-tis-istorias-kai-toys-stratiotikoys/

    Σώτη Τριανταφύλλου σε διάφορα ΜΜΕ χτες…

    https://mikropragmata.lifo.gr/zoi/na-katargithei-i-argia-tou-polytechneiou-epimenei-i-soti-triantafyllou-echei-dikio/

  45. Πουλ-πουλ said

    41. Σωστά. Η περίοδος αυτή της φοβισμένης κυοφορίας ήταν τρομακτική.

  46. Theo said

    Καλημέρα,

    Τιμή και δόξα στον Κώστα Βοσταντζόγλου και σ’ όλους τους νέους του 1973 που όρθωσαν τα στήθη τους απέναντι στη χούντα. Αλλά νισάφι πια με τη μονοπώληση του Πολυτεχνείου για σαράντα τόσα χρόνια τώρα.
    Ξέρουμε πως οι σχεδόν όλοι που κλείστηκαν εκεί μέσα το έκαναν αυθόρμητα και άσχετα από το τι έλεγαν οι κομματικές ηγεσίες όσων ήταν «οργανωμένοι». Κι οι περισσότεροι προτίμησαν να σωπάσουν όλον αυτόν τον καιρό, να μη διεκδικήσουν δάφνες και ανταμοιβές για το ξύλο που έφαγαν τότε, τα βασανιστήρια που υπέστησαν μετά ή την απλή συμμετοχή τους.

    Τι νόημα έχει σήμερα αυτή η μονοπώληση από αυτούς που θεωρούν δικό τους το Πολυτεχνείο επειδή κάποιοι από την παράταξή τους συμμετείχαν στην εξέγερση ή, έστω, επειδή η παράταξή τους είχε πάρει θέση υπέρ της;
    Έλεος με αυτή την κομματικοποίηση!

  47. nikiplos said

    BLOG_OTI_NANAI, με αφορμή αυτήν την ανάρτηση έχω ξαναδώσει εδώ την οικογενειακή μαρτυρία που αφορά τον Στέφα.

    Οι γονείς μου γνώριζαν μια γυναίκα, η οποία εκείνη την εποχή ήταν με τον Στέφα. Ήταν να παντρευτούν, έτσι κάπως συγκατοικούσαν περιστασιακά. Το βράδυ της Παρασκευής 30-04-1976, ήταν να πάνε σε ένα πάρτυ, το οποίο είχαν κανονίσει πριν μια εβδομάδα. Ο ίδιος ο Στέφας είχε φροντίσει για τα πρακτικά και ήθελε πολύ να πάνε. Την Πέμπτη χτύπησε το τηλέφωνο του σπιτιού του και μιλούσε με κάποιους. Έριχνε συνέχεια Χριστοπαναγίες, έβριζε θεούς και δαίμονες. Την Παρασκευή ανέβαλε την παρουσία του στο πάρτι, προβάλλοντας δικαιολογίες μη πειστικές για τη γυναίκα. Όλη την Παρασκευή άφαντος.

    Τα ξημερώματα από Παρασκευή προς Σάββατο, έγινε το μοιραίο ατύχημα. Αυτό που είδαν όλοι είναι ο Στέφας να κλείνει ο ένας τον Άλλον και ο Παναγούλης να προσπαθεί να ξεφύγει.

    Μετά από μέρες οι ταξιτζήδες και αυτόπτες μάρτυρες ανέφεραν τον Στέφα, όπου και του είχε απαγγελθεί κατηγορία. Βασικά αθωώθηκε.

    Η δική μου γνώμη. Ο Στέφας ήταν βαλτός από κάποιους. Όχι φυσικά να σκοτώσει τον Παναγούλη, αλλά να τον ακινητοποιήσει στη Βουλιαγμένης. Μετά έφυγε κι ανέλαβαν εκείνοι που περίμεναν ή ακολουθούσαν.

    fact:
    Μέχρι που φτιάχτηκε το Μωλάκι, το μέρος στη Βουλιαγμένης που βρέθηκε το αυτοκίνητο του Παναγούλη, ήταν επιδείξιμο. Ο διάδρομος που οδηγούσε στο γκαράζ, σχημάτιζε οξεία γωνία με την Βουλιαγμένης. Ήταν αδύνατον να βρεθεί εκεί αυτοκίνητο που έτρεχε κατεβαίνοντας την Βουλιαγμένης. Εντούτοις βρέθηκε εκεί μέσα.

    Η γυναίκα είχε μιλήσει και στην αστυνομία και στην οικογένεια για το περιστατικό με τον Στέφα. Δεν παντρεύτηκαν τελικά. Πήραν άλλους δρόμους. Ο Στέφας δεν ζει…
    Αυτό που εγώ συναγάγω, είναι ότι αυτοί που ήθελαν τον Παναγούλη εκτός «πάσει θυσία» δεν ήταν μόνο στο ακροδεξιό-δεξιό στρατόπεδο…

  48. sarant said

    46 Η μονοπώληση δεν γίνεται από κάποιους που η παράταξή τους συμμετείχε στην εξέγερση, πάντως.

  49. nikiplos said

    44@ (β) θλίψη μόνο για την Σώτη.

    Άκουγα προχθές μια συνέντευξη του Ιατρού και Ψυχίατρου (αυτά σπούδασε, άσχετα αν δεν τα άσκησε ποτέ), στιχουργού Κώστα Τριπολίτη, εκεί αρχές του μιλένιουμ. Μιλούσε για την αχρονία της Ιστορίας, όπως αυτή διδάσκεται σήμερα. Όταν καταφέρεις και καταστήσεις στην Ιστορία άχρονη, μπορείς να την χρησιμοποιήσεις εργαλειακά για οποιονδήποτε αλλότριο σκοπό. Περίπου αυτό είπε.

    Η Σώτη αφαιρεί, ένα γεγονός από την ιστορική του περίοδο. Μια εξέγερση φοιτητών ενάντια σε ένα δολοφονικό χουντικό καθεστώς, έμπλεο από δεκάδες παρακρατικούς μηχανισμούς πολύ προσοδοφόρους για τα μέλη τους, με σκάνδαλα, κλέψιμο του δημοσίου χρήματος και κυρίως, ως τελευταίο κρεσέντο του μετεμφυλιακού κράτους. Αφαιρεί ακόμη και το μικρό ήκιστο στοιχειώδες σύνθημα των φοιτητών. Ψωμί Παιδεία Ελευθερία. Ασχολείται με την εργαλειακή χρήση της επετείου, από τους πολιτικά μορφώματα που ξεπετάχτηκαν στη Μεταπολίτευση, ασχολείται με το μπογιάτισμα των στηλών των εντύπων και όχι με το γεγονός καθεαυτό, σαν ορόσημο, όπως θα πρέπει να είναι και να διδάσκεται.

    Τούτος ο κόσμος, μπορεί να έβγαλε αντιδραστικά στοιχεία, να τα ανέδειξε και στην εξουσία, να κυνήγησε φενάκες, αλλά διάβολε, το μορφωμένο κομμάτι του, στάθηκε στο ύψος του. Και μια εποχή που σφύριζαν σφαίρες. Μιαν εποχή που άνθρωποι με «υγιή φρονήματα» είχαν δικαίωμα ζωής και θανάτου έναντι των άλλων πολιτών. Ένας οζώδης εσμός πραιτωριανών. Κι αυτό πρέπει να κρατήσουμε. Ανεξάρτητα ποιά παράταξη μπήκε μπροστά, πρωτοστάτησε, ανεξάρτητα αν παρεισέφρυσε λουμπεναρία, ή άλλα πράγματα.

    Τούτος ο κόσμος στάθηκε απέναντι στη Χούντα. Δεν έχει σημασία αν το έκανε ηρωικά (που το έκανε) ή συμβολικά. Δεν προσκύνησε τα βρωμόσκυλα κι αυτό είχε μεγάλη σημασία.

  50. Theo said

    @48:
    Ίσως. Ελάχιστες οι γνώσεις μου για το τοπίο των σημερινών αριστεριστών.

  51. BLOG_OTI_NANAI said

    47: Ασφαλώς ο καθένας θα ήταν καχύποπτος για το δυστύχημα, από τη στιγμή που σε εποχές τόσο κοντά στη χούντα, συνεργάτες της θα είχαν ακόμα πόστα. Αυτός ο Στέφας δεν ήταν κομματικά οργανωμένος κάπου;

  52. Γιάννης Κουβάτσος said

    Η μονοπώληση γίνεται από κάποιους τραμπούκους που επιτέθηκαν σήμερα το πρωί στους εκπροσώπους του ΣΎΡΙΖΑ και της νεολαίας του και δεν επέτρεψαν στους βουλευτές της ΝΔ να καταθέσουν το στεφάνι τους νταβατζικώ δικαίω.

  53. Γιάννης Κουβάτσος said

    49:Ο Ανδρέας Παπανδρέου έφερε Ιταλούς πραγματογνώμονες που δεν ανακάλυψαν κάτι ύποπτο, πάντως. Η Οριάνα Φαλάτσι, από την άλλη, στο βιβλίο της «Ένας άντρας», γράφει με βεβαιότητα ότι δεν ήταν δυστύχημα αλλά δολοφονική ενέργεια. Κάποιοι ήθελαν να κλείσουν το στόμα του Παναγούλη, ο οποίος τις επόμενες μέρες θα προχωρούσε σε αποκαλύψεις βασισμένες στα αρχεία της ΕΣΑ, που είχαν περιέλθει στην κατοχή του. Μάλλον δεν θα μάθουμε ποτέ τι πραγματικά συνέβη.

  54. GeoKar said

    🙏👏😢

  55. Ανδρέας Τ said

    @42 Υπήρξε και μια μεγάλη ομάδα από πολυτεχνίτες.

  56. Konstantinos said

    Συγκολυμβητες πρώτη φορά βλέπω. Ωραία λέξη.
    Ας αναφέρουμε ότι δεν ήταν η πρώτη φορά που μπήκαν τανκ στο Πολυτεχνείο. Είχαν προηγηθεί οι Άγγλοι.
    Γύρω στο 2000 επισκεπτόμουν συχνά ένα φίλο που έμενε λίγο παραπάνω από το μουσείο. Πολλές φορές ήταν μια γιαγιά στην είσοδο, μιλούσε, τα είχε λίγο χαμένα. Ο φίλος μου είπε ότι ήταν η μάνα του Μυρογιαννη που τον εφαγε ο Ντερτιλης στο Πολυτεχνείο. Έχασε 20 χρόνων παλικάρι, κι ότι από τότε ψιλό σάλεψε.
    Παρόλο που και ιστορία είχα διαβάσει και στο Πολυτεχνείο πήγαινα ήταν σαν να μην είχα καταλάβει τίποτα. Η ολιγολεπτη επαφή μου με αυτη τη γυναίκα λίγες φορές με έκανε να νιώσω το μέγεθος της φρίκης για όσα συνέβησαν τότε.

  57. Γιάννης Κουβάτσος said

    49,53:https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://pasatempo.wordpress.com/2020/05/01/%25CE%25B8%25CE%25AC%25CE%25BD%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25BF%25CF%2582-%25CF%2580%25CE%25B1%25CE%25BD%25CE%25B1%25CE%25B3%25CE%25BF%25CF%258D%25CE%25BB%25CE%25B7-%25CF%2584%25CE%25B1-%25CE%25B1%25CF%2581%25CF%2587%25CE%25B5%25CE%25AF%25CE%25B1-%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%2582-%25CE%25B5%25CF%2583%25CE%25B1-%25CE%25BA%25CE%25B1/amp/&ved=2ahUKEwi8hNa9xZ_0AhWYh_0HHbddAg0QFnoECBcQAQ&usg=AOvVaw2GW6BBYrLPsC_ephRDQ8Ty&ampcf=1

  58. ΧΗΜΙΚΟΣ ΧΗΜΙΚΟΣ said

    Πορεία Πολυτεχνείου 1980. Ο Κουμής ήταν μόλις λίγα μέτρα μακριά. Υπεύθυνος καφετέριας ανοίγει τις πόρτες, δεκάδες μπαίνουν μέσα. Τα ΜΑΤ βρίζουν, φωνάζουν, χτυπάνε τις πόρτες – δεν τις ανοίγει. Λίγο καιρό μετά η καφετέρια έκλεισε, άλλαξε ιδιοκτήτη;

  59. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

  60. Pedis said

    Συνταρακτική καταγραφή και μαρτυρία!

    Τι του συνέβη μετά (που τον καρφώσανε)?

    Πάντως, ακόμη να φανεί το πρώτο σχόλιο για «τους νεκρούς του Πολυτεχνείου» που θα ανοίξει το νήμα με κατάθεση απόψεων από όλο το φάσμα των (προσωπικών) εικασιών, όπως προβλέπει το τελετουργικό. 😎

    Αντίθετα, πολαβε και μπήκε μπροστά το άλλο νήμα με την καταδίκη της κομματικοποίησης από τον κυρπαντελισμό.

    Είχανε κερδίσει για [?] δέκα χρόνια ένα διαμέρισμα από το Λαχείο Συντακτών.

    Δηλ. ήταν λαχείο με βραβείο δωρεάν ενοικίαση διαμερίσματος?

  61. sarant said

    56 Ο Ντερτιλής, όταν σκότωσε τον Μυρογιάννη, γύρισε και είπε με καμάρι σε έναν φαντάρο:
    — Με παραδέχεσαι ρε; Σαρανταπέντε χρονών είμαι και τον πέτυχα με τη μία!

  62. ΣΠ said

    Η ιστορία μιας αποτρόπαιας συνέντευξης: Μαστοράκης – Πολυτεχνείο

  63. ΓΤ said

    61@

    Σε παρακαλώ μη γράφεις για άλλους νεκρούς. Έχει ήδη ξεκινήσει ο Μπαρτζούδης από τις Σέρρες και κατηφορίζει με τανκς. Βέβαια, πάνω στην κάννη έχει κρεμάσει ένα ταγάρι…

  64. ΓΤ said

    60@

    Δεν στέκει. Θέλει να πει «πριν από δέκα χρόνια». Μάλιστα, τα μεμονωμένα διαμερίσματα ήταν ο 2ος τη τάξει λαχνός. Ο 1ος λαχνός, όσο κι αν μοιάζει απίστευτο, ήταν ολόκληρη πολυκατοικία. Στην Πλατεία Αμερικής, Κύπρου 27 αν δεν λαθεύω, υπήρχε μια πολυκατοικία. Αυτή την κέρδισε, νεόδμητη τότε, ένα άτομο στην κλήρωση του 1946. Με πρώτη κλήρωση το 1927, με απόφαση των χουντόσκυλων το λαχείο αυτό έπαψε το 1967, δίνοντας τη θέση του στο λεγόμενο «πρωτοχρονιάτικο», δηλαδή το Ειδικόν Κρατικόν Λαχείον Κοινωνικής Αντιλήψεως…

  65. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γειά σας.

    Ἀπὸ παλιὰ δὲν μοῦ ἄρεσαν τὰ μεγάλα λόγια καὶ τὰ ταρατατζούμ τῶν ἐπετείων.

    Παραθέτω ἀπὸ μνήμης τὴν κεντρικὴ ἰδέα ἀπὸ ἕνα διήγημα (μᾶλλον τοῦ Βλαχογιάννη, ἂν κάνω λάθος διορθῶστε με) γιὰ τὴν ἐπέτειο τῆς Ἐξόδου τοῦ Μεσολογγίου:

    Κάποιος ἀπὸ τοὺς ἐπιζήσαντες ἀκούει τοὺς στομφώδεις πανηγυρικοὺς καὶ μονολογεῖ:

    «Δὲν ἦταν αὐτὸ τὸ Μεσολόγγι!»

    Φεύγοντας ἀπογοητευμένος ἀπὸ τὴν τελετή, ἀκούει ἕνα κλέφτικο ἀπὸ τὸ κλαρῖνο ἑνὸς ζητιάνου κι ἀναφωνεῖ:

    «Αὐτὸ ἦταν τὸ Μεσολόγγι!»

    Καὶ τοῦ χρόνου νὰ εἴμαστε ὅλοι καλά.

  66. sarant said

    65 Γεια σου Μήτσο, και του χρόνου να είμαστε όλοι καλά!

  67. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

  68. nikiplos said

    57@ και σχετικά προηγούμενα. Η Βραδυνή γράφειπως ήταν οργανωμένος στον Ρήγα Φεραίο. Στην τελευταία συζήτηση για το θέμα που είχα κάνει με τον πατέρα μου, θυμάμαι πως κατά τη γνώμη του ο Στέφας δεν ήταν αριστερόφρων. Καθώς ο πατέρας μου, ήταν ανοιχτά συντηρητικών απόψεων ο Στέφας ανοιγόταν προς αυτήν την κατεύθυνση κι όχι προς τα αριστερα.
    Όχι ότι ήταν δύσκολο να οργανωθεί κάποιος εγκάθετος στο Ρήγα εκείνη την εποχή, το αντίθετο, το πιο εύκολο ήταν. Όπως είπα, οι γονείς μου είχαν κάνει παρέα με την παρολίγο σύζυγο. Σύμφωνα με αυτήν, κατά καιρούς ο Στέφας έφευγε κι εξαφανιζόταν για 2-3 μέρες. Δεν ήταν δλδ κλασσικές δραστηριότητες νεολαιών της αριστεράς που ήταν χύμα στο κύμα, φλυαρία, τσιγάρα και ούζα σε καφενεία. Φαινόταν να ανήκει σε πιο «προσεκτική» οργάνωση, γιατί αυτός εξαφανιζόταν χωρίς να δίνει σημεία ζωής από την κοπέλα του, υποτιθέμενη μελλοντική του σύζυγο.

    Μοντελίστ? Σχεδιαστής και Ράφτης σε βιοτεχνίες ήταν, και καλός μάλιστα. φασονατζής και σκυλί στη δουλειά…

    Νομίζω πως η ζωή του πήρε την κάτω βόλτα μετά από την εμπλοκή του τότε. Πέθανε σχετικά νέος στα 60 του από καρκίνο.

    Πάντως εξ όσων έχουν διαρρεύσει, ο Στάθης είχε αρκετές και πολλές συναντήσεις με τον Στέφα, μετά το θάνατο του Αλέκου. Επομένως δεν μπορεί κάτι θα του είχε εξομολογηθεί. Ο Στάθης ανέκαθεν σταθερός: Ο Στέφας ήταν άφταιγος κι έκων/άκων εξυπηρέτησε άλλους.

    Αυτά είναι όλα όσα γνωρίζω.

  69. Theo said

    Αντίθετα, πολαβε και μπήκε μπροστά το άλλο νήμα με την καταδίκη της κομματικοποίησης από τον κυρπαντελισμό.

    Όταν κανείς δεν βλέπει απέναντί του (συν)ανθρώπους αλλά εγκάθετους, συνωμοσίες, ιδεολογικούς αντίπαλους, κλπ. Όταν δεν θέλει να συζητήσει επί της ουσίας και αρκείται στη δολοφονία χαρακτήρων. Ε, τότε, είναι να τον λυπάσαι τον άνθρωπο.

  70. Alexis said

    #65: Γεια σου Δημήτρη!

  71. Μια που ήμουνα εκείνο το βράδυ μέχρι τις δώδεκα-μία στην Πατησίων προς την μεριά της Κυψέλης όσο πιο κοντά μπορούσαμε να πλησιάσουμε στο Πολυτεχνείο, ενώ τις άλλες μέρες είχα πανοραμική άποψη των συγκεντρώσεων από μπαλκόνι της Στουρνάρη, δεν θα συμφωνήσω με όλα τα γραφόμενα, θα περιοριστώ όμως στα πιο κτυπητά : 16 Νοεμβρίου μου φαίνεται δύσκολο να φοράνε οι ναύτες άσπρα και όχι τα μπλέ και σύμφωνα με το #17 του Σπιριντιόν είναι δύσκολο από την ταράτσα της Μπουμπουλίνας να πυροβολήσεις κάποιον στα σκαλάκια του Μουσείου, είναι ( και ήταν ) αρκετά ψηλό το κτίριο. Απομένουν : η επισκηπτική βολή, η τρίσπονδή ή τετράσπονδη καραμπόλα, η κάπως θολή μνήμη.
    Ξέρω όμως πως σε τέτοιες κατασττάσεις μόνο ένας ουδέτερος μπορεί να περιγράψει καλά τα γεγονότα, οι μετέχοντες βλέπουνε και ακούνε μόνο αυτά που θέλουνε, τα οποία αμέσως αξιολογούνται σαν πραγματιικότητες.
    Ημουνα αυτήκοος μάρτυς στην Σόλωνος στα επεισόδια της Νομικής όταν ο επικεφαλής του Σπουδαστικού είπε (ψευδώς) στους άνδρες του πως οι φοιτητές σκοτώσανε έναν συναδελφό τους κι αμέσως χωρίς λόγο ή εντολή, αυτοί έκαναν γιούργια στον κόσμο που ήταν έξω από το Χημείο

  72. Γιάννης Κουβάτσος said

    69:Βέβαια, στο δικό τους αλήστου μνήμης καθεστώς ξέρουμε ποιοι ήταν οι κυρπαντελήδες και πού κατέληγαν οι αντιφρονούντες.

  73. Γιάννης Ιατρού said

    Χαιρετώ,

    ήταν αρκετός κόσμος, πέρασα κατά τις 12:30, η κεφαλή της πορείας ότι είχε αρχίσει να μαζεύεται.
    Κατά τα άλλα δεν είδα φασαρίες, τουλάχιστον την ώρα που πέρασα.

  74. Μαρία said

    Μέλος της τελετουργίας οι προπηλακισμοί εδώ και χρόνια.

  75. Γιάννης Κουβάτσος said

    73:https://www.efsyn.gr/politiki/319603_manios-den-ypirhe-periptosi-na-afisoyme-na-perasei-o-trampoykismos

  76. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>Εκείνη την εποχή ήμουνα φαντάρος. 382 ΠΑΥΠ. Προκεχωρημένη Αποθήκη Υλικού Πολέμου. Στρατόπεδο ανεπιθυμήτων. Μεταξύ Κοζάνης και Φλώρινας, κοντά στο Αμύνταιο. Στο Δρέπανο Κοζάνης, εκεί είναι και μια σειρά [από άλλα] στρατόπεδα της 1ης Στρατιάς. Η ΠΑΥΠ ήτανε «ειδικό» στρατόπεδο, μας αλλάζαν τα φώτα.

    Ο Κώστας Μποσταντζόγλου γράφει για τον πατέρα του:
    «…Εσύ που σπάραζες και μας έλεγες «συγχωρήστε με για το κακό που σας έκανα» επειδή ήσουνα κομμουνιστής και μας είχανε χαρακτηρισμένους στο στρατό;
    Είδαμε και πάθαμε να σε πείσουμε πως δεν χρειαζόμασταν την βοήθειά σου για να πάμε σε στρατόπεδα ανεπιθυμήτων. Πως είμαστε κι εμείς κομμουνιστές – πιο φανατικοί από σένα – και ξέραμε τη μοίρα μας επί χούντας. … »
    https://www.kommon.gr/koinonia/item/808-skeftomai-opos-esy-anorthografa-o-kostas-bostantzoglou-grafei-ston-bost

  77. Μαρία said

  78. Γιάννης Ιατρού said

    67: ΠΘ που έγινε και πάλι Η ΝΤΡΟΠΗ της χώρας🤢

  79. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    2 >>Η Πέπη Ρηγοπούλου
    Από το βιβλίο της «Θάλαμος ανανήψεως»
    «…Στα χρόνια της χούντας, που εδώ συνέχισε τα έργα του καραμανλισμού, άλλαξε σε καθοριστικό βαθμό ο,τι είχε απομείνει από την φυσιογνωμία της πόλης μου, της Αθήνας. Η αύξηση του συντελεστή δόμησης έβαζε σταθερά τις βάσεις για την σημερινή κατάσταση. Όχι απλή αντιπαροχή, που την είχε ήδη παραμορφώσει, αλλά ενισχυμένη. Οι «πύργοι των Αθηνών» που ακύρωσαν τους οπτικούς άξονες του αθηναϊκού τοπίου, η μετάλλαξη των κεντρικών και όχι μόνον περιοχών του Πειραιά, η αρχή της καταστροφής της ελληνικής γεωργίας, το ενδημικό κιτς και η ηθική αφασία της τηλεόρασης, είναι λίγα μόνο δείγματα αυτής της αλλαγής που παρέμεινε. Γιατί φαινόταν να εκδηλώνεται μέσα από αντικειμενικά γεγονότα και μάλιστα συνδεδεμένα με τα βήματα της προόδου, έννοιας θελκτικής ανεξαρτήτως ιδεολογίας.
    Το χειρότερο ωστόσο είναι αυτό που συνέβη όχι στα κτίρια και τους δρόμους, αλλά στους κατοίκους της Αθήνας και των άλλων πόλεων: το σπάσιμο των ισχυρών ανθρώπινων δεσμών. (…)
    Δεν είναι μόνο ότι οι άνθρωποι δεν ήξεραν ποιος είναι αυτός που χτυπά την πόρτα τους στις τέσσερις το πρωί. Είναι πως, αντίθετα με ο,τι γινόταν πριν την Χούντα, όταν άκουγαν να χτυπά η διπλανή πόρτα, πολλοί έκαναν πως δεν το ακούν. Ήταν από φόβο μην μολυνθούν και οι ίδιοι.
    Ήταν όλοι οι άνθρωποι έτσι; Μια νύχτα κατάλαβα ότι κάπου υπήρχαν και οι άλλοι. »
    https://www.fylosykis.gr/pepi-rigopoyloy-grafei-ta-chronia-tis-diktatorias/

  80. Γιάννης Ιατρού said

    77: Μάλλον καιρός είναι να φύγει ο ΠΘ, οι σφουγκοκωλάριοί του και τα χρυσάβγουλα που κρύβει στο κόμμα του για να πάρει ψηφουλάκια. Μεγάλη υπηρεσία θα προσφέρει στην χώρα.

  81. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    87 θάνατοι, 561 διασωληνωμένοι, 6.682 νέα κρούσματα
    Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία, ΥΓΕΙΑ

  82. Γιάννης Κουβάτσος said

    77:Τώρα έφτασε η στιγμή, κατά τον Χαρίτο, να αναρωτηθούμε για την ελευθεροτυπία και την ποιότητα της δημοκρατίας μας; Φοβερά αντανακλαστικά, αντάξια του Ραν Ταν Πλαν. 😂

  83. ΣΠ said

    Κάθε χρόνο αυτή την μέρα συγκινούμαι και θυμώνω ταυτόχρονα.

  84. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Είπε ένας το πρωί στο ράδιο (ακροατής) ότι τιμούμε τη μνήμη του Πολυτεχνείου φέτος με μια κυβέρνηση της οποίας τρία μέλη θα ήθελαν να οδηγούν το τανξ! 😦
    https://www.2020mag.gr/politics/3319-i-syzygos-tou-diktatora-papadopoulou-sygxairei-ton-maki-voridi-eikona-video

  85. Pedis said

    # 69 – Όταν κανείς δεν βλέπει απέναντί του (συν)ανθρώπους αλλά εγκάθετους, συνωμοσίες, ιδεολογικούς αντίπαλους, κλπ. Όταν δεν θέλει να συζητήσει επί της ουσίας και αρκείται στη δολοφονία χαρακτήρων. Ε, τότε, είναι να τον λυπάσαι τον άνθρωπο.

    Όχι, ρε συ. Τι εγκάθετους; Aκάθεκτους παπαρόμυαλους που τα πρήζουν με την ίδια κασέτα κάθε μέρα (και ασβούς στη στρεψοδικία και στον παρα-σχολιασμό, μην ξεχνιόμαστε), ναι!

    Αυτά πάνε να τα πεις στον άλλον που κάνει καθημερινά τον παπαγάλο του εαυτού του (και πετιέται και σαν πορδή 🤩 🥳).

  86. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Η ιστορική κουλτούρα και το Πολυτεχνείο
    «Το Πολυτεχνείο δεν ήτανε γιορτή/
    Ητανε εξέγερση και πάλη ταξική»
    https://www.efsyn.gr/tehnes/ekdoseis-biblia/o-logos-stoys-syggrafeis/319559_i-istoriki-koyltoyra-kai-polytehneio

  87. Pedis said

    # 64 – ΟΚ.

  88. Κοιτάζω το πρόγραμμα της τηλεόρασης, τέτοια μέρα που είναι. Στο κανάλι της Βουλής από τις 10.00 το βράδυ και μετά κάποια ντοκιμαντέρ με θέμα τη χούντα και στην ΕΤ3 στις 11.00 ένα μικρό αφιέρωμα σε επανάληψη. Όλοι οι άλλοι τίποτα. Συνεχίζουν τα καθημερινά τους προγράμματα. Τι φωνάζει η Σώτη και η κάθε Σώτη, καταργήθηκε στην πράξη η επέτειος του Πολυτεχνείου, μπορεί να χαίρεται.

  89. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    77 Όποιος θέλει ευθείες ερωτήσεις να πάει στην Ολλανδία….

  90. BLOG_OTI_NANAI said

    86: Καλά τα λέει η κυρία, σε αυτά που λέει εκεί τουλάχιστον. Δεν παίρνω κι όρκο ότι όλα όσα λέει είναι καλά…

    Διότι, σε ποια τάξη ανήκαν οι δικτάτορες; Οι ψηφοφόροι της ΕΠΕΝ; Οι χρυσαυγίτες; Ήταν τίποτα πλούσιοι; Που ζούσαμε, ανάμεσα σε σκλάβους και ελεύθερους ή κολλήγους και τσιφλικάδες;
    ΤΟ αστείο είναι ότι έντυπα σαν την ΕΦΣΥΝ σημαιοστολίζονται για ιστορικούς που ζουν ακόμα σε ταξικά δίπολα, ανάμεσα σε προύχοντες, Εκκλησίας και λαό, ιστορικούς δηλ. που έχουν πιάσει μούχλα και δεν το ξέρουν και γράφοπυν όσα γράφουν ερήμην των ίδιων των επαναστατών π.χ.

    Σήμερα, τα περί τάξεων, αφορούν κάτι ταλαίπωρους σαν τον Pedis, που γουστάρει τις κομματικοποιήσεις, και τους κομματικούς στρατούς, αλλά ο φουκαράς φυσικά, ότι φτάνει το μυαλό του γράφει, μην έχουμε κι απαιτήσεις.

  91. BLOG_OTI_NANAI said

    74: Εδώ μέχρι και η Ακρίτα δικαιώνει την κριτική μας στην κομματικοποίηση! Τι βλέπουν τα μάτια μας…

  92. BLOG_OTI_NANAI said

    77: Ακόμα μία αρρώστια της κομματικοποίησης… Ο φασίστας που λέγαμε, όταν δεν σου αρέσουν αυτά που λέει κάποιος φροντίζεις να του βουλώσεις το στόμα…

  93. Γιάννης Κουβάτσος said

    90:Δηλαδή η κοινωνία μας δεν είναι ταξική; Δεν υπάρχει προκλητική, ακόμα και για τον καπιταλισμό, διαφορά πλούτου μεταξύ των μελών της, που όσο πάει και αυξάνεται; Δεν υπάρχει εξοργιστική εκμετάλλευση των εργαζομένων; Τα παιδιά μας δεν είναι η πρώτη γενιά ύστερα από πολλές δεκαετίες που θα ζήσει χειρότερα από τους γονείς της; Και όχι μόνο η δική μας κοινωνία, όλες οι κοινωνίες του πλανήτη.

  94. BLOG_OTI_NANAI said

    93: Η δική μας, σε καμία περίπτωση. Εγώ αμφιβάλλω αν υπάρχει εδώ φτωχότερος από εμένα, αλλά επιβιώνω και δεν βλέπω οι κατά καιρούς εργοδότες μου να ανήκουν σε καμία τάξη που να δημιουργεί προϋποθέσεις πάλης τάξεων. Να δεχτώ τάξεις στην Αφρική, στην Ινδία, στις φαβέλες με την έννοια της μακροχρόνιας και απόλυτης εξαθλίωσης. Εδώ σε καμία περίπτωση. Οι ταξικές προϋποθέσεις, γεννούν σφαγές, τεράστια ποσοστά εγκληματικότητας, κατάργηση της νομιμότητας. Δεν είναι το γεγονός να υπάρχουν πλουσιότεροι από εμάς.

  95. aerosol said

    Ζει;

  96. BLOG_OTI_NANAI said

    94: Αν το σχόλιο σου είναι αναφορά σε παγκόσμιο επίπεδο, απλώς δεν αλληλοκατανοηθήκαμε. Εγώ εξαρχής μιλούσα για την ελληνική πραγματικότητα, ότι το Πολυτεχνείο ήταν δήθεν πάλη τάξεων. Αυτό είπα.

  97. BLOG_OTI_NANAI said

    95: Ξεκάθαρα ζει και θα πρέπει να εορτάζεται πάντα. Οι τρεις σημαντικές σχολικές γιορτές μας, αφορούν το ίδιο πράγμα: την σπουδαιότητα της ελευθερίας κρατικής, πολιτειακής. Είναι αναγκαίο, εφόσον διαπαιδαγωγούμαστε στα σχολεία, να τηρούνται αυτές οι τρεις εορτές με τις εκδηλώσεις τους, τις παρελάσεις τους, τα τραγούδια τους, τα πάντα. Και οι τρεις έχουν το νόημα τους, και οι τρεις συγκλίνουν στο αγαθό της ελευθερίας και της δημοκρατίας, και δε πα να λέει ο καθένας ότι οι εορτασμοί είναι βαρετοί, κουραστικοί, κιτς, ή ό,τι άλλο, εγώ θέλω τα παιδάκια στα σχολεία να μεγαλώνουν έχοντας συνείδηση ότι εορτάζουν τρεις φορές τον χρόνο την ελευθερία και τη δημοκρατία.

  98. Νίκος Κ. said

    Το Πολυτεχνείο ζει, και μάλιστα όσο περνάνε τα χρόνια λες και κερδίζει σε φρεσκάδα και νιότη.

    Δυστυχώς, η μεταπολίτευση και αργότερα η «Αλλαγή» δεν μπόρεσαν (ή καλύτερα δεν θέλησαν) να εμπνευστούν από τον ανιδιοτελή και ειρηνικό αγώνα του για το κοινωνικό σύνολο. Κι έτσι το Πολυτεχνείο μένει να φαντάζει μόνο και διαφορετικό, σώζοντας κατά κάποιο τρόπο την ψυχή της Ελλάδας.

  99. nessim said

    «….Κατά τις 19:30 με 20:00 περίπου, πέσανε τα πρώτα δακρυγόνα…….»
    «….Αστυνομία δεν φαινόταν καθόλου, δεν ξέραμε καν από πού πέφτανε τα δακρυγόνα…..»

    ενώ ο δρόμος ήταν γεμάτος κόσμο μπροστά στου πολυτεχνείο, κάποια στιγμή περάσαν με δυσκολία
    δυο ασθενοφόρα χωρίς να σταματήσουν, με το πλήθος να παραμερίζει.
    Μερικά λεπτά μετά η μυρωδιά από τα δακρυγόνα ήταν έντονη χωρίς να καταλαβαίνει κανείς από που προερχόταν και ο κόσμος αραίωσε απότομα με μικροπανικό.
    Σε λίγο διαδόθηκε ότι από τα ασθενοφόρα ρίξανε τα δακρυγόνα.

  100. Theo said

    @85:
    Ενώ εσύ ούτε τον παπαγάλο του εαυτού σου κάνεις, ούτε πετιέσαι 🙂

  101. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

  102. Pedis said

    Τεό, θα με τρελάνεις; Τι απαντάς; Από το ΚΑΠΗ στο νηπιαγωγείο;! Έλεος, πιετά!😬🙏

  103. Γιάννης Κουβάτσος said

    «Κι έτσι το Πολυτεχνείο μένει να φαντάζει μόνο και διαφορετικό, σώζοντας κατά κάποιο τρόπο την ψυχή της Ελλάδας.»
    Έτσι είναι. Υποδειγματική διατύπωση. Κι η εικόνα με τους νέους στα κάγκελα απέναντι στο φασιστικό τανκς είναι εξίσου εμβληματική με την εικόνα της Αμερικανιδούλας που δίνει ένα λουλούδι στους βλοσυρούς στρατιώτες σε φοιτητική διαδήλωση τη δεκαετία του ’60, του νεαρού Τσέχου που προτάσσει τα στήθη του στο σοβιετικό τανκς κατά την εισβολή στην Πράγα το ’68, του Κινέζου με τις σακούλες που εμποδίζει τη διέλευση των τανκς στην πλατεία Τιεν Αν Μεν το ’89. Εικόνες για να μην ξεχνάμε και να μην απελπιζόμαστε. Κι άσε τους άλλους να ψάχνουν για πτώματα, μήπως και καταφέρουν να αμαυρώσουν το μεγαλείο, τη σημασία και τον συμβολισμό αυτής της εξέγερσης.

  104. Κιγκέρι said

    65: Δημήτρη Μαρτίνε,

    «Έτσι ήτανε..», Γιάννης Βλαχογιάννης (καλά θυμάσαι, μόνο που ο ζητιάνος έπαιζε λύρα κι όχι κλαρίνο):

    https://logomnimon.wordpress.com/%CE%B3%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82-%CE%B2%CE%BB%CE%B1%CF%87%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82/

  105. BLOG_OTI_NANAI said

    Ο Νίκος Μανιός κατηγόρησε εκπροσώπους της εξωκοινουβελευτικής ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ για φασιστική νοοτροπία, και με τον τρόπο αυτό ανέδειξε πόσο επικίνδυνοι είναι για τη Δημοκρατία, και μπράβο του. Επιτέλους, ας τελειώνει το ιδεολογικό κρυφτό και ας επικρατήσει η κοινή λογική ως προς την αντίληψη του ποιος είναι ο φασίστας… Υπάρχει και στα λεξικά…

  106. freierdenker said

    Οι κλασικοί ετήσιοι καβγάδες για τους νεκρούς του Πολυτεχνείου έχουν όντως ατονήσει, ίσως διότι ο μύθος της εισβολής του Πολυτεχνείου που τους τροφοδοτούσε έχει ατονήσει. Δεν ξέρω πόσο χρήσιμο είναι να συντηρούμε και την μνήμη των μύθων, πέρα φυσικά από την μνήμη των γεγονότων, εμένα μια φορά οι μύθοι με ενδιαφέρουν.

    Κατά την γνώμη μου η καλύτερη καταγραφή του μύθου της εισβολής, γίνεται στην ταινία Δοκιμή (Rehearsal) του Ζυλ Ντασέν. Δύσκολα θα βρει κανείς ταινία οποιουδήποτε είδους με πιο μεγάλα ονόματα. Εκτός από Έλληνες όπως Μερκούρη, Θεοδωράκης, Πανουσόπουλος, Γιάννης Μαρκόπουλος, το διεθνές καστ περιλάμβάνει (κρατηθείτε) Ολυμπία Δουκάκη, Λορενς Ολίβιε, Μαξιμίλιαν Σελ, Άρθουρ Μίλερ.

    Στο τέλος της ταινίας εμφανίζεται κάποιος που συστήνεται ως δημοσιογράφος και λέει (από μνήμης γράφω, δεν τσέκαρα) οτι όταν έπεσε η πύλη οι Λοκατζήδες (Rangers) μπήκαν μέσα με οπλοπολυβόλα (machine guns) και πυροβολούσαν οτι κινείται. Αν κάποιος σε αυτό το δωμάτιο μου πει οτι σκοτώθηκαν λιγότεροι από 180, θα τον πω ψεύτη, εν γνώση μου οτι διακυβεύεται η δημοσιογραφική μου υπόληψη. Και θα τους πω, ξέρετε τι συμβαίνει στο ανθρώπινο σώμα όταν το πατήσει ένα τανκ; Διότι τουλάχιστον 20 άτομα σκοτώθηκαν με αυτόν το τρόπο.

    Η γνώμη μου είναι οτι η παραπάνω περιγραφή αντιστοιχεί στην αντίληψη που είχε πολύς κόσμος, για μεγάλο διάστημα, για το γεγονός της εισβολής. Για ένα μικρό διάστημα ίχνη της υπήρχαν και στην επίσημη εκδοχή. Ο επικεφαλής των αρμάτων έξω από την Πύλη, μπορεί να μην δικάστηκε και 20 ανθρωποκτονίες, αλλά δικάστηκε για τρεις. Και να δικαστεί κάποιος για ανθρωποκτονίες που δεν έκανε είναι συνηθισμένο, να δικαστεί για ανθρωποκτονίες που δεν έγιναν, όχι και τόσο.

    Η ταινία του Ντασέν είναι στο Youtube. Αναρωτιέμαι αν ξέρει κανείς ποιος είναι αυτός που περιγράφει τα γεγονότα της εισβολής. Μπορεί απλά να είναι ηθοποιός. Θα μπορούσε να είναι ο ίδιος ο Άλμπερτ Κουράντ που γύρισε το φιλμ της εισβολής, αλλά το imbd δεν τον δίνει στο cast.

  107. Γιάννης Κουβάτσος said

    «ο μύθος της εισβολής του Πολυτεχνείου»
    Όντως μύθος. Μόνη της έπεσε η πύλη, δεν ήταν καλά στερεωμένη. Όσο για το φιλμ της ολλανδικής τηλεόρασης, ήταν φτιαχτό. Γνωστοί ανθέλληνες οι Ολλανδοί. Λέγεται μάλιστα ότι ο εικονολήπτης φορούσε κόκκινο καπελάκι.

  108. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    99. «…ενώ ο δρόμος ήταν γεμάτος κόσμο μπροστά στου πολυτεχνείο, κάποια στιγμή περάσαν με δυσκολία
    δυο ασθενοφόρα χωρίς να σταματήσουν, με το πλήθος να παραμερίζει.
    Μερικά λεπτά μετά η μυρωδιά από τα δακρυγόνα ήταν έντονη χωρίς να καταλαβαίνει κανείς από που προερχόταν και ο κόσμος αραίωσε απότομα με μικροπανικό.
    Σε λίγο διαδόθηκε ότι από τα ασθενοφόρα ρίξανε τα δακρυγόνα. »

    Ημουν εκεινη την ωρα στην Πατησιων και πιθανολογω οτι ο «Δουρειος Ιππος» των δακρυγόνων ηταν τα ασθενοφόρα.

  109. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    34. Αφωτίστου Φιλέλληνος, Σχέδιο αφηγήματος “ΔΕΚΑ ΕΞΙΜΙΣΗ ΝΟΕΜΒΡΗ” (μυθοπλασία)

    1. H 1η σκηνη είναι πραγματική ιστορία από την κατάληψη του πολυτεχνείου το 1973 όπως μου την διηγηθηκε το 2010 ο παλιοφιλος «Λεων» (ψευδωνυμο ) μετα από οινοποσια, με καθυστερηση 37 ετων. Αλλαξα όλα τα ονοματα αλλα νομιζω τα προσωπα είναι ευδιακριτα.
    .
    Τρεις στην ΑΝΤΙΕΦΕΕ και ο «Λεων» στις ΦΕΑ και ο Λακης Ανδρεϊκος.

    2. Οντως υπηξαν αρκετοι νεκροι οχι μονον την Παρασκευη, αλλα και το Σαββατο και την Κυριακη, οπως τα γραφει ο Τσεβας. Το Σαββατο ξανακατεβηκα απο το σπιτι μου και περασα μπροστα απο την γκρεμισμενη πυλη της Πατησιων και αμεσως μαυρισε ο τοπος στην Αβερωφ απο αστυνομικους και διαφυγαμε προς την πλατεια Αιγυπτου. Ακουγαμε καποιους κροτους αλλα τοτε – πρωτοετης και απειρος – και δεν μπορουσα να καταλαβω οτι ηταν πυροβολισμοι. Ειδα οδοφραγματα με λεωφορεια και κοσμο να διαδηλωνει περι τις 10.45 στα στενα μεταξυ ΑΣΣΟΕ και πλατειας Αιγυπτου (Αλεξανδρας και Πατησιων). Συνεχισαμε την πορεια μας στην Μαυρομματαιων και καναμε ωτοστοπ στην Ευελπιδων σε εναν ελληνα φοιτητη στην Γαλλια (Renault 5TL με κιτρινες γαλλικες πινακιδες).
    Απο το ραδιοφωνο του αυτοκινητου ακουσαμε οτι κηρυχθηκε απαγορευση κυκλοφοριας……

  110. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Πολύ ζωντανή, συναρπαστική αφήγηση!

    29.
    Συγνώμη, αλλά εξαρτάται πώς βλέπεις το ποτήρι: Γεμάτο με κρυστάλλινο νερό εσύ, γεμάτο με λασπόνερα εγώ… (Για να μην πω τίποτα χειρότερο γι’ αυτήν την εμετική συνέντευξη!)

    49.
    Συμφωνώ. Πολύ καλά τα λες!

    52.
    Αυτοί οι υπερ-επαναστάτες, αλλά και υπερ-…….. (ταιριάζουν πολλές λέξεις ως δεύτερο συνθετικό), ανέκαθεν δρούσαν έτσι. Κάποιοι από αφέλεια, αλλά και αρκετοί με σκοπό προβοκατόρικο. Έχω (και νομίζω και άλλοι θα έχουν) παραδείγματα διαχρονικά τέτοιων ανθρώπων που μετά από χρόνια κατέληξαν στο άλλο άκρο, με απόψεις ρατσιστικές, με συμπεριφορές καταπιεστικές – ως εργοδότες, σε θέσεις παρασιτικές κ.λπ. Και δεν μιλώ μόνο για τους γνωστούς τοις πάσι πολιτικούς… (οθντκ)

    67, 78
    Άθλιος, πεντάθλιος, πανάθλιος! Έχει πιάσει πάτο…

  111. Μέχρι περίπου τις 7:30 που φτάσαμε πρεσβεία επεισόδια γιοκ. Μετά δεν ξέρω αλλά φαντάζομαι πως δεν. Τα φοιτητικά μπλοκ πρωτοφανούς πυκνότητας, είχα πολλά χρόνια να δω τέτοιο πράμα. Η πολύ μεγάλη τους πλειοψηφία με μάσκες. Είχα επίσης χρόνια να δω τόσο πολλούς ματατζήδες και κλούβες στο Σύνταγμα, θύμιζε πρώτες εποχές μνημονίων. Αλλά ηρεμία.

  112. sarant said

    Επεισόδια στην πορεία πάντως δεν έγιναν, έτσι;

  113. 112# Αυτό λέω, δεν.

  114. Μαρία said

    Εδώ τα συνηθισμένα μετά την πορεία https://thesstoday.gr/%ce%b5%ce%ba%cf%84%ce%b1%ce%ba%cf%84%ce%bf-%ce%b5%cf%80%ce%b5%ce%b9%cf%83%cf%8c%ce%b4%ce%b9%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%bf-%ce%ba%ce%ad%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b8%ce%b5%cf%83%cf%83/

  115. Georgios Bartzoudis said

    63 ΓΤ said: «Σε παρακαλώ μη γράφεις για άλλους νεκρούς. Έχει ήδη ξεκινήσει … από τις Σέρρες και κατηφορίζει με τανκς. Βέβαια, πάνω στην κάννη έχει κρεμάσει ένα ταγάρι…»
    # Νόμιζα ότι οι στρουθοκάμηλοι, όταν χώνουν το κεφάλι στην άμμο, δεν βλέπουν /δεν ακούν ούτε τα ψέμματα. Να όμως που έπεσα έξω. Έχουν για ρεζέρβα έναν τρουβά κρεμασμένο στο λαιμό τους και νομίζουν ότι είναι τανκς με την κάννη στραμμένη στους …διώκτες τους!

    110 ΜΙΚ_ΙΟΣ said: «Συγνώμη, αλλά εξαρτάται πώς βλέπεις το ποτήρι: Γεμάτο με κρυστάλλινο νερό εσύ, γεμάτο με λασπόνερα εγώ… (Για να μην πω τίποτα χειρότερο γι’ αυτήν την εμετική συνέντευξη!)».
    # Τω καιρώ εκείνω, στην αλήστου μνήμης «μεγάλη σοβιετική [πρώην υποθέτω] πατρίδα» σου, μια «εμετική συνέντευξη», σαν αυτή του Μαστοράκη, θα ήταν όνειρο θερινής νυκτός. Ή μάλλον, δεν θα προλάβαινε να γίνει ούτε καν όνειρο. Η μαρμάγκα θα είχε εξαφανίσει από προσώπου γης και τον Μαστοράκωφ και τους Πολυτεχνιέφσκι. Τα πάντα είναι σχετικά φιλαράκο. Μου θυμίζεις έναν φαντάρο στον στρατό που έλεγε ότι, αν βρισκόταν στον Τρωϊκό πόλεμο με ένα πιστόλι, θα ήταν ο μεγαλύτερος ήρωας του κόσμου!

  116. voulagx said

    Η 17η Νοεμβρίου του Κυριάκου Μητσοτάκη
    https://www.efsyn.gr/politiki/kybernisi/319498_i-17i-noembrioy-toy-kyriakoy-mitsotaki

  117. voulagx said

    Συγκλονίζει ο Ν. Μανιός μετά τους τραμπουκισμούς – Αθετούν το βασικό σύνθημα του Πολυτεχνείου

  118. Μαρία said

    116
    Η 18η Μπριμέρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη.

  119. ΓΤ said

    61@

    https://protinewskorinthias.gr/%CE%BD-%CE%BD%CF%84%CE%B5%CF%81%CF%84%CE%B9%CE%BB%CE%AE%CF%82%CE%AD%CE%BE%CF%89-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CF%85%CF%84%CE%B5%CF%87%CE%BD%CE%B5%CE%AF%CE%BF/

    Τον Νοέμβριο του 2012 πεθαίνει ο γιος του Ντερτιλή, Βασίλης. Με το σκυλί της Χούντας να είναι στο κελί, το κράτος θέλει να του δώσει τη δυνατότητα να παραστεί στην κηδεία του παιδιού του. Ετοιμάζει την τυπική αίτηση άδειας για τον ανωτέρω λόγο, του τη δίνει, και απλώς περιμένει μια υπογραφή. Και ο Ντερτιλής αποκρίνεται: «Μα είναι δυνατόν να ζητήσω άδεια εγώ; Εγώ χορηγούσα άδειες!»

  120. ΓΤ said

    118@

    και η καθημερινή Εμπριμέρ της Μαρέβας στα Zeus&Dione…

  121. sxoliko said

    […] Μετά, μπήκαν και στο Πολυτεχνείο, και τα μακέλεψαν εκείνα τα παιδιά. Κόσμο πολύ σακάτεψαν και σκότωσαν, γιατί το μπόρεσαν! Και το μπόρεσαν, γιατί, τη νύχτα εκείνη, δεν είχαν κατεβεί, να πεις, κι όλοι αυτοί που κατεβαίνουν, τώρα, κάθε χρόνο, για τη γιορτή που γίνεται έξω απ’ το Πολυτεχνείο! Αν είχε κατέβει -και το ένα τρίτο μοναχά, απ’ αυτουνούς που πάνε τώρα στη γιορτή- οι άλλοι που ‘χαν τα τανκς, θα σκόρπαγαν στα σίγουρα. Γιαυτό και λέω, πως κι αυτό που γίνεται -εκεί απέξω- κάθε χρόνο, μέσα στο σύστημα είναι, το γνωστό. Και τα μιλιούνια, που πάνε, τώρα, και γιορτάζουν, σε σύγχυση μεγάλη βρίσκονται, γιατί δεν το ‘χουν καταλάβει, ακόμα, πως κατεβαίνουν, κάθε χρόνο, και γιορτάζουν, την επέτειο για το ότι δεν κατέβηκαν όταν έπρεπε! […]
    Τίποτα άλλο δεν κατάφερα να κάνω, γιαυτό και λέω, πως είναι αστείο να γιορτάζω τώρα, μαζί με άλλο ένα εκατομμύριο ανθρώπους, το ότι δεν έκανα, το βράδι εκείνο, τίποτα! […]
    Νίκος Χουλιάρας, Ζωή, την άλλη φορά

    Βέβαια, αυτό έχει εκδοθεί το 1985, ισχύουν για το τότε. Όχι για τους νέους του σήμερα.

  122. voulagx said

    #118: Καπου το εχω αυτο, σε μια απο τις υπεργειες εμφανεις βιβλιοθηκες μου. 🙂
    Το θυμαμαι απο το brumâ=πάχνη.

  123. voulagx said

    #122: … και brumαar’u= Νοέμβρης

  124. voulagx said

    #123: Παρόραμα: brumar’u= Νοέμβρης

  125. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Το Πολυτεχνείο ΖΕΙ, στην μνήμη μερικών ρομαντικών, και σε πολλών συμβιβασμένων πρώην αριστερών και σήμερα χαμένων σε συριζοκκεκιναλ και βολεμμένων στις «σίγουρες» κατεστημένες δουλίτσες τους.

    Επίσης ΖΕΙ και στην αρρωστημένη μνήμη αρκετών σκωληκοφαγωμένων φασιστοειδών μισανθρώπων, αρνητών της πραγματικότητας. Ειδικά γι’αυτά τα σαπρόφυτα, είναι αιτία ύπαρξης.

    Στους νέους, το Πολυτεχνείο, έχει πεθάνει προ πολλού, και την μεγαλύτερη ευθύνη γι’ αυτό, την έχει η γενιά του Πολυτεχνείου.
    Π.χ, ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΊΟ, ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΊΟ! Πού είναι αυτή η ψυχή; Όλοι γνωρίζουμε.

    Αχ, πού ‘σαι νίοτη που ‘δειχνες, πως θα γινόμουν άλλος.

  126. sarant said

    123 Οπότε οι Βλάχοι είναι γιακωβίνοι, αφού έχουν το ίδιο ημερολόγιο 🙂

  127. Pedis said

  128. Μαρία said

    124
    !!!

  129. Γιάννης Κουβάτσος said

    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://m.popaganda.gr/people/o-dimitris-papachristos-niothi-akomi-chreomenos-stous-nekrous-tou-politechniou/&ved=2ahUKEwi90JKVtKD0AhXEi_0HHcO_CFgQFnoECC4QAQ&usg=AOvVaw0bMsZgtHJIFq_yf78nEXTK

  130. ΧριστιανoΜπoλσεβίκoς said

    Το Πολυτεχνείο έγινε. Όσους ενοχλεί, καταριούνται τη «γενιά του Πολυτεχνείου» (υπάρχουν καλές και κακές γενιές; – άλλη μια ανύπαρκτη έννοια όπως το «ιδεολογική ηγεμονία της αριστεράς») αφού δεν μπορούν να καταραστούν το Πολυτεχνείο.

    Δύο μέρες μετά τα γεγονότα η ίδια η Χούντα ενημέρωσε για 11 νεκρούς. Μετά την μεταπολίτευση έγιναν μηδέν!

  131. Alexis said

    #125: Ο «ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ» είναι ο Δημήτρης Παπαχρήστος.
    Δεν ξέρω τι υπονοείς και τι είναι αυτό που «όλοι γνωρίζουμε»

  132. Alexis said

    #130: Συμφωνώ. Δεν υπάρχουν καλές και κακές γενιές όπως δεν υπάρχουν καλοί και κακοί λαοί.

  133. Μαρία said

    131
    Η Δαμανάκη.

  134. Alexis said

    #130: Δύο μέρες μετά τα γεγονότα η ίδια η Χούντα ενημέρωσε για 11 νεκρούς. Μετά την μεταπολίτευση έγιναν μηδέν!
    Ιδού δύο χαρακτηριστικά πρωτοσέλιδα της «επόμενης μέρας»

  135. Νεσταναίος said

    Η ιδιωτική πρωτοβουλία πρέπει να περιοριστεί διότι αυτή είναι που επιφέρει τα φασιστικά καθεστώτα. Κανένα πολυτεχνείο δεν μπόρεσε ποτέ να περιορίσει τον φασισμό του δικτάτορα Φράνκο και του Πινοσέτ. 44 χρόνια δικτατορίας ο ένας και περίπου 30 χρόνια ο άλλος. Αν έπρεπε να φύγουν νωρίτερα θα είχε υπάρξει και εκεί ένα «Πολυτεχνείο». Ο φασισμός είναι στο αίμα των λαών και καταπολεμείται μόνο με την παιδεία και όχι με εξεγέρσεις κανενός πολυτεχνείου. Οι εξεγέρσεις των νέων είναι στάχτη στα μάτια του κόσμου. Αν δεν κατανεύσει ο «Δίας» κανένα φοιτητικό κίνημα δεν θα έχει επιτυχία.

  136. nikiplos said

    135@ Δηλαδή η Ελλάδα είχε δημοκρατία από το 1945 έως το 1967? Ξεκινώντας από τον Μεταξά 1936 κι αθροίζοντας βγαίνουν 38 χρόνια μέχρι το 1974, όπου μπορούμε σε γενικές γραμμές να παριγράψουμε ένα καθεστώς που τουλάχιστον δεν διώκονται άνθρωποι για τις ιδέες τους. Επομένως ο Ευρωπαϊκός νότος υπέστη αυταρχικά μη δημοκρατικά καθεστώτα για 40 χρόνια μετά τον πόλεμο.
    Με εξαίρεση της Ιταλίας και της Γαλλίας, αλλά αυτές είχαν έναν βιομηχανικό βορρά να στηρίξει πιο ανεκτικά καθεστώτα.

    Κι η Ελλάδα ήταν σε χειρότερη μοίρα από τις ομολόγους της με μικρασιατική καταστροφή, εθνικό διχασμό κλπ. Βέβαια για να λέμε τα σύκα σύκα, μας ξημέρωσαν καλύτερες μέρες, από ό,τι ξημέρωσε (νύχτωσε) στις έρημες χώρες που ακολούθησαν τον … Σοβιετικό Παράδεισο.

  137. spyridos said

    29 , 106
    https://tinyurl.com/euavw6yk

  138. spyridos said

    Η Φαλάτσι κατηγορεί τον Αβέρωφ σαν υπεύθυνο της δολοφονίας. Ο Αβέρωφ είναι πράγματι ένας από τους εξυπνότερους πολιτικούς , είναι πανέξυπνα τα μεγαλύτερα καθάρματα, που έχει περάσει από τον γιδότοπο.
    Ούτε τσαντίστηκε , ούτε αντέδρασε, ούτε μηνύσεις έκανε.
    Μάζεψε τον ακροδεξιό συρφετό, Μιχαλολιάκους, Σαμαράδες, Χατζηντολμάδες κτλ που κυβερνούν μέχρι τώρα και συνέχισε το καταστροφικό έργο του.

  139. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    115.
    «μεγάλη σοβιετική [πρώην υποθέτω] πατρίδα» σου,…
    – σου ;! Τι άλλο θα διαβάσουμε εδώ μέσα!

  140. spyridos said

    125
    Μην ανησυχείς Λάμπρο διορίστηκε πρόεδρος οργανισμού με απόφαση Μητσοτάκη.

  141. Michael Tziotis said

    Και μια μαρτυρία σε ποιητική μορφή:

    Συμβόλαιο Μνήμης μπροστά στην Ωραία Πύλη

    Πρέπει ν’ αντέξεις.
    Χρόνους δώδεκα τώρα φεύγεις κυνηγημένος από ίσκιους,
    ήχους και απόηχους,
    μαρκαρισμένος από την πυρωμένη κραυγή των ερτζιανών.
    Μπορούσες, κι όμως, δεν προσήλθες.
    Δείλιασες.
    Δεν έδωσες το παρών.
    Δεν ήσουν εκεί που γεννηθήκαν οι νέοι καιροί.
    Δικαιολογίες εύλογες σωρός,
    όμως η αλήθεια μια:
    Φοβήθηκες.
    Πολύ ψηλή η κορφή για τα κότσια σου.
    Δεν είχες ακόμα μετρήσει τα μούσκουλά σου.
    Λειψή μέσα σου η συνείδηση της ταυτότητας του πυροβολισμού·
    Δεν είναι μόνο η εκπυρσοκρότηση, όχι.
    Είναι και το θυμωμένο βούϊσμα της σφαίρας,
    Είναι και το κάψιμο στο πόδι,
    Είναι και το κρακ του γόνατου που θρυμματίζεται για πάντα,
    Είναι και το μάνναμου τ’ αθέλητο,
    Είναι και το έκπληκτο πέσιμο στη λάσπη,
    Είναι και το πόδι σου που αιωρείται πέρα-δώθε γκροτέσκα,
    Είναι και το λαχάνιασμα του σύντροφου που σε κουβαλάει μακριά απ’
    τ’ οδόφραγμα,
    Είναι και το δάκρυ του που γι’ αυτό βλαστημάει τα δακρυγόνα.
    Όλα αυτά είναι που είναι ο πυροβολισμός

    έμαθες μετά.
    Εσύ περιέγραφες τον κύκλο ασφαλείας της απλής εκπυρσοκρότησης
    (γύρω-τριγύρω γύριζες σαν τύψη).
    Τα δακρυγόνα μόνο απλό τσούξιμο στα μάτια
    και εικόνες περίεργες ομίχλης.
    Οι ουρανομήκεις φωτιές καμιά θαλπωρή, μόνο ανταύγεια.
    Το στρίγκλισμα από τις ερπύστριες μόνο
    παράσιτο της πυρωμένης κραυγής των ερτζιανών.
    Το χτύπημα των κλομπς στα κρανία των όμοιών σου
    σκεπασμένο ακόμα κι απ’ το θρόϊσμα των φύλλων·
    τόσο μακρινό σου,
    Όσο μακρινό και το ένστολο βρισίδι
    Και η Ύβρη του Μέταλλου.
    Ούτε μια γρατζουνιά, ούτε μια σταγόνα αίμα,
    έστω και ξένο αίμα, αίμα των δικών σου,
    δεν τίμησε το ρούχο σου.

    Κι όμως πρέπει ν’ αντέξεις!
    Πρώτη εικόνα του κόσμου σαν άνοιξες τα μάτια σου
    η απέλπιδα προσπάθεια των δολοφόνων
    να ξεπλύνουν το ματωμένο πεζοδρόμιο με τόνους νερού,
    να ξεπλύνουν τη Μνήμη, την, όμως, δεμένη ασφυχτικά
    στις μαύρες σπείρες της οργισμένης μάνικας.
    Πρώτη εικόνα του κόσμου σου
    το μονό δεξί γυναικείο παπούτσι με το φιογκάκι
    Πατησίων και Στουρνάρα.
    Πρώτη εικόνα του ωραίου κόσμου σου
    τα τρόλεϊ και τα λεωφορεία με ξεφούσκωτα λάστιχα
    κάθετα στην Πατησίων.
    Σπαρτάρησαν τα σπλάχνα σου στη γέννηση του Νέου Καιρού.
    Άλλοι τόνε γέννησαν, κι εσύ κοιλοπονούσες!
    Σπαρτάρησαν τα σπλάχνα σου στη θέα της συντριμμένης
    Ωραίας Πύλης.
    Ένα λουλούδι μπορείς τώρα μόνο εκεί να καταθέσεις
    και τις με δαγκωμένο το χείλι απαντήσεις
    στις απλοϊκές ερωτήσεις του γιου σου
    του αβάσταχτα σκαρφαλωμένου στους ώμους σου.
    Έμαθες ανάγνωση
    στα χιλιάδες τσαλαπατημένα λασπωμένα ματωμένα χαρτάκια
    με τα συνθήματα.
    Πρώτη εικόνα του κόσμου σου
    τα χιλιάδες τσαλαπατημένα λασπωμένα ματωμένα χαρτάκια
    με τα συνθήματα,
    τα, μερικά, ωραία ανορθόγραφα.
    Πρώτη εικόνα του κόσμου σου
    το κύμα της οργής ενάντια στους φταίχτες.
    Πρώτη θολή εικόνα του κόσμου σου,
    θολή από δάκρυ ιερής οργής,
    η ξεκοιλιασμένη σάκα στο πεδίο του Άρεως.

    Γι’ αυτό πρέπει ν’ αντέξεις.
    Γιατί διέσχισες τον Ρουβίκωνα από ένα δάκρυ ιερής οργής.
    Κύρια, όμως, ν’ αντέξεις πρέπει,
    γιατί ταπεινό στεφάνι στη μνήμη τους δεν έχεις μόνο να καταθέσεις
    ένα δάκρυ ιερής οργής
    μα και τη Γνώση σου πως, ναι, είχες φοβηθεί
    ήταν όμως η τελευταία φορά που τα κατάφεραν να σε τρομάξουν.

    17 Νοέμβρη 1985

  142. Γιάννης Κουβάτσος said

    131:Είναι και η Δαμανάκη. «Εδώ Grande Bretagne, εδώ Grande Bretagne»
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.topontiki.gr/2021/08/04/i-nea-doulia-tis-marias-damanaki-tha-ascholithi-me-ta-megala-xenodochia/amp/&ved=2ahUKEwjtrYiD-qH0AhXcgv0HHc_eCo0QFnoECFoQAQ&usg=AOvVaw06ysWSVIGi7YREOSfGoo06&ampcf=1

  143. Νεσταναῖος said

    136.
    Όταν το 51% του λαού θέλει φασισμό αυτό το καθεστώς λέγεται δημοκρατικός φασισμός. Πως νομίζεις ότι ο Φράγκο άντεξε 40 χρόνια στην εξουσία. Ο φασισμός υπήρχε στο αίμα του λαού αλλά όχι όλου του λαού. Και για αυτό το λόγο εγώ λέω ότι μια κυβέρνηση πρέπει να έχει μεγάλα ποσοστά για να κυβερνήσει. Το 51% και 60% και 70% είναι μικρά ποσοστά. Αυτά τα ποσοστά διχάζουν τον λαό και ένας διχασμένος λαός δεν μπορεί να έχει δημοκρατικό πολίτευμα. Πρέπει να γίνει αλλαγή του εκλογικού νόμου για ένα δημοκρατικό πολίτευμα και το άριστο δημοκρατικό πολίτευμα είναι αυτό που όλοι έχουν ψηφίσει.

  144. […] Σήμερα έχουμε 17 του Νοέμβρη, 48 χρόνια από τη μέρα της φονικής καταστολής της εξέγερσης των φοιτητών στο Πολυτεχνείο. Το ιστολόγιο συνηθίζει να δημοσιεύει τις μέρες αυτές κείμενα σχετικά με «το Πολυτεχνείο», είτε λογοτεχνικά είτε μαρτυρίες. Για παράδειγμα, πριν από μερικά χρόνια είχαμε δημοσιεύσει τη μαρτυρία του φίλου μας Δημήτρη Μαρτίνου, ο οποίος ήταν τότε… — Weiterlesen sarantakos.wordpress.com/2021/11/17/17n-3/ […]

  145. 141. Δικό σας Μιχάλη Τζιώτη;
    Εξαιρετικό, όποιου και να είναι!

  146. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    131 – Απάντησε η Μαρία (ως συνήθως😊) στο 133, όσο για το «όλοι γνωρίζουμε» εννοώ την πορεία της από τότε έως σήμερα.

    132 – Φυσικά και υπάρχουν καλές και κακές γενιές, σαν γεωπόνος😊 γνωρίζεις πως υπάρχουν καλές και κακές σοδειές που εξαρτώνται από διάφορες συνθήκες, αυτό ισχύει και για τις γενιές, και ουσιαστικά το ίδιο ισχύει και για τους λαούς.
    Ένα απλό παράδειγμα, είναι η ναζιστική Γερμανία, εκείνη η γενιά ήταν κακή, το ίδιο κι εκείνος ο λαός, στην συντριπτική τους πλειοψηφία ήξεραν τι γίνεται. Όταν επιβουλεύεσαι το γωνιακό μαγαζάκι του εβραίου και αδιαφορείς για τους διωγμούς ή συμμετέχεις σ΄αυτούς, δεν το λές και καλοσύνη.

    Όσο για την γενιά του Πολυτεχνείου (ολόκληρη κι όχι οι μερικές χιλιάδες που συμμετείχαν στην εξέγερση) εκ του αποτελέσματος, αποδείχτηκε πολύ κακή έως καταστροφική. Κι ο λαός όμως δεν ήταν ό,τι καλύτερο, 7 χρόνια έβγαζε τον σκασμό, στην εξέγερση συμμετείχαν ελάχιστοι αναλογικά με όσους συμμετείχαν πχ στην πορεία του 75. Πού ήταν όλοι αυτοί τις ημέρες των γεγονότων; τι θα μπορούσαν να κάνουν οι χουνταίοι αν όλοι αυτοί ήταν στο Πολυτεχνείο; Πολύ κακός λαός που αργότερα έγινε χειρότερος μέχρι που έφτασε στο σημερινό κατάντημα, με τους εκλεγμένους του κοινοβουλίου να τον αντιπροσωπεύουν απόλυτα.

    140 – Δεν ανησυχώ φίλε μου, οι -καλοι- ποτέ δεν χάνονται, η οικονομική ελίτ πάντα τους επιβραβεύει για τις υπηρεσίες τους.

  147. Michael Tziotis said

    141.
    Δικό μου. Ευχαριστώ!

  148. voulagx said

    Ο φερετζές του κ. Aντιπροέδρου
    https://www.efsyn.gr/politiki/kybernisi/319849_o-feretzes-toy-k-antiproedroy

  149. Γιάννης Ιατρού said

    148: Όπου νά ‘ναι θα προσλάβει για μετακλητό τον ακατανόμαστο…, εξέχον μέλος της συντακτικής ομάδας της κακόφημης φυλλάδας.

  150. Μαρία said

    149
    Πήρες είδηση το #Ηλένια που σήκωσαν προχτές οπαδοί του και λοιπά φασιστοειδή;

  151. Γιάννης Ιατρού said

    150: Ναι, τα είδα, με pro-news κλπ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: