Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Οι αρχαίοι είχαν την πλάκα τους (Δημ. Σαραντάκος) 6 – Η μεταμόρφωση του Λούκιου

Posted by sarant στο 18 Ιουλίου, 2017


Πριν από λίγο καιρό άρχισα να δημοσιεύω αποσπάσματα από το βιβλίο του πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου, «Οι αρχαίοι είχαν την πλάκα τους» που κυκλοφόρησε το 2009 από τις εκδόσεις Γνώση.

Η σημερινή συνέχεια είναι η έκτη, αλλά φυσικά πρόκειται για αυτοτελείς ιστορίες.Η προηγούμενη δημοσίευση βρίσκεται εδώ. Ξεκινήσαμε με ιστορίες από τον Ηρόδοτο και τώρα βρισκόμαστε στις ιστορίες από τον Λουκιανό. Η ιστορία που ακολουθεί, βέβαια, βασίζεται στο έργο «Λούκιος ή όνος», το οποίο παλαιότερα εθεωρείτο έργο του Λουκιανού αλλά σήμερα αποδίδεται σε κάποιον άγνωστο που συμβατικά τον ονομάζουμε ψευδο-Λουκιανό. Πάνω στο ίδιο έργο έχει βασιστεί το πολύ εκτενέστερο μυθιστόρημα «Μεταμορφώσεις» (ή «Ο χρυσός γάιδαρος») του Απουλήιου.

Ζούσε μια φορά ένας φιλοπερίεργος νεαρός, ο Λούκιος, που ζητούσε να μάθει και να δει πολλά από τα αξιοθαύμαστα του κόσμου, ταξιδεύοντας εδώ και εκεί. Κάποτε, καθώς πορευόταν από την Αθήνα στη Λάρισα, ο δρόμος του τον έφερε στην Υπάτη, πόλη που φημιζόταν για τους μάγους και τις μάγισσές της. Εκεί κατάφερε και τον φιλοξένησε για λίγες ημέρες κάποιος Ίππαρχος, γνωστός ενός φίλου του. Αυτός ο Ίππαρχος είχε μια γυναίκα, που ήταν ακουστή σαν μάγισσα.

Ο Λούκιος από την πρώτη μέρα τα έφτιασε με την υπηρέτρια του σπιτιού, που λεγόταν Παλαίστρα, με την οποία προχώρησε σε ερωτικές σχέσεις. Από αυτήν έμαθε πως η κυρά της, μεταξύ των άλλων μαγικών κατορθωμάτων της, μεταμορφωνόταν όταν ήθελε σε πουλί. Ζήτησε επίμονα από την Παλαίστρα να τον αφήσει να παρακολουθήσει κρυφά μια τέτοια μεταμόρφωση της οικοδέσποινάς τους και καθώς είχαν γίνει πια εραστές, δεν δυσκολεύτηκε να την πείσει.

Η Παλαίστρα τον φώναξε μια νύχτα και κρυφά παρακολούθησαν την κυρά του σπιτιού, να γδύνεται τελείως και να αλείβεται με μια ειδική αλοιφή, που τη μεταμόρφωσε αμέσως σε πουλί. Όταν έγινε αυτό η γυναίκα του Ίππαρχου πέταξε μακριά. Ο Λούκιος τότε παρακάλεσε την Παλαίστρα να του φέρει το δοχείο με τη μαγική αλοιφή για να γίνει κι αυτός πουλί. Η κοπέλα πήγε και έφερε το δοχείο και όταν ο Λούκιος απαλλάχτηκε από τα ρούχα του τον άλειψε ολόκληρον. Αντί για πουλί όμως ο δυστυχής Λούκιος μεταμορφώθηκε σε γάιδαρο! Η Παλαίστρα, στη βιασύνη της, έφερε άλλη μαγική αλοιφή.

«Μη νοιάζεσαι αγάπη μου» λέει του μεταμορφωμένου φίλου της «αύριο πρωί θα σου δώσω να μασήσεις τριαντάφυλλα, που είναι το αντίδοτο στα μάγια και θα ξαναγίνεις αμέσως άνθρωπος».

Περιμένοντας να ξημερώσει τον οδήγησε στο στάβλο του σπιτιού, όπου βρισκόταν το άλογο του Λούκιου και άλλος ένας γάιδαρος, του Ίππαρχου.

Το κακό όμως είναι πως τη νύχτα μπήκαν στο σπίτι ληστές, που αφού δέσανε τον Ίππαρχο, την Παλαίστρα και τον υπηρέτη του Λούκιου, σήκωσαν όλο το σπίτι, φόρτωσαν τα κλεμμένα στον άτυχο Λούκιο, στο άλογο του και στον άλλον (τον αληθινό) γάιδαρο και τράβηξαν για το λημέρι τους στο βουνο.

Το τι τράβηξε ο καημένος ο Λούκιος σαν υποζύγιο στην υπηρεσία των ληστών δεν περιγράφεται. Εκτός του ότι δε μπορούσε να τραφεί με σανό και κριθάρι, ήταν τελείως ασυνήθιστος να περπατάει ξυπόλητος και βαρυφορτωμένος. Στο τέλος και οι ίδιοι οι ληστές τον βαρέθηκαν γιατί και αργός ήταν και όταν τον φόρτωναν πολύ κοντολυγούσε τα πόδια του. Εκτός του ότι, μη διαθέτοντας γαϊδουρινή υπομονή, όταν τον έδερναν γκάριζε δυνατά και τότε οι ληστές φοβόντουσαν μήπως τα γκαρίσματά του προδώσουν τη θέση τους.

Μια νύχτα οι ληστές έφεραν στο λημέρι τους ένα πανέμορφο κορίτσι και το κράτησαν εκεί περιμένοντας να πάρουν λύτρα από τον πλούσιο πατέρα του. Το κορίτσι την επομένη, που οι ληστές έλειπαν σε κάποια νέα επιδρομή τους, κατάφερε να λυθεί, έλυσε και τον Λούκιο και καβαλικεύοντάς τον τον οδήγησε προς το σπίτι του πατέρα της. Δεν πρόφτασαν να φτάσουν εκεί γιατί τους πρόλαβαν οι ληστές που τους γύρισαν πίσω, ξυλοφορτώνοντας ταυτόχρονα τον Λούκιο, που τον θεώρησαν συνένοχο της απόδρασης. Τα δυνατά γκαρίσματά του όμως ακούστηκαν από τους στρατιώτες που αναζητούσαν το κορίτσι και τελικά οι ληστές πιάστηκαν και το κορίτσι με τον Λούκιο απελευθερώθηκαν. Η κόρη διηγήθηκε πως οφείλει την απελευθέρωσή της στον καλό και γενναίο γάιδαρο και ο Λούκιος ανταμείφθηκε  πλουσιοπάροχα, με άφθονο κριθάρι και την ελευθερία να συναναστρέφεται με όσες γαϊδούρες και φοράδες επιθυμούσε. Τέτοιες όμως παροχές, που θα κάνανε ευτυχισμένον οποιοδήποτε αληθινό γάιδαρο, δεν είχαν καμιάν αξία για έναν άνθρωπο μεταμορφωμένο σε γάιδαρο.

Οι περιπέτειές του όμως δε σταματάν εδώ. Οι προστάτες του χάθηκαν ξαφνικά στη θάλασσα κι ο Λούκιος άλλαξε πολλά χέρια. Για ένα διάστημα βρέθηκε στην υπηρεσία των ιερέων της Συρίας Θεάς, που δεν ήταν μόνο βρωμεροί κίναιδοι, αλλά και αδίστακτοι αγύρτες, για να καταλήξει τελικά στα χέρια του οικονόμου ενός πλούσιου άρχοντα της Θεσσαλονίκης. Εκεί για πρώτη φορά η τύχη τού χαμογέλασε. Δίπλα στο στάβλο του ήταν η κουζίνα όπου ετοιμάζανε πλούσια εδέσματα για τα συμπόσια του αφέντη. Ο Λούκιος κατάφερνε και αθέατος έκλεβε τις καλύτερες μερίδες που τις καταβρόχθιζε αμέσως. Κάποτε ο οικονόμος τον πήρε είδηση αλλά αντί να τον τιμωρήσει αποφάσισε να τον παρουσιάσει στον αφέντη του, σαν τον γάιδαρο που έτρωγε κρέας, ψάρια και θαλασσινά και επί πλέον έπινε κρασί.

Ο Λούκιος, καθώς η νοημοσύνη του ξεπερνούσε φυσικά κατά παρασάγγες τη γαϊδουρινή και μπορούσε να κάνει πράγματα που μόνο άνθρωπος έκανε, θεωρήθηκε «γάιδαρος – θαύμα» και έγινε το αξιοθέατο της πόλης. Πάχυνε, το τρίχωμά του έγινε στιλπνό και στο τέλος (για τα ειδικά γαϊδουρινά του προσόντα) τον … ερωτεύθηκε μια πλούσια, όμορφη και ακόρεστη  γυναίκα! Ο Λούκιος είχε κανονικές σεξουαλικές σχέσεις με τη γυναίκα αυτή και πέρασε για λίγες βδομάδες ζωή χαρισάμενη, ώσπου το πράγμα μαθεύτηκε και ο αφέντης του αποφάσισε να τον παρουσιάσει στο θέατρο της πόλης να συνευρίσκεται επί σκηνής, όχι φυσικά με την εν λόγω κυρία, η οποία άλλωστε ανήκε στην καλή κοινωνία της πόλης, αλλά με γυναίκες καταδικασμένες να φαγωθούν από τα θηρία.

(Να μη ξεχνάμε ότι η ιστορία αυτή αναφέρεται στην εποχή της παρακμής της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, όταν δεν υπήρχαν πια πολίτες αλλά μόνον υπήκοοι, που τους αρκούσαν «άρτος και θεάματα». Το κείμενο δεν διευκρινίζει αν οι καταδικασμένες να φαγωθούν από τα θηρία ήταν Χριστιανές ή άλλες).

Η αλήθεια είναι πως ο Λούκιος φοβόταν και ντρεπόταν να συνευρεθεί δημοσία στο θέατρο της πόλης αλλά δε μπορούσε να κάνει τίποτα. Όταν μάλιστα είδε πως η ερωτική κλίνη που του ετοίμασαν ήταν στρωμένη με τριαντάφυλλα, θυμήθηκε αυτό που του είχε πει η Παλαίστρα, πως ήταν το αντίδοτο στη μαγική αλοιφή και … όρμησε. Χωρίς να πειράξει τη δύστυχη κοπέλα, έπεσε πάνω στα τριαντάφυλλα και σε λίγο το κατάπληκτο κοινό είδε στη σκηνή στη θέση του γαϊδάρου έναν γυμνό άνθρωπο. Έγινε φυσικά πάταγος και, όταν πέρασαν οι πρώτες εντυπώσεις, πολλοί τον θεώρησαν μάγο και ζήτησαν να δικαστεί. Για καλή του τύχη όμως, στο θέατρο παρευρισκόταν ο διοικητής της πόλης, που ήταν φίλος του πατέρα του και αυτό τον έσωσε.

Έχοντας πια ανθρώπινη μορφή και ντυμένος αξιοπρεπώς πήγε να δει την πλούσια και όμορφη γυναίκα με την οποία είχε ερωτικές σχέσεις ως γάιδαρος, σκεφτόμενος πως αφού τον αγάπησε όταν ήταν ζώο θα τον υπεραγαπούσε ως άνθρωπο. Πραγματικά η γυναίκα τον δέχτηκε με ανοιχτές αγκάλες, αλλά όταν ήρθε η ώρα του έρωτα, προς μεγάλην απογοήτευσή της  διαπίστωσε πως ο άνθρωπος-Λούκιος δεν είχε διατηρήσει τα ειδικά προσόντα που είχε ο γάιδαρος-Λούκιος και τον έδιωξε αμέσως από το σπίτι της!

 

Advertisements

81 Σχόλια to “Οι αρχαίοι είχαν την πλάκα τους (Δημ. Σαραντάκος) 6 – Η μεταμόρφωση του Λούκιου”

  1. LandS said

    Βρε τη λυσσάρα!

  2. Γς said

    Καλημέρα

    Τελικά [στο τέλος] επιβεβαιώνεται:

    size really matters

  3. Γς said

    Σκέψου λέει να είσαι κοτζάμ γαϊδορογάϊδαρος με μια μαλαπέρδα μπάμια

  4. Πέπε said

    Καλημέρα.

    Η ιστορία έχει όντως την πλάκα της, αλλά η αφήγηση εξακολουθεί να μη με καλύπτει. Μιας και είναι σαν παραμύθι (ή σαν σεξουαλική/χιουμοριστική παρωδία παραμυθιού), αναρωτιέμαι πώς θα έβγαινε σε στυλ αφήγησης παραμυθιού.

  5. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα,
    Αυτό με το παιδί που ρωτάει τον πατέρα και τη μάνα του για το γάιδαρο είναι πολύ γνωστό, ε;

  6. Γς said

    3:

    Αφιέρωμα στη μαλαπέρδα*

    http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=257138

    * Μαλαπέρδα: Αποξηραμένο κολοκύθι, μεγάλο όσο και ο φαλλός γαϊδάρου σε πλήρη επιμήκυνση.

  7. cronopiusa said

  8. Γς said

    7:

    Οταν εμείς γράφαμε για γαϊδάρους που μύριζαν τριαντάφυλλα αυτοί έλεγαν για πρίγκηπες και βατραχια

  9. Παρά την τεράστια κλασσική βιβλιοθήκη που έχω, δεν είχα υπόψη μου το «Λούκιος ή όνος» του ψευδο-Λουκιανού. Όταν άρχισα να διαβάζω, νόμιζα πως έχω μπροστά μου τον «χρυσό γάιδαρο» του Απουλήιου. Ευχαριστίες λοιπόν στον Νοικοκύρη για την παράθεση αυτού του (πατρικού) αναγνώσματος.

  10. 6: «Μαλαπέρδα: Αποξηραμένο κολοκύθι, μεγάλο όσο και ο φαλλός γαϊδάρου σε πλήρη επιμήκυνση»

    Μαλαπέρδας ήταν το παρατσούκλι που είχαμε κολλήσει στον υποδιοικητή της Μονάδας στην οποία υπηρετούσα!

  11. Γς said

  12. Ιερόδουλος said

    Δεν την ήξερα την ιστορία και τη διασκέδασα! Μωρέ σημεία και τέρατα στα αρχαία χρόνια. Τίποτε από αυτά δεν μας λέγαν οι δάσκαλοι στα σχολείο. Γιατί άραγε;

  13. atheofobos said

    Και μια άλλη ερμηνεία για «ειδικά προσόντα» του γαϊδάρου!
    https://www.slang.gr/lemma/22846-gaidaropoutsa

  14. Παναγιώτης said

    Την έχω διαβάσει σε κόμικ την ισορία. Εικονογραφημένη από τον Quido Crepax αν θυμάμαι καλά.

  15. leonicos said

    Εμ…. άλλο γάιδαρος και άλλο Λεώνικος…. άνθρωπος ήθελα να πω

  16. leonicos said

    Μ’ εννοεις Γς…. γρουσού; (το ρ δεν ξέφυγε, είναι ηθελημένο)

  17. Γς said

    10:ά

    Και μια μαλαπέρδα με το όνομά της στη ΝΥ:

    Καροτσάκι με χάρμπουγκερ και τέτοια. Στο Κολόμπους Σερκλ.

    Ελληνας είναι σκέφτηκα. Τότε όλα σχεδόν αυτά τα καροτσάκια τα είχαν Ελληνες.

    Σαλονικιός και σιγά μην δεν ήξερα να του κάνω πλάκα στα χαλλλλαρά.
    Μου έλεγε για την Μακεδονία [είχαμε τα ντράβαρα τότε –διαδηλώσεις εδώ και στην Αμερική με τους Σκοπιανούς] όταν ξαφνικά τον έπιασε ο πατροπαράδοτος λεβέντικος οίστρος και άρχισε να φωνάζει σε έναν άλλο συνάδελφό του απέναντι:

    -Μωρή poutsa!

    -Α, να χαθείς, βρωμόστομε!

    Και έμεινε άναυδος που ήμουνα Ελληνας και τον δούλευα τόση ώρα.

    Α, ναι είχε και σουβλάκια. Εκείνα τα «Γκρικ χίροζ».

    Και δεν ήθελε να τον πληρώσω κιόλας.

  18. leonicos said

    Ανακάλυψα κάτι και το μοιράζομαι
    ΑΣΧΕΤΟ ΑΣΧΕΤΟΥ ω ΑΣΧΕΤΟ
    Σωφύτου στήλη
    Δ Δηρὸν ἐμῶγ κοκυῶν ἐριθηλέα δώματ᾽ ἐόντα
    Ι ἲς ἄμαχος Μοιρῶν ἐξόλεσεν τριάδος•
    Α αὐτὰρ ἐγὼ, τυννὸς κομιδῆι βιότοιό τε πατρῶν
    Σ Σώφυτος εὖνις ἐὼν οἰκτρὰ Ναρατιάδης,
    Ω ὡς ἀρετὴν Ἑκάτου Μουσέων τ᾽ ἤσχηκα σὺν ἐσθλῆι
    Φ φυρτὴν σωφροσύνηι, θήμος ἐπεφρασάμην
    Υ ὑψώσαιμί κε πῶς μέγαρον πατρώιον αὔθις•
    Τ τεκνοφόρον δὲ λαβὼν ἄλλοθεν ἀργύριον,
    Ο οἴκοθεν ἐξέμολον μεμαὼς οὐ πρόσθ᾽ ἐπανελθεῖν
    Υ ὕψιστον κτᾶσθαι πρὶμ μ᾽ άγαθῶν ἄφενος•
    Τ τοὔνεκ᾽ ἐπ᾽ ἐμπορίηισιν ἰῶν εἰς ἄστεα πολλὰ
    Ο ὄλβον ἀλωβήτος εὐρὺν ἐληϊσάμην
    Υ ὑμνητὸς δὲ πέλων πάτρην ἐτέεσσιν ἐσῖγμαι
    Ν νηρίθμοις τερπνός τ᾽ εὐμενέταις ἐφάνην•
    Α ἀμφοτέρους δ᾽ οἶκόν τε σεσηπότα πάτριον εἶθαρ
    Ρ ῥέξας ἐκ καινῆς κρέσσονα συντέλεσα
    Α αἶάν τ᾽ ἔς τύμβου πεπτωκότος ἄλλον ἔτευξα,
    Τ τὴν καὶ ζῶν στήλην ἐν ὁδῶι ἐπέθηκα λάλον.
    Ο οὕτως οὖν ζηλωτὰ τάδ᾽ ἔργματα συντελέσαντος
    Υ υἱέες υἱωνοί τ᾽ οἶκον ἔχοιεν ἐμοὖ

    Stele of Sophytos

    1. For a long time the house of my ancestors had been thriving
    2. when the unbeatable violence of the triple Fates destroyed it.
    3. But I, Sophytos of the stock of Naratos, all together so small
    4. and pitiably bereft of the support of my parents,
    5. practiced the excellence of the Muses and The Shooter
    6. mixed with noble prudence
    7. and devised a way to build up my ances-tral home again:
    8. with fruit-bearing money taken from elsewhere,
    9. I went away from home determined not to come back
    10. until I acquired the greatest abundance of good things.
    11. For this reason I went on merchant ships into many a city
    12. and acquired sound and far-reaching wealth.
    13. Surrounded by praise, I came back to my homeland after innumerable years,
    14. and a delight I proved to be to my well-wishers.
    15. And both the paternal house that was rotten
    16. I made at once stronger out of new means
    17. and, with the tomb having fallen to the ground, I built another one;
    18. and while still alive I set up by the road this telling stele.
    19. Would that my sons and grandchildren keep this house of mine so,
    20. for I have accomplished these enviable deeds![5]

    Γκουγκλίστε τον! Μπορεί τα ελληνικά να μην είναι μαθηματική γλώσσα και να μην κάνει για τους κομπιούτερ, αλλά είναι αξιολάτρευτα τα….

  19. gpoint said

    # 13

    τραβηγμένη η ερμηνεία, πιο γνωστή είναι για το μαστίγωμα η βοϊδόπτσα

  20. Παναγιώτης Κ. said

    @4. Την ιδέα για την μετατροπή του σε παραμύθι την έριξες! Αυτό που χρειάζεται είναι η ανάλογη κοπτική-ραπτική και κυρίως η αντικατάσταση της «πιπεράτης» πλευρά του, ώστε να γίνει κατάλληλο και να το νιώσουν τα παιδάκια.

  21. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Ἂν καὶ εἴμαστε ἐκτὸς ἐποχῆς -μᾶλλον στὶς Ἀπόκριες θὰ ταίριαζαν τὰ φαλλικὰ προηγήθηκαν- νὰ προσθέσω κι ἐγὼ τὸ κατιτίς μου:
    https://www.slang.gr/definition/27110-kampeka

  22. Ιερόδουλος said

    Ο αρχαίος Έλλην ζεί και οργιάζει άχρι του νυν μέσα στους γεννητικούς αδένες πολλών εξ υμών οίτινες διακατέχονται από υπόπτους εμμονάς θα παρατηρούσε εις Φροϋδικός αναλυτής, και να με συνχωρείτε κιόλας που θα έλεγε και ο Μπούφος! 🙂

  23. Παναγιώτης said

    Στο 14 σέρβιρα καραβίδα! Του Milo Manara ήταν το κόμικ που είχα διαβάσει και ήταν το μυθιστόρημα του Απουλήιου με την ίδια υπόθεση.

  24. cronopiusa said

    23

  25. Pedis said

    Μια μόνο σημείωση από πλευράς μας: ο εισαγγελέας που εισηγήθηκε την απόρριψη της αίτησης αποφυλάκισης της Ηριάννας, είναι ο ίδιος άνθρωπος που είχε εισηγηθεί την αποφυλάκιση του αρχηγού της Χρυσής Αυγής Νίκου Μιχαλολιάκου και του Χρήστου Παππά, μετά τη δολοφονία Φυσσα – για την οποία ο Μιχαλολιάκος ανέλαβε για λογαριασμό της Χρυσής Αυγής την πολιτική ευθύνη – κρίνοντας πως δεν υπήρχε κίνδυνος να τελέσουν νέα εγκλήματα)…

    Ο δικηγόρος της Ηριάννας μιλάει στο Νίκο Μπογιόπουλο λίγο μετά την απόφαση του Εφετείου (Ηχητικό) – http://www.imerodromos.gr/o-dikigoros-tis-iriannas-milai-sto-niko-bogiopoulo-ligo-meta-tin-apofasi-tou-efetiou/

  26. ΣΠ said

    Πικάντικο το σημερινό. Τα προσόντα του γαϊδάρου έχουν διαχρονικά επαινεθεί ίσως περισσότερο από οποιουδήποτε άλλου ζώου. Θυμήθηκα τον μύθο για τον τρόπο που πέθανε η Μεγάλη Αικατερίνη, που όμως αφορούσε άλογο.

  27. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @21. Λείπει μιὰ λέξη: «…τὰ φαλλικὰ ποὺπροηγήθηκαν…»

  28. Γιάννης Ιατρού said

    Άσχετο: Και καλή επιστροφή/ταξίδι για όσους… (θα) ταξιδεύουν σήμερα 🙂 🙂

  29. 28 Γιατί ειδικά σήμερα; Παραμονεύουν μεταμορφωμένοι γαϊδάροι στους δρόμους;

  30. Alexis said

    #29: 😆 😆 😆
    Δύτη με το μαλακό… Κόντεψες να με πνίξεις! 😆

  31. Γιάννης Ιατρού said

    29: Δύτα, όχι, καμία σύνδεση με το νήμα. Μα έγραψα: «άσχετο» 🙂

  32. Ναι μωρέ, έψαχνα να βρω κάτι να σχολιάσω 🙂

  33. Alexis said

    Ωραίο και το σημερινό!
    Το λήμμα του σλανγκρ στο #13 είναι άστοχο. «Γαϊδαρόπουτσα» δεν έχω ακούσει ποτέ μόνο «γαϊδουρόπουτσα».
    Κι εκτός αυτού, όπως λέει και ο Τζι στο #19, πιο γνωστή για το μαστίγωμα είναι η βοϊδόπουτσα.
    Ο πατέρας μου, ο οποίος δεν χυδαιολογούσε ποτέ, συνήθιζε να λέει το ευπρεπισμένο «βοϊδόπετσο». «Ε, ρε βοϊδόπετσο που του χρειάζεται…» ήταν συχνή έκφραση που χρησιμοποιούσε για να πει πως κάποιος είναι για φάπες, για ξύλο, για κλοτσιές κλπ.
    Δεν ξέρω αν ήταν δική του επινόηση, νομίζω πως όχι, αλλά πάντως βγάζει νόημα, αν σκεφτεί κανείς ότι από βοϊδόπετσο μπορούν να κατασκευαστούν μαστίγια ή άλλα σύνεργα ξυλοφορτώματος.

  34. ΣΠ said

    33
    Πράγματι
    https://el.wiktionary.org/wiki/%CE%B2%CE%BF%CF%8A%CE%B4%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85%CF%84%CF%83%CE%B1

  35. Alexis said

    Η εργαστηριακή εξέταση στο μάθημα «Ανατομία αγροτικών ζώων» περιελάμβανε μεταξύ άλλων και την αναγνώριση οργάνων ζώων που βρίσκονταν πάνω στο εργαστηριακό τραπέζι.
    Σε συμφοιτήτριά μου με την οποία εξεταζόμασταν μαζί, επεδείχθη πέος ταύρου και κλήθηκε να το αναγνωρίσει. Είναι πολύ πιο μεγάλο απ’ όσο μπορεί να φανταστεί κανείς, καθώς το μεγαλύτερο μέρος του είναι εσωτερικό.
    Η ατυχής φοιτήτρια, αφού το κοίταξε λίγο, απάντησε φυσιολογικότατα: «Οισοφάγος»! Ο καθηγητής έκανε έναν μορφασμό για να συγκρατηθεί και να μην γελάσει, η δε φοιτήτρια όταν κατάλαβε τι ακριβώς ήταν το εν λόγω όργανο έγινε κατακόκκινη σαν παπαρούνα.

  36. cronopiusa said

    Σκύλος της Β.Κ., σχόλιο 72: Κουρμπάτσι λεγόταν επί τουρκοκρατίας, στην καθαρεύουσα λέγεται βούνευρο και στα ελληνικά βοϊδόπουτσα. Έχω μια κρεμασμένη (χωρίς το βόιδι) εδώ, δίπλα στο τζάκι. Just in case…

  37. cronopiusa said

    https://sarantakos.wordpress.com/2015/03/05/qorban/

  38. cronopiusa said

    Javier Krahe – Un Burdo Rumor

    Por qué se dice que los negros la tienen grande

  39. ΓιώργοςΜ said

    35 Από προφορική εξέταση, φαντάζομαι στο ίδιο μάθημα:
    «-Ποια είναι η υφή του πέους σε στύση;»
    «-Οστέινη»
    «-Χονδρώδης, κοπέλα μου. Όπως είναι, όχι όπως θα ήθελες να είναι!»
    (μου το μετέφεραν σαν πραγματικό περιστατικό, στη Γεωπονική)

  40. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα και τα δεύτερα σχόλια. Επανήλθα στη σκληρή ξενιτειά.

    23 Ακριβώς!

    29 😉

    Για το βούνευρο/βοιδόπουτσα υπάρχει κάτι στην Παιδιόφραστο αφήγηση αλλά δεν το έχω πρόχειρο. Αν περάσει ο Μπαλόγλου…

  41. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Κάτι από μνήμης από Σιμόπουλο (Βασανιστήρια κ Εξουσία), δεν ξέρω αν λες κάτι τέτοιο Νικοκύρη:

    Κου μοι το δριμύ σκύτος ή βοός κέρκος, ω τους πεδήτας κ αποτάκτους λωβεύμαι? ( μιλάει ο δάσκαλος για τον απείθαρχο μαθητή)
    Προφ έπεφτε βοϊδόπουτσα αφειδώς στους άτακτους πιτσιρικάδες.

    (Μην το διαβάσει ο Δημήτρης Μ. αυτό, θα πάθουν τα μάτια του χωρίς πολυτονικό 🙂

  42. Γιάννης Ιατρού said

    40: β
    …Τοίς βουνεύροις έτυπτον αυτόν επί τοσούτον, ώστε άλλάξαι αυτόν ζυγάς τέσσαρας..

  43. gpoint said

    # 36

    κουρμπάτσι πάντως λένε και σήμερα το μαστίγιο στον ιππόδρομο

  44. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @ 43,36. Στὰ τούρκικα kırbaç.
    https://www.seslisozluk.net/en/what-is-the-meaning-of-k%C4%B1rba%C3%A7/

    Στὰ βαριὰ ἑλληνικὰ πάντως εἶναι βοϊδόπτσα. 🙂

  45. Γς said

    Κι έχεις την άλλη που

    Είμαι 20 ετών και παρόλο που έχω κάνει αρκετές σχέσεις, μέχρι στιγμής δεν έχω έρθει ποτέ σε οργασμό. Θεωρείται ανικανότητα. Τι μπορώ να κάνω;

    Ακου τι μπορεί να κάνει;

    Τίποτα!
    Ασ’ το επάνω μου

  46. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Νομίζω στο βιβλίο του Φιλ. Γελαδόπουλου για το Μακρονήσι είναι που γράφει για έναν αλφαμίτη που αντί για ρόπαλο ή μπαμπού βάσταγε «βοϊδάντερο» (προφ βοϊδόπτσα ευπρεπισμένη).

  47. Γιάννης Κουβάτσος said

    Η ιστορία της Ηριάννας (ναι, έχω κολλήσει λιγάκι με το θέμα, με αρρωσταίνει ) δείχνει σε μας που δεν ζήσαμε ή δεν θυμόμαστε τις δεκαετίες πριν απ’ τη μεταπολίτευση, πώς ήταν εκείνα τα χρόνια. Όπου αριστερός τότε, πέστε αναρχικός ή «τρομοκράτης» σήμερα.

  48. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @Sarant (40α). Νικοκύρη, καλὴ δύναμη!

  49. sarant said

    41 Στην Παιδιόφραστο περηφανεύεται ή το βόδι ή ο γάιδαρος για το εργαλείο του και αναφέρει τη χρήση του ως ροπάλου.

  50. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Βρε το γαϊδούρι!!!

  51. Γιάννης Ιατρού said

    49: Νίκο, ο Γ. Μπαλόγλου στο «Έρωτας τετραπέρατος: ψήγματα ερωτισμού στη Διήγηση των τετραπόδων» γράφει σχετικά:
    ……
    Σ’ αυτό το ποίηµα, που συχνά δίνει την εντύπωση πως τίποτα δεν είναι τυχαίο, πώς οδηγήθηκε ο όνος σε τόσο απρεπή ερωτική περιαυτολογία; Ο υπεύθυνος δεν είναι άλλος από το βόδι, το οποίο, αφού παρέθεσε πλήθος χρήσεων κέρατος, δέρµατος, ουράς, και «νεύρων» (τενόντων) απαντώντας στο νεροβούβαλο, έκρινε σκόπιµο να αναφερθεί (635-637) και ΣΤΟ νεῦρον του (δυνατόν, µακρὺν καὶ πυρωδᾶτον), την πρώτη ύλη για την ως πρόσφατα θρυλική βοϊδόπουτσα ή, επί το ευπρεπέστερον, βούνευρον, τον πρόδροµο του ξενόφερτου γκλοµπ:

    ὅπου τὸ ἔχουν οἱ κριταὶ καὶ µαγκλαβοκοποῦσιν τοὺς κλέπτας καὶ τοὺς ὑβριστὰς καὶ πάντας κακεργάτας

    Γνωρίζει βεβαίως ο βους (631-634) πως, αν τύχει ν’ ακούσουν αυτά τα πράγµατα τα γύναια, µπορεί και να χασκογελάσουν (νὰ γελάσουσιν καὶ νὰ ἐµνοστευθοῦσιν). Οχι µόνον γυναίκες, και όχι µόνον σ’ αυτό το σηµείο του ποιήµατος– ας µας επιτραπεί να προσθέσουµε. Υποτίθεται άλλωστε πως ἐφράσθη (γράφτηκε) «χάριν παιδιᾶς» (για πλάκα), εξ ου και ο µοναδικός στην ελληνική όρος «παιδιόφραστος».
    …………

  52. Μαρία said

    51
    Ως ήκουσεν ο γάδαρος βοός την καυχησίαν
    ………………………………………………………………
    Ψέματα λέγεις, φλύαρε, και περισσά καυχάσαι
    εγώ έχω νεύρον το παχύν, μεγαλοματζουκάτον,
    μακρύν, παχύν και στιβαρόν, ρουθωνοκεφαλάτον
    μη μόνον μεγαλώτερον παρά το εδικόν σου,
    αλλά ‘περβαίνον άπαντα των τετραπόδων ζώων
    ……………………………………………………

  53. νεσσίμ said

    Δυστυχώς τα περισσότερα αρσενικά γαϊδούρια τα ευνουχίζουν με την εφηβεία τους για να είναι υπάκουα και να συμμορφώνονται χωρίς περισπασμούς. Πρόσφατα μάλιστα ξαδερφάκι μου από την Αμοργό, μου περιέγραψε την ανατριχιαστική διαδικασία (με την συνδρομή της κτηνιάτρου και των δυο συνιδιοκτητών του νεαρού γάδαρου. Κρίμα τα ζηλευτά ακυρωμένα «προσόντα» δηλαδή.

  54. cronopiusa said

    47

  55. sarant said

    51-52 A μπράβο!

    54 Η Αμοργός είναι ένα από τα νησιά όπου απομένουν πολλά γαϊδούρια πάντως.

  56. νεσσίμ said

    55. ναι, γιατί κάποιες δουλειές, μεταφορές κυρίως δεν μπορούν να γίνουν με μηχανοκίνητα μέσα.

  57. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Το γαϊδουροφαλό τον έλεγαν οι μεγάλοι
    «παντέρμη»
    Πραγματική αφήγηση με γαϊδούρι σε ανάμνησι της περσινής …αρραβωνιαστικιάς 🙂 : τσιτώνει την παντέρμη του και γκανίζει ίσαμε πέρα στον ποταμό οντε κι αν περνούμε απόξω από του Γιώργη πούχε μέχρι οπέρσι τη γαϊδάρα .

  58. Μαρία said

    53
    Ευνουχισμό γαϊδάρου περιγράφει κι ο Κοψαχείλης στο διήγημα «Χάθηκε η κλήρα του» αλλά με τη συνδρομή χασάπη.

  59. Μαρία said

    57
    Κι όταν ακούγατε αυτό https://www.youtube.com/watch?v=vDCx8GS9HRo στα γαϊδούρια πήγαινε το μυαλό σας ; 🙂

  60. Γιάννης Ιατρού said

    51/52: Δια τους ρέκτας ολόκληρο το σχετικό κείμενο από τον Πτωχοπρόδρομο με τον γάΙδαρο και το βόδι 🙂

  61. gpoint said

    Κι εδώ μια χαριτωμένη μελωδική ιστορία αλλά με γαϊδούρα !

  62. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Εἶχα βρεθεῖ τυχαῖα, ὅταν ἤμουνα μικρὸς στὰ Θερμιά, σ᾿ ἕνα χωράφι ποὺ εὐνούχιζαν ἕνα σερνικὸ μουλάρι. Τὰ ἀρσενικὰ μουλάρια, ἄν καὶ εἶναι στεῖρα, ἔχουν πλῆρες γεννητικὸ σύστημα καὶ μποροῦν νὰ ἔρθουν σὲ ἐπαφὴ μὲ ἄλλα ἱπποειδῆ (γαϊδοῦρες, φοράδες). Τὰ εὐνουχίζουν γιὰ νὰ ἡρεμήσουν. Ἦταν μιὰ τραυματικὴ ἐμπειρία καὶ δὲν ἄντεξα νὰ παρακολουθήσω παραπάνω ἀπὸ δυὸ-τρία λεπτά.

  63. cronopiusa said

    Ο παπάς μας ο Γιαννής τονε πάτησε μιανής, κι ο παπάς ο Κλεομένης εις τας Λάρισας ….

  64. ΓιώργοςΜ said

    Η εμπειρία μου λέει πως για τα μάτια (λέμε τώρα) μιας γαιδάρας ένας γάιδαρος μπορεί ν’ ανέβει μια πλαγιά οργωμένη, αρκετά απότομη, φορτωμένος με όσα δεμάτια κουκιά χωράει το σαμάρι, και σέρνοντας έναν νεαρό που μάταια του τραβούσε το σχοινί

  65. sarant said

    60 Και για το απόσπασμα αυτό με το σαρσαρόλιν γράφουν ουκ ολίγα στην Παιδιόφραστο οι επιμελητές 🙂

  66. leonicos said

    Έχετε δίκιο… Εσείς με ατμομηχανές, πού να σας παραβγώ με τα πόδια;

    Ποιος Σώφυτος και κουραφέξαλα

    Γειά σου Γς και ποιος σε πιάνει!

  67. Γιάννης Ιατρού said

    65: Νίκο,
    ναι, αλλά πού το γράφουν, δεν μας είπες 🙂
    Να μου πείς, αυτονόητο είναι!

  68. Μαρία said

    67
    σ. 341 https://books.google.gr/books?id=nFGsAgAAQBAJ&pg=PA342&lpg=PA342&dq=saltsarolin&source=bl&ots=qYbApQJOV2&sig=_hQKFUQhZndsDl8H-523mTKG9VI&hl=en&sa=X&ved=0ahUKEwjO8eGU15PVAhVhAsAKHbyhDlMQ6AEIIjAA#v=onepage&q=saltsarolin&f=false
    Βλέπω το Μπαλό να ζητάει το ποσοστό του παρεκτός κι αν το ανέβασε ο ίδιος. Εγώ πάντως έχοντας το χάρτινο έβαλα στη θεία το saltsarolin και το ανακάλυψα

  69. gpoint said

    ΠΡΟΣΟΧΗ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΟΝ ΣΧΟΛΙΟΝ

    Τι να το κάνεις το πρωτάθλημα όταν κυματίζει η σημαία σου στο διάστημα…

    http://www.paok24.com/podosfairo/99339/o-savvidis-ta-eipe-me-ton-astronayti

  70. Μαθηματικοί και οικονομολόγοι του ιστολογίου: πώς μπορούμε να εξοικονομήσουμε σπατάλη; http://news.in.gr/greece/article/?aid=1500155285 (Δεν θυμίζει λίγο Λιούις Κάρολ;)

  71. voulagx said

    #70: Απο το λινκ του Δυτη:
    «Μεταρρύθμιση δεν σημαίνει κόψιμο μισθών, μείωση συντάξεων και αύξηση των φόρων…»
    Κοιτα ποιος μιλαει!

  72. Γιάννης Ιατρού said

    71: Κάπου τα έχω ξανακούσει αυτά. Το θέμα είναι πως δεν του έχουν εμπιστοσύνη ούτε τα φιλαράκια του έξω.

  73. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    59. Ε όχι,συνήθως έχει την κανονική για όλους έννοια! 🙂 (Είναι συχνά και μέσα σε καλές μαντινάδες).
    Ένας παλιός χωριανός λέει καταγγέλθηκε για ζημιά που είχε κάνει ο γάιδαρός του (έφαγε το κλήμα του γείτονά του) και είπε απολογούμενος: κύριε αγρονόμε, τον είχα δεμένο στο δικό μου μα αυτός ετσίτωνε-ετσίτωνε τον παντέρμο του* κι έφταξε κι έφαε το κλήμα, ίντα φταίω γω;
    Γελούσε η ομήγυρη στο καφενείο κάθε φορά που το διηγιόταν κάποιος.

    *ο πόδας του ζώου ο δεμένος με το σκοινί που τον τέντωσε κι έφταξε το ξένο αμπέλι.

  74. Γιάννης Ιατρού said

    68: Μαρία
    όπου αναφέρεται κι ο Νικοκύρης, βεβαίως-βεβαίως (σ. 340) 🙂

  75. Γιάννης Ιατρού said

    Μιάς κι ανέφερε η Μαρία στο #68 το βιβλίο του Γ, Μπαλόγλου σε σχέση με τη λέξη σαλτζαρόλιν ( βλ. τέλος στο απόσπασμα του #60 και σχόλιο #65), ας βάλουμε και όλη την εξήγηση γι αυτή τη λέξη, έτσι όπως αναλύεται στο εν λόγω βιβλίο (σελ. 341, 342):

  76. Πέπε said

    @20:
    Αυτό ούτε που το είχα σκεφτεί.

    Δε θεωρώ ότι τα παραμύθια είναι ή πρέπει να είναι αποκλειστικά παιδικό ανάγνωσμα. Προσωπικά απολαμβάνω πολύ να διαβάζω παραμύθια. Και, παρόλο που τα πραγματικά ακατάλληλα για ανηλίκους είναι λίγα και, συνήθως, συγκεντρωμένα σε ειδικές εκδόσεις, ωστόσο και τα άλλα που δεν έχουν τίποτε κακό δε μου φαίνονται και πολύ προσαρμοσμένα για παιδικά γούστα, όταν είναι καταγραμμένα από καλούς αφηγητές.

    «Παραμύθια» εννοώ πάντοτε τα λαϊκά παραμύθια. Οι επώνυμες δημιουργίες, ακόμη και του Άντερσεν, πόσο μάλλον σύγχρονες (π.χ. Τριβιζά), μου φαίνονται τελείως διαφορετικό είδος και αν εξαρτώταν από εμένα θα τους έδινα άλλο όνομα.

  77. sarant said

    Καλημέρα από εδώ!

  78. Γς said

    70:

    >Δεν θυμίζει λίγο Λιούις Κάρολ;

    A, θύμισέ το μας

  79. 39, … «-Ποια είναι η υφή του πέους σε στύση;»
    «-Οστέινη»
    «-Χονδρώδης, …

    Υπάρχει και το αισιόδοξο boner.

  80. Συνηθισμένα τα ευνουχισμένα (neutered) πετς:

  81. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @63.
    Ο παπάς μας ο Γιαννής τονε πάτησε μιανής,
    κι ο παπάς ο Κλεομένης
    νὰ τὸν φτιεῖς* καὶ νὰ τὸν δέρνεις.

    *νὰ τὸν φτύνεις

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: