Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Η κριτική και η ποινικοποίησή της

Posted by sarant στο 20 Μαΐου, 2022


Το 2018, η Έλενα Ακρίτα είχε δημοσιεύσει στα Νέα ένα άρθρο στο οποίο ασκούσε δριμεία κριτική στον Μάρκο Σεφερλή για το είδος χιούμορ που παρουσιάζει στις παραστάσεις του. Ο κ. Σεφερλής έκανε αγωγή στην κ. Ακρίτα και στην εφημερίδα, ζητώντας 100.000 ευρώ αποζημίωση και πριν από δυο μήνες περίπου το δικαστήριο τον δικαίωσε, αφού του επιδίκασε ποσό 8.000. Η κ. Ακρίτα έχει ασκήσει έφεση, αν έχω καταλάβει καλά.

Είχα τότε διαβάσει το επίμαχο άρθρο της κ. Ακρίτα και δεν είχα βρει κάτι το επιλήψιμο. Θέλησα να γράψω για το ιστολόγιο, αλλά το ανέβαλα και τελικά το αμέλησα.

Τις προάλλες, ο καθηγητής Αριστείδης Χατζής δημοσίευσε στο Φέισμπουκ μια ανάρτηση με την οποία συμφωνώ -λέει κάποια πράγματα που κι εγώ τα σκεφτόμουν, αλλά τα διατυπώνει καλύτερα.

Οπότε, στο σημερινό άρθρο θα δημοσιεύσω αρχικά το επίμαχο άρθρο της Έλενας Ακρίτα, που γράφτηκε όταν ακυρώθηκαν οι παραστάσεις του κ. Σεφερλή στο Παλλάς, και στη συνέχεια τη δημοσίευση του κ. Χατζή.

Ραντεβού στα δελφινάδικα, κύριε Σεφερλή

Την αμαρτία μου θα την πω, με όλον τον σεβασμό στον Κώστα Γεωργουσόπουλο, ποτέ δεν κατάλαβα γιατί θεωρείται μέγας ηθοποιός ο Μάρκος Σεφερλής. Ταλαντούχος ναι, αλλά όταν κάνεις το ταλέντο σου παρκέ για τις παντόφλες της στενομυαλιάς, του ρατσισμού και της κάθε μορφής φοβίας να το βράσω το ταλέντο. Ο κύριος Σεφερλής στις επιθεωρήσεις του – που γράφει ο ίδιος, κι αυτό λέει πολλά – χλευάζει τις γυναίκες, τους γκέι, τους ξένους, τους υπέρβαρους, τους διαφορετικούς. Καθησυχάζει τον θεατή πως είναι ΟΚ να έχει μυαλό κότας, είναι ΟΚ να βρίζει ό,τι δεν καταλαβαίνει, να καταριέται ό,τι τον τρομάζει. Αλλωστε, έτσι γεμίζουν τα Δελφινάρια, με χάδια και γλυκόλογα σ’ ένα κοινό που έχει πάντα δίκιο.

Για την ακυρωμένη πλέον συνεργασία του με το Παλλάς να πω ότι έπεσα στα πατώματα, δεν θα το πω. Το Παλλάς μια χαρά φουλ ήταν και είναι, και πέρυσι με τη «Σουσού» και φέτος με τις «Μάγισσες». Δεν είναι να πεις «θα ‘ρθει ο Σεφερλής να μας σώσει απ’ την καταστροφή». Τι τους έπιασε και ρίξαν τον πήχη στα πατώματα, κανείς δεν γνωρίζει.

Η αλήθεια είναι πως οι παραγωγοί Κατσαρίδης και Κεντ δεν έχουν δώσει δικαιώματα στη γειτονιά. Και ευγενείς είναι, και συνεπείς είναι, και πληρώνουν τους εργαζόμενους κανονικά. Ομως, όσο σοβαρό κι αν είναι το γεγονός ότι θα μείνουν 25 άτομα χωρίς δουλειά – και είναι πολύ σοβαρό -, αυτό δεν δικαιώνει μια ανόητη θεατρική επιλογή.

Θα μου πεις, προεξοφλείς χωρίς να βλέπεις την παράσταση. Ε, ναι λοιπόν, προεξοφλώ χωρίς να βλέπω την παράσταση, συγγνώμη κιόλας. Δεν θα τρέχουμε εμείς όπου λαλεί του Λωλοστεφανή, μην και δεν μας πουν κάποιοι αντικειμενικούς. Δηλαδή πέρυσι έπρεπε να δω Πλούταρχο στο «Γοργόνες και μάγκες» για να διαχωρίσω το trash από το θέατρο;

Ακριβώς το «ήθος του trash» θα έφερνε ο Σεφερλής στο Παλλάς και ειλικρινά μπορούμε να ζήσουμε χωρίς αυτό. Αγαπάμε Παλλάς όχι γιατί είναι η θεατρική κολυμβήθρα του Σιλωάμ, αλλά γιατί οι περισσότεροι έχουμε μνήμες από αυτό. Και μας αρέσει να πηγαίνουμε – αν και μια ριζική ανακαίνιση ποσώς θα το έβλαπτε, να τα λέμε κι αυτά. Ομως όλα έχουν ένα όριο. Εχουν το υποκειμενικό όριο που βάζει ο κάθε θεατής για τον εαυτό του. Κι εδώ ξεπεράστηκε. Και εντελώς μεταξύ μας, πολύ καλά έκανε.

Συνεπώς ραντεβού στα δελφινάδικα, κύριε Σεφερλή.

Και η ανάρτηση του Αριστείδη Χατζή:

Σεφερλής vs. Ακρίτα

Έμαθα μόλις σήμερα (γι’ αυτό αντιδρώ καθυστερημένα) ότι η κα Έλενα Ακρίτα και η εφημερίδα «Τα Νέα», καταδικάστηκαν από το Πρωτοδικείο Αθηνών σε πρόστιμο 8.000 ευρώ γιατί το 2018 η κα Ακρίτα, σε άρθρο της στα «Νέα» άσκησε σκληρή κριτική στις παραστάσεις του Μ. Σεφερλή.

Διάβασα προσεκτικά (3 φορές) το κείμενο της κας Ακρίτα. Θα το αναρτήσω και στα σχόλια για να το διαβάσετε κι εσείς. Η κα Ακρίτα κατηγορεί τον κ. Σεφερλή για «στενομυαλιά», «ρατσισμό, ομοφοβία, χλευασμό των γυναικών, των γκέι, των ξένων, των υπέρβαρων, των «διαφορετικών». Τον χαρακτηρίζει trash. Αγγίζει και το κοινό του η κριτική της.

Τις απόψεις μου για το αν ο κ. Σεφερλής πρέπει να έχει το δικαίωμα να σατιρίζει χωρίς κανέναν περιορισμό, τις φαντάζεστε. Προφανώς θα πρέπει να το έχει – εκ του νόμου. Προφανώς, επίσης, αν κάποιο κανάλι, θεατρικός παραγωγός ή ηθοποιός δεν το ανέχεται και διακόψει τη συνεργασία, πρέπει να έχει, σαφώς, το δικαίωμα να το κάνει. Αλλά σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να απαγορευθεί στον κ. Σεφερλή να κάνει ό,τι κάνει.

[Η προσωπική μου γνώμη για τα σενάρια και τα θεατρικά έργα στα οποία παίζει ο κ. Σεφερλής δεν έχει καμία σημασία, δεν επηρεάζει καθόλου τις απόψεις μου για το αν θα πρέπει να έχει ο κ. Σεφερλής το δικαίωμα να κάνει ό,τι κάνει.]

Αλλά εδώ δεν τέθηκε ζήτημα περιορισμού του λόγου του κ. Σεφερλή ή ζήτημα κυρώσεων εις βάρος του. Τιμωρήθηκε η κα Ακρίτα γιατί του άσκησε σκληρή κριτική.

Δεν έχω δει την αγωγή ή την απόφαση αλλά νομίζω ότι είναι περιττό. Διότι το κείμενο της κας Ακρίτα σε καμία περίπτωση δεν εμπίπτει στις περιπτώσεις που δικαιολογημένα περιορίζεται ο λόγος (π.χ. συκοφαντία, απειλή, εκβιασμός, εξύβριση, κλπ.). Επιπλέον, το κείμενο της κας Ακρίτα δεν προσβάλλει την προσωπικότητα του κ. Σεφερλή αλλά το περιεχόμενο του καλλιτεχνικού του έργου. Ο κ. Σεφερλής, ως καλλιτέχνης, είναι υποχρεωμένος να ανέχεται την κριτική, ακόμα και την σκληρότερη.

Η κριτική που του ασκεί η κα Ακρίτα είναι σκληρή αλλά όχι η σκληρότερη που μπορεί να φανταστεί κανείς. Εγώ, για παράδειγμα, μπορώ να φανταστώ πολύ σκληρότερη κριτική εις βάρος του έργου του. Ακόμα κι αυτή όμως (η σκληρότερη) θα πρέπει να επιτρέπεται και να είναι ανεχτή από την έννομη τάξη.

[Η προσωπική μου γνώμη για το κείμενο και τις απόψεις της κας Ακρίτα δεν έχει καμία σημασία, δεν επηρεάζει καθόλου τις απόψεις μου για το αν θα πρέπει η κα Ακρίτα να έχει το δικαίωμα να ασκεί σκληρή κριτική.]

Να το συνοψίσω για να το καταλάβετε καλύτερα.

Μια ανοικτή κοινωνία, μια φιλελεύθερη δημοκρατία, πρέπει να ανέχεται το είδος της σάτιρας που υπηρετεί ο κ. Σεφερλής. Ακόμα κι αν προσβάλλει κατάφωρα ομάδες και δημόσια πρόσωπα. Επειδή ο λόγος του κ. Σεφερλή είναι σατιρικός, πρέπει να απολαμβάνει ένα επιπλέον στρώμα προστασίας ως προς την εκφορά του.

Μια ανοικτή κοινωνία, μια φιλελεύθερη δημοκρατία, πρέπει να επιτρέπει τη σκληρή κριτική στο είδος της σάτιρας που υπηρετεί ο κ. Σεφερλής. Ακόμα κι αν ο ίδιος θεωρεί ότι αυτή η κριτική τον προσβάλλει. Επειδή ο λόγος της κας Ακρίτα είναι πολιτικός, πρέπει να απολαμβάνει πολλά επιπλέον στρώματα προστασίας ως προς την εκφορά του.

Ελευθερία του λόγου και της έκφρασης σημαίνει ότι πρέπει να ανεχόμαστε τον ακροδεξιό, τον ρατσιστικό, τον ομοφοβικό, τον σεξιστικό. Είναι δύσκολο, το ξέρω, αλλά αυτό είναι το κόστος της ελευθερίας του λόγου. Αλλά είναι άλλο να ανεχόμαστε αυτά τα είδη λόγου και να μην τα περιορίζουμε και άλλο να εμποδίζουμε ή να περιορίζουμε την κριτική αυτών των ειδών λόγου.

Είναι απαράδεκτο να απαγορευθεί το ένα από τα δύο είδη λόγου. Είναι το ίδιο απαράδεκτο να επιτρέπεται το ένα και να απαγορεύεται, ουσιαστικά, το άλλο.

Προφανώς, πρέπει να έχουμε το δικαίωμα να χαρακτηρίζουμε ακροδεξιούς όσους θεωρούμε ακροδεξιούς, ρατσιστές όσους θεωρούμε ρατσιστές, ομοφοβικούς όσους θεωρούμε ομοφοβικούς, σεξιστές όσους θεωρούμε σεξιστές.

Ο στόχος μας πρέπει να είναι η «ελεύθερη αγορά των ιδεών» (μια ιδέα του John Stuart Mill που μετέφερε στη νομική θεωρία ο Oliver Wendell Holmes). Στην πραγματικά ελεύθερη αγορά προϊόντων και υπηρεσιών, κανείς δεν πρέπει να προστατεύεται από τον ανταγωνισμό. Στην πραγματικά ελεύθερη αγορά των ιδεών, κανένα είδος λόγου δεν πρέπει να προστατεύεται από τη σκληρή κριτική εις βάρος του.

Η απόφαση είναι λανθασμένη και απαράδεκτη για μια ανοικτή κοινωνία. Ελπίζω το Εφετείο να ανατρέψει την πρωτόδική απόφαση το ταχύτερο. Μέχρι να συμβεί αυτό, η απόφαση κατά της κας Ακρίτα αποθαρρύνει την κριτική, «παγώνει τον λόγο» (chilling effect). Αυτό είναι ανεπίτρεπτο σε μια φιλελεύθερη δημοκρατία.

Κατά σύμπτωση, τις προάλλες είχα προβληματιστεί για την απόδοση του chilling effect και είχα προτείνει το «αποθαρρυντικός» αλλά χωρίς να καταλήξω. Μου αρέσει το «παγώνει τον λόγο» αλλά δεν δίνει επίθετο.

 

167 Σχόλια προς “Η κριτική και η ποινικοποίησή της”

  1. Reblogged στις anastasiakalantzi59.

  2. Χρήσιμη ενημέρωση.

  3. atheofobos said

    Η καταδίκη της κ. Ακρίτα είναι απαράδεκτη και είμαι σίγουρος πως στην έφεση θα αθωωθεί.
    Πάντα θεωρούσα απαράδεκτο τον οποιονδήποτε περιορισμό της ελευθερίας του λόγου και ήδη το 2007 είχα γράψει και δύο σχετικά ποστ τόσο για την αισθητική, αντίστοιχη με του Σεφερλή, της Α.Πάνια, όσο και για την δικαστική δίωξη του πατέρα Πλεύρη για το βιβλίο του.

    ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΙΤΑ ΠΑΝΙΑ!
    http://atheofobos2.blogspot.com/2007/05/blog-post_25.html

    ΓΙΑΤΙ ΔΙΑΦΩΝΩ ΜΕ ΤΗΝ ΠΛΕΥΡΙΤΙΔΑ ΤΗΣ ΜΠΛΟΓΚΟΣΦΑΙΡΑΣ
    http://atheofobos2.blogspot.com/2007/12/blog-post_05.html

    Τέλος και το 2009 είχα μεταφέρει στο παρακάτω ποστ μου ένα ενδιαφέρον κείμενο του Στάθη που είχε γράψει μετά την επίθεση που είχε γίνει στην Σώτη Τριανταφύλλου
    ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ………..
    http://atheofobos2.blogspot.com/2009/11/blog-post_08.html

  4. basmag said

    Πολύ ενδιαφέρον το θέμα και το ζήτημα! chilling effect. Το προσλαμβάνω ως ανασταλτικό του λόγου (ή του διαλόγου)

  5. Το «ραντεβού στα δελφινάδικα» τι είναι; Σχετίζεται με το «ραντεβού στα γουναράδικα»; Πώς όμως;

  6. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Έτσι πάει. Το να κλέβεις εκκλησία (=να ασκείς κριτική στα πονήματα 🤮 του Σεφερλή) είναι αδίκημα.
    Καλημέρα (λ.τ.)

  7. Πέπε said

    Καλημέρα.

    Περίεργη ιστορία… Κάτι της λείπει!

    Το κείμενο της Ακρίτα κινείται απολύτως μέσα στα όρια του θεμιτού, σύμφωνα με το προσωπικό μου αίσθημα περί δικαίου. Όμως είναι εντελώς μέτριο, μια προχειρότητα γραμμένη βιαστικά και συναισθηματικά.

    Το δε κείμενο του Χατζή λέει κάποιες προφανείς αλήθειες, όπως ότι η απόφαση είναι λανθασμένη, αλλά δε μου αρέσει καθόλου. Η εμμονή του στην τήρηση ίσων αποστάσεων από όλους, όχι μόνο από την Ακρίτα και τον Σεφερλή αλλά και από τη Δικαιοσύνη (η απόφαση είναι άδικη, όχι λανθασμένη!) και από τον εαυτό του («η προσωπική μου γνώμη για το ένα και το άλλο δεν έχει καμία σημασία και δεν επηρεάζει…») τι δείχνει; Φοβάται μη θίξει κανέναν; Μα άμα δε σπάσεις αβγά δεν κάνεις ομελέτα. Όσο για την αναλογική αντιμετώπιση ζητημάτων ελευθερίας λόγου, γενικότερα ζητημάτων πολιτισμού, υπό όρους οικονομικούς και δη σκληρού νεοφιλελευθερισμού, είναι κυνική.

    Ένα κοινό σημείο ανάμεσα στα δύο κείμενα είναι το «δεν το είδα αλλά δε χρειάζεται κιόλας». Όχι πως δεν υπάρχουν περιπτώσεις όπου όντως δεν πολυχρειάζεται (άμα ξέρεις πέντε πράγματα για έναν καλλιτέχνη μπορείς να κάνεις βάσιμες προγνώσεις για το έκτο), αλλά αυτός ο ανέμελος τρόπος που το πετάνε και η μία και ο άλλος δεν προσθέτει κύρος στον λόγο τους.

    Τόσος τζούφιος λόγος σε μια ιστορία που επέσυρε ποινική κύρωση σε μια κριτική, δηλαδή κάτι το ανατριχιαστικό, είναι δυσανάλογος…

  8. Πέπε said

    @5
    Το θέατρο Δελφινάριο συνήθως ανεβάζει υπερεμπορικές βλακώδεις επιθεωρήσεις… Μάλλον θα εννοεί «πήγαινε εκεί, που σε παίρνει, γιατί το Παλλάς κρατάει κι ένα επίπεδο που δεν το φτάνεις».

  9. Καλημέρα,
    5 Μάλλον λογοπαίζει η Ακρίτα συνδέοντας το γνωστό «ραντεβού στα γουναράδικα» με το Δελφινάρειο όπου έδινε παραστάσεις ο Σεφερλής (το λέει και στο κείμενό της, ας παίζει ο Σ. στο Δελφινάρειο αλλά όχι στο Παλλάς).

  10. Πέπε said

    Για την ταμπακιέρα δε μίλησε κανείς: τι προηγούμενα έχουν η Ακρίτα κι ο Σεφερλής; Αν το κείμενο της Ακρίτα το είχα γράψει εγώ (παγκοσμίως άγνωστος φιλόλογος), δε νομίζω να κούναγε φρύδι ο Σεφερλής, και θα την έβγαζα κατά οχτώ χιλιάρικα φτηνότερα από την Ακρίτα, χώρια τα δικηγορικά έξοδα.

    Της Ακρίτα η υπογραφή είναι πιο αναγνωρίσιμη, αλλά είναι εκεί όλο το ζήτημα, ή έχει κι άλλες προεκτάσεις;

  11. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    7# Πέπε, ο Α.Χ. γράφει ως νομικός, όχι ως θεατής. Αν και στο κείμενό του τα τσόφλια των σπασμένων αυγών είναι εμφανή κτγμ.

  12. Παναγιώτης Κ. said

    Διάβασα και εγώ τρεις φορές το άρθρο της κ.Ακρίτα και αναρωτήθηκα: πού βρίσκεται είναι αξιόποινο;
    Βεβαίως δεν είναι πρώτη φορά όπου η απόφαση ενός δικαστηρίου έρχεται σε αντίθεση με το κοινό περί δικαίου αίσθημα.
    Νομίζω ότι στο Εφετείο η απόφαση θα είναι απαλλακτική.

  13. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια, από τα οποία υποψιάζομαι πως θα γίνει ωραία συζήτηση. Δυστυχώς, με εμένα από μακριά να παρατηρώ.

    8 Κι εγώ έτσι το καταλαβαίνω.

  14. ΣΠ said

    Καλημέρα.

    Από τα δύο κείμενα ένα πράγμα πρόσεξα ιδιαίτερα. Χαρακτήρισε ο Κώστας Γεωργουσόπουλος τον Μάρκο Σεφερλή μέγα ηθοποιό; Είδα καλά;

  15. Πέπε said

    11
    Νομικός είναι. Αλλά αν γράφει υπ’ αυτή του την ιδιότητα, τότε το «δεν έχω δει την αγωγή αλλά δε χρειάζεται» χτυπάει κάπως παράξενα.

    Επίσης, τη νομική επιστήμη δεν την ενδιαφέρει αν η προσωπική σου γνώμη για τα έργα του Σεφερλή επηρεάζει ή δεν επηρεάζει τη νομική σου κρίση, γιατί το θεωρεί δεδομένο από τ’ αποδυτήρια ότι δεν την επηρεάζει. Γιατί λοιπόν το τονίζεις; Μήπως γιατί εκτός από νομικός είσαι και άνθρωπος, με συγκινήσεις κλπ.;

    Τέλος, το να μας χτυπάει τόσο επίμονα τις ίσες αποστάσεις και το «δεν παίρνω θέση, απλώς διατυπώνω μερικές αλήθειες» αναιρείται από τη θέση που παίρνει ως προς την ελεύθερη αγορά (αγορά!!!!!!) ιδεών.

  16. Ο Σεφερλής, όπως και ο αείμνηστος Ψάλτης, το αναμφισβήτητο ταλέντο τους το εξαργύρωσαν με παρόμοιο τρόπο: χαμηλής ποιότητας αλλά κερδοφόρες παραγωγές. Από μια πλευρά, είναι κατανοητό, βρε αδελφέ!

  17. Πέπε said

    Α, χώρια και το άλλο: Τη μεν αγωγή δεν τη διάβασα γιατί δε χρειάζεται, όμως μη θαρρέψετε πως είμαι κανένας αλαζόνας που νομίζει ότι μπορεί να έχει άποψη χωρίς να μελετήσει προσεχτικά αυτό για το οποίο μιλάει: τρεις φορές το διάβασα το κείμενο της Ακρίτα, ούτε μία ούτε δύο!

    ___________

    Όσο για την Ακρίτα:

    Ανάμεσα σε ένα σωρό άλλα ψεγάδια του κειμένου της, βρίσκω μερικές ατάκες όπως «στα πατώματα» (δις), «αγαπάμε Παλλάς», «να τα λέμε κι αυτά [ότι θέλει ανακαίνιση]», που δεν κολλάνε με τον όλο τόνο του κειμένου παρά μόνο υπό τη σύμβαση ότι έχω ξαναδιαβάσει Ακρίτα, είμαι εξοικειωμένος με τις ατάκες που χρησιμοποιεί στερεότυπα στα σημεία όπου πρέπει να μπει το γέλιο-κονσέρβα, και άρα, ακόμη και σ’ ένα κείμενο που δεν είναι χιουμοριστικό θα πρέπει να πω «δεν το λένε έτσι αλλά, ε, Ακρίτα είναι αυτή…» Άσε μας κορίτσι μου, πενήντα τόσα χρόνια με μια πένα στο χέρι κι ακόμα δεν έμαθες να γράφεις, μόνο πρέπει εμείς οι αναγνώστες να σου παραχωρήσουμε την ποιητική άδεια;

  18. @ 8 Πέπε

    Εντάξει.

  19. Παναγιώτης Κ. said

    Διευρύνοντας την συζήτηση, τίθεται το γενικότερο ζήτημα για το τρίπτυχο, «καλλιτέχνης, κριτικός, κοινό».
    Όχι λίγες φορές η κριτική βρέθηκε σε δυσαρμονία με την στάση του κοινού και άλλες τόσες οι καλλιτέχνες που είχαν δεχτεί αρνητική κριτική επικαλέστηκαν τις γεμάτες θέσεις ή κερκίδες του θεάτρου ή του γηπέδου όπου δόθηκε π.χ μια «συναυλία».
    Έτσι συνέβαινε και έτσι θα γίνεται και στο μέλλον.

  20. Κύριλλος Μεθόδιος said

    Να σημειώσω ότι σύμφωνα με το άρθρο ο Σεφερλής έκανε αγωγή και ζήτησε αποζημίωση, υποθέτω για προσβολή της προσωπικότητάς του, δεν έκανε μήνυση να ζητήσει την ποινική καταδίκη της Ακρίτα (που δεν αποκλείεται, αλλά δεν φαίνεται τέτοια πληροφορία).
    Επίσης άλλη κλασική πρόσφατη περίπτωση τέτοιου παγώματος του λόγου είναι και η διαμάχη Κοτζιά – Βασιλάκη (Athens Review of Books)

  21. Έλση Σαράτση said

    […]

  22. Pedis said

    Ποιος τον χαμεί τον Σεφερλή!?
    Κι όσοι τον γουστάρουν, σιγά μην αλλάξουν γνώμη από το στυλ της κριτικής της Ακρίτα(ς) …

    που τα ‘χει κάνει νά με τη μανία προβολής, εδώ που τα λέμε!

    Πάντως, γενικά, αυτές οι υποθέσεις δεν έχουν βλάψει κανέναν απ’ όσους ανακατεύονται.

  23. Πέπε said

    Τέλος πάντων, η γνώμη μου από την ιστορία (που μόλις την άμαθα εδώ) είναι ότι ναι μεν ξεβρακώνονται ελεεινά ο Σεφερλής και η Δικαιοσύνη, όχι όμως μόνο ως κομπλεξικός ο ένας και άδικη η άλλη, αλλά και ως χαμένοι σε μια μάχη ηθικών εντυπώσεων προς τόσο αδύναμους αντιπάλους ώστε θα μπορούσαν ευκολότατα να την είχαν κερδίσει.

  24. atheofobos said

    Η εγκωμιαστική κριτική του Γεωργουσόπουλου για τον Σεφερλή.
    https://www.lifo.gr/lifoland/mikropragmata/i-egkomiastiki-kritiki-toy-kosta-georgoysopoyloy-gia-ton-marko-seferli

  25. Το προβληματικό στο άρθρο είναι ίσως αυτή η σύγκριση και η μονομανία με την ελεύθερη αγορά. Και δεν καταλαβαίνω ποια είναι η θέση του Χατζή για την προπαγάνδιση ναζιστικών ιδεών, ας πούμε, βάσει αυτής της παρομοίωσης. (Και πιστεύει ακόμα ότι το ιδανικό είναι να μην υπάρχει κρατική παρέμβαση στην αγορά; Αυτό είναι το πιο απίστευτο…)

  26. Corto said

    21:
    Άτταλε Β’ στάματα αυτήν την πλαστοπροσωπία και ζήτα συγγνώμη αν έχεις στοιχειώδες φιλότιμο. Ένα κάρο ψευδώνυμα που σκαρφίζεσαι δεν σου φτάνουν; Γιατί να μπλέκεις την συγκεκριμένη γυναίκα; Τι σου έφταιξε;

  27. Πέπε said

    Ας ενημερωθεί όποιος αναγνώστης δεν το ήξερε ότι το #21 είναι πλαστοπροσωπία. Ο συντάκτης του, που έχει αποκλειστεί δεκάδες φορές από το ιστολόγιο για διάφορες παραβιάσεις των κοινώς αποδεκτών όρων της ελευθερίας λόγου, και ο οποίος τυγχάνει πρόσωπο με γνωστό ονοματεπώνυμο και μάλιστα και με κάποια δημόσια παρουσία, βρήκε αφύλαχτο το μέιλ της πραγματικής Έλλης Σαράτση, και μπαίνει από τον λογαριασμό της.

  28. nikiplos said

    Καλημέρα. Δύσκολο το θέμα αλλά και το αντικείμενο. Ωστόσο θα έλεγα πως το κείμενο του κ. Χατζή θέτει τα σωστά όρια και τα βάζει στο σωστό μέτρο, εκείνο του συγκρίσιμου αντιτίμου.

    Ηθικά: Μια κοινωνία ελεύθερη δεν φιμώνει. Δεν φιμώνει ναζί κλπ κι αυτό είναι το τίμημα. Ωστόσο δεν φιμώνει κανέναν. Κι αυτό είναι το μόνο αποδεκτό μέτρο.
    Ωστόσο ωραίοι οι ακαδημαϊσμοι, αλλά μια κοινωνία φέρει εκ φύσεως την ηθική της. Την κουβαλάει στα σπλάχνα της. Κι εδώ ας μην μας αρέσει, ο ΑΧ είναι εκτός της ελληνικής πραγματικότητας. Καταδεικνύει μόνο το επιθυμητό. Η Ελληνική κοινωνία από την άλλη βρίθει, λογικρισίας, τραμπουκισμού, φίμωσης. Πρόσφατα το παράδειγμα το δίνει η ίδια η Κυβέρνηση με τη μονοθεματικότητα του Τύπου-Ψάλτη που έχει πλάσει και που την αινεί νυχθημερόν. Κι από την άλλη όλοι έχουμε μνήμες μπρούτων γραμμιτζήδων που απαγόρευαν με τσαμπουκά κάθε μη ελέγξιμη από αυτούς φωνή.

    Νομίκά: Κάθε πολίτης έχει το δικαίωμα να προσφύγει στο Αστικό Δίκαιο εάν κρίνει πως θίγεται με το xy που έγραψε ή είπε ο δείνα. Έχει δικαίωμα ο πάσα ένας πολίτης να πει «πόσο μαλάκας είναι ο nikiplos ρε παιδί μου». Ύψιστο του Δικαίου όμως είναι να μην υπάρχουν θέσφατα, ή άβατα. Δλδ να έχει δικαίωμα ο nikiplos να προσφύγει και να διεκδικήσει το δίκιο του. Δεν μιλάμε για φίμωση τότε όμως. Μιλάμε για νομικό δικαίωμα του νομικού πολιτισμού.
    Πάλι εδώ ωραία είναι τα ακαδημαϊκά, ωστόσο επειδή η Δικαιοσύνη στη χώρα μας είναι ευτελισμένη (το λέω πολύ ευγενικά) συχνά φαλτσάρει, δλδ οι κρίσεις στα δικαστήρια είναι συχνά αποτέλεσμα «δύναμης κρούσης» δλδ πλούτου. Αφήνω ασχολίαστο το γεγονός πως αν με βρίσει / προσβάλει δημόσια κάποιος, θα πάρω πινάκιο του 2027, αν δεν είμαι κάνας διάσημος σπουδαίος.

    Από εκεί και πέρα, παίρνει πολύ νερό, το τι εστί η ήπια/οξεία κριτική και η δίκαιη/άδικη απόφαση ενός δικαστηρίου, που βάσει νόμου είναι υποχρεωμένο να συνυπολογίσει και άλλα πράγματα, ακόμη και καλοπροαίρετο να ήταν (που ποτέ δεν είναι, αν πρόκειται για απλούς άσημους πολίτες).

  29. Alexis said

    Σιγά μην έλεγε «ραντεβού στα γουναράδικα» ο Άρης, λες και θα ψώνιζε βιζόν.
    «Καλή αντάμωση στα γουναράδικα» ναι, μπορεί να το ‘λεγε…

  30. Α. Σέρτης said

    Πάντα επίκαιρη η ανάλυση του συνταγματολόγου Γ. Καραβοκύρη (ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΘΕΜΑΤΑ 2014)

    Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΒΟΛΗΣ

    Κάθε φορά που ανακύπτει ένα μείζον ζήτημα περιορισμού της ελευθερίας της έκφρασης, όπως στο επίκαιρο παράδειγμα της αμφιλεγόμενης αντιρατσιστικής νομοθεσίας (Ν. 4285/2014, ΦΕΚ Α΄/191), επανακάμπτει η σύγκρουση δύο κυρίαρχων –για τα όρια του λόγου– αντιλήψεων: της ελευθεριακής, η οποία προτάσσει την ανεκτικότητα και την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών, και της πατερναλιστικής, στην οποία το κράτος αναγνωρίζεται ως ο αρμόδιος ερμηνευτής της κοινής γνώμης και ο παιδαγωγός της ατομικής μας ελευθερίας. H πρώτη παραπέμπει στον διάσημο αμερικανικό πραγματισμό, όπου ο κανόνας τής κατ’ αρχήν ανεπιφύλακτης ελευθερίας της έκφρασης μεταφράζει την έντονη καχυποψία απέναντι στην κρατική εξουσία και τη βαθιά πίστη στην αρρύθμιστη «αγορά των ιδεών», ενώ η δεύτερη στον ευρωπαϊκό νομοκεντρισμό, ο οποίος συνέχει την κοινωνία με το κράτος και δεν ανέχεται τον ασύμβατο με το καθολικό και αντικειμενικό περιεχόμενο της αξίας/αυτονομίας του ανθρώπου ή με την αρχή της ισότητας λόγο.[1]
    Στο ίδιο δίπολο στήνεται και η καθ’ ημάς αντιπαράθεση. Οι υπέρμαχοι της ελευθερίας της έκφρασης καταγγέλλουν την ποινικοποίηση του λόγου και την αστυνόμευση των ιδεών, με αιχμή την αυστηρή μεταχείριση του «αρνητισμού». Από την άλλη, για τον νομοθέτη είναι –τουλάχιστον– προφανές ότι η στενή σύνδεση ρατσιστικού λόγου και πράξης υπηρετεί τον επιτακτικό σκοπό της αναχαίτισης του ρατσιστικού φαινομένου. Ωστόσο, πέρα από τις πολιτικές συμπαραδηλώσεις και σκοπιμότητες του νομοσχεδίου που έχουν, μάλλον, θολώσει και τους νομικούς όρους του διαλόγου, δύσκολα μπορεί κανείς να εντοπίσει στα επιχειρήματα αμφοτέρων μια συνεκτική θέση για την ελευθερία της έκφρασης. Kι αυτό διότι παραλείπεται ένας κρίσιμος για το εγχείρημα συλλογισμός: η ανατομία της έκφρασης, πριν ακόμη τεθεί στη νομική και πολιτική της δοκιμασία, ως συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα. Μιλώντας, δηλαδή, για την ελευθερία του λόγου αμελούμε παραδόξως να αναρωτηθούμε προηγουμένως πάνω στον ίδιο τον λόγο.

    1. …από τις ιδιότητες του λόγου

    Σε βασικό θεωρητικό εργαλείο οριοθέτησης της ελευθερίας της έκφρασης ανάγεται, συνήθως, η (ενδεχόμενη) προσβολή του συνομιλητή μας. Δύσκολα, όμως, μπορεί κάποιος να παραγνωρίσει ότι όταν γίνεται αποδέκτης οποιασδήποτε δήλωσης, από την πιο χυδαία βρισιά έως την πρόγνωση του καιρού, αναπόφευκτα προσβάλλεται, καθώς οι λέξεις προσγειώνονται εντός του και επιτίθενται στον ενδιάθετο χώρο του. Κάθε πρόταση διαμορφώνει στον παραλήπτη της μια συναισθηματική κατάσταση και τον αναγκάζει να πάρει θέση απέναντί της, ακόμη κι αν πρόκειται για την εκκωφαντική σιωπή του ή την πιο προκλητική αδιαφορία. Εφόσον, λοιπόν, είναι πραγματολογικά αδύνατο να διακρίνουμε ανάμεσα σε προσβλητικές ή μη προτάσεις, μια (φιλελεύθερη) πολιτεία ή για την ακρίβεια η ίδια η κοινωνική συμβίωση δεν μπορεί να νοηθεί αν δεν ανέχεται κατ’ αρχήν τις λεκτικές προσβολές, διότι τότε θα έπρεπε μοιραία να απαγορεύεται καθολικά ο λόγος, ως προσβλητικός per se.
    Υπ’ αυτό το πρίσμα της προσβλητικής φύσης του λόγου, εξίσου παραπλανητική αποδεικνύεται και μια άλλη δημοφιλής σε νομικούς και μη, ελευθεριακούς και πατερναλιστές, στοχαστές της ελευθερίας της έκφρασης παραδοχή: η διάκριση λόγου και πράξης. Μολονότι για πολλούς «actions speak louder than words», η επιτελεστική λειτουργία της γλώσσας, όπως αναδεικνύεται μετά την περίφημη «γλωσσική στροφή», είναι αυτή που ανυψώνει τα λόγια μας σε λιγότερο ή περισσότερο αιχμηρά ομιλιακά ενεργήματα και τα εξομοιώνει, από την άποψη των συνεπειών τους, με πλήρεις νοήματος πράξεις. Στην πραγματολογική θεωρία του John Austin, η δύναμη της πράξης της εκφοράς, ως ενδολεκτικό στοιχείο παραγωγής του νοήματος, φωτίζει τη διαπλαστικότητα του λόγου μας.[2] Όμως, και στα καθαρά νομικά, μοιάζει μάλλον μάταιο να αναζητήσει κανείς στο διαχωρισμό λόγου και πράξης την προστασία της ελευθερίας της έκφρασης, από τη στιγμή που το (μοντέρνο) δίκαιο επιλαμβάνεται μιας σειράς λεκτικών ενεργημάτων (π.χ. εξύβριση, συκοφαντική δυσφήμιση, προσβολή προσωπικότητας, βλασφημία κλπ.).
    Αν, λοιπόν, ομολογήσουμε ότι, όταν παίρνουμε τον λόγο, επιτελούμε και προσβάλλουμε, τότε δεν απομένει ως κριτήριο για τη νομιμότητα των εκφορών μας, παρά να διακριβώσουμε τη ζημία που προκαλούμε και το ποιον ακριβώς προσβάλλουμε. Όπως ήδη υπαινιχθήκαμε, η άκριτη ποινικοποίηση της συναισθηματικής βλάβης δυσχεραίνει τη συγκρότηση του έμπλεου συγκρούσεων και διαφωνιών κοινωνικού και υπονομεύει καθολικά την ελευθερία της έκφρασης. Με την εξαίρεση, βέβαια, των περιπτώσεων στις οποίες ο λόγος μας διακινδυνεύει συγκεκριμένα και, το κυριότερο, υλικά τα δικαιώματα των τρίτων ή τη δημόσια τάξη.[3] Η υπόθεση αυτή δεν επαληθεύεται, εν προκειμένω, στο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο. Αντίθετα, στο άρθρο 1, ο νομοθέτης ποινικοποιεί την αφηρημένη διακινδύνευση της δημόσιας τάξης και τη μάλλον αόριστη πιθανότητα απειλής της ζωής, ελευθερίας και σωματικής ακεραιότητας των θυμάτων από την εκφορά του ρατσιστικού λόγου, ενώ στο άρθρο 2 η ποινικοποίηση του αρνητισμού συνδέεται άμεσα με την προσβολή του συναισθήματος.[4] Πέραν όμως της βλάβης, σε κρίσιμο επιχείρημα για τον περιορισμό του λόγου ανάγεται και η ταυτότητα του αποδέκτη της προσβολής. Η αντιρατσιστική νομοθεσία ρυθμίζει, κατά κανόνα, προσβολές κατά ομάδων και όχι μόνο συγκεκριμένων προσώπων και υπερβαίνει το (φιλελεύθερο) κριτήριο της εξατομίκευσης, με συνέπεια η αφαίρεση και η ομαδοποίηση των τελευταίων να καταλήγει στην τυποποίηση «εγκλημάτων χωρίς θύματα» ή «φανταστικών εγκλημάτων» που στην πραγματικότητα διώκουν το φρόνημα και διαμεσολαβούν τη διαμάχη των ιδεών, στην οποία πάντα εμπλέκεται αόριστος αριθμός προσώπων.[5]
    Για να κρίνουμε, όμως, ότι μια ρατσιστική φράση, όπως «οι μαύροι είναι ζώα» ή «το Ολοκαύτωμα είναι ένα παραμύθι των Εβραίων», πρέπει να εκφέρεται ελεύθερα στη δημόσια σφαίρα ή αντίθετα να ποινικοποιείται δεν αρκεί η παραπάνω εννοιολόγηση της ζημίας και η ταυτοποίηση του αποδέκτη της προσβολής. Πρέπει, επίσης, να δοκιμάσουμε τους λόγους για τους οποίους ο ερειστικός ρατσιστής έχει επί της αρχής την ελευθερία να εκφέρει τη γνώμη του.

    2. …στα θεμέλια της ελευθερίας της έκφρασης
    Στη φιλελεύθερη παράδοση κυριαρχεί η αναγωγή της ελευθερίας της έκφρασης στην ελεύθερη διακίνηση των ιδεών και των επιχειρημάτων, ακόμη και των πλέον σοκαριστικών, καθώς αυτή τίθεται ως αξεπέραστη ηθική και πολιτική συνθήκη της ανεύρεσης της καλύτερης απάντησης στα κρίσιμα ερωτήματα που απασχολούν τη δημόσια και την ιδιωτική σφαίρα. Η ελευθερία της έκφρασης συνδέεται άμεσα με την προσωπική αυτονομία και τη δημοκρατική αρχή, διότι μέσα από τη διαλογική αντιπαράθεση, αφενός το άτομο εκπαιδεύεται στην ιδιότητα του πολίτη και αναπτύσσει την προσωπικότητά του, αφετέρου δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για τη λήψη και τη νομιμοποίηση των πιο ωφέλιμων για το δημόσιο συμφέρον αποφάσεων. Η διαβούλευση, ως συστατικό στοιχείο της κοινοβουλευτικής-αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, επικαιροποιεί στα μοντέρνα πολιτεύματα την πολιτική αξία του λόγου και προσδίδει στη γενική βούληση, ακόμη κι αν εκείνη συρρικνώνεται σε μια πλειοψηφική απόφαση, το τεκμήριο της ορθότητάς της.[6]
    Ωστόσο, σε αυτή την περφεξιονιστική για το άτομο και την πολιτεία διαδρομή δύσκολα χωρούν εξόφθαλμα αντιδραστικές και ανορθολογικές προτάσεις, όπως οι ρατσιστικές, που διόλου δεν πληρούν το κριτήριο της ωφέλειας. Για παράδειγμα, η εμμονική και παράλογη άρνηση ενός αναντίρρητου ιστορικού γεγονότος, όπως το Ολοκαύτωμα, δεν προάγει επ’ουδενί τον επιστημονικό ή, εν γένει, τον δημόσιο διάλογο – απλώς πλήττει βάναυσα το συναίσθημα της εβραϊκής, και όχι μόνο, κοινότητας. Η εξωφρενική φράση «οι μαύροι είναι ζώα» ουδόλως συμβάλλει στην προσωπική μας αυτονομία και αυτοπραγμάτωση ή στην αξία του ανθρώπου, καθώς προπαγανδίζει την πλήρη απαξίωσή της. Αντιλαμβανόμαστε, λοιπόν, ότι το συνεπειοκρατικό επιχείρημα της «αγοράς των ιδεών» ή το υψηλό ιδανικό της προσωπικής αυτονομίας υπονοεί ανοιχτά την εξέταση της ορθολογικότητας ή, έστω, της χρησιμότητας της εκφερόμενης πρότασης. Έτσι, αποκλείει δυνητικά κάθε λόγο που εκφέρεται «δωρεάν» ή «λόγου χάρη», όλες εκείνες τις προτάσεις δηλαδή που φαντάζουν εντελώς α-νόητες για την (κρατούσα) κοινότητα του λόγου και δοκιμάζουν υπέρμετρα τις αντοχές της. Ως εκ τούτου, μπορεί να εφησυχάζουμε ηθικοπολιτικά, περιφρουρώντας (για παράδειγμα, απέναντι στους προκλητικούς αρνητές του Ολοκαυτώματος) τον συνεκτικό ιστό της δημοκρατικής μας πολιτείας, αλλά την ίδια στιγμή οφείλουμε να αποδεχθούμε ότι το νόημα των λόγων μας δεν θα κλείνει de facto στο στίβο του κοινωνικού ή του πολιτικού ή σε εκείνον της επιστημοσύνης, αλλά de jure στις αίθουσες των κρατικών οργάνων (Κοινοβούλιο, Δικαστήρια), που επωμίζονται την υψηλή αρμοδιότητα, εντός συγκεκριμένων και μεταβαλλόμενων πολιτικών συσχετισμών,[7] του προσδιορισμού της αλήθειας.
    Αν, όμως, δεν είμαστε έτοιμοι να υποστηρίξουμε, στο όνομα της προστασίας της ελευθερίας του λόγου, το ρίσκο της αφόρητης αστυνόμευσής της, οφείλουμε να απορρίψουμε κάθε αντικειμενιστική θεωρία περί νοήματος και –μεταξύ πολλών άλλων– να ανεχθούμε και τον πιο απεχθή ρατσιστικό λόγο. Για να θεμελιωθεί, ωστόσο, μια τέτοια ελευθεριακή πρόσληψη του λόγου προϋποτίθεται μια ταπεινή, πλην σκληρή, για την αυτογνωσία μας παραδοχή: ότι ο λόγος μας είναι πάντα ατελής, ότι δηλαδή δεν γνωρίζουμε ποτέ με βεβαιότητα αυτό που λέμε. Στη φιλελεύθερη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου των Ηνωμένων Πολιτειών η πεσιμιστική αυτή θέση αποδίδεται ως εξής: «δεν υπάρχει καμία λανθασμένη ιδέα».[8] Όμως, προσοχή, τούτο δεν σημαίνει ότι, για παράδειγμα, η άρνηση του Ολοκαυτώματος συνιστά μια αληθή δήλωση. Η ιστορική αλήθεια έχει τη δική της ισχύ στην κοινότητά μας. Στην πραγματικότητα, η παραπάνω αρχή υποδηλώνει ότι μια φιλελεύθερη θεωρία περί έκφρασης υπερβαίνει τελικά το κριτήριο αλήθειας και ψεύδους. Κι αυτό γιατί, όταν διαχέεται στη δημόσια σφαίρα η άρνηση του ειδεχθούς ναζιστικού εγκλήματος, το νόημά της δεν έγκειται στην ίδια τη φράση και στη σημασιολογική της απόδοση, αλλά γεννάται αποκλειστικά στη χρήση της και συναρτάται με το ύφος και το πλαίσιο της εκφοράς της, την πραγματολογική της δηλαδή διάσταση που αποβαίνει καθοριστική για την ερμηνεία της και κατ’ επέκταση τη λειτουργία της εντός της κοινότητάς μας. Με άλλα λόγια, το ιστορικό γεγονός της γενοκτονίας είναι από μόνο του σιωπηλό πριν μιλήσουμε για αυτό. Η γενική και ανεπιφύλακτη απαγόρευση οποιασδήποτε πρότασης, ηθικής, πολιτικής, επιστημονικής, αισθητικής, ιστορικής κλπ., η οποία μοιραία περιλαμβάνει και την ερμηνεία της, έρχεται σε ευθεία αντίθεση όχι μόνο με την ελευθερία μας, αλλά με την ανοιχτή και αβέβαιη φύση του λόγου.[9] Αναγνωρίζοντας, συνεπώς, το δικαίωμα του αρνητή του Ολοκαυτώματος στο λάθος, θεμελιώνουμε το δικαίωμα όλων μας στον λόγο και, το κυριότερο, διασφαλίζουμε ως μοναδική αλήθεια το ίδιο το γλωσσικό παιχνίδι της δημοκρατίας.

    ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
    1. Βλ. εντελώς ενδεικτικά: John Stuart Mill, On Liberty and Other Essays, επιμ. John Gray, Oxford University Press, Ν. Υόρκη 2008• Ioanna Tourkochoriti, La liberté d’expression et la protection de la vie privée dans l’ordre juridique français et l’ordre juridique des États-Unis, EHESS, Παρίσι 2010. Επίσης, Jean Morange, La liberté d’expression, Bruylant, Βρυξέλες 2009.
    2. Τζων Λ. ΄Ώστιν, Πώς να κάνουμε πράγματα με τις λέξεις, μτφρ. Α. Μπίστης, Εστία, Αθήνα 2003. Για την πραγματολογική στροφή των Austin και Wittgenstein, βλ. το έργο του Stanley Cavell, Dire et vouloir dire, μτφρ. Sandra Laugier-Christian Fournier, Cerf, Passages, Παρίσι 2009.
    3. Περισσότερα για την έννοια της βλάβης στο κλασικό έργο του Joel Feinberg, Harm to Self: the Moral Limits of the Criminal Law, Oxford University Press, Ν. Υόρκη 1986.
    4. Ειδικότερα, σύμφωνα με το άρθρο 1 του Ν. 4285/2014: «1. Όποιος µε πρόθεση, δηµόσια, προφορικά ή δια του τύπου, µέσω του διαδικτύου ή µε οποιοδήποτε άλλο µέσο ή τρόπο, υποκινεί, προκαλεί, διεγείρει ή προτρέπει σε πράξεις ή ενέργειες που µπορούν να προκαλέσουν διακρίσεις, µίσος ή βία κατά προσώπου ή οµάδας προσώπων, που προσδιορίζονται µε βάση τη φυλή, το χρώµα, τη θρησκεία, τις γενεαλογικές καταβολές, την εθνική ή εθνοτική καταγωγή, το σεξουαλικό προσανατολισµό, την ταυτότητα φύλου ή την αναπηρία, κατά τρόπο που εκθέτει σε κίνδυνο τη δηµόσια τάξη ή ενέχει απειλή για τη ζωή, την ελευθερία ή τη σωµατική ακεραιότητα των ως άνω προσώπων, τιµωρείται µε φυλάκιση τριών (3) µηνών έως τριών (3) ετών και µε χρηµατική ποινή πέντε έως είκοσι χιλιάδων (5.000-20.000) ευρώ». Το άρθρο 2 προβλέπει ότι: «1. Όποιος µε πρόθεση, δηµόσια, προφορικά ή δια του τύπου, µέσω του διαδικτύου ή µε οποιοδήποτε άλλο µέσο ή τρόπο, επιδοκιµάζει, ευτελίζει ή κακόβουλα αρνείται την ύπαρξη ή τη σοβαρότητα εγκληµάτων γενοκτονιών, εγκληµάτων πολέµου, εγκληµάτων κατά της ανθρωπότητας, του Ολοκαυτώµατος και των εγκληµάτων του ναζισµού που έχουν αναγνωριστεί µε αποφάσεις διεθνών δικαστηρίων ή της Βουλής των Ελλήνων και η συµπεριφορά αυτή στρέφεται κατά οµάδας προσώπων ή µέλους της που προσδιορίζεται µε βάση τη φυλή, το χρώµα, τη θρησκεία, τις γενεαλογικές καταβολές, την εθνική ή εθνοτική καταγωγή, το σεξουαλικό προσανατολισµό, την ταυτότητα φύλου ή την αναπηρία, όταν η συµπεριφορά αυτή εκδηλώνεται κατά τρόπο που µπορεί να υποκινήσει βία ή µίσος ή ενέχει απειλητικό ή υβριστικό χαρακτήρα κατά µίας τέτοιας οµάδας ή µέλους της, τιµωρείται µε τις ποινές της παραγράφου 1 του προηγούµενου άρθρου».
    5. Ruwen Ogien, La Liberté d’offenser. Le sexe, l’art et la morale, La Μusardine, Παρίσι 2007.
    6. Νadia Urbinati, Representative Democracy: Principles and Genealogy, University of Chicago Press, Σικάγο 2006.
    7. Σύμφωνα με το επιχείρημα του slippery slope, κάθε κοινότητα, πλειοψηφική ή μειοψηφική, μπορεί ανά πάσα στιγμή να υποστεί ένα σημαντικό περιορισμό στην ελευθερία της έκφρασής της• βλ. Χαράλαμπος Θ. Ανθόπουλος, Προστασία κατά του ρατσισμού και ελευθερία της πληροφόρησης. ΄Ένα συνταγματικό δίλημμα, Παπαζήσης, Αθήνα 2000, σ. 173.
    8. Στην απόφαση Gertz v. Robert Welch, (1974). Βλ. Σταύρος Τσακυράκης, Η ελευθερία του λόγου στις ΗΠΑ, Π. Ν. Σάκκουλας, Ινστιτούτο Ελληνικής Συνταγματικής Ιστορίας και Συνταγματικής Επιστήμης, Μελέτες-7, Αθήνα 1997, σ. 116.
    9. Jacques Derrida, L’Écriture et la différence, Point-Essais, Seuil, Παρίσι 1979.

  31. Πληβείος said

    Μέσω του χιούμορ διαχέονται και αναπαράγονται είτε ρητά είτε υπόρρητα ιδεοληψίες για τους αλλοεθνείς, τις γυναίκες, τους διαλεκτόφωνους, τους ομοφυλόφιλους και οτιδήποτε τέλος πάντως διαφέρει από τη φαντασιακή “ομοιογένεια”. Φυσικά και ο καθένας έχει δικαίωμα να ασκεί κριτική σε οποιονδήποτε παραγωγό κειμένου μαζικής κουλτούρας θεωρεί ότι μειώνει και προσβάλλει, όχι την προσωπική του αισθητική, αλλά το δικαίωμα κάθε ανθρώπου στην ετερότητα και στον σεβασμό με τον οποίο πρέπει να τον αντιμετωπίζουν οι υπόλοιποι. Τόσο απλά.

    Δεν προτείνω να απαγορευτεί το χιούμορ, υπογραμμίζω όμως ότι το χιούμορ δεν είναι αθώο. Και επειδή έγινε και αναφορά στον Αριστοφάνη… Οι αμόρφωτοι Αθηναίοι, σε έναν βαθμό και λόγω της κριτικής που άσκησε ο Αριστοφάνης στον Σωκράτη στις Νεφέλες, είχαν διαμορφώσει μια παραμορφωτική εικόνα για τον φιλόσοφο. Το κατά πόσο αυτή η σκιαγράφηση – παρωδία επηρέασε τη ετυμηγορία των δικαστών που τον καταδίκασαν σε θάνατο δε θα το μάθουμε ποτέ, αν και υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις περί αυτού…

    Όσο δε για το χιούμορ και τη γλώσσα ή το λεξιλόγιο που χρησιμοποιεί η κυρία Ακρίτα, ούτε λίγο ούτε πολύ διαβάσαμε ότι δεν ξέρει να γράφει… Σωστά, ο κύριος Κώστας Κανάκης, καθηγητής Κοινωνιογλωσσολογίας, τι παραπάνω μπορεί να γνωρίζει από τους “επαΐοντες” του κυβερνοχώρου όταν έγραφε το 1994 το Diglossia as an agent of humor in the writings of Elena Akrita;…

  32. ΓΤ said

    31@

    Ας χαρούμε Κανάκη για Ακρίτα

    Click to access kanakis.akrita.pdf

  33. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Νικοκύρη νομίζω πρέπει να σβηστεί επειγόντως το ποστ του απαυτού με την πλαστοπροσωπία. Εκτίθενται αμέτοχοι άνθρωποι.

    ____________

    Πέπε, μπορεί να ακούγεται παράξενα, αλλά, έχοντας διαβάσει το κείμενο της Ακρίτα, δεν υπάρχει τίποτα το προσωπικά προσβλητικό. Άρα δεν υπάρχει έδαφος για αγωγή επί προσβολή προσωπικότητας κλπ. Η δε αγωγή για κριτική του έργου είναι απαράδεκτη.
    Δεν υπερασπίζομαι την ΕΑ, παλαιόθεν δεν έχω και την καλύτερη γνώμη.

  34. Spiridione said

    7. Είναι από τις υποθέσεις που μπορεί κάποιος άνετα να εκφέρει την όποια νομική άποψη χωρίς να έχει διαβάσει την αγωγή ή ολόκληρη τη δικογραφία (αντίθετα ας πούμε με κάποιες ποινικές υποθέσεις που κάνουν κάποιοι). Καλό θα ήταν βέβαια να διαβάζαμε και την απόφαση, αλλά δεν νομίζω ότι θα άλλαζε πολλά πράγματα, πάνω κάτω είναι γνωστό το σκεπτικό.
    Ένα λαθάκι που κάνει, που δεν επιτρέπεται αν είναι νομικός, είναι αυτό που λέει ότι καταδικάστηκαν από το Πρωτοδικείο Αθηνών σε πρόστιμο 8.000 ευρώ. Το Πρωτοδικείο επιδίκασε αποζημίωση 8.000 ευρώ.

    25. Φιλελεύθερες ουτοπίες.

  35. nikiplos said

    33@ Μα μην γνωρίζοντας τη δικογραφία ή ότιδήποτε σχετικό, δεν μπορούμε να ισχυριστούμε πως ο ΜΣ ενήγαγε την ΕΑ για προσβολή, έργω αδίκω επίθεση κλπ. Μπορεί απλά να είπε πως με την κριτική της κας Ακρίτα, η μπίζνα μας δεν πήγε καλά, χάσαμε 200.000€ και ζητάμε 100.000€ επειδή είμαστε καλοί. Και να παρουσίασε και στοιχεία. Το δικαστήριο επιδίκασε μόνο 8.000€, που σημαίνει πως η αγωγή του ΜΣ, ίσως είχε νομικά ερείσματα.

    Προσωπικά δεν συμπαθώ την τέχνη του ΜΣ, δεν γελάω με τα αστεία του που θεωρώ κυρίως χοντράδες, ενώ ως χιούμορ είναι ποιότητας μπουφόνων. Η γραφή της κας ΕΑ, κάποιες φορές με συνεπήρε, όχι όλες. Ωστόσο ας μην συγχέουμε την αγωγή για προσωπικούς λόγους με φίμωση… Η ίδια ας επικαλεστεί φτώχια κλπ, στο βθμιο δικαστήριο, το οποίο ας της κατακυρώσει μια συμβολική ποινή αν είναι ένοχη, ή να την αθωώσει αν δεν είναι.

  36. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Στο μεταξύ, πέρασε απαρατήρητη μια κοσμοϊστορική διαπίστωση από το τέλος του πλαστοπρόσωπου (6 μύρια+) σχολίου:
    Ο βάτμαν έχει πρόβλημα με τον φασισμό. Δεν τον εγκρίνει.

  37. 36 Μα όποτε ακούς «Ο χειρότερος φασισμός είναι…» πού πάει το μυαλό σου;

  38. Πέπε said

    33
    Μα φυσικά, δε διαφωνώ μ’ αυτό. Η Ακρίτα καλώς έγραψε ό,τι έγραψε, γιατί ήταν θεμιτό και νόμιμο. Απλώς θεωρώ πως έγραψε μια τέτοια προχειρότητα ώστε και νομικό έρεισμα ακόμη αν πρόσφερε στον άλλον, θα ήταν χαζομάρα του να το εξιοποιήσει.

    31
    Συγγνώμη που πριν γράψω ότι συγκεκριμένα στοιχεία στον λόγο της με οδηγούν σ’ αυτή την άποψη δεν έψαξα μήπως κάποιος εγκριτότερος έχει κλείσει το θέμα με εικοσασέλιδο πόνημα υπέρ της αντίθετης άποψης.

  39. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    35# Η κριτική της ΕΑ ήταν απολύτως ευπρεπής και όχι όσο σκληρή θα έπρεπε, έχω διαβάσει πολύ αιχμηρότερες και αναλυτικότερες. Μιλάμε για κριτική έργου, όχι για προσβολή προσώπου. Αν πχ το δικαστήριο θεωρεί πως μια κριτική (και μάλιστα προερχόμενη από άτομο που κατά τεκμήριο δεν διαβάζει το κοινό του ΜΣ) μπορεί να πετσοκόψει τα έσοδα μιας παράστασης, είναι επιεικώς εκτός πραγματικότητας.
    Αυτό που έγραψε η ΕΑ ήταν μια συνοπτική κριτική. Τίποτα παραπάνω. Και αυτό δεν πρέπει να διώκεται.

  40. Spiridione said

    35. Για να επιδικάσει το δικαστήριο αποζημίωση είτε για ηθική βλάβη είτε για διαφυγόντα κέρδη πρέπει πρώτα να κρίνει ότι υπάρχει προσβολή προσωπικότητας. Ε, για να κρίνει κάποιος αυτό, δεν χρειάζεται τίποτε άλλο πέραν του κειμένου της Ακρίτα.

  41. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    27 Η ελευθερία του λόγου τονε μάρανε τον πλαστώνυμο ο οποίος αποπειράται (με την άνεση ότι δεν θ΄ασχοληθεί κανείς με τον απατό του-πλην ίσως να φάει μπαν και να σκούζει κι από πάνω) πλαστοπροσωπία και κατάρτιση πλαστού εγγράφου* καθώς :
    αφενός θέλει να φανεί ότι ανήκει σε πρόσωπο διαφορετικό από εκείνο που υπογράφει και που σκοπεύεται να θεωρηθεί ότι είναι το όνομα του εν λόγω προσώπου,
    αφετέρου
    με το όνομα προσώπου, πλαστοπροσωπουμένου από εκείνο που υπογράφει το έγγραφο, νοουμένου ότι οι συνέπειες του εγγράφου εξαρτώνται από την ταύτιση εκείνου του προσώπου που υπογράφει το έγγραφο με το πρόσωπο το οποίο αυτός ισχυρίζεται ότι είναι.

    *νοουμέων ως εγγράφων σε οποιαδήποτε μορφή , χειρόγραφη, ηλεμορφή κλπ

  42. Spiridione said

    Όπως έχω καταλάβει, το μπανάρισμα του τρολ γίνεται με αποκλεισμό του εκάστοτε χρηστωνύμου του. Αν αποκλείσει το συγκεκριμένο χρηστώνυμο, που είναι και ονοματεπώνυμο κάποιου υπαρκτού προσώπου, δεν σημαίνει ότι το πρόσωπο αυτό δεν θα μπορεί να σχολιάσει ή πρέπει να αλλάξει όνομα για να μπαίνει στο ιστολόγιο; (και γιατί να το κάνει αυτό εξαιτίας του τρολ;). Δεν ξέρω, υπάρχει άλλος τρόπος αποκλεισμού;

  43. spyridos said

    31 , 32
    Καταπληκτικό κείμενο του Κανάκη.
    Την Ακρίτα την έμαθα από την Μπλανς Επιφανί στις συνέχειες του ταχυδρόμου και από τα χρονογραφήματά της εκεί.
    Και την αγάπησα γιατί ήξερε να γράφει και μάλιστα ήταν γλωσσοπλάστρια.
    Αυτή η διγλωσσία ήταν το κυριότερο γλωσσικό εργαλείο της.
    Την ξαναγνώρισα με τα αστυνομικά της και μου άρεσε.

  44. leonicos said

    28

    «πόσο μαλάκας είναι ο nikiplos ρε παιδί μου»

    Αν ξανατολμήσεις να πεις κουβεντα για τον Νικιπλο, θα έχεις να κάνει ςμαζί μου.
    Άντε, μαζέψου!

  45. leonicos said

    Ευτυχώς που δεν διαβάζει η Φωτεινή όσα της έχω σούρει εδώ

    Δεν θα προλάβαινε να ε καταγγείλει

    Θα με είχε σκοτώσειλ και θ α πήγαιναν τζάμπα τα χαρτόσημα

    Κανενα ατοστάρικο δεν κοστίζουν οι μηνύσεις. για την αρχή;

  46. leonicos said

    Και τον Τζι κακολογώ

    αλλ’ αυτος δεν το καταλαβαίνει

    Ακουει φρενάρισμα απ’ έξω, και νομιζει ότι επευφημούν τον ΠΑΟΚ

  47. leonicos said

    Προχτές γκάριζε ένας γαιδαρος και ο Τζι βγήκε στο παράθυρο και φώναζε ΠΑΟΚ! ΠΑΟΚ!

    Τί έπαθες; του λέω
    Δεν ακους; Καπου κάτι κέρδισε ο ΠΑΟΚ

    Κερδίζει μόνο στο στριφτό, στο πάρ’τα όλα…

  48. spyridos said

    Ενα αφιέρωμα για τη Μπλανς Επιφανί από το κόμικ στριτ.
    https://tinyurl.com/29sh7h8e

    Ο συντάκτης προσπαθεί να μιμηθεί τη γλώσσα αλλά δεν τα καταφέρνει πολύ καλά.
    Οι φωτοτυπίες με την απόδοση της Ακρίτα είναι χρυσός.

  49. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Ακρίτα παντός επιστητού, έχει καβαλήσει το άγριο άτι, Καλάμι, κι έχει ξεφύγει η κυρία.

    Την απόφαση την θεωρώ σωστή, στο πλαίσιο της φιλελεύθερης δημοκρατίας που ζούμε, όπως ευαγγελίζονται πολλοί σχολιαστές εδώ, με αυτό το κριτήριο, το ίδιο σωστό θεωρώ και τον αποκλεισμό του ιστολογίου από το φέις μπούκ. Αυτή την δημοκρατία ξέρουμε, αυτή εμπιστευόμαστε.

    Τον Σεφερλή τον θεωρώ κορυφαίο κωμικό, προσωπικά δεν τον έχω δεί ποτέ στο θέατρο, κι ούτε θα πλήρωνα ποτέ για να τον δώ, δεν μου ταιριάζει, αλλά έχω δεί κάμποσα επεισόδια στην τηλεόραση από διάφορες σειρές και μερικές επιθεωρήσεις, και πολλές φορές μ΄έκανε και γέλασα.
    Θα έλεγα πως είναι τίμιος ηθοποιός, με την έννοια πως ποτέ δεν πούλησε φύκια για υψηλή κουλτούρα, πάντα έλεγε και λέει, ελάτε στην παράσταση να κάνουμε πλάκα, να γελάσουμε και να περάσουμε καλά, και κρίνοντας από την αποδοχή του από το πολύ μεγάλο κοινό του (που θα το ζήλευαν όλοι) δίνει πραγματικά αυτό που λέει.

    Λέει η ασυνάρτητη – ποτέ δεν κατάλαβα γιατί θεωρείται μέγας ηθοποιός ο Μάρκος Σεφερλής.- αλλά δεν λέει ποιό είναι το αντικειμενικό κριτήριο για τον μεγάλο ηθοποιό, μάλλον η αδέκαστη κρίση της.
    Το ίδιο παραμύθι παντού και σε όλα, οι μέτριοι και κατ΄ επέκτασιν άγνωστοι στο ευρύ κοινό, είναι μεγάλοι αλλά αδικημένοι, και οι λαοφιλείς, μέτριοι, άντε ταλαντούχοι που χαϊδεύουν τα αυτιά του κοινού (που προφανώς αποτελείται από ηλίθιους) γιατί «έτσι γεμίζουν τα Δελφινάρια». Τώρα γιατί δεν τα γεμίζουν κι άλλοι που κάνουν τα ίδια, μόνο η πάνσοφη Άκριτη κριτής ξέρει.

  50. phrasaortes said

    42. Δεν είμαι εξοικειωμένος με το γουορντπρές, αλλά συνήθως μπορεί κάποιος να μπανάρει την διεύθυνση ΙΠ ενός προβληματικού σχολιαστή, ανεξαρτήτως χρηστώνυμου. Βέβαια κι ο αποκλεισμός της διεύθυνσης ΙΠ δεν είναι πανάκεια. Στην Ελλάδα, οι διευθύνσεις ΙΠ δεν είναι στατικές και, σε κάθε περίπτωση, αν κάποιος είναι αποφασισμένος μπορεί να τον παρακάμψει χρησιμοποιώντας πρόξυ.

  51. Ριβαλντίνιο said

    Ο Σεφερλής είναι και ο ίδιος υπέρβαρος. Άρα σατιρίζει και τον εαυτό του.

    Tα παρακάτω είναι προσβολές και συκοφαντίες ή κριτική ;

    – Καθησυχάζει τον θεατή πως είναι ΟΚ να έχει μυαλό κότας, είναι ΟΚ να βρίζει ό,τι δεν καταλαβαίνει.
    – Τι τους έπιασε και ρίξαν τον πήχη στα πατώματα
    – Όμως, όσο σοβαρό κι αν είναι το γεγονός ότι θα μείνουν 25 άτομα χωρίς δουλειά – και είναι πολύ σοβαρό – αυτό δεν δικαιώνει μια ανόητη θεατρική επιλογή.
    – Θα μου πεις, προεξοφλείς χωρίς να βλέπεις την παράσταση. Ε, ναι λοιπόν, προεξοφλώ χωρίς να βλέπω την παράσταση, συγγνώμη κιόλας. Δεν θα τρέχουμε εμείς όπου λαλεί του Λωλοστεφανή, μην και δεν μας πουν κάποιοι αντικειμενικούς. Δηλαδή πέρυσι έπρεπε να δω Πλούταρχο στο «Γοργόνες και μάγκες» για να διαχωρίσω το trash από το θέατρο;
    – Ακριβώς το «ήθος του trash» θα έφερνε ο Σεφερλής στο Παλλάς και ειλικρινά μπορούμε να ζήσουμε χωρίς αυτό. Αγαπάμε Παλλάς όχι γιατί είναι η θεατρική κολυμβήθρα του Σιλωάμ, αλλά γιατί οι περισσότεροι έχουμε μνήμες από αυτό. Και μας αρέσει να πηγαίνουμε – αν και μια ριζική ανακαίνιση ποσώς θα το έβλαπτε, να τα λέμε κι αυτά. Ομως όλα έχουν ένα όριο. Εχουν το υποκειμενικό όριο που βάζει ο κάθε θεατής για τον εαυτό του. Κι εδώ ξεπεράστηκε. Και εντελώς μεταξύ μας, πολύ καλά έκανε. Συνεπώς ραντεβού στα δελφινάδικα, κύριε Σεφερλή.

    Η μάνα του Σεφερλή τα πήρε σαν προσβολές :

    – Ούτε σκουπίδι είναι το παιδί μου, ούτε σκουπίδια είναι ο κόσμος που τον ακολουθει.

    Και ο Σεφερλής :

    – Αλλά να πει ότι εγώ θα κουβάλαγα το ήθος του trash στο Παλλάς και ότι το κοινό μου έχει μυαλό κότας δεν της το επιτρέπω.
    https://www.news247.gr/celebrities/xespase-markos-seferlis-akrita-paidi-moy-den-echei-patera-skoypidi.6670944.html

    Κάπου πραγματικά λίγο ήμαρτον με αυτή την ΗΠΑνόφερτη μόδα της πολιτικής ορθότητας. Κάνει ο Τσουβέλας τον Ρώσο και είναι όλα εντάξει. Κάνει τον Αφρικανό και κατεβαίνει το βίντεο. Δείτε το πριν το ξανακατεβάσουν και ειλικρινά πείτε μου τι ρατσιστικό έχει :

    Ο Pepe le Pew θεωρήθηκε πως προάγει τον βιασμό και κατργήθηκε.
    Τέτεοια τραγούδια ίσως σήμερα να μην έβγαιναν ποτέ.

    Και στης γυναίκας την καρδιά
    να βάλω λίγη μπέσα,
    να της ανάψω μια φωτιά
    να καταστρέψω την ψευτιά
    που ’χει στα στήθια μέσα.

    Σ΄ ένα πηγάδι σταματάει να ξεδιψάσει
    Μα μια γυναίκα δεν αργεί να πλησιάσει
    Ωραία στην όψη μα η καρδιά της δηλητήριο
    Με το κορμί της τον καλεί σ΄ άλλο μαρτύριο

    Καλά , για κάτι τέτοια δεν το συζητώ , ούτε λόγος :

  52. Ριβαλντίνιο said

    Παιδιά φτάνει πια με τον Βάτμαν. Αυτός μπορεί και μας αγνοεί. Δεν είναι λίγο ντροπή εμείς να μην μπορούμε να κάνουμε το ίδιο ;

  53. Pedis said

    # 39 – Χτήνε, εγώ λέω ότι το πρόβλημα στην πραγματική ζωή, όσον αφορά την ελευθερία του λόγου και της κριτικής, δεν είναι οι ψευτοφούσκες μέσω των οποίων κερδίζουν διασημότητα ο καραγκιόζης, η Ακρίτα & φρεντς με τη … βοήθεια της Ελληνικής «Δικαιοσύνης» βεβαίως-βεβαίως, αλλά, π.χ., αυτό:

    Από την άλλη και στην τελική, η Α. θα έπρεπε να καταδικαστεί, αλλά για άλλο λόγο: ότι κάνει διαφήμιση στα θεάματα-σκουπίδια (και πληρώνει κι από πάνω … ναι, σιγά μην πληρώσει στο τέλος, αλλά λέμε …). 😎

  54. leonicos said

    Περί Σεφερλή
    Υποχρεώθηκα να τον παρακολουθήσω πεντέξι φορές λόγω κάποιας άσχετης υποχρέωσης.
    Τον είδα και στο καμαρίνι του.

    Ήταν άψογος και σοβαρότατος άνθρωπος, με ευρέα ενδιαφέροντα

    Βέβαια, το να παρακολουθείς έναν άνθρωπο βαμμένο σαν τρανσ-κοκό να σου κάνει βαθιές αναλύσεις είναι λίγο περιεργο.
    Ακόμα και οι γνήσιοι τρανσ-κοκό στις περιπτώσεις αυτές είναι κανονικά ντυμένοι

    Είσης παρακολούθησα το έργο «Γεύμα για….» δεν θυμάμαι ακριβώς, που δεν ήταν δικό του, παίχτηκε και από άλλους

    και ήταν απολαυστικός.

    Παρακολούθησα όμως δυστυχώς και μερικές άλλες παραστάσεις του.
    Αναγκάστηκα να φύγω όχι επειδή δεν άντεχα υτά που έβλεπα και άκουγα, αλλά επειδή μου φανηκαν εντελώς κοινότοπα.

    τον πλησιάζε μια γυναικα (η γυναίκα του στη ζωή) ζητώντας κα΄τι… Της λέει ‘δείξε μας τι μπορείς να κανεις…’ κι εκείνη γονατίζει σαν να επρόκειτο να κλπ. Και ο Σεφερλής παρατηρεί προς το κοινό. ‘Καλούτσικα αρχίζει’
    Και το κοινό ξεσπάει σε ακράτητα γέλια. Λυπόμουνα το κοινό.

    Σε άλλη περίπτωση, είχαμε πάει και με πολλούς από το προσωπικο του γραφείου της Φωτεινής. «Πού θα πάμε; το γραφείο πληρώνει… Στον Σεφερλή». Είχαμε και κοριτσάκια 12 χρονώ τα οποία γελούσαν μαζί με τις μαμάδες τους για κυριολεκτικώς ξερασματα.

    Δυστυχως το θέατρο ΔΕΝ εξαρτάται από τον ηθοποιό αλλα από το κοινό. Το κοινό διαμορφώνει τον ηθοποιό.

    Η αρχαίοι ελληνες είχαν την αντίθετη άποψη και αποκαλούσαν την παράσταση ‘διδασκαλία’. Αλλά δεν δίδαξαν και σκότωσαν δημοκρατικά τον Σωκράτη.

    Μη περιμένετε από τον Σεφερλή να φτιάξει το κοινό, όπως δεν το έφτιαξε και ο Μινωτής.

    Οι λίγοι, οι κάποιοι, που θα πάνε στο Τέχνης, πάντα θα υπάρχουν. Αλλά η μεγάλη μάζα είναι του Δελφιναριου.

    Περι της διαφοράς του με την Ακρίτα
    Επειδή τον γνώρισα προσωπικά (όχι ότι διατηρώ κάποιου είδους σχέση ή επικοινωνία), θεωρώ ότι είναι αστοχία του, ή θύμωσε τόσο πολύ που δεν αυτοσυγκρατήθηκε. Απλώς θέλησε να την τσούξει και να τη βάλει να τρέχει.
    Αποκλείεται να μην το ξέρει ότι θα την απαλλάξουν στο τέλος

    Πιστεύω ότι είναι σοβαρότερος α΄νθρωπος απ’ ό,τι δείχνει στις παραστάσεις του. Το ότι υποκύπτει στη μοναταριακή εντολή, είναι άλλο ζήτημα.

    Προσωπικα δεν νομίζω πως θα ήθελα να τον ξαναδώ σε επιθεώρηση. Αλλά θα τον έβλεπα σε έργο. Και είμαι περίεργος να τον έβλεπα σε Οιδήποδα επι Κολονώ.

  55. leonicos said

    Και τον Τζι, Κρέοντα στην Αντιγόνη

  56. Ριβαλντίνιο said

    Στο 51 ξέχασα το ρατσιστικό σημείο :

  57. leonicos said

    Το γεύμα που δεν θυμομουν

    Γεύμα ηλιθίων

    οπου αποδεικνύεται ότι ηλίθιος ειναι αυτός που περνιέται για έξυπνος
    αλλά μ’ έναν πανέξυπνο τρόπο

  58. Α. Σέρτης said

    Οι «αναρτήσεις» σου σερί
    μας έχουν βγάλει τ’ αντερί
    και πας φιρί βρε mon chéri
    ντουγρού για την ταπισερί

  59. Corto said

    52: Φίλε Ριβαλντίνιο, δεν είχα καμία διάθεση να απευθυνθώ στον κύριο αυτόν, αλλά επειδή προσφάτως η κα Έλση Σαράτση (η πραγματική) απευθύνθηκε σε εμένα, εδώ στο ιστολόγιο, ζητώντας μου μία πληροφορία, είχα μία σύντομη ηλεκτρονική αλληλογραφία μαζί της. Στην απόκρισή της ήταν ευγενέστατη. Ως εκ τούτου θα ήταν ντροπή εκ μέρους μου να μην την υπερασπιζόμουν.

  60. leonicos said

    49 Λάμπρο

    Κι εγώ ξέρω να σε κάνω να γελάσεις, αλλα΄δεν είμαι κορυφαίος ηθοποιός, ούτε κωμικός

    Κάποτε ο Νεσρεντίν Χότζα έβαλε στοίχημα πως μπορεί να κάνει ταυτόχρονα μισό χωριό να γελάει και μισό να κλαίει.

    Ανέβηκε σ’ ένα ψηλό βαρέλι, το μισό χωριό ναζεύτηκε μπροστά του και το μισό πίσω του.

    Άρχισε να διηγείται μια τραυματική δακρύβρεχτη ιστορία, και όσοι τον ακουγαν, από μπροστά, άρχισαν να κλαίνε
    Είχε όμως κόψει το καφτάνι του απο πίσω με τέτοιο τρόπο, που όταν κουνιόταν φαινόταν ο πισινός του. Και το άλλο μισό χωριό που στεκόταν πίσω του γελούσε.
    Έτσι κερδισε το στοίχημα.

    Αλλά ήταν χότζας. ούτε ηθοποιός, ούτε κωμικός

  61. nikiplos said

    Αγαπητέ Νικοκύρη, το κείμενο Κανάκη, που ανέφερε στο 31@ πληβείος και έδωσε στο 32@ ο αγαπητός ΓΤ, φρονώ ότι απαιτεί ξεχωριστή δημοσίευση στο ιστολόγιο, κατόπιν αδείας βεβαίως βεβαίως του συγγραφέως, εάν δεν είναι βαρύ, μακρύ κλπ. Έχει τεράστιο ενδιαφέρον.
    Ωστόσο πετάει αυτό το ΚΝΕ, χωρίς να το έχει λημματογραφήσει (ίσως να το έχει κάνει σε προηγούμενο κεφάλαιο) και προς στιγμή, φαντάστηκα πως τα μάτια μου κάνουν πουλάκια…

  62. phrasaortes said

    Κατά την γνώμη μου, η έξυπνη και πετυχημένη σάτιρα γίνεται εις βάρος του κατεστημένου, όχι των περιθωριοποιημένων. Βέβαια το γέλιο με τους δεύτερους φέρνει πιο εύκολα χρήμα και γι’αυτό ο Σεφερλής επενδύει στην γελοιοποίηση των ξένων και των μειονοτήτων. Ορίστε ένα χαριτωμένο βίντεο για το θέμα με αφορμή την παρακμή των Σίμπσονς:

  63. leonicos said

    Η ελευθερία του λόγου, όπως και κάθε ελευθερία, δεν είναι ασυδοσία. Έχει όριο.

    Αλλά το όριο πρέπει να το βάζεις εσύ. Το βάζει η εικόνα που έχεις για τον εαυτό σου ή τουλάχιστο η εικόνα που θέλεις να προβάλεις.

    Γιατί ενοχλούμαστε περισσότερο αν ένας παπάς εξοργιστεί και βλαστημήσει τα γνωστά, απ’ ό,τι ένας άλλος; Επειδή έχουμε άλλη, συμβατική, εικόνα για τον παπά, αλλά κάθε παπάς δεν εμπίπτει στην εικόνα μας

    Και είναι μεγάλο ερώτημα, το αν έχει κάποιος άλλος το δικαίωμα να σου πει ότι το ξεπέρασες, ειδικά στον λόγο.

  64. leonicos said

    Και καμιά ελευθερία δεν δίνεται χάρισμα.

    Κατακτάται.

    Πρέπει, λοιπον, κάθε φορά να κατακτούμε την ελευθερία μας, ακόμα και στο να μιλάμε.

  65. ΓΤ said

    61@

    Όχι ακριβώς 🙂 Όπως εξηγεί ο Κανάκης στη σελ. 374 του .pdf του #32, το τελευταίο γράφτηκε με αφορμή το κείμενο του #31.

  66. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    53# Τώρα άμα σου πω ότι με το που είδα τον τίτλο της σημερινής ανάρτησης νόμισα πως θα διαβάζαμε γι αυτό?
    Δεν ξέρω γτ το σκέφτηκα, μιας και ο τίτλος θα έπρεπε να λέει για δημοσιογραφία και όχι για κριτική, αλλά το σκέφτηκα.
    Το θέμα είναι πως σου έχω πολλές φορές ζητήσει να βγεις από το τσερβέλο μου αλλά εσύ με γράφεις κανονικά. Έχε χάρη που σου έχω αδυναμία ρε μπαγάσα 😁

  67. ΓΤ said

    61@

    Βεβαίως, ο Νικοκύρης μπορεί να ξεκινήσει αναρτώντας Κώστα Κανάκη, να συνεχίσει με αρχαιολογικά θέματα της Ελένης Κανάκη και να κλείσει με κορδόνι μονόπρακτα του Πλάτωνα Ροδοκανάκη, δίνοντας στον εαυτό του την ευκαιρία να μας κοιτάζει από τις ντάπιες των Καθαρών για τις επόμενες είκοσι επτά ημέρες 😉

  68. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    60 – Είναι ξεκάθαρο στο σχόλιο μου πως δεν τον θεωρώ κορυφαίο κωμικό επειδή μ’ έκανε να γελάσω κάποιες φορές, (το έχουν κάνει πολλοί) ούτε τον κρίνω με τα δικά μου γούστα Λεωνικε, (αυτό το κάνει η πάνσοφη) ούτε καν με το πολυπληθές κοινό του. Άλλα είναι τα «αντικειμενικά» κριτήρια μου και νομίζω πως μπορεί να τα διακρίνει ο καθένας.

  69. Πέπε said

    61
    Παρατηρώντας κι εγώ καλύτερα, βλέπω ότι δεν είναι το ίδιο κείμενο. Αυτό του #32 δεν είδα να χρονολογείται, όμως με μια πρόχειρη ματιά είδα βιβλιογραφία μέχρι και 2006 – μπορεί να έχει και πιο πρόσφατη. Το κείμενο στο #31 είναι του 1994. Και βέβαια άλλος τίτλος, άλλη γλώσσα, και η σημείωση του ΓΤ #65.

  70. leonicos said

    68

    Γειά σου Λάμπρο

    Είχα βάλει στοίχημα με τον Τζι ένα δεκάρικο
    ότι θα σε κάνω να μου απαντήσεις, και το έχασε!

  71. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    70 – 😄😄😄

  72. GeoKar said

    #54: ν’αγιάσει το στόμα σας! Περιμένω πως κ πως να γράψει κάποιος, καπου, κάποτε μια κριτική οπως αξίζει για τις δεκάδες, ή μήπως κι εκατοντάδες, χιλιάδες συμπατριώτες που …απολαμβάνουν τον ΜΣ, ο οποίος στο κάτω-κάτω της γραφής τη δουλειά του κάνει κ εισπράττει ανάλογα, κάθε χρόνο στο Δελφινάριο του. Αυτό κτγμ είναι το πραγματικό πρόβλημα.

  73. Πέπε said

    72
    Καλά, όλοι μια δουλειά κάνουν. Κι η Ακρίτα αρθρογραφεί, κι οι δικαστές δικάζουν, κι οι άλλοι νομικοί εκφέρουν νομικές γνώμες. Αυτό δεν αρκεί.

  74. ndmushroom said

    Αφού το ζήτημα του chilling ετέθη στην κατακλείδα του σημερινού (πέρασαν δύο εβδομάδες από τη συζήτηση στο twitter, νόμιζα ότι το είχες ξεχάσει), να ενημερώσω ότι, δυστυχώς, το «ανατριχιαστικό αποτέλεσμα» ως (εντελώς άστοχη, κατ’ εμέ) απόδοση επανεμφανίστηκε, και δη στον ιστότοπο της Δημόσιας Τηλεόρασης.

  75. Ας ξεκινήσω με τον αγαπητό Λεώνικο και την πρότασή του να παίξω στο θέατρο τον Κρέοντα, με συγκίνησε γιατί μου θύμισε τον Βέγγο στην Επίδαυρο αφού τηρουμένων κάποιων αναλογιών έχω πατέρα και γιο Κρέοντα και έχω παίξει στο σανίδι (ως τώρα) μόνο σε δυόμιση έργα τον «βουλευτή Κοπρίτη», περσόνα του Σουρή από το θεατρικό του «δεν έχει τα προσόντᨻ. μάη σι σά, που λένε κι οι Ιταλοί, ακόμη έχει 20 ο μήνας…
    Ο Σεφερλής είναι ο Σεφερλής και η Ακρίτα, Ακρίτα, καθένας έχει την γνώμη του γι αυτούς όπως και το θέατρο είναι Τέχνη αλλά είναι και επάγγελμα, δηλαδή υπάρχουν διαφορετικές οπτικές γωνίες.
    Η δικαιοσύνη όμως είναι η μία, η απόφαση βγήκε και οι σκέψεις πολές και…βρώμικες !
    Θεωρείται νικητής ο Σ, όταν ζητάει 100 000 και του αποδίδει οκτώ η απόφαση ; λογική χοντρού στιχουργού από τον Πειραιά είναι αυτή !
    Εμένα είναι σαν να μου λέει » δεν πάνε να κουρεύονται και οι δυο, ό ένας γι αυτά που παίζει κι η άλλη γι αυτά που γράφει, ρίξτης μια οκτάρα που θα φύγει στο Εφετείο, να γλυτώσω από την πίεση και των δυο και να γίνει ο τζερτζελέςπου ζητάνε και οι δύο.
    Μάλλον ο Σ, είχε καλύτερο δικηγόρο.
    Νομίζω πως η ανάλυση για το αποτέλεσμα του αυριανού αγώνα και τις επιπτώσεις του, θα έχει περισσότερο ενδιαφέρον.

  76. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Ἐπειδή, Νικοκύρη, τήν ὥρα πού ἐσύ θά ἐκπορθῆς αὔριο κάστρα τῆς Ἑσπερίας καί οἱ ἄλλοι θά τσιμποῦν τά μεζεδάκια σου ἐγώ θά ποτίζω, σοῦ στέλνω ἕνα ψιλούτσικο τοῦ Μάκη, πού ὑποψιάστηκε -λόγῳ τῆς κρουστικῆς συρροῆς συμφώνων- ὅτι τό «σάρξ» εἶναι ξένη λέξι, ἄρα δέν κλίνεται! 🙂

    «Η ίδια [.. ] αποτελεί σαρξ εκ της σαρκός του».

  77. aerosol said

    Η γνώμη μας περί Ακρίτα και Σεφερλή είναι παντελώς άσχετη. Το δίκαιο οφείλει να είναι ανεπηρέαστο από το αν συμπαθούμε τον Α περισσότερο από τον Β.
    Δεν βλέπω τίποτα στο κείμενο της Ακρίτα που να δικαιολογεί στα δικά μου μάτια την καταδίκη της από την Δικαιοσύνη. Το θεωρώ κι εγώ ποινικοποίηση της κριτικής. Θα ήθελα να ήμασταν μερικά κλικ κοντύτερα στην αμερικάνικη ερμηνεία της ελευθερίας του λόγου. Βρίσκω την ελληνική οπτική σε αυτά τα θέματα επικίνδυνα πατερναλιστική.

    Γενικά μιλώντας, βρίσκω πρόβλημα της κοινωνίας μας πως το χιούμορ και η σάτιρα θεωρείται γελοιοποίηση. Πως αποτέλει εξ ορισμού επίθεση, χτύπημα, αφαίρεση κύρους. Ως εκ τούτου λέμε πως οφείλει να στρέφεται προς τους άδικους ή τους δυνατούς. Διαφωνώ. Αν και οι άδικοι και οι δυνατοί είναι ιδανικό αντικείμενο του χιούμορ, αυτό μπορεί (και καλό θα είναι) να στρέφεται προς όλους, ανάλογα με τις ιδιότητες του καθενός -και φυσικά προς εμάς, προσωπικά. Αν θεωρούμε σφαλιάρα κάθε αστείο εις βάρος μας, αυτό λέει περισσότερα για εμάς παρά για το αστείο -και δεν λέει καλά πράγματα. Δεν είναι κάθε αστείο πετυχημένο, καλοπροαίρετο, έξυπνο και υπέροχο, αλλά είναι λάθος να έχουμε ως βασικό κριτήριο το ποιός είναι το αντικείμενο του αστείου.

    #61
    Το έπαθα κι εγώ με το ΚΝΕ, και έψαχνα τι είχα χάσει στο κείμενο! 😀

  78. 78# >> είναι λάθος να έχουμε ως βασικό κριτήριο το ποιός είναι το αντικείμενο του αστείου

    Χμμμ. Όταν στόχος του αστείου γίνονται συστηματικά οι αδύναμοι, ενώ ο επαγγελματίας αστειάτωρ αφήνει εξίσου συστηματικά τους ισχυρούς στο απυρόβλητο?

  79. Eva Matenoglou said

    30
    > Για να θεμελιωθεί, ωστόσο, μια τέτοια ελευθεριακή πρόσληψη του λόγου προϋποτίθεται μια ταπεινή, πλην σκληρή, για την αυτογνωσία μας παραδοχή: ότι ο λόγος μας πάντα ατελής, ότι δηλαδή δεν γνωρίζουμε ποτέ με βεβαιότητα αυτό που λέμε.

    Το πρόβλημα είναι ότι η ικανότητα για αυτή την παραδοχή – και η διανοητικά έντιμη στάση που υπαγορεύει- είναι «προνόμιο» σκεπτόμενων ατόμων, που δεν θα είχαν κανένα πρόβλημα να υποβάλουν σε διαβούλευση κάθε ιδέα σε αυτή την «ελεύθερη αγορά». Μπορούμε να φανταστούμε και αυτούς που εκφέρουν ρατσιστικό/σεξιστικό λόγο να επιδεικνύουν ανάλογη ευαισθησία και διστακτικότητα;
    Αναρωτιέμαι αν οι σύγχρονες δημοκρατίες μπορούν να υποστηρίξουν μια τόσο «ελευθεριακή» αντίληψη, δεδομένης της αποχαύνωσης και πολιτικής αποευαισθητοποίησης που προκαλούν τα ΜΜΕ (αποχαύνωση που αδυνατεί να αναχαιτίσει το εντελώς αλλοτριωμένο εκπαιδευτικό μας σύστημα). Ναι, θεωρητικά θα έπρεπε να έχουν χώρο ΟΛΕΣ οι ιδέες, αλλά στην πράξη οι πιο ανατριχιαστικές από αυτές αποδεικνύονται δυσανάλογα ανθεκτικές και ελκυστικές – ιδιαίτερα για τα νεαρά άτομα, που είναι και τα πιο επιρρεπή ή ευεπίφορα στο να περάσουν στην (κακοποιητική) πράξη. Παρά τα ερωτήματα που εγείρει κάθε περιορισμός της ελευθερίας του λόγου η εμπειρία – τουλάχιστον η δική μου- δείχνει ότι ο αντιρατσιστικός νόμος μπορεί να λειτουργήσει όχι μόνο ως τροχοπέδη ρατσιστικών φαινομένων, αλλά, κυρίως, ως προς την καλλιέργεια (ναι, ετερόνομη, δυστυχώς, όχι αυτόνομη) απορριπτικής στάσης απέναντι στις διακρίσεις.
    Το πιο τρομακτικό, για μένα, σημείο της αντιπαράθεσης Ακρίτα – Σεφερλή ήταν όταν αυτός επικαλέστηκε την αγάπη (λατρεία) που του έχουν τα παιδιά ως τεκμήριο ηθικής δικαίωσης! Δεν έχω καμιά διάθεση για ηθικολογία και δεν υπερασπίζομαι την πολιτική ορθότητα (που μάλλον έχει αναβαθμιστεί ως κορυφαίο έγκλημα των ημερών μας – επισκιάζοντας τις πραγματικές αδικίες!), αλλά δεν μπορώ να μην αναλογιστώ πόσα παιδιά, σημερινοί ενήλικες, αλλά και αυριανοί, θα διοχετεύσουν τα στερεότυπά τους σε συμπεριφορές που προσβάλλουν και πληγώνουν (αν όχι τίποτε χειρότερο)…

    (Και, με αφορμή την ίδια ανάρτηση ας θυμηθούμε και τον χαμό που προκάλεσαν οι «νόμους της μνήμης» που προκάλεσαν τότε στη Γαλλία…)

    Click to access %CE%9F%CE%B9%20%CE%BD%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CE%B9%20%CF%84%CE%B7%CF%82%20%CE%BC%CE%BD%CE%AE%CE%BC%CE%B7%CF%82.pdf

  80. Nestanaios said

    28. Η προσφυγή κοστίζει πολλά χρήματα.

    30. Περί συντάγματος.
    Ένα σύνταγμα, όποιο σύνταγμα, μερικών δεκάδων και ίσως εκατοντάδων χρόνων ίσως να μην είναι σύνταγμα πλέον.
    Το σύνταγμα πρέπει να συντάσσεται με τη βούληση του λαού. Το σύνταγμα πρέπει να είναι άτυπο για να είναι επίκαιρο. Ο ανώτατος άρχων πρέπει να είναι ο λαός, ο πεπαιδευμένος λαός. Μία μεγάλη ομάδα εκλεγμένων νομικών θα μπορούσε να αντικαταστήσει τον πρόεδρο της Δημοκρατίας αφιλοκερδώς για να έχουμε πάντοτε ένα επίκαιρο σύνταγμα.

    63. Αυτό το όριο το καθορίζει μία μεγάλη ομάδα (τουλάχιστον 10.000 ατόμων) εκλεγμένων νομικών (φρουρών του συντάγματος) και μόνο έτσι μπορούμε να έχουμε μία καλύτερη δημοκρατία.

  81. Eva Matenoglou said

    80.
    στην παρένθεση: εννοώ το σχόλιο 30 (και βέβαια οι «νόμοι της μνήμης»)

  82. Μαρία said

    Αχά. Πήρε το μάτι μου τη διαφήμιση.

    https://program.ert.gr/details.asp?pid=3798491&chid=9
    Είναι ένα από τα πιο πολυσυζητημένα πρόσωπα των τελευταίων ημερών. Οι θεατρικές παραστάσεις του γίνονται sold out, τα βίντεο του συγκεντρώνουν εκατομμύρια views και η νέα τηλεοπτική του δουλειά, το Super Mammy, μονοπώλησε τις συζητήσεις ήδη… από το τρέιλερ.
    O Μάρκος Σεφερλής έρχεται στην παρέα του «Αυτός και ο Άλλος» με τους Θοδωρή Βαμβακάρη και Τάκη Γιαννούτσο την Τρίτη 24/5, λίγο μετά τα μεσάνυχτα και αποκαλύπτει άγνωστες πτυχές της ζωής του αλλά και μιας καριέρας που έχει φανατικούς θαυμαστές αλλά και ορκισμένους πολέμιους.

  83. aerosol said

    #79
    Ήδη έχεις χρησιμοποιήσει και κάποια άλλα κριτήρια. Και πάλι θα απαντήσω εξαρτάται, καθώς κάθε περίπτωση είναι διαφορετική και ο στόχος του αστείου δεν αρκεί.
    Αν ο κωμικός ασχολείται μόνο με παρατηρήσεις πάνω στην καθημερινή συμπεριφορά μας, μπορεί να αφήνει δια παντός τους ισχυρούς στο απυρόβλητο -ή μάλλον να τους αφήνει με την συγκεκριμένη ιδιότητα του «ισχυρού». Δεν οφείλουν όλοι οι κωμικοί να πιάνουν κοινωνικοπολιτικά θέματα.
    «Μα…» θα μου πεις «δεν εννοούσα αυτό!»
    ΟΚ. Κάποιος μπορεί ο ίδιος να ανήκει σε κάποια κατηγορία που άλλοι θεωρούν αδύναμη, και όλη του η κωμωδία να βασίζεται στην σάτιρα του δικού του κόσμου και κοινού. Ας πούμε ο γκέυ που σατιρίζει τον εαυτό του, και τον γκέυ κόσμο και κουλτούρα.
    «Έλα τώρα…» θα ξαναπείς «αφού ξέρεις πως δεν εννοούσα ούτε αυτό!»
    Σε καταλαβαίνω, μεν, αλλά είδες πως στο μεταξύ χρησιμοποιήσαμε και κάμποσα άλλα κριτήρια; Και μπορούμε να μιλήσουμε και για άλλα…
    …πριν φτάσουμε σε αυτό που μάλλον εννοείς: ένα στερεότυπο ανελέητου κόπανου που ψυχρά πολτοποιεί μέσω της σάτιρας τους αδύναμους.
    Όμως είναι στερεότυπο και αναρωτιέμαι πόσοι τέτοιοι υπάρχουν ή αν μπορεί κι εμείς να προβάλλουμε αυθαίρετα ένα τέτοιο ρόλο σε κάποιους, ανάλογα με τις δικές μας υποκειμενικές ευαισθησίες.

    Ας πούμε:
    Ειπώθηκε πως ο Σεφερλής τα βάζει και με τους χοντρούς. Τους οποίους τους θεωρούμε «αδύναμη ομάδα»; Έστω πως είναι, αν και αυτό παίρνει νερό. Ο Σεφερλής αν θυμάμαι είναι σχετικά υπέρβαρος. Σίγουρα αρκετοί από το κοινό του είναι. Τι ακριβώς συμβαίνει με τα σχετικά αστεία; Γελάνε με κακία εις βάρος των «αδύναμων» ή καλοπροαίρετα αυτοσαρκάζονται;
    Είναι αυτό το ίδιο με το να έχεις έναν σούπερ γυμνασμένο μπροστά σε ένα κοινό από μοντέλα, να περιγελούν τους χοντρούς;
    Επίσης… υπάρχει ποτέ αυτό το τελευταίο σενάριο, ή είναι της φαντασίας μας;

    Νομίζω είναι μεγάλη κουβέντα με πολλές αποχρώσεις και οι απαντήσεις προκύπτουν με πολλά κριτήρια, όχι με άσπρο μαύρο.

  84. Stelios Kornes said

    Δεν μου πολυάρεσε ό,τι παρασταση εχω δει μεχρι τωρα απο τον κ. Σεφερλη. Δε θα πληρωσω να παω να τον δω.
    Ουτε ομως και η κ. Ακριτα εχει κανενα «ηθικο πλεονεκτημα» στην κριτικη της, αφου η ιδια παραδεχεται πως κανει κριτικη χωρις να εχει δει την παρασταση που κριτικαρει… Δεν απαγορευεται αυτο απο κανενα νομο μου φαινεται, αλλα δυσκολα θα με πεισει πως εχει και δικιο απο πανω. Για φανταστειτε το δικαστηριο να αποφασιζε σε βαρος της, χωρις να εχει διαβασει ποτε το αρθρο της!

    Τη δικαστικη αποφαση, δε θα την κρινω, ουτε θετικα, ουτε αρνητικα – κι αυτο επειδη δεν την εχω δει πουθενα μεχρι τωρα, και δεν εχω διαβασει το σκεπτικο της. Οταν το διαβασω, τοτε ισως γραψω κατι εδω.

  85. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    84# Ούμπερ άλλες ο κωμικός οφείλει να είναι αστείος. Οτιδήποτε του ΜΣ έχω δει μέχρι τώρα (λίγα πράματα ομολογώ, και μόνο όταν γινόταν κάποιος σχετικός θόρυβος για κάποιο λόγο) ήταν εύκολο, προβλέψιμο και φτηνιάρικο έως χυδαίο. Το τελευταίο που είχα δει εκτεταμένα αποσπάσματα ήταν εκείνο το ανερμάτιστο και κακόγουστο που ντυμένος Δίας υπερασπιζόταν τον χριστιανισμό και έβριζε τον Φίλη. Βαλε μέσα και εξ ακροδεξιών μακεδονομαχίες και παίρνεις μια ιδέα. Κοινπολ τοποθέτηση ρηχή και εύκολη σαν το θέαμα που παρουσιάζει.
    Για τον αυτοσαρκασμό τώρα, δεν έχω καθόλου την εντύπωση πως ο ίδιος ή το κοινό του τον έχουν κατακτήσει. Μου είναι δύσκολο να πιστέψω πως μια γυναίκα που χασκογελάει με τα σεξιστικά του «αστεία» ξέρει καν τι είναι ο αυτοσαρκασμός.
    Τέλος πάντων, μπορεί και να μην ειμαι ο καταλληλότερος για μια τέτοια κουβέντα, ένεκα η προκατάληψή μου και για τον ΜΣ και για το κοινό του. Έχω τη χειρότερη άποψη και πες με ελιτιστή, δε θα σου θυμώσω 🙂

  86. ΣΠ said

    77
    Βάλε, βρε Γιώργο, και το λινκ να μη ψάχνουμε.
    https://www.zougla.gr/greece/article/8a-sta8o-dipla-sti-georgia

  87. greggan193 said

    Reblogged στις THE BROOM.

  88. aerosol said

    #86
    Αλλάζεις θέμα, Χτήνος. Δεν συζητάμε για το αν μας αρέσει η κωμωδια του ΜΣ -ούτε εμένα με αγγίζει, και θα είχα σκληρή κριτική να του κάνω.

    Όμως το θέμα μου (στο 78 που απάντησες) δεν είναι αν είναι αστείος ή αν μου αρέσει. Είναι το αν μπορούμε να βγάζουμε «ηθικές» κρίσεις για το χιούμορ με βάση κριτήρια του στυλ ποιούς «οφείλει» να χτυπά η σάτιρα. Και κάπου καταλήγουμε μαζί μάλλον πως ΟΧΙ. Το πρόβλημα βρίσκεται στο αν κάποιος κάνει φτηνό, εύκολο, προφανές και προβλεπόμενο χιούμορ, απ’ αυτό που θα γελούσα μόνο μέχρι το Δημοτικό. Δηλαδή αν δεν είναι αστείος -κι εκεί χωράει υποκειμενικότητα. ΟΧΙ το ότι έχει κάποια συγκεκριμένη πολιτικού τύπου υποχρέωση να τα βάζει με την εξουσία και να μην αγγίζει τους «αδύναμους». Αυτό είναι επιχείρημα που προσποιείται το αντικειμενικό ενώ είναι φούσκα, και προσωπικά νομίζω πως βασίζεται στη σοβαροφάνεια που μας δέρνει ως χώρα.

    Θα διαφωνήσω στο εξής: αν γελάς με τον χοντρό, κοντό ή αφελή εαυτό σου… αυτοσαρκάζεσαι, έστω παρασυρμένος από έναν κωμικό. Δεν χρειάζεται να το έχεις αναλύσει, να κάνεις κάτι πολύ συνειδητό, να γράψεις δοκίμιο, να γνωρίζεις την λέξη, να είναι πάγιο στοιχείο στη ζωή σου. Όταν γελάς με δικά σου κουσούρια ακριβώς αυτό κάνεις. Άλλος ένας λόγος που η κωμωδία είναι πολύτιμη: αν μπορεί να κάνει και τα πιο στραβόξυλα ή κούτσουρα να σκεφτούν ή να νιώσουν γελώντας κάτι που δεν νιώθουν συνήθως, τότε σιγά σιγά διευκολύνει καλές αλλαγές. Εντάξει, θαύματα δεν κάνει!

  89. Corto said

    86: Έλα βρε φίλε Χτήνος, ρίξε ολίγον ύδωρ εις τον οίνον. Η «σαπουνόπετρα» ήταν επική ταινία (τουλάχιστον για σουρεάλ καλτ):

  90. Χαρούλα said

    Δεν αντέχω τον Σεφερλή ούτε λεπτό. Αλλά δεν θα του φορτώσω γιαυτό, και όλα τα ανπολίτικαλ κορέκτ του ελληνικού θεάτρου.
    Έχω δει «καταξιωμένους» κωμικούς σε επιθεωρήσεις «επιπέδου», να μιλούν για τα πατομπούκαλα, την γυναικεία οδήγηση, την προφορά του κάμπου, τις Κρητικές συνήθειες, τα…, τις…, τους…. Αλλά εκεί οι ηθοποιοί ήταν ποιοτικοί. Δεν τους κατηγορήσαμε. Ούτε οι Ακρίτες είπαν τίποτα! Σάτιρα έκαναν!
    Το ψωμί τους κερδίζουν και ο Σεφερλής με τα χαζοκείμενα, και η Ακρίτα με την υψηλή κριτική.
    Έχω μεγάλη ζήτηση
    και γίνεται συζήτηση
    γύρω απ’ τ’ όνομά μου 🤣😂🤣
    Και μεις νεροκουβαλητές στο παιχνίδι της δημοσιότητας τους!

  91. Χαρούλα said

    Λεω (#44,45,46,47), να είσαι καλά! Μετά από μια κουραστική βδομάδα, γέλασα με την ψυχή μου! Ευχαριστώ!😸
    Φωτεινή και Τζη και Nikiplos ευχαριστώ και σας για την …φιλική συμμετοχή!😉

  92. ΣΠ said

    Δεν ξέρω αν ο Σεφερλής είναι καλός ηθοποιός. Ομολογώ η γνώμη του Κ. Γεωργουσόπουλου αλλά και το σχόλιο 54 του Λεώνικου με προβλημάτισαν. Ίσως και να είναι, όταν παίζει σε έργα άλλων. Όμως, αυτά που γράφει ο ίδιος, όπως έχω διαπιστώσει από κάποια αποσπάσματα στην τηλεόραση, δεν μπορώ να τα δω. Τα βρίσκω σαχλά και κακόγουστα.

    Για την Ακρίτα θα έλεγα ότι, παρ’ όλο που βλέπω θετικά τις θέσεις που παίρνει, με ενοχλεί το ύφος της. Το βρίσκω υπεροπτικό και επιθετικό, ενώ και το χιούμορ της μου φαίνεται κοινότοπο.

    Για την υπόθεση τώρα. Η απόφαση του δικαστηρίου αποτελεί πλήγμα στην ελευθερία του λόγου. Έτσι απλά.

  93. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    89# Όταν όμως βλέπεις πως το αστείο του κυμαίνεται αποκλειστικά μέσα σε αυτά τα πλαίσια, έχεις το δικαίωμα να επισημάνεις πως είναι συστηματικά μονόμπαντο. Και επιπλέον, επιπέδου δαπέδου. Όπως δικαιούσαι να επισημάνεις τι σημαίνουν, χωρίς να το καμουφλάρουν καν, οι αφίσες των δαπίτικων πάρτυ.

    Εδώ λοιπόν είναι που διαφωνώ εγώ: Όταν λες πως κάνεις κοινπολ σάτιρα, οι στόχοι που επιλέγεις και το στυλ σου λένε πολλά και για τη δουλειά σου και για σένα. Όταν επιλέγεις να επιτεθείς σε μια κυβέρνηση (υπόψη πως δεν είμαι σύριζα) με ανυπόστατες κατηγορίες και έως και μηνύσιμες βρισιές (προς Φίλη που έλεγα), παίρνεις σαφή κοινπολ θέση χαϊδεύοντας τα αυτιά συγκεκριμένου ακροατηρίου. Σαν τον Πρετεντέρη αν θυμάμαι καλά, που κορόιδευε τον επιεικώς υπέρβαρο Φίλη αλλά δεν έκανε το ίδιο με τον μεγαλύτερου εκτοπίσματος ιδιοκτήτη γνωστής ποδοσφαιρικής ομάδας. Μπορεί χιλιάδες χρόνια να γελάμε με τον τρελό του χωριού, όμως, όπως λέει το σύνθημα, το γέλιο (οφείλει να) θάβει τον γυμνό βασιλιά. Γιατί αλλιώς τρώμε τις σάρκες μας ενώ μας γαμάνε τη ζωή.
    Επιμένω όμως: Δε νομίζω πως οι χοντροί θεατές του ΜΣ γελάνε υπογείως με τον ίδιο τους τον εαυτό. Η κωμωδία σαφώς (πρέπει να) μας βελτιώνει αλλά, αν εδώ συνέβαινε αυτό, τι δγιάλο, από κάποιο σημείο και μετά οι θεατές του θα απαιτούσαν κάτι πιο προωθημένο, όχι την ίδια λάσπη πάντα. Δλδ οι κουτσομπολίστικες φυλλάδες είναι υπέρμαχοι της ηθικής που ξεσκεπάζουν τα όργια των διασήμων, ή απλά γαργαλάνε το βρακί του αναγνώστη?

    Εννοείται πως τα παραπάνω ισχύουν και για τυχόν εξ αριστερών προερχόμενη «σάτιρα» ιδίου επιπέδου.
    Μάλλον θα πρέπει να τα πούμε διά ζώσης γτ με κάτι παληκάρια σαν και σένα εδωμέσα θα πέσω ξερός από εξάντληση πάνω σε κάνα μισοτελειωμένο σεντόνι, και θάχω αφήσει και την κουζίνα αμάζευτη.

  94. PETROS DELLIS said

    Υβριστικό και συκοφαντικό ήταν το άρθρο της. Κι επειδή το συνδύασε ρητώς η ίδια με την ακύρωση συνεργασίας του Σεφερλή με συγκεκριμένο θέατρο, προκύπτει πιο καθαρά η πρόθεσή της να τον απαξιώσει, να τον ζημιώσει. Για αυτό και δεν ανέφερε τίποτα περί της ποιότητας, ή μη, των έργων του, αλλά ότι δήθεν κακομεταχειρίζεται αδύναμους κι ότι το κοινό του είναι χαμηλής νοημοσύνης. Ελάχιστη γνώση των θεατρικών παρασκηνίων, και ιστορικά, και του πώς μεταφέρονται τέτοιες διαμάχες σε άλλα μέσα, αρκεί για να αντιληφθεί κάποιος τί έγινε. Δεν χρηματοδοτούσε ο Γ. Παπανδρέου ολόκληρη εφημερίδα που περνούσε γενεές 14 την Κοτοπούλη, αντίπαλο της συμβίας του Κυβέλης; Ο Σεφερλής επέλεξε να την κυνηγήσει δικαστικά, άλλοτε έπεφτε και ξύλο.

  95. […] Το 2018, η Έλενα Ακρίτα είχε δημοσιεύσει στα Νέα ένα άρθρο στο οποίο ασκούσε δριμεία κριτική στον Μάρκο Σεφερλή για το είδος χιούμορ που παρουσιάζει στις παραστάσεις του. Ο κ. Σεφερλής έκανε αγωγή στην κ. Ακρίτα και στην εφημερίδα, ζητώντας 100.000 ευρώ αποζημίωση και πριν από δυο μήνες περίπου το δικαστήριο τον δικαίωσε, αφού του… — Weiterlesen sarantakos.wordpress.com/2022/05/20/hatzis/ […]

  96. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεοτερα!

    Τα σχόλια 95 και 96 τα είχε κρατήσει η μαρμάγκα.

    14 Και όμως το έχει γράψει σε κριτική του.

    21 Φυσικά, η ελευθερία του λόγου δεν πλήττεται αν κάποιος αγενής ή ψεύτης αποκλειστεί από ένα ιδιωτικό ιστολόγιο (ή λογαριασμό στο Τουίτερ)

    24 Μπράβο, αυτή

    42 Οχι πια, τώρα το μπανάρισμα γίνεται αλλιώς.

  97. sarant said

    42 και πριν: Μπάναρα το μέιλ της κ. Σαράτση οπότε δεν μπορεί να σχολιάσει ούτε εκείνη ούτε ο πλαστογράφος που την υποδύεται. Θα δω πρώτα εγώ το σχόλιο και ελπίζω ότι θα μπορέσω να το ξεχωρίσω.

  98. sarant said

    61 Πράγματι, ωραιος ο Κανάκης. Λίγο μεγάλο το κείμενο για το ιστολόγιο, αλλά θα το κοιτάξω

    74 Χαχαχά!

  99. Costas Papathanasiou said

    Καλησπέρα.
    Καταρχήν ένοχη ως “Χιλιόχρονη!” η εορτάζουσα αύριο Έλενα. Κριτέα όμως ετυμολογικώς ως κρίνουσα και Ακρίτα αφού και ο κρίνος ο λευκός υπόκειται σε ιδία κριτική, ιδίως εν μέσω Κρίσης πολλαπλής.
    “Την αμαρτία μου θα την πω” (κόντρα σε γνώμη αντίθετη και σεβαστή, όπως αυτή του Κ.Γ.), δηλώνει εξ άλλου εξαρχής προς τούτο η κρινομένη, και αυτό θα αρκούσε ως τεκμήριο αθωότητας δοθέντος πως και ενώπιον Θεού “αμαρτία εξομολογουμένη ουκ έστιν αμαρτία” (βλ. http://georgakas.lit.auth.gr/dictionaries/index.php?option=com_chronoforms5&chronoform=ShowLima&limaID=712 ). Ιδίως αφού έτσι διατυπώνεται σαφώς, μια θέση άμυνας, γραμμή υπεράσπισης, ιδίας αισθητικής και αξιών προσωπικών, κάθε άλλο παρά επιθετική ή προσβλητική.
    “Ραντεβού στα δελφινάδικα”, τονίζει επιπλέον, εις διπλούν, ως Α και Ω αυτής της θέσης, υπονοώντας πρώτα πρώτα πως αξίζει, ενάντια στον φιλοτομαρισμό, να πολεμάμε μέχρις εσχάτων πουλώντας ακριβά το τομάρι μας (όπως στα γουναράδικα) υπερασπιζόμενοι αξίες, όπως είναι η Ελευθερία, το δικαίωμα στη διαφορετικότητα, η ποιότητα Ζωής.
    Ρήση παιγνιώδης αλλά και υπομνηστική ότι οι φερόμενοι αυτοβούλως ως κρίνοντες ή κρινόμενοι μπορεί να μοιράζονται εν προκειμένω την πρόσκαιρη χαρά και ανεμελιά των δελφινιών του ανοικτού (δημοκρατικού) πελάγους μπορούν όμως και να γίνουν βορά, να μακελευτούν παγιδευμένοι στα Νησιά των (δήθεν φυτοφάγων) Προβάτων, γνωστών και ως Φερόες.
    Μοιάζει, ως εκ τούτου να ακούει, κατ’ αναλογία (και μάλιστα ευωνύμως!) η Κα Ακρίτα και την προτροπή του Ποιητή να μη φυγομαχήσει, να μην πετάξει τον Λόγο της, την εύμουση Λύρα, στα σκουπίδια, αλλά ν’ αντισταθεί με των χορδών της τις θηλιές προς ό,τι ανθρωποβόρο:
    “Βοσκοί, στη μάντρα της Πολιτείας οι λύκοι! Οι λύκοι!/ Στα όπλα, Ακρίτες! Μακριά και οι φαύλοι και οι περιττοί,/ καλαμαράδες και δημοκόποι και μπολσεβίκοι,/ για λόγους άδειους ή για του ολέθρου τα έργα βαλτοί/(…)/ Της λύρας κάμε σκοινιά τις κόρδες για μια κρεμάλα/ ή στα σκουπίδια, να μη βαραίνει μας τη φευγάλα!/ Α! η σαστιμάρα! Της φαγωμάρας ω! το σκουλήκι…/Στης Πολιτείας τη μάντρα οι λύκοι! Παντού είναι λύκοι! —7 του Τρυγητή 1922” (Κ.Παλαμάς, “Οι λύκοι”).
    Μοιάζει να γνωρίζει τον φόβο του πνεύματος ενόψει της καραδοκούσας βίας…
    (…)Στους δρόμους περπατά με προσοχή, να μη γλιστρήσει/ στις πεπονόφλουδες που ρίχνουν αδιαφόρετοι αραπάδες/ ή πρόσφυγες πολιτικάντηδες και το σινάφι,/ παραμονεύοντας: θα τηνε πατήσει;/—δε θα την πατήσει; Όπως μαδάς μια μαργαρίτα·/ προχωρεί/ κουνώντας μιαν υπέρογκη αρμαθιά ανωφέλευτων κλειδιών·/(…)Προχωρεί πηγαίνοντας στη δουλειά του καθώς/ χίλια λιμάρικα σκυλιά τού κουρελιάζουν τα μπατζάκια/ και τον γυμνώνουν./Προχωρεί, παραπατώντας, δαχτυλοδειχτούμενος,/ κι ένας πηχτός αγέρας φέρνει γύρα /σκουπίδια, καβαλίνα, μπόχα και καταλαλιά. (Γ.Σεφέρης- Κάιρο, Σάρια Εμάντ ελ Ντιν, 24 Ιουνίου 1943)
    …Όπως και το ψυχοσωματικό πάγωμα από την λογοκατασταλτική επίδραση του απέραντου σκουπιδιάσματος, ζοφερών εποχών:
    ΜΙΑ ΜΕΡΑ ἐσωτερικὴ ἀποσύνθεση, μήτε τὸ μυαλὸ σαλεύει, μήτε τὸ κορμὶ μπορεῖ νὰ κινηθεῖ, οἱ αἰσθήσεις ἔχουν καταπέσει. Πολλὲς παλιότερες ἥμερες, ἀναρίθμητες, τὸ ἴ­διο ἀκίνητες καὶ κούφιες, μέσα σου φανερώνεται μ’ ἔντονο φωτισμὸ κινηματογράφου, ἡ γύμνια-ἐρήμωση, μικρὲς ἢ μεγάλες ἧττες συνήθως ἀπροσδόκητες, ἐπίμονες λεηλασίες, ἡ αἴσθηση τῆς ματαιοπονίας, τῆς ματαιότητας, μόνο ξερὲς ἐφημερίδες, ἐκνευριστικές, φυσάει ἀνάστατος ἀέρας, ξερὸ μυαλό, ὁ χρόνος ποὺ χάνεται, ὅλος ὁ χρόνος σκουπιδιάζεται, ἕνας ἀπέραντος σκουπιδότοπος, Ἑλλὰς Ἑλλήνων Χριστιανῶν, μιὰ ἀπέραντη μία σκοτεινὴ ἀπειλή, ὁ φόβος, ὁλάκερη ἡ ὕπαρξη νὰ εἶναι μία πληγὴ ποὺ βρωμάει, χωρὶς νὰ ἔχει πονέσει ποτέ, σήμερα πρώτη Δεκεμβρίου τοῦ ἔτους 1973, ἐγὼ στὸ χαρτὶ φω­νάζοντας. (Τάκης Σινόπουλος, Νυχτολόγιο 2)
    Από την άλλη πλευρά, μεταξύ Σεφέρη και Σεφερλή, δεν δικαιούται να απαιτήσει κανείς ετέρα, πλην της ονοματικής, συγγένεια, θα μπορούσε όμως να υπενθυμίσει στον εύθικτο ενάγοντα ότι ως ταλαντούχος χωρατατζής, καλό θα ήταν να αντιπαραθέτει στις παρατηρήσεις τού όποιου κριτού του το χιούμορ του, αντί να προσφεύγει για ψύλλου πήδημα στη Δικαιοσύνη φαινόμενος έτσι, παρότι ο ίδιος δεν διστάζει να ειρωνευτεί ή να χλευάσει τους πάντες, ως ο αναμάρτητος που όλο λέει μα τον αντίλογο μισεί, ως ο αλαζών που διεκδικεί να θέσει εαυτόν υπεράνω πάσης κρίσης .
    Κάνοντάς το, δικαίωσε, κατά τα ανωτέρω, την Κα Έλενα Ακρίτα ως εύστοχη κριτικό και ακρίτισσα (που είθε -ξανά- να τα χιλιάσει και το στόμα της ν’ αγιάσει..)

  100. Μαρία said

  101. aerosol said

    #89
    Φιλέ επιμένεις να έχεις βασικό θέμα τον Σεφερλή, σε μια κουβέντα που ξεκίνησα με στόχο τις ευκολίες που λέμε περί του τι «πρέπει» να είναι το χιούμορ και η σάτιρα. Χωρίς να με νοιάζει ή να έχω καν στο νου μου τον Σεφερλή -τον αναφερα για ένα συγκεκριμένο παράδειγμα. Δεν ξέρω πού κυμαίνεται συστηματικά ο τύπος, διότι εγώ συστηματικά τον αποφεύγω! Δεν τον αφήνουμε πίσω μας;

    «αν εδώ συνέβαινε αυτό, τι δγιάλο, από κάποιο σημείο και μετά οι θεατές του θα απαιτούσαν κάτι πιο προωθημένο, όχι την ίδια λάσπη πάντα.»
    Εδώ σε βρίσκω αισιόδοξο για την ανθρώπινη φύση. Ή εγώ είμαι απαισιόδοξος! Στα «ποιοτικά» (μη χέσω…) θεάματα, τα θέατρα, τις συναυλίες, εκεί που πάει το ψαγμένο κοινό… Όταν βγαίνουμε όλοι εμείς οι «ευαίσθητοι» έξω, τίγκα στην καλλιτεχνική συγκίνηΞη, είμαστε λιγότερο γαϊδούρια; Εδώ οι ίδιοι οι σπουδαίοι καλλιτέχνες συχνά είναι μικροπρεπείς και σιχαμένοι ο ένας με τον άλλον ή με το κοινό τους. Γιατί να περιμένω κάτι μαγικό και υπέροχο να παθαίνει το κοινό του Σεφερλή ή του οποιουδήποτε άλλου; Είπαμε, όχι και θαύματα. Σιγούλια σιγούλια πάνε οι αλλαγές.

    [Η χτηνώδης πρόκλησή σου δεν θα μείνει αναπάντητη. Βγες έξω αν σου βαστάει, ρε -και θα φανώ κι εγώ. Στο μεταξύ μάζεψε την κουζίνα, ξεκινώντας από το περιεχόμενο της κατσαρόλας!]

  102. Ζολ, εν πρώτοις την κουζίνα τη μάζεψα, και πότισα και τα άνθη.

    Το #101 της Μαρίας είναι η σεφερλίδεια κοινπολ άποψη, απολύτως συμβατή με τις δαπίτικες αφίσες που είπα πιό πάνω. Θα είμαι σεξιστής αν χαρακτηρίσω επιεικώς χαζογκόμενες αυτές γύρω από το τραπεζάκι? Πόσο θα γελούσαν (αυτές ή οι καγχάζουσες θεάτριες) ενθυμούμενες το σκετσάκι την ώρα που θα τις στρίμωχνε σε καμιά ερημιά ένας πραγματικός βιαστής στην πραγματική ζωή?
    Στο #89 σου βάζεις εισαγωγικά στο οφείλει. Η διαφωνία μου είναι πως εγώ τα βάζω αλλού και λέω πως δουλειά της σάτιρας, αν έχει τα ποιοτικά φόντα, είναι να γελοιοποιήσει τον βιαστή, όχι την «πουτανίτσα που τα ήθελε ο κώλος της».

  103. 102τέλος

    Τι νομίζεις ρε? Πως θα φοβηθώ μη με φλιτάρεις? Τώρα θα δεις.

  104. Ριβαλντίνιο said

    Το ανέκδοτο με την ηλικιωμένη και τον βιαστή είναι απ’ τα πιο παλιά. Το θυμάμαι απ’ την παιδική μου ηλικία , ίσως απ’ τους ΑΜΑΝ. Ορίστε και το 2014 :

    Μια γριά λέει σε μια άλλη γριά:
    – Γριά 1: «Χθες είδα έναν βιαστή στο πάρκο και άρχισα να τρέχω.»
    – Γριά 2: «Ε! και τι έγινε. Για πες μου, μη με κρατάς σε αγωνία.»
    – Γριά 1: «Έτρεχα, έτρεχα, έτρεχα.»
    – Γριά 2: «Συνέχισε. Τι έγινε;»
    – Γριά 1: «Και στο τέλος δεν τον πρόλαβα.»
    https://www.i-diadromi.gr/2014/06/blog-post_7662.html

    Παρόμοιο απ’ το ΒΑΒΕΛ που θεωρούταν προοδευτικό περιοδικό , ίσως από ξένο καλλιτέχνη , δεν θυμάμαι καλά. Μπαίνει ένας φριχτός τύπος μέσα στο σπίτι ενός ζευγαριού ηλικιωμένων και η στερημένη σεξουαλικά ηλικιωμένη τον ρωτάει :
    – Μήπως θα είχατε την καλοσύνη να μας βιάσετε πριν μας ληστέψετε ;

    Είναι από αυτά που τα βρίσκουν χιουμοριστικά στην επιφάνειά τους μόνο όσοι δεν τα έχουν υποστεί. Όπως όταν κοροϊδεύονται οι παχύσαρκοι , οι μύωπες , οι βραδύγλωσσοι , οι μουγγοί , οι ανάπηροι ( π.χ. το σεξουαλικό χαζοαστείο με τον μονόχειρα ) ή όπως όταν γελάμε μόλις κάποιος τρώει μια αστεία σαβούρα , αλλά δεν κάνουμε το ίδιο όταν το παθαίνουμε εμείς.

    Οι βιαστές αντιμετωπίζονται με σκληρότερες ποινές και όχι κυνηγώντας ανέκδοτα που και καλά προάγουν την «κουλτούρα βιασμού».

  105. Και στο φβ του νικοκύρη είχε γίνει ωραία συζήτηση. Καλύτερη απ’ του Χατζή.

  106. Konstantinos said

    «Είσαι ελεύθερος να έχεις οποια ιδέα της πλάκας
    Είμαι ελεύθερος να λέω το λόγο που είσαι μαλακας»

  107. aerosol said

    #105
    «Είναι από αυτά που τα βρίσκουν χιουμοριστικά στην επιφάνειά τους μόνο όσοι δεν τα έχουν υποστεί.»

    Ένα κακό αστείο λίγοι θα το βρουν αστείο. Αλλά αν είναι όντως αστείο, θα κάνει πολλούς να το βρουν αστείο, και μάλιστα και κάμποσους που μπορεί να έχουν ζήσει με αυτό που το αστείο περιγράφει. Και δεν αποφασίζουν για όλους ένα μικρό ποσοστό αυτών που δεν το βρίσκουν αστείο, γιατί κανείς δεν τους έβαλε κριτές.

    Οι παχύσαρκοι , οι μύωπες , οι βραδύγλωσσοι , οι μουγγοί , οι ανάπηροι δεν στερούνται χιούμορ. Γελάνε με τα καλά αστεία που τους αφορούν. Είναι μάλιστα ρατσιστικό να τους θεωρούμε σαν ανώριμα παιδάκια που δεν έχουν αίσθηση χιούμορ και τσιτώνονται με ο,τιδήποτε αφορά την κατηγορία στην οποία ανήκουν. Το βρίσκω προσβλητικό, ακριβώς το είδος της συμπεριφοράς που τους διαχωρίζει από τους υποτιθέμενους πιο «νορμάλ». Αρκετοί γελάμε αμέσως μετά από μια σαβούρα. Πολλοί σίγουρα γελάμε μετά, όταν την θυμόμαστε -εκτός αν μας έχει σακατέψει δια βίου. Όποιος δεν μπορεί να γελάσει με τα παθήματά του, τις ιδιοτροπίες του ή και τις ιδιαιτερότητές του δεν είναι ο κανόνας, ούτε αυτοχρήμα αποφασίζει για το τι επιτρέπεται. Αλίμονο αν αφήνουμε τους χωρίς χιούμορ να αποφασίσουν τι είναι το χιούμορ.

    Υπάρχει μια «εξίσωση» που λέει πως Κωμωδία = Τραγωδία + Χρόνος.
    Το αστείο συχνότατα εξορκίζει και εκτονώνει πράγματα που όταν τα ζεις δεν είναι ευχάριστα. Ακριβώς αυτοί που αναγνωρίζουν την τραγωδία ως αρχική πηγή είναι κι αυτοί που πρώτιστα έχουν ανάγκη την κωμωδία. Δηλαδή όλοι μας. Όλοι έχουμε βιώσει τραγωδίες στη ζωή μας. Το να μπορούμε να τις βλέπουμε και ως αστείο είναι σωτήριο και ανθρώπινη ανάγκη.

  108. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    101 – Και γιατί το βλέπεις;

    107 – Και θ΄αλλάξει ο μαλάκας;

  109. ΓΤ said

    «Συντονισμός queerιόλες»
    «Queerona virus: να εξαπλώσουμε τον ιό της ανωμαλίας»…

  110. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    108τέλος
    Αυτό εδώ είναι εμπνευσμένο από τη δολοφονία και τον τεμαχισμό (από τον σύζυγό της) μιας όμορφης ξανθής κοπέλας, πριν πολλά χρόνια (ήμουνα νιός και γέρασα).

  111. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Σταύρωσον σταύρωσον την Ακρίτα, άκριτα, έτσι, γιατί έχει πάρε ψηλά τον αμανέ, μας κάνει την καμπόσα κι έχει μεγάλη γλώσσα.
    Ο σεφερλής δικαιούται να κραίνει αλλά η δημοσιογράφος να μην δικαιούται να κρίνει.

    Καληνύχτα.

  112. Konstantinos said

    Δεν ξέρω αν θα αλλάξει ο μαλακας, αλλά το πρόβλημα είναι ότι συχνά κατηγορείται αυτός που λέει ότι ο μαλακας είναι μαλακας.
    Να σημειώσω ότι μου είναι απείρως πιο συμπαθής ο Σεφε από την Ακρίτα.
    Όμως δεν κατανοώ το λόγο που μπορεί να δικαιούται αποζημίωση γιαυτό το κείμενο. Αν έλεγε η Ακρίτα εξοφθαλμα ψέμματα θα είχε μια βάση. Το τρας είναι γενικός χαρακτηρισμό που ο καθένας μας δίνει το δικό του περιεχομενο. Για μένα τρας είναι τα σερβαιβορ, ο προτοσαλτε και όλα τα μαλακοσειριαλ που παίζουν τωρα (μετά από χρόνια απεξάρτηση δεν αντέχω ούτε λεπτό. Μπαίνω σε άλλο σπίτι και κλείνω την τηλεόραση.). Από την άλλη πλευρά μου αρέσει η κοινωνικη εκπομπή της Πανια που σου δίνει την δυνατότητα να γνωρίσεις την υπαρξη ανθρώπων που δεν φανταζόσουν ότι υπήρχαν. (Μόνο στο στρατο μπορει να είχες πετύχει λιγους)

  113. sarant said

    110 Kαλύτερα ελληνικά γραμμένα, κουιριόλες.

  114. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    113 – Το ίδιο συχνά όμως, συμβαίνει αυτός που λέει μαλακά τον μαλάκα, να είναι κι ο ίδιος μαλάκας ή μαλακισμένη, αυτόν – αυτήν ποιος θα τους κρίνει και θα δεχτούν την κριτική;

    Να σημειώσω κι εγώ πως και οι δύο μου είναι αδιάφοροι, τον μεν τον έχω δεί λίγες φορές όλα αυτά τα χρόνια, κι ακόμη πιο λίγες έχω διαβάσει κάτι της δε, η οποία εδώ και αρκετό καιρό, έχει άποψη για όλα και όλους.

    Καλά δεν πρόκειται να πάρει καμία αποζημίωση αλλά, ο λόγος της απόφασης κατά την γνώμη μου, είναι για να δείξει σε όλους μας τα όρια της ελευθερίας του λόγου στην ελεύθερη δημοκρατία μας, και δεν έχει να κάνει με το κείμενο της Ακρίτα, που και μόνο που λέει πως το κοινό του Σεφερλή, έχει μυαλό κότας, είναι καταπτυστο. Φαίνεται πως μόνο όσοι έβλεπαν το αριστούργημα Βέρα στο δεξί, έχουν ευφυές μυαλό.

    Με την τηλεόραση δεν τα πήγα ποτέ καλά, το ίδιο και με τα σόσιαλ μίντια, τόσο όσο, προτιμώ να κάνω πράγματα από το να βλέπω αδρανής.

  115. Στην Ελλάδα όπου η Δημοκρατία μετά την χούντα καθιερώθηκε από τον επονομαζόμενο «εθνάρχη» μέσω της Νέας Δημοκρατίας, η λογική είναι μόνο μάθημα στο σχολείο…

  116. aerosol said

    #112
    Συμφωνώ απόλυτα.

  117. Eva Matenoglou said

    117,
    Ομοίως.

  118. Eva Matenoglou said

    >Υπάρχει μια «εξίσωση» που λέει πως Κωμωδία = Τραγωδία + Χρόνος.
    Καταρχάς από στην εξίσωσή σου δεν είναι καν απαραίτητη πάντα η προσθήκη του χρόνου (σκέψου το εκτονωτικό γέλιο στις κηδείες ή σε άλλες θλιβερές περιστάσεις).
    Όμως για το άτομο που έχει υποστεί βιασμό (στον οποίο αναφέρθηκε κάποιο προηγούμενο σχόλιο, όχι δικό σου) δεν είναι «απλώς» μια τραγωδία, είναι ένα έγκλημα εις βάρος του. Κι αυτό το έγκλημα δεν έγινε απλώς γιατί κάποιοι άνθρωποι έχουν αρρωστημένο μυαλό, αλλά γιατί μεγάλωσαν σε ένα περιβάλλον που υποθάλπει τη βία, τις κυριαρχικές σχέσεις και την υποτίμηση άλλων ανθρώπων, την επίδειξη δύναμης και ανωτερότητας. Και τα «αστεία» του Σεφερλή δεν είναι άσχετα με όλα αυτά, είναι καλό λίπασμα.
    Τώρα, αν με αυτή την «τραγωδία» μπορεί να γελάσει το άτομο που έχει υποστεί βιασμό, και μάλιστα με τη βοήθεια τέτοιων αστείων (που τείνουν να κανονικοποιούν το τερατώδες), το αφήνω στην κρίση σας…
    Και η πολυθρύλητη και πολυτραγουδισμένη «πολιτική ορθότητα» καταλήγει να γίνει το άλλοθι τύπων (επαναστατών μχσ) σαν τον Ψαριανό (βλ. «κορεκτίλα», και καλά). Και αυτό οδηγεί σε ακόμη χειρότερη λογοκρισία.

  119. Alexis said

    #114: Έτσι όμως χάνεται το λογοπαίγνιο.

  120. Για λόγους ανεξάρτητους της θελησής μου παρακολούθησα κάποια επεισόδια από το σήριαλ που παίζεται τώρα του εν λόγω κωμικού. Ανά 10 αστεία τα 5 εντελώς χαζά, 4 με το ζόρι ανεκτά, 1 καλούτσικο ή καλό .

  121. Ριβαλντίνιο said

    @ 121 ΧριστιανoΜπoλσεβίκoς

    Η κωμωδία είναι πολύ πιο δύσκολη απ’ το δράμα. Η αναλογία 1/10 επιτυχημένα αστεία για ελληνική κωμική σειρά είναι πολύ καλή.

  122. spyridos said

    Ο Σεφερλής δεν είναι κωμικός, είναι απλά ένας γιδογάμης πλακατζής και με την πλειοψηφία στο Ελλαδιστάν στο επίπεδό του έχει βρει το ανάλογο κοινό.
    Η ηπιότατη κριτική της Ε.Α. τον ενοχλεί εκείνον και τους οπαδούς του, τριπλά γιατί είναι γυναίκα με «μεγάλη γλώσσα» (όπως λένε και παραπάνω) που έχει τρομερό χιούμορ και όλα τα παραπάνω δεν μπορούν να το ανεχθούν οι γιδογάμηδες.
    Τους πονάει αφάνταστα. Το ρεβύθι που έχουν στη θέση του μυαλού δεν το ανέχεται.
    Ο Σεφερλής είναι αναγκαίος στο Ελλαδιστάν. Ξεσκεπάζει τους γιδογάμηδες και ξέρουμε οι υπόλοιποι με ποιούς έχουμε να κάνουμε.

  123. spyridos said

    «Θα μου πεις, προεξοφλείς χωρίς να βλέπεις την παράσταση. Ε, ναι λοιπόν, προεξοφλώ χωρίς να βλέπω την παράσταση, συγγνώμη κιόλας. Δεν θα τρέχουμε εμείς όπου λαλεί του Λωλοστεφανή, μην και δεν μας πουν κάποιοι αντικειμενικούς»

    Ναι να πάμε να πληρώνουμε για να δούμε και να ακούσουμε το εμετικό έκτρωμα.
    Ξέρουμε ότι είναι σκουπίδι. Δεν χρειάζεται να τον πληρώνουμε κιόλας. Τι είδους λογική είναι αυτή των λεγόμενων «αντικειμενικών» παραπάνω;

    Μήπως να αρχίσουμε να αγοράζουμε και το Πρωκτό Θέμα;
    ή να πληρώνουμε κάθε φορά που λέμε ότι οι Prussian Blue είναι ναζιστικά σκουπίδια;
    Πραγματικά δεν το καταλαβαίνω.

  124. spyridos said

    «Οι βιαστές αντιμετωπίζονται με σκληρότερες ποινές και όχι κυνηγώντας ανέκδοτα που και καλά προάγουν την «κουλτούρα βιασμού».»

    Είστε Αμερικάνος; Μόνο αυτοί υποστηρίζουν κάτι τέτοια.

  125. BLOG_OTI_NANAI said

    123: Μόνο που δεν σκέφτηκες ότι εμένα που μπορεί αν μου αρέσει ο Σεφερλής, εμφανίζεται εξίσου χρήσιμος διότι αποκαλύπτει τους φασίστες, που προσπαθούν, πράγματα που ΔΕΝ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ ο νόμος, να τα απαγορεύσουν μέσω του δημόσιου λιντσαρίσματος οι ίδιοι επειδή έτσι γουστάρουν.
    Η άποψη που έχω είναι ότι η Ακρίτα μπορεί να καταδικάστηκε επειδή έκανε ΕΠΙΤΗΔΕΣ μια ακραία κριτική, παρουσιάζοντας τον Σεφερλή ως κοινωνικά επικίνδυνο, για να συσπειρώσει εναντίον του ομάδες μίσους ώστε να εξοντώσουν εργασιακά και οικονομικά αυτόν και τους εργαζόμενους του.

    Απαγορεύεται ΜΟΝΟ αυτό που απαγορεύει ο νόμος. Κανείς (βλ. πολιτική ορθότητα) δεν μπορεί να απαγορεύσει σε ανθρώπους να λένε πράγματα που δεν απαγορεύει ο νόμος:

  126. Ριβαλντίνιο said

    Κάνουν οι γιδογάμηδες κανένα pride να πάμε ; 🙂

    Στα σοβαρά τώρα , χωρίς να είμαι φανατικός οπαδός του Σεφερλή ( π.χ. θεωρώ κορυφή τον Μπέζο και τον Ρώμα απ’ τους σύγχρονους ), ο άνθρωπος έχει κάνει μερικά πολύ επιτυχημένα.

    Και από φωνή τύφλα να έχουν οι τραγουδιστές :

  127. spyridos said

    126
    Στραβοκοιμήθηκες;
    Η Ακρίτα δε έγραψε πουθενά για απαγόρευση. Ούτε εγώ είμαι υπέρ απαγόρευσης.
    Η σάτιρα δεν έχει όρια. Μάλλον έχει και αυτά τα βάζει το κοινό της.
    Οσο υπάρχει κοινό που πληρώνει για να την ακούει, πρέπει να υπάρχει.
    Υπέρ των απαγορεύσεων είναι οι Σεφερλήδες.

  128. spyridos said

  129. Eva Matenoglou said

    125.
    Ακριβώς!
    Όσο κι αν αποφεύγουμε τις γενικεύσεις, θυμίζει πράγματι αμερικανική ταινία η απλοϊκή διαίρεση των ανθρώπων σε τέρατα – που πρέπει να τιμωρούνται με όλο και σκληρότερες ποινές και σε καλούς νοικοκυραίους, που ζουν υπό την απειλή των «κακών». Η υποκρισία και ο στρουθοκαμηλισμός στην υπηρεσία της εφησυχασμένης συνείδησης (της κοινωνίας) με αντάλλαγμα τη διατήρηση των σχέσεων εξουσίας και ελέγχου (της κοινωνίας και της πολιτικής). Όλα καλά λοιπόν, κοιμήσου ήσυχος, «οι κακοί είναι στη φυλακή» (στο γκέτο, στο δρόμο, στην πρέζα, στα σύνορα κ.λπ, κ.λπ), ενώ στην αγία σου οικογένεια και στην έντιμη εργασία σου όλα αγγελικά πλασμένα…
    Τι να την κάνουμε την πρόληψη (της βίας) όταν μπορούμε να γελάμε με τον Σεφερλή, και να πέφτουμε από τα σύννεφα μπροστά στα δελτία «ηδήσεων» που θα μας πουν για άλλη μια φορά πόσο καλοί και υγιείς είμαστε εμείς;

  130. spyridos said

    127
    «Κάνουν οι γιδογάμηδες κανένα pride να πάμε ; 🙂»

    Ναι στο Δελφινάριο.

  131. Ριβαλντίνιο said

    @ 131 Spyridos

    Λαμπρά. Αν είναι εκεί και οι γίδες που αντιπαθούν τον Σεφερλή θα γίνει μεγάλο πάρτι . Δεν ξέρω μόνο αν θα αρέσει στις γίδες …

  132. spyridos said

    130
    Μα η πλήρης αποτυχία των Αμερικάνων (και των ανά την υφήλιο υποστηρικτών αυτού του τρόπου σκέψης και δράσης) στην αντιμετώπιση της εγκληματικότητας μιλάει μόνη της.

  133. aerosol said

    #119
    Η εξίσωση δεν είναι δική μου, είναι σχετικά γνωστός ορισμός της κωμωδίας.
    Πολλές τραγωδίες είναι εγκλήματα. Και ας μην βάλουμε κάτω να κρίνουμε ποια τραγωδία είναι χειρότερη από άλλη, θα μπλέξουμε. Ναι, κατά την κρίση μου ΚΑΙ στην περίπτωση του βιασμού (όπως με όλα τα τραγικά γεγονότα) τα θύματα δοθέντος του χρόνου θα μπορούσαν να γελάσουν με κάποιο καλό αστείο. Ακριβώς διότι ένα καλό αστείο μπορεί να είναι και θεραπευτικό.

    Όλα; Όχι. Δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Αυτό δεν είναι κριτήριο για το τι επιτρέπεται. Το θύμα μιας τραγικής κατάστασης μπορεί να σημαδευτεί για πάντα. Μια ολόκληρη κοινωνία δεν είναι σωστό να σημαδεύεται για πάντα με την ίδια ένταση. Μια χαροκαμένη μάνα μπορεί να θέλει τον θάνατο του δολοφόνου του παιδιού της. Η κοινωνία δεν πρέπει να αντιδρά σαν χαροκαμένη μάνα, μπορεί και οφείλει να είναι πιο ψύχραιμη -για αυτό δεν σκοτώνει τους δολοφόνους. Και δεν κατακρίνει τα αστεία για δολοφονίες, από ανησυχία μήπως τα ακούσει μια χαροκαμένη μάνα. Δυστυχώς ή ευτυχώς, είναι βάρος του καθένα μας να διαχειριστεί και τα τραύματα και τις τραγωδίες του.

    Μίλησα για κωμωδία και με μετατρέπεις σε απολογητή του Σεφερλή, λες και κωμωδία=Σεφερλής. Δεν ξέρω γιατί τον ανάφερες. Νομίζω διαφωνείς με πράγματα που ΔΕΝ είπα.

  134. aerosol said

    #126
    Θεωρώ τον Chapelle από τα μεγαλύτερα εν ζωή κωμικά ταλέντα, και έχει υποστεί επιθέσεις από politically correct κοινό. Αλλά νομίζω πως παρακολουθείς υπερβολικά τις εξελίξεις στις ΗΠΑ, και από πολύ περιορισμένες πηγές, αποκτώντας πολύ τρομοκρατημένη οπτική για το τι συμβαίνει. Όπως οι Αμερικάνοι που έβλεπαν Fox News και ήταν πεπεισμένοι πως οι λευκοί Σουηδοί ήταν κλεισμένοι σπίτια τους επειδή έξω τους βίαζαν μαζικά οι μετανάστες.
    Έχουμε όλοι ασκήσει πολύ πιο «ακραία» κριτική για πράγματα εδώ μέσα από της Ακρίτα, χωρίς να σκεφτεί κανείς πως προκαλούμε εγκλήματα μίσους. Και όχι, δεν υπάρχει στην Ελλάδα καμία μιλίτσια που υπακούει οδηγίες από μια δημοσιογράφο για να εξοντώσει κανέναν. Αν σου έχει διαφύγει, όσο διαβάζεις περί cancel culture στις ΗΠΑ, εδώ κανείς δεν έχει λυντσάρει κανέναν. Μόνη περίπτωση επικοινωνιακής καμπάνιας με κάποιο σχετικό αποτέλεσμα ήταν η φάση του ελληνικού #metoo, και οι αιτίες ήταν απείρως πιο σοβαρές από τη στραβή κριτική ενός αρθριδίου για έναν κωμικό. Οι μόνες απαγορεύσεις έρχονται δια νόμου, και συνήθως αφορούν κάτι κουλτουριάρηδες σε κάτι εκθέσεις τέχνης που πολύ μας… φοβίζουν! Βασικά, μόνο ό,τι έχει απειλήσει το πατρίς, θρησκεία, οικογένεια έχει απαγορευτεί ποτέ στην Ελλάδα.

    Επίσης, οι σχετικές καμπάνιες, στις χώρες που συναντώνται, με την εκπληκτικά περιορισμένη επιτυχία που έχουν (βασικά… σπάνια) δεν αποτελούνται από δυο αυστηρές παραγραφούλες, είναι έντονες και πολύμηνες και μαζικές. Αν είναι ακραία η κριτική της Ακρίτα… τότε κανείς μας δεν πρέπει να ξαναγράψει ποτέ, πουθενά.

  135. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    14. >>Χαρακτήρισε ο Κώστας Γεωργουσόπουλος τον Μάρκο Σεφερλή μέγα ηθοποιό; Είδα καλά;
    Ο Γεωργουσό το δημοσίευσε ανώνυμα στα ΝΕΑ. Στο κείμενό του αντιδρά ένας (δυστυχής 🙂 ) αναγνώστης.

    Ένα αμφιλεγόμενο άρθρο του με αφορμή τον Σεφερλή γεννά πολλά ερωτήματα…
    https://www.lifo.gr/lifoland/mikropragmata/o-kostas-georgoysopoylos-klebei-tin-parastasi-ap-tin-exodo-stis-agores
    ———————-
    Εδώ μια σούμα της σεφερλιάδας :
    Η Σκληρή Αλήθεια για τον Μάρκο Σεφερλή
    Ένα ηχητικό ντοκιμαντέρ του Άρη Δημοκίδη για τον δημοφιλή αλλά εξαιρετικά αμφιλεγόμενο κωμικό, τα στραβοπατήματα και τις προοπτικές του.
    https://www.lifo.gr/podcasts/wraia-pragmata/i-skliri-alitheia-gia-ton-marko-seferli
    ———————–
    51 >>Η μάνα του Σεφερλή τα πήρε σαν προσβολές :
    – Ούτε σκουπίδι είναι το παιδί μου, ούτε σκουπίδια είναι ο κόσμος που τον ακολουθει.

    Βασίλης Θανόπουλος: «Ήμουν πισωγλέντης επειδή κάποιος σκέφτηκε ότι θα έχει γέλιο να χρησιμοποιήσει τη λέξη αυτή»
    (…)“Πισωγλέντης”. Μια σύνθετη λέξη που έγινε εξαιρετικά δημοφιλής μέσα από την κωμωδία που πραγμάτωνε ο κ. Σεφερλής στην τότε τηλεοπτική του καριέρα. (…)
    Και εγώ παιδί μου ήμουν τότε. Αλλά ήμουν και πισωγλέντης επειδή ένας μεγάλος σκέφτηκε ότι θα έχει γέλιο να χρησιμοποιήσει τη λέξη αυτή για τους ομοφυλόφιλους. Αλλά και τι έγινε; Κωμωδία κάνουμε εξάλλου. Για να γελάσει ο κόσμος. Εγώ δεν γελούσα όμως. Και μαζί με εμένα φαντάζομαι και αρκετοί άλλοι. Ο κ. Σεφερλής δεν επιτρέπει σε κανέναν “να πει στο παιδί του ότι ο πατέρας του είναι σκουπίδι”. Και πολύ καλά κάνει. Ο ίδιος όμως γιατί βοηθά στο να μεταχειρίζονται άλλα παιδιά ως σκουπίδια; Επειδή κάνει κωμωδία;».
    https://www.neolaia.gr/2022/04/05/vasilis-thanopoulos-hmoun-kai-piswglentis-epeidi-enas-megalos/

  136. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    133 – Και πού έχει αντιμετωπιστεί η εγκληματικότητα με άλλο σκεπτικό;
    Η εγκληματικότητα γενικά στον κόσμο, προέρχεται από δύο παράγοντες, την σεξουαλική καταπίεση, και το χρήμα που εγγενώς, δημιουργεί αδικία.

    Δεν μπορεί να υπάρξει δίκαιο σύστημα που βασίζεται σε οποιασδήποτε μορφής χρήμα, και δεν μπορεί να υπάρξει ψυχοσωματική ισορροπία σε ανθρώπους που υπόκεινται σε καταστολή της φυσικής σεξουαλικότητας, ειδικά στην βρεφική και παιδική ηλικία. Λογική και φυσική συνέπεια αυτών, η εγκληματικότητα.

    Δεν είναι οι διάφοροι Σεφερλήδες υπαίτιοι για τους βιασμούς, αλλά οι οικογένειες και κυρίως οι ανέραστες μαμάδες που αποπλανούν και «ευνουχίζουν» τα αντράκια τους, αλλά το οικογενειακό άβατο, είναι ακόμη (ηθελημένα;) κοινωνικό ταμπού.

  137. Eva Matenoglou said

    Έχεις δίκιο.
    Διαφώνησα με πράγματα που δεν είπες εσύ, ξέρω ότι δεν ανέφερες εσύ τον βιασμό (το είπα στην παρένθεση ότι το επίμαχο σχόλιο το έκανε άλλος), αλλά το δικό σου σχόλιο (ακριβώς επειδή είναι πολύ περισσότερο πειστικό και εύλογα αποδεκτό – ποιος δεν αγαπά, ας πούμε, τη μαύρη κωμωδία) μπορεί να συνδυαστεί με το άλλο σχόλιο (που ταύτιζε χαρούμενα τον Σεφερλή με την κωμωδία) και να το ενισχύσει…
    Αλλά, και πάλι, στην τοποθέτησή σου εξαιρείς την ευθύνη για το έγκλημα – πώς μπορεί κανείς να την αγνοήσει; Η κοινωνία που δικαιούται να γελάει είναι άμοιρη ευθυνών όταν το έγκλημα πλήττει συγκεκριμένες ομάδες που στοχοποιούνται; Δεν είναι διαφορετική αυτή η περίπτωση από αυτές που περιγράφεις;

    (συγγνώμη, πάντως, που απάντησα σε σένα για κάτι που είπε άλλος)

  138. Eva Matenoglou said

    Το παραπάνω σχόλιο πάει στο σχόλιο 134!

  139. aerosol said

    #138
    Εύα, μιλώντας γενικά για την κωμωδία, οφείλω να σταθώ σε γενικούς κανόνες -ή στην άρνησή τους. Όπως δεν θα σκεφτώ περιορισμό στη θεματολογία των τραγουδιών επειδή υπάρχουν και φασιστικά τραγούδια, έτσι δε μπορώ να δεχτώ κανόνες που να περιορίζουν συλλήβδην την κωμωδία, είτε θεματολογικούς, είτε άλλους. Πιστεύω πως τα περισσότερα θα τα κάνει η κριτική (όλων μας) επί συγκεκριμένου. Κάθε τέχνη γεννιέται από την κοινωνία και, εν τέλει, βρίσκω σαφώς πιο επικίνδυνες τις γενικεύσεις περί ευθύνης από το να μείνουν οι καλλιτέχνες στο απυρόβλητο (εκτός αν σαφώς ωθούν προς τη βία). Άρα λέω πως η κοινωνία δεν είναι άμοιρη ευθυνών για τίποτα που της συμβαίνει αλλά, ναι, δικαιούται να γελάει με ό,τι επιλέγει. Και αν επιλέγει λάθος αυτό έχει να κάνει με βαθύτερες νοσηρότητες τις οποίες δεν προκαλεί ένας κωμικός. Αντίθετα, η κοινωνία δημιουργεί τους κωμικούς που της ταιριάζουν. Κι όσο αλλάζει η κοινωνία αλλάζει και το χιούμορ της.

    Το να σκεφτούμε το αντίθετο για μένα ανοίγει σκοτεινούς δρόμους δράσης και λογοκρισίας, αλλά και βάζει το κάρο μπροστά από το άλογο. Δεν κανονικοποιεί ένα αστείο (όσο κακό και επιθετικό) τον βιασμό ή κάθε άλλο έγκλημα. Αν η κοινωνία το έχει μέσα της «κανονικοποιημένο» θα ζητάει τέτοια αστεία. Αν προοδεύσει, θα αφήσει πίσω της και τα αστεία αυτά. Δεν προκαλεί το αστείο τους βιασμούς. Ή τους «προκαλεί» όσο εμείς οι δύο τη μόλυνση του πλανήτη. Θεωρητικά το κάνουμε, στην πράξη είμαστε παντελώς αμελητέοι, δυο άτομα παρασυρμένα από κυκεώνα μαζικότερων τάσεων που προϋπάρχουν από καιρό.

    Στο λινκ που βάζει η Έφη (σχόλιο 136) διαβάζουμε:
    «Βασίλης Θανόπουλος: «Ήμουν πισωγλέντης επειδή κάποιος σκέφτηκε ότι θα έχει γέλιο να χρησιμοποιήσει τη λέξη αυτή»
    Εκεί ο Θανόπουλος περιγράφει τον πόνο που του προκάλεσε το μπούλινγκ με την χρήση μιας λέξης που σκαρφίστηκε ή έκανε γνωστή ο Σεφερλής. Όμως ο κάθε Σεφερλής δεν δημιουργεί τον νταή, αν δεν τον έχει φτάξει προηγουμένως η κοινωνία και η οικογένειά του. Συγνώμη για τις υβριστικότατες εκφράσεις αλλά θέλω να δώσω ξεκάθαρα και την ωμή βία τους: Δεν θα ήταν πιο χαρούμενο το θύμα αν του ασκούσαν μπούλινγκ φωνάζοντας «συκιά», «αδέρφω» ή «πουστάρα». Όπως έχουν ακούσει παλιότερες γενιές ομοφυλόφιλων, τότε που δεν υπήρχε ούτε ο «κακός» Σεφερλής, ούτε η λέξη του. Σε εποχές πολύ σκληρότερες, με ξυλοδαρμούς στην ημερήσια διάταξη… Αν δεν είχαμε αυτή τη βία μέσα μας η λέξη δεν θα ήταν πρόβλημα. Η βία είναι το πρόβλημα, και οι λέξεις που θα χρησιμοποιήσει θα βρεθούν. Και ειλικρινά νιώθω πως ο Θωμόπουλος (πληγωμένος από άθλια βιώματα…) αποδίδει στο σφυρί αυτό που έκανε το χέρι που κρατούσε το σφυρί. Στην πραγματικότητα ήταν «πισωγλέντης» επειδή κάποιοι επικίνδυνοι άνθρωποι μισούσαν τους ομοφυλόφιλους και τον στοχοποίησαν, και κάμποσοι άλλοι τον άφησαν αβοήθητο.

    Δεν βγάζω λάδι τον κάθε Σεφερλή. Αλλά προτιμώ να τον θάψω με κακή κριτική, δούλεμα ή την αδιαφορία στο έργο του, και να του αποδώσω τη μικρή ευθύνη που του αναλογεί και μόνο, αυτή του διασκεδαστή. Όχι να του περιορίσω με κανόνες αυτό που του «επιτρέπω», και να του ρίξω και τις ευθύνες των νομοθετών, των οικογενειών, της παιδείας, της Εκκλησίας, της Αστυνομίας, της πολιτικής, όλων των πολιτών και, φυσικά, των ίδιων των εγκληματιών.

  140. Eva Matenoglou said

    140.
    Το ξέρω ότι δεν βγάζεις λάδι το Σεφερλή (αλλιώς δεν θα είχα ασχοληθεί με τα σχόλιά σου – είδες ότι δεν καταπιάνομαι να απαντήσω σε αυτούς που το κάνουν).
    Κι εγώ δεν βγάζω λάδι την πολιτική ορθότητα και τους κινδύνους που εγκυμονεί (τους σκοτεινούς δρόμους που λες).
    Αλλά η βία είναι η κορυφή του παγόβουνου. Κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας είναι ό,τι την τρέφει (ιδέες εικόνες, αξίες, παροιμίες, μπόλικη λαϊκή σοφία- να μην πω και για τη θρησκευτική- «αυτονόητες» παραδοχές, κοινή λογική και δε συμμαζεύεται). Εκεί τοποθετώ και το χιούμορ του Σεφερλή. Φυσικά αυτή είναι μια (εννοιολογική) κατηγορία, για να συνεννοούμαστε, και περιλαμβάνει όλα τα ομοειδή αστεία.
    Άρα δεν ρίχνει κανείς την ευθύνη για τη βία στον Σεφερλή (ειδικά εγώ δυσκολεύομαι να δείξω με το δάχτυλο τον ένοχο σε κάθε περίπτωση). Νόμιζα ότι μιλάμε για το είδος του χιούμορ και της σκέψης που τα αστεία του εκπροσωπούν και όχι τον ίδιο!
    Και, φυσικά, το ίδιο αυτό είδος σκέψης το βρίσκουμε και στην οικογένεια και στο σχολείο και όλους τους θεσμούς που αναφέρεις. ΑΥΤΟ ακριβώς τονίζω κι εγώ, ότι όλα αυτές οι υπόρρητες παραδοχές που κανοναρχούν τη λειτουργία τους είναι το λίπασμα της βίας.
    Και, ναι, η βία, πριν από όλα, είναι μέσα μας, αλλά ο πολιτισμός δεν είναι το αντίδοτο σε αυτή (όπως θα έλεγε και ο Καστοριάδης); Ή μήπως θα πρέπει να τον αποδεχθούμε ως αναγκαίο κακό (που θα έλεγε και ΠΘ μας, μιλώντας για το δίκαιο του ισχυροτέρου)…

  141. Eva Matenoglou said

    141. (τελευταία παράγραφος)
    να την αποδεχθούμε (τη βία)

  142. aerosol said

    #141
    Εντέχνως και με χάρη θα προσπεράσω το τελευταίο ερώτημα γιατί μου βάζεις δύσκολα!

    Στα άλλα:
    Έχεις δίκιο, κι εγώ λέγοντας βία δεν έχω στο νου μόνο την τελική της έκφραση -σωματικά χτυπήματα ή ύβρεις- αλλά και το υπόστρωμα οργής, μισαλλοδοξίας, ανασφάλειας, καταπίεσης κλπ, που την προκαλούν. Νομίζω όμως πως υπάρχουν πολλοί που εύκολα θα επιλέξουν συγκεκριμένο στόχο και θα δείξουν με το δάχτυλο πότε τον Α, πότε την Β, μετατρέποντάς τους σε σύμβολα και ηθικούς αυτουργούς του κακού που κουβαλά συστημικά και δομικά η κοινωνία. Δηλαδή υπάρχει η τάση να σχηματοποιούμε πρόχειρα και νευριασμένα, δημιουργώντας αποδιοπομπαίους τράγους, υπεύθυνους συμβολικά για όλα τα δεινά.

    Και δεν το βλέπω μόνο με πρόσωπα: η τάση αυτή εκδηλώνεται προωθώντας ως επιθυμητές διάφορες απαγορεύσεις και απόλυτους κανόνες που θέλουν να καθορίσουν τη γλώσσα, το χιούμορ, την σκέψη. Βλέπω, ας πούμε, με ανησυχία -ευτυχώς όχι ακόμα στην Ελλάδα- κόσμο να γράφει r*pe, δεχόμενος την ηλίθια και επικίνδυνη σύμβαση πως είναι κακιά λεξούλα και χτυπώντας την… θα χτυπηθεί το φαινόμενο; Όχι μόνο εντοπίζω σ’ αυτό τους ίδιους βίαιους μηχανισμούς ανοησίας της «άλλης» πλευράς αλλά πιστεύω πως αν αφεθούμε σε τέτοιους κανόνες, αυτοί άμεσα θα χρησιμοποιηθούν εναντίον μας και εναντίον όσων πιστεύουμε δίκαια και καλά. Γι αυτό συχνά πυκνά κι εδώ μέσα αντιδρώ σε τσιτάτα, κανόνες και απόλυτες ρήσεις. Όχι ως «ισαποστάκιας», αλλά ακριβώς γιατί θεωρώ πως εκεί δεν διακρίνω πολιτισμό ή αγάπη προς το δίκαιο αλλά την ίδια καταπιεσμένη οργή που προκαλεί καταπίεση. Ειδικά αν στρέφεται ενάντια σε μορφές Τέχνης (όπως η κωμωδία) και όχι σε πιο πολιτικού ρόλου θεσμούς, όπου θα ήταν αναλογικά ταιριαστό.

    [Σόρυ για τα σεντόνια, ευχαριστώ για την κουβέντα!]

  143. Το r*pe λοιπόν δεν το είχα ξαναδεί. Αϊντε-άιντεεεε…
    Ν’ αρχίσω να στοκάρω κονσέρβες και κωλόχαρτα τη στιγμή που θ’ αρχίσουν να γράφουν w*r?

  144. aerosol said

    #144
    Ναι. Μέχρι και G*d είδα πρόσφατα, ευτυχώς προς έκπληξη των αναγνωστών. Φυσικά αφορούν λίγους, μάλλον μια μικρή μερίδα από ενθουσιώδη νεούδια εις το Αμέρικα -και θεωρώ δύσκολο να πιάσει μαζικά, ο κόσμος δεν είναι τόσο βλάκας. Επειδή όμως με το ίντερνετ οι μόδες μεταπηδούν εύκολα, σημειώνω την ηλίθια αυτή τάση στο οικοσύστημα βλακείας που μας τριγυρίζει. Έχουμε ένα σύστημα που καταρέει και μας πολτοποιεί κάθε χρόνο και περισσότερο και η αντίδραση είναι να θιγόμαστε από τις ίδιες τις λέξεις με τις οποίες επικοινωνούμε;

  145. 145# Ο ασφαλέστερος τρόπος για να φιμώσεις κάποιον είναι όχι να του κόψεις αλλά να του πάρεις τη γλώσσα.

  146. Eva Matenoglou said

    143 , 145
    Αυτό με τις λέξεις είναι η μεγαλύτερη ανοησία και δείχνει, την ανοησία και τον πουριτάνισμό των νεοφώτιστων «δικαιωματιστών» που ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια σε κάθε χώρο (ακόμη και σε πρωινάδικα). Καταλαβαίνω, λοιπόν τι έχεις στο μυαλό σου όταν ανησυχείς για τις συνέπειες της κριτικής μου.
    Όχι μόνο να λέγονται, λοιπόν, οι λέξεις, αλλά «σαν πρόκες πρέπει να καρφώνονται»! Και δεν είπε κανείς ότι πρέπει να φιμωθεί όποιος έχει άλλη αντίληψη για το χιούμορ. Απλώς, όλοι κρινόμαστε και μπορούμε να κρίνουμε (με επιχειρήματα).
    Ωστόσο, και κάποιος αναστοχασμός σε εδραιωμένες αντιλήψεις που τροφοδοτούν τη βία δε βλάπτει. Αλλιώς ποιο είναι το περιεχόμενο της ευθύνης των θεσμών που κι εσύ ο ίδιος ανέφερες; Αν δεν ψηλαφίσουμε τις αδικίες, πώς θα τις διορθώσουμε; (η κουβέντα χωρίς συγκεκριμένο κάθε φορά διακύβευμα δεν θα κατέληγε σε αφορισμούς για την «κακούργα κοινωνία»;) Ή θα μπορούσαμε να τα αναγάγουμε όλα στην οικονομική και πολιτική σφαίρα (βάση); Αλλά έτσι η καθημερινή πραγματικότητα θα έμενε ίδια και απαράλλαχτη, κι αυτό σίγουρα δεν είναι καλό για όλους μας!
    Από κάπου αρχίζει το ξήλωμα προκαταλήψεων, σε κάθε εποχή (αλλιώς εγώ σήμερα δεν θα ψήφιζα γιατί τις μέρες της περιόδου μου- θα έλεγαν- αφιονίζομαι) κι αυτό αναγκαστικά θα θίξει κάποιους (τον κωμικό, τον τράπερ, τον παπά, τον δάσκαλο, τον γονιό, ακόμα και τον γιο μου, που είναι εφηβάκι) αλλά τι να κάνουμε, άμα δεν σπάσεις αβγά, ομελέτα δεν τρως…

    (Ευχαριστώ κι εγώ για την κουβέντα (ξεδιπλώνει άγνωστες ή αγνοημένες πτυχές του προβληματισμού, όπως αυτή με τις πετσοκομμένες λέξεις, και βοηθάει να μη στήνονται στρατόπεδα)

  147. 145 Το G*d το έχω δει κι εγώ, αλλά απο υπερορθόδοξους Εβραίους που δεν θέλουν ουτε να γράψουν το όνομα επί ματαίω.

  148. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Η πρωτόδικη δικαστική απόφαση αναγνώρισε άραγε τόση δύναμη σ΄ΑΥΤΗΝ την κριτική της Ε.Α. ώστε την καταδίκασε ως ικανή να κάνει ζημία στον μηνυτή; Υπήρξε άραγε αντίστοιχα αναφορά στον λόγο/τα περιεχόμενα των παραστάσεων του Μ.Σ; στην προσβολή έστω της κοινής αισθητικής; (δεν είναι ο κανόνας το γούστο των θεατών του Μ.Σ, όσοι κι αν είναι αυτοί-μην τρελαθούμε μ΄αυτό το κριτήριο).
    Θα ήθελα να δω πού εδράζεται η καταδίκη.

    Ως προς την ουσία/το διακύβευμα, αν υπάρχει στο φινάλε, πλάκα πλάκα, όπως σηκώθηκαν πια τα καπάκια, στο Παλλάς ανέβασε κι ο Λιγνάδης και είδαν το φως και για την συγκεκριμένη παράσταση, διάφορα. Τί υπερασπιζόταν κι αυτή η Ακρίτα τελικά; Εάλω πάσα η πόλις. 😦
    Ποιο(ή ποια) σήριαλ της κακιάς ώρας είπαμε ότι χρηματοδοτήθηκε/επιχορηγήθηκε από το ΕΚΟΜΕ, ξέχασα… Δεν έχω τηλεόραση αλλά κατά γενική ομολογία.

  149. Όλη αυτή η φάση μου θυμίζει (απ’ την ανάποδη) ένα παμπάλαιο στριπάκι της Κλερ Μπρετεσέ, που δείχνει μια γυναίκα να φτάνει στην παραλία, να στρώνει την πετσέτα της, να γδύνεται εντελώς και να ξαπλώνει ανάσκελα. Σε λίγο την πιάνει μια φαγούρα/μυγάκια ή κάτι τέτοιο στα μπούτια, οπότε απλώνει πάνω τους ένα από τα ρούχα της. Μετά από λίγο το ίδιο στην κοιλιά, άλλο ρούχο για προστασία. Μετά ψηλά στο στέρνο, στο πρόσωπο κλπ, ώσπου στο τέλος καταλήγει εντελώς κουκουλωμένη από ριγμένα ρούχα, αφήνοντας ορατά μόνο τα δυο επίμαχα σημεία νοτίως του αφαλού και βορείως της κοιλιάς 🙂

  150. 149τέλος

    Οι Οικογενειακές Ιστορίες. Κάποιο κοθονη τις θεώρησε υψηλής πυοτητας. Δεξυιος θα ήτανε 🙂

  151. Eva Matenoglou said

    149.
    «προσβολή της κοινής αισθητικής»

    Ποιας «κοινής» αισθητικής; Αυτής που έχει διαμορφώσει η σεφερλική σχολή του χιούμορ (χωρίς φυσικά να είναι η μόνη) εδώ και δεκαετίες; (Σου προτείνω να δεις ένα γνήσιο, κατά τη γνώμη μου, δείγμα αυτής της σχολής στο σχόλιο 132, ζητώντας συγγνώμη εκ των προτέρων)

  152. 152# Τους ρομαντικούς που ονειρεύονται εξεγέρσεις και επαναστάσεις τους συμβουλεύω πάντα να τσεκάρουν τις πωλήσεις των κουτσομπολίστικων περιοδικών και κωλοφυλλάδων. Όσο είναι ανεβασμένες μπορούν να χαλαρώσουν, μην πάθουν καμιά κράμπα σφιγμένοι με το όπλο παρά πόδα 🙂
    (Ο Χατζημικυμάου είχε τον Πάριο στην εκπομπή του και του έλεγε πως αισθάνεται δέος που παίρνει συνέντευξη από έναν θρύλο του ελληνικού τραγουδιού).

  153. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    153 – Γιατί τι είναι ο Πάριος. Τελικά ποια είναι τα κριτήρια ενός θρύλου ή έστω μεγάλου; Σίγουρα όχι η υποκειμενική μας κρίση.

  154. aerosol said

    #146
    Βασίζομαι σε σένα να φτιάξουμε δικιά μας, χτηνώδη.

    #147
    Βεβαίως κρινόμαστε και κρίνουμε, και δεν ανησυχώ για τις συνέπειες τις κριτικής -σίγουρα όχι της δικής σου, είναι εμφανές πως δε μιλάς χωρίς σκέψη. Γι αυτό και βρήκα απολύτως θεμιτή την κριτική της Ακρίτα, κακή την αντίδραση Σεφερλή, και λάθος την δικαίωσή του. Διατηρώ επιφυλάξεις μόνο για το είδος της κριτικής που καταλήγει να κανοναρχεί. Έχεις δίκιο πως μιλώντας για «κοινωνία» μπορεί να παρεξηγηθώ πως βλέπω μόνο μια ακαθόριστη, ουδέτερη μάζα, όπου κανείς δεν έχει πραγματικές ευθύνες -την κακούργα! Έχουμε όλοι κάποιες ευθύνες, μερικοί έχουν περισσότερες, κάποιοι εγκληματικά πολλές. Θίξε όποιον θες, σπάσε τα αυγά (αλλιώς πώς θα φάμε;), ξήλωσε τα προς ξήλωμα. Προτείνω πάντως μια μικρή επιείκεια προς τους καλλιτέχνες όσον αφορά τον κοινωνικό τους ρόλο -ακόμα και τους κακούς- διότι βρίσκονται δυσανάλογα στο στόχαστρο. Όντας στο προσκήνιο, συγκεντρώνουν πάνω τους όλες τις προβολές, προσδοκίες και απαιτήσεις μας. Στην πραγματικότητα οι περισσότεροι είναι ελάχιστα ή πολύ ταλαντούχοι άνθρωποι που προσπαθούν να κάνουν μια δουλειά όπως όλοι: ούτε σοφότεροι, ούτε πιο ψαγμένοι από τον γείτονα δίπλα.

    Δε μου αρέσει ο Σεφερλής (αν και του αναγνωρίζω κάποιο ταλέντο). Αλλά δεν τον κακίζω. Ούτε θέλω να μην υπάρχει ένας τέτοιος στην «αγορά ιδεών» που λένε. Κακίζω και σιχαίνομαι τα ιδιωτικά κανάλια που τον ταϊζουν σαν αποκλειστική δίαιτα στο κοινό εδώ και δεκαετίες χωρίς να έχουν βάλει ΠΟΤΕ κανενός άλλου τύπου θέατρο. Δεν χώρεσε σε 33 χρόνια προγράμματος, κουφάλες…

    «εγώ σήμερα δεν θα ψήφιζα γιατί τις μέρες της περιόδου μου- θα έλεγαν- αφιονίζομαι»
    Τι, oύτε αυτό ισχύει; Πάλι ψέματα μου είπαν στο Κρυφό Σχολειό;!!! 😀

  155. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    153 Πολιτιστική επανάσταση ; πού; στο…γιδότοπο; 🙂
    ο Μπουρνέλης, ο Πρέκας κι άλλοι πιο άγνωστοι, έχουν πάρει τιμητική σύνταξη ως έχοντες συνεισφέρει στον πολιτισμό.
    Ο Χατζηνίκος, έπιασε τα καλλιτεχνικά κουσκούσια από καιρό ακούω. Θρύλους, μύθους, ογκόλιθους, και άλλα υπερθετικά θα επιστρατεύει για παραγέμισμα του κενού προς πειθώ του κοινού.
    Ο Λιάνης τ΄απόγεμα έλεγε πόσο φίλοι ήταν με τον Παπαθανασίου και τον υμνούσε ότι ήταν παγκόσμιος και.. και…, αυτός που το 2007, τάχθηκε υπέρ της κατεδάφισης του σπιτιού του στην Αρεοπαγίτου, με το να μην συμφωνήσει να συσταθεί Ίδρυμα που θα βοηθούσε (τρίχες αλλά έτσι σερβιρίστηκε) στη σωτηρία της «πολυκατοικίας Κουρεμένου»/ιδιοκτησίας Βαγγ. Παπαθανασίου.
    » …ο κ. Γ.Λιάνης ανέφερε χαρακτηριστικά ότι «η χώρα έχει και άλλα μεγέθη,μεγαλύτερα του Βαγγέλη Παπαθανασίου …»
    https://www.tovima.gr/2008/11/25/culture/erides-sti-boyli-gia-to-spiti-toy-baggeli-papathanasioy/

    Τα ξέρουμε, και τί ;

  156. Eva Matenoglou said

    155.
    Ευχαριστώ, Aerosol!

    153, 156.

    Γιατί όχι, παρακαλώ;

    Και επειδή με τσίγκλισες, Χτήνε, και κουράστηκα πια με τον πολιτισμένο διάλογο (νισάφι, μπάστα!), πάρε και ένα σύνθημα:
    «Είμαστε πολλές, δεν κάνουμε ησυχία, θα κάψουμε το κράτος και την πατριαρχία!»

  157. 156# Απελπισία καλή μου, παλιότερα ήμουν συγκρατημένα απαισιόδοξος που λέει κι ένας φίλος. Τώρα πιά…

  158. aerosol said

    #157
    Tremate, tremate, le streghe son tornate!

    #158
    Τώρα είσαι απλά ασυγκράτητος, μεσιέ!

  159. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    155 >> Δε μου αρέσει ο Σεφερλής (αν και του αναγνωρίζω κάποιο ταλέντο). Αλλά δεν τον κακίζω. Ούτε θέλω να μην υπάρχει ένας τέτοιος στην «αγορά ιδεών» που λένε. Κακίζω και σιχαίνομαι τα ιδιωτικά κανάλια που τον ταϊζουν σαν αποκλειστική δίαιτα στο κοινό εδώ και δεκαετίες χωρίς να έχουν βάλει ΠΟΤΕ κανενός άλλου τύπου θέατρο. Δεν χώρεσε σε 33 χρόνια προγράμματος, κουφάλες…

    Κάποτε είχαν κράξει τον Χατζηνικ για αυτό το επίπεδο τέχνης που παρουσίαζε το κανάλι στο οποίο ήτανε κουμανταδόρος, και η απάντηση ήταν το γνωστό «αυτά θέλει ο κόσμος». Υποθέτω πως διατύπωσε έτσι χάριν συντομίας το «αυτά κάναμε τον κόσμο να θέλει».

  160. aerosol said

    #160
    Ναι, η πάγια ατάκα. Λες και πρόσφεραν εναλλακτικές που έστω θα τους βεβαίωνε τι θέλει ο κόσμος. Η φράση σημαίνει «αυτά θέλει ο κόσμος που θέλω και μου ταιριάζει». Κι επειδή είμαι συντηρητικός, καπιταλιστικός και της ελεύθερης αγοράς τύπος: μ’ αυτά και μ’ αυτά, δεν γνωρίζω άνθρωπο κάτω των 60 που να παρακολουθεί με κάποια συχνότητα το πρόγραμμα των καναλιών της τηλεόρασης. Διότι όταν ο κόσμος βρήκε άλλα, αποδείχτηκε πως θέλει κι άλλα.

  161. Eva Matenoglou said

    159.
    Altroché!

    (Si! Si! Si! / Le streghe siamo noi / ma a bruciar sul rogo / ci manderemo voi!)

  162. Macche’ democrazia, macche’ cristiana, ladri, mafiosi e figli di puttana!
    (άσχετο)

  163. aerosol said

    #162
    Παρακαλώ μη με στείλετε στην πυρά. Έχω ευαίσθητο δερματάκι!

    #163
    🙂

  164. Eva Matenoglou said

    163.
    ( nondiméno, πετυχημένο!)
    165.
    ti risparmiamo!

  165. 165α# Ma non e’ mio! Mio e’ quello che va cosi:
    Εμπρός λαέ μη σκύβεις το κεφάλι
    ο μόνος δρόμος είναι το γκάτζετ του Μιχάλη

  166. Eva Matenoglou said

    Υπέροχο!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: