Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Τα κάλαντα, ένα χριστουγεννιάτικο διήγημα του Λαπαθιώτη

Posted by sarant στο 25 Δεκέμβριος, 2012


Τα κάλαντα μας τα είπαν χτες τα πιτσιρίκια, σε σπίτια και σε μαγαζιά, θα μας τα πουν και την άλλη Δευτέρα, ενώ για την ίδια τη λέξη έχουμε γράψει παλιότερα στο ιστολόγιο, αν και το άρθρο εκείνο σηκώνει αναδημοσίευση και ίσως το ξαναδείτε σε πεντέξι μέρες. Τα κάλαντα τα σημερινά είναι διήγημα χριστουγεννιάτικο, γραμμένο τον μεσοπόλεμο, τότε που κάθε έντυπο τέτοιες μέρες έπρεπε απαραιτήτως να έχει ύλη έκτακτη, εορταστική, μια συνήθεια που σιγά-σιγά ξεθύμανε, αν και θυμάμαι ότι πριν από μερικά χρόνια η Βιβλιοθήκη, το ένθετο της Ελευθεροτυπίας, είχε προσπαθήσει να την αναστήσει και είχε ζητήσει από γνωστούς συγγραφείς να γράψουν σύγχρονα χριστουγεννιάτικα διηγήματα. Εμείς πάντως στο ιστολόγιο συνηθίζουμε μέρες που είναι να βάζουμε κάποιο χριστουγεννιάτικο διήγημα, κι έτσι πέρσι τέτοιον καιρό είχαμε βάλει το Χριστόψωμο του Παπαδιαμάντη, ενώ πρόπερσι ένα παπαδιαμαντικό (α λα μανιέρ ντε, που λέμε) του Τάσου Βουρνά, και αντιπρόπερσι ένα άλλο σε παπαδιαμαντικό ύφος, του Βάρναλη. Και φέτος Παπαδιαμάντη σκεφτόμουν να βάλω, και συγκεκριμένα το Γιαλόξυλο, που το είχα κατά κάποιο τρόπο προαναγγείλει πέρσι, αλλά επειδή είδα πως το Γιαλόξυλο έχει ανέβει στον εξαιρετικόν ιστότοπο της Εταιρείας Παπαδιαμαντικών Σπουδών (γεια σου Νεκτάριε!) οπότε σκέφτηκα να βάλω κάτι που δεν το έχει ακόμα δει ο παντεπόπτης οφθαλμός του Διαδικτύου, ένα διήγημα του Λαπαθιώτη, που περιλαμβάνεται στον δεύτερο τόμο διηγημάτων του Λαπαθιώτη, που θα κυκλοφορήσει προσεχώς σε δική μου επιμέλεια (ο πρώτος τόμος πάντως βγήκε στις αρχές του χρόνου και υπάρχει στα βιβλιοπωλεία).

Το διήγημα λέγεται «Τα κάλαντα» και δημοσιεύτηκε στο Μπουκέτο, το περιοδικό ποικίλης ύλης που φιλοξένησε μεγάλο μέρος της ποιητικής και της πεζής παραγωγής του Λαπαθιώτη, από το 1924 ίσαμε το τέλος της ζωής τους. Όπως θα περιμένατε, δημοσιεύτηκε σε χριστουγεννιάτικο τεύχος, στο τεύχος της 26ης Δεκεμβρίου 1929. Το παραθέτω εδώ, μονοτονισμένο φυσικά. Η ορθογραφία έτσι κι αλλιώς ήταν σχεδόν η ίδια με τη σημερινή.

Και φυσικά το ιστολόγιο εύχεται σε όλους καλές γιορτές!

Τα κάλαντα

 

Χριστουγεννιάτικο

Από πολύ πρωί, σχεδόν προτού να βγει ο ήλιος, είχαν πάρει σβάρνα όλη τη γειτονιά, και είχαν πει τα κάλαντα σ’ όλα τα γύρω σπίτια. Δεν είχαν αφήσει πόρτα, μάντρα, μαγαζί, να μη χτυπήσουν…

— Ναν τα πούμε; Ναν τα πούμε;… Ώς το μεσημέρι, η βόλτα τους ήταν τελειωμένη. Και μην έχοντας πού αλλού να πάνε, πήγαιναν ξανά στα ίδια σπίτια.

Ήταν ο Μήτσος, ο Τάσος κι ο Λεύτερης –αυτοί που τραγουδούσαν— κι ο Γιώργος με το τρίγωνο, κι ο Κώτσος που βαρούσε τη φυσαρμόνικα.

Κι η δουλειά είχε πάει φίνα. Οι τσέπες τους ήταν βαριές από δεκάρες κι από φράγκα.

Είχαν τόσους γνωστούς, παντού! Όλες οι γυναίκες τούς ήξεραν, όλος ο κόσμος, σχεδόν, τους αγαπούσε: Δεν ήταν σπίτι, που να μην είχαν κάνει, κάποτε, θελήματα —μαγαζί, που να μην είχαν, κάποτε, δουλέψει…

Ώς κι ο μπαρμπα-Στάθης, ο μπακάλης, ο γκρινιάρης, που του ’χαν σπάσει κάποτε τα τζάμια, έβγαλε και τους έδωσ’ ένα δίφραγκο…

Κατά τις δυο τ’ απόγεμα, αφού τσίμπησαν λίγο φαΐ, στο πόδι, αποφάσισαν να ξανοιχτούν και σ’ άλλες γειτονιές.

Ο Κώτσος, που ήταν γενικός ταμίας τους, είχε τη σοφή ιδέα, για να μη βαραίν’ η τσέπη του, να μαζέψει όλη τη γαζέτα, και να την πάει σ’ έναν καπνοπώλη, να την κάνει, ολόκληρη, χαρτί…

Δεν τραγουδούσαν και πολύ καλά —αλλά, σ’ αυτές τις περιστάσεις, η πρόθεση είναι το παν! Κι εκείνοι που τους άκουγαν, δεν είχαν, βέβαια, απαίτηση ν’ ακούσουν και Καρούζο! Έφτανε που τα ’λεγαν, απλώς, «για το καλό»…

Και το βράδυ τούς βρήκε μακριά, στην άλλη άκρη της Αθήνας.

Βραχνιασμένοι, κατακουρασμένοι, έκατσαν σ’ ένα ζαχαροπλαστείο να ξεκουραστούν. Η εσοδεία ήταν τόσο άφθονη, ώστε σκέφτηκαν πως είχαν το δικαίωμα κι αυτοί να το ρίξουν λίγο όξω, μια κι η περίσταση το είχε φέρει έτσι. Απ’ τους κουραμπιέδες προχώρησαν στους μπακλαβάδες και τα γαλατομπούρεκα —ώσπου δε μπορούσαν να χωρέσουν άλλο…

Κι επειδή ένα έξοδο φέρνει αμέσως τ’ άλλο, αποφάσισαν να πάνε και στον κινηματογράφο.

Μπήκαν μέσα, με το τρίγωνο και με τη φυσαρμόνικα, χωρίς να ξέρουν τι ταινία έπαιζε, και κάθισαν μπροστά, στις πρώτες θέσεις, που ήταν αδειανές.

Η ταινία παράσταινε κυνηγητά, απαγωγές, ληστείες. Ένα μικρό παιδί ήταν ο ήρως. Αυτός γινόταν ο ανέλπιστος σωτήρας, κι έκανε θαύματα πραγματικά παλικαριάς…

Η σάλα ήταν γιομάτη κόσμο: Φαντάροι, ναύτες και πολίτες, στριμωγμένοι όλοι, φύρδην μίγδην, παρακολουθούσαν την ταινία, και χειροκροτούσαν κάθε φορά που ο μικρός νικούσε ή κατάφερνε κανένα νέο κόλπο, εις βάρος των οχτώ αγριανθρώπων που είχαν κλέψει με  τη βία μια κοπέλα, για να μάθουν κάποιο μυστικό…

Όταν τελείωσε ο κινηματογράφος —επειδή ήταν νωρίς ακόμα— έμειναν και στη δεύτερη παράσταση.

Ήθελαν να ξαναδούνε την ταινία, που τους είχε δώσει τόσες συγκινήσεις. Και την ξαναείδαν πάλι, ξαναπερνώντας απ’ τις ίδιες περιπέτειες, και ξαναδοκιμάζοντας τις ίδιες συγκινήσεις —ώσπου ξανατελείωσε, υπό τα γενικά χειροκροτήματα, και το πανί τούς είπε «Καληνύχτα»…

Η ώρα ήταν δώδεκα και τέταρτο.

Τότε αποφάσισαν να γυρίσουν σπίτια τους. Κι επειδή, σ’ αυτό το μεταξύ, είχαν ξαναπεινάσει, κάθισαν πάλι, σ’ ένα μαγαζί, κι έφαγαν πέντε πιάτα λουκουμάδες.

Και ξεκινήσαν για τη γειτονιά τους, χοροπηδώντας και κάνοντας αστεία, βαρώντας καρπαζιές ο ένας τον άλλο, με φωνές και με κυνηγητά…

Κι ενώ προχωρούσαν έτσι, αφού είχαν στρίψει ένα σωρό γωνιές, ξαφνικά ανακάλυψαν πως είχαν χάσει το δρόμο…

Γύρω τους, τώρα, δεν υπήρχαν σπίτια αλλά ένας κάμπος, βαθύς και σκοτεινός, που ποτέ τους δεν τον είχαν ξαναδεί…

Σταμάτησαν τις τρέλες τους με μιας, και κοιταχτήκανε κι οι πέντε μ’ απορία…

Δεν περπατούσαν πια σε δρόμο, αλλά περνούσαν μέσ’ από χωράφια, και τα πόδια τους βούλιαζαν μέσ’ στο χώμα, που φαινόταν σαν υγρό απ’ τις βροχές.

Δεν υπήρχε γύρω τους τίποτε, παρά, πού και πού, ο ίσκιος ενός δέντρου. Τ’ άστρα έλαμπαν ψηλά, στον ουρανό, κι η αστροφεγγιά τους ήταν τόσο δυνατή, που προχωρούσαν μέσ’ στα σκοτεινά, χωρίς να ξέρουν κατά πού βαδίζουν, αλλά και δίχως να παραπατάνε…

Και στα χέρια τους δεν κρατούσαν πια, ούτε το τρίγωνο, ούτε τη φυσαρμόνικα. Αντί όμως, να βάλουν τις φωνές και να γυρίσουν, να ψάξουνε στο δρόμο —αυτό το πράμα, το πολύ παράξενο, τους φαινόταν τόσο φυσικό, που δε σκέφτηκε κανένας να μιλήσει…

Περπατούσαν σιωπηλοί κι εκστατικοί, με τα μάτια καρφωμένα στον ορίζοντα, μ’ εμπιστοσύνη, δίχως να φοβούνται… Μόνο που τώρα, δίχως να το θέλουν και δίχως να σκεφτούν γιατί το κάνουν, ήταν κι οι πέντε τους πιασμένοι απ’ τα χέρια.

Η ησυχία ήταν τόσο απόλυτη, ώστε οι καρδιές τους, που χτυπούσαν, ακουγόντουσαν μ’ έναν ήχο ρυθμικό και κρυσταλλένιο. Κι ενώ προχωρούσαν, το σκότος άρχισε να γίνεται λιγότερο. Θα ’λεγε κανένας, πως άρχιζε να ξημερώνει. Και τότε είδαν πως, το φως αυτό, ήταν το φως ενός μεγάλου άστρου, ενός μεγάλου άστρου δυνατού, που ξεχώριζε ανάμεσ’ από τ’ άλλα, σ’ ένταση, σε γλύκα και σε πάθος, όπως ξεχωρίζει το βιολί μέσ’ στους άλλους ήχους της Ορχήστρας!

Και προχωρούσαν προς το φως, αυτό, μαγεμένοι και σαν υπνωτισμένοι, δίχως να νοιάζονται καθόλου πού πηγαίνουν, με την καρδιά πλημμυρισμένη ευτυχία, σαν να ’χαν πιει, χωρίς να καταλάβουν, κάποιο γλυκό κι αλλόκοτο κρασί…

Αυτό το πράμα βάσταξε, δεν ξέρω πόση ώρα.

Κι έπειτα είδαν κάποια λάμψη που τρεμόσβηνε, σ’ ένα μικρό σπιτάκι, μακριά.

Ήθελαν, δεν ήθελαν, τα πόδια τους τούς έφερναν εκεί.

Κι ενώ πλησίαζαν, ο πρώτος ήχος που ’φτασε στ’ αυτιά τους, ήταν σαν ένα πράο μουγκρητό, σαν ένα βέλασμα προβάτων μακρινό, κι η μαλακή φωνή μιας αγελάδας…

Τότε κατάλαβαν πως η μικρή εκείνη μάντρα, ήταν μια φτωχική μικρούλα στάνη —και στο βάθος της μικρής εκείνης στάνης μια μικρούλα ξύλινη καλύβα.

Και καθώς προχώρησαν να μπούνε μέσ’ στη μάντρα, γιατί μια δύναμη παράξενη τούς έσπρωχνε, είδαν κόσμο συναγμένο μέσα. Κι όλος αυτός ο κόσμος ήταν πολύ αλλιώτικα ντυμένος. Ήταν ζωσμένο το κορμί του με προβιές, κι είχε τους ώμους και τα πόδια του γυμνά.

Τότε θέλησαν να προχωρήσουν παραμέσα. Γλίστρησαν μέσ’ απ’ τους αμίλητους ανθρώπους, που στεκόσανε τριγύρω σαν αγάλματα, κι οι περισσότεροι ήταν γονατισμένοι –κι έφτασαν ώς την πόρτα της καλύβας,

Στην αρχή δε μπόρεσαν να διακρίνουν τίποτε. Τόσο πολύ τούς θάμπωσε το δυνατό το φως, που ’βγαινε απ’ τα βάθη της καλύβας. ‘Έπειτα, όμως, σιγά σιγά συνήθισαν, κι άρχισαν να βλέπουν καθαρά.

Η καλύβα ήταν φωτισμένη, ήταν πλημμυρισμένη από φως, χωρίς να φαίνεται ολότελα, στο μάτι, από πού ερχόταν τόση λάμψη! Κοίταζαν με μάτια θαμπωμένα, και δε μπορούσαν να τ’ ανακαλύψουν…

Είδαν τότε, στη μέση της καλύβας, καθισμένη χάμω μια γυναίκα, το πρόσωπό της δε φαινότανε διόλου. Στην αγκαλιά της είχ’ ένα μωρό.

Ήταν καθισμένη χάμω, σ’ ένα παχύ, χοντρό δεμάτι άχερα, κι ήταν προσηλωμένη στο μωρό της. Δε σήκωνε τα μάτια από πάνω του.

Δίπλα της στεκόταν ένας άντρας, που, κι αυτός, ήταν ντυμένος σαν τους άλλους, με μια προβιά στη μέση, και ξυπόλυτος.

Κι οι δυο κοιτούσαν με λαχτάρα το μωρό.

Τότε η γυναίκα σήκωσε τα μάτια, και μια στιγμή τα κάρφωσε στο πλήθος. Φαινόταν νέα και πολύ ωραία, με μάτια τρυφερά και πονεμένα —μάτια τόσο γιομάτα καλοσύνη, που τα παιδιά κατάλαβαν αμέσως, πως έπρεπε κι αυτά να γονατίσουν…

Έγειραν και τα πέντε στη σειρά, κι η καρδιά τους χτυπούσε δυνατά. Ένιωθαν τώρα μια παράξενη λατρεία, μια καινούργια κι ανεξήγητη λατρεία, δίχως να μπορούν να πούνε λέξη, σα να τους είχαν πάρει τη μιλιά!

Δεν ακουγόταν τίποτ’ άλλο, στην καλύβα, παρά το βέλασμα των ήμερων προβάτων, που πλάγιαζαν τριγύρω στη γυναίκα, κι είχαν ακουμπισμένα τα κεφάλια τους, στα γόνατά της και στη μαύρη της ποδιά.

Κι ήταν, παντού, σα μια πανώρια μουσική, σα μιαν αόρατη, μεγάλη αρμονία, λες κι όλα τραγουδούσαν, δίχως ήχους, ένα βαθύ κι αιώνιο σκοπό.

Και τα παιδιά έγειραν το κεφάλι κι ακούμπησαν το μέτωπο στο χώμα.

Κι ενώ ήταν σκυμμένα έτσι, χάμω, και τα χείλη τους φιλούσανε το χώμα, άκουσαν, άξαφνα, σαν ποδοβολητά αλόγων.

Σήκωσαν τότε τα κεφάλια τους και κοίταξαν. Και είδαν, πίσω τους, στην είσοδο της μάντρας, να ξεπεζεύουν τρεις ωραίοι άντρες, ακόμα πιο παράξενα ντυμένοι.

Φορούσαν ρούχα βελουδένια, κι είχαν απάνω, κεντημένα με χρυσάφι, τ’ άστρα, και στη μέση το φεγγάρι. Στ’ αυτιά τους ήταν περασμένα σκουλαρίκια, και κουβαλούσανε πολύτιμα κουτιά, σκαλισμένα, γύρω γύρω, με ζεντέφια.

Μόλις ξεπέζεψαν, προχώρησαν κι οι τρεις, κι έφτασαν ώς την πόρτα της καλύβας. Έπεσαν τότε χάμω, και προσκύνησαν. Κι αφού φιλήσανε το χώμα και προσκύνησαν, σηκώθηκαν και στάθηκαν στη μέση. Κι άνοιξαν τα πολύτιμα κουτιά.

Κι όλος ο τόπος γιόμισε αρώματα μεθυστικά κι αλλόκοτα λιβάνια, που σκέπασαν τη μυρουδιά του στάβλου, και την αποφορά της κοπριάς —κι έκαμαν τη φτωχή μικρή καλύβα, να μοσχοβο­λάει σα ναός…

Κι έβγαλαν μέσ’ απ’ τα κουτιά φανταχτερά στολίδια —ρουμπίνια και τοπάζια κι αμεθύστους, και περιδέραια όλα μαργαριτάρια– και τ’ ακουμπήσαν στης γυναίκας την ποδιά…

Και τα παιδιά σηκώσανε τα μάτια τους, και ξανακοίταξαν μπροστά τους, θαμπωμένα…

 

* * *

 

Και καθώς άνοιξαν τα μάτια να κοιτάξουν, βρέθηκε, το καθένα, μέσ’ στα ρούχα του, στο φτωχικό συνηθισμένο του κρεβάτι…

Τότε, το καθένα χωριστά, είπε, μέσ’ στα βάθη της ψυχής του, πως όλ’ αυτά, τα είχε δει μέσ’ στ’ όνειρό του… Και γι’ αυτό, το βράδυ που ξανάσμιξαν, δεν έκαμαν ολότελα κουβέντα.

Επειδή, βλέπεις, τα παιδιά, δεν είναι σαν και μας, τους πιο μεγάλους, που φλυαρούμε διαρκώς το καθετί, και ξαναλέμε ό,τι είδαμε στον ύπνο μας. Εκείνα δεν το συζητούν ποτέ, ούτε το σχολιάζουν μεταξύ τους.

Κι εξ άλλου, το ξεχνούν την ίδια μέρα…

 

Advertisements

85 Σχόλια to “Τα κάλαντα, ένα χριστουγεννιάτικο διήγημα του Λαπαθιώτη”

  1. π2 said

    Χρόνια πολλά, με υγεία κι ευτυχισμένα με τους δικούς σας ανθρώπους όλοι.

  2. tamistas said

    Χρόνια πολλά στον Νικοκύρη και σ’ όλους τους εκλεκτούς σχολιαστές.

  3. Λίλυ Αναγνωστοπούλου said

    Χρόνια πολλά, χρόνια καλά σε όλους.

  4. panavros said

    Χρόνια πολλά Νίκο, Μαρία, Γς, Ππαν και σε όλους όσους ξεχνάω. Το διήγημα ήταν πολύ ωραίο και για εμένα τουλάχιστον συγκινητικό λόγω του πατέρα μου. Τα χρόνια που ήταν παιδί στην Κρήτη τα πράγματα ήταν όπως στο διήγημα και όταν τα παιδια πήγαιναν στο σινεμά έβλεπαν και τη δεύτερη παράσταση επειδή ήταν ζεστά εκεί- εκτός απο το γεγονός οτι δεν υπήρχε άλλη ψυχαγωγία. Ας ελπίσουμε η Ελλάδα να μην ξαναφτάσει εκεί. Καλά Χριστούγεννα σε όλους παιδιά.

  5. Γρηγόρης Κονδύλης said

    Χρόνια Πολλά σε όλους, φίλοι μου!

  6. Πολύ όμορφη ιστορία Νικοκύρη!

    Χρόνια Πολλά σε όλους! Καλά Χριστούγεννα! Με ρέγουλα όμως σήμερα φαΐ και κρασάκι, ε; 🙂
    Άντε καλά να τα περάσουμε όλοι!

  7. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    Χρόνια πολλά και καλά σε όλους, με υγεία, αγάπη, αλληλεγγύη!

  8. Μαρία said

    Ώστε ζεντέφια τα σεντέφια!
    Χρόνια πολλά, παιδιά.

  9. sarant said

    8: Ναι, στο βιβλίο έχω βάλει υποσημείωση, εδώ την έβγαλα και ξέχασα να το σημειώσω στο τέλος.

  10. Μαρία said

    9 Λαπαθιωτισμός είναι;

  11. ππαν said

    Χρόνια πολλά, υγεία ευτυχία και καλή παρέα
    Πάναυρε, ευχαριστώ, επισης. Ο Βιμ Βέντερς διηγείται ότι όταν σπούδαζε ζωγράφος -νομίζω- στο Παρίσι πήγαινε στην Σινεματέκ που είχε καλοριφέρ κι έβλεπε όλη μέρα σινεμά για να ζεσταθεί κι έτσι κατέληξε σκηνοθέτης.

  12. ππαν said

    Χρήστο, Χρίστο, Χριστίνα, Μανώλη δεν έχουμε; Χρόνια πολλά έτσι κι αλλιώς!

  13. Μαρία said

    12 Ππαν, σου αφήνω σχόλιο-ερώτηση σε άλλο ποστ. Έχε το νου σου.

    Έχουμε τουλάχιστον 2.

  14. sarant said

    Ναι, υπάρχει ο Χρήστος Κ. -χρόνια του πολλά, όπως και σε όλους.

    10: Δεν το έχω ξαναδεί.

  15. ππαν said

    13: Σε ποιο; Αν φύγω τώρα θα μπορέσω να το βρω μετά ή θα είναι του 2008; 🙂

  16. Μαρία said

    Δες το τώρα.

  17. ππαν said

    Α σε πρόλαβα!

  18. Ρουμλ. said

    Χρόνια πολλά και καλά -καλύτερα από τα τωρινά- στον οικοδεσπότη μας και σε όλη την ομήγυρη!

  19. nikos__alfa said

    Χρόνια πολλά και Υγεία σε όλους!

    Νικοκύρη είπα τα κάλαντα στον Παπούλη, να σε τα πω και σένα, εντάξει; 😉

    Καλήν ημέραν άρχοντες κι αν είναι ορισμός σας
    τα κάλαντα να σας τα πω σ αυτό τ αρχοντικό σας
    αν έχετε το θέλημα καλά μου φιλαράκια
    αφού καλεί το έθιμο ας πούμε δυο λογάκια

    Αγιος Βασίλης έρχεται από την Καισαρεία
    γιατί εκεί τον στρίμωξε γερά η …εφορία
    κρατάει φύλλο και χαρτί, χαρτί και καλαμάρι
    κρατάει τη λυπητερή και κλαίει σαν …γομάρι

    Καλώς σας βρήκα Έλληνες, μου κάνατε λαχτάρα
    που με σκληρή αντίσταση διώξατε τον Στουρνάρα
    μα και τους αποδέλοιπους, την τρόικα που λέτε
    στην Καισαρεία στείλατε και πάψατε να κλαίτε

    Έτσι με βρήκε συμφορά και το κακό μεγάλο
    να μου την πέσουν άσκημα, μου λιώσανε τον κάλο
    και πήρα τα ματάκια μου, να έρθω εδώ πέρα
    που πια περνάτε όμορφα, στην Ψωροσκορποχέρα

    αλλοπαρμένη ήτανε, στους πλούσιους ελέη
    και στους φτωχούς εφόρτωνε στην πλάτη τους τα χρέη
    μα τώρα θα γιορτάσουμε, τελειώνουν τα δεινά μας
    γιατί μυαλό εβάλαμε, τιμάμε τα στερνά μας

    άιντε αρχίστε τον χορό, ανοίξτε τις σαμπάνιες
    τελειώσανε τα βάσανα, χτυπήστε τις καμπάνες
    βαράτε βρε τα όργανα, αρχίστε φαγοπότι
    τους τύρρανους εδιώξατε και μ έχετε δεσπότη

    θα σας κερνώ ολημερίς, θα σας πηγαίνω τσάρκες
    με κάρα, αερόπλανα και με ωραίες βάρκες
    γιατί καλά το λέγανε ότι υπάρχει χρήμα
    εμπρός να το ξοδέψουμε κι όλα θα πάνε πρίμα

    θα έχουμε τετράωρο, δώρα για κάθε μήνα
    θα ρέει το πετρέλαιο σε όλη την Αθήνα
    θ ανάβουν τα καλοριφέρ, οι ψησταριές θ αχνίζουν
    οι χύτρες θα σφυρίζουνε καθώς θα ξεχειλίζουν

    θα σβήσω τα στεγαστικά, τις κάρτες θα τις σκίσω
    και όλους τους λογαριασμούς με χρήμα θα γεμίσω
    την φτώχεια χαιρετίστε την, ξανά δεν θα τη δείτε
    κι εσείς λαμόγια φυλακή αμέσως θε να μπείτε

    το καλαμάρι έγραφε και το χαρτί μιλούσε
    η μελωδία του στ αυτί ωραία αντηχούσε
    μα ξάφνου κάπου σκόνταψα, κοιμώμενος ορθίως
    και η κοιλιά γουργούριζε, όπως παλιά, αγρίως

    ο άγιος τουρτούριζε σκυφτός σε μια γωνία
    κάποιο παιδί περίμενε, να βγουν φωτογραφία
    μέτρησα λίγα κέρματα στην τσέπη παγωμένα
    ένα καφέ τον κέρασα κι ένα ρακί για μένα

    εδώ λοιπόν τελείωσε κι αυτό το παραμύθι
    στη χύτρα μας θα βράσουμε κουκί και το ρεβύθι
    κι η τύχη μας μας έγραψε κι αυτό το καλαντάρι
    ο νέος χρόνος πούρχεται, αρκούντως θα μας γδάρει

    σ αυτό το σπίτι πούρθαμε, σχόλιο να μη σβήσει
    κι ο νοικοκύρης του σπιτιού, χρόνια πολλά να ζήσει
    Να γράψει άρθρα εκατό και να τα απεράσει,
    και στων παιδιών του τις χαρές κουφέτα να μοιράσει 🙂

  20. Αντιφασίστας said

    Μια χαρά περάσανε τα παλικάρια και στον ξύπνο τους και στον ύπνο τους και αποδεικνύεται, νομίζω, για άλλη μια φορά ότι ο Ηλίας Χ. Παπαδημητρακόπουλος έχει δίκιο όταν ισχυρίζεται πως οι Έλληνες συγγραφείς είναι φτιαγμένοι για διηγήματα και όχι για μυθιστορήματα.
    Όσοι τυχεροί περνάτε παραδοσιακά, λευκά Χριστούγεννα, φροντίστε να τα απολαύσετε όσο μπορείτε. Εγώ, πάντως, λέω μετά το φαγητό να αποκλειστώ στο Χριστό στο Κάστρο, παρέα με το Γιάννη το Νυφιώτη και τον Αργύρη της Μυλωνούς, στην πέρα πάντα, στο Στοιβωτό τον ανήφορο, ελπίζοντας να έρθει ο παπα-Φραγκούλης ο Σακελλάριος να μας σώσει.
    Όπου και να βρίσκεστε, πάντως, χρόνια πολλά και αλληλέγγυα! 🙂

  21. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα σχόλια και τις ευχές!

    Συνονόματε, ευχαριστώ για τα κάλαντα!

  22. panavros said

    Πάναβρος αλλά και Χρήστος. Ευχαριστώ.

  23. Μαρία said

    22 Ο πρώην Chris. Γιατί το άλλαξες;

  24. nikos__alfa said

    Συνονόματε κέρασμα δεν έχει; 😦 🙂

    Δεν μπιράζει. Κερνώ εγώ λίγα ακόμη!

    ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ ΚΑΛΑΝΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΚΑΡΙΑ

    Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά , ψηλή μου δεντρολιβανιά
    κι αρχή καλός μας χρόνος , εκκλησιά με τ΄ άγιος θρόνος.
    Άγιος Βασίλης έρχεται από τον κάβο* Πάπα,
    βαστάει και στην πλάτη του μια μαλλιαρή θυλάκα*,
    να βάλει μέσα τα ψωμιά , τις τηγανίτες , τα λεφτά.

    -Εσένα , αφέντη , πρέπει σου καρέκλα καρυδένια ,
    για ν΄ακουμπάς τη μέση σου τη μαργαριταρένια.
    -Και πάλι ξαναπρέπει σου , βάλε στραβά το φέσι* σου
    και δίπλα το βρακί* σου για να σκάσουν οι εχθροί σου.

    -Πολλά ΄παμε τ΄αφέντη μας ας πούμε της κυράς μας.
    -Κυρά ψηλή , κυρά λιγνή , κυρά ταπανοφρύδα*
    που έχεις τον ήλιο πρόσωπο και το φεγγάρι στήθος,
    και του κοράκου τα φτερά τά ΄χεις ταπανοφρύδια*
    που όταν λουστείς και χτενιστείς και πας στην εκκλησιά σου
    η στράτα* ρόδα γέμισε απ΄την περπατησιά σου.

    -Πολλά ΄παμε και της κυράς , ας πούμε και της κόρης.
    -Έχεις και κόρην όμορφη ,που δεν έχει ιστορία,
    ούτε στην Πόλη βρίσκεται , ούτε στη Βενετία.
    -Έχεις και κόρη όμορφη , βάλ΄τηνε στο ζεμπίλι*
    και κρέμασέ τηνε ψηλά , να μη τη φάν΄ οι ψύλλοι.

    -Πολλά ΄παμε , πολλά ΄παμε , μα δε μας εκεράσατε,
    κι αν ακόμα θε να πούμε, βάλτε μας κρασί να πιούμε.
    -Εφάγαμε τον πετεινό , να φάμε και την κότα
    και δώστε μας το φλουράκι* μας, να πάμε σ΄άλλη πόρτα!

    Γλωσσάρι

    Κάβος= ακρωτήριο
    θυλάκα= μεγάλη σακούλα
    φέσι= είδος καπέλου ή σκούφου που φορούσαν την εποχή της Τουρκοκρατίας.
    βρακί= είδος ρούχα, κάτι σαν παντελόνι, που φορούσαν οι χωρικοί τα χρόνια της Τουρκοκρατίας.
    ταπανοφρύδα= γυναίκα με ωραία φρύδια (μεγάλα πυκνά κα μαύρα φρύδια).
    ταπανοφρύδια= μεγάλα ,πυκνά και μαύρα φρύδια.
    στράτα= ο δρόμος
    ζεμπίλι= ψάθινος σάκος , το δίχτυ για τα ψώνια .
    φλουράκι =μικρό νόμισμα , η αμοιβή των παιδιών που έλεγαν τα κάλαντα.

  25. dr7x said

    Χρόνια πολλά σε όλες και σε όλους!

  26. Χρόνια πολλά σε όλες/ους σας εδώ μέσα.

  27. sarant said

    Ευχαριστώ και για τα νεότερα σχόλια!

    Ναι, χρόνια πολλά και στον Panavros!

  28. Αναγνώστης ο αθηναίος said

    Χρόνια πολλά και καλά σε όλες και όλους και να συνεχίσετε να μας χαρίζετε ευχάριστες και δημιουργικές στιγμές όταν σας διαβάζουμε (την ώρα που σας διαβάζουμε, αλλά και …γενικότερα 🙂 )

  29. cronopiusa said

    Να τα πούμε;Παραμονή Χριστουγέννων 1927, η παρέα βγήκε στους δρόμους με τα τριγωνάκια της.Εγγραφή του Εθνικού Οπτικοακουστικού Αρχείου.
    Τότε, το καθένα χωριστά, είπε, μέσ’ στα βάθη της ψυχής του, πως όλ’ αυτά, τα είχε δει μέσ’ στ’ όνειρό του… Και γι’ αυτό, το βράδυ που ξανάσμιξαν, δεν έκαμαν ολότελα κουβέντα.

    Επειδή, βλέπεις, τα παιδιά, δεν είναι σαν και μας, τους πιο μεγάλους, που φλυαρούμε διαρκώς το καθετί, και ξαναλέμε ό,τι είδαμε στον ύπνο μας. Εκείνα δεν το συζητούν ποτέ, ούτε το σχολιάζουν μεταξύ τους.

    Κι εξ άλλου, το ξεχνούν την ίδια μέρα

    Χρόνια καλά. αλληλέγγυα, αγωνιστικά

  30. Τσούρης Βασίλειος said

    Χρόνια πολλά σε όλους και ειδικά σε όσους γιορτάζουν σήμερα!

    29 αγαπητή cronopiusa πιστεύω ότι δεν υπάρχει τίποτε πιο προσωπικό από το όνειρο! Και τα όνειρά μας τα συζητάμε με λίγους και καλούς φίλους.

  31. Αδμίν said

    Υπέροχος – ως είθισται – ο Λαπαθιώτης! Να είστε καλά, κ. Σαραντάκο, για το κέρασμα· για τα όμορφα κάλαντα του συγγραφέως που μας χαρίσατε μ’ ετούτη την ανάρτηση. Γιορτές ζεστές και χρόνια υγιή (και πάντα γλωσσολογικά!) σας εύχομαι.

    Υ.Γ.1: Επειδή είμαι ψείρας και γκρινιάρης – ακόμα και στον ύπνο μου – δεν έχω παρά να ψιλοκακίσω το μακαρίτη για τη σχεδόν εμμονική του (στο παρόν διήγημα τουλάχιστον) προσκόλλησή στα κόμματα, που (στη δική μου ανάγνωση τουλάχιστον) ταράσσει κάπως το ρυθμό και τον ήχο των προτάσεων, όσο και αν γραμματικώς είναι ορθή ή δόκιμη (ή όσο και αν ετούτη η ρυθμική θεμελιώνει ποιητικό ήχο). Και ούτε μια άνω στιγμή ρε γαμώτο;; Τόσα ρυθμικά (συνεπώς μουσικά) εργαλεία έχει η γλώσσα μας: βάλε μωρέ Λαπαθιώτη ένα-δυο ακόμη :). Ετούτο -σε καμία περίπτωση- δεν αναιρεί την αισθητική και λογοτεχνική αξία του του συγγραφέως και του διηγήματος, νιώθω όμως ότι (στη δική μου ανάγνωση τουλάχιστον) στενεύει λιγάκι τη μη-γλωσσική πρόσληψη, ίσως ρίχνει δε κι ενός σπίρτου το φως στις φιλολογικές επιλογές του Λαπαθιώτη για εκείνη την περίοδο.
    (Το είπα: είμαι ψείρας και γκρινιάρης 🙂 )

    Υ.Γ.2: Χρόνια πολλά και καλές γιορτές και σε όλους εδώ 🙂

  32. Χρόνια πολλά παιδιά!

  33. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    31: Σε όλα του τα πεζά ο Λαπαθιώτης βάζει μπόλικα κόμματα, περισσότερα απ’ όσα θα έβαζαν άλλοι. Ίσως δεν είναι άστοχος ο όρος «εμμονική προσκόλληση».

  34. Χρόνια Πολλά!

  35. Αδμίν said

    33: Σας ευχαριστώ για την πληροφορία 🙂

  36. Χρόνια πολλά στο Νικοκύρη του σπιτιού και στην ομήγυρη. Καλό κουράγιο, αγωνιστικότητα κι αλληλεγγύη.

    29. Cronopiusa, εξαιρετικό το εύρημά σου από το πολύπαθο Εθνικό Οπτικοακουστικό Αρχείο, που θυσιάστηκε στο βωμό της τρόικα.

  37. Mindkaiser said

    Γιατί, αν είχαν την απαίτηση να ακούσουν Καρούζο, θα έπρεπε να βρουν τη συγκεκριμένη ηχογράφηση, πράγμα δύσκολο εκείνα τα χρόνια.

    Χρόνια πολλά και καλές γιορτές σε όλους τους φίλους του ιστολογίου.

  38. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα, ευχές και δωράκια!

  39. ππαν said

    Χρόνια πολλά επι τη ονομαστική για τον Πάναβρο.

    Λίγη εορταστική ακλισιά (κάνω πως δεν είδα το 36 «της τρόικα»)
    Σε αφίσα της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνων: «τα νέα τραγούδια της Μόνικα»
    Στο δωρεάν περοδικό OUGH το κορυφαίο: «τα διαφορετικά τάβλι «!!!!

  40. 31,33,
    «…για τη σχεδόν εμμονική του…προσκόλλησή στα κόμματα…»

    …μπορεί απλώς «κομματική πειθαρχία»! 🙂

    Χρόνια Πολλά και Καλά στην ομήγυρη.

  41. Αντιφασίστας said

    Πιθανολογώ πως ο αντισυμβατικός Λαπαθιώτης σήμερα θα γούσταρε κάτι τέτοιο:

  42. Νέο Kid Στο Block said

    41. Kαλό!
    Τα διαφορετικά τάβλι είναι καλά..τα ίδια πάσο είναι μάμησέ τα 😦
    XΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ! 🙂

  43. panavros said

    23. Μου ‘ρθε, ξέρω ‘γω; 🙂

  44. spyroszer said

    Χρόνια πολλά σε όλους

  45. sarant said

    Τα τάβλι της Μόνικα, λοιπόν -ευχαριστώ και για τα νεοτερα!

  46. cronopiusa said

    30
    … Τα όνειρα σου μην τα λες γιατί μια μέρα κρύα
    μπορεί και οι φροϋδιστές να’ ρθούν στην εξουσία….
    Σπάνια παιδάκι θα μιλήσει για όνειρο, ενώ τα γεροντάκια ζουν μέσα στ’ όνειρο, γίνονται ξανά καπετάνιοι και γαϊτάνοφρύδες κοπελιές, μιλάνε μόνο για τα όνειρα τους, δεν τους αρέσουν τ’ αβέβαια βήματα, τα κρεμασμένα μάγουλα, η χαρτογραφία της ζωής στο καθρέφτη τους, δεν τους αρέσει το παρόν
    Οδός Ονείρων

  47. ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ, ΙΔΙΑΤΕΡΩΣ ΣΤΟΥΣ ΕΟΡΤΑΖΟΝΤΕΣ!

  48. cronopiusa said

    Ορεσίβιε 36
    ένα μεζεδάκι ακόμα
    En Construcción (2001) José Luis Guerín

  49. Χρόνια πολλά σε όλους!
    (Νικοκύρη, το μάτιασες το http://papadiamantis.org και δεν λειτουργεί πλέον! Ας ελπίσουμε προσωρινά…)

  50. spiral architect said

    Καλήν ημέρα Άρχοντες κι αν είναι ορισμός σας
    τα κύματα της θάλασσας, να μπουν στ’ αρχοντικό σας.

    Να πάρουνε στα άπατα, έγνοιες και αφραγκίες
    και να αφήσουν μοναχά, χαρές και προσδοκίες.

    Γι’ αυτό γεννιέται ο Χριστός,
    που όλους τσ’αγαπάει
    ακόμη κι όσους βρίζουνε,
    με μια αγκαλιά σχωρνάει

    Χριστός γεννάται σήμερον
    εν Βηθλεέμ την πόλη
    ας φέρουν τα Χριστούγεννα
    αυτό που θέλουν όλοι.

    Υγεία στην φαμίλια σας, χαμόγελο στα χείλη
    πάντοτε ήρεμοι καιροί, μ‘ όλους τσ’ανθρώπους φίλοι

    ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ, ΠΟΛΛΑ ΤΑ ΕΤΗ ΣΑΣ ΣΥΝΙΣΤΟΛΟΓΟΙ. 🙂

  51. cronopiusa said

    En construcción [2001 – José Luis Guerín] Completo

  52. Προσγολίτης said

    Χρόνια πολλά σε κάθε Χρίστο (πολλοί το γράφουνε με η – μα το θέμα δεν είναι του παρόντος).
    Χρόνια πολλά σε κάθε Χριστίνα!
    Χρόνια πολλά σε όλους σας!

  53. advocatusDiaboli said

    Χρόνια πολλά με υγεία στον οικοδεσπότη και στους αγαπητούς συσχολιαστές για την γιορτή των Χριστουγέννων!

  54. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα σχόλια, επαναλαμβάνω και ανταποδίδω τις ευχές!

    49: Ωχ, πράγματι το μάτιασα, το πρωί δούλευε και τώρα όχι….!

  55. gryphon said

    Xρόνια Πολλά.

    41
    Γουστα είναι αυτά βέβαια αλλα πιστευω οτι δεν υπαρχει τιποτα αντισυμβατικο σε αυτή τήν εκτελεση Χρειάζεται πραγματικα πολυ προσπαθεια για να καταφέρει καποιος να καταστρεψει ενα πανανθρωπινη τραγουδι οπως ειναι η Αγια Νυχτα και αυτοι στο βιντεο δυστυχώς το καταφερνουν.
    Δέν ταιριαζει κατά τήν γνωμη μου ο χαβαλες και οι ηλεκτρικες κιθαρες τα ντραμς κλπ μέ το πνευμα του τραγουδιου.

  56. aerosol said

    Χρόνια πολλά σε όλους!

    Βρίσκω θεμιτή την άκλιτη Μόνικα, μια που η ίδια στους δίσκους και την σελίδα της υπογράφει Monika.

  57. Αντιφασίστας said

    55:Όπως το είπες, γούστα είναι αυτά. Πάντως, σε διαβεβαιώ πως οι συνθέτες της Άγιας Νύχτας, ο Γκρούμπερ και ο Μορ, είναι άνθρωποι και όχι Άγγελοι, οπότε δεν είναι ιεροσυλία η διασκευή του τραγουδιού τους.

  58. ππαν said

    Ε να την έγραφαν κι αυτοί Monika όπως Αμερική, κι οχι Μόνικα όπως στην αφίσα. Εδώ ολόκληρη Νόνικα Γαληνέα και κλινόταν, θα μας βγει από τα δεξιά η Μόνικα; 🙂 Μην πω για την Μαρίνα (and the diamonds) που κάνει μεγαλύτερη καριέρα: Θα λέμε «οι μεγάλες επιτυχίες της Μαρίνα»;;

  59. 39. Ευχαριστώ Ππαν, που έκανες πως δεν είδες την ακλισιά. Ευγενικό εκ μέρους σου, πάντως παρ’ ότι Χριστούγεννα δεν κυκλοφορούν μόνο άγγελοι, είναι κι αυτοί οι δαίμονες του πληκτρολογίου που καιροφυλακτούν.
    48. Ευχαριστώ για το μεζεδάκι…

  60. Αντιφασίστας said

    Μήπως θα πρέπει να λέμε και »του Σάκης Ρουβά», επειδή σε κάποιους δίσκους του γράφει Sakis;
    Υποθέτω ότι αυτή η διασκευή είναι ο ορισμός της ιεροσυλίας. Μεταξύ μας, δεν μου αρέσει:

  61. gryphon said

    60
    Ωχ.
    Καλα αστους αυτούς και τους αλλους παραπανω.Τα παιδια στο διηγημα του Λαπαθιωτη και ο Γκρουμπερ μαλιστα.Ενιωσαν τα Χριστουγεννα.
    Και τωρα που τελειωνει η μερα και λεμε για τραγουδια ξερεις πιο τραγουδι ταιριαζει πολυ με τα Χριστουγεννα χωρις να ειναι θρησκευτικο;
    Το Driving home for Christmas του Chris Rea.Αλλα ειναι χιλιοπαιγμενο.Το παιζουν ακομη και στα σουπερμαρκετ τετοιες μερες
    Και το Winter των Rolling Stones Δεν ταιριαζει φετος με τον καιρο (στην Αθηνα δηλαδη) αλλα ταιριαζει με τήν ατμοσφαιρα και τήν διαθεση των Χριστουγεννων πιστευω.

  62. Αντιφασίστας said

    Ως φανατικός των Στόουνς, θα συμφωνήσω. 😉

  63. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα και τα τραγούδια!

  64. aerosol said

    Όλη η επίσημη δημόσια ταυτότητα και το έργο της Μόνικα (χα! σικ…) είναι στα αγγλικά -πράγμα που δεν ισχύει για τον Ρουβά. Οπότε θεωρώ θεμιτό να αποκληθεί Μόνικα χωρίς να αποτελεί παραφωνία. Εσείς πείτε την όπως θέλετε, δεν φτιάχνω κανόνες.
    Αυστηρά μιλώντας δεν υπάρχει Μαρίνα and the Diamonds, υπάρχει Marina and the Diamonds. Επειδή είναι ελληνικής καταγωγής Ουαλίδα (ή Ουαλέζα; από την Ουαλία πάντως…) και τη νιώθουμε συμπατριώτισα, παίρνουμε το ελεύθερο να την γράψουμε ελληνικά και ενδεχομένως να την κλίνουμε. Τονίζοντας την καταγωγή της μπορεί την πούμε Μαρίνα Διαμαντή αν θέλουμε. Αλλά η ορθότερη χρήση για το συγκρότημα είναι να πούμε για τις επιτυχίες των Marina and the Diamonds -τι άλλο δηλαδή;
    Επίσης, βρίσκω πολύ θεμιτό να μην κλίνει κάποιος την Ντιαμάντα Γκαλάς. Άσε που αν ήταν γεννημένη στην Ελλάδα πιθανότατα να μην την έλεγαν Διαμάντα αλλά Διαμάντω. Αυτά.
    😉

  65. MelidonisM said

    και άλλο όνειρο

    Ἀναχωρησάντων δὲ αὐτῶν ἰδοὺ ἄγγελος Κυρίου φαίνεται κατ’ ὄναρ τῷ Ἰωσὴφ λέγων· Ἐγερθεὶς παράλαβε τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ καὶ φεῦγε εἰς Αἴγυπτον

    Όνειρα πολλά, καλά Χριστούγεννα,
    Πρωτούγεννα σε όλες
    τις ψυχές.

  66. #64
    όχι μόνο θα την έλεγαν Διαμάντω αλλά θα την σήκωναν κάθε πρωΐ να πάει για ξύλα κι ας μη μπορούσε !!!

  67. Γς said

    >Είδαν τότε, στη μέση της καλύβας, καθισμένη χάμω μια γυναίκα, το πρόσωπό της δε φαινότανε διόλου. Στην αγκαλιά της είχ’ ένα μωρό.

    Γιερουσαλάγιμ στα εβραϊκά, Αλ-Κούτς στα αραβικά η Ιερουσαλήμ.
    Δεν ξέρω τι σημαίνουν οι δυο αυτές ονομασίες. Ξέρω όμως για την Βηθλεέμ .
    Μπετ στα εβραϊκά, Μπέιτ στα αραβικά είναι το σπίτι.
    Μπέθ Σαλώμ Το σπίτι της Ειρήνης η συναγωγή στην Αθήνα.
    Και Λεέμ το ψωμί στα εβαϊκά και Λαχίμ το κρέας στα αραβικά.
    Ετσι η Βηθλεέμ που ανήκει στην Παλαιστινιακή Αρχή λέγεται Μπέιτλαχίμ (το σπίτι του κρέατος) από τους παλαιστίνιους.

    >διήγημα χριστουγεννιάτικο, γραμμένο τον μεσοπόλεμο, τότε που κάθε έντυπο τέτοιες μέρες έπρεπε απαραιτήτως να έχει ύλη έκτακτη

    Το δικό μου χριστουγεννιάτικο διήγημα δεν ήταν γραμμένο στο μεσοπόλεμο, αλλά 10 χρόνια μετά το τέλος του πολέμου. Και το έντυπο, μια πολυγραφημένη εφημεριδοπώλη του κατηχητικού. Και ακολούθησαν μετά κι άλλα, κι άλλα και ένα σωρό ποιηματάκια.
    Κι ως εδώ εντάξει, Ελα όμως που άρχισε να τα αναδημοσιεύει η ‘Ζωή του Παιδιού’ μετά από 5-6 χρόνια, όταν πια δεν ήμουν στο δημοτικό, αλλά στη τελευταία τάξη του τότε γυμνασίου.
    Το τι καζούρα μου έκαναν οι συμμαθητές μου δεν λέγεται.
    -Αντε είχες ρέντα χτες. Και έβγαζαν το τελευταίο φύλλο της Ζωής του παιδιού και μου διάβαζαν τα ποιηματάκια μου.

    Τραβάω λοιπόν κι εγώ στη Χρήστου Λαδά στο βιβλιοπωλείο της Ζωής. Καλημέρα, καλημέρα.
    Ο κύριος; Ο Τάδε. Α που έχετε γράψει τα τα.. Συγχαρητήρια. Ξέρετε σας προβάλουμε. Κάθε Κυριακή τα δημοσιεύουμε. Σε τι μπορούμε να σας εξυπηρετήσουμε; -Να μην ξαναβάλετε τίποτε! -Μα.. –Ο,τι βάλατε, βάλατε! Ημουν έτοιμος φεύγοντας να κατεβάσω και κανένα καντήλι, αλλά συγκρατήθηκα.
    Και με τούτα και με εκείνα αποκατέστησα το όνομά μου και την αξιοπρέπεια μου ως έφηβος.

  68. Γς said

    > Μπέθ Σαλώμ Το σπίτι της Ειρήνης η συναγωγή στην Αθήνα.

    >εφημεριδοπώλη του κατηχητικού
    εφημεριδούλα του κατηχητικού

  69. sarant said

    67: Ωραία, θα ψάξω να τα βρω να τα προβάλω κι εδώ! (πλάκα κάνω)

  70. ππαν said

    64: Αν κατάλαβα καλά θεωρείς σωστή τη ακλισιά και στην περίπτωση της Μαρία* Κάλλας; 🙂 ή είχε μικρότερη καριέρα από την Μόνικα, σόρυ, την Monika ως Maria η Μαρία, που ήταν κι Ελληνοαμερικάνα; Εν πάση περιπτώσει, ξαναλέω πως στην αφίσα ήταν γραμμένη Μόνικα, στα ελληνικά. Δυστυχώς η περίπτωση του «τάβλι» -που ξεπερνάει τα μπρόκολι- μου φανερώνει πως η κατηφόρα προς την καθιέρωση της ακλισιάς είναι γλιστερή και τα φρένα σπασμένα…

  71. aerosol said

    70:
    Δεν ξέρω γιατί συναρτάς το… προνόμιο της αγγλόφωνης γραφής με το μέγεθος καριέρας, την φήμη ή την καλλιτεχνική αξία. Ούτε έχω σκοπό να απαντώ κάθε φορά σε διάφορα ψιλοάσχετα παραδείγματα (βλέπω πως δεν επανήλθες στη Μαρίνα μας!).
    Κατάλαβα πώς ήταν στην αφίσα, δεν περιορίστηκα σε αυτήν και -για μένα- το δια ταύτα είναι ετούτο: είναι δίκοπο μαχαίρι οι απόλυτοι κανόνες σε πράγματα οριακά ή πολύπλευρα. Οι πολλαπλές μορφές ενίοτε δικαιολογούνται και δεν υπάρχει πάντα ο ένας, σωστός τρόπος. Αν για οποιοδήποτε λόγο αυτό σε ενοχλεί, γούστο σου και καπέλο σου! Όμως οι προσωπικές μας προτιμήσεις δεν βγάζουν πάντα «σωστούς» κανόνες -ούτε κυβέρνηση!

  72. Αδμίν said

    Καλησπέρα σε όλους.

    Θαρρώ πως κάτι κάτι σχετικό αναφέρθηκε παραπάνω, μα δε χάνω τίποτα να δοκιμάσω.

    Απλή εικασία: ενδέχεται η πληθώρα Μανώληδων, Μανόληδων, Μανούσων κλπ στην Κρήτη να αποδίδεται – πέραν της επικρατέστερης θεωρίας για θρησκευτική επιρροή – και στην… χλωρίδα: η μανώλια (ή μανόλια), το γνωστό φυτό, έχει τ’ όνομά του από τον Γάλλο βοτανολόγο Pierre Magnol. Επαναλαμβάνω: απλή εικασία, διότι (αν και Κρης) δε γνωρίζω την ευδοκιμία τούτου του φυτού στην Κρήτη, ούτε και το εαν και πως θα μπορούσε να εμπνεύσει βαφτίσια. Γεγονός αποτελεί πως παντού και πάντοτε η χλωρίδα… βάφτιζε ανθρώπους. Σε κάθε περίπτωση, αν όντως η μανώλια έδωσε (παράλληλα με τον Ιησού) βαφτίσια στην Κρήτη, και αν ο Magnol δεν τραβά κι αυτός το επίθετό του από το Εμμανουήλ αλλά απ’ αλλού, ενδιαφέρον έχει πως ίσως – για μία ακόμη φορά στην ιστορία – δύο ομόηχες μα ουχί ομόριζες λέξεις συνεισέφεραν ταυτόχρονα στις ανάγκες ονοματοδοσίας ενός τάδε συνόλου ανθρώπων. Απλή εικασία, επαναλαμβάνω.

  73. ππαν said

    71: Α ευχαρίστως να απαντήσω: Με την Μαρίνα που όλο το γυροφέρνεις για να αποφύγεις να βάλεις το όνομά της στην γενική, οκ να πω για το γκρουπ όπως λες, αν όμως θέλω να μιλήσω μόνο για την τραγουδίστρια, πώς θα πω; Το φόρεμα της Μαρίνα; της Marina;το της Marina’s φόρεμα;

    Για τη καλλιτεχνική αξία: για να αποτινάξω κάθε υποψία, αφού δεν έφτασε η Νόνικα, εγώ έλεγα και θα λέω «Της Ραφαέλας Καρά», «Της Μπέμπας Μπλανς», «Της Άντζελας Ζήλειας» και βεβαίως της «Annas Vissi». Eπίσης λεω και της Ελένης Αρβελέρ, της Νάνας Μούσχουρη κι ας κάνουν κι αυτές καριέρα με λατινικούς χαρακτήρες εδώ αι 50 χρόνια. Εύ πράγματι είσαι ελεύθερος να τα λες όπως θες, κι εγώ να το λέω ακλισιά κι να με διασκεδάζει.

  74. ππαν said

    Στο » Ζήλειας» ας βάλω εκ των υστέρων ένα «σικ» της ντροπής 🙂

  75. Αντιφασίστας said

    73: Και της πριγκίπισσας Νταϊάνας, βεβαίως-βεβαίως, και της Αλεξάνδρας Κολοντάι και της Πασιονάριας. Η γνώμη μου, γνώμη ενός απλού και ανειδίκευτου χειριστή της γλώσσας μας, είναι ό,τι μπορεί να ενταχτεί στο κλιτικό σύστημα της ελληνικής, να εντάσσεται. Πόσα παλτό-των παλτό και καζίνο-των καζίνων να αντέξουμε ακόμα; Κι αν ξανακούσω εκφωνητή να προφέρει άκλιτο το όνομα του μπασκετμπολίστα της Πανάθας Μπράμου π.χ. του Μπράμος, επειδή είναι Ελληνοαμερικάνος, τότε θα αλλάξω …κανάλι (όχι ομάδα, βέβαια! Αυτή δεν την αλλάζω με τίποτα).

  76. ππαν said

    Ναι, και τα αγόρια το ίδιο. Δεν λέμε «του Tony Sfinos» !

  77. aerosol said

    73:
    Αν αναφέρομαι στη γυναίκα μπορεί να πω και να γράψω «της Μαρίνας» ή της Marina/Μαρίνα, ανάλογα τα κέφια.Μια που είναι δεύτερης γενιάς μισή ελληνίδα (και ξένη υπήκοος), θεωρώ μάλλον ορθότερο το άκλιτο και καταχρηστικό το εξελληνισμένο αλλά δεν το κάνω θέμα.
    Άλλο έλληνας με καριέρα στο εξωτερικό, άλλο ξένος με ελληνικές ρίζες (που ενδεχομένως να μην γνωρίζει καθόλου ελληνικά), άλλο ο οποιασδήποτε εθνικότητας που αυτοπροσδιορίζεται αγγλοσαξωνικά και άλλο ο Φράνκης ο Σινάτρας και οι μηχανές της Γιαμάχας. Δεν υπόκεινται στους ίδιους, άτεγκτους κανόνες.
    Τους χειρίζεσαι όλους όπως θες (είμαι large που λένε στο χωριό μ’) αλλά περί ακλισιάς δεν έχεις επιχειρήματα, απλώς προτιμήσεις.

    75:
    Μια χαρά το συνήθιζαν παλιότερα και δεν θα με ενοχλούσε να ξανάβλεπα αυτή την συνήθεια. Ούτε και σταμάτησε ποτέ εντελώς. Δυσκολεύει λίγο με τα παντελώς άκλιτα ονόματα που θα μας έκαναν να στραφούμε σε ακροβασίες για να κλιθούν. Αυτό φέρνει πολυτυπία αλλά τα πάω μια χαρά με τις πολυτυπίες της γλώσσας. Η εμμονή σε αυθαίρετους κανόνες είναι που με παραξενεύει!

  78. ππαν said

    Αυθαίρετος κανόνας να κλίνουμε τα ονόματα; Είναι κάπως αλλά επειδή συνηθίζεται, λέω..
    Αν εσύ, στην κανονική σου ζωή, θα έλεγες «της Μαρίνα» και «της Μόνικα» δεν υπάρχει λόγος να συζητάμε, διαφωνούμε. Τώρα βέβαια πως η Μόνικα που γεννήθηκε στη Ελλάδα από Έλληνες γονείς είναι πιο νόμιμο να είναι άκλιτη από τη Μαρία Κάλλας που ήρθε στην Ελλάδα στα 14, είναι μυστήριο για μένα.

    Ο Φράνκης ο Σινάτρας είναι ανάλογος του Πλαιοκουβέντα, ανύπαρκτος τύπος που χρησιμοποιείται ως επιχείρημα;

  79. Αδμίν said

    Ζητώ συγνώμη για το σχόλιο 72: προοριζότανε στη σημερινή ανάρτηση. Δυστυχώς δεν μπορώ εγώ οπότε ας το διαγράψει ο κ. Σαραντάκος 🙂

  80. sarant said

    Δεν πειράζει, ας το αφήσουμε να μη χαλάσει η αρίθμηση.

  81. aerosol said

    Αν θα πω «της Μαρίνα» για ξένες; Ασφαλώς. Και της Μαρίνα Σίρτις, και της Άννα Μανιάνι και της Μόνικα Μπελούτσι. Κι αν τα κλίνω, θα το κάνω με πλήρη επίγνωση ότι είναι άλλος τρόπος, άλλη αντίληψη.
    Αν θα το πω για ελληνίδες; Πιθανόν, εφόσον έχουν διαλέξει για τη δημόσια περσόνα τους κάτι ξενόγλωσσο (όπως το Monika) ως… moniker. Κι αν μου τη σπάει αυτή τους η κίνηση μπορεί και να τiς κλίνω -ως αντίδραση- γνωρίζοντας πολύ καλά πως αλλοιώνω επίτηδες την ταυτότητα που επέλεξαν. Σίγουρα δεν θα κάτσω να βγάλω κανόνες για τέτοιο θέμα.

    Ο Σινάτρας είναι μια κατηγορία από μόνος του! Τέλως πάντων, είναι ακραίο δείγμα του πώς ΔΕΝ κλίνεται κάτι αγγλικό απλά και μόνο επειδή το γράφουμε ελληνικά και μοιάζει πως μπορεί να κλιθεί. Αν έπινα καφέ με την τραγουδοποιό Μόνικα θα την έκλινα. Αν αναφερθώ σ’ αυτή με την δημόσια ιδιότητά της μάλλον χρησιμοποιώ ξένη λέξη (όπως το Σινάτρα) και μάλλον προτιμώ να μην την κλίνω.Το ορθό είναι υποκειμενικό ή ανά περίπτωση, πάντως όχι δεδομένο.

  82. «…ο μικρός νικούσε ή κατάφερνε κανένα νέο κόλπο, εις βάρος των οχτώ αγριανθρώπων…»

    Υποψιάζομαι ότι ο σεναριογράφος του «Μόνος στο σπίτι» από εδώ έχει κλέψει την βασική ιδέα. Εξ άλλου και το φιλμ στα Χριστουγεννα αναφέρεται…

  83. Reblogged this on ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ.

  84. τυφλόμυγα said

    Υπέροχο το διήγημα του Λαπαθιώτη. Ευχαριστούμε.

    Αν κατάλαβα καλά θεωρείς σωστή τη ακλισιά και στην περίπτωση της Μαρία* Κάλλας; (…) που ήταν κι Ελληνοαμερικάνα; @70

    Πριν χρόνια συνάντησα στο πλοίο έναν Βέλγο καμιά 20αριά χρόνια μεγαλύτερο από μένα. Πιάσαμε την κουβέντα. Κάποια στιγμή τον ρώτησα αν ξέρει κανένα διάσημο Έλληνα. Μου έδειξε το βιβλίο που διάβαζε -ήταν για τον Μέγα Αλέξανδρο. Άλλον, ρώτησα. Σκέφτηκε, σκέφτηκε, τίποτα. Ανέφερα τη Μαρία Κάλλας για να πάρω απάντηση πως η Κάλλας είναι Ιταλίδα!

  85. Πέπε said

    41, 60. Ένα σχόλιο για τις δύο Άγιες Νύχτες:

    Η ροκ βέρζιον δεν είναι διασκευή, είναι νέα μελοποίηση. Αν ο υπότιτλος rοck version προέρχεται από το ίδιο το συγκρότημα, πάει να πει πως ούτε οι ίδιοι δεν καταλαβαίνουν τη διαφορά, η οποία παρά αύτα υπάρχει. Άλλη μελωδία, άλλες συγχορδίες, άλλη σχετική διάρκεια της κάθε συλλαβής, ενί λόγω άλλη σύνθεση. Απλώς πάνω στους ίδιους στίχοι.

    Το ζεϊμπέκικο τυπικά είναι διασκευή, και προσωπικά τη βρίσκω και έξυπνη (αν τα λόγια έλεγαν κάτι άλλο και τη μουσική δεν την ήξερα, θα έλεγα ότι είναι ένα απολύτως κανονικό σκυλοζεϊμπέκικο χωρίς τίποτε που να ξενίζει, κι αυτό το έχουν καταφέρει χωρίς να αλλάξουν τίποτε από τη βασική σύνθεση). Αλλά επί της ουσίας φυσικά είναι παρωδία. Οι τύποι μοιάζουν να έχουν περισσότερο χιούμορ από εκείνους της άλλης «διασκευής».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: