Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Πεζοπορία, ένα χόμπι

Posted by sarant στο 2 Δεκεμβρίου, 2015


Σύμφωνα με το Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής, χόμπι είναι ερασιτεχνική απασχόληση για να περνούμε τις ελεύθερες ώρες μας: H κηπουρική / το ψάρεμα / τα μαστορέματα / τα γραμματόσημα είναι το χόμπι του.

Η λέξη είναι δάνειο από τα αγγλικά (hobby) και στα ελληνικά είναι άκλιτη, παρόλο που προσαρμόζεται καλά στο τυπικό της ελληνικής -αν είχε εισαχθεί νωρίτερα στη γλώσσα, ιδίως αν είχε τριφτεί στη λαϊκή χρήση, μπορεί και να κλινόταν (τα χόμπια, ας πούμε), αλλά με το «αν» δεν θα χτίσουμε ανώγια και κατώγια: είναι λέξη άκλιτη λοιπόν.

Αρκετοί από τους παλιότερους θα τη γράφουν χόμπυ, ενώ οι νεότεροι υποθέτω (ας επιβεβαιώσουν) θα προτιμούν την απλή γραφή, χόμπι, που είναι και σύμφωνη με τον ορθογραφικό κανόνα που ορίζει ότι τις δάνειες λέξεις τις γράφουμε όσο το δυνατόν απλούστερα. Φοβάμαι ότι κάποιοι θα γράφουν και hobby, που το βρίσκω εντελώς άτοπο, τουλάχιστον αν γράφουμε ελληνικά.

Η ετυμολογία της αγγλικής λέξης είναι ενδιαφέρουσα. Σύμφωνα με την επικρατέστερη θεωρία, πρόκειται για σύντμηση της λ. hobbyhorse, που δήλωνε μια φιγούρα αλόγου, από ψάθα φτιαγμένο, που το φορούσε κάποιος στους λαϊκούς χορούς και τα πανηγύρια του Μεσαίωνα στην Αγγλία, όπως εμείς είχαμε τις Απόκριες την γκαμήλα. Στη συνέχεια, hobbyhorse ονομάστηκαν τα παιδικά παιχνίδια που τα λέμε «αλογατάκια», καθώς και τα αλογάκια στα καρουσέλ, οπότε τελικά από τη σημασία «παιχνίδι» η λέξη έφτασε να σημαίνει την ερασιτεχνική ενασχόληση (του ενήλικου) που γίνεται για ψυχαγωγία -το OED δίνει φράση από το 1676: Almost every person hath some hobby horse or other wherein he prides himself, και τελικά το horse εξέπεσε και έμεινε το hobby.

Αυτό το hobby είναι όνομα που δινόταν στα άλογα που έσερναν αμάξια Hobin και Hobby, παραλλαγή του Robbie, δηλαδή του Robert. Αυτά με την ετυμολογία της λέξης.

Ποιες ενασχολήσεις όμως συνιστούν χόμπι; Αν και δεν είναι ευαγγέλιο, να ξαναδούμε τα παραδείγματα του λεξικού: κηπουρική – ψάρεμα – μαστορέματα – γραμματόσημα. Ο Μπαμπινιώτης, στα δικά του παραδείγματα, προσθέτει τη συλλογή νομισμάτων. Το Χρηστικό Λεξικό της Ακαδημίας έχει περισσότερα παραδείγματα, π.χ. μοντελισμό, ορειβασία αλλά και αθλητισμό.

Είναι χόμπι το διάβασμα; Θα έλεγα όχι, αλλά δεν μπορώ να το αιτιολογήσω πειστικά, είναι όμως η αίσθηση που έχω. Παρόλο που διαβάζω πολύ και επί πολλά χρόνια, το διάβασμα δεν το θεωρώ χόμπι, ούτε και το γράψιμο, ούτε την ενασχόληση με τη γλώσσα και με τις γλώσσες -στο κάτω κάτω, μερικοί από αυτά βιοποριζόμαστε. Είναι ο (ερασιτεχνικός) αθλητισμός; Πιθανώς, αλλά για τους τριαντάρηδες και πάνω. Για έναν έφηβο, είναι αθλητισμός. Είναι η μουσική; Θα έλεγα όχι το να ακούς, ναι το να παίζεις ή να κάνεις συλλογή μουσικών οργάνων. Βέβαια, αυτές είναι δικές μου κατηγοριοποιήσεις, ο καθένας αυτά τα πράγματα τα καταλαβαίνει αλλιώς.

Στα νιάτα μου έπαιζα σκάκι, πήγαινα σε σύλλογο (στον Σ.Ο.Καλλιθέας υπάρχει ακόμα το δελτίο μου, νομίζω), συμμετείχα σε πρωταθλήματα’ μου άρεσε, διάβαζα -αλλά ήταν χόμπι; Νομίζω όχι, ήταν άθλημα. (Ναι, μη γελάτε -υπάγεται στη Γενική Γραμματεία Αθλητισμού, έχει και τις δικές του Ολυμπιάδες και έχει γίνει συζήτηση να ενταχθεί και στις χειμερινές Ολυμπιάδες). Μεγαλώνοντας, παίζω μπριτζ, επίσης σε σύλλογο, επίσης μου άρεσε, διάβαζα πολύ, έχω γράψει και δυο βιβλία για το θέμα, ενώ κάποτε είχα τακτική στήλη σε αγγλικό περιοδικό και περιστασιακές συνεργασίες σε κάμποσα άλλα. Είναι αυτό χόμπι; Κατά τη γνώμη μου όχι, άθλημα είναι κι αυτό. Ή έστω είναι game, όπως λένε οι Άγγλοι, παιχνίδι. Γιατί και την πρέφα ή το τάβλι (την ξερή, τη δηλωτή, την πόκα) θα δυσκολευόμουν να τα χαρακτηρίσω ‘χόμπι’.

Οπότε, με βάση την παραπάνω ανάλυση, μέχρι πρόσφατα δεν είχα κανένα χόμπι -αλλά απέκτησα, τώρα στα γεράματα, από τότε που αγόρασα σμαρτόφωνο, κάτι που έγινε πριν από δύο ακριβώς χρόνια. Ακριβέστερα, το σμαρτόφωνο το αγόρασα επειδή ήθελα να επιδοθώ σε αυτό το χόμπι, που είναι η πεζοπορία. Από πάντα μου άρεσε να περπατάω, αλλά ως πρόπερσι δεν το είχα συστηματοποιήσει. Με το σμαρτόφωνο, μπορείς να καταγράψεις τις διαδρομές που κάνεις, να βρεις από αλλού ενδιαφέρουσες διαδρομές και να τις κατεβάσεις, να φωτογραφήσεις ό,τι ενδιαφέρον βλέπεις στο δρόμο. Κι έτσι, απέκτησα χόμπι, το οποίο και σε διατηρεί σε κάποια φόρμα, αλλά και σου δίνει την ευκαιρία να γνωρίσεις μέρη.

Ο Βάρναλης, που αυτόν τον καιρό επιμελούμαι τα χρονογραφήματά του με σκοπό να εκδώσω μιαν επιλογή, περιγράφει γερές πεζοπορικές εκδρομές, π.χ. από το τέρμα Αμπελοκήπων στο Μενίδι ή από την πλατεία Μαβίλη στους πρόποδες της Πεντέλης. Κι ο πατέρας μου αγαπούσε το περπάτημα, κι ο παππούς το ίδιο, αλλά βέβαια παλιότερα ο κόσμος περπατούσε πολύ περισσότερο και από ανάγκη, αφού ούτε πολλές συγκοινωνίες υπήρχαν ούτε πολλά ιδιωτικά αυτοκίνητα. Στην οικογένειά μας έχει μείνει η παροιμιώδης φράση «Τι είναι το Θησείο;» επειδή ο παππούς και τ’ αδέρφια του όταν έμεναν στην Καλλιθέα επέστρεφαν από το κέντρο με τα πόδια, και για να παρακινήσουν τους λιγότερο αθλητικούς, τους έλεγαν «Έλα μωρέ, τι είναι το Θησείο;» -«Μα, δεν πάμε στο Θησείο» αντέτασσε ο λιγότερο αθλητικός. «Και από το Θησείο μωρέ, τι είναι η Καλλιθέα;» Βέβαια, τότε ήταν πιο ευχάριστο το περπάτημα, χωρίς πολλά αυτοκίνητα.

Το κακό με την πεζοπορία είναι ότι παίρνει ώρα, αργεί. Περπατώντας δεν μπορείς να πας πολύ πιο γρήγορα από 5 χιλιόμετρα την ώρα, ιδίως σε διαδρομή με όχι ομαλό έδαφος ή ανηφορική. Έτσι, γνωρίζεις λιγότερα μέρη σε σύγκριση με τον ποδηλάτη ή με αυτόν που τρέχει. Αλλά τα γνωρίζεις καλύτερα, κι όταν τρέχεις δεν μπορείς να σταματήσεις για να βγάλεις φωτογραφία ή να κόψεις ένα λουλούδι. Τέλος πάντων, άλλοι προτιμούν το τρέξιμο, γούστα είναι αυτά -κι εγώ καμιά φορά, όταν είμαι μέσα στα δάση εδώ στη Λοθαριγγία και δεν έχει τίποτα το πολύ ενδιαφέρον, μπορεί να το γυρίσω σε τροχαδάκι.

Δεν είμαι γραμμένος σε σύλλογο, αλλά συχνά παίρνω μέρος σε μαζικές πεζοπορίες, που γίνονται εδώ κάθε Κυριακή (το καλοκαίρι και κάθε Σάββατο). Η αφετηρία είναι κάποιο αθλητικό ή πνευματικό κέντρο, όπου έχουν στρώσει τραπέζια -και όσοι τελειώνουν κάθονται να φάνε και να πιουν και να αντισταθμίσουν τις χαμένες θερμίδες. Δεν ξεκινάνε όλοι μαζί, αλλά ο καθένας, όταν φτάσει στην αφετηρία, παίρνει τον δρόμο μόνος του ή με την παρέα του. Η διαδρομή είναι καλά σημαδεμένη,  και άλλωστε αφού στην πεζοπορία παίρνουν μέρος πάνω από χίλια άτομα ανά πάσα στιγμή θα υπάρχει κόσμος στη διαδρομή, οπότε δύσκολα χάνεσαι. Συνήθως έχουν χαράξει τουλάχιστον δύο διαδρομές: 5-6 χλμ η μία, 10-12 η άλλη, πολύ συχνά υπάρχει και τρίτη, 20 χιλιόμετρα. Εγώ συνήθως κάνω τα 12, διότι έχουμε και δουλειές. Κάνω επίσης πεζοπορίες και μόνος μου, σε διαδρομές που βρίσκω σε διάφορους ιστότοπους ή που τις βλέπω στον χάρτη (δηλ. στο Google Maps) και λέω πως θα είναι ενδιαφέρουσες.

Και στην Αττική προσπαθώ να κάνω πεζοπορίες, αν και προς το παρόν από τα βουνά της μόνο στον Υμηττό έχω ανεβεί δυο-τρεις φορές, καθώς και στους κοντινούς λόφους (Λυκαβηττό, Τουρκοβούνια, Φιλοπάππου). Η Πάρνηθα κείται μακράν δυστυχώς, αλλά κάποτε θα πάω. Ένα άλλο σχέδιο που έχω είναι να περπατήσω, τμηματικά βέβαια,  όλη την ακτογραμμή της Αττικής, από Κινέτα μέχρι Δήλεσι. Προς το παρόν έχω κάνει μόνο το κομμάτι από Δραπετσώνα έως Βουλιαγμένη, αλλά το σχέδιο είναι μακρόπνοο.

Πέρσι τον Αύγουστο μού ήρθε η ιδέα να δω αν μπορώ να κάνω 100 καλές διαδρομές σε ένα χρόνο, δηλαδή να έχουν τουλάχιστον 5 χλμ. μήκος, να μην επαναλαμβάνονται ή αλληλοκαλύπτονται, να τις καταγράφω και να παίρνω και φωτογραφίες. Τα κατάφερα, έκανα 101. Τώρα συνεχίζω αν και οχι με τον ίδιο ζήλο. Είναι και ο καιρός που δεν βοηθάει, συνεχώς γκρίζος -αλλά το Σάββατο που μας πέρασε άνοιξε για λίγο ο ουρανός και άρπαξα την ευκαιρία.

simaΤη διαδρομή που έκανα το Σάββατο την βρήκα από τον ιστότοπο του υπουργείου Τουρισμού, που έχει χαράξει καμιά διακοσαριά μονοπάτια σε όλη τη χώρα, πάντα σε κυκλικές διαδρομές. Κι αυτές οι διαδρομές έχουν σήμανση (βλ. αριστερά) αλλά όχι τόσο λεπτομερειακή και μπορεί να χαθείς -βοηθάει βέβαια αν έχεις κατεβάσει στο σμαρτόφωνο το αρχείο gpx με τη διαδρομή.

Οι πεζοπορικές διαδρομές εδώ έχουν πολλά δάση και ποταμάκια, η προχτεσινή επιπλέον είχε δυο καλά ανεβοκατεβάσματα, το ένα αρκετά απότομο. Επίσης, σε κάποιο σημείο μέσα στο δάσος είχε περάσει το δασικό όχημα και είχε κόψει δέντρα και είχε τροποποιηθεί η διαδρομή, κι εκεί χάθηκα για λίγο, άσε που είχε γεμίσει με νερόλακκους το μονοπάτι (αυτά τα θηρία έχουν κάτι τεράστιες ρόδες). Έτσι, τα σχεδόν 10 χιλιόμετρα (9.800) τα έκανα σε 2 ώρες.

Τις διαδρομές μετά τις καταγράφω σε ένα μπλογκ που έχω (ιδιωτικό), και τις ανεβάζω και σε έναν ιστότοπο ομοιοπαθών, απ΄όπου παίρνω κι εγώ ιδέες για άλλες πεζοπορίες. Τις προάλλες είδα με χαρά ότι κάποιος άλλος πεζοπόρος έγραψε ότι τον βοήθησε το αρχείο που είχα ανεβάσει, από μια πεζοπορία στον Ελαιώνα της Αίγινας. Πράγματι, ενώ για να πας στον (αρχαίο, όπως λένε οι ντόπιοι) Ελαιώνα της Αίγινας υπάρχει χαραγμένο μονοπάτι από Παχειά Ράχη, από τον παραλιακό δρόμο δεν υπάρχει καμιά πινακίδα, ενώ σε ένα βιβλίο με μονοπάτια της Αίγινας που κοίταξα δεν περιλαμβάνεται η διαδρομή.

Έτσι, το χόμπι αυτό της πεζοπορίας, παρόλο που δεν χρειάζεται κανέναν ιδιαίτερο εξοπλισμό (δεν έχω ούτε ειδικά ρούχα, μόνο κάτι αθλητικά παπούτσια κι ένα παλιό παντελόνι για να μη με νοιάζει όταν λασπώνεται) και παρόλο που ουσιαστικά είναι μια από τις πιο αρχαίες ενασχολήσεις του ανθρώπου (το βάδισμα!), ασφαλώς βοηθιέται πολύ από τη νέα τεχνολογία -το GPS που καταγράφει τις διαδρομές, τους διαδικτυακούς χάρτες, τους ειδικούς ιστοτόπους.

Το Διαδίκτυο άλλωστε, καθώς δίνει την ευκαιρία σε ανθρώπους που έχουν την ίδια πετριά να έρθουν σε επαφή ο ένας με τον άλλον ακόμα κι αν βρίσκονται στην άλλη άκρη της γης, είναι ευλογία γενικώς για τους χομπίστες, τους ερασιτέχνες, όσους έχουν κάποιο ειδικό ενδιαφέρον, και αυτό από τα πρώτα χρόνια του, από την εποχή του Usenet (ίσως μάλιστα τότε ήταν ακόμα πιο πολύτιμο).

Και εδώ γεννάται το ερώτημα: το Διαδίκτυο όπως είδαμε διευκολύνει τα διάφορα χόμπι, αλλά αυτό το ίδιο είναι ή όχι χόμπι; Ας πούμε η ενασχόληση με τα κοινωνικά μέσα, με τα ιστολόγια και το Φέισμπουκ, είναι χόμπι; Κι αν δεν είναι, τι είναι (εκτός από χασομέρι); Ακούω τις γνώμες σας.

 

177 Σχόλια to “Πεζοπορία, ένα χόμπι”

  1. Κουνελόγατος said

    «….που δήλωνε μια φιγούρα αλόγου, από ψάθα φτιαγμένο, που το φορούσε κάποιος στους λαϊκούς χορούς και τα πανηγύρια του Μεσαίωνα στην Αγγλία, όπως εμείς είχαμε τις Απόκριες την γκαμήλα».

    Τι είναι αυτό με τη γκαμήλα; Πρώτη φορά το ακούω. Καλημέρα.

  2. Κουνελόγατος said

    Να και μια «προβοκατόρικη» άποψη για το διαδίκτυο…

    http://www.altsantiri.gr/gnwmes/facebook-ke-youtube-os-goebbels-tou-is/

  3. Καλημέρα 🙂 Πολύ χαίρομαι που βλέπω ότι έχουμε κι άλλα κοινά σημεία πέρα από την αγάπη για τη γλωσσα!! Αν ποτέ σας φέρει ο δρόμος στο Πήλιο, θα χαρώ πολύ να σας ξεναγήσω στα καλντερίμια μας 🙂

  4. Γς said

    Καλημέρα

    Να κι ένα ψεύτικο αλογάκι στην αρχή του άρθρου.

    Κι έτρεχε ο νεαρός γατούλης πίσω από τους μεγάλους πίσω απ τις γάτες μέχρι που λαχάνιασε. Τους είχε ακολουθήσει μη ξέροντας τι εννοούσαν όταν έλεγαν «πάμε να ρίξουμε κάνα τέτοιον-μπιπ».
    -Αλλον ένα θα ρίξω και θα φύγω. Τους είπε.

    Το ίδιο κι εγώ. Στις απόκριες αυτό που μου άρεσε περισσότερο ήταν αυτό το ψεύτικο αλογάκι-γαϊδουράκι που φορούσε κάποιος μασκαράς. Το… γαϊτανάκι [κατ εμένα] δλδ.

  5. Γς said

    3:
    R U τόκιν 2 μι?

  6. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    1: Απ’ ό,τι βλέπω, το έθιμο της γκαμήλας υπάρχει ακόμα κυρίως στη Βόρεια Ελλάδα. Στα χρόνια του 60 το έβρισκες και στην Αθήνα.
    Παράδειγμα
    http://www.galatista.gr/%CE%AD%CE%B8%CE%B9%CE%BC%CE%BF-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%BC%CE%AE%CE%BB%CE%B1%CF%82-%CF%86%CF%8E%CF%84%CE%B1

    3: Με μεγάλη μου χαρά, αν τύχει!

  7. Γς said

    4:

    Μπέρδευα το γαϊτανάκι με το ψεύτικο γαϊδουράκι.

    Αλλά και το χόμπι με το αεροδρόμιο αργότερα.
    Hobby ηταν το αεροδρόμιο που χρησιμοποιούσα περισσότερο.

    Hobby Airport. Houston TX

  8. Πάνος με πεζά said

    Καλημέρες !

    Εμένα χόμπι (?) οι ποδαρόδροιμοι στην πόλη, όπως λέει και στο blog. Ανακαλύπτει κανείς μια εντελώς διαφορετική όψη, αν «αντιμετωπίσει» την πόλη περματώντας…
    Τα συνηθισμένα είναι Παγκράτι-Νέα Σμύρνη και Παγκράτι-Νομισματοκοπείο. Την περασμένη βδομάδα έσκασε εκτάκτως το Άγιος Σώστης-Σύνταγμα (μέσω Χαροκόπου-Θησέως-Βεϊκου-Πλάκας), και παλιότερα το Παγκράτι-Σταθμός Μετρό Χαλάνδρι.
    Θρύλοι του’50 και το’60 σύμφωνα με τους οποίους, στην προτροπή «Πάρε αυτό το φάκελο και πήγαινέ τον στον Πειραιά», θέλαν τους υπαλλήλους-κλητήρες να το κάνουν ποδαράτο, δεν ξέρω αν επαληθεύονται, θα μας πουν οι πιο παλιοί (αν και σε πιο μικρές διαδρομές εντός κέντρου, το θεωρώ δεδομένο…)

    Κόντα στο χόμπι, και το αντιαισθητικό «χομπίστας», και οι εκφράσεις «δουλεύω από χόμπι», «ακριβό χόμπι», «σπάνιο χόμπι» κλπ.

    Στο «σπάνιο χόμπι» εντάσσεται ένας παλιός Σαουδάραβας γόνος, που, όπως είχα διαβάσει τη δενκαετία του ’80, είχε χόμπι τη ζωγραφική. μόνο που αυτή η ζωγραφική γινόταν σε μεγάλες γιγαντοαφίσες, από κουβάδες μπογιάς που προωθούνταν από αναμμένες τουρμπίνες αεροσκάφους…

    Όπως τη βρίσκει ο καθένας…

  9. sarant said

    8: Ε, παρόμοιο χόμπι ειναι και ο ποδαρόδρομος στην πόλη -αλλά δεν βάζεις λινκ.
    Μου άνοιξες την όρεξη να κάνω τη διαδρομή αυτή μέσα από το Γουδί (αλλά θα το γράψω έτσι με ι).

  10. Κουνελόγατος said

    Χόμπυ φυσικά, ακούς χόμπι…

    6. Ευχαριστώ πολύ Νίκο, θα το ψάξω να μάθω.

  11. Γς said

    10:
    Γουδή ακούς Γουδί; Ισως;

  12. Γς said

    Κάπου έχω όλες τις διαδρομές στο κέντρο και στην περιφέρεια [Παγκράτι, Βύρωνας Υμηττός, Δάφνη κλπ] της Αθήνας.

    Μαγεία. Κάθε γωνιά και μια ιστορία, που τη άρχιζα και την συνέχιζα την επόμενη φορά.
    Παραστάσεις, πρόσωπα, αναμνήσεις.
    Όταν η διαδρομή σε πηγαίνει, Σαν καραβάνι [και τα σκυλιά να μην ουρλιάζουν, Να σε θυμούνται που τα χάιδεψες]

  13. Ιάκωβος said

    Οι Μόντυ Πάιθονς ανέφεραν στα χόμπι και τη μαλακία, αλλά το bbc τους λογόκρινε

    Έχει γράψει κι ο Τσαϊκόφσκι ένα κομμάτι για να το παίζουν παιδιά , με τίτλο, που αγγλικά μεταφράζεται Hobby horse. Δεν ξέρω τη ρώσικη λέξη. Εννοεί αυτό το παιχνίδι. http://www.tufftoys.co.za/images/2012-Hobby-Horse.jpg
    Ή το άλλο το αλογάκι που το καβαλάνε και που πάει μπρος πίσω.

  14. Κουνελόγατος said

    11. & 12. Κάποια εποχή -λόγω Βότση και άλλων- πίστευα πως το Γουδή είναι πιο σωστό. Μετά από τόσα χρόνια και όσα έχουν γίνει, ίσως είμαι και λίγο αδιάφορος. Λάθος; Μπορεί…
    Για την πεζοπορία, κι εγώ, όταν γυρίζω στην παλιά μου γειτονιά (αλλά και μέρη που περπάτησα, καθώς στα νιάτα μου 🙂 περπατούσα πολύ), θυμάμαι πράγματα. Μάλλον μεγάλωσα λιγάκι. Ακούς τι γράφω τόση ώρα ή τζάμπα παιδεύομαι; Όλα καλά;

  15. sarant said

    12 Σε φωτογραφίες τις έχεις; σε χάρτη;

  16. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    μην ξεχνάμε ότι πολλές τέτοιες πεζοπορίες που καταγράφηκαν και μετά εξεδόθησαν ή δημοσιεύτηκαν -κυρίως ξένων, Γερμανών, Γάλλων, Άγγλων κ.α- έδωσαν πολύτιμα πλέον στοιχεία για την ιστορία διαφόρων περιοχών, ίδίως για τους περασμένους αιώνες. Δηλαδή τι περασμένους αιώνες, εδώ έχουμε και στην αρχαιότητα τέτοιους περιηγητές, των οποίων οι περιηγήσεις είναι πλέον από τις βασικές πηγές πληροφόρησης.

    Είναι ενδιαφέρον, με πόσες λεπτομέρειες, ακόμα και σκίτσα (που να φανταστούν τότε τα εξυπνόφωνα, τα gps κλπ. 🙂 ), περιγράφουν τις περιηγήσεις τους αυτές, ακόμα και ολοκληρους χάρτες έχουν φτιάξει μερικοί. Βεβαίως οι προαναφερθέντες περιορίζονται συνήθως σε περιοχές που τους ενδιέφεραν από ιστορικής ή αρχαιολογικής πλευράς, όπως π.χ. η Αττική. Αλλά ευτυχώς, υπάρχουν και λίγοι που έκαναν περιηγήσεις και σε άλλα μέρη.

    Τώρα είναι άλλο θέμα, αν αυτό ήταν ένα χόμπυ τους ή όχι.

  17. Γς said

    14:
    Και βέβαια σε ακούω [όσο ακουω πια].
    Του βα μπιεν!

  18. Ευκολάκι.

    Οτιδήποτε κάνεις τακτικά, άμα σε πληρώνουν, είναι επάγγελμα.
    Αν πληρώνεις εσύ ή αν το κάνεις τσάμπα, είναι χόμπι.

  19. Γιάννης Ιατρού said

    18: Βάζει σε σκέψεις αυτό που γράφεις 🙂

  20. Μανιατολεσβιος said

    το hobby horse να εχει καποια σχεση με το hobbling horse? μηπως χορευοντας ο μασκαρας εμοιαζε με αλογο με δεμενα τα ποδια (hobbled)?

  21. Γς said

    15:

    Σε χάρτη. Φανταστικές διαδρομές, Ζουμερές, ιστορικές και μη.
    Αργότερα με τις ψηφιακές τις στούμπωνα και με ενστατανέ.

    Όπως εδώ,
    Καραγιώργη Σερβίας, Περικλέους, Αθηναϊδος, Αγίας Ειρήνης
    Φωτογραφημένη όλη. Μέτρο μέτρο από πάνω έως κάτω

    300 [τριακόσιες] φωτογραφίες. Εδώ

  22. Avonidas said

    #18. Θυμήθηκα τώρα κάτι που έγραψε ο Stephen Hawking σε ένα αυτοβιογραφικό του κείμενο — αν και δεν είναι δική του η φράση: «Οι π**νες και οι φυσικοί πληρώνονται για να κάνουν αυτό που τους ευχαριστεί».

    Συμφωνώ όσον αφορά τους φυσικούς.

  23. Avonidas said

    Και μια κρυάδα:

    Γιατί ο Φρόντο μάζευε δαχτυλίδια; Διότι ήταν το χόμπι’τ 😉

  24. Γς said

    22:
    >Συμφωνώ όσον αφορά τους φυσικούς.

    Καμιά π**να δω μέσα;

  25. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    18: Πολύ πλατύς ορισμός, βέβαια.

    20: Δεν νομίζω, δεν δίνουν τέτοια εξήγηση τα λεξικά

    21: Α, αυτές τις φωτογραφίες τις έχω δει.

  26. Avonidas said

    Αρκετοί από τους παλιότερους θα τη γράφουν χόμπυ

    Πράγματι, το προτιμάω, όπως κι όλα τα δάνεια που στο λατινικό αλφάβητο γράφονται με «y».

    Αλλά με ενοχλεί η κατάταξη στους παλιότερους (το ταύ με γάμμα 😛 )

  27. Γς said

    23:

  28. Avonidas said

    #24. Καμιά π**να δω μέσα;

    Τοις μετρητοίς ή με δόσεις; 🙂

  29. Γς said

    25 γ.:

    Αυτές είναι τζάμπα.
    Οι άλλες είναι ον ντεμάντ.
    [επί χρήμασι].

    Κάποτε πρέπει να τις βρώ…

  30. Avonidas said

    Ας πούμε η ενασχόληση με τα κοινωνικά μέσα, με τα ιστολόγια και το Φέισμπουκ, είναι χόμπι; Κι αν δεν είναι, τι είναι (εκτός από χασομέρι);

    Εξάρτηση! 😉

  31. sarant said

    26: 🙂

    30 Σύμφωνα με τον ορισμό της Αόρατης Μελάνης (18) είναι χόμπι, αλλά εγώ δεν θα το χαρακτήριζα έτσι. Αλκολίκι, λες;

  32. Ακριβώς αυτό τονίζει ο Μαρκ Τουέν στο περίφημο κεφάλαιο του Τομ Σώγερ (δεν μου πάει με τίποτα να τον γράψω με ο!) με το βάψιμο του φράχτη:

    Tom […] had discovered a great law of human action, without knowing it–namely, that in order to make a man or a boy covet a thing, it is only necessary to make the thing difficult to attain. If he had been a great and wise philosopher, like the writer of this book, he would now have comprehended that Work consists of whatever a body is obliged to do, and that Play consists of whatever a body is not obliged to do. And this would help him to understand why constructing artificial flowers or performing on a tread-mill is work, while rolling ten-pins or climbing Mont Blanc is only amusement. There are wealthy gentlemen in England who drive four-horse passenger-coaches twenty or thirty miles on a daily line, in the summer, because the privilege costs them considerable money; but if they were offered wages for the service, that would turn it into work and then they would resign.

  33. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    30. Tι εξάρτηση ρε; Ο Σαραντάκος είναι πρέζα!! 🙂

  34. marulaki said

    Καλημέρα!
    Τα χόμπι και για μένα κατά κανόνα κοστίζουν.
    Έχω την αίσθηση ότι η έννοια έχει διευρυνθεί τελευταία σε πράγματα που ασχολούμαστε στον σπάνιο και πολύτιμο ελεύθερο χρόνο μας, ενώ μέχρι πρότινος περιλάμβανε κυρίως συλλογές αντικειμένων και χειροτεχνίες, πχ. γραμματόσημα, αντίκες, μοντελισμό κλπ.

  35. nestanaios said

    Η ετυμολογία είναι ο θεματοφύλαξ της γλοτός.
    Η ετυμολογία αποκαλύπτει το θέμα, το διαιρεί σε συλλαβές και στοιχείο, στοιχείο φέρει
    στο φως την έννοια και η έννοια είναι πάντοτε συνυφασμένη με την φύση του ανθρώπου.

    Όλες οι κατά καιρούς και τόπους συνεκδοχικές σημασίες πρέπει να είναι σε συνάρτηση
    με την μία και πάντοτε μία έννοια του θέματος ει δε μη, η λέξη θα ξεχασθεί.

    Η λέξη «χόμπι» έχει ένα θέμα αφού ελληνικοποιηθεί ει δε μη, όλη η λέξη είναι ένα θέμα.
    Εμείς χρησιμοποιούμε το θέμα «χομπ». (Αφαιρούμε το «ι» επειδή το θεωρούμε πτωτική κατάληξη.)
    Ετυμολογούμε το θέμα και έχουμε «χομπ». Μία συλλαβή.
    Μία ανορθόδοξη συλλαβή επειδή ενέχει «χ» και «π».
    Αν μετατρέψουμε την «μπ» σε «β» είναι πολύ καλλίτερα. (χοβι) ἤ (χοφι). .
    Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις φαίνεται ότι η λέξη δεν είναι ελληνική και έχει λίγη ζωή εναπομένουσα.

  36. gpoint said

    Γράφεις :

    Είναι η μουσική; Θα έλεγα όχι το να ακούς, ναι το να παίζεις

    Εγώ που…σφυρίζω ; Σχεδόν πάντα όταν πορπατάω !!!

    είμαι…χομπίστας αρα γιες ;;

    (Νίκο, αυτό που μούστειλες, δούλεψε, το βρήκα, ξανά ευχαριστώ)

  37. Avonidas said

    #31. Σκεφτόμουν περισσότερο την ανάγνωση, παρά τη συγγραφή ιστολογίων.

    Τώρα, για το fb δεν μπορώ να πω, γιατί επιμένω πεισματικά να μην έχω λογαριασμό. Ήδη, το να φαίνομαι στο google chat όποτε ανοίγω το mail μου έχει αποδειχτεί μεγάλη ενόχληση όταν προσπαθώ να κάνω δουλειά.

  38. gpoint said

    Μιά που έγραψα για σφύριγμα θυμάται κανείς παλιός το τργούδι με σφύριγμα στην αρχή της αστυνομικής εκπομπής Τζων Γκρίκ στο ραδιόφωνο ;;

  39. vk said

    Νικοκύρη νομίζω πως μάλλον έχεις πολλά χόμπι αλλά είσαι πολύ αυστηρός στον ορισμό 🙂

    Συμφωνώ με το 18. Γενικά θα έλεγα η συστηματική ενασχόληση με οποιαδήποτε δραστηριότητα με σκοπό την ευχαρίστηση, το ευχάριστο σκότωμα χρόνου, τη δημιουργικότητα, τη χαλάρωση, την κοινωνικότητα και τις σχέσεις κλπ (ένα ή και περισσότερα) είναι χόμπι. Η wikipedia λέει «A hobby is a regular activity that is done for enjoyment, typically during one’s leisure time».

    Όλα λίγο πολύ τα χόμπι για κάποιους είναι επάγγελμα. Έχουμε κηπουρούς και μάγειρες, επαγγελματίες συλλέκτες μέχρι και οδηγούς για περιπάτους. Από την άλλη αρκετές από αυτές τις ασχολίες κάποιοι τις κάνουν ευχάριστα και συνεπώς είναι χόμπι ενώ για άλλους μπορεί να είναι αδιάφορες ή και κουραστικές υποχρεώσεις όπως πχ το μαγείρεμα ή η περιποίηση του κήπου.

    Το διάβασμα και τη μουσική φυσικά και τα θεωρώ χόμπι – εδώ στη Βρετανία είναι από τα πιο διαδεδομένα . Βέβαια, ο περιστασιακός αναγνώστης ή αυτός που ακούει μουσική στο ραδιόφωνο στο αυτοκίνητο θα έλεγα πως μάλλον δεν είναι χομπίστας. Συνήθως ο χομπίστας, θα ξοδέψει χρόνο όχι μόνο στη δραστηριότητα αυτή καθαυτή (πχ το διάβασμα του βιβλίου) αλλά και γύρω από αυτή (πχ να διαβάσει για το τι θα διαβάσει, θα συζητήσει με άλλους χομπίστες, θα παρακολουθήσει παρουσιάσεις ή σχετικά blog, περιοδικά και εκπομπές κλπ).

  40. Από μικρό φαινόσουν, Νικοκύρη, πως το πήγαινες το περπάτημα

  41. 37 Αβονίδα, μπορείς να φαίνεσαι αόρατος στο google chat όπως και στο σκάιπ. Έχει σωθεί κόσμος!
    Μικρός είχα διάφορα συλλεκτικά χόμπι. Τώρα, εδώ και καναδυό μήνες, κατέβασα κάτι teach yourself και παλεύω να μάθω αραβικά. Νά ‘ναι χόμπι αυτό; Μου φαίνεται πως ναι.

  42. Κάθε μη ωφελιμιστική -υλικά, καριερίστικα, εγωιστικά- ενασχόληση/δραστηριότητα είναι χόμπι.

  43. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    39 Ναι, ένα άλλο κριτήριο για να ξεχωρίζεις την περιστασιακή ασχολία απο το χομπι είναι, θαρρώ, αν διαβάζεις γι’ αυτό, όπως ακριβώς τα λες στην τελευταία σου παράγραφο.

  44. Avonidas said

    #41. Ναι, το ξέρω πως μπορώ να φαίνομαι αόρατος. Όπως μπορούσα παλιότερα να κατεβάσω και το τηλέφωνο. Το πρόβλημα με αυτά τα πράγματα είναι ότι, άπαξ και μπεις στη διαδικασία, οι γνωστοί και φίλοι *περιμένουν* να είσαι μέσα, και σε ρωτάνε *γιατί* δεν ήσουν μέσα, και πάει λέγοντας. Αρχίζει έτσι μια ιστορία που αν κρύβεσαι θεωρείσαι «αντικοινωνικός», ενώ αν δεν κρύβεσαι δεν μπορείς να κάνεις δουλειά (και, για να είμαι ειλικρινής, εν μέρει βρίσκω και δικαιολογία για να μην κάνω δουλειά).

    Είναι ζόρικη η κοινωνική μηχανική…

  45. Η σοφότερη, κατά τον ίδιο, απόφαση του Ντόναλντ Κνουθ υπήρξε η παντελής αποχή του από το ιμέιλ, από την Πρωτοχρονιά του 1990 και μετά! Πού να του έλεγες σήμερα για ηλεκοινωνικά μέσα και άλλα τέτοια…

  46. 42: ίσως πρόσθετα και τον χαρακτηρισμό «συστηματική», αλλά όλα αυτά είναι αρκετά φάζι (δεν μου έρχεται καλύτερη λέξη) ως έννοιες και καθόλου μονοσήμαντα.

  47. 44: Άσε που δεν κρύβεσαι αποτελεσματικά. Στο σκάιπ αν είσαι αόρατος σου μιλάνε άνετα, χωρίς να παίρνουν ένδειξη μη παράδοσης μηνύματος. Άρα ξέρουν στην ουσία ότι κρύβεσαι.

  48. Avonidas said

    #45. Ωραίος ο Knuth. Έτσι, δεν θα μπορεί να τον βρει κι ο Terminator 😉

  49. sarant said

    46 Πρέπει να είναι συστηματική

  50. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    Tι «δουλειά» ρε Αβονίδα; Μας δουλεύεις να ούμε; Η Φυσική είναι εξ ορισμού χόμπυ! 🙂

    «Κάθε μη ωφελιμιστική -υλικά, καριερίστικα, εγωιστικά- ενασχόληση/δραστηριότητα είναι χόμπι.»
    Δηλαδή ρε Στάζυ, εγώ που κάθε απόβραδο πίνω μια ώρα ναργιλέ (double apple-fresh orange head. The best!) είμαι χομπίστας; Και η γυναίκα μου γιατί με λέει μαστούρη; :mrgeen:

  51. 50

  52. vk said

    43 Τώρα που το σκέφτομαι θα πρόσθετα και το κριτήριο του χρόνου που αφιερώνουμε στην ασχολία ή/και το πόσο ασχολούμαστε με αυτό που κάνουμε.

    Για παράδειγμα έχει πολλούς εδώ στη Βρετανία που διαβάζουν συστηματικά κάθε μέρα μία, δύο ή περισσότερες ώρες. Από την άλλη έχει πολλούς που πραγματικά διαβάζουν πολλά βιβλία μέσα στο χρόνο αλλά μπορεί να διαβάζουν μόνο τα Σαββατοκύριακα ή τέλος πάντων όχι καθημερινά (ουσιαστικά στους μεγάλους «καταναλωτές» απευθύνονται και οι ηλεκτρονικές συσκευές ανάγνωσης, οι πολύ συχνές στο εξωτερικό προσφορές 3-για-2 κλπ). Και οι δύο αυτές κατηγορίες θα έλεγα πως είναι χομπίστες ακόμα και αν δε διαβάζουν για το βιβλίο.

    Αρκεί μάλλον ένα τουλάχιστον από τα κριτήρια, δηλαδή το να ασχολείσαι με τα γύρω από την ασχολία (το να διαβάζεις πχ για τα βιβλία), ο χρόνος ή η «ποσότητα», για να θεωρηθεί η περιστασιακή ασχολία χόμπι.

  53. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    51. Γιάσου ρε Ντογκ με τα ωραία σου! 🙂

  54. Πάνος με πεζά said

    Η Αθήνα -και πού περισσότερο η Θεσσαλονίκη-, είναι πόλεις εύκολα «περπατήσιμες», και όλο και δυσκολότερα «οδηγήσιμες»…
    Να, ας πούμε, η Ρένα Κουμιώτη που βολτάρει στη Θεσσαλονίκη, απ’ το Ντεπό για το Καραμπουρνάκι. Πολύ ωραίοι στίχοι, μουσική και εικόνες :

  55. Αιμ said

    Καποιοι αναφέρουν το κάπνισμα και τη χρήση ουσιών σαν χόμπι ίσως λοιπόν αλληλοεπικαλυπτονται με την εξάρτηση.

  56. Αιμ said

    Αλληλοεπικαλυπτεται έν μέρει μάλλον θα ‘λεγα

  57. Δημήτρης said

    Ωραία και εύκολη, ισόπεδη, πεζοπορία, από Καλαμαριά μέχρι το λιμάνι της Θεσσαλονίκης. Και μέσω Όλγας αξίζει αλλά τα παρκαρισμένα σου κάνουν τη ζωή δύσκολη. Περίπου 5-6 χιλιόμετρα, μετά παίρνεις το αστικό.

  58. Πάνος με πεζά said

    @ 57 : Μου αρέσει τ»το αστικό», γιατί μόνο στη Βόρεια Ελλάδα το λένε ! 🙂

  59. Κουνελόγατος said

    Μπα, και αλλού το λένε αστικό, π.χ. Πελοπόννησο.

  60. Ιάκωβος said

    Μικρός, περπάταγα πολύ. Ωραία πεζοπορία τριών ημερών με σακίδιο τριάντα κιλών από νότο προς βορρά, με τελικό προορισμό την Έλυμπο Καρπάθου. Μαγεία.

    Και η ορειβατική πεζοπορία, πιο κουραστική αλλά με υψηλότερο βαθμό ψυχικής ανάτασης. Θυμάμαι, στο Γυμνάσιο, ανάβαση Γεροντόβραχου με τα σκί στην πλάτη, διανυκτέρευση στο ύπαιθρο, και μετά Τσάρκος και χιονοδρομική κατάβαση χαράδρας της Βελίτσας που κρατάει χιόνι μέχρι την άνοιξη.

    Πλην όμως πάει καιρός που διάβαινα στις στράτες.Αλλά μου έχουν λείψει και οι πορείες και η φύση. Το καλοκαίρι μόνο που χρειάστηκε από την κατασκήνωση στη Τζιά να πα να βρώ τράπεζα, πηγαινοήρθα με τα πόδια στην Ιουλίδα που απέχει κανά τρίωρο.

    Τελευταία ανάβαση, πρόπερσι, στον Άθω, από το λιμενοβραχίονα μέχρι τις καλύβες των Μικραγιανανιτών. Μεγάλο στήθωμα, αλλά μικρή η απόσταση, ευκολάκι. Μόνο που μου είπαν οτι το μοναστήρι θα ήταν στην παραλία, σαν το Ρωσικό και δεν είχα σακίδιο, μόνο μια βαλιτσάρα, την οποία έσερνα σαν τον ηλίθιο.

    Ευτυχώς στην κάθοδο, η βαλίτσα έφτασε κάτω πριν από μας, την έδωσαν να την κουβαλάει ένας καλόγερος σαν «υπακοή», έτσι μου είπαν τουλάχιστον, δηλαδή σαν ποινή για κάτι που είχε κάνει.

  61. marulaki said

    Δεν πάμε και για δάφνες, αλλά περπάτημα Μικρολίμανο Δραπετσώνα πιάνεται; Ατελείωτες βόλτες στον Πειραιά, ατελείωτες και στο ανηφοροκατηφόρι του Ηρακλείου. Ένα οξύμωρο: Όσο πιο μικρή η πόλη, τόσο περισσότερο χρησιμοποιούν οι κάτοικοι το αυτοκίνητο.

    Η υπακοή, με μια μικρή επιφύλαξη, δεν είναι ποινή, είναι άσκηση ταπεινότητας, όπως η νηστεία είναι άσκηση εγκράτειας.

  62. Πάνος με πεζά said

    Παλιότερα, «καθεδρικός ναός» της πεζοπορίας θεωρούνταν η διάβαση του φαραγγιού της Σαμαριάς. Μάλιστα μια φορά κι έναν καιρό, έπαιρνες στην έξοδο κι ένα τιμητικό «δίπλωμα».
    Τα τελευταία χρόνια, με διάφορες πορείες θιγόμενων συμβασιούχων, αδιόριστων, υπαλλήλων κλπ. από Λάρισα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα και αλλού, προς την Αθήνα, το «κατόρθωμα» διευρύνεται.

    Υπήρξε και reality, «500 χιλιόμετρα με τα πόδια», στο οποίο συμμετείχαν ευτραφείς παίκτες, με θέληση για προσπάθεια…

  63. Πάνος με πεζά said

    Και δύο από τους προαναφερθέντες περίπατούς μου στην πόλη…
    http://panpou.blogspot.gr/2015/10/blog-post_23.html
    http://panpou.blogspot.gr/2015/09/70.html

  64. Πάνος με πεζά said

    περιπάτους ! Δε σου φτάνει ένας τόνος;

  65. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    62 Η πρώτη τέτοια πορεία ήταν το 1975, τέσσερις Αρτινοί, ένας από κάθε πολιτική νεολαία, κατέβηκαν στην Αθήνα με τα πόδια ζητώντας να γίνει ο δρόμος Άρτα-Τρίκαλα.

    60-61: Μάθαμε και την υπακοή 🙂

  66. Πάνος με πεζά said

    @ 65 (62) : Ο δρόμος Άρτας -Τρικάλων, φτιαχνόταν, με χίλια μύρια προβλήματα, τη δεκαετία του 90, που ήμουν στο ΕΜΠ. Θα ήταν η δεύτερη διάβαση Πίνδου, μετά τη γνωστή «Κατάρα». Μας είχαν πάει εκρομή με το ΕΜΠ, περνώντας από τη Μεσοχώρα («έπαιζε» και η εκτροπή του Αχελώωου, τότε…). Ο δρόμος, περιττό να σας πώ ότι λόγω αναγλύφου, πήγαινε από γκρεμό σε σήραγγα κι από σήραγγα σε γκρεμό.
    Είδαμε κι ακούσαμε απίστευτα πράγματα, π.χ. μηχανήματα να έχουν εγκλωβιστεί μέσα στις σήραγγες, από κατάπτωση του μετώπου (ευτυχώς, εκτός βάρδιας), κι οι εργολάβοι να τα παρατάνε εκεί, ως «ασύμφορου απεγκλωβισμού».
    Ξέρετε, όταν σε 500~1000 χρόνια ξεθαφτούν τυχαία, και κυκλοφορήσει ο μύθος «οι αρχαίοι είχαν JCB με πετρέλαιο, και σκάβαν την Πίνδο», τουλάχιστον να έχει ένα πάτημα ! 🙂

    Ο δρόμος αυτός τελικά εγκαταλείφθηκε (τι περίεργο !), και το ρόλο του επιτελεί σήμερα η Εγνατία Οδός.

  67. …Τις διαδρομές μετά τις καταγράφω …

    Οπότε, εύλογα αναμένουμε (καμμιά πίεση! 🙂 ) να εκδοθεί το
    «Για μια πεζοπορία».

    Δώρο: Τόμος με απαντήσεις του Ν. Σ. σε ετυμολογικές ερωτήσεις, τιτλοφορούμενος
    «Για μια απορία»!

  68. 66

    Πάνο με Πεζά

    Έχοντας ανέβει στη Μεσοχώρα αρκετές φορές, να σε ενημερώσω πως (παραδόξως πώς!) τελικά φτιάχτηκε η σήραγγα της Γρόμπας και δεν χρειάζεται πλέον να περάσει κανείς, χειμωνιάτικα το διαβόητο
    πέρασμα της Γρόμπας. Και καλοκαίρι που το πέρασα, δηλαδή, τοίχο-τοίχο πήγαινα.

  69. 67

    Μιχάλη, και πάλι καλά να λες, γιατί στο Μηνολόγιο Δεκεμβρίου τσακώνονται για μια πρωτοπορία. 😉

  70. 30, …Ας πούμε η ενασχόληση με τα κοινωνικά μέσα, με τα ιστολόγια και το Φέισμπουκ, είναι χόμπι; Κι αν δεν είναι, τι είναι (εκτός από χασομέρι);

    Εξάρτηση! 😉 …

    33, …Tι εξάρτηση ρε; Ο Σαραντάκος είναι πρέζα!! 🙂 …

    …από μια ανάρτηση…

  71. sarant said

    66-68 Eγκαταλείφθηκε ή υπάρχει (αλλά δεν πολυχρησιμοποιείται λόγω Εγνατίας);

    67-69: 🙂 🙂 🙂

  72. 71α

    Υπάρχει αλλά δεν πολυχρησιμοποιείται. Πολλές στροφές, πολλές ανηφοριές, απανωτές κατολισθήσεις και κατακρημνίσεις οδοστρώματος, πολλές ομίχλες ακόμη και το καλοκαίρι. Αλλά λόγω της πχοιότητας των έργων μάλλον σε λίγα χρόνια δεν θα υπάρχει καν.

  73. 69, 😀

  74. voulagx said

    Η καθεβραδινη πεζοπορια σπιτι-κουτουκι πιανεται; 🙂

  75. 74

    Όχι μόνο πιάνεται αλλά η επιστροφή μετράει διπλή ένεκα τα ζιγκ-ζαγκ.

    Και μιας και πιάσαμε τη κουβέντα για το δρόμο Αρτας-Τρικάλων, εδώ http://www.panoramio.com/photo/42838097 φωτογραφία της Γρόμπας, κάτω αριστερά φανταστείτε γκρεμό 500+ μέτρων. Κι αποπάνω να πέφτουν κοτρώνες χειμώνα-καλοκαίρι. Μπρρρρρπαναΐτσαμ!

  76. sarant said

    75 Mπρρ… Εκτός αν πηγαίνεις με τα πόδια (αλλά και με κράνος)

    Θκιά σ’ ειν η φωτογραφία;

  77. 76 Βρε, σε λέω, τρέμαν τα χέργια μου στο τιμόνι όταν κοίταξα κάτω. Τι φωτογραφία να βγάλω; Φωτογράφισα μόνο, χωρίς να βγώ από ταμάξι, τα τρία εικονοστάσια στη στροφή, που έχω βάλει στο λινκ του 68.

  78. Ηλεφούφουτος said

    32 «Τομ Σώγερ (δεν μου πάει με τίποτα να τον γράψω με ο!)»
    Αλλά τον Τουαίν σού πάει να τον γράψεις Τουέν.

    39
    «Συνήθως ο χομπίστας, θα ξοδέψει χρόνο όχι μόνο στη δραστηριότητα αυτή καθαυτή (πχ το διάβασμα του βιβλίου) αλλά και γύρω από αυτή (πχ να διαβάσει για το τι θα διαβάσει, θα συζητήσει με άλλους χομπίστες, θα παρακολουθήσει παρουσιάσεις ή σχετικά blog, περιοδικά και εκπομπές κλπ).»

    Κάπως έτσι θα περιέγραφα κι εγώ τι θεωρώ χόμπι.
    Την ενασχόληση π.χ. με τις γλώσσες στην περίπτωσή μου, γιατί ξοδεύω χρόνο γι’ αυτό ψάχνοντας για βοηθήματα στα κατεβαστήρια όπως ο Δύτης με τα Αραβικά ή για οποιοδήποτε υλικό όπως γιουτουμπάκια.
    Παλιότερα σκάρωνα ασκήσεις-παιχνίδια για τον εαυτό μου, π.χ. με μικυ-μάους που έβρισκα στην προς εκμάθηση γλώσσα, όπου κάλυπτα με ζελατίνα το «συννεφάκι» με τα λόγια και εν συνεχεία με μαύρο μαρκαδόρο τη λέξη ή φράση που ήθελα να συγκρατήσω και όλο αυτό με βοηθούσε να το εντυπωθώ αλλά πέραν τούτου αντλούσα ευχαρίστηση από την όλη διαδικασία, άρα χόμπι, διότι η ενασχόληση αποσυνδέεται από τον τελικό, ωφελιμιστικό σκοπό.

  79. Πάνος με πεζά said

    Κι εμείς, από τη Μεσοχώρα αρχίσαμε κι ανεβαίναμε κάτι τέτοιους χωματόδρομους, μέχρι να πάμε στα «έργα» του δρόμου. Ναι, ήταν τρομερή εμπειρία. Μάλιστα όταν σταματήσαμε και βγήκαμε λίγο από το πούλμαν, σε μια ορεινή στροφή αγναντεύοντας τον Αχελώο, καταλάβαμε ότι μόνο κατ’ όνομα ήταν Μάιος…(κοινώς, το δαγκώσαμε…)

    Πραγματικά δεν ξέρω τι απέγινε αυτός ο δρόμος, αλλά το έχουμε παράδοση να πετάμε λεφτά σε προβληματικούς δρόμους, και μετά από λίγα χρόνια να περνάει από δίπλα ένας άλλος, σύγχρονος (βλ. παράκαμψη Βουτιάνων…)

  80. Πάνος με πεζά said

    Και μια που είπαμε Βουτιάνους, μαι άλλη καθιερωμένη πεζοπορία είναι προς την κορφή του Ταύγετου («Προφήτη Ηλία») , στις 20 Ιουλίου (ή από τις 19).

    Κι αυτό παραμένει στα «υπόψιν», για κάποτε…

  81. Γιάννης Ιατρού said

    77: .. τρέμαν τα χέργια μου..
    και θα φοβήθηκες μήπως βγεί κουνημένη, ε;

  82. 81

    Μωρ’ φοβήθηκα μην κουνηθώ ο ίδιος, επιταχυνόμενος με 9,81 m/sec². 😳

    Για να καταλάβεις, ο τύπος που τράβηξε τη φωτό στο πανοράμιο (@75) ακουμπάει στα προσκυνητάρια (@68).

    Κι από κάτω χάοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοος….

  83. Ηλεφούφουτος said

    Όσον αφορά το αγγλικό χόμπι-αλογάκι, και στα Τσέχικα η λέξη για το χόμπι είναι koníček, δηλαδή αλογάκι.
    Σημειωτέον ότι το έχεις χόμπι λέγεται mít koníčka, δηλαδή η λέξη μπαίνει σε αιτιατική για έμψυχα, δηλαδή ο Τσέχος έχει στο μυαλό του το ζώο αλογάκι όταν το λέει αυτό και όχι το παιχνίδι.

    Κι εγώ προσπάθησα μια φορά να βρω τον Ελαιώνα της Αίγινας απ τον παραλιακό και όχι απ την Παχιοράχη, και δεν τα κατάφερα, άρα δικαιολογημένα τα εύσημα από την πεζοπορική κοινότητα.

    Παρεπιφτού, μια παλιά αιγινήτικη παροιμία έλεγε πως με καλή παρέα φτάνεις στον Τούρλο. Σύμφωνα με το σχετικό παροιμιόμυθο κάποιος ξεκίνησε για το Μεσαγρό, στο δρόμο βρήκε κάποιον συνοδοιπόρο και με την καλή κουβέντα και το πες πες ξεχαστήκανε και φτάσανε στον Τούρλο.
    Ο Τούρλος είναι ένα από τα πιο απόμερα σημεία του νησιού (την ονομασία του απ ό,τι ξέρω την οφείλει σε μια εκκλησία με τρούλο που υπήρχε εκεί), εξού και φυλάκιο του Ναυτικού εκεί, εξού επίσης και τόπος εκτελέσεων παλιότερα. Η τελευταία εκτέλεση στην Ελλάδα εκεί έγινε.

  84. Γιάννης Ιατρού said

    83: Και στα γερμανικά (Steckpferd) με αλογάκι έχει να κάνει

  85. Πάνος με πεζά said

    Έλα τώρα που ψαρώσατε με τρία εικονοστάσια !

    Κι επειδή συνήθως σε τέτοια διεθνή μέρη, θα περιμέναμε ο μ@λ@κ@ς που θα συναντήσουμε, να είναι Έλληνας, αυτοί αλήθεια, σας μοιάζουν;

  86. 50: Γιατί μωρέ; πιο δημιουργικό είναι να μαζεύεις γραμματόσημα;

  87. Πάνος με πεζά said

    Τέσσερις πέτρες ρε παιδιά, να βάλουμε για δοκάρια !
    http://www.instantstreetview.com/@58.986469,6.188751,-179.64h,-15.37p,0.01z,zcjF_72aFEtKiK-brsRuOw

  88. sarant said

    83 Πολύ ενδιαφέρον για το τσέχικο.

    Τον Λυμπέρη εκεί τον ρίξανε, όχι στην Κέρκυρα;

  89. sarant said

    85 Έχει κι αλλού μαλάκες 😉

  90. Πάνος με πεζά said

    «Δεν υπάρχει δρόμος, τον ανοίγουμε περπατώντας !»
    http://touristikos-odigos.blogspot.gr/2015/09/guoliang.html

  91. Νίκος Κ. said

    Νικοκύρης: «Στα νιάτα μου έπαιζα σκάκι, πήγαινα σε σύλλογο (στον Σ.Ο.Καλλιθέας υπάρχει ακόμα το δελτίο μου, νομίζω)»
    Πράγματι. Υπάρχει ακόμη ο συντελεστής ELO του Νικοκύρη http://www.chessfed.gr/elo

  92. NM said

    a) Μια και μιλάμε για βάδην. Σχολώντας από κάποιο κουτούκι αγρια μεσάνυχτα και βαρυχειμωνιά τον ρώταγαν οι συμπότες του: «και συ μπάρμπα τώρα πώς θα γυρίσεις στο σπίτι σου που χει και μπόλικη ανηφόρα;» «Μην ανησυχείτε παιδιά. Θα πάρω ένα κώλο στο κατόπι και ούτε που θα πάρω χαμπάρι για το πότε θα φτάσω!». Αυτή η απάντηση αποδίδεται στον Κ.Βάρναλη. Είναι αλήθεια ή όχι δεν το ξέρω. Το έχει διαβάσει/ακούσει κάποιος-α από σας; Και πού;
    —————————————
    b) Αν κάποιος από σας περιδιαβάζοντας στα δάση και στα λαγκάδια της Λοθαριγγίας απαντήσει έναν πεζοπόρο που ενώ περπατάει παρατηρεί, φωτογραφίζει, διαβάζει, γράφει άρθρα, σχολιάζει και συγχρόνως ανεβάζει στο ίντερνετ… Θα είναι ο Σαραντάκος, ο Σμικρυντής του Χρόνου (του 72ωρου σε 24ωρο, γιατί αλλοιώς δε βγαίνει ρε γαμώτο…!)

  93. 85, 87, 90

    Τα υπογλώσσσιιιιιιιιιιααααααααααα!

  94. sarant said

    91: Ναι, 1900 εξ απονομής -σταμάτησα να παίζω πάνω που καθιερώθηκαν. Στο μπριτζ, αντιθέτως, αν δεν παίζεις μειώνεται ο συντελεστής σου (ή αν παίζεις και δεν κάνεις καλά αποτελέσματα).

    92 Το έχω ακούσει κι εγώ. Αλλά δεν πρέπει να είναι στο Υπό εχεμύθειαν της Αλεξίου.
    92β: 😉

  95. Μαρία said

    88
    Ο Λυμπέρης στο Ηράκλειο εκτελέστηκε. Παρών στην εκτέλεση ένας φίλος, δοκίμι τότε.

  96. 95

    ίσως ο Ηλεφού να εννοεί το Μπασενάουερ, του διδύμου Ντουφτ και Μπασενάουερ

    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A7%CE%AD%CF%81%CE%BC%CE%B1%CE%BD_%CE%9D%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%86%CF%84_-_%CE%A7%CE%B1%CE%BD%CF%82_%CE%9C%CF%80%CE%B1%CF%83%CE%B5%CE%BD%CE%AC%CE%BF%CF%85%CE%B5%CF%81

  97. Ηλεφούφουτος said

    88
    Απ ό,τι βλέπω εδώ https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%92%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%BB%CE%B7%CF%82_%CE%9B%CF%85%CE%BC%CF%80%CE%AD%CF%81%CE%B7%CF%82
    στο Ηράκλειο τον εκτέλεσαν.
    Άρα η Αίγινα δεν δικαιούται το αμφίβολο αυτό καύχημα (σε τουρίστες πάντως θα λειτουργούσε, εξού και όλα τα μουσεία βασανιστηρίων και εκτελέσεων σε τόπους με μεσαιωνικά κάστρα ανά την Εσπερία).

    77
    Μετά από όλα αυτά δικαιούμαι να εκτίθεμαι και εγώ διηγούμενος την υστερία που με είχε πιάσει όταν οδηγούσα σε ανάλογους δρόμους της Ικαρίας (μία προς Καρκινάγρι και μία προς Φανάρι-Δράκανο) με τον γκρεμό να χάσκει δίπλα μου και τις κοτρόνες του δρόμου να αλλάζουν πορεία στο αμάξι.
    Στο Καρκινάγρι με διαβεβαίωσαν ότι κανείς δεν έχει σκοτωθεί το χειμώνα, παρ όλο που κάποιοι κάνουν το δρομολόγιο καθημερινά.
    Προς επίρρωσιν του ότι στην υστερία αυτή έχω καλή παρέα: στο σπίτι που έμενα στην Ικαρία, η ιδιοκτήτρια μού διηγήθηκε ότι, όταν πήγαν να κάνουν τη διαδρομή αυτή με φιλοξενουμένους τους γνωστό κριτικό του κινηματογράφου και πολύ πολύ γνωστή μουσικό ταινιών, αναγκάστηκαν να γυρίσουν πίσω λόγω της υστερίας που κατέλαβε τη μουσαφίρισσα: «γυρίστε με πίσω!» «γυρίστε με πίσω!» (και να σκεφτείς ότι δεν ήτανε στο τιμόνι!).

  98. Ηλεφούφουτος said

    96 Ναι, είχα ακούσει γι αυτούς.
    Έχω ακούσει όμως και διήγηση σαν παραμύθι (τοπική προφορική παράδοση) για Έλληνα, νέο στην ηλικία, που τον ήταν να τον πάνε για εκτέλεση στον Τούρλο και μια γριούλα την προηγούμενη νύχτα που χτύπησε την πόρτα σε ένα μοναχικό σπίτι ….
    αλλά δεν προλαβαίνω να το γράψω τώρα.
    Είναι μεγαλούτσικο.

    Πώς είναι η αφήγηση στο «Θανάση Βάγια» του Βαλαωρίτη, με τη ζητιάνα που χτυπάει την πόρτα… Καμία σχέση 🙂

  99. sarant said

    98 Κι ο Φερμάς κάτι τέτοια έκανε, τάχα δεν είχε χώρο

  100. 98, λέγε βρε ευλογημένε!

    Ακούμε με ενδιαφέρον.

  101. ἡ πεζοπορία γιὰ μένα δὲν εἶναι χόμπι, εἶναι ἀνάγκη! νομίζω πὼς θὰ πεθάνω ἀπὸ μαρασμὸ ἂν τὴν κόψω. δυστυχῶς ὅμως οἱ εὐκαιρίες γιὰ ἐξοχικὲς καὶ ἐξωτικὲς διαδρομὲς εἶναι λίγες. ὁπότε περιορίζομαι κυρίως σὲ ἀστικὰ καὶ ἡμιαστικὰ περιβάλλοντα.
    θυμᾶμαι κάτι ὡραῖες μεταμεσονύκτιες διαδρομὲς κάθε Τετάρτη τρεῖς χειμῶνες πρίν. ἀπὸ τὸ κέντρο τῆς Θεσ/νίκης στὸ Ἀσβεστοχῶρι, στὸ Ὡραιόκαστρο, στὴν Θέρμη, στὸ Φίλυρο καὶ πάλι πίσω. στὸ Πανόραμα ἔχει γίνει ῥουτίνα, ὅπως μᾶλλον καὶ στὸ ἀεροδρόμιο. κι ἕνα Μάιο θυμᾶμαι ποὺ περπάτησα μέχρι τὴν Ν. Μηχανιῶνα. φέτος τίποτε ἀξιοσημείωτο, ἴσως γιατὶ ἐπιδόθηκα περισσότερο στὴν ποδηλασία. τὸ καλοκαῖρι μόνο περπάτησα ἀπὸ τὰ Νέα Φλογητὰ μέχρι τὰ Νέα Μουδανιά, ψιλοπράματα.

    θυμᾶμαι κάτι ὡραῖες πεζοπορίες μιὰ Διακαινήσιμο στὸ Ἅγιο Ὅρος, μέσα στὴν καταπράσινη καὶ ὀλάνθιστη φύσι, ὅπου σὲ τρεῖς μέρες ἐπισκέφθηκα περπατῶντας 5 μοναστήρια.

  102. Ηλεφούφουτος said

    100 Σου τη χρωστάω.
    Είναι κρίμα να την πω τηλεγραφικά· είναι τόοοσο ωραία! (σε ψήνω κι άλλο τώρα 😈 )

  103. 102

  104. Γιάννης Ιατρού said

    101 και προηγούμενοι με χόμπι την πεζοπορία:

    Έχει και το καλό, ότι ….εξαιρούνται οι ασθενείς και οδοιπόροι από κάτι «προαπαιτούμενα» 🙂

  105. Παλιά περπατούσα κι εγώ πολύ, όποτε είχα ευκαιρία. Θυμάμαι τη διαδρομή Νάξος-Μουτσούνα (πάνω και κάτω το βουνό) και, στο Αγιονόρος, Κουτλουμούσι-Σταυρονικήτα και την άλλη μέρα Ξηροποτάμου: βροχή, ομίχλη, και μέσα της εμφανίστηκε ένα άλογο. Τώρα, όπως σχολίασε κάποιος παραπάνω, όσο μικρότερη είναι η πόλη τόσο περισσότερο χρησιμοποιείς το αμάξι…

    86 Γιατί ρε Στάζυ; Τι έχουν τα γραμματόσημα; Μαθαίνεις και ιστορία, και γεωγραφία, και υπήρχε κάποιος βασιλιάς που η συλλογή του άξιζε μια περιουσία (αυτό για όσους διάβαζαν τον Μικρό Νικόλα του Γκοσινύ!)

  106. Ἁρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    Τὸ καλοκαίρι τοῦ 1984, ἔκανα περίπατο στὴν Καλλιθέα καὶ συνάντησα ἕνα συμμαθητή μου. Εἶχαν στήσει στὴν πλατεία Δαβάκη τραπέζια μὲ σκακιέρες. Καθήσαμε νὰ παίξουμε μιὰ παρτίδα καὶ παίζαμε κι οἱ δύο χάλια. Εἶχα πολὺ καιρὸ νὰ παίξω. Ἕνας ποὺ ἔπαιζε σὲ διπλανὸ τραπέζι ταυτόχρονα μᾶς παρακολουθοῦσε. Γυρίζει σὲ κάποια φάση καὶ μᾶς λέει: «τὸ παίζετε πολύ;» Τὸν κοιτᾶμε. «Τὸ παίζετε πολὺ τὸ ἄθλημα παιδιά;» Ἐλπίζω νὰ μὴν ἤσουν ἐσύ; 🙂

  107. Γς said

    105 β:

    Ναι, μαθαίνεις ένα σωρό πράγματα. Ιστορία, γεωγραφία.
    Και πως να ανεβάζεις στο πατάρι την άλλη για να της δείξεις τα γραμματόσημά σου.

  108. Γς said

    Ακου γραμματόσημα στο πατάρι.
    Δεν υπήρχαν βέβαια. Αλλά κάτι έπρεπε να σοφιστώ.

  109. Ιάκωβος said

    Η ιδέα οτι η μουσική είναι χόμπυ δε μου στέκεται καλά.
    Η μουσική είναι τόσο συνυφασμένη με τον άνθρωπο και την ιστορία-προϊστορία του που το να πεις οτι η μουσική είναι χόμπι, είναι κάτι αντίστοιχο σα να λέμε οτι πχ η ομιλία είναι χόμπι. Πιστεύω ότι η μουσική είναι ένας τρόπος επιβίωσης των κοινωνιών.

    Τώρα τελευταία, βέβαια, έχει αλλάξει στις κοινωνίες κάπως ο ρόλος της μουσικής.Έχει γίνει ένας τρόπος να συσσωρεύει η εταιρεία αμύθητα ποσά.

    Είναι και το βιολί του Ένγκρ. Δεν έχω καταλάβει αν στο χόμπι του ο ζωγράφος ήταν βιρτουόζος σαν επαγγελματίας ή αν ήταν πολύ κακός παρ’ όλ’ αυτά καυχιόταν για το παίξιμό του.

  110. Μαρία said

    105
    Αντίθετα εγώ ως εποχούμενη απ’ τη διαδρομή Μουτσούνα – Απείρανθος θυμάμαι έναν προπορευόμενο ατζαμή οδηγό που μου είχε σπάσει τα νεύρα στον ανήφορο.

  111. Γς said

    106:

    Πιάσαμε κι εμείς το τάβλι πριν από κάτι χρόνια για να θυμηθούμε τα παλιά. Με μια φίλη μου.

    Δεν έμελλε όμως να τελειώσει η παρτίδα.

    Απεδείχθη ότι έπαιζε πόρτες κι εγώ πλακωτό 😉

  112. vk said

    Έχω την αίσθηση ότι σε σχέση με άλλες χώρες στην Ελλάδα είναι μικρότερος ο αριθμός των ανθρώπων που έχουν κάποιο χόμπι. Δεν έχω καθόλου στοιχεία και ίσως πέφτω πολύ έξω με την εικόνα που έχω από γνωστούς και φίλους στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες.

    Επίσης, υποψιάζομαι και διαφορές και ανα ηλικία. Για παράδειγμα κάποιοι καθηγητές μου στη Σκοτία, χαιρότανε όταν συνταξιοδοτήθηκαν γιατί (μεταξύ άλλων) θα είχανε και περισσότερο χρόνο για τα χόμπι τους (ο ένας παρατηρούσε πουλιά στις εξοχές, ο άλλος έκανε ορεινή πεζοπορία και σκι, ο τρίτος ψάρεμα κλπ). Στην Ελλάδα δεν ξέρω πολλούς συνταξιούχους με χόμπι.

    Τι λέτε; Έχετε την ίδια εντύπωση; Κι αν ναι, γιατί άραγε να έχουμε λιγότερα χόμπι;

  113. Γιάννης Ιατρού said

    112: …Στην Ελλάδα δεν ξέρω πολλούς συνταξιούχους με χόμπι…

    Γιά ξανασκέψου!

  114. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    112 Μήπως είναι (και) θέμα στενότητας χρημάτων;

    106 Το 1984 είχα σταματήσει να παίζω σκάκι, φευ…

  115. vk said

    113 και 114. Φαντάζομαι πως η οικονομική κατάσταση παίζει κάποιο ρόλο. Από την άλλη δε τη θεωρώ ικανοποιητική εξήγηση αφού υπάρχουν (πάρα) πολλά χόμπι που χρειάζονται πολύ λίγα ή καθόλου χρήματα. Από το σκάκι μέχρι το διάβασμα (από δανειστικές βιβλιοθήκες) και από περιπάτους μέχρι πλέξιμο είναι πολλά που μπορείς να κάνεις χωρίς να ξοδευτείς. Από την άλλη, πριν την κρίση είχαμε χόμπι και τα σταματήσαμε;

    Πιο πολύ για θέμα κουλτούρας μου κάνει αλλά γιατί άραγε;

  116. Γιάννης Ιατρού said

    115: Μα πως να σκεφτείς / διαβάσεις κλπ. όταν η σκέψη σου είναι συνεχώς στο πως να επιβιώσεις;

  117. Corto said

    Ο Αντώνης Σαμαράκης έλεγε κάποτε στην τηλεόραση ότι είναι ο μόνος Έλληνας χωρίς χόμπυ!

  118. Γς said

    36:

    Κι όλο μου ‘ρχόταν η επιθυμία να πάω να την καταβρώ στο πιάνο [των παιδιών βεβαίως, βεβαίως, όπως τα τρενάκια].

    Μόνο που μ έπιανε τις μεταμεσονύχτιες ώρες.
    Ευτυχώς όμως μου είχε μείνει χαραγμένη στο μυαλό μου μια γαλλική γελοιογραφία:
    Ένα διαμέρισμα σχεδόν κατεδαφισμένο και η νεαρή τύπισσα ημίγυμνη με σκισμένα ρούχα
    [Ε Ντιε κρεά λα φαμ ή Βιβ λα Φρανς, διαλέγετε] να λέει στους μπάτσους:

    -Ηταν 2 π.μ. και πήγα να παίξω πιάνο, όταν έσκασε η χειροβομβίδα.

  119. Μαρία said

    115
    Το τάβλι πιάνεται;

  120. Γς said

    Α, είναι και το τάβλι. Κι αυτό ύποπτο.
    Κι ήταν μια εποχή που ήταν από τα λίγα θορυβώδη χόμπι της παλιας Kυψέλης

  121. sarant said

    115 Από την άλλη μπορεί οι Έλληνες που κάνουν χόμπι να φαίνονται λιγότερο.

  122. Γς said

    119, 120:

    Θαυμάστε την ταχύτητα της απάντησής μου. 1 λεπτό, άντε και κάτι δευτερόλεπτα

  123. Πάνος με πεζά said

    Το να ψήνεις τοσς, είναι Hobby?

  124. Πάνος με πεζά said

    Φυσικά, όσο κι αν το λέμε τοστιέρα, αυτό το πράγμα στα αγγλικά είναι «sandwich maker», ενώ «toasters» είναι οι δικές μας φρυγανιέρες.

  125. kmellos said

    Με τόσες απορίες κ Σαρντάκο, αποκτείσατε καινουριο χόμπι: Το να ψάχνεις αν κάτι είναι ή δεν είναι χόμπι! 😛
    Σας προτείνω το μονοπάτι του Αγ. Ιακώβου (Camino de Santiago). Παγκόσμιος περηπατιτικός προορισμός!

    ΥΓ: Ετυμολογία της «πεζοπορία»?

  126. gryphon said

    Κι εμενα η πεζοπορια ηταν και ειναι απο τις αγαπημενες μου ασχολιες.
    Κυριως μεσαστην Αθηνα αν και τατελευτια χρονια παω που και που και με εναν ξαδερφο μου που ασχολειται με την ορεινη πεζοπορια και στα γυρω βουνα Παρνηθα Πεντελη.
    Αγαπημενη μου διαδρομη Παγκρατι Εθνικος Κηπος Πλακα Μοναστηρακι.σχεδον καθε Σαββατο η Κυριακη.Οχι oτι ειναι και καμμια μεγαλη διαδρομη αν και στον γυρισμο ειναι ανηφορος.Αυτο το συνηθιζα απο παιδι του γυμνασιου ακομη και οχι τοσο για αθλητικους λογους
    Εκτος οτι μου αρεσε παλαιοτερα να πηγαινω εκει κατω το εκανα γιατι περπατωντας σκεφτομαι καλυτερα.
    Η πιο σωστα βαζω σε καποια ταξη τις σκεψεις μου.Δηλαδη διαφορα πραγματα που με απασχολουσαν καποιες αποψεις κλπ ανακαλυψα οτι περπατωντας τις ξεκαθαριζα καπως η τις εβαζα σε καποια σειρα ευκολοτερα.απο οτι να καθομουν στον καναπε η στο κρεβατι.
    Και καποιες φορες πηγαινα και πηγαινα μεχρι που εφτανα πολυ μακρυτερα απο κει που αρχικα σχεδιαζα σαν τον Λεσλι Νιλσεν στις Τρελλες σφαιρες που αποροφημενοε στις σκεψεις του εφτασε πανω στους λοφους εξω απο το Λος Αντζελες.

    120
    Καποια εποχη δεκαετια 80 90 μαζυονταν πολλοι ικανοι ταβλαδοροι στο Πεδιον του Αρεως.Ειχαν και στεκι και οργανωναν ατυπα πρωταθληματα.
    Ενας μακαριτης σημερα θειος μου ηταν πολυ καλος πολυπρωταθλητης κατα καποιο τροπο.

    Ο Γκιωνακης σε κεινη την ταινια που ειναι υποτιθεται το γουρι του Νικου Σταυριδη του λεει σε καποια φαση «θα μου κοψεις τωρα και τα χομπια μου» οταν ο τελευταιος του κανει καποιες συστασεις σχετικα με το χομπυ του που ειναι οι …γυναικες.

    112
    Συμφωνω.Χωρις κι εγω να εχω καποια στοιχεια ζωντας σε αυτη την χωρα εχω σχηματισει αυτη την εντυπωση.

  127. Λ said

    Αχ τι ωραίο θέμα. Και εννοώ την πεζοπορία. Η πιο αγαπημένη μου διαδρομή είναι Αρίστη Κλειδωνιά και τανάπαλι. Λουλούδια δεν κόβουμε ποτέ μα ποτέ. Μπορούμε να τα μυριστούμε, να τα φωτογραφήσουμε να τα θαυμάσουμε. Αλλιώς αν κόψει από ένα ο καθένας θα κάνουμε ζημιά.

    Στην Ελλάδα έχω πάει σε πολύ ωραίες πεζοπορίες. Αυτή που δεν ολοκλήρωσα ήταν από το Μικρό Πάπιγκο στη Δρακόλιμνη γιατί υπήρχαν ακόμα χιόνια (1η Μαίου) και δεν είχα το σωστό εξοπλισμό.
    Η πιο δραματική ήταν αυτή στον Ταΰγετο. Ξεκίνησα μόνη από τον Άγιο Ιωάννη προς Αναβρυτή, Μονή Φανερωμένης με τελικό προορισμό το Μυστρά μέσω Ταϋγέτης. Στην ουσία ήταν συνδυασμός τριών μονοπατιών. Ανεβαίνοντας το καλντερίμι της Αναβρυτής ο ήλιος έλαμπε και έκαιγε πέτρες. Τα κυκλάμινα ήταν χαλί. Μετά τη μονή Φανερωμένης ο ουρανός συννέφιασε και κάποια στιγμή άρχισε μια φοβερή νεροποντή. Τι νεροποντή, κατακλυσμός στην ουσία και εγώ μόνη στον Ταΰγετο. Ανακάλυψα ότι το αδιάβροχό μου δεν ήταν αδιάβροχο. Ούτε και το σακκίδιο. Βράχηκε το κινητό, η φωτογραφική μηχανή και ότι άλλο είχα μαζί μου. Ευτυχώς η σήμανση ήταν εξαιρετική και όλα τα μονοπάτια ήταν σημαδεμένα με διαφορετικό χρώμα. Έφτασα το σούρουπο στην Ταϋγέτη αλλά καθώς ο φακός μου ήταν βρεγμένος αποφάσισα να πάω από τον αμαξωτό και όχι από το μονοπάτι. είχα την ελπίδα ότι όλο και κάποιο αυτοκίνητο θα περνούσε για να με πάει στο Μυστρά ή στην Σπάρτη. Δεν πέρασε ψυχή. Ο δρόμος ήταν φιδωτός. Όλο πήγαινα και δεν τέλειωνε. Άκουα τους σκύλλους να γαυγίζουν και νόμιζα ήταν δίπλα μου αλλά δεν τέλειωνε ο δρόμος. Όλα πήγαν καλά όμως και δεν έπαθα τίποτα. Η περιπέτεια έληξε γύρω στις 11 το βράδυ όταν έφτασα στο ξενοδοχείο και ήπια δυο-τρία ποτηράκια ρακί. Τα παπούτσια και τα ρούχα τα κουβάλησα σπίτι μου βρεγμένα.

    Άλλη δραματική μου πορεία ήταν στο Φαράγγι του Βυρού αρχίζοντας από το Εξωχώριον με προορισμό την παραλία της Καρδαμύλης. Αυτή τη φορά με μια φίλη. Μας φιλοξενούσε μια Κύπρια φίλη στο Πραστείον και μας είχε διαβεβαιώσει ότι σε δύο ώρες το πολύ θα φτάναμε στην Καρδαμύλη. Πήραμε μαζί μας πετσέτες και μαγιό για το θαλασσινό μπάνιο. Λοιπόν, μονοπάτι δεν υπήρχε παρά μόνο η κοίτη του ποταμού. Ήταν 31 Αυγούστου του 13 και ο ήλιος έκαιγε. Μετά από τέσσερις ώρες περπάτημα καλύψαμε μια πολύ μικρή απόσταση αφού έπρεπε να πηδούμε από μεγάλους βράχους και ο δρόμος ήταν δύσβατος. Όταν φτάσαμε σε ένα εκκλησάκι αντιληφθήκαμε από το χάρτη ότι εξακολουθούσαμε να βρισκόμαστε στα όρια του Εξωχωρίου και η Καρδαμύλη ήταν πολύ μακριά. Είχε τελειώσει και το νερό. Ας ην καλά το άγιο και πάνσεπτο κινητό και ο Μανιάτης γείτονας της φίλης μας που ήρθε να μας σώσει.

  128. Λ said

    Ήταν και μια άλλη προσπάθεια για πεζοπορία από το Μυστρά στην Σπάρτη κατά μήκος του Ευρώτα. Μονοπάτι με σήμανση Ε4. Δεν το εύρισκα και ρώτησα. Μου είπανε πως το μονοπάτι το είχε πάρει το χειμώνα ο ποταμός. Δεν το πίστεψα αφού το μονοπάτι ήταν Ε4 και το είχε ο χάρτης. Προχώρησα. Αφού βούτηξα μέχρι τα γόνατα στις λάσπες (πηλά όπως λέμε εμείς) αναγκάστηκα να επιστρέψω και να πάω στην Σπάρτη από τον Αμαξωτό.

  129. Λ said

    Στην ουσία όμως οι χαρές που προσφέρει η πεζοπορία δεν περιγράφονται με λόγια.

  130. sarant said

    125 Καλά λες, περνάει και από τα μέρη μας. Αλλά δεν μου αρέσουν τα θρησκευτικά. Πεζοπορία απο το πεζοπορώ, που είναι αρχαίο πρβλ. οδοιπορώ κτλ. Το β’ συνθετικό, πόρος.

    127: Ωραίες εμπειρίες!

  131. Λ said

    Έχοντας περπατήσει λιγάκι στο σινικό τείχος θεωρούμαι μέγας ανήρ και έχω και σχετικό πιστοποιητικό.

  132. Λ said

    131. Μέγας άνδρας έπρεπε να πω.

    127. Στην Κύπρο έχουμε το ρήμα φαραντζίζω που σημαίνει εξαφανίζω. Μετά την πεζοπορία στο φαράγγι του Βυρού πάντα πειράζω τη φίλη μου ότι παρά λίγο να με φαραντζίσει. Εκείνη τη μέρα εγώ ήθελα να πάω στη Στούπα να δω το σπίτι του Καζαντζάκη αλλά ενέδωσα στη δική της επιλογή.

  133. Βάταλος said

    Εντιμώτατοι κύριοι, επιτρέψατε και εις τον γέροντα Βάταλον ωρισμένας επισημάνσεις επί της παρούσης αναρτήσεως

    1) Εκλεκτέ αναγνώστα του Σαραντακείου Ιστολογίου, κύριε Γς (σχόλια 111 + 120): Ως παλαιός ταβλαδόρος, διαμαρτύρομαι εντόνως, διότι αφήνετε να εννοηθή ότι το τάβλι είναι χόμπυ δι’ αργοσχόλους. Πρόκειται περί αρχαίου ελληνικού παιγνίου και απορώ διατί ο κ. Σαραντάκος έχει αποφύγει να μας δώκη την ετυμολογίαν του εις τα 6 έτη λειτουργίας του Ιστολογίου του. Προέρχεται από το ρήμα «ταυλίζω» και τα υπόλοιπα ιδέστε τα από το Ετυμολογικόν του Μπαμπινιώτου

    Σεβάσμιε και πολιέ κ. Γς, επιτρέψατέ μοι ως μεγαλύτερός σας να σάς είπω ότι διά να παίξετε καλόν τάβλι, πρέπει να κάμετε χρήσιν των πιθανοτήτων, όπως συμβαίνει με το Blackjack. Διά να αντιληφθήτε περί τίνος πρόκειται, παραθέτω μίαν σελίδα από το μνημειώδες σύγγραμμα περί ταβλίου του Χρήστου Γκάρισμα (Chris Bray) «Το τάβλι για ηλιθίους» που σας προσφέρω απόψε ενταύθα

    2) Ευφυής και χρησιμωτάτη η απόφασις του κ. Σαραντάκου να διαφημίση τα αγαθά της πεζοπορίας με την αποψινήν του ανάρτησιν. Αλλά διατί δεν μας λέγει περισσοτέρας λεπτομερείας; Τον εβοήθησε η πεζοπορία και το χαλαρόν τρέξιμον με το οποίον την συνοδεύει εις το να χάση κιλά και να καταπολεμήση το σάκχαρόν του; Τον εβοήθησεν η πεζοπορία να κόψη το κάπνισμα; Πόσον ύψος έχει και πόσον ζυγίζει ο ρέκτης οικοδεσπότης μας, ώστε να κρίνωμεν αν τον εβοήθησε το χόμπυ της πεζοπορίας; Έχει ποτέ χρονομετρηθή τρέχων έν χιλιόμετρον, διά να αντιληφθώμε την σωματικήν του κατάστασιν; Εις ηλικίαν 56 ετών, ο κ. Σαραντάκος οφείλει (τρέχων) να κάμνη το χιλιόμετρον κάτω από 5 λεπτά. Διατί περπατά με 5 χιλιόμετρα την ώραν (όπως μας λέγει), ενώ το όριον διά να έχης αποτελέσματα είναι από 6 χιλιόμετρα και άνω, ως βεβαιώνουν όλοι οι ειδήμονες;

    Δι’ όλους αυτούς τους λόγους, ο γέρων Βάταλος προσφέρει απόψε το κλασικόν σύγγραμμα περί πεζοπορίας (2001) της Erica Peters «The complete idiot’s guide to walking for health», μαζί με δύο ακόμη συγγράμματα που αφορούν άλλα χόμπυς: Το ήδη κλασικόν «Μπρίτζ για ηλιθίους» του Eddie Kantar (2006), που αν το αναγνώσητε και εξασκηθείτε επί κανέν εξάμηνον, θα παίζετε μπρίτζ εις το επίπεδον του κ. Σαραντάκου.

    Με την ευκαιρίαν, προσφέρω και το καλύτερον σύγγραμμα που έχει γραφθή μέχρι σήμερον διά παίγνια του Καζίνου: Πρόκειται, ασφαλώς, διά το εξαίσιον «Casino gambling for dummies» (2006) του διαβοήτου καζινοβίου Kevin Blackwood, όπου αναλύονται λεπτομερώς και κατανοητώς όλαι αι πιθανότητές σας εις την Ρουλέταν, το μπλάκ-τζάκ και λοιπά καζινοπαίγνια.

    Μετά πάσης τιμής
    Γέρων Βάταλος

  134. NM (92), αυτό γτια το Βάρναλη το έχω ακούσει κι εγώ, αλλά λίγο διαφορετικά: ότι για να βρει το κουράγιο ν’ανέβει στα γεράματα στη δεξαμενή, έπαιρνε από πίσω καμιά μινιφορούσα. Φόλος μου, δυστυχώς μακαρίτης τώρα, που το άκουσε, σχολίασε: «αυτό λέγεται πόλος έλξεως — το π με κάππα»!

  135. 133

    πούσαιρεάρχοντα; http://imgur.com/rG1l1cE

  136. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Ωραίο θέμα κι εγώ τώρα επέστρεψα από νυχτερινή πεζοπορία. Από τους Αμπελόκηπους ξεκινά η φίλη μου κι εγώ από Χαλάνδρι.Κάπου στο Αρσάκειο, στο Π.Ψυχικό, ανταμώνουμε,βολτάρουμε λίγο κι εκεί γύρω και ξαναεπιστρέφει κάθε μια στην αφετηρία της. Έχει εκεί και μια σημασμένη διαδρομή περιπάτου 2χλμ στο δρόμο που πάει από την Κηφισίας στου Μωραϊτη . Άλλοτε ανταμώνουμε από την άλλη πλευρά της Κηφισίας στο Ν.Ψυχικό με την ανάλογη διαδρομή ,εγώ μέσω Κάτω Χαλανδρίου κι εκείνη από Κατεχάκη,Ελληνορώσων,Πλατεία Αγ.Σοφίας κοκ.
    Στην Αθήνα,λατρεμένη η νυχτερινή «περικύκλωση» της Ακρόπολης. Μοναστηράκι -Θησείο-Αποστολου Παύλου-Αρεοπαγίτου-Πλάκα-Μοναστηράκι-σπίτι. ,φέτος το φθινόπωρο με τέτοιες καλοκαιρίες, μας προέκυψε σιμά κοντά τρεις φορές.Ειδικά την Παρασκευή ή το Σάββατο βράδυ που το μετρό που έχει δρομολόγια μέχρι τις δύο,είναι μεγάλη διευκόλυνση.
    Τα λέμε και μου έρχεται να ξαναβγώ,αλλά αύριο με την απεργία θα ποδαροδρομήσουμε καλά 🙂
    Το χόμπι είναι μεράκι. Έχω δυο καλάθια σπιρτόκουτα.Τα αποξεχνώ και είναι χρόνια που δεν έχω προσθέσει.Οι φιγούρες του καραγκιόζη από τα τελευταία που έριξα μέσα.Όμως και δεν τ΄απαρνούμαι.

  137. Βάταλος said

    Σχολίου 133 συνέχεια…

    Επανέρχομαι, επειδή έκαμα λάθος εις το λίκνον του ταβλίου από την ρωμέικην Wikipedia. Με την ευκαιρίαν, επιθυμώ να απαντήσω προκαταβολικώς εις όσους Ρωμιούς αναγνώστας τολμήσουν και αμφισβητήσουν ότι το τάβλι ήτο αρχαίον ελληνικόν παίγνιον:

    Σάς πληροφορώ κάτι που ουδείς έχει τολμήσει να αναφέρη ενταύθα εις τα 6 έτη λειτουργίας του Σαραντακείου Ιστολογίου, διά να μή χαρακτηρισθή γραφικός: Οι Αρχαίοι Έλληνες, 100 έτη προτού έλθη ο Ραββίνος Χριστός εις τον πλανήτην Γήν και τους αποβλακώση, είχον ανακαλύψει τον φορητόν υπολογιστήν (laptop). Ιδού το σχετικόν αρχαιοελληνικόν άγαλμα από τους θησαυρούς του Μουσείου Γκεττύ κι ελάτε να μοί εξηγήσητε τι απεικονίζει

    Σημειώσατε ότι είναι το μοναδικόν έκθεμα που Μουσείου Γκεττύ που δεν έχει εξέλθει ποτέ εκτός Αμερικής. Περισσοτέρας λεπτομερείας διά το θέμα, δύνασθε να αναγνώσητε εις εκατοντάδας ιστοτόπους του Διαδικτύου, όπως εδώ . Αλλά υπάρχει και έν σχετικόν αποκαλυπτικόν βίδεον εις το YouTube, που θα κάμη και τον τελευταίον φανατισμένον Ρωμιόν να αρχίση να αναλογίζεται πόσας χιλιετίας οπίσω επήγε η Ανθρωπότης με την έλευσιν του Ραββίνου Σαούλ εν Ελλάδι

    Μετά πάσης τιμής
    Γέρων Βάταλος

    ΥΓ: Επειδή βλέπω ότι ο αναγνώστης κ. Σκύλος αφήνει (σχόλιον 134) υπονοούμενα διά την φυσικήν κατάστασιν του γέροντος Βατάλου, ενημερώνω το εκλεκτόν ακροατήριον ότι εις τα 80 μου διανύω (τρέχων) το χιλιόμετρον εις 4:45 και τα 5 χιλιόμετρα εις 27 λεπτά διά πλάκα. Όσον αφορά το βάδισμα, φθάνω ανέτως τα 7 χιλιόμετρα ωριαίως, που σημαίνει ότι βαδίζω δύο χιλιόμετρα ταχύτερον από όσον πεζοπορεί ο κ. Σαραντάκος

  138. sarant said

    137 Συγχαρητήρια για τις επιδόσεις!

  139. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Το Φαράγγι της Σαμαριάς, μοναδική η ομορφιά και δυνατή η εμπειρία, αποφάσισα οριστικά (όλο το αναβάλαμε) να το περάσω κείνη τη χρονιά, όταν είδα σε ντοκιμαντέρ ένα γαλλικό σχολείο παιδιών με ειδικές ανάγκες να το διασχίζουν.
    Είχαμε μαζί το γιο μου 13 χρόνων,ελάφι σκέτο να φεύγει μπροστά και να μην ξέρω τί να κάνω που δεν άντεχα τέτοιο ρυθμό. Ήταν το πρώτο 15ήμερο του Ιουνίου και στο φαράγγι δεν είμασταν πάνω από 30 άτομα. Συμφωνήσαμε να βάνει σημάδια για μας τους ξοπίσω να ξέρουμε ότι πέρασε και όλα καλά. Στα πλαϊνά του μονοπατιού κάθε τόσο, σ΄ένα κορμό,σ΄ένα βραχάκι κλπ, άφηνε δυο ξύλα χιαστί. Κατέβηκε κοντά δυο ώρες νωρίτερα από μας και τον βρήκαμε να παίρνει ένα υπνάκο στην έξοδο στο πεζούλι του φύλακα στ΄απόσκια.
    Τση Σαμαριάς το πέρασμα
    και τ΄Ομαλού τα μέρη
    αυτά τα δυο όποιος δε δει,
    στον κόσμο ίντα γυρεύει

  140. Μαρία said

    138
    Και η περιπατητικιά πρέπει να έχει φοβερές επιδόσεις αλλά εσύ την έστειλες για μπάνιο 🙂

  141. spiral architect said

    Κάνω περπάτημα στην πόλη μαζί και φωτογραφία. Όχι φωτογράφιση κτιρίων (εκτός και σου’ ρθει η έμπνευση να καδράρεις από κάποια περίεργη γωνία λήψης με υπερευρυγώνιο) αλλά ανθρώπων και ανθρώπινων δραστηριοτήτων. Δεν φωτογραφίζω με τη παλιότερη ζέση μου, όπως παλιά, γιατί πλέον στα καρέ μου αποτυπώνεται πολλή δυστυχία.

    Ερασιτέχνης φωτογράφος (το επάγγελμά της ήταν νοσηλεύτρια) που έγινε γνωστή μετά θάνατον:
    Vivian Maier Photographer | Official website of Vivian Maier | Vivian Maier Portfolios, Prints, Exhibitions, Books and documentary film

    Θα σας έδειχνα και δικές μου, αλλά άμα έχεις αναφερθεί προηγούμενα στη Μάγιερ, όλες σβήνουν. Ίσως κάποτε … 🙄

  142. Γς said

    Πεζοπορία, τζόκιν.

    Και φιλοξενούσαμε τον φίλο και συνάδελφό μου Hans πό υην Βαυαρία

    Και γύρισε την πρώτη μέρα από το πρωινό του τρέξιμο. Είχε φτάσει [από το Βύρωνα] στην Μονή Καισαριανής, Αστερίου και βάλε.

    Και με κατατρόμαξε με το ύφος του μόλις επέστρεψε. Λες και του είχε επιτεθεί ο Νταβέλης.

    -Δεν θα το πιστέψεις. Δεν είδα ούτε έναν Αθηναίο να κάνει τζόκιν!
    -Ελα ρε παιδί μου, και με τρόμαξες. Νόμισα ότι είδες ΕΝΑΝ να κάνει τζόκιν

  143. spiral architect said

    #139: Τρεις φορές τουλάχιστον ως τώρα με την τελευταία πριν τέσσερα χρόνια έχοντας την κόρη μου δεκατεσσάρω. 🙂
    (πολλά είν’ τα φαράγγια, μα ένας είν’ ο φάραγγας)

  144. gpoint said

    # 137

    κι ελάτε να μοί εξηγήσητε τι απεικονίζει

    το πως είναι καθρέπτης με στήριγμα ώστε να μένει κατακόρυφος δεν σου πέρασε απ’ το μυαλό ως τώρα, ίσως στην άλλη ζωή όπως λέει κι ο Τζέημς Μποντ «Ζούμε μόνο δυο φορές»

  145. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Για όποιους τους άνοιξε η όρεξη για τη Σαμαριά, να ξέρουν ότι η αρχή της σιαζόν,15 Μάη με 15 Ιούνη και Παρασκευή ,είναι η καλύτερη επιλογή.Δεν έχει πλακώσει ο πολύς κόσμος ,πατείς με πατώ σε στα στενοπόρια, δεν έχει κατά κανόνα τρομερή ζέστη(στη ποταμιά τσουρουφλίζει) και τα πακέτα με τα γκρουπ των ξένων ξεκινάνε Σάββατο και λήγουν Πέμπτη,όπως τότε μας είχαν συμβουλέψει,ή το μάθαμε επιτόπου.

    ‘Οπα! περί Μιχαλούς και τί λέει ο Σαραντάκος, στο Κόκκινο ράδιο τώρα. 🙂
    Καλημέρα

  146. Γιάννης Ιατρού said

    144: Τζι, δεν είσαι ενήμερος των τελευταίων ευρημάτων 🙂

  147. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ για τα πρώτα σχόλια!

    145 Ποια εκπομπή;

    144 Θήκη με κοσμήματα, επίσης

  148. Γιάννης Ιατρού said

    147β Πυξίδα δεν την λέγανε;

  149. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    143.Σπιράλ, ζηλεύω μα δεν κοτάω για άλλη φορά!
    Καλημέρα Τζη. Ο λόφος πάνωθε της Κυψέλης,Συνοικισμός Παπανδρέου,Αττικό Άλσος, μικρό Τουρκοβούνι (ενδοοικογενειακή η αναφορά), είναι επίσης όμορφο περιπατητικό μέρος.Με κυκλάμινα και μπόλικους κίτρινους κρόκους στις πλαγιές,το φθινόπωρο. Απίθανα διαθέσιμα μούρα στα πρανή της Αετοφωλιάς αρχή καλοκαιριού (τ΄ακούς Σωτήρη Δημητρίου; 🙂 ). Και καπαρόσυκα (φραγκόσυκα) προσφέρει το μέρος. Πάνω πάνω ο θερινός κινφος και προς Πολύγωνο,το θεατράκι.

  150. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    147 α. Σφήνα μια γυναικεία φωνή σαν μήνυμα κοινωνικού ενδιαφέροντος,προσφορά (…δε θυμάμαι), προ δεκαλέπτου στον Αρβανίτη.
    147β κι εδώ δεν τόχουμε αναφέρει;

  151. Ωραία πεζοπορική εκδρομή είναι να πάρει κανείς τον οδοντωτό για Καλάβρυτα και να γυρίσει με τα πόδια από τις γραμμές του μέχρι το Διακοφτό. Θέλει όμως να έχεις το βιβλιαράκι με τα δρομολόγια ανά χείρας, να μη σε πετύχει ο οδοντωτός σε κανένα τούνελ ή γεφυράκι 🙂

    (αν το υπολογίζετε και βγαίνει πολύ μακριά, ίσως με απατά η μνήμη μου οπότε κατεβείτε στη μέση, στη Ζαχλωρού, και ξεκινήστε από κει προς τα πίσω)

  152. gpoint said

    # 149

    καλά είναι ωραία θέα αλλά πολλά βρώμικα και άρρωστα σκυλιά γι αυτό προτιμώ για τις βόλτες μου το άλσος στην Βεΐκου (Γαλάτσι, εκ του Γαλάκη, άρα το γιώτα όπως Γουδί) Επίσης σύμφωνα με πολλούς δεν πρέπει να βαδίζουμε γρήγορα -γιατί ναι μεν γυμναζόμαστε καλύτερα έτσι αλλά και προετοιμαζόμαστε πιο γρήγορα για την άλλη ζωή- αλλά χαλαρά ο καθένας στον ρυθμό του και οπωσδήποτε πάνω από μια ώρα ώστε να έχει ζεσταθεί το σώμα και να αρχίσουν οι καύσεις. Συνήθως όταν έχω παρέα περπατάω 2 με 3 ώρες σερί χωρίς διάλειμα και μετά νοιώθω περδίκι

  153. gpoint said

    # 147 β

    Υποβάλλουν αυτή την ιδέα οι σύγχρονοι πλανόδιοι κοσμηματοπώλες αλλά δεν ξέρω αν υπήρχαν τέτοιοι τότε ώστε να χρειάζονται αναδιπλούμενη προθήκη

  154. spiral architect said

    @149: Έφη-Έφη συνήθως οι γυναίκες δεν πολυκοτάνε, έτσι έγινε και με τη σύζυγο, που κατέβηκε ως το πρώτο πλάτωμα, έπειτα πήρε το αυτοκίνητο από τον Ομαλό και μας περίμενε στα Σφακιά, όπου και πήγαμε έπειτα με το καραβάκι από την Αγιά Ρουμέλη.
    Φεύγω πάω Ομόνοια. 🙂

  155. Πάνος με πεζά said

    Το Φαράγγι της Σαμαριάς, τίποτα δεν είναι. Κι εγώ, μέχρι να το περάσω πρώτη φορά το 1988 νομίζω, το είχα για πιο δύσκολο, βάσει όσων ακούγονταν.
    Μάλιστα μερικοί, ακριβώς για να έχει δυσκολία, το κάναν από τον ανάποδη, ανεβαίνοντας δυλαδή από τη θάλασσα στο Ξυλόσκαλο…

    Κι επειδή με τη δικά μας ζωή, κάποιοι παλιότεροι θα γελούσαν, να θυμηθώ τη γιαγιά μου, που στην Κατοχή κουβαλούσε καθημερινά ένα καρότσι ξύλα, κομμένα από το δάσος της Πεντέλης, τα οποία τα πήγαινε στη διασταύρωση των Αμπελοκήπων, τα πουλούσε, και επέστρεφε στην Πεντέλη. Ενίοτε και δύο φορές τη μέρα…

    Και φυσικά, αργότερα, πάμπολλα τάγματα ανταρτών, που ξεκινούσαν από τον Έβρο για να καταλήξουν στη Ρούμελη…

  156. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    «Κι επειδή με τη δικά μας ζωή, κάποιοι παλιότεροι θα γελούσαν, να θυμηθώ τη γιαγιά μου, »
    Aυτό είναι σωστό. Θυμάμαι τη μακαρίτισσα τη μάνα μου που έλεγε ότι ο παππούς της πήγαινε με τα πόδια από τη Λαμία στο Βόλο ,έπαιρνε αλάτι , και γυρνούσε φορτωμένος πίσω… με τα πόδια!!

  157. Ηλεφούφουτος said

    Και επειδή, μην τάξεις άγιου κερί και σε Σκύλο ιστορία,
    η ιστορία που άκουσα να διηγούνται στην Αίγινα είναι η εξής:

    Πέφτει το βράδυ και χτυπά η πόρτα σε ένα απόμερο σπιτάκι στο δρόμο που πάει για τον Τούρλο. Είναι μια γριούλα που απόκαμε περπατώντας και ζητάει λίγο νερό. Οι νοικοκύρηδες, καλοί άνθρωποι, της δίνουνε. Στο μεταξύ, επειδή έχει πια σκοτεινιάσει κι άλλο μέρος δεν έχει εκεί γύρω, η γριούλα ζητά (ή οι νοικοκυραίοι προσφέρονται) να περάσει τη νύχτα της εκεί.
    Της στρώνουνε να κοιμηθεί δίπλα στην πόρτα. Πέφτουν κι οι νοικοκύρηδες να κοιμηθούν. Κάθε τόσο όμως ο άντρας/η γυναίκα, που είχε τον ύπνο ελαφρύ, άκουγε χαρχαλέματα, σαν η γριά ν’ ανακαθόταν στο πρόχειρο κρεβάτι και σαν να τράβαγε κάθε τόσο το κουρτινάκι του παραθύρου που έβλεπε στο δρόμο. Κάποια στιγμή τον/την πήρε για καλά ο ύπνος και έπαψε ν’ ακούει τι γίνεται με το παράθυρο.

    Όταν οι νοικοκυραίοι ξύπνησαν, η γριούλα δεν ήταν πια εκεί. Είχε φύγει απ’ τα χαράματα χωρίς να πει τίποτα και, όπως διαπίστωσαν, το κρεβάτι το άφησε σαν να μην είχε καθόλου κοιμηθεί.

    Το ποια ήταν η γριά και τι ήθελε το διαπίστωσαν αργότερα, μιλώντας με άλλους που τη συνάντησαν. Ήταν η μάνα του θανατοποινίτη που εκτέλεσαν εκείνο το πρωί. Οι αρχές δεν την άφησαν να είναι παρούσα στην εκτέλεση και διάλεξε αυτό τον τρόπο να παρασταθεί στο γιο της, παραφύλαγε δηλαδή το χάραμα πότε θα περνούσε το όχημα με το γιο της και το απόσπασμα, για να τονε δει, έστω έτσι, για τελευταία φορά.

  158. sarant said

    157 Μάλιστα, πολύ υποβλητικό -αλλά γιατί δεν την άφησαν να είναι μπροστά στην εκτέλεση;

  159. 157

    Ευχαριστώ, φίλτατε! Ανατρίχιασα λιγάκι.

    158

    Απαγορεύεται να παρίστανται συγγενείς του καταδικασμένου ή των θυμάτων του. Γενικώς, νομίζω, απαγορεύεται να παρίστανται πολίτες. Για να μην δούν τη σύνθεση του εκτελεστικού αποσπάσματος, ίσως; Μόνο παπάς, δικαστικός, αξιωματικός αστυνομίας/στρατού και το απόσπασμα.

  160. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    158.159. Στις «επίσημες»(τις συντεταγμένες μπρ) εκτελέσεις δεν επέτρεπαν, εκτός αν ήταν για παραδειγματισμό,(κατατρομοκράτηση) τότε συνήθως κρεμούσαν, ενώπιον του πλήθους με αργό μαλιστα ρυθμό.Μην πούμε παραδείγματα,μην «κρεμάσουμε» φωτό.

  161. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Πριν διαβάσουμε ολόκληρη τη σπαραχτική ιστορία του Ηλεφού, εμένα πηγε ο νους μου σ΄αυτήν έξοχη, έ ξ ο χ η ταινία.
    Χαπόν του Κάρλος Ρεϊγάδες.
    Ο ήρωας της ταινίας είναι ένας ανώνυμος, μεσήλικας άντρα. Κουρασμένος και απογοητευμένος από τη ζωή στην Πόλη του Μεξικού, ξεκινά για ένα ταξίδι στην ύπαιθρο, με σκοπό να θέσει τέλος στη ζωή του. Εκεί, συναντά μια ηλικιωμένη γυναίκα που ζει μόνη της σ’ ένα έρημο φαράγγι και εγκαθίσταται στο σπίτι της.
    http://www.filmfestival.gr/2002/process_gr.php?movieid=573&eventid=79

  162. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Άλλο ένα λινκ.Της αξίζει, είναι και εντός νήματος.Πορεία, πεζοπορία,απ’ όλα.Μια ομορφιά σαν ρόδι που σκάει.
    http://cine.gr/film.asp?id=702246&page=4

  163. 134, Καλό! 🙂
    (…και θέλξεως ο πόλος!)

  164. 141, ωραίο λινκ.

  165. 156, …πήγαινε με τα πόδια από τη Λαμία στο Βόλο ,έπαιρνε αλάτι , και γυρνούσε…

    Να που το ελληνοϊταλικό γνωμικό
    «Λαμία Βόλο αλλά με κάρο»
    ξεπερνάει ξανά σουρεαλιστικά την πραγματικότητα!

  166. 133, …αναλύονται λεπτομερώς και κατανοητώς όλαι αι πιθανότητές σας εις…το μπλάκ-τζάκ…

    Να αναφέρουμε, επευκαιρία, και το ιστορικό βιβλίο Beat the Dealer, που με τις αυστηρά μαθηματικές μεθόδους του (που υποδεικνύουν μέτρημα φύλλων στο μπλακ-τζάκ) τελικά υποχρέωσε τους καζινάρχες του Λας Βέγκας να αλλάξουν τον τρόπο διεξαγωγής του παιχνιδιού.

    Η ιστορία είχε και συνέχεια, και τελικά έγινε και ταινία στο Χόλιγουντ.

  167. kmellos said

    sarant:
    «125 Καλά λες, περνάει και από τα μέρη μας. Αλλά δεν μου αρέσουν τα θρησκευτικά.»

    Ουτε εμενα μου αρεσουν τα θρησκευτικα. Αλλα αυτο δεν με απετρεψε απο το να απολαυσω μια τεραστια, πολυημερη, ιστορικη διαδρομη με μεγαλες αλλαγες τοπιου, πληθος χαρακτηρων ανθρωπων και γενικα πληθος εμπειριων και εμπνευσεων.. Και ολα αυτα ..Περπατωντας!*
    Μαλλον την μπερδευετε παντως την διαδρομη καθως δεν περναει απο τα μερη μας, (αν εννοειται την ελλαδα) αλλα ξεκιναει απο την γαλλια και διασχιζει την βορεια ισπανια. Δυστυχως λογω χρονου, δεν την περπατησα ολοκληρη, ξεκινησα απο την Leon..

    *Προτεινω σε καθε περπατητη το φιλοσοφικο δοκιμιο «Περπατ ώντας» του Henry David Thoreau

  168. sarant said

    Όταν λέω τα μέρη μας εννοώ τη Λοθαριγγία ή τέλος πάντων το Λουξεμβούργο 🙂

  169. Γς said

    165:
    >…πήγαινε με τα πόδια από τη Λαμία στο Βόλο

    μ ένα τενεκέ στον [μπιπ]

    ξεπερνάει αυτό σουρεαλιστικά την πραγματικότητα;

  170. Γς said

    155:

    Ας πούμε 10 χιλιόμετρα [που είναι πολύ παρα πάνω]. Δεν θέλεις, σέρνοντας καροτσάκι με ξύλα, τρεις ώρες;
    Το κόψιμο των ξύλων, η πώληση; Δυο μεροκάματα γεμάτα

    Κι ήταν κι ο άντρας εκεινής που έκανε το ίδιο με τα δέντρα του Υμηττού.
    Και πηγαίνοντας στο σπίτι του μια μέρα βρίσκει το τραπέζι στρωμένο με όλα τα καλά.

    -Ρε γυναίκα πως έγινε αυτό; Εδώ πεθαίνουν στο δρόμο απ την πείνα;
    -Να μωρέ, με είδαν η Γερμανοί που κρατούσα και το μωρό και μου έδωσαν κάτι παρα πάνω απ ότι έλεγε το δελτίο.

    Γυρίζει και όπως καθόταν στο μαγκάλι μ ανοιχτά τα πόδια της λέει:

    -Οκ. Δεν κάνεις πιο πέρα όμως μην μας καεί το δελτίο και πεθάνουμε και μεις απ την πείνα.

    [επανάληψη]

  171. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    39 – «το ευχάριστο σκότωμα χρόνου,»
    Μόνο η δουλειά και η βλακεία-α[ποχαύνωση σκοτώνουν τον χρόνο, η δημιουργικότητα και η ευχαρίστηση τον γεμίζουν.

    138 – «137 Συγχαρητήρια για τις επιδόσεις!»
    Καλά μη το δένεις και κόμπο, ούτε ότι είναι 80 χρονών, ούτε ότι έχει τέτοιες επιδόσεις, στοιχιματίζω την μισήν μου περιουσίαν, πως ούτε στα πιο τρελά του όνειρα δεν έχει τρέξει 5,000 (αν τα έχει τρέξει ποτέ στην ζωή του) κάτω από 30 λεπτά.
    Μου θύμισε ένα παλιό ανέκδοτο με έναν παπού, «Φτάνει ο 80αρηςπαππούς στο καφενείο, παραγγέλνει καφέ κι αρχίζει να λέει στην ομήγυρη. Που λέτε παιδιά καθώς ερχόμουν εδώ, συναντάω στο δρόμο ενα μανούλι και του ρίχνω ένα στα πεταχτά, μετά πιο κάτω συνατάω άλλο μανούλι, του ρίχνω κι αυτουνού ένα, πιο κάτω άλλο μανούλι, του πετάω ένα στα γρήγορα, οπότε πετάγεται κάποιος, σιρά ρε παππού, έτσι όπως πάς θα μας πηδήξεις όλους, ε καλά ρε παιδιά, δεν κάνω που δεν κάνω, να μη λέω κι όλας;

    Για τους λάτρεις της πεζοπορίας, έχω να πώ πως το πιο σημαντικό για ευεργετικά αποτελέσματα, δεν είναι η ταχύτητα του βαδίσματος, αλλά ο ρυθμός της αναπνοής που σε μια ταχύτητα 5000 την ώρα, καλό είναι να μην υπερβαίνουν τις 10 αναπνοές το λεπτό με ιδανικό τις 6-8. Φροντίστε να είναι μεγάλη η διάρκεια εισπνοής εκπνοής χωρίς βία όμως, όπως σας βγαίνει, σιγά σιγά θα έρθει το επιθυμητό αποτέλεσμα -10, απο κεί και πέρα, η απόλαυση η χαλαρότητα αλλά και η ευεξία θα είναι σε άλλο επίπεδο, και θα αντιμετωπίζετε την μούρλα του κόσμου πιο εύκολα, καλό και ολιγόπνο βάδισμα.

    Υ.Γ – Από τα πλέον αξιόπιστα δείγματα στρεσαρίσματος, είναι ο ρυθμός αναπνοής ανα λεπτό σε χαλαρή κατάσταση, πάνω από 14 αναπνοές ξεκινάει το ΚΟΚΚΙΝΟ, και πάνω από 20 είναι εκτός ορίων. Παραδόξως ελάχιστοι παίρνουν κάτω από 14, και το χειρότερο, είναι πως και οι περισσότεροι έφηβοι είναι σ΄αυτά τα επίπεδα, δείγμα του στρεσαρίσματος από τις προσδοκίες των γονιών τους, αλλά κι από τον «σύγχρονο» τρόπο ζωής.

  172. Κουνελόγατος said

    170. Ο πατέρας μου (γεννηθείς το 1919), ήταν το μεγαλύτερο παιδί της πολύτεκνης -και με άρρωστο πατέρα, τραυματία στο Μπιζάνι- οικογένειας. Κάποτε μου περιέγραψε μια ιστορία (άλλην ώρα αυτή) στη Θήβα και τη Λειβαδιά, όπου είχε πάει με τα πόδια -κατά τη διάρκεια της κατοχής- για να φέρει, τι άλλο, τρόφιμα και ξύλα. Φαντάσου, μου έλεγε όταν ήμουν μικρός, πως εκείνην την εποχή ένα αυγό το μοιράζονταν τα 7 παιδιά της οικογένειας. Μόνο που το σκεφτόμουνα μικρό παιδί…
    Πάντως δεν έφτανε εκεί σε ένα βράδυ, παραπάνω θαρρώ πως έκανε. 🙂

  173. Πάνος με πεζά said

    Και ο δικός μου πατέρας, αν και κούτσαινε από παιδί, δεν ήταν λίγες οι φορές που στο αντάρτικο έκανε τον Ταύγετο μπρος-πίσω (Σπάρτη-Καλαμάτα).
    Πολλές τέτοιες ιστορίες, φυσικά στο γνωστό αυτό βιβλίο.

  174. Γιώργος Πρίμπας said

    Καλημέρα!
    Πολύ ταυτίστηκα με το άρθρο! γιατί απ΄ ό,τι φαίνεται είμαστε πολλοί / ές στο μεράκι.

  175. Γιώργος Πρίμπας said

    Μου αρέσουν πολύ οι διαδρομές κατά μήκος των παλιών γραμμών του τρένου. Έχω περπατήσει και φωτογραφήσει (καλύτερα βγάλει φωτογραφίες από) αρκετά χιλιόμετρα από τον Πειραιά μέχρι τη Βόχα της Κορινθίας και όλους τους (ό,τι,απέμεινε) πρώην σ.σταθμούς από τα Μέγαρα μέχρι το Λαύριο. Σταδιακά αλλά προς την Άνοιξη ελπίζω να επεκταθώ και προς Αχαία ή προς Ναύπλιο. Ένα όνειρο είναι φυσικά τα 22 χιλιόμετρα Καλάβρυτα – Διακοπτό κατά μήκος των γραμμών του οδοντωτού στο Βουραϊκό (7-8 ώρες διαδρομή κι έχοντας πάρει πληροφορίες για το πότε περνάει ο οδοντωτός …) αλλά δεν το τολμώ μόνος (που συνήθως είμαι). Αν πάντως κανονιστεί μέσα από εδώ κάποια τέτοια εξόρμηση μετά την Άνοιξη είμαι μέσα.

  176. sarant said

    Εχω δει φωτογραφίες σου, ειναι πολύ καλές.

    Κάτι ανάλογο είπε και ο Δύτης σε προηγούμενο σχόλιο (για τον οδοντωτό). Αν κανονιστεί και βολεύει, να πάμε!

  177. Γιώργος Πρίμπας said

    ωραία. Μακάρι να γίνει.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: