Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Βιβλία για το καλοκαίρι και πάλι

Posted by sarant στο 27 Ιουλίου, 2011


 

Πέρυσι, στις αρχές του Ιούλη, σας είχα ζητήσει να προτείνετε βιβλία για το καλοκαίρι. Αντιγράφω την εισαγωγή του περυσινού άρθρου, μια και θαρρώ πως διατηρεί την επικαιρότητά του:

Διακοπές θα πει βιβλία, για μένα και για πολλούς άλλους. Βέβαια, σε καιρούς κρίσης το βιβλίο είναι που χτυπιέται από τα πρώτα, μια και αποτελεί είδος “μη παραδεδεγμένης χρησιμότητος”. Μου έλεγε κάποιος ότι μεγαλομεσαίο βιβλιοπωλείο του κέντρου (δηλαδή, όχι από τα πολύ μεγάλα) μια Τρίτη του Ιούνη κατέγραψε τον χειρότερο τζίρο της ιστορίας του, με 21 ευρώ όλα κι όλα.

Η κατάσταση στη βιβλιαγορά δεν έχει βελτιωθεί από πέρσι μέχρι φέτος, το αντίθετο. Φέτος τον Μάη πέρασα μερικές ώρες στο περίπτερο ενός εκδοτικού οίκου στην έκθεση βιβλίου στο Ζάππειο, το απόγεμα μιας καθημερινής. Περνούσαν πολλοί, στέκονταν πολλοί, αλλά όλη την ώρα που κάθισα ένα μόνο βιβλίο πουλήθηκε. Συνεχίζω με το περυσινό άρθρο:

Από την άλλη, ακόμα κι αν έχει ακριβήνει, το βιβλίο είναι φτηνή διασκέδαση. Οπότε ίσως η κρίση το ευνοήσει, ποτέ δεν ξέρει κανείς. Όμως εγώ δεν έχω τα φόντα να αναλύσω τα οικονομικά της βιβλιοπαραγωγής, αν θέλετε το κάνετε εσείς στα σχόλια. Αυτό που θέλω εγώ είναι να ανταλλάξουμε ιδέες σχετικά με βιβλία για τις διακοπές.

Πέρυσι είχα ζητήσει βιβλία συγκεκριμένων προδιαγραφών (να ανήκουν σε μια τριλογία ή γενικά μια σειρά). Φέτος δεν σκέφτηκα να ανεβάσω παρόμοιο άρθρο, αλλά το ζήτησε χτες ένας φίλος του ιστολογίου. Σκέφτομαι φέτος να μην βάλω κανέναν περιορισμό και να σας ζητήσω να προτείνετε, ο καθένας, βιβλία για τις διακοπές.
Να σας πω ποιο διάβασα εγώ. Το είχα αγοράσει (μάλλον, μου το είχαν χαρίσει) εδώ και μερικά χρόνια, αλλά επειδή είναι μεγάλο δεν είχα επιχειρήσει να το διαβάσω νωρίτερα. Φέτος το έπιασα και το τελείωσα, είναι τα Πριμαρόλια της Αθηνάς Κακούρη. Πριμαρόλια λέγονταν τα πρώτα πλοία με την καινούργια σταφίδα της χρονιάς, που έφευγαν κάθε χρόνο από την Πάτρα για τα μεγάλα λιμάνια της Αγγλίας και της Γαλλίας, την εποχή που η σταφίδα ήταν το πολυτιμότερο εξαγωγικό προϊόν της Ελλάδας -είχε φτάσει να αντιπροσωπεύει πάνω από το 50% της αξίας των εξαγωγών μας. Η σταφιδική κρίση ξέσπασε στις αρχές της δεκαετίας του 1890, και αυτό είναι το θέμα του βιβλίου. Περιγράφει με μαστοριά τα σαλόνια των αστικών οικογενειών  της Πάτρας, το σταδιακό βύθισμα του σταφιδοκαλλιεργητή στα χρέη, τις κομπίνες των τοκογλύφων, χωρίς η πολιτική θέση της συγγραφέας να  εκδηλώνεται με τόση αμεσότητα όπως στα επόμενα βιβλία της (Θέκλη και Ξιφίρ Φαλέρ) που εγώ το είχα βρει ενοχλητικό. Είναι βέβαια και η εποχή πιο μακρινή, άλλο το 1890 και άλλο το 1916. Με δυο λόγια, ένα κατάλληλο βιβλίο για το καλοκαίρι, καλογραμμένο, πολυάνθρωπο και πολυσέλιδο (πάνω από 770 σελίδες).
Εγώ σας είπα το δικό μου, περιμένω τώρα τις δικές σας προτάσεις!
Advertisements

120 Σχόλια to “Βιβλία για το καλοκαίρι και πάλι”

  1. Abravanel said

    Αποψε δεν εχουμε φιλους, Σ.Νικολαιδου
    Το καλυτερο ελληνικο βιβλιο που διαβασα τον τελευταιο χρονο. Απο τα μη-λογοτεχνικα Η στολη στην ναφθαλινη του Σ.Δορδανα, με μνεια σε ορισμενες μελετες στο συλλογικο Το Ολοκαυτωμα στα Βαλκανια.

  2. Making money. T. Pratchett
    (επίκαιρο και εννοείται, αστείο 🙂 )

  3. Γ.Κ. said

    Προτείνω καταρχήν «Το Κοιμητήτριο της Πράγας» που πέρα από την αξία σαν λογοτεχνικό βιβλίο κατά τη γνώμη μου απέκτησε και μια τραγική επικαιρότητα μετά τη μαζική δολοφονία με ακροδεξιό δράστη στη Νορβηγία. Θεωρίες συνωμοσίας στην Ευρώπη του 19ου αιώνα και βουτιά στο σύμπαν που τις δημιουργούσε, τις αξιοποιούσε πολιτικά, αλλά και ως προσοδοφόρο επάγγελμα.
    Αξίζουν επίσης δυο βιβλία για την κρίση που είναι ευκολοδιάβαστα (γραμμένα από δημοσιογράφους) χωρίς να είναι και «ελαφριά»: η «Χρεοκρατία» των Κιτίδη-Χατζηστεφάνου με το υλικό του πολυσυζητημένου και πολύ αξιόλογου ομώνυμου Ντοκιμαντέρ και το νέο βιβλίο του Νίκου Μπογιόπουλου «Είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε»

  4. προτεινω το Νεμεσις του Φιλιπ Ρόθ .. ειναι και καλοκαιρινο με εναν εξαιρετικα πικρο τροπο

  5. Σαράντης Δόντης said

    Προτείνω το βιβλίο «Ο τελευταίος κύκνος» του Στέφανου Δάνδολου και το «Σουέλ» της Ιωάννας Καρυστιάνη από τις εκδόσεις Καστανιώτη. Από τις εκδόσεις Εστία όλα τα βιβλία του Γιάννη Μακρυδάκη.

  6. π2 said

    Ας εκτροχιάσω λίγο τη συζήτηση.

    α) Είμαι ο μόνος πρώην βιβλιοφάγος που διαβάζει πια πολύ λιγότερο; Λίγο το ότι διαβάζω αναγκαστικά πολύ λόγω δουλειάς, λίγο διαφόρων ειδών τρεχάματα, λίγο ένα συνολικό μπάφιασμα από την περιρρέουσα μαυρίλα, λίγο το χάζεμα στο διαδίκτυο, έχω την εντύπωση πως το διάβασμα, η βασική μου ασχολία σχόλης (pun intended) έχει πέσει πάρα πολλές θέσεις στην ιεραρχία.

    β) Για να μην το μαυρίζω, πρωινιάτικα, ίσως τα παιδιά έχουν περισσότερες ελπίδες να μυηθούν στο διάβασμα απ’ όσο νομίζουμε, εμείς οι κουρασμένοι. Ο οκτάχρονος γιος μου, κλασικό δείγμα αεικίνητης σβούρας που καθόταν ακίνητος μόνο μπροστά σε μια οθόνη (υπολογιστή, psp, τηλεόρασης), διαβάζει πλέον με τις ώρες. Έχει και τα καλά του ο Χάρι Πότερ.

  7. Immortalité said

    (Ξέρετε, γράφομαι μην πιάσουμε πάλι την εβδομηντάρα μέχρι να ξανάρθω, και ξαναμέσα το κεφάλι μέχρι τ’ απόγεμα)

  8. π2, α) όχι (στην ερώτηση) και β) ναι. Και με την ευκαιρία, ας προτείνω το τελευταίο βιβλίο που διάβασε η (δεκάχρονη) κόρη μου επειδή το πέτυχε στη βιβλιοθήκη: Στάνισλαφ Λεμ, Τα ημερολόγια των άστρων. Ό,τι πρέπει.

  9. sarant said

    Ευχαριστώ για τα πρώτα σχόλια και τις πρώτες προτάσεις!
    Δεν νομίζω ότι διαβάζω λιγότερο βιβλία. Εφημερίδες και περιοδικά έχω περιορίσει.

  10. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Προτείνω ανεπιφύλακτα το «Ταξίδια και άλλα ταξίδια» του Ταμπούκι: είναι «ελαφρύ» αλλά πονηρά ελαφρύ, αφού στα περισσότερα απ’ τα μικρά κεφάλαιά του σε μπάζει σε άλλους κόσμους γεωγραφικούς ή λογοτεχνικούς. Τα ταξίδια για τον Ταμπούκι είναι «μόνο η αφορμή», για να θυμηθούμε κι έναν αλησμόνητο Χατζιδάκι. Διαβάζεται γρήγορα, ακόμη και στην παραλία, που λένε, όμως μπορεί να γίνει και επίπονο, για όποιον θελήσει να πάει παραπέρα και να γνωρίσει τους δημιουργούς ή τα έργα τους, στους οποίους και στα οποία επί τροχάδην αναφέρεται. Διαβάζεται, επίσης, επιλεκτικά: απ’ την περιοχή του κόσμου που σας ενδιαφέρει (στο τέλος του βιβλίου υπάρχει παγκόσμιος χάρτης με σημειωμένες τις πόλεις, στις οποίες αναφέρεται -όπως και λίστα των άλλων βιβλίων, των τρίτων, που κρύβονται στις σελίδες του…)
    Για να καταλάβετε την πονηριά του, ξεκινήστε, επί παραδείγματι, με το κείμενο «στην Ελλάδα με τη Σοφία»: μια άλλη Ελλάδα, μια άλλη σοφία…

  11. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    …α! μην ξεχάσω και τον τελευταίο Σιμενόν, στην Άγρα: λογοτεχνία πολύ περισσότερο σοβαρή απ’ ό,τι διατείνεται…

  12. bernardina said

    Πιδύο, (#5) όχι, δεν είσαι ο μόνος. Δυστυχώς η έλλειψη χρόνου και οι υποχρεώσεις έχουν κάνει το… εξωσχολικό διάβασμα περίπου πολυτέλεια.

    Όπως κι ο Νίκος, έτσι κι εγώ τα αγόρασα μαζί με πολλά άλλα εδώ και καιρό αλλά ακόμα δεν έχω αξιωθεί να τα πιάσω. Επειδή όμως όταν αγοράζω βιβλία έχω την τάση να διαβάζω… σχεδόν το μισό στα όρθια μπροστά στον πάγκο (διαβάζω και γρήγορα, βλέπετε) παίρνω πάντα μια αρκετά καλή γεύση του κειμένου και της μετάφρασης και τώρα πια σπάνια διαψεύδομαι. Βέβαια, περί ορέξεως κλπ κλπ. (και πάντα έχοντας υπόψη ότι μιλάμε για αναγνώσματα κατάλληλα για… ραστόνι 😉 και όχι για βαριά μελέτη).

    Ιδού λοιπόν:
    Drama City, του Τζορτζ Πελεκάνος
    Τούρκικη Νύχτα, του Φιλίπ Βιντελιέ και
    Εγχειρίδιο Ιχθύων -Μυθιστόρημα σε 12 Ψάρια, του Ρίτσαρντ Φλάναγκαν.

    Ιμόρ, θα τα ξαναπούμε πάλι το απογεματάκι 😉 γιατί κι εγώ είμαι μέχρι τ’ αυτιά.

  13. Αργολική Αρχειακή Βιβλιοθήκη Ιστορίας & Πολιτισμού said

    Το «Πριμαρόλια» της Αθηνάς Κακούρη, είναι όντος εξαιρετικό βιβλίο. Το είχα διαβάσει πριν χρόνια, αλλά η ανάρτησή σου μου γέννησε την επιθυμία να το ξαναδώ.

  14. TAK said

    Πιδύε (6),

    σε καταλαβαίνω (κι εγώ μπουχτίζω με το διάβασμα λόγω δουλειάς), αλλά αντιστέκομαι και εξακολουθώ να διαβάζω (στις διακοπές τουλάχιστον). Όπως και να το κάνουμε, είναι άλλο πράγμα να διαβάζεις αναγκαστικά και άλλο να επιλέγεις τη λογοτεχνία που θέλεις να διαβάσεις. Το να προτείνεις βιβλία για άλλους βέβαια έχει μια δυσκολία: εξαρτάται από τα γούστα τους, από το τι έχει διαβάσει ο καθένας, κλπ.

    Εντελώς υποκειμενικά λοιπόν, θα πω ότι από βιβλία σύγχρονων ελλήνων συγγραφέων που διάβασα τον Ιούλιο και μου άρεσαν, προτείνω:
    1. Το γύρο το θανάτου του Θωμά Κοροβίνη
    2. Τη Νόσο των εραστών του Κυριάκου Γιαλένιου
    3. Το Όλα πάνε ρολόι (ή σχεδόν) της Στυλιάνας Γκαλινίκη

    Από σύγχρονους ξένους συγγραφείς που διάβασα τον Ιούλιο και μου άρεσαν, προτείνω:
    1. Τη γυναίκα του τίγρη της Τέα Όμπρεχτ
    2. Τη χρονιά της ερήμου του Πέντρο Μαϊράλ
    3. Την κομψότητα του σκαντζόχοιρου της Μιριέλ Μπαρμπερί
    4. Το Σκίουρος ζητεί βερβερίτσα του Ντέιβιντ Σερντάρις
    5. Τον Αόρατο άνθρωπο του Ραλφ Έλισον (δεν είναι και τόσο σύγχρονο και είναι και γκουμούτσα -πράγμα που σημαίνει ότι δύσκολα το πας στην παραλία-, αλλά πραγματικά αξίζει τον κόπο – έχει γράψει και ο Νίκος για αυτό νομίζω).

    Από μη λογοτεχνικά και λόγω κρίσης συστήνω το 23 πράγματα που δε μας λένε για τον καπιταλισμό (που μεταφράστηκε ως 23 «αλήθειες» κλπ.) του νοτιοκορεάτη καθηγητή του Κέιμπριτζ Χα-Τζουν Τσανγκ. Δεν έχω δει την ελληνική μετάφραση (που κυκλοφόρησε τον Ιούνιο από τις εκδόσεις Καστανιώτη), αλλά έχω διαβάσει το αγγλικό πρωτότυπο και έχει πολύ ενδιαφέρον.

  15. sarant said

    Ευχαριστώ και για τα επόμενα χορταστικά σχόλια.
    14: Δεν έχω γράψει για τον Αόρατο άνθρωπο, αλλά για τον Γύρο του θανάτου:
    https://sarantakos.wordpress.com/2011/01/23/korobin/
    10: Ωραία παρουσίαση!

  16. atheofobos said

    Το πρόβλημα του 6- Π2, το έχουμε λίγο πολύ οι περισσότεροι.
    Πάντως για αυτή την εποχή είναι μοναδικό το Σκέτη Αναρχία του Woody Allen με το δηλητηριώδες και σουρεαλιστικό χιούμορ του.
    Επίσης το Η τέχνη του να έχεις πάντα δίκιο του Άρτουρ Σοπενχάουερ χρήσιμο ίσως και για πολλούς εδώ !

  17. τυφλός said

    Για καμιά ώρα, όχι για όλο το καλοκαίρι. Έχει κυκλοφορήσει ήδη στα ελληνικά.
    http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=387224

    Προτείνω, όσοι έχουν χρόνο, να κοιτάξουν και τα σχόλια-προτάσεις του περσινού άρθρου. Μου φάνηκε εξαιρετικά ενδιαφέρον το βιβλίο του Ντέιβιντ Λοτζ, Ανήκουστος Βλάβη και θα το ψάξω.

  18. Μαρίνα said

    Το»πριμαρόλια» και για μένα εξαιρετικό βιβλίο!Τώρα διαβάζω το «Αγιοι και δαίμονες εις ταν Πόλιν»του Γιάννη Καλπούζου.Τόσο με απορρόφησε που κοντεύω να το τελειώσω σε 3 μέρες.Η αλήθεια βέβαια είναι ότι έχω άφθονο ελεύθερο χρόνο για διάβασμα το καλοκαίρι,καθότι τυγχάνω εκπαιδευτικός.Επίσης πολύ μου άρεσε το «Οπως ήθελα να ζήσω»της Ελένης Πριοβόλου,που διάβασα πρόσφατα.Οι προτάσεις των σχολιαστών μου φαίνονται πολύ ενδιαφέρουσες,οπότε λέω να καταθέσω το επίδομα άδειας σε αγορά βιβλίων,αφού για εξωτικές διακοπές(στη Σαμοθράκη πχ)δεν βλέπω να επαρκεί…

  19. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Επειδή, όμως, και η ποίηση προσφέρεται για το καλοκαίρι, βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρουσα την παράλληλη παρουσίαση σε δύο νέες μεταφράσεις των «Ελεγειών του Ντουίνο» του Ρίλκε: από τον Σωτήρη Σελαβή στις (νέες) εκδόσεις «Περισπωμένη» και τη Μαρία Τοπάλη σ’ αυτές του Πατάκη (πιο πεπατημένες, ας πούμε…)
    Περιττεύει να υπογραμμίσω ότι οι πρώτες υπόσχονται πολυτονικό, οι δεύτερες όχι!

    Μου φαίνεται ότι αξίζουν να ξαναδιαβαστούν, σε κάποια από τις δύο -τουλάχιστον. Εκεί βρίσκεται κι ο στίχος «ποιος, αν φώναζα, ποιος θα με άκουγε από τις στρατιές των αγγέλων;» με τον οποίο ξεκινούσε την παρουσίαση του έργου του Τέννεσση Ουίλιαμς ο Μάριος Πλωρίτης στα «Πρόσωπα του Νεώτερου Δράματος». Όταν ο Κουν σκηνοθετούσε το «Λεωφορείο ο Πόθος» και η Μελίνα τραγουδούσε χάρτινο το φεγγαράκι, ψεύτικη η …

  20. theo said

    νικοκύρη ωραίο θέμα έβαλες για να νιώσουμε λίγο καλοκαίρι.Συνήθως τα καλοκαίρια διαβάζω 20 και βιβλία,αλλά φέτος για πρώτη φορά έτυχε να μην έχω όρεξη και το ‘χω ρίξει στις ταινίες.Τέσπα η όρεξη θα ξανάρξθει, ας κάνω και εγώ δυο πρώτες προτάσεις
    1)ο δρόμος-κορμακ μακκαρθυ:κατά τη γνώμη μου ένα αριστούργημα του 21ου πρώτου αιώνα που θα μνημονεύται από τους κριτικούς του μέλλοντος.Διαδραματίζεται στις ΗΠΑ μετά από μια καταστροφή που αφάνισε ένα μεγάλο ποσοστό της ανθρωπότητας.Το βιβλίο τεστάρει τις αντοχές του πολιτισμού και της ηθικής,την ανθρώπινη φύση,μας οδηγεί σε μια όμορφη περιπέτεια στην κατεστραμμένη ήπειρο και παράλληλα μας επιτρέπει να παρατηρήσουμε την τρυφερή σχέση μεταξύ πατέρα και γιου.Στα συν και η συχνά ποιητική γραφή του μακκαρθυ
    2)small gods-terry pratchett: μια ιδιοφυής σάτιρα της θρησκείας από εναν απ’ τους σπουδαιότερους εν ζωή άγγλους συγγραφείς(σε μεγάλο βαθμό μη μεταφράσιμος εξαιτίας του λεκτικού χιούμορ του)διαδραματίζεται σε ένα φανταστικό παράλληλο σύμπαν που θυμίζει την μεσαιωνικό κόσμο της ευρώπης και της αραβίας καθώς και …την αρχαία ελλάδα.Πολύ γέλιο και προβληματισμός συστήνεται ανεπιφύλακτα.

  21. betatzis said

    Π 2 και γω έχω μειώσει το διάβασμα, αλλά δεν θέλω να καθήσω σοβαρά να σκεφτώ τους λόγους γιατί μπορεί να μελαγχολήσω.

    Νικοκύρη, προσωπικά δεν μπορώ πλέον να είμαι τόσο ψύχραιμος ώστε να μπορώ να ξεχωρίσω το έργο από την δημόσια εικόνα του συγγραφέα του και να το κρίνω με νηφαλιότητα. Παλιά μπορούσα, όχι πια όμως. Το απορρίπτω με τη μία.

  22. φοβοῦμα ὅτι δὲν ἔχω νὰ προτείνω κάτι πρωτότυπο. τὸ «ἀπόψε δὲν ἔχουμε φίλους» στέκεται μῆνες πολλοὺς στὸ κομοδίνο μου, μὰ ἔχω διαβάσει ἕνα σωρὸ ἄλλα κι αὐτὸ ἀκόμη δὲν τὸ ἄνοιξα. αὐτὸν τὸν καιρὸ διάβαζα τὸ «Φαρενάιτ 451» ποὺ ἔχει καὶ κάποια σχέσι μὲ τὸ θέμα τοῦ νήματος, τὸ διάβασμα, μετὰ ἔπιασα καὶ τέλειωσα τὸ μυθιστόρημα τῶν τεσσάρων, ἑπόμενο στὴ σειρὰ ἔχω τὸ «Σκοτεινὸς κόσμος» τοῦ Ῥανσμάγερ.

  23. espectador said

    Πολλά τα βιβλία που μου άρεσαν τελευταία. Θα σταθώ σε 2.
    Σαίξπηρ. Ολη η αλήθεια για την ζωή του. του Μπιλ Μπραισον (αποκαλύπτει με έναν εξόχως χιουμοριτσικό τρόπο πόσα λίγα είναι γνωστά για την ζωή του Σ.) και
    Μαικλ Αρντιτι (Arditti) Ο εχθρός του καλού, μια περιγραφή της θρησκευτικής ζωής και πως αυτή υπάρχει μέσα στις συγκρούσεις της βρεττανικής κοινωνίας.
    Το πρώτο ειναι του Μεταιχμιου και το δευτερο ΠΟΛΙΣ

  24. sarant said

    Ευχαριστώ και για τις επόμενες προτάσεις σας.

    Όπως λέει και το κλισέ, τόσο πολλά βιβλία – τόσο λίγος χρόνος…

  25. παρόραμα: ὁ Ἔσχατος κόσμος

  26. Κασσάνδρα said

    Η τριλογία της Μασσαλίας του Ζαν-Κλώντ Ιζο,χορταστικό αστυνομικό για την παραλία
    Η πρώτη λέξη ,,πολυδιαφημισμένο και τελειώνω το ,Η τράπεζα,πως η Goldman Sachs κυβερνά τον κόσμο ,του Marc Roche, με αναφορές και για την συμμετοχή της τράπεζας στην ελληνική κρίση.

  27. mindkaiser said

    Το τελευταίο ανάγνωσμα που με ενθουσίασε, είναι το «Ο Νάνος» του Περ Λάνγκερκβιστ. Δεν είναι γκουμούτσα (άρα ιδανικό για παραλία) και με πρωτότυπη γραφή.

  28. munich said

    Ευχαριστώ πολύ για αυτήν την ανάρτηση.
    έχω διαβάσει της κακουρή το Ξιφίρ Φαλέρ που είναι ενδιαφέρον και για την πολιτική άποψη της εποχής που παρουσιάζει, καλογραμμένο.
    Από τις περσυνές προτάσεις μεταξύ άλλων διάβασα το «ο Αναρχικός των δύο κόσμων» στο ορίτζιναλ και μου άρεσε πάρα πολύ.
    Επίσης να προτείνω το «the corrections» του jonathan frazen (είμαι σίγουρη ότι έχει μεταφραστεί και στα ελληνικά γιατί ειναι του 2001). Η ιστορία μιας μέσης αμερικάνικής οικογένειας από τα μιντγουεστ που τα ενήλικα παιδιά έχουν πάει σε άλλες πολιτείες.

  29. malichou said

    Καλησπέρες και από εμένα.
    Τα βιβλία που έχω διαβάσει τελευταία και θα πρότεινα ανεπιφύλακτα είναι το Κοιμητήριο της Πράγας του Εκο και οι Τελευταίες Αμαζόνες του Πρέσσφιλντ.
    Και τα δυο πολύ ωραία,καθηλωτικά και ευχάριστα.
    Καλό καλοκαίρι εύχομαι σε όλους.

  30. Καλή ιδέα το αφιέρωμα. Παίρνω ιδέες και μοιράζομαι. Να προτείνω κάποια κι εγώ από τα σχετικά πρόσφατα και όχι μόνο διαβάσματά μου, πολύ ενδεικτικά; Ο παλιοβιβλιοπώλης Μέντελ και η αόρατη συλλογή του Stefan Zweig, όμορφες νουβέλες με ευαισθησία, Ντέιζι Μίλλερ νουβέλα του Henry James, κλασική γραφή, κατάλληλη για καλοκαίρι ή για όταν έχεις μόλις τελειώσει τους Υπνοβάτες (τριλογία) του Χέρμαν Μπροχ, έτσι για λίγη χαλάρωση… Αν θέλετε λίγο Σπιναλόγκα, το ωραιότερο κείμενο που έχω διαβάσει για το νησί είναι τα «Επιλεγόμενα» του Μάνου Λουκάκη (έφυγε πρόωρα τον περασμένο Μάϊο) στην έκδοση του Καστανιώτη με τα δύο διηγήματα των Θέμου κορνάρου και Γαλάτειας Καζαντζάκη. Αξίζει να το αναζητήσετε. Ένα καταπληκτικό βιβλίο είναι το «Ευτυχισμένος που έκανε το ταξίδι του Οδυσσέα» της Μαριάννας Κορομηλά (παλιά έκδοση). Ενδιαφέρον για τους γλωσσολάτρεις το βιβλίο του Γ. Αλισανδράτου για το Μανόλη Τριανταφυλλίδη (εκδ. Μουσ. Μπενάκη, 2010). Για να συλλογιστούμε και λίγο … διαχρονικά, θα πρότεινα τον «Κύριο Πρόεδρο» του Γεράσιμου Βώκου (γράφτηκε την εποχή του Τρικούπη), αλλά και το «Είμαστε υπεύθυνοι για την ιστορία μας;» του Κορνήλιου Καστοριάδη. Ευαίσθητο το «γυναικών, μικρές και πολύ μικρές ιστορίες» του Μιχάλη Γκανά (γυναίκες αναζητήστε την ιστορία «Κοιτάζει τα χέρια της»). Κυρίως για τους Κρητικούς, αλλά και όχι μόνο, η ιστορική αφήγηση στο «Δίκιο είναι ζόρικο πολύ» έχει ενδιαφέρον ως προς το θέμα και την πλοκή. Αν σας αρέσουν τα παραμύθια, θα σας ταξιδέψει ο Μπόρχες με ξωτικά και μύθους. Και οπωσδήποτε, με τον Ίταλο Καλβίνο θα έχετε την ευκαιρία να γνωρίσετε τις «Αόρατες πόλεις» που ονειρεύεστε. Και τέλος, Ταμπούκι οπωσδήποτε. Γούστα… Καλή ανάγνωση.

  31. ΣοφίαΟικ said

    Πάντως, Π2, το πρόβλημα δνε είναι το ιντερνέτ αλλά οι προτημίσεις μας που αλλάζουν. Μετά από ένα υπερεντατικό εννιάμηνο πίσω στα θρανία, όπυ έμαθα να διαβάζω ολόκληρες εγκυκλοπαίδειες σε δέκα λεπτά (το ταχυδιάβασμα σε όλο του το μεγαλειο) είπα κι εγώ να χαλαρώσω και να πιάσω τη Γαλλική Σουίτα της Νεμιρόβσκι και ανακάλυψα με απογοήτευση ότι δεν τράβαγε. Εξαιρετικά καλογραμμένο κλπ αλλά είχα τόσο πολύ συνηθίσει να ξεπετάω βιβλία αναλόγου μεγέθους σε δέκα λεπτά που δεν είχα πλεόν την υπομονή να χάνομαι στο γράψιμο. Με πήρε πολλές μέρες να συνηθίσω και πάλι την ανάγνωση λογοτεχνίας.

  32. Πάνος said

    Ζωή χωρίς ίντερνετ, γίνεται. Ζωή χωρίς βιβλία, δε γίνεται!

    Ωστόσο, επειδή ο χρόνος είναι «φίδι αγίνωτο» και φεύγει άσπλαχνα μπροστά στον υπολογιστή, το διάβασμα βιβλίων έχει περιοριστεί σημαντικά – αν και ουσιαστικά υπερ-αναπληρώνεται από τα κείμενα που διαβάζονται στο δίκτυο.

    Παλιά, διάβαζα 100-130 βιβλία τα χρόνο (τα αγόραζα ή τα δανειζόμουν. Στη βιβλιοθήκη μου έχουν απομείνει τα… δανεικά)

    Τώρα δεν πρέπει να ξεπερνάω τα 60-70 βιβλία το χρόνο – έχω και αδιάβαστα στη βιβλιοθήκη!

    Τι προτείνω, από αυτά που διάβασα τελευταία:

    – Το δίκιο, του Νίκου Αραπάκη. Παρουσίαση, εδώ:
    http://panosz.wordpress.com/2011/07/15/civil_war-111/
    – Μουσταφά Κεμάλ, ο βίος και η πολιτεία του στη Θεσσαλονίκη, του Χρίστου Χριστοδούλου. Από αυτό προέκυψε «η σφαγή των προξένων»:
    http://panosz.wordpress.com/2011/01/19/thess/
    – Γιώργος Αναστασιάδης: Το παλίμψηστο του αίματος. Επίκεντρο, 2010, σελ. 50-53. Για τη Θεσσαλονίκη και τους (πολιτικούς και μη) φόνους της.
    – Νίκος Τακόλας – Το κρυμμένο αριστούργημα του Ζοζέφ Ινεμπράο. Εκδόσεις ΕΝΕΚΕΝ. Συλλογή διηγημάτων, αρκετά από τα οποία πρωτοδημοσιεύτηκαν στην καλύβα.
    – Ρεμπέτικο, του David Prudhome, εκδ. το 9ο κύμα. Κόμικ ιστορία. Απίθανο σκίτσο, μέτριο σενάριο.
    – 3 βιβλία του Κωστή Παπαγιώργη σχετικά με την Επανάσταση του ’21 (Τα καπάκια, Ξάνθος, Δελληγιάννης) και ένα για το γέλιο: Τα γελαστά ζώα. Όλα από τις εκδόσεις Καστανιώτη.

    Τέλος, το απόψε δεν έχουμε φίλους, που προτείνει ο αμπαβανέλ έχει παρουσιαστεί υμνητικά (από άλλον) στην καλύβα. Εγώ λέω τη γνώμη μου στα σχόλια:
    http://panosz.wordpress.com/2010/07/23/suigeneris/

    ΔΕΝ σας συνιστώ τα «ανεμώλια», του Ζουγρού. Με έφαγε ο 13χρονος βαφτιστικός μου να το διαβάσω, τον άκουσα και …ακόμα το φυσάω και δεν κρυώνει!

  33. παπαΣτρούμφ said

    Για όσους δεν είναι αποφασισμένοι να παραμείνουν αποκλειστικά στο λογοτεχνικό είδος:

    Ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο, ενημερωτικό όσο και διασκεδαστικό, που συστήνω ανεπιφύλακτα, είναι «ο αόρατος γορίλλας», των Christopher Chabris και Daniel Simons. Έχω διαβάσει το πρωτότυπο (του 2010), στην αγγλική γλώσσα, αλλά πήρε το μάτι μου ότι βγήκε και ελληνική μετάφραση (δεν ξέρω αν είναι καλή, αν κάποιος την έχει υπόψη ας γράψει σχετικά). Διαβάζοντάς το διαπιστώνει κανείς ότι πράγματα που θεωρούσε δεδομένα για τη σκέψη και τη συμπεριφορά του είναι στην πραγματικότητα λανθασμένα. Ίσως βοηθάει στο να μην είμαστε υπερβολικά σίγουροι για τον εαυτό μας όταν δεν το δικαιολογούν οι περιστάσεις. Πρόκειται για εκλαϊκευμένο επιστημονικό βιβλίο, όχι ψευτοψυχολογία «αυτοβοήθειας».

    Για όσους χρειάζονται περισσότερα πυρομαχικά για την αντιαμερικανική τους εκστρατεία συνιστώ επίσης το «the dark side» της Jane Mayer (2008), που εξιστορεί τον εκφυλισμό της αμερικανικής (αντι)προεδρίας προς τα βασανιστήρια και γενικότερα την περιφρόνηση των εκτός ΗΠΑ ανθρωπίνων δικαιωμάτων, καθώς και το «the big short» του Michael Lewis (2010), που εξιστορεί πώς το χρηματιστηριακό-τραπεζικό-πιστωτικό σύστημα της Wall Street, με τις ευλογίες της αμερικανικής κυβέρνησης, δημιούργησε την οικονομική κρίση του 2008, κονόμησε από αυτήν, και βγήκε όχι μόνο αλώβητο αλλά ισχυρότερο. Δημοσιογραφικές δουλειές, όχι θεωρίες συνομωσίας.

  34. sarant said

    Πολύ ωραίες προτάσεις κάνετε, σας ευχαριστώ όλους.

    Κατερίνα, καλό καλοκαίρι!

    Πάνο, και τα 60 δεν είναι λίγα -πάνω από ένα τη βδομάδα. Εγώ εδώ και καιρό τσαλαβουτάω σε πολλά βιβλία ταυτόχρονα -εκτός όταν είμαι διακοπές… Κι όσο γερνάω τόσο βλέπω πως εξίσου μ’ αρέσει να ξαναδιαβάζω βιβλία -που βέβαια αν το δεις ψυχρά είναι μέγα χάσιμο χρόνου, αλλά…

    (Ένα ενδιαφέρον νήμα, αλλά θα μπορούσαμε να παρεξηγηθούμε, θα ήταν ‘ποιο βιβλίο να ΜΗ διαβάσετε’ -φυσικά, αυτό που ο ένας απεχθάνεται ο άλλος το λατρεύει).

  35. Αν σας αρέσουν τα κατασκοπικά, προτείνω το καινούργιο του Λε Καρέ: Our Kind of Traitor. Σύγχρονη θεματολογία, παλιός καλός Λε Καρέ.

  36. theo said

    νικοκύρη,σε βιβλιοφιλικό blog (αν μου επιτρέψεις θα το αναφέρω) ξεκίνησε πρόσφατα ψηφοφορία για τα χρυσά βατόμουρα της λογοτεχνίας διαχρονικά.Πάντως όσα περισσότερα θέματα λογοτεχνίας βάζεις τόσο το καλύτερο,ειδικά τώρα που χαλαρώνουμε.

  37. sarant said

    Φυσικά και να το αναφέρεις!

  38. τυφλός said

    Τα μαγικά μαξιλάρια και Η τελευταία μαύρη γάτα του Τριβιζά είναι καλές επιλογές για παιδιά και λίγο μεγαλύτερους. Επίσης, αν και πρόκειται για παιδικά βιβλία, είναι τραγικά επίκαιρα.

    Με αφορμή αυτό θέλω να εκφράσω δύο απορίες:
    1. Οι συγγραφείς παιδικών βιβλίων μπορούν να προταθούν για Νόμπελ Λογοτεχνίας;
    2. Μπορεί η Ακαδημία κάποιας χώρας να διεκδικήσει Νόμπελ Λογοτεχνίας για ένα συγγραφέα μετά το θάνατό του;

    Καλημέρα.

  39. theo said

    http://vivliocafe.blogspot.com/2011/07/blog-post_25.html
    η κάλπη κλείνει στις 31 αυγούστιου

  40. 35 Tιπού εμένα το τελευταίο του μου φάνηκε κάπως αδύναμο. Εννοείται ότι κι εγώ συστήνω Λε Καρέ φανατικά (και ο ΣκύλοςΒΚ βέβαια).

  41. Μπουκανιέρος said

    38
    1. Θεωρητικά, ναι
    2. Όχι

  42. τυφλός said

    @Μπουκάν, ευχαριστώ. 🙂
    Έτσι αδικούνται συγγραφείς με σημαντικότατο έργο (και για το θεωρητικά και για το όχι). 😦

  43. Soduck said

    Μαρία Μήτσορα, «Με λένε Λέξη», εκδόσεις Πατάκη.

    … για τις λέξεις που στάζουν κι από τις άκρες των δαχτύλων της…

  44. chequechak said

    Να προτείνω ένα, κατά τη γνώμη μου καταπληκτικό και πολύ μικρό βιβλιαράκι του Μαρξ : «Το χρήμα χορεύει για σένα» (Εκδ. Πατάκη)

  45. Μαργαρίτα... Kαρλαύτη said

    Ελληνική λογοτεχνία:
    Ισίδωρος Ζουργός: Στη σκιά της πεταλούδας (εξαιρετικό)
    Ιωάννα Μπουραζάνη: Τι είδε η γυναίκα του Λωτ (εντυπωσιακό πως γράφτηκε από νεα και όχι διάσημη ελληνίδα συγγραφέα. Θα μπορούσε ανετα να μεταφραστεί και σε άλλες γλώσσες. Πολύ εξυπνο βιβλίο)
    Ιωάννα Καρυστιάνη: Τα σακιά ( σκοτεινό και πικρό, αλλά καλό)

    Λογοτεχνία του Φανταστικού: (δεν είμαι φαν του είδους αλλά αυτά ήταν καλογραμμένα και ενδιαφέρντα)
    John Ajvide Lindqvist: Άσε το κακό να μπει
    Σάρα Ουότερς: Ανήλικος επισκέπτης

    Ξένη λογοτεχνία:
    Αλεσάντρο Μπάρικο: Ωκεανός (μικρό και εξαιρετικό, αλλά απαιτεί συγκέντρωση του αναγνώστη)
    Αννα Γκαβάλντα: Μαζί (απλές και αξέχαστες καθημερινές ιστορίες της ζωής 4 ασυνήθιστων και ανόμοιων ανθρώπων

    Αυτά μου έρχονται από όσα διάβασα φέτος και μου άρεσαν (αν και τα περισσότερα είναι παλαιότερες εκδόσεις)

  46. sarant said

    Ευχαριστώ και για τις επόμενες προτάσεις.

    (Μαργαρίτα, η Σκιά της πεταλούδας μού άρεσε πάρα πολύ στην αρχή, αλλά μετά τον σκοτωμό του Ηλία το βρήκα να πέφτει).

  47. Μαργαρίτα... Kαρλαύτη said

    Θα συμφωνήσω Νίκο… Ειδικά η ιστορία του Ηλία ήταν ίσως το πιο ενδιαφέρον κομμάτι του βιβλίου. Επίσης η ιστορία του ασανσέρ ήταν παραήταν τραβηγμένη και μελό για τα γούστα μου. Παρόλα αυτά όμως, νομίζω πως είναι από τα πιο αξιόλογα ιστορικά μυθιστορήματα που έχω διαβάσει

  48. sarant said

    Συμφωνώ και για το ασανσέρ -ίσως πάλι τα πιο μακρυνά να μας φαίνονται πιο γοητευτικά.
    Πάντως έχει ένα λαθάκι στον Ηλία, τον βάζει στο γενεαλογικό δέντρο να γεννιέται το 1922, όπερ άτοπο, διότι μέσα στο βιβλίο, αν δεις τις χρονολογίες, υποχρεωτικά ο Ηλίας γεννιέται το 1924, κι αυτά τα δυο χρόνια παίζουν ρόλο στη συνέχεια, διότι άλλο είναι ο 18χρονος κι άλλο ο 16χρονος.

  49. Λογοτεχνικά:

    Πρ. Μάρκογλου,Σταθερή Απώλεια
    του ιδίου, Διέφυγε το μοιραίον,
    του ιδίου,Τα σύννεφα ταξιδεύουν τη νύχτα
    Νίκου Δήμου, Τολμηρές Ιστορίες
    Ν.Κάσδαγλη, Κεκαρμένοι
    Ε.Χ.Γονατάς, Οι αγελάδες
    Η.Χ.Παπαδημητρακόπουλος, Ο οβολός
    Ρ.Μπάρτ, Αποσπάσματα του ερωτικού λόγου

    Ποίηση:
    G.Bataille,Ο νεκρός

    Θέατρο:
    Jean Cocteau, Θέατρο τσέπης

    Δοκίμιο:
    Νικόλας Σεβαστάκης, Η αλχημεία της ευτυχίας
    Π.Κονδύλης, Ισχύς και απόφαση
    Κ.Αξελός, Η μοίρα της σύγχρονης Ελλάδας
    Β.Καραποστόλης, Διχασμός και εξιλέωση
    Susan Sontag, Η γοητεία του φασισμού
    Giorgio Agamben,Βεβηλώσεις

  50. […] […]

  51. ἕνα βιβλίο γιὰ τὸ καλοκαῖρι
    θἆμαι κι ἐγώ,
    νὰ σοῦ τραβάω τὸ σαντεκλέρι
    μὲς στὸ γιαλό.

  52. @45
    Η συγγραφέας του «Τι είδε η γυναίκα του Λωτ», λέγεται Μπουραζοπούλου. Το βιβλίο φυσικά είναι εκπληκτικό, ό,τι καλύτερο έχω διαβάσει από Έλληνα/-ίδα τα τελευταία χρόνια.

  53. Πριν ακόμα διαβάσω τα σχόλια: Τα Πριμαρόλια τα λατρεύω, τα έχω διαβάσει εδώ και χρόνια. καθότι παντρεμένη με Πατρινό, έμαθα την ιστορία της Πάτρας πρώτα μέσα από τα Πριμαρόλια και μετά από ένα βιβλίο του Χριστόπουλου, Πατρινού συγγραφέα, θα ψάξω σε λίγο να βρω περισσότερα στοιχεία. Τη Θέκλη τη διάβασα πρόπερσι και το Ξιφιρ Φαλέρ το χειμώνα που μας πέρασε. Γενικά είμαι φαν της Αθηνάς Κακούρη, αν και ιδεολογικά έχω μεγάλο πρόβλημα με τον έκδηλο αντιβενιζελισμό / την φανερή φιλοβασιλική στάση.

  54. alienellin said

    Στανισλαβ Λεμ- Σολάρις

    Magnus Mills-The Scheme for Full Employment

    Ισίδωρος Ζουργός – Η Ψίχα Εκείνου του Καλοκαιριού

    Όλα κατάλληλα για καλοκαίρι….Νομίζω….Βεβαια εγώ είμαι και ΟΥΦΟ!

    Καλά να περνάτε!

  55. Νικοκύρη τώρα είδα και το δικό σου σχόλιο για την πολιτική της θέση! Στο Ξιφιρ Βαλέρ, που το έχω και πρόσφατο ήταν για μένα ενοχλητική η φιλοβασιλική της στάση, αν και έμαθα πολλά για την ιστορία της εποχής. Πάω να δω και τα επόμενα σχόλια. Παρένθεση, στην παραλία της Πάτρας, δηλ στον κεντρικό παραλιακό δρόμο απέναντι από το λιμάνι και το σταθμό του τρένου υπάρχιε ξενοδοχείο που ονομάστηκε
    Πριμαρόλια, ίσως προς τιμήν του βιβλίου.

  56. # 6 : Λοιπόν τα προηγούμενα χρόνια (ίσως και λόγω υπερβολικής ενασχόλησης με την ποίηση) εγώ διάβαζα λιγότερο. Αλλά φέτος το χειμώνα ελέω κρίσης δεν έβγαινα πολύ, κι έτσι διάβασα πολύ περισσότερο από τις άλλες χρονιές. Μην πω και ένα μυθιστόρημα τη βδομάδα, το χειμώνα Κυρίως ελληνική λογοτεχνία (έχω κόλλημα με την ελληνική γλώσσα και δυσκολεύομαι με τα μεταφρασμένα. Και ποίηση κλασικά, βέβαια).

    Τώρα το καλοκαίρι με έχουν αποσυντονίσει οι κυριακάτικες εφημερίδες που προσφέρουν με 4 ευρώ πρόσφατη ελληνική λογοτεχνία και δεν ξέρω τι να πρωτοδιαβάσω.

  57. # 32: Αλήθεια; Κι έλεγα το επόμενο που θα αγοράσω να είναι τα «Ανεμώλια». Βασικά μια φίλη με έχει φάει με τον Ζουργό εδώ και μια τριετία, που δεν τον ήξεραν και πολλοί και έλεγα να δω τι γράφει..

  58. …κοίταξα το κομοδίνο μου κι εκτός από τις άπειρες ποιητικές συλλογές (κλασικά) έχω και μισοδιαβασμένο το «Η Αθήνα στα χρόνια του Οθωνα» από τον Καιροφύλλα… Εχω μάθει αρκετά από αυτό το βιβλίο (αν και πάλι σε φιλοβασιλικούς έχω πέσει 😉

  59. # 45: Μαργαρίτα μου είναι Ιωάννα Μπουραζοπούλου.. Το 2008 λάτρεψα το «τι είδε η γυναίκα του Λωτ» και την παρακολουθώ έκτοτε… Μου άρεσε πολύ και το φετινό της, πως το λέγανε; Καταπληκτικό βιβλίο και πραγματικά απορώ που δεν είναι στις λίστες των μπεστ σέλλερ… Εκπληκτική σύλληψη, δεν παίζεται η γυναίκα… Να βρω τον τίτλο…

  60. sarant said

    Σοφία, το Ξιφίρ Φαλέρ είναι στρατευμένο αν και πολύ καλογραμμένο. Χαρακτηριστικό είναι ότι και στο επίμετρο η συγγραφέα δεν λέει λέξη για το πογκρόμ των Νοεμβριανών με τις δεκάδες νεκρούς, ενώ ας πούμε αναφέρει τα στρατόπεδα των βενιζελικών. Λογάριαζα να το παρουσιάσω, διότι αξίζει, αλλά πού να πρωτοπρολάβει κανείς…

  61. Είναι η «ενοχή της αθωότητας» από τον καστανιώτη. Οι λάτρεις της φαντασίας ( ; ) δεν ξέρω που να το κατατάξω, ας σπεύσουν.. Αν το είχε γράψει για το Χόλυγουντ θα ήταν η απόλυτη ταινία sci- fi..

  62. # 60 Στρατευμένο δεν λες τίποτα… Εμαθα πολλά αλλά αγανάκτησα σε πολλά σημεία επίσης…

  63. Για την Πάτρα: όποιος τελειώσει τα Πριμαρόλια και θέλει να μάθει περισσότερα για την πόλη να πάρει το «κάτοικος Πατρών» του Βασίλειου Χριστόπουλου, και θα έχει μάθει τα πάντα για την ιστορία της πόλης…

  64. Ουφ… τα διάβασα όλα τα σχόλια… τέλος να πω ότι διάβασα (με προσφορά εφημερίδας) τον «αιώνα των λαβυρίνθων» της Ρεας Γαλανάκη, που μου είχε διαφύγει παλιά και το βρήκα εξαιρετικό παρά το άθλιο χαρτί της εκτύπωσης της εφημερίδας (αν δεν το έλεγα θα έσκαγα).

  65. Αααα μην το ξεχάσω. Σε κόμικ τα σπάει η έκδοση για την παρισινή κομμούνα των εκδόσεων ΚΨΜ, μην το χάσετε οι λάτρεις του είδους (είναι μεταφορά μυθιστορήματος σε κόμικ). Μισό να σας πω και τον ακριβή τίτλο. Εμαθα πολλά για την παρισινή κομμούνα με ευχάριστο τρόπο. Τώρα που το σκέφτομαι συνολικά έχω μια ισχυρή τάση προς το ιστορικό μυθιστόρημα και τις ιστορίες φαντασίας.

  66. Λέγεται «η Κραυγή του Λαού – ιστορίες από την παρισινή κομμούνα».

    Τώρα που είπα κόμικ θυμήθηκα και το άλλο για το Ρεμπέτικο, έκδοση της Ελευθεροτυπίας του περασμένου χειμώνα. Πολύ καλό επίσης.

  67. Να πω και κάτι που ΔΕΝ μου άρεσε αν και το διάβασα με προσήλωση. Το βιβλίο της Λητώς Κατακουζηνού για τον αντρα της Αγγελο και την γενιά του 30 εν γένει. Το διάβασα γιατί έμαθα αρκετά για τη γενιά του 30 (αν και πόσα νέα πράγματα να μάθει κανείς) αλλά δεν μου άρεσε. Με εκνεύρισε τόσο πολύ που απάντησα εκ μέρους του Κοτζιούλα (ενώ η γενιά του 30 μες το σαλονάκι, να χαριετίζεται, του Κατακουζηνού..)

  68. sarant said

    Πού απάντησες;

  69. Νικοκύρη που αναφέρεσαι στο 68; Τα έγραψα όλα με μια ανάσα και δεν σε πιάνω…

  70. Α ! Λέω, όταν διάβασα το βιβλίο της Λητώς Κατακουζηνού παράλληλα δακτυλογραφούσα και το δοκίμιο του Κοτζιούλα και ένιωσα τέτοιο θυμό και αδικία που στο ποίημα που έγραψα προς τον Κοτζιούλα ενσωμάτωσα τον στίχο: » ενώ η γενιά του 30 μες το σαλονάκι, να χαριετίζεται, του Κατακουζηνού »

    Διότι ναι μεν έμαθα πολλά από το βιβλίο, αλλά η υπεροπτική στάση της Λητώς Κατακουζηνού προς «τις αμόρφωτες μάζες» δεν παλεύεται…

  71. Νομίζω πως η κυρία Λητώ την ίδια γνώμη θα είχε και για τον Αχθο Αρούρη εάν τυχόν τον είχε γνωρίσει… Περιέργως πως, εδέχονταν στο σαλονάκι της τον «Μαραμπού» ίσως λόγω του εξωτισμού που τον περιέβαλλε..

  72. Το περσινό καλοκαίρι διάβασα το Rumba on The River. Μου άνοιξε την όρεξη για ένα σωρό αναζητήσεις, για Έλληνες που φύγανε από Θεσσαλονίκη, Ρόδο, Αθήνα, Αλεξάνδρεια, νότια στο Σουδάν, κι από κει ανατολικά, ακολουθώντας το μεγάλο ποτάμι ως τη θάλασσα, για να βρεθούν να καθορίζουν τη μουσική βιομηχανία στο Κονγκό, κι ένα σωρό άλλα… Βρήκα σκόρπια ελάχιστα. Κάποιες αναζητήσεις, όμως, γίνονται τελικά μόνο in vivo, κι επιτόπου.

    Το έναυσμα -και η σημείωση για διερεύνηση- ήταν από το 1999, στο τεύχος Μαΐου του πάλαι ποτέ Rhythm Magazine. Στο αφιέρωμα εκεί για τον Franco, εθνικό τραγουδιστή του Κονγκό, ανάμεσα στα άλλα αναφερόταν ότι το πρώτο χιτ της ετικέτας (ιδιοκτησίας Παπαδημητρίου) Loningisa, το 53, ήταν το Mare Nde Kolimwa προσαρμογή σε κογκολέζικη ρούμπα του «Greek song Kaiktsis». (Μισιρλού, πού είσαι. Εμένα o Καϊξής που ξέρω δεν μου έμοιασε… Έχουμε άλλον; είναι κάποιο άλλο τραγούδι, κι έκανε λάθος ο αρθρογράφος; )

    Τώρα ψάχνω για τον τελευταίο Έλληνα εστιάτορα στην πρωτεύουσα του νεοσύστατου Νότιου Σουδάν. Κανένας χορηγός για το ταξίδι;

  73. sarant said

    70: Ναι, δίκιο έχεις -έλεγα μήπως έγραψες και κάτι ακόμα. Μπαίνει και η κυρία Λητώ στην ουρανομήκη στοίβα με τα υπόψη…..

  74. Μαργαρίτα... Kαρλαύτη said

    Η κυρία Μπουραζοπούλου και οι φίλοι του ιστολογίου, ας μου συγχωρήσουν τη μετονομασία της σε Μπουραζάνη… Έγραφα από μνήμης… Πάντως χαίρομαι που και άλλοι (που είχαν διαβάσει το βιβλίο της) συμφωνούν με την επιλογή μου για το «τι είδε η γυναίκα του Λωτ». Σοφία δεν έχω διαβάσει άλλο δικό της, αλλά αφού λες πως είναι καλή, θα το πράξω άμεσα. 🙂

    # 57 Για το Ζουργό κι εγώ έχω ακούσει από ανθρώπους που έχουν διαβάσει και τα άλλα του, πως η σκιά της πεταλούδας είναι το καλύτερό του… Τα άλλα του δεν το φτάνουν με τίποταααα… Οπότε αν θες να διαβάσεις κάτι καλό και να τον γνωρίσεις και ως συγγραφέα, προτίμησε αυτό! Συμφωνεί κι ο νοικοκύρης!!! 🙂

  75. λοιπόν, μὲ πείσατε γιὰ τὸν ἀναρχικὸ τῶν 2 κόσμων, ποὺ τὸ ἔχει ὁ ἀδελφός μου καὶ γιὰ τὴν γυναῖκα τοῦ Λώτ, μὲ ἰντριγκάρει καὶ ὁ βιβλικὸς τίτλος.

  76. Νέο kid στο block said

    75.Μα τι ενδιαφέρον μπορεί να έχει η γυναίκα του Λωτ ,πέραν της χρήσεως στην αγγουροντομάτα του Φιλέα; 🙂

    Θα σύστηνα επίσης ‘’Το ταξίδι των τρολ’’ της ίδιας συγγραφέως. Δεν το έχω διαβάσει, αλλά με τέτοιο τίτλο είναι αδύνατον να μην έχει ενδιαφέρον για κάθε ιστολόγο και ιστολογοπαροικούντα που σέβεται τον εαυτό του.

  77. munich said

    πράγματι το Ξιφίρ Φαλέρ είναι φιλοβασιλικό, αδιαμφισβήτηα η συγγραφέας είναι αστή, αλλά το βιβλίο είναι καλογραμμένο και με χιούμορ, αν και συμφωνώ κάπου ενοχλεί. Επιπλέον αυτό που μου κέντρισε το ενδιαφέρον είναι ότι μέχρι τώρα δεν είχα διαβάσει αλλό λογοτεχνικό αντιβενιζελικό. Ή τελοσπάντων να παρουσιάζει κάπως την αντίθετη άποψη για την ιστορία.

    σε αυτό το σημείο να αναφέρω ότι φέτος διάβασα το «Μάστερ και Μαργαρίτα» του Μπούλγκακωφ μετά από πρόταση Ρωσίδας φίλης που μάλιστα ξαφνιάστηκε που δεν το ήξερα (το ίδιο και ο βιβλιοπώλης μου και διάφοροι άλλοι αφου πρόκειται για κλασσικό έργο από τι έμαθα). δεν ξέρω αν προσφέρετε για καλοκαίρι αλλά είναι ένα ιδιαιτερο βιβλίο, σατιρικό αλλά και αλληγορικό. ο Διάβολος επισκέπτεται τη σταλινική Μόσχακαι τα κάνει όλα άνω κάτω αρχής γενομένης από την εταιρεία συγγραφέων, το βαριετέ, τη γραφειοκρατία κ.ο.κ. Παράλληλα παρεμβάλλεται η ιστορία του Πόντιου Πιλάτου με τον Χριστό. Απολαυστικότατο

  78. O Μπουλγκάκοφ έχει ήδη ισχυρό φαν κλαμπ εδώ 🙂

  79. Ηλεφούφουτος said

    Βρε Δύτη, παρεπιφτού και με την ευκαιρία, προσπαθώ να θυμηθώ ποιον σύγχρονο Γερμανό συγγραφέα (εκτός απ τον Αλτσχάιμερ!) συνιστούσες εσύ σε βιβλιοφιλική συζήτηση στο δικό σου μαγαζί. Παραπονιόσουν μάλιστα, αν θυμάμαι καλά και δεν με μπερδεύει ο άλλος συγγραφέας, πως η ελληνική του μετάφραση έβγαινε σε έκδοση τούβλο.

  80. ΉταΦήτα, τα μπερδεύεις 😉 Συνιστούσα τον Ζέμπαλντ (εδώ), αλλά ο τούβλος ήταν ο Πύντσον. Όχι ο τελευταίος (που δεν διάβασα ακόμα), αλλά ο προτελευταίος (Ενάντια στη μέρα) που παραμένει ό,τι πιο συναρπαστικό διάβασα τον τελευταίο ενάμισυ χρόνο.
    [πόσο περισσότερες αυτοαναφορές να χωρέσω σε ένα σχόλιο;]

  81. Ἄκουσα γιὰ τὸν Μαὶτρ καὶ τὴν Μαργαρίτα καὶ εἶπα νὰ ἔρθω κι ὲγὼ νὰ πῶ ἕνα γειά!

  82. Εμ, σε περίμενα!

  83. voulagx said

    Ενα γεια κι απο μενα που εχω αφησει τον Μαιτρ και τη Μαργαριτα στη μεση εδω κι ενα μηνα τουλαχιστον! Και πως να το τελειωσω τωρα που σφιξαν οι ζεστες!

  84. Νίκο @34
    >μ’ αρέσει να ξαναδιαβάζω βιβλία -που βέβαια αν το δεις ψυχρά είναι μέγα χάσιμο χρόνου, αλλά…<

    Όσο περνάει ο καιρός Νίκο βρίσκω ότι είναι χάσιμο χρόνου να διαβάζω την καταιγίδα των νέων τίτλων. Επιστρέφω συχνότερα πια σε παλιά αναγνώσματα. Μάλιστα έχω καθιερώσει να σημειώνω στο εσώφυλλο τις διάφορες αναγνώσεις.

    Βέβαια η απόλυτη προσέγγιση μοιάζει πια να είναι του Ντισραέλι: "Όταν θέλω να διαβάσω κάτι ενδιαφέρον γράφω ένα νέο βιβλίο."
    Έτσι έχω ήδη τέσσερα βιβλία στον υπολογιστή. 😀

  85. sarant said

    84: Αλφρέδο, αυτό με τις χρονολογίες (επαν)ανάγνωσης μπορεί και να το μιμηθώ….

  86. sarant said

    83: Κι ένα γεια στα θερινά βοσκοτόπια! 🙂

  87. παλιὰ διάβαζα πιὸ συχνὰ βιβλία γιὰ 2η φορά. διάβασα 2 φορὲς τὸ 1984 τοῦ Ὤργουελ καὶ πρέπει νὰ ἦτα τὴν ἴδια χρονιά, στὴν Γ Γυμνασίου, διάβασα 3 φορὲς τὴν Παναγία τῶν Παρισίων τοῦ Οὑγκώ. τὶς 2 πρῶτες στὴν Β’ Γυμνασίου, τὴν τρίτη πέρυσι, ἔτσι γιὰ νὰ δῶ τί ἐντύπωσι θὰ μοῦ προκαλέσῃ τώρα. ἡ Λολίτα εἶναι ἕνα βιβλίο ποὺ θὰ εὐχόμουν νὰ μὴν ἔχω διαβάσει γιὰ νὰ τὸ διαβάσω (ξανὰ) γιὰ πρώτη φορά,σχεδὸν τὸ ξαναδιάβασα στὴν Γενεύη. τὸ πῆρα δῶρο στὸν φιλοξενοῦντα φίλο μου καὶ τὰ βράδυα τὸ διάβαζα ἐγώ. πέρυσι τέτοιο καιρὸ περίπου διάβσα τὸ Κιβώτιο, σὲ 3 βράδυα καὶ ξενυχτῶντας ὡς τὰ χαράματα, τὸ τελευταῖο κεφάλαιο τὸ διάβασα 3 φορές, τὴν τρίτη φωναχτά. ἕνα βιβλίο ποὺ θἄθελα νὰ ξαναδιαβάσω, ἀπὸ ἄλλη μετάφρασι ὅμως (ὁ Κοροπούλης τὴν ἔχει μεταφράσει ὅλη; κυκλοφορεῖ; ἂν γνωρίζετε ἀπαντήσατε παρακαλῶ) εἶναι ἡ Θεία Κωμῳδία, ποὺ τὴν διάβασα στὴν πρώτη Λυκείου. ὅταν ἤμουν μικρὸς καὶ διάβαζα παιδικὰ βιβλία μοῦ ἄρεσε νὰ διαβάζω μερικὰ ξανὰ καὶ ξανὰ καὶ τρεῖς καὶ τέσσερις φορές.
    αὐτὰ τὰ λίγα καὶ βαρετὰ γιὰ τὶς ἐπαναναγνώσεις.

  88. voulagx said

    #86 Πως να κρυφτεις απ΄τα …παιδια! 🙂 (γιου νόου χου άι μην)
    Μια μικρη βοηθεια πριν ξανααναχωρησω για τα θερινα βοσκοτοπια: Πως προφερεται η Guillem? Γκιλεμ ή Γκυγιεμ;

  89. bernardina said

    Κορνήλιε, δεν ξέρω σε ποια μετάφραση έχεις διαβάσει τη Θεία Κωμωδία. Εγώ έχω (κληρονομιά από τον πατέρα μου) την έμμετρη μετάφραση του Καζαντζάκη από τις εκδόσεις Δίφρος.

    Αχ, η κρυφή γοητεία της επανανάγνωσης!

  90. ΣοφίαΟικ said

    εκεί γύρω στο μήνυμα 60: αχά! συγγραφέας που δεν ακολουθεί την πεπατημένη πολιτική οδό; Πως και βρήκε εκδότη στη σύγχρονη Ελλάδα; Σοβαρά πα΄ντως, πόσο στρατευμένος μπορί να είναι κανείς για πράγματα που έγιναν πριν γεννηθούν οι παπούδες μας;

    Πάντως διαβάζοντας σας σήεμρα αισθάνομαι ότι χάνω επεισόδια λογοτεχνικά εδώ. Πέρα από τις εμμονές και τις φιγούρες (κάποιος ανεφερε Πίντσον; ), οι εκδότες εμπνέονται πολύ πιασάρικα ονόματα για τα λογοτεχνικά έργα που εκδίδουν (ΟΚ, μπορεί κι οι συγγραφείς να τα εμπνέονται), κι έτσι μόνο να βλέπεις τους τίτλους σου τρέχουν τα σάλια. Συνήθως βέβαια δεν ανταποκρίνοται στις προσδοκίες μας.

    εμε΄να αυτή την περίοδο με πιέζει ο χρόνος ανανέωσης δανεισμού για δυο βιβλία και διαβάζω μανιωδώς αλλά όχι λογοτεχνία.

  91. alienellin said

    Εγώ πάλι γιατί δεν είδα πολιτική στρατευση στο Ξιφίρ;

    ΣοφίαΟικ
    «αχά! συγγραφέας που δεν ακολουθεί την πεπατημένη πολιτική οδό; Πως και βρήκε εκδότη »

    Έλα ντε….

    Ελπίζω επίσης να μην είμαι το μόνο ον στο σύμπαν που πιστεύει ότι η στράτευση της νέας ελληνικής λογοτεχνίας υπήρξε και η απόλυτη καταστροφή της – ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ μιλώντας πάντα, για τα συγκεκριμένα στρατόπεδα αδιαφορώ

    Greetings

  92. δὲν νομίζω ὅτι ἡ πολιτικὴ στράτευσι μειώνει ἕνα ἔργο, ἕνα ἔργο μπορεῖ νὰ εἶναι καλὸ ἢ κακὸ ἀνεξαρτήτως στρατεύσεως. φτάνει βέβαια νὰ μὴ ξεπέφτῃ στὸ ἐπίπεδο τῆς φτηνῆς κομματικῆς ἢ καὶ ἰδεολογικῆς ἀκόμη προπαγάνδας. ἐδῶ ποὺ τὰ λέμε ἡ λογοτεχνία λογοτεχνία εἶναι, δὲν εἶναι ἐπιστημονικὴ ἐργασία.

  93. ΣοφίαΟικ said

    Φυσικά, κορνήλιε, αλλά δε νομίζω να αμφιβάλλεις ότι για πολλά χρόνια στη νεοελληνική λογοτεχνία άμα το έργο ταυτιζόταν πολιτικά με συγκεκριμένο πολιτικό χώρο ήταν δεδομένη η εμπορικη επιτυχία του γιατί ήταν λες κι έπεφτε γραμμή να πανε όλα τα μέλη του κόμματος να το αγοράσουνε. Και φυσικα΄κανε΄νας εκδότης δεν αγνοεί το πιθανό κέρδος.

  94. alienellin said

    Εγώ νομίζω ότι όταν η λογοτεχνία στρατεύεται τόσο εξόφθαλμα αυτοκαταστρέφεται, γιατί χάνει το στόχο της κι από λογοτεχνία γίνεται προπαγάνδα. Άμα σε απασχολεί περισσότερο να περάσεις τις ιδέες σου από το να δημιουργήσεις ένα άρτιο έργο, κάπου τη χάνεις τη μπάλα.
    Επίσης, αγαπητή Σοφία, θα προσθέσω και το ότι δεν είναι μόνο οι εκδότες. Τις τέχνες τις είχε για πολλά χρόνια «καπαρώσει» η αριστερά, με τέτοιο εξωφρενικό τρόπο ώστε αν δεν ανήκες στη συγκεκριμένη πολιτική κλίκα απλά δεν ήσουν συγγραφέας, ζωγράφος. γλύπτης κτλ. Έχουν αλλάξει άραγε τα πράγματα σήμερα; Ποιος ξέρει……

  95. Nicolas said

    @88 Στου Valaque: Αυτή εδώ; Γκιλέμ ή Γκυλέμ 😉

  96. Προγιαγιά said

    Για τον Π2 κι όσους έχουν παιδιά σε ανάλογη ηλικία,
    Ένα βιβλίο που το ρουφάν και οι γονείς, πολύ πιο μαγικό από το Χάρι Πότερ είναι η «Ιστορία χωρίς τέλος» του Μ. Έντε. Αν δεν το ξέρετε πάρτε το και θα με θυμηθείτε.
    Αν κι αυτό που εγώ, αλλά σε άλλη εποχή πιο μακρυνή, αγάπησα ως παιδί ήταν το Βιβλίο της ζούγκλας του Κίπλιγκ σε μετάφραση Άρη Αλεξάνδρου. Μου είπαν ότι επανεκδόθηκε.
    Αν διαβάσει κανείς το αυτοβιογραφικό της Κακούρη»Με τα χέρια σταυρωμένα» θα καταλάβει πως έφθασε να παίρνει αυτές τις θέσεις και θα την κατανοήσει.
    Ο Μαιτρ και η Μαργαρίτα είναι βιβλίο για διάβασμα και ξαναδιάβασμα αλλά η πιο καλή έκδοση ήταν των ΒΙΠΕΡ, όπου μέσα σε αγκύλες είχαν τα αποσπάσματα που έκοψε η ρώσσικη λογοκρισία. Γιατί όταν το ξαναδιάβασα από τις εκδόσεις θεμέλιο και είδα το βαριετέ να μεταφράζεται ως θέατρο ποικιλιών κάτι έπαθα.
    Πολλά είπα ε; Καλό καλοκαίρι!
    Υγ. Πρόταση: Τη Δημιουργία του Γκορ Βιντάλ

  97. π2 said

    Ωραίες προτάσεις, προγιαγιά. Το κόλπο με τα παιδιά όμως είναι να ξεκινήσουν το διάβασμα. Και για να γίνει αυτό, φαντάζομαι, πρέπει να πας στην αρχή με τα νερά τους, να τ’ αφήσεις να παρασυρθούν από αυτό που θέλουν εκείνα να διαβάσουν. Μετά, μπορείς να τα τραβήξεις σε άλλους δρόμους.

    Καλό καλοκαίρι!

  98. sarant said

    Προγιαγιά, ευχαριστούμε’ κατά σύμπτωση, την ίδια γνώμη για την έκδ. Βίπερ είχαν και δυο άλλοι Μπουλγκακικοί με τους οποίους συζητήσαμε το θέμα σε ένα χτεσινό ζιαφέτ!

  99. alienellin said

    Π2 Συμφωνούμε. Από προσωπική εμπειρία έχω δει ότι άν αφήσεις τα παιδιά να διβάζουν Μίκυ Μάους ή άλλα κόμικς πολύ σύντομα θα μεταβούν σε πιο καλά βιβλία. Αρκεί βέβαια να έχουν πρόσβαση, δηλαδή να τα βλέπουν τα βιβλία γύρω τους, να τους πηγαίνουμε βόλτα σε βιβλιοπωλεία και βέβαια να βλέπουν και τους μεγάλους να διαβάζουν.
    Καλά να περνάτε

  100. voulagx said

    #95 Merci, Nicolas! Αυτην βεβαια! Ειχα την απορια γιατι δεν προφερεται Γκιγιεμ – οπως τα Mireille, Guillaume , Marseille, etc.

  101. voulagx said

    «H Ιστορία του Κόσμου σε 10 και ½ κεφάλαια», (εκδ. ΨΥΧΟΓΙΟΣ) του Τζουλιαν Μπαρνς
    Πως το θυμηθηκα; Ας οψεται η γαναρα του Αλεξ. Ανδρουλακη, την οποια προρεινω ανεπιφυλακτα!

  102. voulagx said

    προτεινω, γ@&^*% τη ζεστα μου!

  103. #96 αὐτὸ κι ἂν τὄχα διαβάσει 3-4 φορές!

  104. sarant said

    Κι άλλες ωραίες ιδέες!

    Βουλάγξ, τι είναι η γανάρα;

    Κορνήλιε, ποιο απ’ όλα του 96 είχες διαβάσει τόσες φορές;

  105. voulagx said

    #104 Sarant, η γαναρα εδω: http://solomantzaros.wordpress.com/

    Υποθετω οτι ο Κορνηλιος εννοει το «Ιστορια διχως τελος» του Εντε, ενα βιβλιο για μικρα και μεγαλα παιδια.

  106. #105 ἀκριβῶς. κάπου τὴν Δ’ καὶ Ε’ Δημοτικοῦ.

  107. Nicolas said

    @100 Τι να σου πω; μαγκιά της. Δικό της είναι το όνομα, το προφέρει όπως θέλει!

  108. Το internet έχει αλλάξει τα πράγματα και δε μπορούμε να το παραβλέπουμε και μάλιστα σε ένα ιστολόγιο ενός πρωτοπόρου στηνΕλλάδα στο θέμα.
    Ένα notebook το παίρνω παντα μαζί μου (όπου έχω φορτώσει και τα αγαπημένα μου cd), αρκετά ebook και δεν παραλείπω να βλέπω και τι γράφεται σε ιστολόγια που παρακολουθώ.
    Ο χρόνος (ή να πω Κρόνος παμφάγος) ούτε και μένα μου επιτρέπει πολλά αλλά τουλάχιστον τώρα το καλοκαίρι που χρησιμοποιώ τον προαστιακό διαβάζω ένα τρίωρο απερίσπαστος.
    Εδώ και αρκετό καιρό, μετά το Ζοσέ Σαραμάγκου που διάβασα πριν καμμιά 10αριά χρόνια, και βλέποντας όλο αυτό το σωρό μυθιστορημάτων κλπ που γεμίζουν τις προθήκες των βιβλιοπωλείων και συναγωνίζονται στην αποβλάκωση της τιβί, διαβάζω μόνο ποίηση (που κινειται πλέον εκτός επίσημου εμπορίου), θεατρικά και κανένα βιβλίο φιλοσοφίας. Εξάλλου οι κλασικοί για μένα πεζογράφοι (Ντοστογιέφσκι, Εσσε, Παπαδιαμάντης, Καραγάτσι κλπ, κλπ) είναι αξεπέραστοι.
    Θα περιοριστώ μόνο
    – σε δυο πρόσφατα βιβλία: την ποιητική συλλογή «Η Κλίση του ρήματος» του Γιωργου Καλοζώη και τη μελέτη «Το αδιανόητο τίποτα» του Στέλιου Ράμφου.
    – (και) σε δυο παλαιότερα που υπάρχουν, αν το ψάξετε στο διαδίκτυο, και σε μορφή ebook: «Ο αναρχικός τραπεζίτης» του Φερνάντο Πεσόα και «Η Ουγγρική Επανάσταση 1956» του Κορνήλιου Καστοριάδη.

  109. munich said

    Αυτό το ότι η αρίστερά είχε «καπαρώσει» τις τέχνες στη Ελλάδα είναι κάπως άδικο. για πολλά χρόνια τα έργα αριστερών καλλιτεχνών είτε ήταν απαγορευμένα, είτε δεν έφταναν στο ευρύ κοινό γιατί δεν τα προωθούσαν. επίσης πολλοί αριστεροί καλλιτέχνες έμεναν άνεργοι. Μου φαίνεται λογικό να γίνει ένα μπουμ κατά τη μεταπολιτεύση. Αν αργότερα η δίψα έγινε εμμονή και οι περιθωριοποιημένοι καθεστώς δεν μπορώ να το κρίνω, αλλά ίσως δεν πρόκειται καν για τους ίδιους ανθρώπους και μόνο «τύποις» για την ίδια ιδεολογία. Επιπλέον νομίζω ότι για πολλά χρόνια στην Ελλάδα «πολιτικοποιημένος» σήμαινε αυτόματα «αριστερός» και όχι με την καλή έννοια καθώς σπρωχνώταν πολύ η η ιδιεολογία του απολιτικ καταναλωτή.

    να προτείνω το βιβλίο » Το μανιφέστο της ήττας» της ακαδ…εεεε της πανεπιστημιακού Άντζελα Δημητρακάκη που διάβασα φέτος και βρήκα πολύ διαφορετικό από άλλα ελληνικά. Τελος δεκαετίας του ’90 μια παρέα φοιτητών της Καλών Τεχνών περνάει το τριήμερο της αποκριάς σε νησί της άγονης γραμμής του αιγαίου που ο πατέρας του ενός διατηρεί εξοχικό και εκεί κάτι συμβαίνει.
    Θα έλεγα κάτι σαν ηθογραφία της αστικής νεολαίας (της αθηναικής τουλάχιστον) της εποχής και των οικογενειών τους. Έξυπνο και διαφορετικό.

  110. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    @70 και 71 και αλλού:
    Σοφία, με καθυστέρηση ίσως αδικαιολόγητη, αλλά, κυρίως, επειδή βλέπω ότι επιμένεις, θα ήθελα να σου πω ότι σε όσους μας αρέσει ο Κοτζιούλας (ναι, εννοείται και σ’ εμένα), δεν υπάρχει ανάγκη να ρίξουμε στο πυρ το εξώτερον τις εκδηλώσεις -λογοτεχνικές ή άλλες- στων Κατακουζηνών, ούτε όσο ήταν εν ζωή ούτε τώρα, που μια νέα κοπέλλα, η Σοφία Πελοποννησίου, προσπαθεί εν μέσω πλήθους αντιξοοτήτων να περισώσει τη συλλογή έργων όμως πριν απ’ όλα τη μνήμη αυτού που δεν υπήρξε ένα «σαλονάκι» απλώς, όπως το περιγράφεις, αλλά λογοτεχνικό σαλόνι με τα όλα του.
    Παρά τον όποιο ταξικό του χαρακτήρα.

  111. voulagx said

    #107 D’ accord 🙂

  112. gbaloglou said

    100

    Ίσως επειδή είναι Ισπανίδα;

  113. sarant said

    Είναι όντως ισπανίδα;
    Πάντως είναι σχετικά γνωστό ότι προφέρεται ΓκιΛέμ, ενώ θα περίμενε κανείς Γκιγιέμ. Θυμάμαι κάποιον (που δηλώνει και μεταφραστής) που είχε χλευάσει τους υπεύθυνους του Φεστιβάλ Αθηνών που είχαν βάλει σε αφίσα το (σωστό) Γκιλέμ!

  114. gbaloglou said

    Στο 0:38 του βίντεο (#112) λέει «I am Spanish, actually» ή «I am half-Spanish, actually» — αυτό ακούω εγώ τουλάχιστον.

  115. bernardina said

    Μου επιτρέπετε να συνεισφέρω;

    http://el.forvo.com/search/sylvie%20guillem/

  116. voulagx said

    Κατι ειχα διαβασει καπου (η σαφηνεια μου σπαει κοκκαλα μερικες φορες!!) οτι προφερεται Γκιλεμ λογω της καταγωγης της απο την Αλσατια (η καπου εκει γυρω), μαλλον θυμαμαι λαθος (φυσικο ειναι αυτο 😛 )

  117. #116 Αυτή που προφέρει τ’ όνομά της, πάντως, στο forvo είναι στην Αλσατία.

  118. ΣοφίαΟικ said

    Εγώ νόμιζα ότι τη λένε έτσι επειδή απο το ’88 ζει και εργάζεται στο ΗΒ και το λέιε όπως το λεέι το κύριο κοινό της (απίθανο για Γάλλο, αλλά ποτέ δεν ξέρεις).

  119. Ευμένης said

    Αν και με καθυστέρηση, μια πρόταση απολαυστική για παραλία: «Ένας τσετσένος σκύλος στην Μασσαλία». Αστυνομικό με γέλιο μέχρι δακρύων!!!!

  120. a8lios said

    http://mygranma.wordpress.com/2011/08/22/stalker/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: