Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

αφενός ή εξ αδιαιρέτου;

Posted by sarant στο 2 Οκτωβρίου, 2014


Εντάξει, ο τίτλος είναι λιγάκι προβοκατόρικος, αφού τέτοιο δίλημμα δεν μπαίνει. Με το σημερινό άρθρο έρχομαι να εκπληρώσω κάτι που υποσχέθηκα προχτές, όταν συζητήσαμε για το φαινόμενο της σχιζολεξίας. Είχα πει ότι σχιζολεξία έχουμε όταν κάποιος χωρίζει λέξεις που είναι κοινώς αποδεκτό ότι γράφονται ενωμένες ή που γράφονταν πάντοτε ως μία λέξη (π.χ. *κατ’ επείγον), αλλά βέβαια υπάρχουν πολλές δεκάδες περιπτώσεις εκφωνημάτων που άλλοι τις γράφουν ως μία λέξη και άλλοι ως δύο (ή, σπάνια, περισσότερες), οπότε το πραγματικό δίλημμα διατυπώνεται με το ερώτημα «μία ή δύο λέξεις;«, όπως είναι και ένα σχετικό άρθρο του φόρουμ της Λεξιλογίας (βέβαια μερικές φορές δεν είναι δύο οι λέξεις, αλλά περισσότερες, π.χ. ειδεμή, εντωμεταξύ/εν τω μεταξύ.

Για να μη μπλέξουμε τα δύο ζητήματα (σχιζολεξία και μία ή δυο λέξεις) είχα υποσχεθεί να ανεβάσω σύντομα, ακόμα και μέσα στην εβδομάδα, ένα δεύτερο άρθρο αφιερωμένο στο δίλημμα «μία ή δυο λέξεις». Και αφού χτες ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε ότι θα ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης αναζωπυρώνοντας την εκλογολογία, είπα κι εγώ να αρχίσω να τηρώ τις υποσχέσεις!

Γενικοί κανόνες για να απαντήσουμε στο δίλημμα υπάρχουν, αλλά έχουν εξαιρέσεις, οπότε χρήσιμο είναι να δοθεί ένας λίγο-πολύ εξαντλητικός κατάλογος, τουλάχιστον των εκφωνημάτων που γράφονται ως μία λέξη.

Από το καταπληκτικό βιβλίο Νεοελληνική ορθογραφία του Γ. Παπαναστασίου, που το είχε μοιράσει πρόσφατα σε δύο τομίδια το Βήμα, αντιγράφω τις «προτεινόμενες γραφές» με μία ή δύο λέξεις, όπου έχουν ληφθεί υπόψη οι συστάσεις της Γραμματικής Τριανταφυλλίδη, της Γραμματικής Τσοπανάκη και του Οδηγού της Άννας Ιορδανίδου. Στο τέλος, επισημαίνω ορισμένες διαφορές που έχει ο αντίστοιχος πίνακας του Μπαμπινιώτη.

Γενικά κριτήρια:
α) Φωνητικά κριτήρια. Προτιμάται η γραφή με δύο λέξεις όταν ακούγονται σαφώς δύο τόνοι. Αυτό ισχύει ιδίως για δάνεια, π.χ. άφτερ σέιβ.

β) Λεξιλογικά-σημασιολογικά κριτήρια. Προτιμάται η γραφή με μία λέξη, όταν ένα από τα στοιχεία που την αποτελούν δεν απαντά μεμονωμένο, π.χ. ειδάλλως, δηλαδή. Επίσης, όταν η σύνδεση των στοιχείων είναι πολύ στενή: εξαιτίας.

γ) Κριτήρια γραφής. Προτιμάται η γραφή με δύο λέξεις όταν η μονολεκτική γραφή θα δημιουργούσε ακολουθία γραμμάτων που δεν είναι αποδεκτή, π.χ. εν γένει, εν μέρει.

Με βάση τα παραπάνω, προτείνονται τα εξής (συμπληρώνω τον κατάλογο του Παπαναστασίου με ορισμένες λογιότερες λέξεις, που τις σημειώνω με αστερίσκο για να ξεχωρίζουν).

1. ΜΕ ΜΙΑ ΛΕΞΗ

α) τα άκλιτα:

αντιπρόπερσι, αντιπροχτές, απαρχής, απέναντι, απεναντίας, απευ­θείας, απόψε, αφενός, αφετέρου, αφότου, αφού·

γιατί (π.χ. γιατί ενδιαφέρεσαι; αλλά π.χ. για τι (πράγμα) ακριβώς ενδιαφέρεσαί;)·

δηλαδή, διαμέσου, διαμιάς, διαπαντός, διόλου·

ειδαλλιώς, ειδάλλως, ειδεμή, ενόσω, ενόφει, εντάξει, εντέλει, εντού­τοις, ενώ, εξαιτίας, εξάλλου, εξάπαντος, εξαπίνης*, εξαρχής, εξής, εξίσου, επικεφαλής, επιμέρους, επιπλέον, επίσης, επιτέλους, επίτηδες, επιτόπου, επιτροχάδην*, εφάπαξ, εφεξής, εφόσον·

ίσαμε·

καθαυτό, καθ(ε)αυτού, καθέκαστα, καθεξής, καθόλου, καθόσον, καθότι, καθώς, καθωσπρέπει, καλημέρα (χαιρετισμός· αλλά π.χ. η καλή μέρα), καληνύχτα (χαιρετισμός· αλλά π.χ. η καλή νύ­χτα), καλησπέρα, καληώρα (‘όπως, παραδείγματος χάριν’· αλλά π.χ. καλή ώρα ήρθες!), καταγής, κατακούτελα, καταλε­πτώς, καταλογάδην, καταμεσής, κατάμουτρα, καταπόδας, κα­ταπρόσωπο, *καταπώς, κατάσαρκα, κατεξοχήν, κατευθείαν, κιόλας·

μεμιάς, μολαταύτα, μόλο {που) (αλλά π.χ. μ’ όλο του το πρόβλημα), μολονότι, μολοντούτο, μονοκοπανιά(ς), μονομιάς, μονορούφι·

ολημερίς, ολοένα, ολονυχτίς, ολωσδιόλου, οποτεδήποτε, οπουδή­ποτε, οπωσδήποτε- παναπεί (‘που σημαίνει, δηλαδή’· αλλά π.χ. τι πα να πει ο τάδε;), παρεκεί, παρέκει, παρόλο που/ότι (αλλά π.χ. παρ’ όλο το κό­στος, παρ’όλα τα προβλήματα, παρ’όλες τις δυσκολίες), παρότι (π.χ. παρότι τον άκουσα, δεν απάντησα· αλλά παρ’ ό,τι – με την αναφορική αντωνυμία ό,τι -, π.χ. παρ’ ό,τι άκουσα να λέει, δεν τον πίστεψα), περιδιαγραμμάτου, προπαντός, προπάντων·

σάμπως (αλλά ερωτηματικό σαν πώς)·

τωόντι·

*φερειπείν’

υπόψη, ωσότου, ώσπου (αλλά ερωτηματικό ως πού), ωστόσο.

(β) η πρόθεση σε (σ’) με την αιτιατική ή τη γενική του άρθρου, π.χ. στον αφρό της θάλασσας, στην κόψη του ξυραφιού, στο γραφείο του δικηγόρου, στους πέντε δρόμους- στου φίλου μου, στων γειτόνων.

Αντίθετα, η προσωπική αντωνυμία σου, όταν υφίσταται έκθλιψη, γράφε­ται πάντοτε χωριστά από τον (ομώνυμο με το άρθρο) αδύνατο τύπο της προ­σωπικής αντωνυμίας γ’ προσώπου, π.χ. σ’ το λέω, σ’ την έστειλα, σ’ τα έφερα, σ’ τους έδωσα. Τον κανόνα αυτό τον βλέπουμε συχνά να παραβιάζεται λόγω σύγχυσης με τους τύπους που περιέχουν την πρόθεση σε (σ’) και το άρθρο, ίσως και επειδή υπάρχει η τάση να μη χρησιμοποιείται συχνά η απόστροφος. Είναι όμως καλό να επιμείνουμε στην εφαρμογή του, γιατί με τον τρόπο αυτό διακρίνεται στη γραφή η ομωνυμία.

(γ) τα επιρρήματα με πρώτο συνθετικό το επιτατικό πάρα, π.χ. παρακάτω, παραπάνω, παραπίσω, παραμέσα, παραέξω, παραμπρός, παραπέρα.

Όταν όμως φέρουν δύο τόνους, γράφονται με δύο λέξεις: πάρα κάτω, πάρα πάνω, πάρα πίσω, πάρα μέσα, πάρα έξω, πάρα μπρος, πάρα πέρα.

(δ) το ρήμα καλωσορίζω (αλλά καλώς όρισες και καλωσόρισες) και τα σύνθετα ρήματα με το επιτατικό πάρα, π.χ. παραέχω, παρακάνω, παραλέω.

(ε) οι αντωνυμίες καθένας – καθεμιά – καθένα, καθετί (αλλά και κάθε ένας – κάθε μία – κάθε ένα, κάθε τι, για να δηλωθεί η ύπαρξη δύο τόνων), κατιτί, οποιοσδήποτε – οποιαδήποτε – οποιοδήποτε, οιοσδήποτε – οιαδήποτε – οιοδήποτε, οσοσδήποτε – οσηδήποτε – οσοδήποτε, οτιδήποτε- καθαυτόν – καθαυτή(ν) – καθαυτό.

(ζ) σύνθετα ουσιαστικά, όπως γεροβασιλιάς, γερολύκος· προπροπάππους, προπρογιαγιά (παρά το ότι ακούγονται περισσότεροι από ένας τόνοι). Σε κάποια από αυτά σημειωνόταν παλαιότερα ενωτικό, συνήθεια που από ορισμένους εφαρμόζεται και σήμερα, π.χ. Αλήπα- σας – Αλή-πασάς, Μπαρμπαγιάννης – μπαρμπα-Γιάννης (για τη χρή­ση του ενωτικού βλ. κεφ. 13.2).

(ζ) τα απόλυτα αριθμητικά ως το 19, π.χ. δεκατρία, δεκαπέντε.

Τα αριθμητικά από το 2ΐ ως το 99 (εκτός βέβαια από αυτά που δηλώνουν τις δεκάδες) γράφονται παραδοσιακά με δύο λέξεις, π.χ. είκοσι ένα, σαράντα δύο. Επειδή όμως συχνά φέρουν έναν τόνο, η γραφή με μία λέξη δεν είναι αδι­καιολόγητη, π.χ. ειkοσιπέντε.

(η) ορισμένες ρηματικές εκφράσεις όπως σούρτα φέρτα (π.χ. άρ­χισε πάλι τα σούρτα φέρτα· αλλά φέρ’τα βιβλία), σούπα μούπες (π.χ. δεν θέλω σούπα μούπες· αλλά σου ’πα να έρθεις και μου ’πες πως θα τα κατάφερνες), δώστου (π.χ. δώστου και ξεκινούσε από την αρχή· αλλά δώσ’ του ένα ποτήρι), γαμώτο (π.χ. κάνε κάτι, ρε γαμώτο· αλλά γαμώ το σόι σου), πανάθεμά με / σε / τον κτλ., πηγαινέλα, στις οποίες δεν υπάρχει πλέον η αίσθηση ότι αποτελούνται από δύο λέξεις.

(θ) μερικά τοπωνύμια που είναι σύνθετες λέξεις, π.χ. Περαχώρα, Αϊλιάς (αλλά και Αϊ-Λιας), κτλ.· συνήθως όμως Άγιο(ν) Όρος (αλλά και Αγιονόρος).

(ι) συνήθως τα επιρρήματα με πρώτο συνθετικό το αλα-, επειδή κατά την εκφορά τους ακούγεται ένας τόνος, π.χ. αλαγαλλικά, αλαγκαρσόν, αλαμπρατσέτα, αλαπολίτα, αλατούρκα. Σε περιπτώσεις όμως που η γραφή με μία λέξη ξενίζει, γράφονται με δύο λέξεις, π.χ. αλά ελληνικά, αλά ιταλικά (και όχι αλαϊταλικά).

(ια) Στο φαινόμενο της κράσης οι δύο λέξεις γράφονται ως μία, π.χ. πόχουν ή πόχουν (αλλά που ’χουν) < που έχουν.

2. ΜΕ ΔΥΟ (ή περισσότερες) ΛΕΞΕΙΣ

Γράφονται με δύο ή περισσότερες λέξεις εκφράσεις όπως:

ανά χείρας

διά βίου, διά βοής, διά μακρών, διά παντός, διά ταύτα, διά τούτο·

εις ανώτερα, εις βάρος, εις θέση, εις μάτην, εις υγείαν·

εκ γενετής, εκ μέρους·

εν αγνοία, εν ανάγκη, εν αναμονή, εν γένει, εν είδει, εν εκτάσει, εν ενεργεία, εν θερμώ, * εν κατακλείδι, εν λευκώ, εν λόγω, εν μέρει, εν ολίγοις, εν ονόματι, εν πάση περιπτώσει, εν περιλήψει, εν πολλοίς, εν πο­μπή, εν σχέσει, εν τάχει, εν ψυχρώ·

εξ αγχιστείας, εξ αδιαιρέτου, εξ ακοής, εξ αμελείας, εξ ανάγκης, εξ αντικειμένου, εξ αποστάσεως, εξ απροόπτου, εξ επαγγέλματος, εξ επαφής, εξ ημισείας, εξ ολοκλήρου, εξ ονόματος, εξ όψεως, εξ υπαρχής, εξ υποκειμένου·

επ’ αόριστον, επ’ άπειρον, επί γενεές γενεών, επί θητεία, επί θύραις, επί ίσοις όροις, επί λέξει, επί μακρόν, επί ματαίω, * επί πιστώσει, επί ποι­νή, επί πολύ, επί τάπητος, επί τη ευκαιρία, επί τιμή, επί του πα­ρόντος, επ’ ονόματι, επ’ ουδενί, επ’ ώμου, εφ’ ενός ζυγού, εφ’ όλης της ύλης·

καθ’ εκάστην, καθ’ έξιν, καθ’ οδόν, καθ’ όλα, καθ’ ολοκληρία(ν), καθ’ υπερβολή(ν), καθ’ ύφος, κατά βάθος, κατά γράμμα, κατά διαόλου, κατά δω, κατά καιρούς, κατά κανόνα, κατά κει, κατά κεφαλήν, κατά κόρον, κατά κράτος, κατά λάθος, κατά λέξη, κατά μέρος, κατά μέτωπο, κατ’ ανάγκη(ν), κατ’ αναλογία, κατά νου, κατ’ αντιστοιχία, κατά παραγγελία, κατ’ αποκλειστικότη­τα, κατ’ αποκοπή[ν), κατά πού, κατά προσέγγιση, κατά πρό­σωπο, κατ’ αρχαιότητα, κατ’ αρχάς, κατά σύμπτωση, κατά συ­νέπεια, κατά συνθήκη, κατά τι, κατά τόπους, κατά τύχη, κατ’ εκλογή(ν), κατ’ εξακολούθηση, κατ’ επανάληψη, κατ’ επέκτα­ση, κατ’ επιλογή(ν), κατ’ έτος, κατ’ ιδίαν, κατ’ όνομα, κατ’ ου­σία(ν)·

καλώς τον {την, το κτλ.)·

μεθ’ υπολήφεως, μετ’ αποδοχών, μετά θάνατον, μετά μανίας, μετά μεσημβρία(ν), μετά φόβου, μετά χαράς, μετ’ εμποδίων·

μη με λησμονεί, μη μου άπτου·

παρά πέντε, παρά πόδα, παρά ταύτα, παρά τρίχα, παρά φύση, παρ’ ελπίδα· περί πολλού, περί τούτου·

προ καιρού, προ μεσημβρίας, προ ολίγου, προ πολλού· προς αποφυγήν, προς στιγμήν, προς τι, προς τιμή(ν), προς τούτο-

υπέρ πίστεως, υπέρ το δέον, υπ’ ατμόν, υπό αίρεση, υπό κράτηση, υπό μάλης, υπό παραίτηση, υπό σκέψη κτλ.

Με δύο λέξεις γράφονται επίσης ακολουθίες που περιλαμβάνουν τους αδύνατους τύπους της προσωπικής αντωνυμίας, είτε προηγείται ρήμα κυρίως σε προστακτική, π.χ. δες το, πες τα, φέρ’ τους, πού ’ν’ τος, είτε το δεικτικό να, π.χ. να τος, να τοι.

Γράφονται με μία ή με περισσότερες λέξεις, αναλόγως αν υπερισχύει το κριτήριο της προφοράς ή της ετυμολογίας:

ενόλω – εν όλω, εντωμεταξύ – εν τω μεταξύ, επιτούτο – επί τούτο, επιτούτου – επί τούτου, καλωσόρισες – καλώς όρισες (αλλά κα­λωσορίζω), καναδυό – κάνα δυο (τρεις), καταπάνω – κατά πάνω, καταρχήν – κατ’ αρχήν, παρακάτι – παρά κάτι, παραλί­γο – παρά λίγο, τελοσπάντων – τέλος πάντων, τοσοσδά – τό­σος δα.

Στις συνεκφορές επιρρημάτων με την πρόθεση από (π.χ. απέξω – απ’ έξω, αποδώ – από δω, αποκάτω – από κάτω, αποκεί – από κει, αποπάνω – από πάνω) προτιμάται η γραφή με δύο λέξεις, όταν το επίρρημα διατηρεί την αυτονομία του, π.χ.:

Τον έλουσε κρύος ιδρώτας από πάνω μέχρι κάτω. Εμφανίστηκε από μέσα από τη σπηλιά. Πήδηξε από πάνω από το τραπέζι. 

αλλά

Απομέσα από το παλτό φορούσε μόνο ένα πουκάμισο. Το απομέσα μέρος του υφάσματος. Οι ένοικοι του αποπάνω διαμερίσματος.

Εδώ τελειώνουν οι πολύ λογικοί κανόνες του Παπαναστασίου, που έτσι κι αλλιώς ακολουθούσα σε γενικές γραμμές και που σκοπεύω να ακολουθώ, και το ίδιο συνιστώ σε σας.

Ο Μπαμπινιώτης ασχολείται με το ίδιο θέμα, αν και όχι τόσο αναλυτικά, στις σελ. 964-965 του Λεξικού Δυσκολιών. Είναι γενικά πιο συντηρητικός, δηλαδή προτιμάει περισσότερα εκφωνήματα χωρισμένα. Ο κατάλογός του έχει λιγότερες λέξεις από του Παπαναστασίου, αλλά φυσικά περιέχει και μερικές λέξεις που ο Παπαναστασίου δεν τις έχει. Δίνω εδώ τις διαφορές του ως προς τον Παπαναστασίου:

Το επιτόπου ο Μπαμπινιώτης το δίνει να διττογραφείται (επιτόπου / επί τόπου),

Τα διαμέσου, διαπαντός, ενόψει, εντέλει, επικεφαλής του Παπαναστασίου ο Μπ. τα γράφει χωριστά.

Ο Μπ. γράφει χωριστά το εν τω μεταξύ που ο Παπαναστασίου το διττογραφεί (εν τω μεταξύ / εντωμεταξύ)

Ο Μπ. γράφει χωριστά υπ’ όψιν, υπ’ όψη -ενώ ο Παπαναστασίου γράφει ενωμένο το υπόψη (το υπόψιν δεν το έχει).

Ο Μπ. διττογραφεί τα απαρχής, αφενός, αφετέρου, καθότι, κατεξοχήν, κατευθείαν, που ο Παπαναστασίου τα γράφει ενωμένα.

Ο Μπ. γράφει χωριστά το καθ’ ου των δικηγόρων. Ο Παπαναστασίου δεν το έχει, αλλά πολλοί νομικοί το γράφουν ενωμένο, ο καθού.

Το παραλίγο το γράφει ενωμένο, ενώ ο Παπαναστασίου το διττογραφεί (παραλίγο / παρά λίγο) -το παρ’ ολίγον βέβαια γράφεται χωριστά.

Το «επιτροχάδην» ο Παπαναστασίου δεν το έχει στον κατάλογό του, αλλά το ΛΚΝ το έχει μονολεκτικό. Ο Μπαμπινιώτης το γράφει χωριστά (επί τροχάδην) αλλά αυτό είναι λάθος αφού η λέξη και στα αρχαία ενωμένη γραφόταν -είναι ίδια περίπτωση με το εξαπίνης.

Βέβαια και οι απόψεις αλλάζουν και εξελίσσονται. Θυμάμαι το 1989 σε μια διάλεξή του, ο Μπαμπινιώτης είχε δώσει έναν ανάλογο κατάλογο και το «εντάξει» το έγραφε χωριστά, επειδή τότε ήταν της άποψης ότι δεν πρέπει να το γράφουμε ενωμένο για να μην προφερθεί edaxi.

– Μα, του λέω, και τώρα έτσι το προφέρουν πολλοί, δεν έχετε ακούσει / διαβάσει και τη συντόμευση σε Ντάξει, Νταξ;

Δεν την είχε υπόψη του και φάνηκε κάπως να δυσπιστεί ή να θεωρεί ότι συχνάζω σε τίποτα εντελώς λούμπεν κύκλους. Τώρα, το «εντάξει» το γράφει κι ο ίδιος μονολεκτικά, άρα θα έπιασε κι αυτός λαϊκές παρέες 🙂

 

 

 

 

124 Σχόλια to “αφενός ή εξ αδιαιρέτου;”

  1. Γς said

    Καλημέρα

    μία λέξη:
    > μονορούφι

    ε, τι μονορούφι θα ήτανε;
    [εκτός απ τον καφέ]

  2. keyser_soze said

    Για τα δεικτικά, θα λέγατε «Νά τος» ή «Νάτος», «Νά τον» ή «Νάτον», «Νά τονε» ή «Νάτονε»?

  3. Να προσθέσω 1-2 νέες λέξεις που χρησιμοποιούμε στο τουήτερ. Αρχικά για πλάκα, τώρα πια έχουν καθιερωθεί.

    καοκόλα = κοκα κόλα
    πανακοιμηθώ
    ταπηροκρανιάστηκα (τα πήρα στο κρανίο)
    μπιτσόμπαρο (καφενές στην παραλία)
    οοξαποδώ
    ντάξ (εντάξει, το έχει το άρθρο αλλά το ξαναβάζω ως σλανγκ του τουήτερ)
    τικανς = τι κάνεις (απο τα κινητά αυτό, βαριούνται να το γράψουν όλο)

  4. Πάνος με πεζά said

    Καλημέρες !

    – Αν σου πω ότι το «α λα γαλλικά» εγώ το γράφω με τρεις !

    – Στο «Πήδηξε από πάνω από το τραπέζι»,έτσι κι αλλιώς το «από’ περισσεύει, οπότε μας βγάζει κι από το δίλημμα. (βλ.σχετ. και παρακάτω).

    – Το «απομέσα» θα το δεχόμουν ενωμένο μόνο ως επιθετικό προσδιορισμό (το απομέσα μέρος). Μου είναι δύσκολο να γράψω «Απομέσα φοράω…». Όπως επίσης «το αποπάνω διαμέρισμα», αλλά «βάζω κι ένα κερασάκι από πάνω», κι ακόμα καλύτερα «ένα κερασάκι επάνω», και «το επάνω διαμέρισμα» και κάνουμε πιο εύκολη τη ζωή μας. Αλήθεια, «επάνω»=ενωμένο επ’άνω;

    – Γλωσσικά παιχνίδια : ο επικεφαλής είναι μία λέξη. Ο εξ απορρήτων όμως είναι δύο.

    Αυτά προς το παρόν,θα επανέλθω.

  5. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    2: Κάποιες από αυτές που λες (π.χ. μπιτσόμπαρο) είναι κανονικές σύνθετες λέξεις, δεν βλέπω πώς αλλιώς θα μπορούσε να γραφτούν.

    3: Για τα δεικτικά που λες, ο Παπαναστασίου τα προτείνει με δύο λέξεις:
    Με δύο λέξεις γράφονται επίσης ακολουθίες που περιλαμβάνουν τους αδύνατους τύπους της προσωπικής αντωνυμίας, είτε προηγείται ρήμα κυρίως σε προστακτική, π.χ. δες το, πες τα, φέρ’ τους, πού ’ν’ τος, είτε το δεικτικό να, π.χ. να τος, να τοι.

  6. Γς said

    >“Νά τος” ή “Νάτος”, “Νά τον” ή “Νάτον”, “Νά τονε” ή “Νάτονε”?

    Αλλά και ΟΤΑΝ το ΝΑΤΟ, Νάτο [το δαχτυλίδι!]

  7. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    Δὲν εἶμαι βαριὰ περίπτωση, ὅμως μὲ τὰ κριτήρια τοῦ ἄρθρου ἀνήκω στοὺς ἐλαφριᾶς μορφῆς σχιζολεκτικοὺς ἀφοῦ δὲ θὰ ἔγραφα «ἀφενός, ἐξαιτίας, ἐνόψει, ἐντωμεταξύ», οὔτε ὅμως θὰ ἀκολουθοῦσα τὰ ἀκραῖα παραδείγματα τοῦ προηγούμενου ἄρθρου. Γράφω «ἐντάξει» ἀλλὰ ὄχι «ἐντέλει». Θεωρῶ ἄνευ οὐσίας νὰ κάτσω νὰ σᾶς παραθέσω ποιὲς λέξεις χωρίζω καὶ ποιὲς δὲ χωρίζω, οὔτε νομίζω ὅτι σᾶς ἐνδιαφέρει ἄλλωστε, νομίζω ὅμως ὅτι ἀπὸ τὰ λίγα παραδείγματα ποὺ ἀναφέρω, καθὼς καὶ ἀπὸ τὶς ἀπαντήσεις μου στὸ ἱστολόγιο, ἀντιλαμβάνεστε ὅτι δὲν ἀκολουθῶ μιὰ σταθερὴ λογική. Θὰ σταθῶ ὅμως σὲ κάτι πολὺ σημαντικό. Τὸ λεξικὸ γράφει «προτιμᾶται ἡ γραφή», δὲν ἐπιβάλλει γιὰ κάθε περίπτωση μία συγκεκριμένη γραφή. Δὲν ὑπάρχει ἐν ὀλίγοις μία ἐπίσημη γραφή, ὑπάρχουν ἁπλῶς κάποιες συστάσεις, προτιμήσεις ποὺ σίγουρα ἐπηρεάζονται καὶ ἀπὸ τὸ ὑποκειμενικὸ κριτήριο τοῦ Συγγραφέα. Συνεπῶς μπορεῖ κάπου νὰ προτιμᾶται ἢ νὰ συστήνεται ἡ μία ἢ ἡ ἄλλη γραφή, ὅμως αὐτὸ δὲ σημαίνει πὼς καὶ ἡ ἐναλλακτικὴ εἶναι λανθασμένη. Ἑπομένως εἶναι μορφὴ ρατσισμοῦ ὁ στιγματισμὸς τοῦ ἀποκλίνοντος ἀπὸ τὸ γενικὸ κανόνα μὲ τὸν ὑποτιμητικὸ χαρακτηρισμὸ «σχιζολεκτικός». Δὲν εἶναι ὡραῖο νὰ βάζουμε ταμπέλες Τουλάχιστον, ἂν εἶναι ἀπαραίτητος ὁ διαχωρισμός, ἂς χρησιμοποιηθῆ ἕνας πολιτικῶς ὀρθότερος ὅρος ὅπως π.χ. «ἄτομα μὲ τάση νὰ γράφουν χωριστὰ λέξεις ποὺ ἄλλοι γράφουν ἑνωμένες». Δὲν εἶναι προτιμότερο;

  8. sarant said

    Αρχιμήδη έχεις απόλυτο δίκιο. Τα σημερινά παραδείγματα είναι μπούσουλας, που δεν είσαι υποχρεωμένος να τον τηρείς 100% -βλέπεις όμως τι προτείνουν δυο άνθρωποι που έχουν ασχοληθεί με το θέμα.

    Μια παρεξήγηση: Σχιζολεξία υπάρχει στις περιπτώσεις του προχτεσινού άρθρου (κατ’ όπιν, αντί-σημίτης και τα τοιαύτα). Το «εν τέλει» ή το «αφ’ ενός» είναι σεβαστή άποψη άσχετα αν εγώ δεν την ακολουθώ.

  9. Idomeneo said

    Χαριτολογωντας εκανα μια παρατηρηση στον εφηβο γυιο μου οτι ειναι πιθανον σχιζολεξικος. Με κοιταξε ολα ανησυχια κα με ρωτησε αν πρεπει να παμε στον γιατρο. Να τον παραπεμψω σε εσας κ. Σαραντακο ? 🙂

  10. Γς said

    Ασε, Τι ασφάλεια έχεις;
    [Παίρνει φακελάκι]

  11. Theo said

    Καλημέρα,

    Ενδιαφέρουσες οι συστάσεις των δογματικών της δημοτικής και του ευαγούς δημοσιογραφικού οργανισμού, αλλά νομίζω πως ξεκινούν από το ανυπόστατο ιδεολόγημα ότι η δημοτική, η καθαρεύουσα και η αρχαία ελληνική είναι τρεις διαφορετικές γλώσσες, παραβλέπουν την ιστορία της ενιαίας ελληνικής και στηρίζονται στο πώς προφέρει τις λέξεις ο μέσος (και συνήθως ημιμαθής) Νεοέλληνας.
    Με τη δική τους λογική, κάθε χρόνο ή κάθε δεκαετία θα πρέπει ν’ αλλάζει η γραφή των «απολιθωμάτων» ή των σύνθετων λέξεων, μια και διαφορετικά τις προσλαμβάνει ο ο μέσος (και ολοένα πιο αγράμματος περί τα γλωσσικά) Νεοέλληνας, για να έχουν οι εν λόγω κύριοι δουλειά και να αποκτούν κύρος πραγματευόμενοι και δογματίζοντας «περὶ ὄνου σκιᾶς».

    Ευχαριστώ, αλλά δεν θα πάρω.
    Προτιμώ να βασίζομαι στο γλωσσικό αίσθημά μου και στις γνώσεις της ιστορίας που έχω και να μη γράφω τα εξαμβλωματικά ο καθού, μεμιάς, μολαταύτα, κλπ.

    Και κάτι που δεν καταλαβαίνω:
    Πώς διακρίνουμε πότε τα επιρρήματα με πρώτο συνθετικό το επιτατικό πάρα, φέρουν ένα ή δύο τόνους, ώστε να γράφονται με μια ή δύο λέξεις;

  12. sarant said

    9: Χαχά, καλό! Μην ακούς τον Γς, με διαβάλλει.

  13. Το διαπαντός το έχεις (το έχει δηλαδή, υποθέτω, ο Παπαναστασίου) και στον πίνακα 1 και στον πίνακα 2 — άλλη μια επιβεβαίωση του προφανούς, ότι απόλυτοι κανόνες σ´ αυτό το θέμα δεν υπάρχουν. Κατευθυντήριες γραμμές, ναι, και αυτές που παραθέτεις είναι χρησιμότατες.

  14. Theo: «να μη γράφω τα εξαμβλωματικά ο καθού, μεμιάς, μολαταύτα, κλπ»

    Εξαμβλωματικό το ‘μολαταύτα’; Γιατί πιο εξαμβλωματικό από το ‘μολονότι’; Εκτός αν κι αυτό το γράφεις με τρεις λέξεις…
    Αλλά και το ‘μεμιάς’, αν το γράψεις με δυο λέξεις, πώς θα το αναλύσεις; Πού ξανακούστηκε με + γενική; Να γράψεις ‘διά μιας’, να το καταλάβω — αλλά στα ‘μεμιάς’ και ‘μονομιάς’ και η κοινή λογική συνηγορεί υπέρ της μονολεκτικής γραφής, όπως και στο ‘σταλήθεια’.
    Αντίθετα, για τον ‘καθού’ συμφωνώ μαζί σου. Όσο δεν ανεχόμαστε την καθού, τους καθού, τα καθού (που ακούγονται βέβαια συχνά στο στόμα των δικηγόρων), καλό είναι να το χωρίζουμε. Κι ακόμη καλύτερο να το αντικαταστήσουμε με κάτι λιγότερο αχώνευτο, όπως ο «αιτησίβλητος».

  15. Theo said

    σχ. 11, διόρθωση:
    Προτιμώ να βασίζομαι στο γλωσσικό αισθητήριο και στις γνώσεις της ιστορίας της γλώσσας που έχω

  16. Theo said

    @14:
    Μα, το «με μιας» και το «μ᾿ όλα ταύτα» δεν είναι προφανές πως είναι δύο και τρεις λέξεις αντιστοίχως;
    Μέχρι πριν από κάποιες δεκαετίες μόνο οι στρατευμένοι μαλλιαροί τις έγραφαν όπως προτείνεται σήμερα από τους επιφανείς γλωσσοδογματολόγους. Ο λαός που ήξερε τη γλώσσα του δεν τις έγραφε έτσι. Το ίδιο συνέβαινε και με το «στ᾿ αλήθεια».
    Και δεν καταλαβαίνω το επιχείρημα πως το πρώτο πρέπει να γραφεί σαν μια λέξη επειδή δεν ξανακούστηκε με + γενική.
    Ω, της ρυθμιστικότητος!
    Η γραμματική προηγείται της γλώσσας ή η γλώσσα της γραμματικής;

  17. sarant said

    16: Theo, έλεος. Νομίζω ότι η μνήμη σου επηρεάζεται από τις απόψεις σου. Λες ότι το μεμιάς και το μολαταύτα «Μέχρι πριν από κάποιες δεκαετίες μόνο οι στρατευμένοι μαλλιαροί τις έγραφαν όπως προτείνεται σήμερα από τους επιφανείς γλωσσοδογματολόγους».

    Πες μου, είναι στρατευμένος μαλλιαρός ο Παπατσώνης; Ο Βουτυράς; ο Βαλαωρίτης; ο Σολωμός; Τα δημοτικά του Passow; Γιατί σε όλα αυτά τα κείμενα το μεμιάς μονολεκτικό γράφεται,

  18. Θρασύμαχος said

    Η αποφυγή σύγχυσης δεν θα μπορούσε ν’ αποτελεί πρόσθετο κριτήριο; Αν ενώσουμε το «εξ άλλου», σε τί θα διαφέρει από τη γενική του επιθέτου έξαλλος; Αν ενώσουμε το «επί πλέον», σε τί θα διαφέρει από τη μετοχή του ρήματος επιπλέω;

  19. sarant said

    13: Αβλεψία του Παπαναστασίου είναι. (Κι ο Μπαμπινιώτης έχει καναδυό τέτοια). Μάλλον χωρισμένο λοιπόν.

  20. sarant said

    18: Αν πάμε μ’ αυτή τη λογική πρέπει και το εντάξει να το χωρίσουμε (να εντάξει), Εξάλλου, το επίθετο δεν κατεβάζει τον τόνο 🙂 και είναι «έξαλλου».

  21. Theo said

    @17:
    Ναι, Μικοκύρη, για το «μεμιάς» μάλλον με απατά η μνήμη μου. Δεν παύει όμως να μου φαίνεται εξαμβλωματικό.

    Δεν απάντησες όμως στην απορία μου:
    Πώς διακρίνουμε πότε τα επιρρήματα με πρώτο συνθετικό το επιτατικό πάρα, φέρουν ένα ή δύο τόνους, ώστε να γράφονται με μια ή δύο λέξεις;

  22. Theo said

    Νικοκύρη, συγγνώμη.

  23. Άλλ’ αντ’ άλλων 🙂 Πώς το προφέρουμε και πώς το γράφουμε;

  24. sarant said

    23: Τρεις λέξεις το γράφουμε νομίζω.

    21: Τέο, αν όταν το προφέρεις βάζεις έναν τόνο το γράφεις μονολεκτικά, αν όταν το προφέρεις βάζεις δύο τόνους (πήγε πάρα κάτω) που ήταν αρκετά διαδομένο παλιότερα, το γράφεις χωρισμένο.

  25. skol said

    Το «γιαυτό» δεν γράφεται ποτέ με μια λέξη;
    Στο ΛΚΝ δεν υπάρχει σαν ξεχωριστό λήμμα ενώ στο ΛΝΕΓ που υπάρχει είναι γραμμένο με απόστροφο! (Συμβαίνει και με άλλα λήμματα αυτό;)

  26. Νέο Kid Στο Block said

    1.Eπιπλέον σώμα βυθίζεται εντός του ύδατος…
    2.Επιπλέον, σώμα βυθίζεται εντός του ύδατος…
    Ωραία άσκηση γλωσσικής Φυσικής!
    Xωρίς κόμμα στο 1. το σώμα επιπλέει πριν βυθιστεί (και το επιπλέον είναι μετοχή, και εκτοπίζει το βάρος του σε ύδωρ, ενώ με το μπλουμ εκτοπίζει τον όγκο του σε ύδωρ)
    Με κόμμα (στο 2.) απλώς βυθίζουμε ένα ακόμη (επιπλέον) σώμα στο ύδωρ…και τρέχα γυρευόπουλος τι κάνει η στάθμη του ύδατος. 🙂

  27. sarant said

    Όχι, γράφεται πάντα με απόστροφο. Ίσως θα έπρεπε να υπάρχει στον κατάλογο.

  28. @5, αυτό με τους αδύνατους τύπους να το δούμε λίγο όμως μελλοντικά, στα ιταλικά και στα ισπανικά ας πούμε, και στα γαλλικά ακόμα, μια χαρά τα ενώνουνε. Αφού ενωμένα είναι και στην προφορά. Ένα ενωτικό τουλάχιστον.

    Εγώ ο ιδιόρρυθμος γράφω «σταλήθεια» και όχι «στ’ αλήθεια», έχει ξεκάθαρα επιρρηματοποιηθή, είναι ίδια περίπτωση με το επ’ ίσης/επίσης.

    Τι κάνουμε με το παρόλ’ αυτά; Έχει δύο τόνους, οπότε κάπως έτσι το γράφω.

    Να ξαναγυρίσω και στο μολοντούτο. Η ενιαία γραφή παραπέμπει σε προφορά μολοdούτο, για όσους δεν είναι Κύπριοι τουλάχιστον. Δικαιούμαι νομίζω να την σχισω!

  29. Επίσης, πώς το ξέχασα, όποιος γράφη καθού, ας γράφη και υπερού, καθών, προσόν, μπας και φτάσουμε τις 3 εκατομμύρια λέξεις. #μπα

  30. sarant said

    28: Με τη λογική σου δεν πρέπει να γράφεις ούτε «εντάξει». Εδώ που τα λέμε, δεν πρέπει να γράφεις ούτε καν «έντομο», διότι… παραπέμπει σε γραφή έdομο. Δεν στέκει το επιχείρημα.

    Για τους αδύνατους τύπους δεν έχεις άδικο. Και το σταλήθεια είναι ιδιορρυθμία, που κι εγώ έχω μερικές.

    Το «παρόλ’ αυτά» ο Παπαναστασίου δεν το θίγει ειδικά, και αν καταλαβαίνω τη λογική του μπορεί να το γράφει και με τρεις λέξεις (παρ’ όλ’ αυτά), αν και γράφει επίσης «παρόλο που».

  31. @30, «Με τη λογική σου δεν πρέπει να γράφεις ούτε “εντάξει”. Εδώ που τα λέμε, δεν πρέπει να γράφεις ούτε καν “έντομο”, διότι… παραπέμπει σε γραφή έdομο. Δεν στέκει το επιχείρημα.»

    Μα εγώ εdάξει και έdομο προφέρω! Υπάρχει κανείς που προφέρει έν-τομο;

  32. Ηλεφούφουτος said

    Ένα θέμα στο οποίο είμαι αμετακίνητος είναι στη γραφή «παρ’ όλα αυτά» ή έστω «παρ’ όλ’ αυτά» , γιατί δε γουστάρω τις παρόλες.

  33. Πάνος με πεζά said

    @ 31 : Δεν είναι ακριβώς έν-τομο (σαν Κύπριος), είναι έντομο με ξεχωρισμένα τα ν,τ. Διαφορετικά από το «ντουλάπι», π.χ.

  34. sarant said

    Ή μπορεί να είναι και ένdομο.

  35. IN said

    31: Εγώ προφέρω ένdομο και ενdάξει.

  36. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    Σύμφωνα μὲ τοὺς κανόνες ὀρθοφωνίας ποὺ διδάσκονται οἱ ἐπαγγελαμτίες τοῦ λόγου (ἐκφωνητές, ἠθοποιοί κλπ) ἡ προφορὰ τῶν ντ, μπ, γγ, γκ εἶναι nd, mb, ng, ng ἀντιστοίχως. Εἰδικὰ σ’ὅ,τι ἀφορᾶ τὰ ντ, μπ δὲν εἶναι οὔτε d οὔτε b ἀλλὰ οὔτε καὶ nt ἢ mp. Ἐγὼ σὰν γκάγκαρος Ἀθηναῖος μέχρι μιὰ ἡλικία τὰ πρόφερα ὅπως λὲς κι ἐσύ. Ἐπειδή, ὅμως, ὅταν ἤμουν ἔφηβος ἡ μητέρα μου γράφτηκε σὲ δραματικὴ σχολὴ κι ἔκανε ὅλα τὰ ἀπογεύματα ἀσκήσεις ὀρθοφωνίας (μεγάλη πλάκα) καὶ ξεφύλλιζα κι ἐγὼ ἐνίοτε τὸ βιβλίο τοῦ ἀείμνηστου Παπακωνσταντίνου ποὺ τὸν εἶχε τότε δάσκαλο στὴ σχολή, ἀπεμπόλησα τὴν ἀθηναϊκὴ προφορά μου. Βέβαια ἂν εἶμαι σὲ συναισθηματικὴ φόρτιση, ὅπως εἶναι φυσικό, ἡ ὀρθοφωνία πάει περίπατο. Πάντως δὲν εἶναι μόνο οἱ Κύπριοι ποὺ τὰ προφέρουν σωστά. Ἔχει τύχει πάντως νὰ μὲ ρωτήσουν ἂν εἶμαι Κύπριος

  37. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    36–>31

  38. Πάνος με πεζά said

    @36 : Ναι, τον μνημονεύσαμε χτες-προχτές τον Παπακωνσταντίνου. Ήταν ο μόνος που συνέγραψε κάτι τέτοιο. Κι είχε φτιάξει κι ένα δικό του θεατράκι, στην Άνω Σέτα, στην Εύβοια.

  39. Νέο Kid Στο Block said

    36.»Πάντως δὲν εἶναι μόνο οἱ Κύπριοι ποὺ τὰ προφέρουν σωστά» …ΠΟΙΟΣ ‘ΗΡΘΕ;;

  40. Θρασύμαχος said

    Εδωμέσα; Εκειπέρα;; Παραδίπλα;;; Ισακάτω;;;;

  41. Πάνος με πεζά said

    Τι λέει ο Κύπριος όταν του πέφτει κάτω το κινητό;:; Erik’ sson !

  42. glossard said

    Μονολεκτικές(προφορικές συνήθως) εκφράσεις τύπου -«ξερογώ» «παρταόλα» «παναπεί» – σχίζονται στον γραπτό λόγο;

  43. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    39. Μιλάω γιὰ τὰ συγκεκριμένα σύμφωνα. Οἱ Κύπριοι τᾶ προφέρουν εἴτε σωστά, εἴτε σωστότερα ἀπὸ τοὺς Ἀθηναίους

  44. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    36. Κι ἅμα δὲ σ’ἀρέσει ἡ προφορὰ τῶν Κυπρίων νὰ γυρίσης στὴν Ἑλλάδα 😛

  45. Νέο Kid Στο Block said

    Aν γινόμανε υπουργός παιδείας για μία μέρα, θα:
    . Kαταργούσα τα «αρχαία» στο γυμνάσιο
    . Προσέθετα δύο γράμματα στο αλφάβητο, το d και το b, και έτσι θα φτάναμε στον αριθμό των γραμμάτων τους βελανιδάδες και θα μπορούσαμε να γράψουμε και ένdoμο και (ώτο)Καd , χωρίς να τρίζουν τα κόκκαλα του Καντ.

  46. Γς said

    Κι η Ιμμανοέλα, δεν κολλάει πουθενά;

  47. Νέο Kid Στο Block said

    45. (προσθήκ). To αλφάβητο θα ήταν: άλφα, βήτα,bέτα, γάμμα, δέλτα,dέλτα,…., (τα υπόλοιπα ως έχουν)

  48. aerosol said

    Ε λοιπόν το σταλήθεια μου έκανε εντύπωση, δεν περίμενα να το δω!
    [Τώρα δικαιώνεται και το Σσωραίος!]

  49. Spiridione said

    Κι εγώ συμφωνώ με τους αδύνατους τύπους. Τα άστα και δώστου δεν μου πάει να τα γράφω με δυο λέξεις. Και αυτό το «πού ’ν’ τος» τόσα μπιχλιμπίδια. Καλά, για το «να τος» δεν το συζητάω .

  50. Πάνος με πεζά said

    To «σταλήθεια» μου μοιάζει ανέκδοτο, ταιριαστό με το «ζμπούτσαμ»…

    Θυμόσαστε το Σκουρολιάκο, σε μια επιθεώρηση να λέει «Ωτοσώστε….»;

  51. Γς said

    41:

    Και
    +cυναρμολόγηcον+

    https://fbcdn-sphotos-a-a.akamaihd.net/hphotos-ak-xpa1/v/t1.0-9/10671252_10152482887122950_8063990174259925512_n.jpg?oh=5709e86a3d90dd93f108ec66164a7aaa&oe=5486DAD8&__gda__=1422069966_33601a194a727ca9190fadcce5db9abf

  52. Νέο Kid Στο Block said

    1.πούντο το πούντο; (πού είναι το Punto?)
    πούνdo το πούντο; (πού είναι το Punto?)

    2.Πούντα; (τα κορίτσια). Στην Πούνda (beach στημbάρο)
    Kαι στις δύο περιπτώσεις, η υπεροχή και η σαφήνεια του προτεινόμενου νεοκιδίου αλφαμπήτου είναι αξιοθαύμαστη

  53. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    42; Το παναπεί όχι, το έχει και το άρθρο. Το ξερωγώ, εγώ το γράφω ενωμένο. Το παρταόλα, που έχει και γιο, έχει λεξικογραφηθεί ενωμένο.

    48-50: Ιδιορρυθμία του Θανάση είπαμε ότι είναι.

  54. sarant said

    Καλό. Θα λέμε το αλφάμπητο (όπως λέμε το οχτάμπιτο)

  55. Νέο Kid Στο Block said

    54. Άρχισες τις ανορθογραφίες πριν ακόμη βγει το αλφάbητο; Για να προσέχουμε! Αλφάbητο κύριε! Όχι αλφάμπητο και πίτα γύρο με σαλάτα (που λέει κι ο Κορνήλιος…)

  56. Νέο Kid Στο Block said

    Eξυπακούεται πως επί υπουργίας μου θα ομογενοποιηθούν και στάνταρ ορολογίες που σχετίζονται με παραδοσιακά τουριστικά εδώδιμα εδέσματα. Τέλος το bέρδεμα για τους τάλανες τουρίστες! Ξέρετε τι συνάλλαγμα διαφεύγει λόγω δισταγμού στην παραγγελία; Χωρίς πλάκα!
    Το σουβλάκι (ή σουφλάκι) θα είναι σουβλάκι (αυτό που οι Αθηναίοι λένε «καλαμάκι»…)
    Και το πιτόγυρο με τζατζίκι (αυτό που οι Σαλονικείς λένε «σάντουιτς με σαλάτα»…) θα είναι πιτόγυρο με τζατζίκι.
    Η bουγάτσα θα επαφίεται στον κατά τόπους πατριωτισμό των Ελλήνων.

  57. Πάνος με πεζά said

    @ 56 : Απ ! Σ’ έπιασα, οι Θεσσαλονικείς δε λένε σαλάτα (τουλάχιστον στη συγκεκριμένη μορφή), λένε«αλοιφή» !
    Κι ένα γυροπιτόδιπλο,για αντισχιζολεκτικούς !

  58. Επ’ ίσης (σικ!): κιόμως, αντί κι όμως, και όμως. Είναι ακριβώς το ίδιο με το ως τόσο/ωστόσο.

  59. Νέο Kid Στο Block said

    57. Oμιλείς εκ βαθυτάτης αγνοίας συνάδελφε! Aλοιφή είναι όταν τη σερβίρουν στο τραπέζι στην ταβέρνα σε πιατάκι (μελιτζανοσαλάτα, τυροσαλάτα,τυροκαυτερή, κ.λ.π.).Όλα αυτά είναι αλοιφές Στο σάντουιτς είναι σαλάτα (το τζατζίκι).

  60. Παύλος said

    52
    Στην Πούνda (beach στημbάρο) άρπαξα μια πούντα
    (και πήγα στο νοσοκομείο).

  61. Μαρία said

    35
    Αυτό μας έλειπε να το προφέρεις και αθηνιώτικα!
    Αυτή η συζήτηση έχει ξεκινήσει στο μπλογκ τον Οκτώβριο του ’09 (περίπτωση έgαμος!) και συναγωνίζεται αυτή του ορθοπεδικού.
    https://sarantakos.wordpress.com/2009/10/20/elora/#more-1256
    Είναι τέτοια η αδυναμία …κάποιων να προφέρουν προρρινισμένα σύμφωνα, που, κι όταν ακόμα βλέπουν γραμμένο το ν, δεν το προφέρουν. Παρατήρησα οτι σε ραδιοφωνική εκπομπή το όνομα του Πουλαντζά το προφέρουν όλοι, με κάποιες φωτεινές εξαιρέσεις βορείων 🙂 , Πουλατζάς.

  62. Emphyrio said

    30: Το “παρόλ’ αυτά” ο Παπαναστασίου δεν το θίγει ειδικά, και αν καταλαβαίνω τη λογική του μπορεί να το γράφει και με τρεις λέξεις (παρ’ όλ’ αυτά), αν και γράφει επίσης “παρόλο που”.

    Μιλωντας, μπορουμε να σταματησουμε στο «παρ’ολο», να παρουμε ανασα ή να κανουμε κατι αλλο, και να συνεχισουμε στο «που». Εχουμε δυο λεξεις, που στεκονται και μονες τους. Αρα: «παρολο που». Στο «παρ’ολ» – κενο – «αυτα» δεν μπορουμε: ειτε θα πουμε σταματωντας «παρ’ολα» – κενο – «φτα» ειτε «παρ’ολα» – κενο – «αυτα». Στην δευτερη περιπτωση εχουμε δυο ανεξαρτητες λεξεις, αλλα στην πρωτη οχι. Κατ’επεκταση, δεν μπορουμε (μιλωντας παντα) να σταματησουμε στο «παρ» – κενο – «ολα» και θα πουμε «παρα ολα». Τοτε, κλαφτε την την συντομια που κερδιζουμε κοβοντας τους περιττους ηχους απο τις λεξεις για να κανουμε το gliding, για το οποιο γινεται και ολη η φασαρια.

  63. ππαν said

    Αυτοί που βρίσκουν το μολονότι κλπ εξαμβλωματικά έχουν διαβάσει καθόλου Παπαρρηγόπουλο ή Κουμανούδη, τους οποίους ούτε ημιμαθείς ούτε ριζοσπάστες στα γλωσσικά τους λέει κανείς, να δει τι συγκολλήσεις έκαναν;

  64. aerosol said

    @50: Το «ωτοσώστε» ήταν θεϊκό! Το θυμάμαι πάντα όποτε ακούω ή διαβάζω το ούτως ώστε -ή όπως γράφεται… και να με συμπαθάτε.

  65. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    63: Ε, ναι.

    62: Δεν μπορείς να το εκφωνήσεις και μονολεκτικά το parolafta; (άσχετο πώς το γράφεις)

  66. Theo said

    @24:
    αν όταν το προφέρεις βάζεις έναν τόνο το γράφεις μονολεκτικά, αν όταν το προφέρεις βάζεις δύο τόνους (πήγε πάρα κάτω) που ήταν αρκετά διαδομένο παλιότερα, το γράφεις χωρισμένο.

    Δηλαδή, πάμε πάλι στο γλωσσικό αισθητήριο του καθενός· κάτι που αποδεικνύει πόσο έωλες είναι οι ρυθμιστικές ντιρεκτίβες των γλωσσοδογματολόγων.

    @35, 61, κα:
    Κι εγώ έτσι τα προφέρω.
    Εμείς οι βόρειοι, που μάθαμε τα ελληνικά από τις μανάδες μας όπως τα έμαθαν στο σχολείο (γιατί στο σπίτι τους δεν τα πολυμιλούσαν) πάντα προφέρουμε διακριτά το ν πριν από άλλο σύμφωνο.
    Κι όταν ένας Αθηναίος πριν από χρόνια μου είπε «δώσε μου το γάdι», για κάποια δευτερόλεπτα αναρωτιόμουνα τι ήταν αυτό το «γάτι», μέχρι που το κατάλαβα.

    @63:
    Μάλλον εμένα εννοείτε, κυρία μου (αν και η ένστασή μου δεν ήταν για το μολονότι αλλά για το μολαταύτα).
    Γιατί, όμως, δεν μου απευθύνεσθε ευθέως;

    Κουμανούδη δεν έχω διαβάσει. (Να μου λείπει το σχολαστικό βύσσινο.) Παπαρρηγόπουλο (όλη τη Ιστορία του) διάβασα στην εφηβεία μου αλλά δεν βρίσκω τον λόγο να τον θυμάμαι.

  67. sarant said

    66: Η ορθογραφία, πώς να το κάνουμε, είναι ρυθμιστική. Αλλά νομίζω ότι είναι λογικό αυτό που λέει: αν αισθάνεσαι ότι προφέρεις έναν τόνο, βάλε το μονολεκτικά, αλλιώς δύο λέξεις. (Στην περίπτωση, ας πούμε, του εν γένει ή του εξ αδιαιρέτου αυτό δεν ισχύει: έναν τόνο προφέρουμε αλλά το γράφουμε με δυο λέξεις),

  68. ππαν said

    Theo, γράφω από κινητό και δεν υπάρχει αρίθμηση σχολίων.
    Δεν τα έχω πρόχει, η Μαρία θα τα βρει. Τρεις λέξεις μαζί, πολύ συνηθισμένη πρακτική στα μέσα του 19ου, από ανθρώπους που δεν διδάχτηκαν ποτέ άλλη ελληνική γλώσσα από τα αρχαία. Πολύ διδακτικά διαβάσματα αυτά

  69. Πολύ χρήσιμο άρθρο

    Περιδιαγραμμάτου: ευτυχώς δεν χρειάστηκε να το γράψω. Αν με ανάγκαζαν με το μαχαίρι στο λαιμό θα έγραφα… (πώς βάζετε τις φρικτές μουρίτσες;) Δι’ότι (σχιζολεξιστί, από καή πληκτρο λόγηση βγήκε) διότι αυτό το ‘γραμμάτου’ βγάζει μάτου.

    σ’ το λέω, σ’ την έστειλα, σ’ τα έφερα, σ’ τους έδωσα
    Αυτό το λάθος το κάνω κι εγώ, και πρέπει να το ελέγξω! Πώπω!!!!!!

    Αλή-πασάς/ Αλή-Πασάς… έτσι τον ήξερα.
    Μπαρμπαγιάννης μόνο ως επώνυμο (είναι και φίλος μου ψυχίατρος). Αλλά ο κανατάς με τον γνωστό γάιδαρο που θα του τον φάνε… είναι ασυζητητί μπαρμπα-Γιάννης. Κια δεν μου χρειάζεται τόνος στο ‘μπάρμπα’

    Άρχισε πάλι τα σούρτα φέρτα• αλλά φέρ’τα βιβλία), σούπα μούπες (π.χ. δεν θέλω σούπα μούπες• αλλά σου ’πα να έρθεις και μου ’πες πως θα τα κατάφερνες), δώστου (π.χ. δώστου και ξεκινούσε από την αρχή• αλλά δώσ’ του ένα ποτήρι)
    Νομίζω πως έτσι είναι σωστά. Ομολογώ ότι μάλλον τα χωρίζω. Αλλά το σούρτα φέρτα, αν υπάρχει, θα το διορθώσω. σούπα μούπες σίγουρα είναι εκτός του βεληνεκούς μου.

    (ια) Στο φαινόμενο της κράσης οι δύο λέξεις γράφονται ως μία, π.χ. πόχουν ή πόχουν (αλλά που ’χουν) < που έχουν.
    Ευτυχώς γράφω μόνο τα δεύτερα.

    δες το, πες τα, φέρ’ τους, πού ’ν’ τος, είτε το δεικτικό να, π.χ. να τος, να τοι.
    Τονίζω το πρώτο διότι είναι τόνος κατ’ έγκλιση.

    ενόλω – εν όλω, εντωμεταξύ – εν τω μεταξύ, επιτούτο – επί τούτο, επιτούτου – επί τούτου, καλωσόρισες – καλώς όρισες (αλλά καλωσορίζω), καναδυό – κάνα δυο (τρεις), καταπάνω – κατά πάνω, καταρχήν – κατ’ αρχήν, παρακάτι – παρά κάτι, παραλίγο – παρά λίγο, τελοσπάντων – τέλος πάντων, τοσοσδά – τόσος δα.

    Ο Μπ. γράφει χωριστά το καθ’ ου των δικηγόρων. Ο Παπαναστασίου δεν το έχει, αλλά πολλοί νομικοί το γράφουν ενωμένο, ο καθού.
    Μιλάμε γι’ αυτά πιο κάτω

    @4 Π μ Π.
    α) Αν σου πω ότι το “α λα γαλλικά” εγώ το γράφω με τρεις !
    Είναι το συχνότερο, και μολονότι γενικά συμφωνώ με το άρθρο, αυτό ειδικά έτσι θα το έγραφα. Βέβαια μιλάω με κριτήριο τις δικές μου ενασχολήσεις, αλλά άλλα τέτοια δύσκολο να χρησιμοποιήσω, εκτός αν μεταφέρω αυτολεξεί προφορικό λόγο, π.χ. αλατούρκα ή αλαμπρατσέτα.

    β) Το “απομέσα” θα το δεχόμουν ενωμένο μόνο ως επιθετικό προσδιορισμό (το απομέσα μέρος). Μου είναι δύσκολο να γράψω “Απομέσα φοράω…”
    Είμαι μέσα. Συμφωνώ.

    γ) ο επικεφαλής είναι μία λέξη. Ο εξ απορρήτων όμως είναι δύο.
    επί κεφαλής = κατακέφαλα επικεφαλής = υπεύθυνος, αρχηγός
    (δεν εννοώ πως δεν τα ξέρεις… απλώς σκέπτομαι φωναχτά / γράφοντας εννοώ!)

    @5 Σερ Σαρ
    δες το, πες τα, φέρ’ τους, πού ’ν’ τος, είτε το δεικτικό να, π.χ. να τος, να τοι.
    Τα έχεις και στο άρθρο. Συμφωνώ, αλλά τονίζω (δές το, πές το, νά τος) διότι το θεωρώ εγκλιτικό. Ο εγκλιτικός τόνος δεν καταργήθηκε!

    @8 Σερ Σαρ (ξανά, τι θα γίνει με σένα;)
    Πολύ σωστές οι παρατηρήσεις του Αρχιμήδη. Ομολογώ ότι σχεδόν πάντα είμαι σε δίλημμα, και αν κάποιος μου δώσει τη δική του λύση, την ακολουθώ, τουλάχιστο για λίγο. Αλλά ενώ το “αφ’ ενός” το έγραφα κάποτε χωριστά, το αφ’ ετέρου επίσης, από τότε που αντιμετώπισα σοβαρά το ενδεχόμενο έκδοσης κειμένου, προτίμησα το μονολεκτικό. Για το ‘εντέλει’ δεν είχε ποτέ πρόβλημα. Το ‘εν’ δεν ανήκει πια στη ΝΕ, έχει γίνει ‘σε, μέσα’ κ.ο.κ.
    @11 Τεό, λυπάμαι, γιατί σε συμπαθώ, αλλά ΔΕΝ βλέπεις ή ΔΕΝ θες να δεις. Πώς γράφεις το καν; κ’ ἄν; Και το δηλαδή; ‘δῆλα δή’; Και το άμποτε; Και το κάποτε; Και το ουδεπόποτε; Και το κανείς; Και το ότι; Και το μηδέν; Ἔχεις κι ἐσὺ κάνει τὶς παραχωρἠσεις σου. Ἔτσι μιλᾶς, ὅπως ὅλοι οἱ νεοέλληνες.

    Το “στ᾿ αλήθεια” @16 δεν νομίζω ότι άλλαξε ποτέ. Δύο ήταν και δύο θα μείνει.

    @12 Σερ Σαρ… θα σε καταγγείλω για αντιποίηση ιδιότητος. Μηχανικός, μεταφραστής, γλωσσολόγος, και γιατρός; Ε!!!!!!!!!!!!!! Πολύ πάει!

    @13, 14 Άγγελε, το διαπαντός, διαπαντός ανέκαθεν και για πάντα
    Αν είναι ν’ αλλάξουμε το ο καθού με το λιγότερο αχώνευτο αιτησίβλητος… ν’ αλλάξουμε στέκι. Πάντως, ενώ λογικά γράφεται ‘καθ’ ου’ από τη στιγμή που χρησιμοποιείται σαν άκλιτο ουσιαστικό θα το δεχόμουν και μονολεκτικό: ο/η καθού, του / της καθού οι καθών, των καθών! Όνειρο! Ε, ρε, γλώσσα ελληνική, τοι σου μέλλεται να πάθεις ακόμα!
    Στο @29 ο Αθ. Αν. έχει κι άλλα ανάλογα.

    Κι έχεις και τον Γς… Ας μην πω άλλα!

    @15 Τεό… αν όλοι το πουν αυτό… Τι εννοείς με τη φράση ‘βασίζομαι στο γλωσσικό αισθητήριο και στις γνώσεις της ιστορίας της γλώσσας που έχω’. Εμείς στερούμεθα;

    @16 Τεό μου…
    το “με μιας” και το “μ᾿ όλα ταύτα” δεν είναι προφανές πως είναι δύο και τρεις λέξεις αντιστοίχως;
    Προ+φανέστατο! Αλλά το ζήτημα δεν είναι αυτό. Το ερώτημα δεν είναι από πόσα συν+θετικά απο+τελείται μια λέξη, αλλά πώς τη γράφουμε.

    @18 Θρασύμαχε, η αποφυγή σύγχυσης είναι ισχυρότατο επιχείρημα. Γι’ αυτό άλλωστε τονίζονται τα ερωτηματικά πού και πώς κ.ο.κ. Αλλά ποιος θα κάνει τη σύγχυση μεταξύ του το επιπλέον μέρος του ναυαγίου με τις δύο ναυγασωστικές λέμβους επιπλέον; Ή ‘εξάλλου δεν ήταν ο ίδιος παρών να δει, ιδίοις όμμασι, την αντίδραση του εξάλλου ανδρός’. Σύγχυση έχουμε μόνο όταν τη θέλουμε.
    (Το έβαλα στην καθαρεύουσα για να μη φανεί αυτό που λέει ο Σερ Σαρ στο @20)
    Δες και τον Νεοκηδειο στο @26

    @23 (Συγνώμη που δεν βάζω το όνομά σου αλλά είναι λίγο α+σουλούπωτο)
    Κατά τη γνώμη μου, ακριβώς όπως το έγραψες. Αλλιώς είναι πολύ ψαγμένο… τουτέστιν μαλλιαρό.

    @25 Σκολ, έτσι νομίζω (και πράττω) κι εγώ

    @28 Θανάση Αναγνω… συμφωνώ στο Τι κάνουμε με το παρόλ’ αυτά; μόνο

    @30 ΣΣ έν τομο, έν τερο, εν τόσθια, έν τιμος, εν τόπιος… δεν βρίσκω άλλα
    Αυτή είναι η λογική της πικτογραφικής και σφηνοειδούς γραφής. Έτσι έγραφαν οι σουμέριοι: gusum απομακρύνω + κόβω = εκτέμνω, gusum χωρίζω + κόβω = σχίζω gusum δοχείο + χώμα = κεραμεικό αγγείο (το κοκκίνισε, θέλει ‘μι’ αλλά δεν του κάνω τη χάρη) gusum δοχείο + χαλκός = κουβάς, gusum δοχείο + καλάμι = καλάθι και πάει λέγοντας.
    Το καιπάειλέγοντας θα το χωρίσω!

    παρ’ όλ’ αυτά… έτσι μου αρέσει κι εμένα, αν και προτιμώ να γράφω ‘όλα’ αφού έτσι κι αλλιώς διαβάζεται ολ’.
    Με υποστηρίζει και ο Ηλέφουτος στο @32

    @61 Μαρία, εγώ είδα κι έπαθα να γράψω γάντζος (το πιο απλό, είναι κι άλλα), ενώ πρόφερα πάντα το ν.

    Καλά φτάνει ως εδώ! Συμμετείχα

  70. Κάτι άσχετο

    Δεν αναφέρομαι στον Γς. Κάτι ακόμα πιο άσχετο

    Κυκλοφόρησε ένα [τριμηνιαίο] περιιοδικό, λόγου, Τέχνης κλπ ονόματι Αἴτιον. Τεύχος Νο 0 (δοκιμαστικό).

    Μάλλον αξίζει δυστυχώς γι’ αυτό!

  71. giorgos said

    Eπτανησιακη διανόηση καί δημοτική .
    » Η άμοιρία ίστορικής συνείδησης έπέτρεψε καί σέ μιάν άλλη δοξασία νά έπιτείνη τό περί τό «γλωσσικό» κομφούζιο στήν νεώτερη Ελλάδα (τό θέμα βέβαια απλώς τό θίγομε , χωρίς νά είναι δυνατόν νά τό έπεξεργασθούμε περισσότερο εδώ .) : ότι έπειδή ή νεώτερη Ελλάδα ώς κράτος έπρεπε ν’ άποκτήση «έθνικό ύμνο» άπ’ τά Επτάνησα -σύμφωνα μέ τά όσα άνελύσαμε ήδη- , ή ταλαίπωρη έπτανησιακή διανόηση έταυτίσθηκε μέ τήν δημοτική γλώσσα (άς προσέξωμε τό σύνθημα «έπτανησιακή σχολή» ) .
    Ο έλληνισμός τών έπτανήσων , φυσιολογικά άναπτυσσόμενος έντός τής εύρωπαικής ίστορίας , είχε κανονικά δεχθή αύτό πού ύπέδειξε ό Δάντης καί ή ίδια ή ίστορία , ή φύση τών πραγμάτων , δηλαδή τήν όμιλουμένη γλώσσα γιά τήν ποίηση καί τήν λογία γλώσσα γιά τήν διανόηση , χωρίς βέβαια μ’ αύτό νά σκεφθή ότι διέπραττε το άμάρτημα κάποιας «διγλωσσίας» .
    Γι’ αύτό καί οί έπτανήσιοι ύπεραμύνθηκαν τής γλώσσης τών δημοτικών τραγουδιών καί ζήτησαν τήν καλλιέργεια τής γλώσσας τού «λαού» , σέ μιά περίοδο πού στήν Ελλάδα ύπήρχαν μόνον ίδιώματα , άλλά κανείς τους ποτέ δέν διανοήθηκε -ούτε ό ίδιος ό Σολωμός- νά γράψουν πεζό λόγο «όπως μιλούσαν» .
    Από τού άρχαίζοντος Εύγ. τού Βουλγάρεως μέχρι καί τού Σπ. Ζαμπελίου , ό όποίος άπέδειξε έπιστημονικά γιά ποιούς λόγους ούτε κάν νά έπιχειρηθή έπετρέπετο είσαγωγή τής Δημοτικής στά είδη τού πεζού λόγου (βλ.μν.έ.σελ.472 κ.ε.) , όπως καί πολύ άργότερα , ούδείς έπτανήσιος έγραψε «Δημοτική» .
    Γιά τόν Ζαμπέλιο είδικά – τού όποίου ή γλώσσα άποτελεί μνημείον ποιητικής νεοελληνικής γραφής , καί άκριβώς γι’ αύτό – έπενοήθη ή μομφή τού «άσαφούς» , τού «δαιδαλώδους», τής «περιπεπλεγμένης καί όμιχλώδους γλώσσης » κλπ . Καί τόγλωσσικό συνέχισε…
    Αντί λοιπόν οί δικοί μας κατά καιρούς γλωσσοθεραπευτές καί γλωσσονοσοκόμοι νά κάτσουν νά τιθασεύσουν τά ((πού)) καί τά ((πώς)) — μόρια άφαντάστου άξίας δίπλα άπό τίς κλασσικές άντωνυμίες καί τά έπιρρήματα– , όπως καί τού μύριους άλλους πλαστικούς θησαυρούς πού ή νεοελληνική διαθέτει , νά τά καταστήσουν γραμματικώς κατανοητά καί όρθογραφικώς όρθά , άσχολούνται μέ «δημοσκοπήσεις» καί «δημοσιογραφικές άναλύσεις» , καταξοδεύοντας τόν δημόσιο προυπολογισμό , γιά νά ίδούν «πώς βρίσκονται», οί νέες γενηές σχετικά μέ τήν γλώσσα τους καί παρέχοντας τελείως πλαστές είκόνες σέ όσους θά ήθελαν νά τό μάθουν .»

  72. τὸ μοιράζει τὸ Βῆμα ἔ; κι οὔτε θυμᾶμαι πόσα ἔσκασα γιὰ νὰ τὸ πάρω. καταπληκτικὸς ὁ Παπαναστασίου καὶ θαυμάσιος (τὸν πέτυχα καὶ πρόσφατα στὴν γειτονιά μου), ἀλλὰ πολλὰ ἀπὸ αὐτὰ ποὺ εἰσηγεῖται εἶναι ἀνεφάρμοστα γιὰ μᾶς τοὺς νεοκαθαρευουσιάνους (ἐννοῶ γενικὰ στὴν ὀρθογραφία του, ὄχι στὸ θέμα τοῦ χωρισμοῦ ῶν λέξεων). κατᾶ 90% πάντως ἀκολουθῶ κι ἐγὼ τὴν γραφὴ ποὺ προτείνει:

    τὰ ἀφ’οὗ, ἐν ᾦ, ἀφ’ἑτέρου, ἀφ’ἑνός τὰ γράφω ὅμως συνήθως μὲ 2 λέξεις. τὸ ἐντάξει ἀκόμη μὲ μία. ἐπίσης συνήθως γράφω: θἆταν, τἆλλα (ἀλλὰ καὶ τ’ἄλλα), θἄρθῃ κτλ

  73. Theo said

    @69:
    Φυσικά, Λεώνικε, κι έχω κάνει τις παραχωρήσεις μου.
    Όμως, το «με μιας” και το “μ᾿ όλα ταύτα” οι περισσότεροι το προφέρουμε ως δυο και τρεις λέξεις αντιστοίχως. Γιατί να το γράφουμε σαν μια; Επειδή έτσι δογματίζει κάποιος μανδαρίνος της γλώσσας;

    Και μιλώ υποκειμενικά.
    Φυσικά όλοι μας (άλλος σε μεγαλύτερο κι άλλος σε μικρότερο βαθμό) έχουμε γλωσσικό αισθητήριο και γνώσεις της ιστορίας της γλώσσας μας. Και νομίζω πως σ’ αυτά πρέπει να βασίζεται ο κάθε επαρκής φυσικός ομιλητής της. Όχι σε κάποιες ντιρεκτίβες. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, η πολυφωνία δεν κάνει κακό, ενώ κακό κάνει ο εκφασισμός της ορθογραφίας, με το να απομακρύνει όλο και περισσότερο όσους τη μαθαίνουν από την ιστορία της.

  74. Μαρία said

    68
    https://sarantakos.wordpress.com/2012/04/28/meze-12/#comment-112922

  75. ππαν said

    Γεια σου, Μαρία, αστέρι του μπλογκ 😉
    Ωσεπιτοπλείστον, ωσεπιτοπολύ λοιπόν.

  76. sarant said

    73: Το πώς προφέρεις (σε μια φράση) το μεμιάς ως δύο λέξεις και το μολαταύτα ως τρεις θα ήθελα να το ακούσω.

    72: Το είχε μοιράσει. Πέρσι-πρόπερσι (είχε κάνει μια εκτενή αναφορά ο Πέπε).

  77. Spiridione said

    61. Ωραία σχόλια. Ο Περικλής Πολίτης στη Γλώσσα της τηλεοπτικής ενημέρωσης που διάβασα πρόσφατα, λέει (το είπα και σε κάποιο άλλο νήμα), ότι είναι βέβαιο ότι η απερρινοποίηση πρωτοεμφανίζεται στα περιθωριακά μάγκικα ιδιώματα της Αθήνας και του Πειραιά. Τώρα αυτό, δεν ξέρω, έρχεται σε αντίθεση με αυτά που λέει ο Μπουκάν και ο Τριανταφυλλίδης, ότι υπήρχε η απερρινοποιημένη προφορά στα Επτάνησα, στην Κρήτη και σε πολλά άλλα μέρη.
    Επίσης έχει διάφορα κινδυνολογικα άρθρα της δεκαετίας του ’80 που κατακρίνουν την απερρινοποίηση. Το 1981 ας πούμε ο Άγγελος Βλάχος και ο μουσικολόγος Γιάννης Παπαιωάννου, καυτηριάζουν την μάγκικη προφορά εκφωνητών και ηθοποιών, ο δεύτερος μάλιστα περιέργως την αποδίδει εσφαλμένα σε επιρροή από την βόρεια Ελλάδα.

  78. Γς said

    70 @ Λεώ

    >Κάτι άσχετο
    Δεν αναφέρομαι στον Γς. Κάτι ακόμα πιο άσχετο

    Άσε μας κουκλίτσα μου

  79. Γς said

    Ο Ψινάκης ξαναχτυπά: «Άσε μας κουκλίτσα μου» αναφώνησε στο δημοτικό συμβούλιο

  80. Γς said

    >Δεν αναφέρομαι στον Γς. Κάτι ακόμα πιο άσχετο

  81. Theo said

    76α:
    Για το «μ᾿ όλα ταύτα» εννοούσα πως το προφέρω ως δυο λέξεις, έχοντας την αίσθηση της συναίρεσης στο «μ᾿ όλα». Το «με μιάς» φυσικά και αβίαστα το προφέρω ως δυο λέξεις.

  82. Γς said

    Άσε μας κουκλίτσα μου

  83. Κορνήλιε, οι γραφές ἀφ’οὗ και ἐν ᾦ είναι άκρως εξεζητημένες, και δεν μου βγάζεις την υποψία ότι ειδικά εσύ τις χρησιμοποιείς για να έχεις τη χαρά να μεταχειρίζεσαι τον σπάνιο συνδυασμό δασείας + περισπωμένης (ο άλλος πιθανός λόγος, που θα ίσχυε για τον Χριστιανόπουλο, ελπίζω πως δεν ισχύει στην περίπτωσή σου 🙂 ) Για να σοβαρολογούμε, πρόκειται για συνδέσμους που κάθε ελληνόπουλο μαθαίνει από τη μάνα του προτού πάει σχολείο και πολύ προτού μάθει (αν ποτέ μάθει) τα συστατικά τους μέρη. Στο άλλο άκρο, κανείς δεν διανοείται να γράψει λ.χ. μονολεκτικά «επιθύραις», γιατί όποιος έχει αυτή την έκφραση στο ενεργό του λεξιλόγιο ξέρει και να την αναλύσει. Και φυσικά, ανάμεσα στα δύο υπάρχει ένα ευρύτατο συνεχές, με πάμπολλες εκφράσεις που καθένας μπορεί καλόπιστα να γράψει είτε με μία είτε με δύο (ή και τρεις) λέξεις, χωρίς να εγκαλείται για στρατευμένο μαλλιαρισμό ή για νεοκαθαρευουσιανισμό.
    Από την άλλη, η επιδίωξη ενότητας στην ορθογραφία ΔΕΝ είναι εκφασισμός όταν δεν γίνεται με δικτατορικά μέτρα — και οι ειδικές μελέτες, τα λεξικά κλπ. έχουν αδιαμφισβήτητη χρησιμότητα, αρκεί οι συγγραφείς τους να μην παίρνουν ψηλά τον αμανέ!

  84. Μαρία said

    77
    Θα παρατήρησες οτι μέχρι να μολογήσει ο Μπουκάν, κι εγώ για μάγκικο το είχα (απο πολύ άdτρες).

    Οι μάγκες δεν υπάρχουν πια …
    Παπάζογλου, Γλυκερία, Χαρούλα μάνgες
    Αρβανιτάκη και ανώνυμοι νεότεροι μάgες

  85. Spiridione said

    84. Κι εγω, εμπειρικα, αυτη την εντυπωση ειχα.
    Ισως εννοουν οτι διαδοθηκε περισσοτερο με τα μαγκικα ιδιωματα και απεκτησε και κοινωνικη διασταση.

  86. sarant said

    Πρέπει να διαβάσουμε και τον Περικλή Πολίτη, πότε θα τα προλάβουμε όλα…….

  87. Διαφωνώ με το χαρακτηρισμό της άρρινης προφοράς των μπ/ντ/γκ ως αθηναϊκής. Στην Αθήνα γεννήθηκα, στην Αθήνα γεννήθηκε η μητέρα μου, και ανέκαθεν έλεγα και λέω άνdρας, έμboρος, άñgελοs κλπ. και το άκουγα το έρρινο στοιχείιο [ποτέ όμως δεν έλεγα bambás ή dandá — άρα στη δική μου τουλάχιστον ιδιόλεκτο δεν πρόκειται για αλλόφωνα]. Και την τελείως άρρινη προφορά την εκλαμβάνω κι εγώ υποκειμενικά σαν κάπως μάγκικη.
    Όπως έχουμε ξαναπεί, ο Τριανταφυλλίδης έχει, στην Ιστορική Εισαγωγή στη Νεοελληνική Γραμματική, χάρτη του ελληνόφωνου χώρου με την «ισόγλωσση άνdρας/άdρας» και γράφει ότι η άρρινη προφορά «συνηθίζεται στη Β. Ελλάδα, γύρω στο Αιγαίο (ανατολ. Στερεά και Θεσσαλία, ανατ. Μακεδονία, Θράκη), σε πολλά νησιά του Αιγαίου, Μυτιλήνη κτλ., στην Κρήτη και στα Εφτάνησα.» Φυσικά, από τότε πολλά μπορεί να έχουν αλλάξει, αλλά πάντως στο χάρτη όλη την Πελοπόννησο μαζί με την Αττικοβοιωτία και τη Ζάκυνθο στην περιοχή έρρινης προφοράς την περιλαμβάνει.
    Και εν πάση περιπτώσει, αυτό καμία σχέση δεν έχει με το ζήτημα της μονολεκτικής ή αναλυμένης γραφής των παγιωμένων εκφράσεων. Είναι απόλυτα φυσικό και κανονικό να προφέρουμε ε(μ)bολλοίς, έ(ν)dινι μέτρω κλπ., όπως ακριβώς προφέρουμε το(μ)bατέρα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πρέπει ή δεν πρέπει να τα γράφουμε με μία λέξη.

  88. Πέπε said

    @36:

    Ξανακάναμε τη συζήτηση πριν καναδυό μέρες.

    Δεν είναι έτσι.

    Πρώτα απ’ όλα, οι Κύπριοι δεν προφέρουν πιο σωστά από τους άλλους Έλληνες. Μάλλον λιγότερο σωστά, αν πρέπει οπωσδήποτε να μιλάμε για σωστά και λάθη:
    Οι Κύπριοι προφερουν mb, ng, nd ακόμα και στην αρχή της λέξης. Αυτό αμέσως αμέσως σημαίνει ότι τούρκικες λέξεις, όπως π.χ. μπελάς, δεν μπορούν να τις πουν σαν κάτι που να θυμίζει το ορίτζιναλ, οπότε κατ’ ανάγκην λένε πελάς. (Θα μου πεις, είναι τα τούρκικα μέτρο του τι είναι σωστό στα ελληνικά;… Έστω λοιπόν, οι Κύπριοι δε μιλούν πιο λάθος. Πάντως σίγουρα ούτε και πιο σωστά.)

    Δεύτερον. Για όσους δεν είναι ούτε Κύπριοι ούτε 12νήσιοι ούτε 7νήσιοι κλπ κλπ, αλλά ομιλητές της απλής ΚΝΕ, υπάρχουν περιπτώσεις όπου λέμε b, g, d (αρχή λέξεως ή μετά από σύμφωνο), και για τις υπόλοιπες περιπτώσεις το b, g, d είναι ΑΠΟΛΥΤΩΣ ισοδύναμο του mb, ng, nd. Ο μέσος ομιλητής τόσο πολύ δεν τα ξεχωρίζει, ώστε σε ξένες λέξεις που είτε δεν τις ξέρει στην κανονική τους μορφή είτε δεν τον νοιάζει να την κρατήσει, τα εναλλάσσει εντελώς ελεύθερα. Για παράδειγμα, πόσοι άνθρωποι πέρα από τους σπουδαγμένους ηθοποιούς ξεχωρίζουν τη βεντέτα (της Κρήτης, vendetta) από τη βεντέτα (του θεάματος, vedette); Τόσο λίγοι ώστε αντικειμενικά υποχρεούμεθα να αναγνωρίσουμε ότι δεν υπάρχει διάκριση. Είναι ακριβώς η ίδια λέξη.

    Τέτοιες περιπτώσεις (άλλο ανάλογο, το σλίπινγκ μπανγκ που σχολιάζαμε προχτές, ή το ευρύτατα διαδεδομένο τσάbιονς λινγκ), στα περιθώρια του κυρίως κορμού της γλώσσας, λειτουργούν αποκαλυπτικά.

    Η σύγχυση mp, mb και b δεν είναι λάθος. Είναι ένα χαρακτηριστικό της σημερινής ελληνικής γλώσσας.

    Όποιος λέει ab’eli, όποιος λέει amb’eli και όποιος λέει μια το ένα και μια το άλλο, είναι και οι τρεις ακριβώς εξίσου σωστοί.

  89. #87 κι ἐγὼ ἔτσι προφέρω ἂν καὶ βορειοελλαδίτης. βασικὰ προφέρω ἔρρινα ἔντομο, ἀντίθεσι, ἐμπόριο, ἔμπειρος, ἀλλὰ ὄχι ἔρρινα νταμάρι, μπαμπάς, ντέφι, μποῦφος.

  90. ἔρρινα τὸ ἀντάμα ἀλλὰ ὄχι ἔρρινα τὸ ἀντίο. ὄχι ἔρρινα τὸ πατομπούκαλο ( τὸ πατομπούκαλο εἶοναι καλὸ παράδειγμα: τὸ μπ εἶναι μέσα στὴν λέξι, ἀλλὰ ὑπερισχύει ἡ μὴ ἔρρινη προφορὰ γιατὶ τὸ β’συνθετικὸ εἶναι ἀναγνωρίσιμο-ἔτσι καὶ τὸ ἄμπαλλος ἢ τὸ αὐτὸγκόλ)

  91. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Άξιζε η σημερινή συζήτηση Νίκο, και ειδικότερα η υπενθύμιση της διαφοράς ανάμεσα στην πρόθεση σε (σ’) με αιτιατική ή γενική άρθρου και στην προσωπική αντωνυμία «σου» με έκθλιψη, επειδή πρόκειται για μιά συχνότατη παγιδούλα στην οποία όλοι πέφτουμε.
    Να μου επιτρέψεις ένα διευκρινιστικό σχόλιο σε δύο σημεία του (εμπλουτισμένου) πίνακα του Παπαναστασίου που παραθέτεις: Παράλληλα με τους (ορθώς) προτεινόμενους μονολεκτικούς τύπους με τα «αντι-» (αντιπρόπερσι, αντιπροχτές κλπ) και «παρά-» (παρακάτω, παραπίσω κλπ) δεν θα πρέπει να ξεχνάμε το ενδεχόμενο αντιπαραθετικής σημασίας των «αντι-» («τελικά κατάφερα και πήρα το πτυχία πέρσι αντί πρόπερσι») και «παρά-» («καλύτερα άνεργος παρά κάτω από την δική σου εξουσία), οπότε -φυσικά- γράφονται ξεχωριστά οι προθέσεις.

  92. Αλεκος νρχ said

    @26 «Με κόμμα (στο 2.) απλώς βυθίζουμε ένα ακόμη (επιπλέον) σώμα στο ύδωρ…και τρέχα γυρευόπουλος τι κάνει η στάθμη του ύδατος. :-)»

    Τρεχαγυρευόπουλος, μια λέξη 🙂

  93. sarant said

    90: Ενδιαφέρον αυτό με το πατομπούκαλο και το αυτογκόλ.

    91: Ευχαριστώ. Φυσικά, για λόγους πληρότητας οι παρατηρήσεις σου είναι απόλυτα σωστές.

  94. spiral architect said

    Ωραία ανάρτηση, αλλά θαρρώ ότι, χρειάζεται μια αναθεωρημένη Γραμματική Τριανταφυλλίδη, ή κάποιο παρόμοιο γραμματικό handbook για χρήση από τα μέσα του Δημοτικού ως και το τέλος του Λυκείου. Οι σχιζολέκτες, οι «ενωτικοί» και οι γλωσσοπλάστες πάντα θα υπάρχουν, αλλά τουλάχιστον θα υπάρχει και ένας μπούσουλας, ένας οδηγός που θα μπορεί να τους τον τρίψει κανείς στη μούρη, όχι μόνον ο ειδήμων περί τη γλώσσα αλλά και ο πεπαιδευμένος μη ειδήμων.

  95. spiral architect said

    Ραδιοφωνικό διπλό μεζεδάκι πριν λίγο:
    «Ο Άγιος Διονύσιος ο Αεροπαγίτης ήταν εκείνος ο δικαστής που ακούγοντας τον Απόστολο Παύλο έγινε ορθόδοξος»

  96. Γς said

    Αεροπαγίτης.

    http://paterikakeimena.blogspot.gr/2011/07/blog-post_599.html

    κι αν σ αρέσει.

    Και γκρικ όρθοντοξ!

  97. Γς said

    95:

    Στο γκουγκλ το 10% περίπου των αρεοπαγιτών είναι αεροπαγίτες

  98. spiral architect said

    @96: Αφού γκουγκλίζεις, έχε την ευλογίαν του:

    με την ευχή, ν’ αλλάξεις λειτουργικό. 😀

  99. Φοβερό το ινσταλλέησον! 🙂

  100. Πάνος με πεζά said

    @ 98 : Προβλέπω να επεμβαίνει Εισαγγελέας,όπως στην περίπτωση του Γέροντα Παστίτσιου… 🙂

  101. sarant said

    98-99: Καταπληκτικό!

  102. Spiridione said

    88. Για την προερρινόποιηση/απερρινοποίηση έχουν γίνουν διάφορες μελέτες που επιβεβαιώνουν ότι στο θέμα αυτό υπάρχει γλωσσική αλλαγή σε εξέλιξη. Από τις έρευνες που έχουν γίνει φαίνεται ότι ο κυριότερος παράγοντας διαφοροποίησης είναι η ηλικία. Υπήρχε στην Κ.Ν.Ε. πριν λίγα χρόνια, στην προηγούμενη γενιά ας πούμε, μια πρότυπη προφορά (προερρινοποιημένη), που ήταν δείκτης υψηλού ύφους, ενώ η απερρινοποιημένη προφορά ήταν στιγματισμένη. Αυτό φαίνεται ότι αλλάζει τώρα.
    Arvaniti A. & B. D. Joseph, Variation in voiced stop prenasalisation in Greek, 2000.
    «…The overwhelming effect of the age factor compared to all other factors suggests that the pattern of stable variation depicted in most traditional grammars and descriptive works (e.g., Mackridge, 1990a, Newton, 1972), in which ND is the formal and D the informal variant, is changing. It appears from our data that ND is no longer a marker of careful speech, and D forms are no longer “stigmatized stereotypes” (Daltas, 1992: 21). On the contrary, our results suggest that prenasalized voiced stops may have actually begun to disappear from Greek, or more accurately, from the speech of the younger speakers of Standard (Athenian) Greek.»
    http://media.wix.com/ugd/7b05fe_14faad2eecb44cf3bf9a9131497fb48a.pdf
    Γ. Μικρός, Κοινωνιογλωσσολογική Προσέγγιση Φωνολογικών Προβληµάτων της Νέας Ελληνικής – Φωνητική ποικιλία των έρρινων συµφώνων, 1999.
    «…Η ανάλυση του δείγµατός µας έδειξε ότι η προερρινοποίηση ως τρόπος άρθρωσης των ηχηρών κλειστών στη φυσική οµιλία είναι εξαιρετικά περιορισµένη. Η εξέταση των εξωγλωσσικών µεταβλητών δείχνει ότι µόνο οι µεγαλύτεροι σε ηλικία οµιλητές παρουσιάζουν υψηλότερα ποσοστά και αναγνωρίζουν υφολογικά το συγκεκριµένο τρόπο άρθρωσης. Οι νεότεροι οµιλητές όχι µόνο παρουσιάζουν εξαιρετικά χαµηλά ποσοστά προερρινοποίησης στην οµιλία τους αλλά δείχνουν αδυναµία υφολογικής διάκρισης της εν λόγω µεταβλητής. Η τελευταία αυτή διαπίστωση µας οδηγεί στο
    συµπέρασµα ότι η προερρινοποίηση έχει χάσει πια το κοινωνιογλωσσολογικό της κύρος. Η περιστασιακή εµφάνισή της σε µικρό ποσοστό στο σύνολο των οµιλητών εξηγείται µέσα από ενδογλωσσικές µεταβλητές και φυσικές φωνητικές διαδικασίες, όπως η θέση του τόνου και το ύψος του φωνήεντος που προηγείται του ηχηρού κλειστού».
    http://users.uoa.gr/~gmikros/Pdf/PhD.pdf

  103. Theo said

    @100:
    Η ανάρτηση του σχ. 98 δεν συγκίνεται σε τίποτα με τις αναρτήσεις του «Παστίτσιου», που καταδικάστηκε για τα εμετικά σκίτσα του Χριστού και της Παναγίας που «κοσμούσαν» τον ιστότοπό του, όχι γι’ αυτά του π. Παϊσίου (το είχαμε κουβεντιάσει και εδώ – σχ. 197 κε.)

  104. Theo said

    διόρθωση:
    σχ. 107 κε.

  105. Theo said

    ματα-διόρθωση:
    σχ. 67 κε.

  106. o palios said

    11.Ορθώς,ορθότατα….ειδὰλλως η ειδε αλλως θα πρὲπει να ακολουθοὺμε και να συμβιβαζὸμαστε με τους αμαθείςκαι με τους …αριστερούς που προσπαθούν πάση θυσία να παραμορφώσουν την γλώσσα μας, μηδενός (Καζαντζάκη,κ.α δημοτικιστων) εξαιρουμένου.

  107. BLOG_OTI_NANAI said

    Ψάχνοντας χθες κάτι να βρω στα «Παλαιολόγεια και Πελοποννησιακά» του Σπ. Λάμπρου, διάβαζα τα εισαγωγικά του πρώτου τόμου και είδα ένα ενδιαφέρον τεκμήριο που αφορά αυτό εδώ το άρθρο.
    Λέει λοιπόν ο Σπυρίδων Λάμπρος ότι στα χειρόγραφα που εξέδωσε, «δεν εθεώρησε πρέπον να τηρήσει» την «παρά τοις Βυζαντίνοις κακήν γραφήν» όπου παρουσιάζεται «ένωση προθέσεων μετά των συμφερομένων λέξεων«.
    Έχει ενδιαφέρον και η εξέλιξη αυτή σε μια μεσαιωνική γραφή όσο και η τάση για «διόρθωση» η οποία διαρκώς επανέρχεται όπως π.χ. έγινε και με τον αττικισμό που εμφανίστηκε στη δεύτερη σοφιστική τον 2ο μ.Χ. αιώνα.

  108. giorgos said

    Καλημέρα σας . Προσπαθώ νά βρώ στό ίντερνετ τί σημαίνουν οί λέξεις «έπίριψη» καί ένριψη» καί δέν μπορώ.
    Μήπως γνωρίζει κάποιος ?

  109. sarant said

    107: Άρα, οι Βυζαντινοί γράφαν «καταρχήν» και «εξαρχής» κι ο Λάμπρος τούς διόρθωνε!

    108: Επίρριψη είναι η ενέργεια ή το αποτέλεσμα του επιρρίπτω, π.χ. επίρριψη ευθυνών. Η ένριψη δεν ξέρω αν υπάρχει (κι αν θα λεγόταν έτσι και όχι έρριψη, είναι ένα θέμα).

  110. BLOG_OTI_NANAI said

    109: Σαν τον Μπαμπινιώτη στη διάλεξη του 1989!

    108: Πολύ σπάνιος τύπος αυτό το «ένριψη». Η TLG εμφανίζει ένα «ενρίπτει» από τον Αρριανό, το οποίο με μετάφραση των εκδ. Ζήτρος, μεταφράζει ως «πηδάει» αν δεν κάνω λάθος: http://postimg.org/image/5khex8qhb/

  111. Μήπως είναι αποδόσεις των μαθηματικών όρων injection και surjection; Αν ναι, πρόκειται αντιστοίχως για απεικονίσεις όπου οι εικόνες διαφορετικών στοιχείων του συνόλου ορισμού είναι πάντοτε διαφορετικές και όπου κάθε στοιχείο του συνόλου τιμών είναι εικόνα κάποιου στοιχείου του συνόλου ορισμού.

  112. BLOG_OTI_NANAI said

    108: Επίσης βλέπω ότι ο Μπαμπινιώτης στο λεξικό του, στο λήμμα «Ένεση», αναφέρει την «ένριψη«.
    Στο Liddell – Scott – Κωνσταντινίδης, υπάρχει το λήμμα «ενρίπτω«.
    Επίσης ο Σπ. Τρικούπης στην Ιστορία του, χρησιμοποιεί το «ενρίψας«.

    Γενικά σημαίνει «ρίχνω κάτι κάπου». Το προηγούμενο «ενρίπτει αυτόν» του Αρριανού, μήπως σημαίνει «ρίχνει τον εαυτό του / ρίχνεται από το τείχος» σε ελεύθερη μετάφραση «πηδάει από το τείχος»;

  113. BLOG_OTI_NANAI said

    Ως προς την «επίριψη», έτσι με ένα «ρ» η TLG λέει ότι εμφανίζεται στην (κριτική έκδοση) της Καινής Διαθήκης (http://postimg.org/image/gik9y5b8z/). Σημαίνει «ρίχνω επάνω σε κάτι» (Λουκ. 19,35) ή «ρίχνω επάνω σε κάποιον» (1 Πέτρ. 5,7).

  114. giorgos said

    Σας ευχαριστώ πολύ όλους . Μάλλον έχει σχέση μέ τά μαθηματικά .
    Τό διάβασα σ’ αυτό τό κείμενο : » Εχουμε τά κλασσικά πιά κακόηχα τέρατα στά Μαθηματικά τής «έπίριψης καί τής «ένριψης» .( Σημειωτέον ότι ή «ένριψη» είναι βαφτισιμιά τής «εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης» τού 15%.
    Αυτή ή λέξη είναι ένα άπό τά μικρόβια πού φανερώνουν τήν κληρονομική έπιβάρυνση εκείνης τής μεταρρύθμισης ) .

  115. Giorgo, στα συγκεκριμένα συμφραζόμενα (κι αυτά του Λευκαδίτη λογίου;) σαφώς πρόκειται για τους μαθηματικούς όρους, κατά λέξη μεταφράσεις των γαλλικών (αλλά χρησιμοποιούμενων και σε πολλές άλλες γλώσσες) surjection και injection. Δεν βλέπω γιατί είναι «κακόηχα τέρατα». Η «ένεση» και η «έφεση» είναι κατειλημμένες ήδη, ωσαύτως η «εμβολή/εισβολή» και η «επιβολή», που αλλιώς θα ήταν επίσης δυνατές αποδόσεις. Και πίστεψέ με, βολεύει πάρα πολύ στα μαθηματικά να έχουμε μονολεκτικά ονόματα για αυτές τις έννοιες, ονόματα που εύκολα μετασχηματίζονται και σε επίθετα («ενριπτική/επιρριπτική απεικόνιση»).
    Εζησα στην Α’ Γυμνασίου την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του 15%, και παρά τις αναπόφευκτες αδυναμίες της, εξακολουθώ να πιστεύω πως ήταν καλή και overdue και να λυπάμαι που με τα γεγονότα του 1965 ανακόπηκε.

  116. Νέο Kid Στο Block said

    Και να καταργήσουμε τις «1-1» (ένα προς ένα) και «επί», Άγγελε;

  117. Νέο Kid Στο Block said

    Να πως βέβαια πως πρώτη φορά ακούω για το ένριψη και επίρρηψη (ως μαθημ. ορολογίες δηλαδή).

  118. Νέο Kid Στο Block said

    Για την Bijection (1-1 και Επί) έχουμε πάντως μονολεκτικό: Aμφιμονοσήμαντη.

  119. Νέο Kid Στο Block said

    Κατά τη γνώμη ,ένα θέμα με ορολογίες σχετικά με απεικονίσεις μεταξύ συνόλων ,που δημιουργεί και προβλήματα κατανόησης (ακόμα και μεταξύ μαθηματικών) είναι που δεν έχουμε μονολεκτικά για τα: domain (πεδίο ορισμού, δηλαδή όλα τα μέλη ενός συνόλου Α ) ,co-domain (πεδίο τιμών)(όλο το σύνολο Β),μεχρις εδώ καλά, και range ή image ,δηλαδή οι πραγματικές (actual ,not real! γμτ..:-) ) τιμές της συνάρτησης που απεικονίζει το Α στο Β. Mε αποτέλεσμα όταν ας πούμε μια εκφώνηση ρωτάει:» Υπάρχει συνεχής συνάρτηση με πεδίο ορισμού το R και σύνολο τιμών το R∗; » πολλοί να εκλαμβάνουν το «σύνολο τιμών» ως «πεδίο τιμών» που δεν είναι το ίδιο.

  120. sarant said

    114-115: Το γεγονός ότι η ένριψη δεν βρίσκεται πουθενά, σημαίνει ότι έμεινε αυστηρά μέσα στα όρια της μαθηματικής ορολογίας. Κατά τα άλλα, θα συμφωνήσω με τον Άγγελο. Κακόπιστος εμφανίζεται εδώ ο Κακλαμάνης.

  121. BLOG_OTI_NANAI said

    Μαθηματικά ήταν τελικά;! Τσάμπα ψάχναμε… Από την άλλη βεβαίως, η ευχαρίστηση του ψαξίματος βρίσκεται στο «ταξίδι» και όχι πάντα στην Ιθάκη 🙂

  122. Ποια είναι η “εκπαιδευτική μεταρρύθμιση” τού 15%; Ποτέ απ’ ό,τι ξέρω δεν επιτεύχθηκε το παλιό αίτημα της Αριστεράς, να δοθεί το 15% του προϋπολογισμού για την Παιδεία.

    (Και τι φοβερή σύμπτωση να απαντάω για το 15% σε σχόλιο με τον αριθμό 1-1-4! 🙂 )

  123. sarant said

    122: Σωστά!
    (Μάλλον εννοεί εκείνη που πραγματοποιήθηκε ενώ το σύνθημα ήταν 15%)

  124. […] Greek αφενός ή εξ αδιαιρέτου; […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: