Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Αντί Στεφάνου ο Γιάννης Μακριδάκης

Posted by sarant στο 25 Φεβρουαρίου, 2015


makridΤο Σάββατο που μας πέρασε, είχα τη χαρά να πάω σε μια παρουσίαση όπου συμμετείχε ένας αγαπημένος μου συγγραφέας, ο μοναδικός πια που τα βιβλία του τα αγοράζω αμέσως μόλις κυκλοφορήσουν. Στο βιβλιοπωλείο Περιπλανήσεις, στην οδό Μάρκου Μουσούρου στο Μετς, ο Γιάννης Μακριδάκης παρουσίαζε το καινούργιο του βιβλίο, Αντί στεφάνου (ή ίσως Αντί Στεφάνου, θα εξηγήσω πιο κάτω).

Πριν προχωρήσω στο βιβλίο, δυο λόγια για τον χώρο της εκδήλωσης -το βιβλιοπωλείο Περιπλανήσεις, στο οποίο έγινε η παρουσίαση, έχει μόνο ένα χρόνο ζωής, ενώ κατά σύμπτωση περίπου συνομήλικο είναι και το βιβλιοπωλείο της γειτονιάς μου όπου είχα κάνει τη δική μου παρουσίαση τον περασμένο μήνα -και το βρίσκω πολύ αισιόδοξο σημάδι σε τέτοιους καιρούς κρίσης να ανοίγουν καινούργια βιβλιοπωλεία στις γειτονιές -ενώ επίσης θα το έχετε προσέξει κι εσείς ότι γίνονται όλο και περισσότερες παρουσιάσεις βιβλίων τα τελευταία χρόνια και μάλιστα όχι μόνο σε δυο-τρία σημεία στο κέντρο της Αθήνας, αλλά και στις συνοικίες όπως βέβαια και σε άλλες πόλεις.

Ο Μακριδάκης βέβαια ζει στη Χίο και στο χτήμα του, αλλά έρχεται στην Αθήνα μερικές φορές το χρόνο και τούτη τη φορά είχε έρθει για την παρουσίαση του καινούργιου του βιβλίου (κυκλοφόρησε στις 16 του μηνός), για το θεατρικό έργο «Ανάμισης ντενεκές» που βασίζεται στο ομότιτλο μυθιστόρημά του αλλά και για να πάρει μέρος στο φόρουμ «Ευημερία χωρίς ανάπτυξη», μια και εκτός από λογοτέχνης έχει αναπτύξει και έναν έντονο προβληματισμό για ζητήματα αποανάπτυξης και για τις φυσικές καλλιέργειες.

Το βιβλίο εγώ το είχα αγοράσει την προηγούμενη μέρα και φυσικά είχα αρχίσει να το διαβάζω, αλλά μ’ άρεσε τόσο πολύ που το σταμάτησα ύστερα από καμιά δεκαριά σελίδες, επειδή δεν ήθελα να το διαβάσω βιαστικά. Το έχω ξανακάνει αυτό, αλλά σπάνια -και δεν ήταν εύκολο, γιατί τα βιβλία του Μακριδάκη διαβάζονται μονοκοπανιά. Μετά την παρουσίαση, το διάβασα με ρέγουλα, κι εδώ θα σας πω μερικές εντυπώσεις.

Έχω παρουσιάσει παλιότερα από το ιστολόγιο το προηγούμενο βιβλίο του συγγραφέα, που είχε κυκλοφορήσει πρόπερσι, τη νουβέλα Του Θεού το μάτι. Νουβέλα είναι και τούτο εδώ το καινούργιο, αν και λίγο μεγαλύτερη σε έκταση από τις προηγούμενες (140 σελίδες αντί για 100) και κάπως διαφορετική από πολλές απόψεις.

Μια διαφορά, ας πούμε, είναι ότι τούτη τη φορά η δράση δεν μνημονεύει κάποιο γεγονός της εξωτερικής επικαιρότητας (ενώ, ας πούμε, το Λαγού μαλλί αναφερόταν στο διάγγελμα του Καστελλόριζου, η Δεξιά τσέπη του ράσου στον θάνατο του Χριστόδουλου, ή του Θεού το μάτι στις εκλογές του 2012). Εκτυλίσσεται σαφώς η δράση στην εποχή μας, αλλά χωρίς συγκεκριμένες αναφορές.

Πιο σημαντική διαφορά του νέου βιβλίου είναι η γλώσσα του -αντί για τη χειμαρρώδη κουβεντιαστή αφήγηση σε ρωμαλέα ιδιωματική δημοτική, που χαρακτήριζε τα περισσότερα από τα προηγούμενα έργα, το ‘Αντί στεφάνου’ (ή Αντί Στεφάνου) είναι γραμμένο σε μικτή γλώσσα, που θυμίζει σε μερικά την καθαρεύουσα των προπολεμικών επαρχιακών εφημερίδων, αν και δεν λείπουν φυσικά οι ιδιωματικές εκφράσεις και οι εκφράσεις της καθομιλουμένης.

Ο υπεύθυνος του βιβλιοπωλείου, που λυπάμαι που ξέρω μόνο το μικρό του όνομα, ο Γιώργος Χάκκας (ναι, ανιψιός του μεγάλου Μάριου Χάκκα), κατά την παρουσίαση χαρακτήρισε τη γλώσσα ‘λάιτ καθαρεύουσα’. Ο ίδιος ο συγγραφέας εξομολογήθηκε ότι είχε ξεκινήσει πολλές φορές να γράφει το βιβλίο και δεν μπορούσε να το προχωρήσει, και μόνο όταν του ήρθε η έμπνευση να χρησιμοποιήσει αυτή τη μικτή γλώσσα μπόρεσε να βρει το εργαλείο για να προχωρήσει η αφήγηση και τα μηνύματά της. Μας είπε μάλιστα ότι σε ένα πρώτο σχεδίασμα η καθαρεύουσα ήταν ακόμα πιο βαριά, αλλά, ακούγοντας τις συμβουλές της εκδότριας και άλλων φίλων, την αλάφρυνε κάπως, πετυχαίνοντας, κατά τη γνώμη μου, τη σωστήν αναλογία. Αλλά κρίνετε και μόνοι σας, από την αρχή του έργου.

Δεν ευδοκίμησε τελικά ως νεκροθάφτης στη θέση του Ευταξία ο Στέφανος ο Λαδικός. Μοναχά μία κηδεία πρόλαβε να διεκπεραιώσει και αυτή ήταν της μητέρας του. Διότι η Πάτρα, εκ του Κλεοπάτρα, Λαδικού, το γένος Κουμά, η επονομαζόμενη και Ξυλαγγούρω κάποτε, όταν ήταν ακμαία, υπό των ζηλοφθόνων γυναικών της μικράς νήσου, απεβίωσε αιφνιδίως σε ηλικία 66 ετών, πιθανότατα από ανακοπή καρδιάς σύμφωνα με τη γνωμάτευση του αγροτικού γιατρού, τρεις μόλις μέρες αφότου ανέλαβε καθήκοντα εντός νεκροταφείου ο μοναχογιός της. Έγειρε το κεφάλι της αριστερά σαν λαβωμένο πουλάκι, όπως καθόταν στο κατώφλι του σπιτιού της το απόγευμα της Δευτέρας 19ης Μαΐου, και ξεψύχησε ήσυχα. Σαν να αποκοιμήθηκε γλυκά κάτω από τον ανοιξιάτικο ήλιο. Είχε και ένα απολύτως εμφανές όσο και αινιγματικό μειδίαμα στα χείλη της, το οποίο αν και κατά κόρον ερμηνεύτηκε ως αδιάψευστο τεκμήριο του ότι έφυγε από τη ζωή ικανοποιημένη, ίσως να ήταν τελικά μόνον επιτιμητικό αφού, όπως πικρόχολα αποφάνθηκε και ο περιπτερούχος καπετάν Παράσχος Ψιλάκης κουνώντας πάνω κάτω το κεφάλι του απογοητευμένος από την απολύτως πλέον διακριτή κοινωνική της νήσου παρακμή, η μακαρίτισσα ίσως προείδε λόγω μιας πιθανής προθανάτιας έκλαμψης τα όσα αλλοπρόσαλλα επακολούθησαν την έξοδο αυτής.

Αρχικά βέβαια το ύστατο αυτό μειδίαμά της στάθηκε αφορμή να αναζωπυρωθούν, άμα τη αναγγελία της εκδημίας της από την πένθιμη κωδωνοκρουσία του Προδρόμου, όπως συνηθιζόταν παραδοσιακά να αγγέλλεται κάθε επιδρομή του Αρχάγγελου στη νήσο, όλες οι φήμες οι παμπάλαιες, οι ευρισκόμενες από εικοσαετίας και πλέον φαινομενικά σε ύφεση εξαιτίας της απρόσμενης τότε επανάκαμψης από την Αμερική, και μάλιστα ως ζάμπλουτου, του αδελφού αυτής Σιλβέστρου, η παρουσία του οποίου έκτοτε, κυρίως όμως η περιουσία του, αποθάρρυνε κάθε επίδοξο κακεντρεχή σχολιαστή της Πάτρας.

Από το απόσπασμα που παραθέτω (οι δυο πρώτες σελίδες του βιβλίου) φαίνεται θαρρώ και το είδος της γλώσσας αλλά και το μπρίο και το υποδόριο χιούμορ της αφήγησης -μπρίο και χιούμορ για να θιγεί ένα θέμα που, όπως και να το κάνουμε, χαρμόσυνο δεν είναι: ο θάνατος. Γιατί αυτό είναι το βασικό θέμα του βιβλίου, που πολύ αποτελεσματικά το εξυπηρετεί το εύρημα του νεκροθάφτη γιου.

Η δράση εκτυλίσσεται σε ένα νησί, που είναι πιο μικρό από τη γενέθλια Χίο του συγγραφέα, και όπου ζει ο Στέφανος, «κοιλάρφανος γιος του θανόντος άγουρου Φανή, εκ του Στεφανή, Λαδικού, ο οποίος έπεσε στο αμπάρι του βαποριού και σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια του πρώτου μπάρκου του, ως νεαρός λοστρόμος και άρτι νυμφευμένος τότε με την Πάτρα», που παράτησε την ιατρική όπου είχε εισαχθεί προκαλώντας τον θαυμασμό των συντοπιτών του, και ασχολείται με φυσικές καλλιέργειες, σε ένα χτήμα μικρό αλλά χαρισματικό, τις Ρογδιές, που είναι ιδιοκτήτης του εξ αδιαιρέτου μαζί με τον αδελφό της μητέρας του, τον θείο του που καζάντισε μετανάστης στην Αμερική και έρχεται στο νησί κάθε καλοκαίρι και πολύ αντιπαθεί τον ανεπρόκοπο ανεψιό του ο  οποίος, άκουσον άκουσον, έχει επηρεαστεί από κάτι γιαπωνέζικες θεωρίες και καλλιεργεί χωρίς να σκάβει τη γη -αφού είναι φυσικός καλλιεργητής.

Και αυτό είναι το δεύτερο θέμα του βιβλίου, η φυσική καλλιέργεια, που τις αρχές της τις αναπτύσσει ο Μακριδάκης μέσω του Στέφανου, που μπορεί να νοηθεί ως άλτερ έγκο του, χωρίς όμως το βιβλίο να φαίνεται καθόλου… στρατευμένο. Και η φυσική ζωή συνυφαίνεται με τον θάνατο, αφού, όπως είπε ο συγγραφέας κατά την παρουσίαση, όποιος ασχολείται με το χρήμα πεθαίνει έντρομος και το χρήμα που έχει μαζέψει το δίνει στους γιατρούς, ενώ όποιος νιώθει τη φυσική του υπόσταση έχει θάνατο ζωογόνο.

Τις αρχές αυτές προσπαθεί να θέσει σε εφαρμογή στο νεκροταφείο ο Στέφανος, και βέβαια πολύ γρήγορα σοκάρει τους συντοπίτες του και αποπέμπεται από το πόστο του νεκροθάφτη χωρίς να αξιωθεί να κάνει δεύτερη κηδεία -που έτσι κι αλλιώς θα έπρεπε κάμποσο να περιμένει αφού, εξαιτίας του μικρού αριθμού των κατοίκων και της μακροζωίας τους, μια-δυο κηδείες τον χρόνο γίνονται στο νησί.

Το βιβλίο χωρίζεται σε δύο μέρη. Στο πρώτο, που πιάνει τα τρία τέταρτα της συνολικής έκτασης, η αφήγηση είναι τριτοπρόσωπη και μας παρουσιάζει τη σύγκρουση του νεόκοπου νεκροθάφτη με τους περισσότερους συντοπίτες του. Στο δεύτερο, η αφήγηση γίνεται πρωτοπρόσωπη και μαθαίνουμε ποιος είναι ο αφηγητής: ένας ξενομερίτης, καθηγητής θεολόγος στο γυμνάσιο του νησιού, που μάλιστα είναι φίλος του Στέφανου και βλέπει με πολλή συμπάθεια τις θεωρίες του -συμπάθεια όμως που δεν τολμά να εκφράσει, από τον φόβο της κοινωνικής περιθωριοποίησης. Και, μην έχοντας άλλον αρτιμελή και νέο αντικαταστάτη του αποπεμφθέντος νεκροθάφτη τους, οι νησιώτες διαλέγουν αυτόν ακριβώς, τον καθηγητή, και τον πείθουν να αναλάβει και συμπληρωματικά καθήκοντα αντί για τον Στέφανο -ή αλλιώς, αντί Στεφάνου, κι έτσι καταλαβαίνουμε γιατί ο τίτλος διαβάζεται διπλά.

Το βιβλίο το χάρηκα, πιστεύω πως θα το χαρείτε κι εσείς.

 

99 Σχόλια to “Αντί Στεφάνου ο Γιάννης Μακριδάκης”

  1. ΚΑΒ said

    Το έχω αγοράσει, αλλά, με κάποια άλλα, θα διαβαστεί το καλοκαίρι, όχι βέβαια στην παραλία, αλλά μακριά από την Αθήνα.

    Κι εμένα είναι αγαπητός ο Μακριδάκης, αν και δεν μου άρεσαν όλα του.

  2. ΚΑΒ said

    >>εξαιτίας του μικρού αριθμού των κατοίκων και της μακροζωίας τους, μια-δυο κηδείες τον χρόνο γίνονται στο νησί.

    Δίπλα στο σπίτι μου, στο χωριό, είναι ένα μεγάλο κτίριο. Το καλοκαίρι που μας πέρασε ένας ξένος που παραξενεύτηκε για το μέγεθος του κτιρίου συγκρίνοντάς το με τα ταπεινά σπιτάκια με ρώτησε τι είναι. Του είπα πως ήταν το σχολείο του χωριού που όμως έχει κλείσει, γιατί δεν έχει πια παιδιά να πηγαίνουν. Και τι μου απάντησε; » Σε λίγο, θα κλείσει και το νεκροταφείο».

  3. spiral architect said

    Καλημέρα. 🙂

    Καλός ο Μακριδάκης, παιδί της φύσης απ’ αυτά που δεν υπάρχουν πια, έχω διαβάσει πέρσι το «Του θεού το μάτι» και μ’ άρεσε, αλλά κάπου τα’ χει μπλέξει:/

  4. ΚΑΒ said

    Απλώς στην προτελευταία παράγραφο ελπίζει. Ας μην τον κακίσουμε.

  5. Μανόλης said

    Καλημέρα σε όλους. Το σχόλιό μου είναι άσχετο με το θέμα μας σήμερα αλλά ίσως με βοηθήσετε: ψάχνω εδώ και δύο χρόνια να αγοράσω ή τουλάχιστον να δανειστώ το βιβλίο του Κόντογλου «Θάλασσες, καΐκια και καραβοκύρηδες», εκδόσεις Αρμός. Όπου και να έψαξα στο διαδίκτυο ή σε βιβλιοπωλεία – όποτε έρχομαι στην Ελλάδα – δε το βρήκα. Έχει εξαντληθεί.
    Μήπως συμβαίνει να ξέρετε κάποιο βιλβιοπωλείο ή κάπου στο διαδίκτυο που θα μπορούσα να το προμηθευτώ;
    Ευχαριστώ,
    Μανόλης, Πράγα.

  6. Vrach said

    Ωραία, ξέρουμε πια τι θα διαβάσουμε προσεχώς! Έχω διαβάσει δυο τρία του Μακριδάκη, μου φάνηκαν εξαιρετικά, πραγματικά διαβάζεται μονοκοπανιά ο τύπος και έχει μια, ξεχασμένη για πολλούς, αναζητούμενη πάντως, γνησιότητα…

  7. Ο Μακριδάκης πειραματίζεται με το γλωσσικό ύφος με πολύ καινούργιο και δικό του τρόπο, και αυτός είναι ένας από τους λόγους που τον εκτιμώ πολύ.

    Το απόσπασμα είναι ευχάριστο -ο Μακριδάκης το έχει, ο άνθρωπος- αλλά είναι μικρό για να πω αν στέκει η νέα υφολογική πρόταση.

    Σε καναδυό σημεία είχα την αίσθηση ότι συνυπάρχουν διάφορες γλωσσικές φάσεις με τρόπο ανομοιογενή. Π.χ. μου φάνηκε (καταρχήν) παράξενο να αναφέρεται το αρχαιοπρεπές ονοματικό σύνολο του ποιητικού αιτίου υπό των ζηλοφθόνων γυναικών της μικράς νήσου σε προπαροξύτονη μετοχή επονομαζόμενη. Θα περίμενα τη φράση να είναι: η επονομαζομένη και Ξυλαγγούρω κάποτε, ότε ήτo ακμαία, υπό των ζηλοφθόνων γυναικών της μικράς νήσου. Ίσως πάλι μιλάει ο μικρός Γιάννης Χάρης μέσα μου (θυμήθηκα το φράκο με τα τσαρούχια).

    Κοντολογίς, πρέπει να το διαβάσω. Όπως η πουτίγκα καταξιώνεται στο φάγωμα, το βιβλίο καταξιώνεται στο διάβασμα.

    #3
    Αξιόλογος λογοτέχνης, υποκειμενίζων πολιτικός αναλυτής. Υπάρχει ένα αίτημα για ακεραιότητα στις αναλύσεις του που είναι γνήσιο και με αγγίζει. Προσωπικά όμως δεν με πείθει η γενίκευση της απανάπτυξης που προτείνει. Σε κείμενα που έχει δημοσιεύσει στο παρελθόν ότι ζεις με δυο-τρία ευρώ τη μέρα, με ένα πιάτο φακή από το χτήμα, κάπου έχουν παραπέσει 8 εκατομμύρια που ζουν στα αστικά κέντρα της Ελλάδας και δεν έχουν χτήμα στις Ρογδιές. Για να μην παρεξηγηθώ δεν τον θεωρώ δήθεν, απλώς θεωρώ ότι ανάγει με κάποια αφέλεια την υποκειμενική εμπειρία του σε κανόνα. Την ίδια αφέλεια εντοπίζω και στην ανάλυση που παραθέτεις.

  8. Μαρία said

    5
    Μπορείς να το αγοράσεις απο δω http://www.books24.gr/cart

  9. Alexis said

    Ενδιαφέρον ακούγεται…

    Νίκο, με το συμπάθειο κιόλας, αλλά η παράγραφος που ξεκινάει με το «Η δράση εκτυλίσσεται σ’ ένα νησί…» περιέχει αλλεπάλληλα …μακροβούτια, χωρίς ούτε μία τελεία (!)
    Δεν ξέρω αν το ‘κανες επίτηδες, αλλά τρόμαξα να καταλάβω ποιός είναι ο λοστρόμος, ποιός ο γιός του και ποιός ο …φυσικός καλλιεργητής. Άσε που κάπου μπαίνει στη μέση κι ο θείος απ’ την Αμερική και γίνεται …κόλαση! 😀

    …έχει επηρεαστεί από κάτι γιαπωνέζικες θεωρίες και καλλιεργεί χωρίς να σκάβει τη γη -αφού είναι φυσικός καλλιεργητής
    Προφανώς αναφέρεται στη μέθοδο του Ιάπωνα Masanobou Fukuoka γνωστή και ως «Do-nothing-farming», την οποία στην Ελλάδα έχει εισάξει (χα!) και αναπτύξει ο Παναγιώτης Μανίκης.
    Περισσότερα, και σχετικό βίντεο, εδώ

  10. spiral architect said

    @2: Αν και με χάλασε η κατακλείδα του σχολίου σου, θυμάμαι ότι είχα βρεθεί πριν λίγα χρόνια σε ένα πανηγύρι σε χωριό στο Μυλοπόταμο Ρεθύμνου, όπου η πίστα και τα τραπέζια ήταν στημένα όχι στην πλατεία του χωριού, αλλά στο μεγάλο πλάτωμα έξω απ’ το νεκροταφείο. Μερικοί ξενομερίτες Αθηναίοι σκιάχτηκαν, ειδικά όταν άρχισε να σουρουπώνει. Στην κουβέντα απάνω κάποιος είπε ότι επιλέχτηκε αυτό το μέρος, για να σηκωθούν επιτέλους, να χορέψουν και οι νεκροί.
    Από το ύφος του μάλλον το εννοούσε, αν και το χωριό έχει ζωή και το χειμώνα με Δημοτικό, αλλά και Γυμνάσιο.
    Χιούμορ Κουρητών 🙂

  11. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Έχω δηλώσει προ πολλού ότι είμαι φαν του Χιώτη* Γιάννη Μακριδάκη.
    Ο Ανάμισης ντενεκές του με συνεπήρε και Το ζουμί του πετεινού, μού είχε πολύ αρέσει.Το Αντί Στεφάνου το ολοκλήρωσα το τελευταίο τριήμερο και δε μ αφήνει να κοιμηθώ η ευρηματικότητα και η πλουμιστή αυτή γραφή. Οι μετοχές του και το «κατόπιν τού..» τραγουδούν μέσα στις γραμμές. Κελαρρύζουν αυλακάκια ανάμεσα στις οι λέξεις. Αυτή η γλώσσα,ή εμένα μου πάει ή είναι τόσο επιτυχημένη η επιλογή,που απλώς παραδόθηκα.
    Σ.Σ. Νικοκύρη, μου ενσφινώθηκε (δυο φορές το γράφει αυτό το ρήμα και τί καλά που τού πάει) ότι έχει μέσα μια λέξη που σημαίνει συσσωρεύει. Σωρός από χώμα ή απορρίμματα και δε μπορώ να την ξαναβρώ.Όχι το βολίσκος χώματος ούτε το λοφίσκος άμμου. Στραβώθηκα να το ξαναβρώ,τίποτα.Τάχα μοιάζει με το κουμουλώνω.Μπα.Στον ύπνο μου θα το είδα.
    *έτερος, παλιός αγαπημένος, ο Χιώτης επίσης Δήμος Αβδελιώδης(ε,πάνε δυο δυο και στην καρδιά μου 🙂 )

  12. cronopiusa said

    ΕΝΑ ΚΑΡΑΒΙ ΑΠΟ ΤΗ ΧΙΟ

    Μπαγδατί (οργανικός συρτός Χίου)

    λοξοδρομεί κι ο Στέφανος όπως κι ο Πέτικας, ο ήρωας του ‘Ανάμιση Τενεκέ’

    τρία βήματα εμπρός και δύο πίσω

    Καλή σας μέρα, ευχαριστούμε

  13. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Καλημέρα δεν είπα. Καλημέρα!
    10. >>στο μεγάλο πλάτωμα έξω απ’ το νεκροταφείο.
    ένα ζευγάρι μαντινάδες κάπως σχετικές, του Ζωιδάκη νομίζω.
    Ποτές δε με φοβίσανε του Κάτω Κόσμου οι τόποι
    κι εκειά με περιμένουνε πάλι εδικοί μου αθρώποι.
    Φαίνεται πως περνά καλά ο άθρωπος σα μ ποθάνει
    για δεν εγυάηρε κιανείς παράπονα να κάνει

  14. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    >> ο περιπτερούχος καπετάν Παράσχος Ψιλάκης
    Όχι περιπτεράς, περιπτερούχος.Ιδιοκτήτης κορδωτός-καθότι καπετάνιος το πάλαι.Και ταμάμ το όνομα! Ψιλλάκης

  15. stratosbg said

    Reblogged this on a hairless ape.

  16. vikar said

    Ο Μακριδάκης φοβερός, λέω, και το λέω έχοντας διαβάσει μόνο ενάμισί του. Δέν εννοώ τον Ντενεκέ, εννοώ κυριολεκτικά οτι όταν πήρα για δεύτερο να διαβάσω το Ράσο, πέτυχα σε κακέκτυπο, με λευκές σελίδες διάσπαρτες στο κείμενο… Ντροπής πράματα. Έχετε το νού σας, ξεφυλλίζετε πρώτα τα βιβλία της Εστίας πρίν τ’ αγοράσετε.

  17. cronopiusa said

    Γιάννης Μακριδάκης ,»Χαΐνης»Δημήτρης Αποστολάκης στην Κίνηση Πολιτών Μοσχάτου Μεσοποταμία 30/9/2012

  18. cronopiusa said

    Μεσοποταμία.Γιάννης Μακριδάκης ,»Χαΐνης» Αποστολάκης

  19. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Μια αιτιολογία αυτής της μικτής γλώσσας θα ήταν ότι,εν τέλει, μιλάει ένας θεολόγος, πενήντα πλας.
    >>Έχετε το νού σας, ξεφυλλίζετε πρώτα τα βιβλία
    Α το ξέχασα, η σελίδα 123,124 του Αντί Στεφάνου,αυτού που πήρα εγώ, είναι,στο περιεχόμενο,ανάποδα!
    Έχει ξεφύγει και μια μετοχή (τώρα δεν τόχω μαζί μου) σε άλλο γένος.

  20. Θεωρώ κορυφαίο του το «Ήλιος με δόντια». Τα διάβασα όλα πλην του προτελευταίου. Να πω ότι τα αποσπάσματα που δημοσιεύεις ¨μιμούνται» Παπαδιαμάντη;;;

  21. # 3

    Οταν δεν μπορείς να δεις μέσα από ένα τζάμι αν δεν το ακουμπήσεις δεν φαίνεται αν η δικιά σου μεριά ή η άλλη είναι που έχει την θολούρα, χωρίς να αποκλείεται να έχουν θολούρα κι οι δυό μεριές.

  22. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα και τα δεύτερα σχόλια!

    20: Δεν θα έλεγα ότι μιμούνται, θα έλεγα όμως ότι θυμίζουν.

    16-19: Και στο δικό μου αντίτυπο υπάρχει ακριβώς αυτή η αντιστροφή.

    9: Μακροπερίοδη είναι η πρόταση, μακροβούτι (δηλ. υπερβατό) δεν έχει

  23. ελενη said

    νομιζω οτι ειναι ένας απο τους πιο καλούς νέους συγγραφεις, με ορθο πολιτικό και κοινωνικο κριτηριο, και συνδυαζει την ιδεολογια του με τη συμπεριφορα του.

  24. Και για να μην ξεχνιόμαστε για όσους δεν πιπιλάνε το δάχτυλο η 20ήμερη αναβολή που θα προτείνει ο Κοντονής φυσικά ΔΕΝ πρόκειται να διορθώσει τίποτε στο χώρο του ποδοσφαίρου ,απλά δείχνει την απροθυμία του να λάβει μέτρα κατά ΠΑΟ και ΟΣΦΠ, όπως και ΑΕΚ για τα όργια που γίνονται στα παιχνίδια της στην Β Εθνική (εκεί η εισβολή των οπαδών στον αγωνιστικό χώρο έχει καθιερωθεί ατιμωρητί )
    Μεγάλη του ελπίδα ο αθλητικός εισαγγελέας ο οποίος ζητά 120 000 πρόστιμο και δυο αγωνιστικές στον ΠΑΟΚ (για τα ίδια ακτριβώς γεγονότα ο ΟΣΦΠ «τιμωρήθηκε» με 7 000 και τα πρόσφατα πολύ χειρότερα επεισόδια στο Ηράκλειο με μία αγωνιστική) για να δείξει πως έχει την τόλμη να τιμωρεί.
    Μάλλον αυτό σκεπτεται από την Κυριακή που έγινε το (οθντκ)ματς.
    Το να σκεφθεί πως η μεροληψία, διαφθορά, αλητεία και κυρίως ατιμωρησία των «μεγάλων» του ποδοσφαίρου δημιουργεί το υπόβαθρο για να αναπτυχθεί η βία και ο φανατισμός ούτε που περνάει από το μυαλό του εμπνευστή της αναβολής Πανούση.
    τραβάμε μια διακοπή να καταλαγιάσουν τα πράγματα, μελετάμε…εγκλιματολοζί και κατά ο ητό του Μητσοτάκη, σε λίγο ποιός θα τα θυμάται.
    Δείτε εδώ τον τρόπο με τον οποίο πανηγύριζε πέρισυ το γκολ του ΟΣΦΠ στην Τούμπα ο ποδοσφαιριστής του ΟΣΦΠ στο προηγούμενο από τις ‘σαρδέλλες» ματς για το πρωτάθλημα (σε βίντεο φαίνεται πως έχει κάνει όλο τον γύρο του γηπέδου) χωρίς ο αθλητικός εισαγγελέας να πάρει χαμπάρι τίποτε, δεν θα το έγραψαν οι εφημερίδες που πρόσκεινται στον ΟΣΦΠ
    http://www.paok24.com/podosfairo/37197/den-ta-eipes-ola

  25. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Χωράφι φυσικής καλλιέργειας,από το Γιάννη Μακριδάκη
    http://yiannismakridakis.gr/?p=5920
    Διακρίνονται Μπρόκολα,λαχανίδες (φυλλάδες-καρπολάχανα),λάχανα, συνάπι, μαϊντανός,ραπανίδες,σπανακάκι,ραδίκια,παντζάρι,αγριόπρασα,ξυνίθρες, λάπατα. Και μια μουσμουλιά πουλαδίτσα στη μέση

  26. sarant said

    Να προσθέσω ότι ο ιδιοκτήτης του βιβλιοπωλείου όπου έγινε η παρουσίαση λέγεται Γιώργος Χάκκας και είναι ανιψιός του μεγάλου Μάριου Χάκκα.

  27. Τα βιβλία και ειδικά «Η δεξιά τσέπη» (το αγαπημένο μου) δίνουν αίσθηση Παπαδιαμάντη, και δεν πιστεύω ότι είναι ιερόσυλο να λέγεται αυτό.
    Καλημέρες.

  28. Ωραίος τύπος ο Μακριδάκης, αρκεί να μην καβαλήσει το καλάμι στο μέλλον. Όντως, το ξεκίνημα αναδίδει ένα άρωμα Παπαδιαμάντη.

  29. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    >>ο ιδιοκτήτης του βιβλιοπωλείου όπου έγινε η παρουσίαση λέγεται Γιώργος Χάκκας και είναι ανιψιός του μεγάλου Μάριου Χάκκα.
    Το κρατάμε με ευλάβεια αυτό.Σα νεύμα από τον ουρανό του σπουδαίου Χάκκα.

    στη φυσική καλλιέργεια πιστεύουμε ότι η βροχή δεν πέφτει από τον ουρανό αλλά γεννιέται από το έδαφος, ότι είναι τα φυτά με την λειτουργία που κάνουν τα φύλλα των δέντρων που δημιουργούν τα σύννεφα και φέρνουν τη βροχή. Επομένως και το πρόβλημα της ύδρευσης των πόλεων αλλά και της άρδευσης των χωραφιών είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την αποκατάσταση των δασών

  30. sarant said

    27 Χρήστο, στην παρουσίαση είπα κάτι παρόμοιο.

  31. giorgos said

    http://katotokerdos.blogspot.gr/2015/02/blog-post.html#more

  32. "Ετεροδημότισσα" said

    Εμενα μου άρεσε ο Ηλιος με Δόντια παρα πολυ, τα χω διαβάσει ολα του. Αν ομως εγραφε ετσι παλι σαν τον Ανάμιση και τον Ηλιο θα ήταν τοσο καλύτερα! Ελεος πια με την προπαγάνδα! Το ζουμι του πετεινου και το αλλο του θεου το μάτι περιπου τα ιδια ήταν. Φυσικα και το παράγγειλα ηδη το καινουργιο

  33. Dimitris said

    29β

    «….Δηλαδή η επιστημονική προσέγγιση είναι άχρηστη πλέον;

    Νομίζω ότι χρειαζόμαστε μια νέα επιστήμη που θα αρνηθεί τη σημερινή επιστήμη της ανάλυσης και του τεμαχισμού. Μια περισσότερο ολιστική επιστήμη, που θα ξεφύγει από την εσφαλμένη αντίληψη ότι το αντικείμενο δεν επηρεάζει το υποκείμενο, μια παρανόηση που εδώ και δεκαετίες έχει γίνει αντιληπτή στο χώρο της κβαντοφυσικής. Μια νέα επιστήμη η οποία θα συνδεθεί με τη θρησκεία και τη φιλοσοφία για να καρποφορήσει μια νέα ολιστική αντίληψη του κόσμου……»

    Τωρα μετά απο τετοια απάντηση (και ερώτηση) πώς να πάρεις στα σοβαρά και τα υπόλοιπα?

  34. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    33. >>πώς να πάρεις στα σοβαρά και τα υπόλοιπα
    Για το Φουκουόκα και την ιδιοφυή ιδέα του ,την αναδάσωση από ψηλά με σπόρους μέσα σε άργιλο, ήθελα να τονίσω και γμτ δεν τη διάβασα όλη τη συνέντευξη. Αυτό έπρεπε να βάλω: http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%B1%CF%83%CE%B1%CE%BD%CF%8C%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%85_%CE%A6%CE%BF%CF%85%CE%BA%CE%BF%CF%85%CF%8C%CE%BA%CE%B1
    Προχθές στην ομιλία για την αποανάπτυξη κλπ, κάποιος από το ακροατήριο έβαλε σε πιο ρεαλιστική βάση τη συμμετοχή,τη συνδρομή, του καθενός ε κ ε ί που ζει,στη σωτηρία,αποκατάσταση και την απόλαυση μέσα από την ενσυνείδητη προσέγγιση της φύσης π.χ. για την Αττική, τα πέριξ της Αττικής βουνά.

  35. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Kι αν δε μπορείς να έχεις μια εξοχή σαν τις Ρογδιές και ρωμαλέες ιδέες του απόλυτου σεβασμού στον κύκλο της ζωής της φύσης όπως του Στέφανου, κι αν ζεις στις μεγάλες τσιμεντουπόλεις, κάπου θα υπάρχει λίγο χώμα, αν το θες πράγματι.

  36. Να χαλάσω το κλίμα και να αναρωτηθώ φωναχτά για τα 12 ευρώ της τιμής των 100, και αν, σελίδων; Και τι σελίδων; Είναι ακριβές ότι οι 269 λέξεις που παρέθεσε ο νικοκύρης είναι 2 σελίδες;! Εντάξει, δεν είναι κρέας, να το πουλάμε με το δράμι, αλλά πλέον στην εποχή μας, με τις ψηφιακές ευκολίες και τις δυνατότητες αυτενέργειας, δεν δέχομαι πλέον ούτε αιτιάσεις για μεσάζοντες, ούτε για κύκλωμα διακίνησης, ούτε άλλο τίποτα. Κι αν από τα 12 ευρώ, 1 μπαίνει στη τσέπη του συγγραφέα, ακόμη χειρότερα, για την επιλογή του να συμβάλει έτσι στην ανάπτυξη.

    Κι αδερφέ, ούτε στούντιο έχεις να πληρώσεις, ούτε παραγωγό, ούτε οργανοπαίχτες. Θα περιμένω να το δανειστώ από βιβλιοθήκη, ή όταν θάχει 5 ευρώ -και πολλά θα του είναι.

  37. sarant said

    36: 140 σελίδες πάντως και 10,80 ευρώ, αφού η έκπτωση 10% γίνεται από όλους και σε όλους.
    Και ο εκδοτης δεν έχει χάσει τη χρησιμότητά του, όπως δηλώνει και η παρουσίαση -ιδίως για έναν συγγραφέα της επαρχίας.

  38. "Ετεροδημότισσα" said

    36
    είναι αλήθεια ότι την προηγούμενη εβδομάδα πλήρωσα 14 + 2 για μεταφορικά ευρώ για το τελευταίο βιβλίο της Ν. Κλάιν για το περιβάλλον το οποίο παράγγειλα διαδυκτιακά από άλλη χώρα και είναι κοντά 600 σελίδες, paperback. ξέρω, συγκρίνω μήλα με πορτοκάλια και είναι αέναη αυτή η συζήτηση περί τιμής του βιβλίου στην Ελλάδα αλλά πάντα μου κάνει εντύπωση.

    Μου ήρθε τώρα γιατί και τα δύο σχετίζονται με το περιβάλλον.
    (Το τούβλο όμως της Κλάιν μου φαίνεται θα περιμένει λιγάκι ακόμα πριν το ανοίξω, έχω ψυχολογικά με τα τούβλα)

  39. Ωραίο,δεν έχω διαβάσει τίποτα δικό του, θα το παραγγείλω.

    Ο Φουκουόκα:

    Η Ιαπωνία έχει μια λαμπρή παράδοση διατήρησης της φύσης, ήδη από την εποχή του Σογκουνάτου των Τοκογκάουα, όταν με αυστηρότατους νόμους και ελέγχους σταμάτησαν την αποδάσωση. Είναι η μόνη από τις αναπτυγμένες χώρες με τόσο πολύ δάσος, 68% του εδάφους, την ξεπερνάει μόνο η Φιλανδία και η Σουηδία. Στην Κίνα από την άλλη, το δάσος είναι 15% και αποψιλώνεται συνεχώς, το κατάλληλο για καλλιέργεια έδαφος λιγοστεύει, εισάγει σιτηρά και ρύζι και όταν θα κάνει το μεγάλο άλμα προς τον γκρεμό, από την κατάρευση του οικοσυστήματος, το μπάμ θα ακουστεί σ’ όλη τη γή.

    Από την άλλη η Ιαπωνία έχει τη Φουκουσίμα. Την καταστροφή την είχε δει στο όνειρό του ο Κουροσάβα πολλά χρόνια πριν.

  40. cronopiusa said

    20

    όχι, δεν θυμίζει με Παπαδιαμάντη

    η άθλια επικαιρότητα αντιγράφει την Φραγκογιαννού

    ο Μακριδάκης στην ίδια βάρκα μας ταξιδεύει

    Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης-Στα μάτια τα ψιχαλιστά

  41. cronopiusa said

    40

    δεν θυμίζει με τίποτα Παπαδιαμάντη

  42. 37: Έλα πάρε την έκπτωση σε βιβλιοπωλείο της επαρχίας… Συγγνώμη, βρε Νικοκύρη, αλλά άμα θες να βιοποριστείς με τις λέξεις, ας είναι τουλάχιστον 15.000…

  43. # 36 τέλος

    υπερβολές, δεν θα το βρείς 5 ευρώ αφού ο βιβλιοπώλης το πληρώνει 6
    Θα το βρεις αργότερα σ’ αυτά τα λεφτά στα διαβασμένα-μεταχειρισμένα ή 1, 2 ευρώ στα με το κιλό αν δεν περπατήσει το βιβλίο

  44. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Έχω διαβάσει το Ανάμισης ντενεκές και το Ήλιος με δόντια, και μου άρεσαν πολύ και τα δύο. Το καινούριο δεν θα το αγοράσω γαι τον λόγο που επικαλείται και ο Stazybο Hοrn, είναι ΠΑΝΑΚΡΙΒΟ, το 2008 αλλά ακόμα και το 2010 είναι με τις σημερινές συνθήκες, περασμένα μεγαλεία. Δεν έχω το επίπεδο για να μπορώ να κρίνω το βιβλίο όπως οι περισσότεροι απο σάς, αλλά μάλλον είμαι ο μόνος που γνωρίζει το πραγματικό κόστος της έκδοσης ενός βιβλίου, και λέω με βεβαιότητα, οτι στοιχίζει πολύ λιγότερο απ΄ό,τι πρίν 20 και 30 χρόνια. Η κλασική πλέον έλειψη επιχειρηματικότητας απο τους εκδότες (και όχι μόνο) στην Ελλάδα, λειτούργησε-χτύπησε για άλλη μιά φορά.
    Σαν συγγραφέας, μου είναι πολύ αγαπητός, όμως οι πολιτικές αναλύσεις του δεν είναι το δυνατό του σημείο, η δε θεωρεία του για την υποανάπτυξη, (έτσι όπως την διατυπώνει τουλάχιστον) πέρα απο υποκειμενική, είναι για τα λιοντάρια.

  45. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    43 – Μιά «δίκαιη» τιμή θα ήταν 6 άντε 7 ευρώ, ο συγγραφέας δεν είναι άγνωστος και έχει ήδη το κοινό του που δεν είναι μικρό για εκτός Δημουλίδου αναγνώσματα. Με την διαφήμιση (καλώς) του ιστολογίου, και άλλων μέσων, συν του οτι αρκετοί αναγνώστες θα μπορούσαν σχετικά εύκολα να το αγοράσουν για δώρο, οι πωλήσεις στην χειρότερη περίπτωση θα ήταν διπλάσιες, που μπορεί να έφερναν τα ίδια κέρδη, αλλά θα μεγάλωναν το αναγνωστικό κοινό, που είναι ΚΕΡΔΟΣ ΑΝΕΚΤΙΜΗΤΟ.

  46. Λάμπρο, στο 44-45

    Ώρες ώρες είσαι δύστροπο και δύσπιστο γίδι αλλά στο προκείμενο συμφωνώ μαζί σου!

  47. "Ετεροδημότισσα" said

    Σε διαβεβαιώ οτι το Μακριδάκη τον διαβάζει και το δημουλίδιο κοινό καθότι και ωραίο παληκαρι 🙂
    Μη το υποτιμάς το δημουλιδιον κοινον έχει αλανθαστον αισθητήριον 😆

  48. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Εγώ έχω τόσο θαυμασμό στο καλό βιβλίο,εκτίμηση στη σκέψη των γραφιάδων, που πάντα,και πριν με τα καλύτερα οικονομικά και τώρα με τα χάλια, δε μπορώ καθόλου να σκεφτώ ως σελίδες-τιμή . Φέρομαι και σ αυτό όπως και στα άλλα επιθυμητά ωραία πράγματα που κάποτε μπορώ να τα αγοράσω,κάποτε όχι.Δε σκέφτομαι το ύψος της τιμής παρά το μέγεθος της επιθυμίας μου την ώρα που θα μπορώ να το αποχτήσω.Δεν έχω τα λεφτά; τ΄αφήνω γι άλλη φορά.Μέσα σ ένα πλαίσιο 10,20,30 ευρώ,αφήνομαι ενίοτε να με κοροϊδέψουν.Τί να πρωτοαναλύσω, αντιμετωπίσω, ξετάξω,μέσα σε μια κοινωνία με οικονομία σκληρά φιλελέ.Θα με ξεκάνουν οι τέτοιες έγνοιες πριν αναλωθώ στα σημαντικότερα.Βέβαια για ανθρώπους που τα βιβλία είναι αναγκαία για τη δουλειά τους,αλλάζει εννοείται. Θύμωσα όμως για τις ανάποδες σελίδες στο βιβλίο Αντί Στεφάνου και δεν ξέρω και ποιον να μεμφθώ.Να το γυρίσω ως κακέκτυπο; Τόχω αψεγάδιαστο

  49. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    46,47 δίκιο,δίκιο. Ήξερα κι εγώ πως στοιχίζουν λίγο τα τυπωτικά κλπ μετά τις φωτοευκολίες της εποχής αλλά η σκέψη πόσο στοιχίζει; Πόσο παίρνει ο συγγραφέας τώρα με την κρίση άραγε; Ρητορική ερώτηση

  50. giorgos said

    Απ’ όλα έχει τό «μενού» …μέχρι καί περί έκδοτών . Σελ.121
    http://it.scribd.com/doc/35583520/

  51. "Ετεροδημότισσα" said

    49
    πόσα παίρνει ο αναγνώστης άραγε; και πόσο θέλουμε να φτάσει το βιβλίο σε αυτόν;
    και γιατί δεν κυκλοφορούν, παρά ελάχιστα ελληνικά βιβλία, σε e-book, με ανάλογη (χαμηλότερη) τιμή; Ξέρω, ξέρω οι παλιούρες θα πουν ότι δεν είναι το ίδιο αλλά σκεφτείτε ότι η ανεργία και η αφραγκιά κυρίως τους νέους χτυπάει, και αυτοί πιο πολύ e-book συνηθίζουν

  52. # 49

    Εφη στην Ελλάδα σε όλα τα πράγματα η κοστολόγηση γίνεται με το σκεπτικό » πόσο αντέχει να πληρώσεο μ@λ@κ@ς ; »
    Το συγκεκριμένο βιβλίο κατά πάσαν πιθανότητα έχει κόστος κάτω από ένα ευρώ, ούτε η αμοιβή του συγγραφέα είναι κάτι το εξαιρετικό. Ο (κάθε) συγγραφέας ελπίζει να γίνει σίριαλ ή ταινία το βιβλίο του, τότε βγάζει λεφτά

  53. "Ετεροδημότισσα" said

    52
    πράγματι ο Ήλιος με δόντια θα ήταν μια πολύ ωραία ταινία, να την έκανε κανάς Ιταλός όμως να είχαμε και διαλόγους, αλανάκια και τέτοια, όχι έλληνας κουλτουριάρης σιωπές στο τέρμα, μουσική καραϊνδρου να πουλάμε σάουντρακ και κλάμα μέχρι θανάτου

  54. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    Για το κόστος των βιβλίων νομίζω ότι είστε υπερβολικοί. Ξεχνάτε ότι το βιβλιοπωλείο πλέον έχει έκπτωση που φτάνει και ξεπερνάει καμιά φορά το 50%.

  55. Όπως έχει ήδη εξαγγείλει η νέα κυβέρνηση προτίθεται να επαναφέρει την ενιαία τιμή του βιβλίου, την οποία είχε καταργήσει τον περασμένο Ιούνιο η προηγούμενη κυβέρνηση.

    Το θέμα επανήλθε διά στόματος του υπουργού. «Δεν ωφελήθηκε κανείς από την κατάργησή της» είπε ο κ. Ξυδάκης.

  56. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    46 – Tι ωραία φωτογραφία είναι αυτή ρε σκύλε, πού τις βρίσκεις;

    47 – Nαι έχεις δίκιο, είναι ωραίο παλληκάρι, γράφει και πολύ ωραία και κλάααμα η κυρία ρε παιδάκι μου. (χαμόγελο).

    «Μη το υποτιμάς το δημουλιδιον κοινον έχει αλανθαστον αισθητήριον :lol:»
    Σαν τον κυρίαρχο λαό ένα πράμα, αυτόνομη συντρόφισα αδικείς τον εαυτό σου, για πολιτικός έπρεπε να πάς, ΟΧΙ ΓΙΑ ΣΕΝΑ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΩΡΑ (κι άλλο χαμόγελο).

  57. Τσοπάνος said

    @39
    Φύση δεν είναι μόνο τα δάση, τα ποτάμια, οι λίμνες κλπ
    Είναι και η θάλασσα, την πανίδα της οποίας συστηματικά εξολοθρεύουν.
    Άρα….

  58. Δυστυχως δεν έχω διαβάσει κανένα βιβλίο του. Μόνο τα κείμενα που ανεβάζει στο μπλογκ του.
    Τον ξέρω ως φυσικό καλλιεργητή και εκτιμώ ιδιαίτερα τη στάση ζωής του.
    Αντιγράφω, για όσους ενδιαφέρονται, από το «Η Επανάσταση Θεού, Φύσης και Ανθρωπου», του Masanobu Fukuoka, σε μετάφραση Παναγιώτη Μανίκη:
    «Οι γεωργικοί ειδήμονες πιστεύουν ότι αν οι άνθρωποι χρησιμοποιούν μηχανές, λιπάσματα και γεωργικές χημικές ουσίες θα αυξήσουν την παραγωγή τροφής, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι απλώς μετατρέπουν το πετρέλαιο σε τροφή. Στο παρελθόν, το έδαφος ήταν γόνιμο και με τη δύναμη της φύσης, η επενδυόμενη ενέργεια υπερδιπλασίαζε την αύξηση της παραγωγής. Σήμερα, όμως, αντί για αύξηση στην παραγωγή, όσο περισσότερο παράγουμε τόσο περισσότερο κατατρώμε τους πόρους της γης, με αποτέλεσμα αρνητική παραγωγή.
    Μια αύξηση στην παραγωγή τροφής, η οποία φαίνεται ότι είναι αύξηση όταν θεωρείται σε ατομικό και εθνικό επίπεδο, είναι πλήρης αποτυχία όταν τη βλέπουμε σε παγκόσμια κλίμακα και μεταβάλλεται σε πρόγραμμα για μειωμένη παραγωγή. Μοιάζουμε με χταπόδι που αυτοσυγχαίρεται γιατί πάχυνε τρώγοντας τα δικά του πλοκάμια. Εδώ βρίσκεται ο βασικός λόγος που οι αγρότες δεν μπορούν να τα φέρουν βόλτα. Μέθοδοι καλλιέργειας υψηλής τεχνολογίας δημιουργούν την πλάνη ότι ακόμη κι αν η γη χάσει τη γονιμότητά της, ακόμη κι αν δεν υπάρχει έδαφος, η τροφή μπορεί ασφαλώς να παράγεται, αλλά αν το πετρέλαιο γίνει έστω και σχετικά σπάνιο, η παραγωγή τροφής αμέσως θα σημειώσει απότομη πτώση. Όταν έχουμε φτάσει στο σημείο για μια μονάδα ενέργειας τροφής να χρειαζόμαστε τρεις ή τέσσερις φορές περισσότερη καταναλισκόμενη ενέργεια, πώς θα μπορέσει η ανθρώπινη φυλή να διατηρήσει την προμήθεια τροφής;
    Καμιά τεχνολογία για αυξημένη παραγωγή τροφής δε χρησιμοποιεί περισσότερη ενέργεια απ’ ό,τι η υψηλή τεχνολογία. Όλοι πρέπει να καταλάβουμε τώρα πόσο τρομαχτικό είναι αυτό. (Όποιος ελέγχει το πετρέλαιο μπορεί να ελέγχει την προμήθεια τροφής και την ανθρωπότητα).
    …Είναι πλάνη να πιστεύουμε ότι με τις προόδους στη γεωπονία, είναι δυνατή η αύξηση στην παραγωγή τροφής. Οι τεχνολογίες που αναπτύσσουμε απλώς αντισταθμίζουν τις απώλειες από την υποβάθμιση της γης και τη μείωση της παραγωγικότητας. Με άλλα λόγια αποτελούν τεχνολογίες για την περικοπή των απωλειών. Όταν τις εξετάζουμε σε παγκόσμια κλίμακα, αυτές δεν αποτελούν τεχνολογίες για την αύξηση της παραγωγής αλλά μόνο για τη μείωση των απωλειών. Σκοτώνουμε απλώς το έδαφος και στη συνέχεια νομίζουμε ότι θα το σώσουμε».

    Ακόμα πιο σπουδαία βρίσκω την προσέγγιση του Aυστραλού Bill Mollison με τη «μόνιμη καλλιέργεια», το Permaculture [permanent + (agri)culture]. Προσωπική μου άποψη, αφού έχω καλλιεργήσει και με τους δύο τρόπους. Τη βρίσκω πιο ουσιαστική, πιο αποτελεσματική, και πιο γήινη -απαλλαγμένη σε μεγάλο βαθμό από τη θρησκειοποίηση της φύσης.

    η δική μου οπτική και στάση, όσον αφορά στις σχέσεις ανθρώπου-γης-κόσμου, σ’ αυτό το βιβλιαράκι που ανέβασα στο διαδίκτυο: https://app.box.com/s/e056y7qqs9g4rcrjiip1

  59. sarant said

    58: Ευχαριστούμε -αλλά να διαβάσετε και τα βιβλία του τα λογοτεχνικά 🙂

  60. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Ωπα, στο 49 σχόλιο αναφερόμουν στο Σκύλο κ Λάμπρο,δηλ. 45,46 (όχι στο …σεξιστικό χα χα,47).

  61. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    54 – «Για το κόστος των βιβλίων νομίζω ότι είστε υπερβολικοί. Ξεχνάτε ότι το βιβλιοπωλείο πλέον έχει έκπτωση που φτάνει και ξεπερνάει καμιά φορά το 50%.»

    Nίκο αυτό κάνει ακόμα χειρότερη την κατάσταση, και είναι δείγμα της αισχροκέρδειας αλλά κυρίως της βλακείας και της ανύπαρκτης επιχειρηματικής αντίληψης, που αντί να μεγαλώσουν την πίτα, προσπαθούν να φάνε όλοι απο μιά τυρόπιτα.
    Αντί να κάνει το βιβλιοπωλείο έκπτωση 50%+ (άρα ποιό είναι το περιθώριο κέρδους;) θα ήταν καλύτερα να είναι αυτή η πραγματική τιμή, γιατί αλλιώς βλέπεις το 12 κι αλλιώς το 6, το δεύτερο είναι πιο τραβηχτικό. Επιπλέον θα μπορούσαν να κάνουν μιά σχετική έκπτωση στην τιμή των 6 σε όσους έχουν κάρτα ανεργίας, και ειδικά στους νέους ανέργους σε συνεργασία των φορέων έκδοσης και πώλησης 50%, γιατί όπως λέει και η Ετεροδημότισσα αυτούς έχει τσακίσει κυρίως η αφραγκιά και η ανεργία, ας τους το δώσουν στην τιμή της ληγμένης σκυλοτροφής που τρώνε στα στα φάστ φούντ. Σκέψου το μελλοντικό κέρδος, αντί να ξημεροβραδιάζονται στο fb θα διαβάζουν, μετά στο fb αντί να σαχλαμαρίζουν θα ανταλλάσουν απόψεις, κάπως έτσι θα ανέβει και η κριτική τους σκέψη, και φυσικά, αντί για άβουλα ηλεκτρονικοχτυπημένα πλάσματα, θα γίνουν αναγνώστες με πραγματικό «αλάνθαστον αισθητήριον» που λέει και η αυτόνομη συντρόφισα, σκέψου πόσα καλά μπορούν να συμβούν απο μία τέτοια συντονισμένη ενέργεια των φορέων του βιβλίου.

    Υ.Γ – Ξέρω δεν είμαι ρεαλιστής και ζώ στον κόσμο μου, το έχω εμπεδώσει.

  62. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Σκύλε από τη Δάφνη Αχαϊας μίλησε προχτέςένας καλλιεργητής κ είπε πως τόσο κοντά σε πόλεις,Αθήνα και Πάτρα,200 άτομα στο χωριό, με σχολεία κλπ κι όμως δεν ξεκουνάνε εύκολα οι άνθρωποι προς τα κει από την πόλη,παρά την ανεργία και την κρίση.

  63. ΕΦΗ², στο 62

    Λες να μην τα ξεύρω; Αλλά είναι δύσκολο για έναν πόντικα της πόλης να αλλάξει τα χούγια του. Υπάρχει, όμως, και το αντιστροφο. Οι ντόπιοι δυσκολεύονται να προσαρμοστούν στο 2015.

    Εδώ, στο χωργιό (σύνορα Αχαΐας με Κορινθία) προσπαθώ να ψήσω κάναν ξάδερφο ή κάναν ανηψό να το γυρίσουν στις βιοκαλλιέργειες αλλά την πίνουν, καθότι κι άμα δεν ρεντίζεις εσύ, ρεντίζει ο διπλανός σου κι έρχονται όλα τα ρέντια* στο δικό σου το χωράφι, ασχέτως αν έχεις ελιές κι ο διπλανός έχει ξυνά ή αμπέλι. Χημικός πόλεμος, λέμε! Είχα μια καλή μάσκα αερίων για τα Εξάρχεια και όταν «αποστρατεύτηκα», της πήρα καινούργιο φίλτρο και την χάρησα στον ανεψό μου. Σε έξι μήνες το φίλτρο ήταν όφφ!

    Κι ας μην συζητήσομε καν πόσο χαμένη είναι η προσπάθεια να τους πείσεις να μην πουλάνε στο μεσάζοντα αλλά να πηγαίνουν στις αγορές χωρίς μεσάζοντες…

    *ρέντια=τα σταγονίδια του ραντίσματος, επειδή εδώ λεξιλογούμε και είμαστε και λίγο ψεκαζμένοι!

  64. Λάμπρο, στο 56α

    τι να κάνομε; όλη την ημέρα στο ίνδερνετ είμεθα, η άτιμη η αεργία ας όψεται…

  65. Πέπε said

    Θεωρώντας δεδομένο ότι σ’ ένα ιστολόγιο σαν αυτό εδώ είναι απολύτως θεμιτό να προβάλλονται λογοτέχνες, και ότι αν μιλήσει κανείς για διαφήμιση δε θα την εννοεί ως κάτι κακό, έχω να πω ότι εμένα η παρουσίαση δε μου φαίνεται και πολύ διαφημιστική, σχεδόν το αντίθετο.

    Κι εγώ παρακλουθώ τον Μακριδάκη και τον εκτιμώ ιδιαίτερα. Ως λογοτέχνη τον παρακολουθώ. Ως μπλόγκερ πολύ λιγότερο. Ως πραγματικό άνθρωπο (που δεν τον έχω γνωρίσει από κοντά αλλά μόνο έμμεσα), με την αποανάπτυξη και όλα αυτά, η γνώμη μου είναι ότι ευτυχώς που υπάρχει και ότι μακάρι να μπορούσε (να υπήρχαν δηλαδή οι κατάλληλες συνθήκες) να αποτελέσει πρότυπο προς μίμηση, αλλά ότι και μόνο ως πρότυπο για έμπνευση πάλι κέρδος είναι που τον έχουμε. Ότι όμως είναι αφελής, είναι. Είναι ένας ωραίος Δον Κιχώτης.

    Πάμε παρακάτω.

    α) Η γλώσσα του βιβλίου:
    Για να το λένε άνθρωποι που νιώθουν από γλώσσα ότι είναι ωραία, θα είναι. Το δείγμα που παραθέτει ο Νίκος δεν είναι ωραίο. Είναι κανονική στρωτή «δημοτική» με εμβόλιμες σφήνες καθαρεύουσας, που δε βλέπω τι εξυπηρετούν. Ακόμη και οι άνθρωποι που στον ζωντανό τους λόγο παρεμβάλλουν σφήνες καθαρεύουσας, δεν το κάνουν έτσι εική και ως έλαχε.
    Επιπλέον:
    Αν κανείς δεν μπορεί να πει «του Φανή εκ του Στεφανή» (γιατί δε βγαίνει από τον Στεφανή τον ίδιο αλλά από το όνομα «Στεφανής», άρα σε ονομαστική με υπονοούμενα εισαγωγικά), μία παραπάνω δεν μπορεί να το πει όποιος έχει πει σε άλλο σημείο «η Πάτρα εκ του Κλεοπάτρα», που είναι το σωστό. Βέβαια λογοτέχνης είσαι, άμα θες σπας και τους κανόνες, αλλά να είσαι τουλάχιστον συνεπής με τους δικούς σου κανόνες.
    Τέλος, τι λογής χιούμορ είναι αυτό το «ζάμπλουτος»;

    Ίσως -ελπίζω- να τον αδικεί η αποπλαισιωμένη παράθεση. Οπωσδήποτε, παρά τις επιφυλάξεις μου, αξιέπαινο ότι τολμά να πειραματιστεί με ένα νέο ύφος και μάλιστα αφού έχει ήδη καθιερωθεί.

    β) Το άλτερ έγκο:
    Ένα από τα αξιοθαύμαστα μ’ αυτό τον άνθρωπο είναι η πληθωρικότητά του. Δραστηριοποιείται τουλάχιστον σε τρεις τομείς, ανεξάρτητους μεταξύ τους: ιστορία, λογοτεχνία, καλλιέργειες (όπου μαζί με τις καλλιέργειες βάζω και όλη τη σχετική ιδεολογία + τα όσα γράφει στο ίντερνετ, ακόμη και πολιτικά). Στην Ιστορία δεν ξέρω τι κάνει, στα άλλα είναι τολμηρός, πρωτότυπος και καλός και μπράβο του.
    Αν τώρα αρχίσει να τα ανακατεύει και να χώνει στα λογοτεχνικά του βιβλία τον οικολόγο εαυτό του με τις απόψεις και τον αγώνα του, χάνεται όλη η μαγεία της πολυσχιδούς προσωπικότητας. Ελπίζω να μη γίνει ένας μονοδιάστατος και εμμονικός τύπος που καλλιεργεί φυσική καλλιέργεια, γράφει φυσική καλλιέργεια, σκέφτεται φυσική καλλιέργεια και κλάνει φυσική καλλιέργεια.

    . . . . . . . . . . . .

    Το κείμενό του στο λινκ του 3 δε λέει τίποτε που να με ξενίζει. Είναι λογικές απόψεις – άλλος θα συμφωνούσε, άλλος όχι, αλλά τίποτε περισσότερο. Όποιος διαβάζει Μακριδάκη, κάτι τέτοιο άκρες μέσες θα περίμενε.

    Είναι όμως πολύ κακογραμμένο. Και όποιος διαβάζει Μακριδάκη, αυτό δε θα το περίμενε ποτέ.

  66. cronopiusa said

    Ο Μακριδάκης βρήκε ένα πέρασμα στ’ ακρόνειρο, βρήκε ένα σπανιότατο γκρι μαργαριτάρι σε όστρακο που αλίευσε ο ίδιος.
    Αν έχει κάτι στη δεξιά του τσέπη δεν είναι το μαργαριταρένιο κολιέ που ονειρευονται να χαρίσουν στην καλή τους οι Σαδουκαίοι
    μα κουλουκάκια και ζαχαρωτά
    Μαντινάδες πουλά
    με τη ζάχαρη απόξω
    πάρε κόσμε πολλές
    μαντινάδες καλές
    δεν είναι και ζημιά
    δυό δεκάρες η μιά.

    Στο Μακριδάκη βλέπω μια συνέπεια λόγου και πράξης Παρέμβαση στο δημοτικό συμβούλιο για ζήτημα προσφύγων , μια γενναιοδωρία, δίνει και μοιράζεται ελπίδες, συναισθήματα, μαργαριταρια, ρυθμούς που μας βοηθάνε να προχωρήσουμε!

    Η λογική του όλα πωλούνται και όλα αγοράζονται είναι μακριά απ’ τον ωραίο -μέσα κι έξω- συγγραφέα μας. .

  67. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    >>ως άλτερ έγκο του
    το αφιερώνει στη μάνα του και μ έβαλε στη σκέψη πως μπορεί (μακάρι όχι) να είναι «αντί στεφάνου» στη μνήμη της.Α, αφού τον διαβάζουμε να τον κουτσομπολέψουμε και λίγο 🙂
    Στο πρώτο μέρος πολύ το διασκέδαζα γιατί μου θύμισε ιστορίες από τεκταινόμενα κατα καιρούς στο νεκροταφείο του χωριού.Κάποια στιγμή είχα γράψει κάτι κι εδώ. Ολόκληρες ιστορίες για τα σημεία των τάφων και ισχύει απολύτως η διεκδίκηση της καλύτερης θέσης (π.χ.με…θέα, ανάδιο!). Μια θέση δόθηκε στην αρχηγό μιας φαμίλιας με αντάλλαγμα τις ψήφους της οικογένειας στον υποψήφιο πρόεδρο.Αμέσως μετά τις εκλογές έβαλε μπρος κι έφτιαξε μόνο με σοβάντισμα στιμέντου ένα κιβούρι,ίσα για να κατοχυρώσει το χώρο.’Ελα όμως που ως τις επόμενες εκλογές δεν είχε πεθάνει κανείς τους και οι αντίπαλοι της μηνούσαν να βιαστεί να μπει μέσα γιατί ο εκλεκτός της θα έχανε τις εκλογές και θα της χάλαγαν τον τάφο αφού άδειος ήταν και σε σημείο εκτός σειράς κλπ.Τέτοια κι άλλα μακαβριότερα γίνουνται στη λαοφίλητη επαρχία. 🙂
    Και το Ευταξίας,το όνομα του παλιού νεκροθάφτη,στο βιβλίο, είναι διαλεγμένο καλά.

  68. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    66/Υπέροχο το μαντινάδες πουλιώ
    >>μα κουλουκάκια* και ζαχαρωτά
    και κουλουκάκια μπορεί, σαν τον γλλυκούλλι κύνα μας, 🙂 και κουλουράκια βεβαίως
    *Σαν το κουλούκι αμοναχός απόξω περιμένω
    ένα θρουλί τς αγάπης σου κι ας είναι μουχλιασμένο

  69. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    67: Να βιαστεί να μπει στον τάφο, καλό!

  70. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    58 – Πρίν πολλά χρόνια (πάνω απο 20) έτυχε να συναντήσω τον Μανίκη στην Κορινθία σε μιά διάλεξη που είχα πάει με κάποιους φίλους, χωρίς να ξέρω κάτι γι΄αυτόν. Εντυπωσιάστηκα απο την απλότητά του αλλά και απο την «εναλλακτική» του γνώση, και επηρέασε θετικά την έτσι κι αλλιώς «διαφορετική» στάση ζωής που είχα. Φύση δύστροπο και δύσπιστο γίδι (όπως με λέει ο σκύλος πιο πάνω) μετά απο
    μερικά χρόνια, αντιλήφθηκα – διαπίστωσα, οτι καλά τα λέει ο αγρότης δάσκαλος, αλλά υπήρχε (και υπάρχει) ενα πρόβλημα, που (όπως και ο Μακριδάκης) δεν λάμβανε υπόψιν, την ραγδαία αύξηση του παγκόσμιου πληθυσμού, μοιραία η επιστροφή στην φύση και στην φυσική ζωή και καλιέργεια, θα δημιουργήσει οικολογικό χάος. Αυτό που μπορεί να εφαρμοστεί σε ατομική ή περιορισμένη κλίμακα, και είναι όντως πολύ όμορφο, σε μαζική κλίμακα θα είναι καταστροφικό. Χωρίς παγκόσμιο έλεγχο γεννήσεων, οποιαδήποτε τέτοια όμορφη ιδέα, είναι καταδικασμένη.
    Ένα πράγμα που άρχισε απο τότε να με ενοχλεί, είναι αυτό το κόλλημα των δήθεν οικολόγων με την καταστροφή της φύσης απο τον άνθρωπο, λές και δεν είναι μέρος της, και λειτουργεί με αφύσικους κανόνες. Επειδή κι εσύ γράφεις τα ίδια στο βιβλίο σου που διάβασα πρίν λίγο, θα σου κάνω την ίδια ερώτηση που κάνω σε όλους όσοι λενε αυτά τα δακρύβρεχτα για τον βιασμό και την καταστροφή του περιβάλλοντος, ΤΙ ΛΑΘΟΣ ΕΚΑΝΑΝ ΟΙ ΔΕΙΝΟΣΑΥΡΟΙ ΚΑΙ ΤΟ 99% ΤΩΝ ΕΙΔΩΝ ΠΟΥ ΕΖΗΣΑΝ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ 550 ΕΚΑΤΟΜΥΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΗΚΑΝ;
    Ο άνθρωπος, όπως και όλες οι μορφές ζωής, υπακούει σε φυσικούς κανόνες, και όλες του οι ενέργειες είναι φυσικές και δεν μπορούν να καταστρέψουν την φύση που τον γέννησε. Είναι άλλο η διαφοροποίηση του περιβάλλοντος που σε ευνοεί, κι άλλο η καταστροφή της φύσεως, πόσο μάλλον του πλανήτη, θεωρώ οτι είναι λάθος αυτή η αντίληψη. Αν γίνεται αυτή η διαφοροποίηση του περιβάλλοντος, είναι γιατί μέσα απο την φυσική μας προσαρμογή έτσι εξελιχθήκαμε, κι αν αυτή η διαφοροποίηση μας αφανίσει, θα είναι γιατί θα έχουμε φτάσει ώς είδος στην θερμοδυναμική μας ισορροπία, και είναι να την πουλεύουμε απο τον πλανήτη, για να πάρει σειρά να εξελιχτεί κάποιο άλλο είδος. ΟΥΔΕΝ ΚΑΚΟΝ ΑΜΙΓΕΣ ΚΑΛΟΥ, τίποτε αληθέστερο.

  71. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    64 – Αργία μήτηρ πάσης τεμπελιάς, μήπως αντί να είσθε ολημερίς στο ίνδερνετ, να γράφατε κάνα βιβλίο; άντε τεμπελόσκυλο.

  72. Μαρία said

    67
    Τι μου θύμισες! Υπάρχουν και χειρότερα. (Ωραίο το βιβλίο και η κινηματογραφική μεταφορά απ’ το Μονιτσέλι με έναν εξαιρετικό Αλμπέρτο Σόρντι.)
    Όλοι αυτοί στα κιβούρια, περιμένουν ν’ ανοίξει καμιά θεσούλα – μετά απο σχετικό λάδωμα αλλά παίζουν και οι ψήφοι- για να ταφούν.

  73. Μια βδομαδούλα διάλειμα (ή και παραπάνω) μέχρι να φορμαρισθεί ο ΟΣΦΠ αποφάσισε ο Κοντονής ανταποδίδοντας την στήριξη του Βαγγέλα στο κόμα του, στα πρότυπα του προκατόχου του, Αδριανού. Δεν «είδε» βέβαια για ποιόν λόγο έπρεπε να διακοπεί το πρωτάθλημα της Β αφού δεν είχαμε νεκρό στο ματς Λάρισσα-Βόλος.
    Και καλά για τον εμπνευστή της ιδέας Πανούση είχα προσωπική άποψη για την προσαρμοστικότητά του στην πραγματικότητα και δεν εξεπλάγην, τώρα μαθαίνω και για τον Κοντονή, αν κι όπως είπα όταν θες τρεις μέρες από τα επεισόδια για να πάρεις μέτρα, μόνο μέτρα για σώβρακα μπορείς να πάρεις

  74. emma said

    Μαντινάδες,εκτός απο τα στιχάκια λέγανε συνεκδοχικά και τα χαρτάκια του ημεροδείκτη που κυκλοφορεί και σήμερα.
    Τη δεκαετία του 50 ο παππούς μου στην Κρήτη έφτιαχνε μικρά ζαχαρωτά κουλουράκια τυλιγμένα γύρω από μιά μαντινάδα (χαρτάκι στριμένο) και τα πουλούσαν στα πανηγύρια (πάρτε μαντινάδες!)
    όπως τα σοκολατάκια baci perugina που έχουν μέσα στο περιτύλιγμα μαντινάδες

  75. # 65

    …Τέλος, τι λογής χιούμορ είναι αυτό το «ζάμπλουτος»;…

    Δεν είναι χιούμορ, είναι επίδειξη αντιπάθειας, όπως θα λέγανε μερικοί εδώ μέσα «μπάοκ»

  76. Ερώτηση κρίσεως :

    – Τι τιμωρία προβλέπει ο νόμος για ένα ποτήρι νερό που πέταξε ο Μαρινάκης στον Αλαφούζο αλλά δεν τον πέτυχε και τόφαγε ο Κωστούλας που δεν κάνει μήνυση ;

    άλλη μια

    – Τι θα πάθει ο ΟΣΦΠ επειδή κάποιος που δεν μπορει να αποδειχθει πως έχει σχέση μαζί του έριξε μια μπουνιά στον Κωνσταντίνου ;

    Ουδεμία και τίποτε είναι οι προφανείς απαντήσεις.

    Γι αυτά όμως ανεστάλη για μια βδομάδα η Σούπερλιγκ μόνο, το υπόλοιπο ποδόσφαιρο…κανονικά ! Ασχετο αν στο Λάρισα-Βόλος έγιναν χειρότερα από το ΠΑΟ-ΟΣΦΠ. Το κριτήριο μάλλον είναι το πλήθος των οπαδών ψηφοφόρων κάθε ομάδας

    Γεγονός ήταν πως ο ΟΣΦΠ ζοριζότανε αγωνιστικά κι ήθελε μια διακοπούλα όπως πήρε άλλες δυο από τον Αδριανό, για να μην ξεχνάμε τον πρώτο διδάξαντα που μιμείται ο Κοντονής (η δική του πινελιά είναι η προτροπή Πανούση )
    Οπως πήρε τις αναβολές του ο μπασκετικός ΠΑΟ μέχρι να έρθει σε «καλό χρονικό σημείο» ο ημιτελικός στο μπάσκετ με τον ΠΑΟΚ.

    Μαρινάκης και Γιαννακόπουλος είναι σταθεροί και πάντα με το κουβέρνο.
    Το γκουβέρνο είναι που αλλάζει σαν τον Μανωλιό…

  77. Alexis said

    Μαρινάκης και Γιαννακόπουλος είναι σταθεροί και πάντα με το κουβέρνο.
    Το γκουβέρνο είναι που αλλάζει σαν τον Μανωλιό…

    Χα, χα, χα 😀 😀 😀 Σωστόοοο !!!

  78. Alexis said

    #70: Λάμπρο, ένα πρόβλημα με όλες αυτές τις «εναλλακτικές» θεωρίες και προσεγγίσεις, είναι αυτό ακριβώς που λές κι εσύ, ότι δηλαδή ανάγουν αυτό που μπορεί ωραιότατα να γίνει σε ατομικό ή το πολύ-πολύ σε τοπικό επίπεδο, σε «λύση» και «πανάκεια» που μπορεί να εφαρμοστεί γενικά και παγκόσμια. Για να το πω πιο απλά, είναι σα να έχεις φτιάξει εσύ ένα σπίτι στο δάσος, μόνος σου, χωρίς μηχανικούς, χωρίς εργάτες, με φυσικά υλικά που μάζεψες μόνος σου (πέτρες, ξύλα κλπ.). κι επειδή εσένα σε ικανοποιεί και είναι λειτουργικό, να υποστηρίζεις ότι αυτό είναι η λύση στο παγκόσμιο οικιστικό και στεγαστικό πρόβλημα.
    Ένα δεύτερο, πιο σημαντικό ίσως για εμάς που είμαστε στο χώρο, είναι ότι διατυπώνουν τις «αλήθειες» τους ως θέσφατα, χωρίς τεκμηρίωση, χωρίς έρευνα, χωρίς στοιχεία. Η βάση της επιστημονικής αλήθειας και γνώσης είναι η έρευνα, διαφορετικά δε μιλάμε για επιστημονική προσέγγιση αλλά για θρησκειολογική…
    Ας παρουσιάσει ο κάθε «φυσικός καλλιεργητής» στοιχεία και νούμερα για το τι καλλιεργεί, σε τι έκταση, με τι κόστος (συμπεριλαμβανομένης και της εργασίας) και τι παράγει και τότε μπορούμε να συζητήσουμε και να αξιολογήσουμε τη μέθοδό του.
    Α, και κάτι τελευταίο. Όποια, μα όποια, μέθοδο καλλιέργειας κι αν επιλέξεις θα αντιμετωπίσεις προβλήματα. Έχεις ακούσει ποτέ όλους αυτούς που υποστηρίζουν τις διάφορες «φυσικές», «εναλλακτικές» κλπ. μεθόδους να αναφέρονται σε προβλήματα, δυσκολίες ή μειονεκτήματα της μεθόδου τους; Όλα είναι τέλεια, όλα δουλεύουν ρολόι, τίποτα δεν πάει στραβά.
    Αυτό και μόνο λέει πολλά, νομίζω…

  79. sarant said

    65-75: Το «ζάμπλουτος» είναι, νομίζω, εσκεμμένο λάθος του αφηγητή. Έχει και καναδυό ακόμα στο κείμενο. Και το είπε στην παρουσίαση ο Μακριδάκης, ότι έχει μερικά γλωσσικά λάθη, επίτηδες ας πούμε.

  80. leonicos said

    Ωραίος και ο Μακριδάκης κι εσύ. Τώρα για τις θεωρίες και τη θεώρηση της ζωής… ας αφήσουμε να το δούμε.

    ένα γκέσινγκ (όχι ιδιαιτέρως έξυπνο για κάποιον που ασχολήθηκε με συγκριτική θεολογία): Άφησε τη μάνα του άταφη για να ‘διαλυθεί’ ή και να φαγωθεί φυσικά; Γι’ αυτό τον διώξανε; Υπάρχει μια ‘ομολογία’ του Ινδουισμού που τους κρεμάνε στα δέντρα για να τους φάνεοι γύπες και τα κοράκια. Αυτή είναι η πιο αξιοπρεπής ταφή. Είναιλανθασμένη η αντίληψη ότι οι ινδουιστές μόνο καίνε.

  81. cronopiusa said

    68, 74

    την τσέπη του ράσου φαντάστηκα με τα σκυλάκια

    ίσως και τα κουλουράκια του παππού της ‘Εμμας

    καλή σας μέρα

  82. Κύρος Μοναχός said

    @70
    Ἡ θεώρηση ὅτι ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ καταστρέψει τὸ περιβάλλον (καὶ ὅτι αὐτὸ ἀκριβῶς κάνει) δὲν εἶναι παρὰ ἡ ἄλλη ὄψη τοῦ ἴδιου νομίσματος: Ἡ δυτικὴ σκέψη, ἐγκλωβισμένη στὸν κακοχωνεμένο νεοπλατωνισμὸ καὶ στὸν ἀκόμα πιὸ κακόπαθο ἀριστοτελισμό, ἔφτασε στὸ κορύφωμά της μὲ τὴ βιομηχανικὴ ἐπανάσταση καὶ τὴ διττὴ ἑρμηνεία της, ἀπὸ δεξιὰ κι ἀπὸ ἀριστερά. Τόσο ὁ καπιταλισμὸς μὲ τοὺς ἀπολογητές του ὅσο καὶ ἡ ἀριστερὴ διανόηση, μὲ τὸν Μὰρξ σὲ πρωτεύουσα θέση, θεωροῦν τὸν ἄνθρωπο κέντρο τοῦ κόσμου, ὀντότητα ἔξω (καὶ πάνω) ἀπὸ τὴ φύση.
    Ἡ ἰδέα τῆς καθυπόταξης τῆς φύσης στὶς ἀνάγκες τοῦ ἀνθρώπου (πυρήνας τῆς τεχνολογικῆς ἀνάπτυξης) βασίζεται στὴν ἴδια παρανόηση μὲ τὴν (τάχαμου οἰκολογική) ἰδέα ὅτι ὁ «παντοδύναμος» ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ καταστρέψει τὴ φύση.
    Ὅμως ἡ φύση πέρασε καὶ ἄλλες κρίσιμες φάσεις, ὅπου ἐξαφανίστηκαν χιλιάδες εἴδη, χωρὶς νὰ «καταστραφεῖ». Ὁ ἄνθρωπος θὰ ἔπρεπε νὰ ἀνησυχεῖ ὄχι γιὰ τὸ ἐνδεχόμενο νὰ καταστρέψει τὴ φύση, ἀλλὰ γιὰ τὴ (σχεδὸν) βεβαιότητα τῆς δικῆς του καταστροφῆς.

  83. sarant said

    80: Όχι, την έθαψε -αλλά φύτεψε πάνω στον τάφο της. Και άλλα, δεν αποκαλύπτω τις λεπτομέρειες.

  84. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    81.>>την τσέπη του ράσου φαντάστηκα με τα σκυλάκια
    Α! είπα ότι ήταν …δημιουργική παραπληκτρολόγηση :)(βλέπεις το ράσο δεν το διάβασα).Κοντοστεκόμουν στην Πολιτεία να το πάρω προχθές.Μέτρησα τα ευρά μου και τελικά πήρα καινούργιο του και τα Σοβιέτ Βάρναλη-Νικοκύρη.Την άλλη βολά.

  85. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    78 – Κοίτα, για τους δήθεν οικολόγους-παπαρολόγους, έχω διαμορφωμένη άποψη απο το 1998. Όσοι χρησιμοποιούν ηλεκτρική ενέργεια και μέσα μεταφοράς που χρησιμοποιούν καύσιμα, είναι ή λαμόγια, ή ηλίθιοι, ή ζούν στον κόσμο τους. Τους δύο πρώτους τους αντιμετωπίζω με μεγάλη καχυποψία και προφύλαξη, οι τελευταίοι είναι ακίνδυνοι και έχουν την κατανόησή μου.

    82 -» Ἡ ἰδέα τῆς καθυπόταξης τῆς φύσης στὶς ἀνάγκες τοῦ ἀνθρώπου (πυρήνας τῆς τεχνολογικῆς ἀνάπτυξης) βασίζεται στὴν ἴδια παρανόηση μὲ τὴν (τάχαμου οἰκολογική) ἰδέα ὅτι ὁ «παντοδύναμος» ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ καταστρέψει τὴ φύση.»

    Δεν υφίσταται καμία καθυπόταξη της φύσης, δεν μπορεί να το κάνει αυτό ο άνθρωπος, μόνο να χρησιμοποιεί τους νόμους της, και να διαμορφώνει το φυσικό περιβάλλον αναλόγως των αναγκών του μπορεί, κάτι που κάνουν όλα τα είδη, συμπεριλαμβανομένων και των φυτών.

    «Ὁ ἄνθρωπος θὰ ἔπρεπε νὰ ἀνησυχεῖ ὄχι γιὰ τὸ ἐνδεχόμενο νὰ καταστρέψει τὴ φύση, ἀλλὰ γιὰ τὴ (σχεδὸν) βεβαιότητα τῆς δικῆς του καταστροφῆς.»
    Δε βαριέστε, όλα έχουν ένα τέλος, μόνο τα σαλάμια και τα λουκάνικα έχουν δύο (χαμόγελο).

  86. 70- Συμφωνώ σε όσα λες για τον Μανίκη. Τον είδα και τον άκουσα σε κάποιο σεμινάριο φυσικής καλλιέργειας στην Έδεσσα, στο κτήμα του όπου έχει δημιουργήσει ένα εντυπωσιακό οικοσύστημα.
    Για τα υπόλοιπα δεν μπορώ να πω ούτε ότι συμφωνώ ούτε ότι διαφωνώ, μόνο ότι καταλαβαίνω. Ο καθένας έχει άλλες ανάγκες, και ευαισθησίες που χορδίζονται με διαφορετικά υλικά. Στο βιβλιαράκι καταθέτω τη δική μου εμπειρία, τη δική μου ανάγκη, τον δικό μου τρόπο να ζω. Δεν είναι κάτι που το προτείνω σε κανέναν. Άλλωστε η διδασκαλία είναι κάτι που ο οργανισμός μου δεν σηκώνει. Η διδασκαλία που υψώνει τον διδάσκαλο λίγο πιο πάνω από τους ακροατές του, που τρέφεται από τους ακροατές του. Δεν το συνιστώ σε κανέναν, το να κάνει αυτό που κάνω -έχω την επίγνωση ότι δεν είναι κάτι χαριτωμένο, ούτε όμορφο, αλλά κάτι σκληρό, ίσως απάνθρωπο, που αν το κάνεις πραγματικά δοσμένος σ’ αυτό, στο τέλος χάνεις τον εαυτό σου -το πνεύμα σου, όπως συνηθίζω να λέω. Ποιος θα ‘θελε να χάσει το πνεύμα του; Κι ας κέρδιζε στο τέλος την υγειά του, την ισορροπία του.
    Για τους δήθεν οικολόγους γράφεις -μαζί σου· και θα συμπλήρωνα πως κάθε δήθεν είναι εξίσου ενοχλητικό. Εμένα δεν με πειράζει η καταστροφολογία τόσο, αλλά η θρησκειοποίηση της φύσης, μια τάση που καταφέρνει να κάνει και τη φύση μη φύση. Ωστόσο υπάρχουν άνθρωποι -και δεν είναι λίγοι- που πραγματικά σέβονται τη γη και αναπτύσσουν ουσιαστική σχέση μαζί της. Ο Μακριδάκης είναι ένας από αυτούς.
    Όσο για την καταστροφή των οικοσυστημάτων, τον βιασμό όπως λες κτλ δεν είναι κατασκεύασμα ενός νου, ούτε μιας ευσυγκίνητης, δακρύβρεχτης καρδιάς. Είναι αποτέλεσμα των μοντέρνων κοινωνιών, είναι αν θες αποτέλεσμα του πολιτισμού.
    Εκείνο που δεν καταλαβαίνω είναι ό,τι γράφεις για τον άνθρωπο, ο οποίος, λες, υπακούει σε φυσικούς νόμους και πως όλες του οι ενέργειες είναι φυσικές. Είναι σαν να μου δείχνεις κάτι που αδυνατώ να δω, μια άλλη πραγματικότητα απ’ αυτήν την οποία συλλαμβάνω. Ή για να το θέσω αλλιώς, στον άνθρωπό σου, τον φυσικό αυτόν άνθρωπο, δεν βλέπω εσένα ή εμένα, βλέπω πχ. έναν ινδιάνο, έναν «πρωτόγονο». Εμείς δεν έχουμε καμία σχέση μ’ εκείνον. Κι εδώ μιλάμε για μας, για τον «πολιτισμένο» άνθρωπο.

    78- Αν είχες μελετήσει τη φυσική/μόνιμη καλλιέργεια δεν θα το έλεγες αυτό, πως διατυπώνουν τις αλήθειες τους ως θέσφατα, χωρίς έρευνα κτλ. Το θεωρώ εντελώς άδικο -εκτός κι αν αναφέρεσαι σε κάτι άλλο. Το permaculture όπως και η θεωρία του Φουκουόκα, δεν είναι Τρεμόπουλος (και φυσικά αναφέρομαι στην αντίληψη που κάθε Τρεμόπουλος έχει για τη φύση).
    Στοιχεία και νούμερα κτλ ο κάθε φυσικός καλλιεργητής μπορεί να δώσει -η δουλειά του είναι. Η αξιολόγηση όμως δεν μπορεί να αφορά στο γενικό, να γίνει κανόνας που ισχύει σε κάθε περίπτωση -αφορά πάντα σε αυτήν εδώ τη γη, σε αυτό εδώ το κομμάτι γης. Μόνο όταν δεν θεωρείς αυτόν τον οργανισμό ζωντανό μπορείς να φτειάχνεις μοντέλα που να προβλέπουν τις αποδόσεις, το κόστος κτλ. σε γενική κλίμακα. Ρωτήστε τους αγρότες που καλλιεργούν συμβατικά (όπως λέγεται), πόσο άδικες είναι γι’ αυτούς αυτές οι αξιολογήσεις -που δυστυχώς είναι και η λογική με την οποία αντιμετωπίζει το ζήτημα η εκάστοτε κυβέρνηση.
    Τα πλην και τα συν κάθε μεθόδου μπορεί να τα ανακαλύψει κανείς δουλεύοντας τη γη. Βεβαίως η συζήτηση μέχρι εδώ είναι θεωρητική. Εκεί, στη γη, είναι αστείο να ενεργείς με βάση μία πίστη. Δοκιμάζεις πολλά, και ό,τι λειτουργεί το κρατάς. Πέρα από τη θεωρία σε πηγαίνει η ίδια η γη. Φυτεύεις πχ. μία ντοματιά εδώ και μία εκεί, ίδια προετοιμασία, ίδια περιποίηση. Η μία αποδίδει πολύ και η άλλη λίγο ή πεθαίνει. Αν γνωρίζεις τη γη σου ξέρεις πως κι η ντοματιά έχει τα γούστα της.

    Και κλείνω με ένα σχόλιο, μια σκέψη που δεν απευθύνεται σε κάποιον συγκεκριμένα.
    Στην τελική η φύση δεν μας έχει ανάγκη, εμείς την έχουμε αν θέλουμε να επιβιώσουμε. Αυτό ισχύει αλλά δεν μου αρκεί -είναι ιδωμένο στον πάγκο του εργαστηρίου, όχι στο σώμα της γης. Δεν είμαστε μόνοι μας, και δεν είναι μόνο η δική μας ύπαρξη -το ανθρώπινο ζώο- που παίζεται στο παιχνίδι της ζωής, δεν είναι η μόνη που αξίζει.
    Το ότι όλα έχουν να κάνουν με μας, και όλα γίνονται για μας, μοιάζει με εκείνη την παλιά αντίληψη όπου καθετί γυρίζει γύρω από τη γη -το κέντρο θαρρείς του Κόσμου.

  87. Πάντως εμένα δεν θα με χάλαγε να με κηδεύανε έτσι http://www.boredpanda.com/biodegradable-burial-pod-memory-forest-capsula-mundi/, όπως λέει ο συγγραφέας…

    Όχι πως τότε θα μου πέφτει λόγος… 😈

  88. sarant said

    87: 🙂

  89. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    86 – Επειδή δεν ήμουν σίγουρος οτι είσαι εσύ αυτός που ζεί έτσι, δεν σχολίασα κάτι γι΄αυτό, γιά σκέψου όμως, αν έρθουν στο βουνό που ζείς 50,000 άνθρωποι για να ζήσουν με τον ίδιο τρόπο, πώς θα καταλήξει το βουνό, και τί θα γίνουν τα ζώα που ζούν εκεί, δεν θα διαταρχτεί η περιβαλλοντική ισορροπία;

    «Ποιος θα ‘θελε να χάσει το πνεύμα του; Κι ας κέρδιζε στο τέλος την υγειά του, την ισορροπία του.»
    Ούτε εγώ ενδιαφέρομαι να πείσω κάποιον να ζεί με τις αρχές μου, σέβομαι την ελευθερία τους, αλλά θέλω να σέβονται και την δική μου, κι όπως ακούω τους άλλους, έτσι λέω κι εγώ την άποψή μου, κι ας μη έχουν την ίδια φιλοσοφία με μένα.
    Γι΄αυτό σου λέω, οτι δεν υπάρχει λόγος να χάσει κανείς το πνεύμα του για να κερδίσει τα άλλα δύο, μπορεί άνετα να τα έχει και τα τρία.

    «Ωστόσο υπάρχουν άνθρωποι -και δεν είναι λίγοι- που πραγματικά σέβονται τη γη και αναπτύσσουν ουσιαστική σχέση μαζί της.»
    Δεν αμφισβητώ οτι υπάρχουν, γι΄αυτό και έγραψα για τους δήθεν.

    «Ο Μακριδάκης είναι ένας από αυτούς.» Ο Μακριδάκης πώς ακριβώς ήρθε για την διάλεξη στην Αθήνα απο την Χίο, με τριήρη, κολυμπώντας, ή καβάλα στο δελφίνι; Δεν είναι σωστό να χρησιμοποιούμε τα οφέλη του πολιτισμού που καταστρέφει το περιβάλλον και να τον κατηγορούμε μετά.

    «Ή για να το θέσω αλλιώς, στον άνθρωπό σου, τον φυσικό αυτόν άνθρωπο, δεν βλέπω εσένα ή εμένα, βλέπω πχ. έναν ινδιάνο, έναν «πρωτόγονο». Εμείς δεν έχουμε καμία σχέση μ’ εκείνον. Κι εδώ μιλάμε για μας, για τον «πολιτισμένο» άνθρωπο.»
    Έχουμε απόλυτη σχέση, πάνω στις λύσεις που έψαχναν για τις δικές τους ανάγκες, που με τη σειρά τους δημιουργούσαν νέες ανάγκες και νέες λύσεις και ούτω καθεξής, χτίστηκε ο σύγχρονος πολιτισμός. Μία καλή ερμηνεία για το γιατί κάποιοι λαοί εξελίχθηκαν πιο πολύ απο άλλους, δίνει ο Ντέϊβιντ Λάντες στο βιβλίο του Ο ΠΛΟΥΤΟΣ ΚΑΙ Η ΦΤΩΧΕΙΑ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ, το βασικότερο ρόλο υποστηρίζει οτι τον παίζουν οι τοπικές κλιματικές συνθήκες. Άρα είτε το θέλουμε είτε όχι, είμαστε υποταγμένοι στην φύση και στα καπρίτσια της, και δεν την υποτάσουμε εμείς.
    Ο πολιτισμένος άνθρωπος, όπως και ο πρωτόγονος, υπάρχουν μέσα στο σύμπαν, κι αφού το σύμπαν είναι φυσικό, οτιδήποτε λειτουργεί μέσα σ΄αυτό είναι φυσικό, το αφύσικο είναι εκτός σύμπαντος. Αυτό που λέω και πιστεύω, είναι οτι η πορεία που ακολουθούμε ώς είδος, είναι αναπόφευκτη, και καθορίζεται απο τις τρέχουσες ανάγκες που δημιουργούν οι προηγούμενες λύσεις. Η ανακάλυψη του τροχού ήταν η βάση για την ανακάλυψη του αυτοκινήτου, ο εφευρέτης του τροχού έδωσε λύση σε μεγάλες ανάγκες, το ίδιο και ο εφευρέτης του αυτοκινήτου, δεν μπορούσαν να σκεφτούν τα προβλήματα που θα προέκυπταν απο αυτές τις λύσεις. Αυτά τα προβλήματα προσπαθούμε τώρα να τα λύσουμε με ηλεκτρικά αυτοκίνητα, με παραγωγή «πράσινης» ενέργειας, και με την πυρηνική σύντηξη, όμως κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τι προβλήματα θα δημιουργήσουν αυτές οι ΚΑΘΑΡΕΣ λύσεις, το σίγουρο είναι οτι θα τα δημιουργήσουν. Έτσι πορεύεται το είδος μας εκατομύρια χρόνια, πού θα οδηγήσει αυτή η πορεία, κανείς δεν το γνωρίζει, θέλω να πιστεύω σε άλλα ηλιακά συστήματα και ακόμα (ποιός ξέρει;) σε άλλους γαλαξίες. Ο τελικός προορισμός του ανθρώπου, είναι η απόλυτη γνώση της λειτουργίας του σύμπαντος, ήταν να μη κοιτάξει ψηλά και να αναρωτηθεί ΓΙΑΤΙ;

  90. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    87 – Άμα δεν σου πέφτει λόγος γι΄αυτό, για ποιό σου πέφτει για την γέννησή σου; Μη παραιτήσαι απο το δικαίωμα στην επιλογή, Μ΄ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΤΑΧΤΑΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΗΣ ΚΗΔΕΙΑΣ ΜΑΣ.

  91. Σωστόοοοος! Κι έχω και έναν ωραίο κήπο, στο βουνό. Αλλά δεν είμαι σίγουρος πως ο ανηψοκληρονόμος μου θα με θέλει για παρέα…

  92. Emphyrio said

    Και γιατι δεν γινεστε δωρητες οργανων και σωματος, οπως εγω, για να αφησετε κατι περισσοτερο πισω σας οταν θα φυγετε;

  93. sarant said

    Ανέβηκε στο γιουτούμπ το βίντεο από την παρουσίαση του βιβλίου στο Μετς:

  94. ΚΑΒ said

    http://creative.dol.gr/bibliodromio/vivliodromio-04-04-2015/VIV-04-04-2015.html#4/z

  95. ΚΑΒ said

    http://www.tovima.gr/books-ideas/article/?aid=700093

  96. sarant said

    95 Καλά κάνεις και τα συγκεντρώνεις!

  97. Κουνελόγατος said

    Το διάβασες; 🙂
    http://yiannismakridakis.gr/?p=7614

  98. sarant said

    Όχι, το Πάσχα θα το πάρω.

  99. Σημερινή ανάρτηση στο φμπ:

    Σήμερα διάβασα το χειρόγραφο (ηλεκτρονικό βέβαια) του τελευταίου βιβλίου του Γιάννη Μακριδάκη.Πάντα μου τα στέλνει να τα διαβάσω πριν τυπωθούν και ΠΑΝΤΑ με δεσμεύει να μην αποκαλύψω στοιχεία της υπόθεσης του βιβλίου.
    Λοιπόν,έχουμε το καλύτερο βιβλίο του,που ο ίδιος λέει ότι θα ναι και το τελευταίο του,ας ελπίσουμε πως όχι.
    86 σελίδες με πάνω από δέκα διαπλεκόμενα πρόσωπα στην ιστορία και 3 κεντρικούς πρωταγωνιστές.
    Η υπόθεση κάνει βόλτες απ το σημερινό προσφυγικό,στους πρόσφυγες της Χίου κατά την Κατοχή,περνά απ το Λωβοκομείο Χίου για τους λεπρούς,κάνει μια μεγάλη βόλτα και επιστρέφει στο σήμερα.
    Η γλώσσα του έχει γλυκάνει,εξαφανίστηκαν οι παραληρηματικοί μακροπερίοδοι,οι προτάσεις έγιναν μικρές,οι λέξεις ρέουν σα μετάξι,η ντοπιολαλιά της Χίου υπάρχει αλλά δεν ενοχλεί αυτούς που δεν την ξέρουν,οι παράγραφοι κυλάνε στρωτά στο μάτι του αναγνώστη,ο Γιάννης μεγάλωσε.
    Η θεματολογία του ξεφεύγει απ τη συνήθη φιλοσοφία του για τη ζωή και τον άνθρωπο,η Φύση όμως είναι παρούσα σε όλο το βιβλίο,στο φόντο του.
    Η δομή έχει ανατροπές.Θυμίζει πολύ,κυρίως όταν αρχίζουν οι αποκαλυπτικές ανατροπές της ιστορίας,τη δομή των μυθιστορημάτων της Άγκαθα Κρίστι,όταν,στο τέλος,το παρελθόν των ηρώων διαπλεκόταν με τέτοιο τρόπο ώστε εξηγούσε το έγκλημα που προηγήθηκε,στου Μακριδάκη εξηγεί το τέλος της ιστορίας του.
    Το χιούμορ είναι κρυμμένο σε κάθε φράση του κειμένου,μάλιστα,σε τραγικές στιγμές της ιστορίας του,κάτι λέει κάποιος που σε κάνει να γελάσεις με τη καρδιά σου.
    Ο συγγραφέας είναι πάλι παρών μέσα στον πρωταγωνιστή του και πιθανότατα πρώτη φορά ο συγγραφέας αποκαλύπτει μια πλευρά του που ποτέ,μέχρι τώρα,δεν είχε κάνει,τις σχέσεις του με τις γυναίκες.Είπαμε ,ο Γιάννης μεγαλώνει.
    Το πολυπρόσωπο βιβλίο του με το γαϊτανάκι των προσώπων γύρω απ τους 3 βασικούς πρωταγωνιστές θα μπορούσε να γίνει σινεμά,έχει εκείνη τη στόφα των βιβλίων που γίνονται καλά σενάρια και ακόμα καλύτερες ταινίες,αν πέσουν στα σωστά χέρια.
    Δυστυχώς δεν μπορώ να σας αποκαλύψω ούτε τον τίτλο.
    Θα σας πω όμως μια φράση του κεντρικού ήρωα Δημοσθένη «ο θαυμασμός είναι πρωταρχικό στοιχείο του έρωτα»
    Μεγαλώνει και γλυκαίνει ο Γιάννης.
    Σταματά το κήρυγμα του αναχωρητή και αρχίζει να μιλά με την καρδιά του,στις καρδιές μας.
    Όλα για καλό,Γιαννάκι μου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: