Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Νταντέλες, κεριά, αλιντζαύρες και βύσσινο γλυκό

Posted by sarant στο 9 Μαρτίου, 2014


Σε ένα διήγημα του Αντώνη Σαμαράκη ο ήρωας είναι ένας συγγραφέας, κάπως εστέτ, που του είναι αδύνατον να γράψει αν δεν έχει ένα συγκεκριμένο κρεμ χαρτί. Μια μέρα, ενώ έχει ετοιμαστεί να γράψει, έχει στο μυαλό του καταστρώσει το διήγημα, είναι έτοιμος να το βάλει στο χαρτί, αλλά προς μεγάλη του ενόχληση ανακαλύπτει ότι το κρεμ χαρτί έχει τελειώσει, οπότε τρέχει στον χαρτοπώλη του να ανανεώσει το στοκ του. Ο χαρτοπώλης του έχει αμελήσει να παραγγείλει, δεν έχει παρά 10-20 κόλες, όμως τόσες φτάνουν. Τις παίρνει και κάνει να γυρίσει στο σπίτι του, αλλά τον πιάνει βροχή στο δρόμο, και για να μη βραχεί το πολύτιμο κρεμ χαρτί μπαίνει σε μια στοά ώσπου να περάσει η μπόρα. Κάθεται αφηρημένος σε μια καρέκλα και ξαφνικά τον πλησιάζει ένας άνθρωπος λαϊκός και αρχίζει να του λέει τα βάσανά του με μια σύνταξη που προσπαθεί να βγάλει, και του ζητάει «να τα γράψει». Ο ήρωας συνειδητοποιεί με φρίκη ότι έχει καθίσει στο τραπεζάκι ενός αιτησιογράφου, στην είσοδο ενός υπουργείου. Συγκινημένος όμως από την ιστορία και από τα βάσανα του συνομιλητή του, θυσιάζει μια-δυο κόλες από το πολύτιμο κρεμ χαρτί και γράφει την αίτηση. Το κακό είναι ότι μόλις τελειώνει παρουσιάζεται κι άλλος, εξίσου βασανισμένος, οπότε γράφει κι αυτουνού την αίτηση, και μετά μια άλλη, και τέταρτος μετά, μέχρι που του τελειώνουν οι κόλες, και το διήγημα δεν γράφεται ποτέ -όμως καμιά δεκαριά βασανισμένοι λαϊκοί άνθρωποι μπόρεσαν να εκφράσουν τα αιτήματά τους. Μάλιστα, καθώς ο ήρωας φεύγει, περίεργα ικανοποιημένος, ένας λαχειοπώλης του λέει πως είναι τυχερός που «έλειπε ο άλλος», ο κανονικός δηλαδή αιτησιογράφος που του είχε πάρει το πόστο.

Το διήγημα το μετάφερα εδώ όπως το θυμάμαι, κι επειδή πάνε δεκαετίες που το διάβασα μπορεί να πέφτω έξω σε κάποια σημεία, κι ούτε μπορώ να σας πω σε ποια συλλογή του Σαμαράκη είναι, ούτε τον τίτλο του, κι ούτε έχω τα βιβλία πρόχειρα για να ελέγξω -αλλ’  αν εσείς ξέρετε τίτλο και συλλογή, πείτε το στα σχόλια.

Ο συγγραφέας στο διήγημα του Σαμαράκη είχε την παραξενιά να μη μπορεί να γράψει αν δεν είχε μπροστά του το κρεμ χαρτί της αρεσκείας του. Ο Βάρναλης, θυμάμαι αφηγήσεις, ήθελε όταν κάθεται να γράψει το καθημερινό του χρονογράφημα να έχει πάνω στο γραφείο του πέντε-δέκα καλοξυσμένα μολύβια, για να μη χασομεράει τη στιγμή που είχε πάρει το κολάι του κειμένου -μια «παραξενιά» σαφώς πιο λογική. Σήμερα, οι περισσότεροι συγγραφείς (υποθέτω, κρίνοντας από μένα που όταν γράψω με το χέρι πάνω από δυο γραμμές παθαίνω κράμπα) γράφουν κατευθείαν στον υπολογιστή, οπότε τέτοιου είδους ιδιοτροπίες, που έχουν να κάνουν με χαρτί και με μολύβι (ή στυλό) ίσως οδεύουν προς εξαφάνιση, αν και παραμένουν σε ισχύ όλων των άλλων ειδών οι συγγραφικές παραξενιές, ανάμεσά τους και αυτές που υπαινίσσεται ο τίτλος του σημερινού μας σημειώματος. Για να μην έχετε απορία μέχρι να φτάσετε στην επεξήγηση, αλιντζαύρες είναι οι σαύρες στο κυπριακό ιδίωμα.

Το σημερινό μας σημείωμα είναι μικροφιλολογικό με όλη τη σημασία της λέξης, αφού πρόκειται για ένα άρθρο μου που δημοσιεύτηκε στο κυπριακό περιοδικό «Μικροφιλολογικά», στο τεύχος του που κυκλοφόρησε πρόσφατα (τχ. 35, άνοιξη 2014). Στο ίδιο τεύχος είχα άλλη μία συνεργασία, για τον ποιητή Τεύκρο Ανθία, που θα την παρουσιάσω προσεχώς. Το άρθρο παρουσιάζει μια επιστολή του κύπριου ποιητή Β. Ζήνωνος προς τον Ναπολέοντα Λαπαθιώτη (μια προηγούμενη είχα παρουσιάσει σε άλλο άρθρο, που υπάρχει εδώ), και δεν θα σας κακίσω αν μου πείτε ότι υπάρχουν και σοβαρότερα φιλολογικά θέματα που μπορεί κανείς να εξετάσει. Παρεμπιπτόντως, αν κανείς ξέρει κάτι για το επεισόδιο με τον Σικελιανό και τα 50 φράγκα του Φιλύρα, που μνημονεύεται στην επιστολή αλλά δεν μπόρεσα να το ξεδιαλύνω, πολύ θα χαρώ αν μας το πει.

neoi1910aΗ φωτογραφία αριστερά, βγαλμένη το 1910, είχε δημοσιευτεί το 2003 στο περιοδικό Ύλαντρον. Από αριστερά προς τα δεξιά: Β. Ζήνων, Ν. Λαπαθιώτης, ο γιος ενός πασίγνωστου πολιτικού (αφήνεται για κουίζ), και ένας ηθοποιός.

Κι έπειτα απ’ όλα αυτά τα προλογικά, το άρθρο μου στα Μικροφιλολογικά:

Μια ακόμα επιστολή του Βίκτωρα Ζήνωνος προς τον Ναπολέοντα Λαπαθιώτη

Σε προηγούμενο τεύχος των Μικροφιλολογικών είχα αναφερθεί στον Κύπριο λόγιο Βίκτωρα Ζήνωνα και τη φιλία του με τον Ναπολέοντα Λαπαθιώτη και είχα παρουσιάσει μια επιστολή του πρώτου προς τον δεύτερο, γραμμένη το 1910. Σήμερα θα παρουσιάσω τη δεύτερη χρονολογικά από τις τέσσερις συνολικά επιστολές Ζήνωνος προς Λαπαθιώτη που απόκεινται στο ΕΛΪΑ, σταλμένη τον Ιούνιο του 1911. Οφείλω ευχαριστίες στον Αχιλλέα Τζάλλα που έκανε τη μεταγραφή της επιστολής (έχω εκσυγχρονίσει την ορθογραφία).

Λεμεσός 17 Iουνίου 1911

Γλυκό μου Πελελό

Με μεγάλη μου χαρά είδα στες συνεντεύξεις των λογίων στας «Αθήνας» ν’ αναγνωρίζεται κάπως τιμητικά το έργο σου και να μνημονεύεσαι από τρεις τέσσερις· όχι γιατί περίμενα βέβαια απ’ αυτούς να μάθω πως είσαι ποιητής —για ποιητή σε ξέρω γω καλύτερα από κάθε άλλον— μα γιατί έτσι επήρες τώρα το χρίσμα ας πούμε το επίσημο, «εστέφθης εις το Καπιτώλιον».

Για δυο πράγματα μόνο φουρκίστηκα· πρώτα γιατί ο ένας απ’ αυτούς που σ’ έχρισαν, ο ‘Δάφνης’, μου είναι υπερβολικά αντιπαθητικός, κι έπειτα γιατί ο Μαρτζώκης κόντευε σχεδόν να σε ξεχάσει για να θυμηθεί πρωτύτερα το Μαγκάκη που συχνά  δέχεται το λιβάνι και τα τραταμέντα του στο «Νέον Κέντρον».  Δεν μπορούσα βέβαια να φανταστώ πως και η φήμη θ’ αγοραζότανε με 2 καφέδες από το Μαρτζώκη. Σα να μην είχε λοιπόν και πολύ άδικο ο Σικελιανός στέλνοντας στον κακομοίρη το Φιλύρα τα 50 φράγκα του.

Πολύ πολύ όμορφη ήταν του Ροδοκανάκη η συνέντευξη κι ο καβγαδάκος του με το Σταματίου. Μα πώς του ’γινε να ξεχάσει να προσθέσει στις νταντέλες του Μπουφόν, στα κεριά του Καζαντζάκη, στις αλιντζαύρες του Φιλύρα και το δικό σου βύσσινο γλυκό που χάβεις όταν θέλεις να γράψεις γλυκά;

Σου στέλνω την «Αλήθεια» που σ’ ένα χρονογράφημά μου σ’ αναφέρω παροδικά μαζί με τον Πολέμη. Σου ζητώ μόνο να με συχωρέσεις για τον εξευτελισμό  που κάνω στα τραγούδια σου παραβάλλοντάς τα με βιτρίνα εμπορικού.

Εδιάβασα τα τελευταία γνωμικά σου στην «Ακρόπολι».

Μου κάνεις τη χάρη Ναπολέων μου να μου στείλεις την αντρέσα του Ροδοκανάκη; έχω καιρό που συλλογιούμαι να του γράψω μα δεν ξέρω πού. Να με χαρείς μην το ξεχάσεις και μη γελάς για τον εξορκισμό.

Εδιάβασα προχτές μια παλαιά Γερμανική τραγωδία μεταφρασμένη από το Βλάχο, τον «Αντίνοον». Φαντάσου χρυσό μου πως ο αχρείος γερμανός θέλει να πει στο έργο του πως ο Αδριανὸς είχεν υιοθετήσει τον Αντίνοον και τον αγαπούσε σαν παιδί του. Και μιλούν, ο ένας στον άλλο, με το «πάτερ μου» «υιέ μου», στο τέλος δε βάζει τον Αντίνοο ν’ αυτοκτονήσει επειδή  μισεί  τον Αδριανὸ και δεν μπορεί να υποφέρει την αυστηράν του πατρικήν επίβλεψιν.

Πώς σου φαίνεται να λερώνει  ο αχρείος ένα τέτοιο αίσθημα βαφτίζοντάς το πατρική στοργή και υιική αφοσίωση και βάζοντάς του ένα τέτοιο τέλος.

Έβγαλες καμιά καινούργια σου φωτογραφία; η Μαμά τί γίνεται; σε γκρινιάζει ακόμα κάποτε; με θυμάται καμιά φορά; η Θείτσα; ο Ντίνος; η Μαρία; ο Νώλης; εσύ; τίποτε καινούργια αισθήματα; γράψε μου τίποτα για όλους αυτούς και προ πάντων για τη δική σου Ζωή. Μα έτσι εκτεταμένα έχω τόση δίψα να μάθω νέα σου σχετικά με τη ζωή σου ως ανθρώπου και την έμπνευσί σου ως ποιητού.

Γράψε μου αλήθεια Ναπολέων μου. Είναι τόσος καιρός που δεν εχάραξες ούτε γραμμή για μένα.

Σε γλυκοφιλώ

Βίκτωρ

Μην ξεχάσεις χρυσό μου την αντρέσα του Ροδοκανάκη. Χαιρετισμούς στη μαμά και στη Θείτσα. Ο Γιώργος είναι στο Παρίσι;

Πολλά σημεία της επιστολής αξίζουν σχολιασμό.

Η ημερομηνία (17 Ιουνίου 1911) πρέπει να είναι με το παλαιό ημερολόγιο, που ίσχυε στην Ελλάδα και την Κύπρο. Αυτό το συμπεραίνω επειδή ο Ζήνων αναφέρεται σε συνέντευξη του Ροδοκανάκη, που δημοσιεύτηκε σε αθηναϊκή εφημερίδα στις 6/19.6.1911.

Η προσφώνηση «πελελό» πιθανότατα συνηθιζόταν από τους δυο φίλους· στα σημερινά κυπριακά είναι «πελλός» και θα πει, βέβαια, τρελός. Ο τύπος «πελελός» είναι μεσαιωνικός στα κυπριακά και διασώζεται και στην κρητική διάλεκτο.

Στην αρχή της επιστολής, ο Ζήνων αναφέρεται σε μια σειρά συνεντεύξεων με λογίους της εποχής, που οι περισσότεροι είναι γνωστοί και σήμερα, οι οποίες δημοσιεύονταν σχεδόν καθημερινά στην εφημ. Αθήναι από τις 12 Μαΐου έως και τις 11 Ιουνίου 1911 (συνολικά 28 συνεντεύξεις) με τον γενικό τίτλο «Συνομιλίαι μετά λογίων». Οι συνεντεύξεις προκάλεσαν αρκετόν θόρυβο και σε δυο-τρεις περιπτώσεις η εφημερίδα αναγκάστηκε να δημοσιεύσει απαντήσεις θιγομένων («τα επακόλουθα των συνομιλιών»). Οι περισσότεροι λόγιοι ήταν αυτό που θα λέγαμε «φτασμένοι», με χτυπητή εξαίρεση τον Ρώμο Φιλύρα, που όμως το νεαρό της ηλικίας του τονίζεται ιδιαίτερα, και τον Π. Ροδοκανάκη.

Στον Λαπαθιώτη αναφέρθηκαν τρεις λόγιοι. Ο Στέφανος Δάφνης (1.6.1911), μιλώντας για τους «νεότατους» ποιητές της «τελευταίας εσοδείας» ανέφερε ότι «ο κ. Λαπαθιώτης έγραψε με συγκίνησιν τον θάνατον της γιαγιάς»· «της γιαγιάς του, είπατε παρακαλώ;» ρώτησε ο δημοσιογράφος, για να διευκρινίσει ο Δάφνης: «Όχι της δικής του, αλλά της ‘του αντικρινού σπιτιού’». Ο Π. Ροδοκανάκης (6.6.1911), κάνοντας λόγο για ποιητές, είπε «Έχω επίσης να σημειώσω ένα γερό τάλαντον που μορφώνεται. Είναι ο Λαπαθιώτης». Ο δε Μαρτζώκης (27.5.1911), τον οποίο η εφημερίδα παρουσιάζει ως «τον ισχυρότερον κρίκον ομίλου νεαρών ποιητών και λογίων εις το Νέον Κέντρον», δήλωσε «Οι νέοι που έχουν όλην την εκτίμησίν μου … είναι ο Δημακόπουλος, ο Βάρναλης, ο Αυγέρης, ο Ζωιόπουλος, Μαγκάκης, Καρβούνης, Καμπάνης και Λαπαθιώτης» (οπότε φαίνεται κάπως υπερβολική η ενόχληση του Ζήνωνος που αποδίδει σε… δωροδοκία την υποτιθέμενη εύνοια του Μαρτζώκη προς τον Μαγκάκη).

Αγνοώ ποιο περιστατικό υπαινίσσεται ο Ζήνων όταν αναφέρει για τον Σικελιανό και τον Φιλύρα και τα 50 φράγκα, και δεν μπόρεσα να βρω κανένα ίχνος πουθενά, πέρα από το ότι ο Σικελιανός είχε μεγάλη οικονομική άνεση μετά τον γάμο του.

Στις συνέντευξή του (5.6.1911) ο Σταματίου είχε ψέξει τον Ροδοκανάκη για άγνοια των ελληνικών εθίμων και ο Ροδοκανάκης σήκωσε το γάντι λέγοντας ότι ως Μικρασιάτης που είναι δεν μπορεί να τα γνωρίζει σε βάθος «ως ένας χωριάτης γεννημένος εις το χωριό του καθώς ο κ. Σταματίου».

Επίσης, ο Σταματίου είχε «αποκαλύψει» ότι ο Καζαντζάκης, όπως του είχαν πει, για να εντυπωσιάσει τους φίλους του «εκλείνετο εις το δωμάτιόν του, εσφάλιζε τα παράθυρα, εξηπλώνετο εις το πάτωμα, ήναπτε κεριά, ένα εις το κεφάλι του, ένα εις τα πόδια του και έγραφε τα ποιήματά του. Όλα αυτά ίσως επειδή έτυχε να κλείνεται και ο Όσκαρ Ουάιλδ, όταν έγραφε». Στη δική του συνέντευξη ο Ροδοκανάκης θεώρησε πως αυτό είναι ένδειξη «καλλιτεχνικής οντότητος» και πρόσθεσε ότι πολλοί συγγραφείς έχουν τέτοιου είδους αδυναμίες, όπως ο Μπυφόν που μόνο αν φορούσε μανικέτια από δαντέλες μπορούσε να γράψει ή ο Φιλύρας, που έχει κλείσει ζωντανές σαύρες στο συρτάρι με τα ποιήματά του. Τις σαύρες ο Ζήνων τις αποκαλεί «αλιντζαύρες», χρησιμοποιώντας τον ιδιωματικό κυπριακό τύπο (δάνειο από τα παλαιά γαλλικά μάλλον, πρβλ. το σημερινό γαλλικό lézard).

Όπως με πληροφορεί ο Λευτέρης Παπαλεοντίου, ο Β. Ζήνων είχε δημοσιεύσει στην Αλήθεια της 17.6.1911 χρονογράφημα με τίτλο «Βιτρίνες», όπου έγραφε: «Οι βιτρίνες των καταστημάτων […] σου θυμίζουν κάτι «πλεχτά τραγούδια» του Πολέμη ή κάποια «Γαλανά και χαρούμενα τραγουδάκια» του μικρού Λαπαθιώτη». Με παρεμφερή τίτλο («Γαλανά τραγουδάκια και χαρούμενα») ο Λαπαθιώτης είχε δημοσιεύσει το 1909 στο περιοδικό Ελλάς έξι από τα (συνολικά 17) δωδεκάστιχα «λιανοτράγουδά» του που είναι γνωστά με τον γενικό τίτλο «Χαρωπά τραγουδάκια για να περνάει η ώρα».

Τα «γνωμικά» που αναφέρει ο Β. Ζήνων είναι μια σειρά από στοχασμούς που δημοσίευσε ο Ν. Λαπαθιώτης στην Ακρόπολι στις 9.6.1911. Για να πάρετε μια γεύση, παραθέτω ένα μικρό δείγμα:

Το αληθινό έργο του Ποιητή είναι μια Μουσική που βγαίνει τώρα για ν’ ακουστεί ύστερ’ από χρόνια.

και

Ο Ποιητής όλα τα νιώθει και όλα τα δικαιολογεί· ο φιλόσοφος όλα τα συγχωρεί.

Παρόμοιους στοχασμούς είχε δημοσιεύσει ο Λ. στην Ακρόπολι και το 1910 (πέντε ακόμα δημοσιεύσεις). Είναι η τελευταία φορά που ο Λαπαθιώτης δημοσιεύει στοχασμούς στη νεανική του περίοδο.

Η τραγωδία του Paul von Heyse Αδριανός (Hadrian) του 1865 μεταφράστηκε «ελεύθερα» από τον Άγγελο Βλάχο και υποβλήθηκε στον Βουτσιναίο διαγωνισμό το 1866, όπου προκάλεσε σκάνδαλο διότι βραβεύτηκε ως πρωτότυπο έργο, αφού η μνεία του ότι επρόκειτο για μετάφραση βρισκόταν μέσα στον κλειστό φάκελο με το όνομα του υποψηφίου, ο οποίος ανοίχτηκε και διαβάστηκε από την επιτροπή την ώρα ακριβώς της απονομής των βραβείων, μπροστά στο κοινό, προκαλώντας τη γενική ιλαρότητα («Πάντες εγέλασαν, πλην των κριτών εννοείται», σημειώνει αυτάρεσκα ο Βλάχος στον πρόλογο της έκδοσης του έργου[1]) . Ο Αλέξανδρος Ρ. Ραγκαβής, μέλος της επιτροπής, υποστήριξε με επιστολή στις εφημερίδες ότι το έργο ήταν ανήθικο, ωστόσο η επιτροπή το είχε επαινέσει επειδή αποσιωπά την ομοφυλοφιλική σχέση Αδριανού και Αντίνοου, ή, για να επαναλάβω την εις άπταιστον καθαρεύουσαν διατύπωσή της, «άλλα τινά της παραδόσεως δυσμεταχείριστα, διά σιγής ή διά λεπτής αναιρετικής υπαινίξεως καλώς ωκονομήθησαν» -βλέπουμε άλλωστε και τις σχετικές διαμαρτυρίες του Ζήνωνος για την απόκρυψη του ομοφυλοφιλικού χαρακτήρα της σχέσης των δύο ηρώων.

Τέλος, από τα πρόσωπα που αναφέρει στο τέλος ο Ζήνων γνωρίζουμε τη μητέρα του Λαπαθιώτη, τη «θείτσα» Παπαζαφείρη που κατοικούσε μαζί τους για μεγάλα διαστήματα, και τον Νώλη, δηλαδή τον Μανώλη Κορτέση με τον οποίο είχε δεσμό ο Λαπαθιώτης από το 1905 περίπου. Δεν γνωρίζω ποιοι είναι ο Ντίνος και η Μαρία, ενώ ο Γιώργος πρέπει να είναι ο Γιώργος Πολίτης, γιος του Νικολάου Πολίτη, συνεκδότης της Ηγησώς μαζί με τον Λαπαθιώτη.


[1] Heyse, Paul. Αντίνοος: Τραγωδία εις πράξεις πέντε. / Παραφρασθείσα ελευθέρως εκ του γερμανικού του Paul Heyse και Εκ των ενόντων Λυρικαί Ποιήσεις βραβευθείσαι εν τω συναγωνισμώ του 1866, υπό Αγγέλου Σ. Βλάχου. Εν Αθήναις :Τύποις Δ. Κτενά και Π. Σούτσα,1866.

62 Σχόλια to “Νταντέλες, κεριά, αλιντζαύρες και βύσσινο γλυκό”

  1. Καλημέρα!
    Καμία λεπτομέρεια για την επιστολή του Ραγκαβή σχετικά με τον Αντίνοο έχουμε; Και: ο Βλάχος επίτηδες έβαλε τη μνεία της μετάφρασης σε λάθος φάκελο, γράφει κάτι στον πρόλογο;

  2. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    #1
    Κάτι λέει
    http://tinyurl.com/ovg524a

  3. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Εξαιρετική η φωτογραφία! (Το χτένισμα με την χωρίστρα στη μέση δεν αφήνει αμφιβολία για τους προσανατολισμούς της συντροφιάς..). Στα ποντιακά το μεσαιωνικό πελελός γίνεται παλαλός (παλαβός/ απολωλός)

  4. #2 ευχ!

  5. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    1-2: Μπράβο στον Γρηγόρη που με πρόλαβε! Τελικά, ήταν ΠΟΛΥ δύσκολο ν’ αποφύγει κανείς να την πάθει σε περιπτώσεις τέτοιας φάρσας, που υποβάλλει κάποιος ένα δικό του κείμενο τάχα ότι είναι μετάφραση ή μια μετάφραση τάχα πως είναι δικό του. Κι ο Ξενόπουλος στη Νέα Εστία είχε βάλει για Ντοστογιέφσκι ένα που του έστειλε κάποιος δικός μας (άλλη φορά αυτό).

  6. Γς said

    Καλημέρα.
    Κάπως έτσι την είχα πάθει κι εγώ με τον ήρωα του Σαμαράκη και τις αιτήσεις

  7. Γς said

    >Πώς σου φαίνεται να λερώνει ο αχρείος ένα τέτοιο αίσθημα βαφτίζοντάς το πατρική στοργή και υιική αφοσίωση

    😉

  8. ΠΑΝΟΣ said

    Ο Λαπαθιώτης μοιάζει καταπληκτικά με μια φωτογραφία τού Όσκαρ Ουάιλντ.Ίσως το μαλλί;Πάντως μοιάζει πολύ.

  9. Το διήγημα του Σαμαράκη είναι το «Αποκάλυψις Ιωάννου», από τη συλλογή «Το διαβατήριο» (1973).

  10. EL LOKO said

    Εγώ πάλι κόλλησα με τη συγγραφική εμμονή του Βάρναλη και το σχόλιο του Νίκου. Δυστυχώς, τώρα πια γράφω πολύ πιο εύκολα και γρήγορα στο πληκτρολόγιο παρά σε χαρτί. Παρόλα αυτά, έχω προτίμηση σε στυλό με κουμπί κι όχι καπάκι και μολύβια lyra καλά ξυσμένα.

  11. Συγνώμη για τη νοσηρή μου περιέργεια, αλλά και οι τέσσερις ήταν άραγε τοιούτοι, ή μόνον ο Λαπαθιώτης και (προφανώς) ο Κύπριος; Και από πότε η θέση της χωρίστρας είναι ένδειξη τέτοιων γούστων;

  12. Γς said

    >μολύβια lyra καλά ξυσμένα.

    Σπάνια κι εγώ γράφω σε χαρτί.
    Σε τέτοιες περιπτώσεις ας είναι καλά τα μολύβια του ΙΚΕΑ. Υπάρχουν παντού, σε σταντς κάθε πέντε μέτρα. Είναι και τσάμπα. Για διαφήμιση ίσως.
    Κάθε φορά που το επισκέπτομαι στουμπώνω τις τσέπες μου.

  13. Γς said

    11:
    >από πότε η θέση της χωρίστρας είναι ένδειξη τέτοιων γούστων;

    Δεν ξέρω. Αλλά πάντα το μαλλί έπρεπε να ήταν περιποιημένο.

    Η φίλη μου η Σούλα ήταν η κομμώτρια ενός καθόλα σεμνού καλλιτέχνη της εποχής εκείνης (του φιλμ «Νόμος 4000»).

    -Του είχα κάνει Γιάννη μου, ένα μαλλί, κούκλα!
    Του την είχαν όμως στημένη. Κάνει να βγει από το κομμωτήριο και αμέσως χλατς! Το γιαούρτι.

  14. spiral architect said

    Καλημέρα. 🙂
    Η φορά της χωρίστρας σήμαινε και πολιτική τοποθέτηση; 🙄

  15. Παρ’ ότι δεν τα καταφέρνω καλά ούτε στο πληκτρολόγιο ( είμαι του ενός δακτύλου) αποφεύγω το γράψιμο με μολύβι ή στυλό γιατί αμέσως με θυμάται η τενοντίτιδα στον καρπό από τα φοιτητικά χρόνια. Η θεραπεία ήταν απτραγματοποίητη-δεμένο το χέρι για κανά τετράμηνο- και λόγω δουλειάς το «ξέραμα» επεκτάθηκε και στον αγκώνα, σταμάταγε όμως μόλις σταμάταγα να γράφω. Το επόμενο στάδιο -στον ώμο-ήταν πολύ πιο επώδυνο και δεν σταμάταγε όταν άφηνα το στυλό, οπότε σοβαρεύθηκα και αρχισα να…υπαγορεύω τις σοφίες μου. Η συνεχής πληκτρολόγηση μόνο μια μικρή ενόχληση στον ώμο μου φέρνει

  16. Αριστείδης Καρατζόγλου said

    Εξαιρετική η φωτογραφία αλλά δεν ξέρω αν το ύφος και η εγγύτητα των πρωταγωνιστών λέει κάτι για τις προτιμήσεις τους. Η αισθητική της εποχής ήταν πιο αθώα και γλυκανάλατη απ’ τη σημερινή. Αλλά πάλι θα μπορούσαν τα πράγματα είναι όπως φαίνονται. 🙂
    Το «παλαλός» το συναντάμε στη διάλεκτο των τσιγγάνων με την έννοια «παλαβός/τρελός». Επιβίωση παλιότερου λαϊκού τύπου;

  17. Μαρία said

    Ο νέος με τη μαργαρίτα στη μπουτονιέρα είναι μήπως ο Σπύρος Τρικούπης, ανεψιός του Χαρίλαου;

  18. christos k said

    «…βαφτίζοντάς το πατρική στοργή και υιική αφοσίωση…» Άραγε τη λέξη με τα τρία συνεχόμενα φωνήεντα από αυτό το κείμενο την είχες ξετρυπώσει όταν μας την παρουσίασες κάποτε;

    Άσχετο, σήμερα σε μια εφημερίδα διάβασα «…στην αναζήτηση ενός ευπρόσωπου και για τις δυο πλευρές συμβιβασμού» . Μου έκανε εντύπωση η λέξη «ευπρόσωπου» και την έψαξα λίγο. Βλέπει κανείς πως στην αρχαία ελληνική έχει τη σημασία του ευπαρουσίαστου την οποία κρατά το επίθετο μέχρι και τα λεξικά του 60 (Σταματάκου, Δημητράκου, Πρωΐας). Το ΛΚΝ ερμηνεύει «που δημιουργεί καλή εντύπωση χάρη στο ποιοτικό του επίπεδο» ενώ ο Μπαμπινιώτης σημειώνει πως το επίθετο σε αντίθεση με το ευπαρουσίαστος δίνει τη σημασία της καλής εντύπωσης ή της αξιοπρεπούς παρουσίας (και ο Κριαράς το ίδιο). Είναι ξεκάθαρο λοιπόν πως το επίθετο άλλαξε σημασία στη νέα ελληνική αλλά πότε και γιατί; Είναι αποδεκτό να αλλάζουμε τη σημασία των λέξεων; Έχει μελετήσει κανείς πόσες και ποιες λέξεις άλλαξαν σημασία μέσα στο χρόνο μελετώντας παράλληλα σε ποιες περιόδους συνέβη αυτό πιο συχνά; Να ένα θέμα που ίσως σε ενδιαφέρει Νίκο.

  19. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα σχόλια!

    17: Όχι, ο Τρικούπης ήταν μεν ξάδελφος του Λαπαθιώτη, αλλά ο νέος με τη μαργαρίτα έχει πιο διάσημο επώνυμο.

    11: Αυτά είναι προσωπικά δεδομένα, δεν είναι;

    9: Ευχαριστώ πολύ!

  20. Μαρία said

    19
    Διάσημο επώνυμο είχε ο φίλος του Τάκης Μπότσαρης αλλά δεν ήταν γιος διάσημου πολιτικού 🙂

  21. Μιχαλιός said

    Πιο διάσημο από τον Τρικούπη; Δηλαδή μπορεί να είναι ο Κυριάκος Βερνιζέλος;;;

    Ή είναι κανένας ξένος;

  22. Μαρία said

    21
    Μπααα.
    http://www.elvenizelos.org.gr/index.php?cid=145

  23. sarant said

    21-22: Ο Κυριάκος είναι, τουλάχιστον αυτό ελεγε η πηγή.

  24. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Μήπως ο Μάρκος Τσιριμώκος; (αδελφός υπουργού)

  25. Μαρία said

    23
    Ούτε μοιάζουν αλλά κι ο τύπος φαίνεται μεγαλύτερος. Ο Κυριάκος ήταν γεννημένος το 1892.

  26. Δημήτρης Μ. said

    Μαρία, εκ πρώτης όψεως δεν μοιάζουν, αλλά, εάν βάλεις τις φωτογραφίες δίπλα και τις μεγεθύνεις λίγο, θα δεις ότι έχουν κοινά χαρακτηριστικά. Κυρίως την ελιά στο ζυγωματικό, ίδιο σχήμα ματιών, μύτης κλπ.
    Βέβαια στη φωτογραφία ο, φερόμενος ως, Βενιζέλος φαίνεται μεγαλύτερος από 18 χρονών…

  27. Άρτεμη said

    εντελώς άσχετο: για τους χριστιανούς τής παρέας. Έχει ονομαστική γιορτή σήμερα κάποιος καλός και ευσυνείδητος άνθρωπος σήμερα από εδώ; 😉

  28. sarant said

    25-26: Κι εγώ έχω δει φωτογραφίες του παππού μου ή άλλων της εποχής εφηβικές που μοιάζουν μεγάλοι. Ο Κυριάκος είναι γεννημένος 1892, ο Ζήνων 1890 και ο ΝΛ το 1888 αλλά μικρόδειχνε.

    27: Ποιος γιορτάζει;

  29. Άρτεμη said

    27 αμέτρητοι, ως συνήθως, για δες εδώ (βάζω ολόκληρο τον κατάλογο επειδή μού φάνηκε πολύ αστείος, αν και δέν φημίζομαι για πολύ καλό χιούμορ)

    Αέτιος, Αετός, Αέτης, Αετίς, Αετίνα, Αετίων, Βιβιανός, Βιβιάνα, Βιβιανή, Βίβιαν, Βιβή, Ηλιανός, Ηλιανή, Ηλιάνα, Λιάνα, Ιλιάνα, Ιλιάς, Κυριακή της Ορθοδοξίας, Λυσίμαχος, Λυσιμάχη, Λωξάνδρα, Λωξάντρα, Ξάνθος, Ξάνθιος, Ξανθιάς, Ξανθούλιος, Ξανθούλης, Ξανθή, Ξανθούλα, Ρωξάνη, Ρωξάνα, Σαράντης, Σαράντος, Σαραντούλα, Σεβηριανός, Σεβηριανή, Σμάραγδος, Σμαράγδης, Σμαραγδένιος, Σμάρης, Φιλοκτήμων, Φιλοκτήμονας, Ορθοδόξης, Δόξης, Δοξάκης, Ορθοδοξία, Δόξα, Ορθούλα, Σμαραγδένια, Σμαραγδία, Σμαραγδή, Σμαράγδα, Σμαράγδω, Σμαρούλα, Σμαρώ, Σμαραγδούλα, Σμάρα, Αξια, Αξιος (source ©: http://www.eortologio.gr)

    Που σημαίνει και εσάς μεταξύ άλλων

    (Άκου όμως Ορθοδοξία ή Ξανθούλιος ως ονόματα!!!)

    Αν και ξέρω πως οι ονομαστικές γιορτές δέν έχουν μεγάλη σημασία, χρόνια πολλά έτσι κι’ αλοιώς 🙂

  30. sarant said

    Η Λωξάντρα δεν είναι Αλεξάνδρα;

  31. Α! ναι, σήμερα είναι των αγίων Σαράντα.
    Χρόνια πολλά Νικοκύρη για το επίθετό σου 🙂

  32. Άρτεμη said

    Η ¨Λωξάντρα υποτίθτεαι πως είναι Ρωξάνη, τελικά, αλλά δόθηκε αυτή η μορφή στο όνομα για να γίνει δεκτό ως χριστιανικό
    http://www.eortologio.gr/data/bios.php/?id=1049

  33. Ρωξάνη, το λέει και στο βιβλίο η Ιορδανίδου.

  34. sarant said

    32-33: Ξέμαθα και σήμερα κάτι!

  35. Αριστείδης Καρατζόγλου said

    Καλά ο γιος πολιτικού, ο ηθοποιός ποιος είναι;

  36. sarant said

    35: Σύμφωνα με το περιοδικό, ο ηθοποιός λέγεται Δενδραλής, που είναι λίγο περίεργο, διότι ένας διάσημος ηθοποιός προπολεμικά ήταν ο Νίκος Δενδραμής, που όμως δεν μπορεί να είναι στη φωτογραφία αφού γεννήθηκε το 1901.

  37. Αριστείδης Καρατζόγλου said

    Το Δενδραλής ούτε καν γκουγκλίζεται. Να υποθέσουμε ότι πρόκειται για άλλο ηθοποιό, συγγενή του γνωστότερου Νίκου Δενδραμή;

  38. sarant said

    Θα μπορούσε, αλλά κι ένας εικοσάχρονος που μετά ακολούθησε άλλο δρόμο δεν θα έχει αφήσει ίχνη στο γκουγκλ.

  39. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Κοτσάνα είπα στο 24; Οι δρόμοι των δυο ποιητών δε θα διασταυρώθηκαν μάλλον. Δε βρήκα και φωτό του Τσιριμώκου.
    >> Να με χαρείς μην το ξεχάσεις
    Συνήθως το λέμε ανάποδα, να σε χαρώ (μη λησμονήσεις).
    «(Ετσά) να με χαρείς» λέγεται σαν όρκος, σαν ενίσχυση ότι έγιναν τα πράματα όπως τα λέμε. Ως λόγω τιμής»

    >>στις αλιντζαύρες του Φιλύρα και το δικό σου βύσσινο γλυκό
    κολισαύρες ή κολιτσάφρες πιο ανατολικά
    Περιπαικτικό(για μαντιναδολόγους της κακιάς ώρας): Απ΄ όλα τα πετούμενα μ αρέσει η κολιτσάφρα, απού πετά στον ουρανό σαν το βερνικοκούτι.
    βύσσινο και νεράντζι του κουταλιού γλυκό

  40. Αριστείδης Καρατζόγλου said

    @38, Δεν φαίνεται να υπάρχει καν επίθετο Δενδραλής στους τηλεφωνικούς καταλόγους, πιθανότατα έχει καταγραφεί λάθος από το περιοδικό ή πρόκειται για το ψευδώνυμο του νεαρού ηθοποιού.

  41. sarant said

    Τότε θα είναι άλλο πρόσωπο, γιατί ο Ν. Δενδραμής γεννήθηκε το 1901.

  42. Αριστείδης Καρατζόγλου said

    Ε, ναι, σίγουρα δεν είναι ο γνωστός Δενδραμής και κρίνοντας από τα νεανικά χαρακτηριστικά του Λαπαθιώτη η φωτογραφία δεν μπορεί να έχει τραβηχτεί πολύ μετά το 1910. Θα μας μείνει η απορία μάλλον…

  43. munich said

    Το διήγημα του Σαμαράκη είναι από το «το διαβατήριο». και εμένα μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση το συγκερκιμένο αλλά δυστυχως δεν θυμάμαι τον τίτλο του και ποιος ξέρει σε ποια κούτα είναι τώρα το βιβλιο

  44. gbaloglou said

    «κρίνοντας από μένα που όταν γράψω με το χέρι πάνω από δυο γραμμές παθαίνω κράμπα»

    Για δες, και νόμιζα πως μόνο εγώ είχα αυτό το προβληματάκι 🙂 🙂

  45. sarant said

    Γεια σου Γιώργο ομοιοπαθή!

  46. BLOG_OTI_NANAI said

    Ίσως το περιοδικό που δημοσίευσε τη φωτογραφία είχε λάθος πληροφορίες.

    Όπως είπαν και άλλοι σχολιαστές, δεν φαίνεται να υπάρχει άνθρωπος που να έχει οποιαδήποτε σχέση με την τέχνη και να λέγεται Δενδραλής. Επίσης, δεν φαίνεται να υπάρχει άλλος ηθοποιός Δενδραμής. Όνομα που μοιάζει κάπως, έχει ο πεζογράφος Γιώργος Δενδρινός, αλλά και αυτός είναι του 1904 γεννηθείς.

    Για το άλλο πρόσωπο της φωτογραφίας, αν αυτός είναι ο Κυριάκος Βενιζέλος, κάτι που θα μπορούσε να δικαιολογήσει αυτή τη φωτογραφία είναι η πολιτική σκοπιμότητα ή ιδεολογική ταύτιση, όπως αναφέρει ο Τίμος Μαλάνος:

    «Άλλωστε, μήπως κι ο Ναπολέων Λαπαθιώτης, το 1917, είχε ακούσει λιγώτερες φιλοφρονήσεις απ’ τον Καβάφη για τον πατέρα του στρατηγό, απεσταλμένο τότε του Βενιζέλου στην Αίγυπτο, για να προπαγανδίσει το κίνημα της Θεσσαλονίκης;»

    («Νέα Εστία», τχ. 787 (1960), σ. 525β)

    Για την ομοφυλοφιλία, μάλλον, «δηλωμένος» ήταν μόνο ο Λαπαθιώτης. Π.χ. γράφει ο καθ. Τάκης Καγιαλής:

    «Από την άλλη πλευρά, είναι ασφαλώς αξιοσημείωτο ότι στη διάρκεια της δεκαετίας του 1920 ένας ποιητής γνωστός για τον ακραίο αισθητισμό του και με το σθένος να παραδέχεται ανοιχτά την ομοφυλοφιλία του, όπως ο Ναπολέων Λαπαθιώτης […]»

    («Ιστορία της Ελλάδας του 20ού αιώνα», τ.Β2΄, σ. 313)

    Για τον Ζήνωνα πάντως, δεν έτυχε να βρω κάτι παρόμοιο. Αν ήταν, ίσως δεν δημοσιοποιούσε την ομοφυλοφιλία του.

  47. sarant said

    Ξαναλέω ότι αν ένας εικοσάχρονος νεαρός ασχολείται με την ηθοποιία για λίγο και μετά αλλάζει δρόμο και γίνεται, ας πούμε, λογιστής, είναι λογικό να μην έχει αφήσει κανένα ίχνος.

    Το 1910 ο Λεων. Λαπαθιώτης δεν είναι πολιτικός φίλος με τον Βενιζέλο -μάλιστα λίγο αργότερα, στις αρχές του 1911 το καθεστώς Βενιζέλου θα τον βάλει (για λίγο) φυλακή ως ύποπτο συνωμοσίας. Προσέγγισε ο ένας τον άλλο μετά την κήρυξη του πολέμου και ιδίως με τον εθνικό διχασμό.

    Οι επιστολές του Ζήνωνα (όπως κι αυτή εδώ) είναι νομίζω εύγλωττες -από κει και πέρα, τι κάνει ο καθένας δεν μας ενδιαφέρει.

  48. BLOG_OTI_NANAI said

    47: α) Έτσι είναι, και μάλλον δεν πρόλαβε να κάνει κάτι αξιόλογο ως ηθοποιός ώστε ν’ αφήσει ιστορικό ίχνος, β) Άρα, δεν ισχύει η σκοπιμότητα για την εποχή της φωτογραφίας. Δεν έτυχε να δω κάτι για τη φυλάκιση του πατέρα του Λαπαθιώτη. Κοίταξα στις ψηφιοποιημένες εφημερίδες για να το βρω (και ΕΔΩ).

    γ) Από κάποια σημεία της συγκεκριμένης επιστολής φαίνονται πράγματι κάποια στοιχεία για τον Ζήνωνα. Γενικά η ομοφυλοφιλία για τον λογοτέχνη έχει σημασία μόνο για το έργο του. Αν δεν ξέρει π.χ. κάποιος τον Χριστιανόπουλο δεν κατανοεί κάποιες σκηνές ή συναισθήματα που διατυπώνει. Από εκεί και πέρα δεν έχει κάποιο νόημα.

  49. leonicos said

    Άσχετο, αλλά το να γράφεις τραγωδία στηριζόμενος σε μια ηλίθια ανιστορικότητα είναι ηλιθιότητα (σχήμα ταυτόσημον). Ακόμα πιο μεγάλη ηλιθιότητα να βγαίνει μια επιτροπή και να σου λέει ‘τα δυσχείριστα προβλήματα ωκονομήθησαν,’ όταν κατά την παρουσίαση του έργου όλοι θα το καταλάβαιναν.

    ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΜΑΙ
    @6@Γς… δεν μας είπες πόσες γυναίκες προσήλθαν και τι έγινε μετά την αιτησιογράφηση.

    @18Χρήστο μου, αλλαγές στη σημασία των λέξεων συμβαίνουν αδιαλείπτως, σχεδόν κάθε φορά που χρησιμοποιείται μια λέξη, εφόσον το επιδέχεται, όχι το μπρίκι, έχει σημασία διαφορετική από την αμέσως προηγούμενη, διότι βρίσκεται σε άλλο περιβάλλον. Επίσης την ίδια λέξη, στο ίδιο περιβάλλον, δέκα πρόσωπα την αντιλαμβάνονται διαφορετικά, διότι την τοποθετούν στο δικό του περιβάλλον ο καθένας. Τώρα αν αυτό συνιστά σημειωτική αλλαγή ικανή να καταγραφεί, είναι άλλο ζήτημα.
    Λεξικογραφικά, τόσο το ‘ευπρόσωπος’ όσο και το ‘ευπαρουσίαστος’ ανταποκρίνονται στην εξήγηση ‘καλής εντύπωσης ή της αξιοπρεπούς παρουσίας’. Αν όμως το δεις λεπτομερέστερα, θα διαπιστώσεις ότι ο ‘ευπρόσωπος’ είναι αυτός που οι άλλοι αποδέχονται ως ‘καλής εντύπωσης ή της αξιοπρεπούς παρουσίας’ ενώ το ‘ευπαρουσίαστος’ αυτός που εμφανίζεται ως ‘καλής εντύπωσης ή της αξιοπρεπούς παρουσίας’.

    Τελικά εδώ σημαίνει ‘συμφωνία τέτοια που να είναι ανεκτή και από τις δυο πλευρές ώστε να μην τους κράξουν’. Αυτόν τον ορισμό δεν θα τον βρεις αλλού!

    @19 Σερ Σαρ, για ποια ‘προσωπικά δεδομένα’ μιλάς; Αυτά είναι προσωπικά διαδεδομένα! Κοινώς λέγεται: ξεμπροστιάζω

    @21 Βρε Μιχαλιέ, αυτό ήθελα να ρωτήσω κι εγώ. Πιο διάσημο από τον Τρικούπη;

  50. leonicos said

    Ξαναβλέποντας τη φωτογραφία και αγνοώντας το ποιοι είναι, θα μπορούσε να επιγράφεται ΤΕΣΣΕΡΕΙΣ ΔΑΝΔΗΔΕΣ ΑΛΛΗΣ ΕΠΟΧΗΣ.

  51. leonicos said

    Βέβαια ο κοντός με το πούλουδο στο πέτο είναι απαίσιος μπροστά στους άλλους

  52. leonicos said

    Καλά ξυπνητούρια, βρεεεεεεεεεεεεεεεεεε!

  53. BLOG_OTI_NANAI said

    51: Αφού λέμε και κανένα αστείο, είναι απίστευτο ότι ο Β. Ζήνων στη φωτογραφία, είναι ίδιος με το γιο ενός γείτονα μου παντοπώλη. Αφού αν είχα μεγαλύτερη οικειότητα, θα την τύπωνα να του την δείξω!

  54. Γς said

    53:

    >στη φωτογραφία, είναι ίδιος με το γιο ενός γείτονα μου παντοπώλη. Αφού αν είχα μεγαλύτερη οικειότητα, θα την τύπωνα να του την δείξω!

    Κι αν του έλεγες και για τα σχόλια που κάναμε, θα σε πλάκωνε στο ξύλο ο μανάβης.

    Πάντως προ ολίγου τύπωσα κι εγώ μια φωτογραφία. Είχα βγάλει τέσσερις φωτογραφίες για ανανέωση διπλώματος τις οποίες και πήγα αμέσως εκεί που έπρεπε.
    Θυμήθηκα όμως αυτό που είπε η φωτογράφος όταν τις είδε:
    -Φανταστικές. Καταπληκτικές!
    Και πήγα πάλι στη φωτογράφο που μου τύπωσε ξανά τη φωτό.

    Αλλά ας το πάρουμε απ την αρχή.

  55. BLOG_OTI_NANAI said

    54: «Κι αν του έλεγες και για τα σχόλια που κάναμε, θα σε πλάκωνε στο ξύλο ο μανάβης»

    Αυτό πιστεύω κι εγώ! Οπότε δεν είναι θέμα οικειότητας αλλά μάλλον… αυτοπροστασίας.

  56. BLOG_OTI_NANAI said

    54: Ωραία ιστορία: http://caktos.blogspot.gr/2014/03/blog-post_10.html

    Έχει «πλάκα» και η νέα τακτική με τα πρόστιμα, όπου για 10 ημέρες ισχύει προσφορά και έχεις την «ευκαιρία» να πληρώσεις «ΜΟΝΟ» τα μισά!

  57. Αγγελική said

    Ωραία η ανάρτηση και τα σχόλια του Νικοκύρη. Αυτό, το «τοιούτοι», Άγγελε @11, μου έβγαλε το μάτι. Στο 2014 ζούμε όχι στην εποχή που τραβήχτηκε η φωτογραφία! Εκτός αν ήθελες, αστειευόμενος, να είσαι στο κλίμα εκείνης της εποχής..

  58. Πολλοί μου λένε ότι δείχνω την ηλικία μου, ότι το ‘τοιούτος’ με αυτή την έννοια είναι απαρχαιωμένο κλπ., αλλά εγώ έτσι το έμαθα πριν από 50 χρόνια και εξακολουθώ να το χρησιμοποιώ, νιώθοντάς το λιγότερο χυδαίο από τα περισσότερα συνώνυμα (π…, κίναιδος, συκιά…) και λιγότερο ιατρικό από το «ομοφυλόφιλος». Επίσης εξακολουθώ να λέω «μέρος» το αποχωρητήριο, κι ας με κοροϊδεύει η 17χρονη κόρη μου!

  59. Αγγελική said

    ;Αγγελε, προφανώς και δεν εννοούσα ότι θα έπρεπε να χρησιμοποιήσεις χυδαίους χαρακτηρισμούς. Η αναφορά μου στο 2014 έχει σχέση με την αποδοχή των διαφορετικών και αιρετικών ταυτοτήτων, τουλάχιστον από τους προοδευτικούς ανθρώπους, και η χρήση ενός τέτοιου όρου έχει, κατά την γνώμη μου, και μια ιδεολογική φόρτιση που δεν συνάδει με την παραπάνω κατεύθυνση. Καταλαβαίνω ότι ίσως, λόγω γενιάς, σε ξενίζει η υιοθέτηση του όρου gay που χρησιμοποιείται συνήθως σήμερα αλλά ο όρος «τοιούτος», μόνον ευπρεπής και ουδέτερος.δεν είναι, και πάλι κατά την γνώμη μου.
    Να με συγχωρείς, έγραψα αυθόρμητα σ’έναν άνθρωπο, του οποίου την συμβολή στο παρόν ιστολόγιο εκτιμώ ιδιαίτερα , επειδή ακριβώς θεώρησα ότι υπάρχει ένα πεδίο επικοινωνίας και, πιθανόν, κοινού προβληματισμού.

  60. Αυθόρμητα να μου γράφεις, Αγγελική. Είναι γεγονός ότι ΔΕΝ συμμερίζομαι τη σημερινή τάση, να θεωρείται η ομοφυλοφιλία απλώς θέμα γούστου, «προσανατολισμός» παρόμοιος με τα πολιτικά ή και τα… ποδοσφαιρικά φρονήματα. Αλλά ας μην ανοίξουμε τώρα αυτή την κουβέντα…

  61. Γς said

    59, 60:

    Αγγελικές δυνάμεις

  62. Γς said

    58:
    >εξακολουθώ να λέω “μέρος” το αποχωρητήριο

    Οι τρείς καμπαλέρος γνωστοί στους βακέρος
    κι οι τρείς πάντα στο ίδιο το μέρος

    Την εποχή που λέγαμε «μέρος το ρεστ ρουμ.

    Ωραία εποχή!

    Ω! ολόγυρα βουβάλια,
    χιλιάδες κεφάλια στη μέση εσύ.
    Κάθε ένας το ξέρει σ’ εκείνα τα μέρη
    πως τρείς καμπαλέρος ζωή ζουν χρυσή

    .

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: