Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Η πασχαλιάτικη οδός Αιόλου το 1953 (άρθρο του Δημ. Λουκάτου)

Posted by sarant στο 25 Απρίλιος, 2019


Μέρες που είναι, δημοσιεύω σήμερα ένα λαογραφικό κείμενο του κορυφαίου λαογράφου Δημήτρη Λουκάτου (1908-2003) που γράφτηκε το 1953 και περιγράφει την πασχαλιάτικη αγορά στο κέντρο της τότε Αθήνας, στην οδόν Αιόλου. Το κείμενο είχε αρχικά δημοσιευτεί στη Νέα Εστία και μετά στον τόμο «Πασχαλινά και της Άνοιξης» (εκδόσεις Φιλιππότη).

Η αγορά που περιγράφει ο Λουκάτος μάλλον δεν υπάρχει πια -και δεν ξέρω ποιος θα περιγράψει τη σημερινή κατάσταση. Ενδιαφέρον είναι ότι το κείμενο εστιάζει στη Μεγάλη Πέμπτη, δηλαδή στη σημερινή μέρα.

Μονοτόνισα αλλά σε γενικές γραμμές διατήρησα την ορθογραφία. Αξιοπρόσεκτη θεωρώ τη γλώσσα που χρησιμοποιεί ο Λουκάτος, που δεν ήταν ακραίος δημοτικιστής -κι όμως γράφει «οι δέησες» και «ο Σταυρωμένος».

Κατά απίστευτη σύμπτωση, βρήκα στο Φέισμπουκ (σε αυτη τη σελίδα) μια φωτογραφία της οδού Αιόλου και της πασχαλιάτικης αγοράς της, βγαλμένη επίσης το 1953 -την προσθέτω πιο κάτω.

Ο Λουκάτος αργότερα έγραψε ανάλογο κείμενο για τη χριστουγεννιάτικη οδό Αιόλου -πρέπει να θυμηθώ να το ανεβάσω κάποια Χριστούγεννα.

Η ΠΑΣΧΑΛΙΑΤΙΚΗ ΟΔΟΣ ΑΙΟΛΟΥ

(Μεγαλοβδόμαδο του 1953)

Η όδός Αίολου στην Αθήνα είναι ο πιο χαρακτηριστικός  δρόμος, για όσους θέλουν να μελετήσουν το πρωτευουσιάνικο φολκλόρ, στις δυο μεγάλες γιορτές του χρόνου, την Πρωτοχρονιά με τα Χριστούγεννα, και τη Λαμπρή με τη Μεγάλη Βδομάδα. Πάνω σε κείνα τα ομοιόμορφα τραπεζάκια, που στήνονται από επινοητικούς μικροεπιχειρηματίες, (οικογένειες συνήθως, που βοηθιούνται από τα μέλη τους η από νεαρούς συνεταίρους), βρίσκει κανείς συγκεντρωμένα όλα τα μικροπράγματα που απαιτούν σαν έθιμο οι μέρες αυτές, και που είναι η σύνθεση του πατροπαράδοτου με την επιχειρηματική επινοητικότητα των πουλητάδων. Και τα δύο είναι στοιχεία λαογραφικά. Έργο λαϊκό δεν είναι μόνο ό,τι δημιουργεί ο λαός, αλλά και ό,τι του φτιάχνουν οι άλλοι, μαντεύοντας τις προτιμήσεις του, και του αρέσει. Από τη συνεργασία μάλιστα αυτή βγαίνει συχνά και το χαρούμενο αποτέλεσμα της άνανέωσης μιας παράδοσης, που αλλιώς θα χανόταν με τις παλιότερες γενεές.

Για τα γιορταστικά μικροπράγματα, που σαν λατρευτικά σύνεργα αναζητιούνται τις μέρες αυτές από το λαό, η οδός Αιόλου είναι ένα ζεστό χωνευτήρι, όπου ανακατεύονται χρόνοι παλιοί και νεότεροι, επαρχίες απ’ όλη την Ελλάδα και την προσφυγική Ανατολή, ήθη, έθιμα κι επινοήσεις, όχι μονάχα ελληνικά αλλά κι ετρωπαϊκά και αμερικάνικα. Ο λαός πουλητής τα συγκεντρώνει όλα εκεί, αφού κάμει υποσυνείδητα την πρώτη επιλογή του, κι ο λαός αγοραστής ρυθμίζει με τις προτιμήσεις του και καθιερώνει το πέρασμα πολλών απ’ αυτά στή σύγχρονη εθνική ή πρωτευουσιάνικη παράδοσή του.

Θα δείξω σήμερα λίγη από την όψη και τα ποικίλα λαογραφικά στοιχεία που γέμισαν την οδόν Αιόλου στην περίοδο τούτη του Πάσχα. Θα έχει ενδιαφέρον να συμπληρωθεί ύστερα σαν δίπτυχο η μελέτη αυτή, με το κοίταγμα του ίδιου δρόμου και τον Δεκέμβρη, τις μέρες της Πρωτοχρονιάς.

 

* * *

Μεγάλη Πέμπτη πρωί. η πιο ζωηρή προπασχαλιάτικη μέρα της οδού Αιόλου, επειδή έχει εκεί συγκεντρωθεί μικροεμπόρευμα για τρεις κιόλας γιορτές: για τ’ αποψινά Δώδεκα Εύαγγέλια, για τον αυριανό Επιτάφιο και την έξοδο στους τάφους, και για τη μεθαυριανή Ανάσταση.

Όλα δίνονται ανακατωτά στα τραπεζάκια της, το ίδιο όπως θ’ ανακατωθούν και στη χρησιμοποίησή τους από τον κόσμο, τις μέρες αυτές. Τα στεφάνια θα χρειαστούν απόψε να κρεμαστούν στο Σταυρό κι αύριο να πάνε στους τάφους· τα κεριά θα κρατηθούν αύριο στον Επιτάφιο και μεθαύριο στην Ανάσταση· οι βαφές θα χρειαστούν σήμερα ή το Σάββατο το πρωί για τ’ αυγά· και τα πυροτεχνήματα είναι για τα παιδιά, από απόψε ως την Αγάπη της Κυριακής. Ανάμεσά τους ξεφυτρώνουν κι άλλα, παράσιτα πες, εμπορεύματα της Βδομάδας: χτένες, μπαλόνια, κοχύλια, γραβάτες, μαντήλια, σημαίες κι αστέρες κινηματογραφικοί, που, επειδή έτυχε να είναι κι αυτά στρογγυλά ή πολύχρωμα, μπορούν να σταθούν κάπως άνετα στο πασχαλιάτικο πανηγύρι.

Ας δούμε όμως από κοντά τα είδη τους, καθένα με τον τρόπο που πουλιέται και τον ρόλο που έχει να παίξει στη Γιορτή.

Τα στεφάνια πρώτα. «Στέφανα» τα λένε και τα διαλαλούν. Τ’ όνομά τους είναι επηρεασμένο από το «στέφανον εξ ακανθών» του τροπαρίου, αλλά κι από τα «στέφανα» των κηδειών, που κιόλας τούς μοιάζουν στην κατασκευή. Είναι φτιαγμένα από λουλούδια ψεύτικα, χάρτινες μαργαρίτες, τριαντάφυλλα ή φύλλα δάφνης, που ειδικοί τεχνίτες τα καρφώνουν σέ προσκέφαλα από πευκόφυλλα ξερά. Έχουν διάμετρο γύρω στά 0,30 μ. και το χρώμα τους είναι άσπρο-μαβί, ασημένιο ή χρυσό, ή ακόμα και κόκκινο.

Είναι γνωστός ο προορισμός τους: Θ’ αγοραστούν (15-30 χιλιάδες δραχμές) και θα πάνε απόψε ή αύριο το πρωί στις εκκλησιές, να περαστούν πάνω στον Σταυρωμένο. Τάματα παλιά και δέησες συγκεντρώνονται στην πατροπαράδοτη αυτή προσφορά, που παλιότερα γινόταν με φυσικά μόνο λουλούδια και στέφανα. Άλλα θα πάνε αύριο στο Νεκροταφείο, να περαστούν απάνω στους σταυρούς των τάφων άσπρα και χρωματιστά για τουςνέους νεκρούς, γκρίζα και μαβιά για τους γέρους. Ο θάνατος του Χριστού θυμίζει στον καθένα και τον δικό του νεκρό. Κάθε Μεγάλη Παρασκευή όλοι οι σταυροί δέχονται τα στεφάνια ή τα λουλούδια τους. Κι είναι το έθιμο αυτό από τα πιό παλιά τού Ελληνισμού, γιατί δεν σταμάτησε ποτέ, από τα πρώτα κιόλας χρόνια της Βυζαντινής χριστιανοσύνης. Αλλά μήπως κι οι αρχαίοι δεν ανθοστόλιζαν τους τάφους;

[Yποσημείωση: Τα στέφανα από φυσικά λουλούδια στοιχίζουν περισσότερο. Ιδιαίτερα φέτος (1953), που η Λαμπρή ήταν πρώιμη (5 Απρ.) πουλιόνταν πανάκριβα. (Οι τιμές είναι τού μεταπολεμικού πληθωρισμού). Τα ψεύτικα στεφάνια μπήκαν από τα χρόνια της Κατοχής και είναι επίδραση ξένων εθίμων (οι Καθολικοί τέτοια πανε στους τάφους). Γι’ αυτό κι ο κόσμος τα λέει «ευρωπαϊκά».]

Τα κεριά έπειτα. Είναι από τα πιο ωραία θεάματα, να βλέπεις κάθε τραπεζάκι να έχει σαν κιγκλίδωμα μπροστά του πλήθος λαμπαδίτσες, με πολύχρωμες κορδέλες πάνω τους και με κερένια χρυσολούλουδα στη μέση. Τις διαλαλούν φωνάζοντας «Κεριά και λαμπάδες!». Το μπλε χαρτί, που στρώνεται στα τραπεζάκια αυτά, είναι από επίδραση των κηροπλαστείων. Μόνο που, επειδή έτυχε το χρώμα του να μοιάζει με την ελληνική σημαία, παίρνει με τ’ άσπρα κεριά και πατριωτικόν διακοσμητικό ρόλο και τυλίγεται στα ξύλα των τραπέζιών, όπως στον κοντό της σημαίας. Τα κεριά είναι άσπρα η κίτρινα. Τα κίτρινα είναι περισσότερο λατρευτικά και προορίζονται για τις πένθιμες ακολουθίες. Τα άσπρα για την Ανάσταση, έχουν σκαλίσματα σαν πέταλα λουλουδιών και είναι τα πιο πολλά τους στολισμένα με κορδέλες: άσπρες, ροζ, κόκκινες, γαλάζιες. Είναι προορισμένα για τα παιδιά, για τις ανύπαντρες κοπέλες και για τους αρραβωνιασμένους. Ο μικροπωλητής φωνάζει κιόλας «Πάρτε για το κορίτσι σας!». Τ’ αγοράζουν όμως πιο πολύ οι νουνοί για τ’ αναδεξίμια τους, (στοιχίζουν από 5 ως 20 χιλ. δραχμές), με ρόζ κορδέλα κι άσπρη για τις αρραβωνιασμένες. Οι κόκκινες είναι επίσης για κορίτσια.

Πότε θα κρατηθούν στο χέρι αυτά τα κεριά; Λιγοστά απόψε στη Σταύρωση, μα πάρα πολλά αύριο βράδυ στον Επιτάφιο και το Σάββατο τη νύχτα στην Ανάσταση. Είναι τα κεριά που θα δώσουν, τα δυο αυτά βράδια, στους δρόμους της Αθήνας, το παράξενο περπατητό φεγγοβόλημα, που λες κι άντιφεγγίζει στη γη κομμάτια από τον έναστρο ουρανό της.

Το φώς της Ανάστασης θα γυρέψουν όλοι να το πάνε σπίτι τους, χωρίς να σβήσει. Αυτήν την άνάγκη σκέφτηκαν να εμπορευθούν μερικοί επιχειρηματίες κι έφτιαξαν κάτι φαναράκια με εικόνες τοϋ Χριστού στα τζάμια τους (Γέννηση, Βάφτιση, Σταύρωση, Ανάσταση), όπου περνάει κανείς το φως της λαμπάδας του και δεν σβήνει. («Περάστε, κύριοι. Φαναράκια για τις λαμπάδες σας, με 10 χιλιάδες!»). Άλλοι όμως προχώρησαν και στην «ηλεκτρική λαμπάδα», ένα μετάλλινο σωλήνα σαν κερί, με ηλεκτρική στήλη, που δίνει φως στο λαμπάκι του. («Μά, κερί είν’ αυτό;»).

Στα ίδια τραπεζάκια με τις λαμπάδες πουλιούνται και τα «φαναράκια», τα γνωστά χρωματιστά χαρτοφάναρα, που ανοιγοκλείνουν σαν φυσαρμόνικα. Έχουν γίνει κι αυτά εθιμικό είδος του Πάσχα, γιατί όχι μονάχα στολίζουν τις εκκλησιές και τα προαύλια, αλλά και προστατεύουν το φως από τον αέρα. Τα συνηθίζουν πιο πολύ στον Επιτάφιο, που η διαδρομή του τα χρειάζεται περισσότερο και τα κρατούν παιδιά. Έχουν επάνω τους παραστάσεις πουλιών και λουλουδιών, ή και άλλου προορισμού σχεδιάσματα. Οι κατασκευαστές τους δεν σκέφτηκαν (είναι όμως και ξένοι) να βάλουν επάνω και θρησκευτικές παραστάσεις από την Ανάσταση.

Πυροτεχνήματα. Εδώ οι αστυνομικές διατάξεις ανακατεύονται στο είδος, και του δίνουν περιορισμένη μορφή. «Ρυθμισμένη λαογραφία» θα λέγαμε, κατά το ρυθμισμένη οικονομία. Πάλι καλά όμως, που δεν απαγορεύουν όλότελα την πατροπαράδοτη αυτή άνάγκη για ξέσπασμα, στην ώρα της Ανάστασης.

Τα τραπεζάκια των πυροτεχνημάτων είναι αποκλειστικά για το είδος αυτό. Τούς πουλητές τους οι άλλοι τούς λένε «Βεγγαλικούς». Πουλούνε, πάνω σέ κόκκινη στρώση χαρτιού, όλα τα άβλαβα είδη για περιχυτό φώς και για κρότο, όσα μπορεί να ελέγξει η Αστυνομία. Πιστολάκια και φελλούς, φωτοβολίδες, φώσφορα, βεγγαλικά, που το καθένα τους έχει και ξεχωριστό όνομα: «δέντρα», «πεταλουδίτσες», «κομήτες», «σπίρτα», «βεντάγιες», «ρωμαϊκά», «τρικιτρόκες». Και το διαλάλημά τους γίνεται με πιστολιές: «Φώσφορα, βεγγαλικά, πυροτεχνήματα». Μπούμ!

Βαφές, αβγά κόκκινα. Τ’ αβγά εδώ δεν είναι φυσικά από κότες, αλλά ξύλινα. Τα φυσικά έχουνε θέση μονάχα στην οδόν Αθηνάς και στις παρόδους της. Εδώ τα ξύλινα είναι για να ρεκλαμάρουν τις βαφές και για να πουληθούν σαν παιχνίδια. Τα παιδιά, που είναι πάντα οι πιο υπολογίσιμοι πελάτες της οδού Αιόλου, τα θέλουν για να ξεγελάνε με το τσούγκρισμα τ’ άλλα παιδιά, και να τούς σπάνε τα δικά τους. Μα τα ίδια άβγά χρειάζονται στο σπίτι και για το νοικοκυριό, για στολίδι πρώτα, κι ύστερα για να μαντάρονται μ’ αυτά κάλτσες, ή να γίνονται θήκη για καρφιτσοβελόνες. Για στόλισμα πουλούνε επίσης, στα ίδια τραπέζια, και κάτι χάρτινα μεγάλα αβγά, σαν φυσαρμόνικες, που φτιάχνονται τελευταία από τεχνίτες της Πλάκας, και στοιχίζουν ως 25 χιλιάδες δραχμές. (Πληθωρισμός, όπως είπαμε, του 1953).

Οί βαφές πουλιούνται όλες σέ φάκελα, που έχουν απ’ έξω τυπωμένες παραστάσεις των ημερών: Σταυρό (χωρίς το σώμα του Χριστού), Ανάσταση, ελληνικό ζευγάρι που τσουγκρίζει αβγά, αρνάκια κ.ά. Οι εμπνεύσεις τους είναι ποικίλες, όπως και στα καρτ-ποστάλ. Μόνο που, έπειδή δεν στοιχίζουν πολύ, είναι κακοτυπωμένες. Το διαλάλημά τους είναι: «Για τ’ αβγά σας βαφές!».

Μαζί με τις βαφές πουλιούνται και χαλκομανίες με την Ανάσταση, που ο πουλητής τους θα σας πει πώς είναι γερμανικές. Αυτό δεν έχει σημασία, γιατί, όπως είναι γνωστό, η διακόσμηση του πασχαλιάτικου αβγού με παραστάσεις (ξομπλωτά η ξομπλιαστά και αβγά) είναι κάτι διεθνές, που το βρίσκουμε όμως από παλιά στην Ελλάδα. Είναι το φιλοτεχνημένο αβγό, που θα μείνει ένα χρόνο άσπαστο στο σπίτι, ή θα χαριστεί σέ πρόσωπο άγαπημένο.

Σύνοψη, ευαγγέλια, πάθη. Θα περίμενε κανείς, πως θα πουλούσαν τα βιβλία αυτά τίποτε καλόγηροι και παπαδοπαίδια. Όμως οι πουλητές τους είναι οι ίδιοι, που τις άλλες μέρες έχουν σέ κόφες και πουλούν μυθιστορήματα. Το διαλάλημά τους τώρα γίνεται σεβαστικά: «Τα Δώδεκα Ευαγγέλια κι ο Επιτάφιος θρήνος, ένα χιλιάρικο!» — «Η Ιερά Σύνοψη και τα Άγια Πάθη, με δύο τάλληρα!» (δηλ. πεντοχίλιαρα). Τα έχουν βάλει σε τάξη πάνω σε ξεχωριστό τραπεζάκι, χωρίς άλλα είδη πλάι τους. Είναι γνωστό, ότι ο κόσμος χρησιμοποιεί πολύ, τούτη την εβδομάδα, τη Σύνοψη και τα μικρά βιβλιαράκια με τα Ευαγγέλια. Είναι σχεδόν η μόνη περίπτωση, που το ελληνικό κοινό παρακολουθεί τις ακολουθίες της εκκλησίας μέσα σέ δικό του βιβλίο.

Μοσχολίβανα, καντηλήθρες κλπ. Αυτά πουλιούνται και τις άλλες μέρες στην οδό Αιόλου, (διαλάλημα: «Κεράκια, μοσχολίβανο»!), αλλά σήμερα τα τραπεζάκια τους έχουν πληθύνει και ξεφυτρώνουν σ’ όλον το δρόμο, ανάμεσα στ’ άλλα πασχαλινά έμπορεύματα. Τα είδη τους είναι στερεότυπα: λιβάνια, μοσχολίβανα, καρβουνάκια και καντηλήθρες, αλλά και μπαχαρικά διάφορα: πιπέρια, μοσχοκάρυδα, γλυκάνισος και κανέλα. Πουλητές τους είναι συνήθως γυναίκες, που μέσα σ’ ένα πρόχειρο λιβανιστήρι έχουν αναμμένα κάρβουνα και μοσχολιβανίζουν τον χώρο.

Αυτή η μυρουδιά του λιβανιού, μαζί με τις πιστολιές και τις φωνές τών πουλητάδων, κάνουν όλην την άτμόσφαιρα γιορταστική, κι αν τύχει να σημαίνουν γύρω οι εκκλησίες, όλος ο δρόμος μοιάζει με προαύλιο, όπου στήθηκε το θρησκευτικό πανηγύρι.

Κάρτες, χαρτικά. Οι πασχαλιάτικες κάρτες πουλιούνται στο μέρος του δρόμου που είναι μπροστά στο Ταχυδρομείο. Οι παραστάσεις τους είναι από τις πιο πλούσιες και χαρακτηριστικές της ελληνικής Λαμπρής (εκκλησιές, ύπαιθρο, αρνί στηή σούβλα, χοροί, τσουγκρίσματα, φιλιά, τοπικές φορεσιές), φωτερές σαν την παράδοση της γιορτής αυτής. Για όλες όμως τις έλληνικές κάρτες, την ιστορία, τα θέματα και την τεχνική τους, καθώς και για την προτίμησή τους από το κοινό, θα πρέπει να γίνει από κάποιον ξεχωριστή μελέτη. Είναι ένα ενδιαφέρον θέμα λαογραφικό.

Εδώ πουλιούνται και ταινίες με λιθογραφημένες πάνω τους ευχές: «Χρόνια πολλά» και «Καλό Πάσχα» και «Χριστός ’Ανέστη». Ανάμεσα στα κόκκινα γράμματά τους βλέπεις αβγά, με την εικόνα της ’Ανάστασης. Τις κρατούν πλανόδιοι στο μπράτσο τους και τις πουλούν 1500 δραχμές. Υπάρχουν και κυανόλευκα τέτοια «Χριστός Ανέστη», που τα τυπώνουν ιδιαίτερα για τον στρατό.

Ο ξένος που θα περάσει για πρώτη φορά από την οδόν Αιόλου, πρωί, μια Μεγάλη Πέμπτη, θα βρει συγκεντρωμένα εκεί όλα τα λατρευτικά εφόδια του Αθηναϊκού Πάσχα. Αν στρίψει μάλιστα και από την οδόν Ευριπίδου προς την Αγορά, θα δει και το άλλο εθιμικό σκέλος της γιορτής, τα φαγώσιμα είδη: τσουρέκια, αβγά, κρέατα και τυριά, που κι αν δεν αγοράζονται απ’ όλους, τουλάχιστο θυμίζουν σ’ όλους την παράδοση. Κι επειδή, σύμφωνα με τη σωστή λαογραφική κλίμακα, πίσω από το είδος είναι το έθιμο, και πίσω από το έθιμο πάντα ο άνθρωπος, ο ξένος θα καταλάβει εδώ τη σχέση γενικά του Έλληνα με το Πάσχα…

[Υποσημείωση:

Σημειώνω και τις άλλες επαγγελματικές φωνές της ημέρας, που ακούονται ιδιαίτερα στις γειτονιές των Αθηνών (και Πειραιά) από πλανόδιους περιστασιακούς, που και μόνο το προσφερόμενο είδος τους δηλώνει τις εθιμικές ανάγκες: Καλά κάρβουνα! (για το ψήσιμο του αρνιού). Άσπρος, καθαρός ασβέστης (για την πάστρα του νοικοκυριού) και επίσης πιθανό: Σφάζω άρνιά. Ποιός εχει αρνί για σφάξιμο;]

 

Advertisements

159 Σχόλια to “Η πασχαλιάτικη οδός Αιόλου το 1953 (άρθρο του Δημ. Λουκάτου)”

  1. Πάνος με πεζά said

    Καλημέρα !
    Στη Μαραθώνος πάντως, δεκαετία του ’90, πρόλαβα να σφάζουν αρνιά ζωντανά από τις καρότσες, εκεί κοντά στην Παναγίτσα (Σταυρό).

  2. Παναγιώτης Κ. said

    «Έργο λαϊκό δεν είναι μόνο ό,τι δημιουργεί ο λαός, αλλά και ό,τι του φτιάχνουν οι άλλοι, μαντεύοντας τις προτιμήσεις του, και του αρέσει.»
    Η θέση αυτή του Λουκάτου είναι ουσιαστική και απαντά σε μια απορία που μου γεννιόταν κάθε φορά που βρισκόμουν στα διάφορα παζάρια ή ακόμη και σε λαϊκά μαγαζιά. Αναρωτιόμουν πως συμβαίνει να πουλάνε πράγματα…παρδαλά τα οποία απορρίπτει ακόμη και μια στοιχειώδης αισθητική περί του ωραίου. Η απάντηση βεβαίως είναι απλή: Τα πουλάνε διότι υπάρχουν… αγοραστές!
    Θυμήθηκα μια έκδοση του Αντί (ελπίζω να μη κάνω λάθος) με τίτλο «Κάτι το ωραίον».
    Ήταν την εποχή που γίνονταν διάφορες αναλύσεις περί κιτς.

    Η αισθητική προσφέρει γενικώς κλασικές λύσεις στα διάφορα ζητήματα. Παρόλα αυτά ο λαϊκός άνθρωπος έχει την τάση να διαφοροποιείται για να κάνει «κάτι το ωραίον». Το αποτέλεσμα βεβαίως από αυτή την επιλογή συνήθως δεν είναι ό,τι το καλύτερο από αισθητικής άποψης.

  3. argyris446 said

    Reblogged στις worldtraveller70.

  4. «Σφάζω άρνιά. Ποιός εχει αρνί για σφάξιμο;»

    Στο τελευταίο βιβλίο μου «Νοσταλγώντας την δεκαετία του ’50», (αυτοέκδοση), το κεφάλαιο 14 έχει τίτλο «Ο πλανόδιος σφάχτης», που εμφανιζόταν στις γειτονιές κοντά στο Πάσχα. Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να το διαβάσουν στην ιστοσελίδα μου, που δημοσιεύει τις 61 πρώτες σελίδες του βιβλίου.

  5. ΓιώργοςΜ said

    1 Στο χωριό, το σφάξιμο για τα αρνιά των συγγενών και φίλων αναλάμβανε ο κυρ-Βαγγέλης, γείτονας και κουμπάρος μας. Συνήθως έσφαζε ένα-δύο δικά του και ένα-δύο ακόμη της γειτονιάς. Στα σφάγια επάνω, σ’ εμάς τα παιδιά που δείχναμε ενδιαφέρον, μας μάθαινε ανατομία-εδώ τα νεφρά, εδώ το συκώτι, εδώ η σπλήνα, τα πλεμόνια (τα οποία ενίοτε τα πετούσαμε στα σκουπίδια, όταν το ζώο ήταν κρυολογημένο και επάνω τους φαινόταν η φλεγμονή).
    Τα χρόνια εκείνα, στην αυλή του γύριζαν δυο αρνιά και τα αντίστοιχα κοκορέτσια, από ένα τουλάχιστο σε κάθε σπίτι γύρω. Έρχονταν τα παιδιά του από την Αθήνα, με τα εγγόνια, ερχόμασταν εμείς που ψήναμε βέβαια στο δικό μας σπίτι αλλά μας χώριζε μόνο η όχι και τόσο πολυσύχναστη δημοσιά έρχονταν συχνά τα αδέρφια της μάνας μου με τα ξαδέρφια από το κοντινό χωριό, έψηναν και στα δυο διπλανά σπίτια των θείων μου, μαζευόταν ένα μελίσσι από αδέρφια, πρώτα και δεύτερα ξαδέρφια, παιδιά, γονείς, εγγόνια… Το ίδιο σε όλο το χωριό. Μια πρωινή βόλτα στους συγγενείς σε χόρταινε από αυγά και κοκορέτσια (και κρασί ή τσίπουρο για τους μεγαλύτερους) πριν τις 11 το πρωί.

    Ο μπαρμπα-Βαγγέλης πέθανε πριν από καναδυό χρόνια, λίγο πριν κλείσει τα εκατό (ή λιγο μετά που τα έκλεισε, ποιος μπορεί να είναι σίγουρος για τις ημερομηνίες τότε;). Δύο από τα παιδιά του τον είχαν προλάβει στο ταξίδι αυτό. Η εν λόγω αυλή, αν και τσιμεντένια, χορταριάζει στις ρωγμές του τσιμέντου, η σκεπή από το πιο παλιό κομμάτι του σπιτιού βούλιαξε. Ο πατέρας μου κι αυτός έχει τρία χρόνια που μας άφησε, κι από τη γενιά εκείνη των γηγενών μόνιμων κατοίκων ένας θείος μόνο έχει μείνει. Στο χωριό, το Πάσχα όλο και κάποιοι της γενιάς μου επιστρέφουν, αλλά τον υπόλοιπο χρόνο ζήτημα να υπάρχουν 5 οικογένειες.

    Συμπαθάτε με για το ύφος, λόγω της ημέρας μου βγήκε σα μνημόσυνο.

  6. dryhammer said

    Μια πρώιμα πασχαλινή σημείωση:
    Το σπίτι μου απέχει από την εκκλησιά κάνα 5λεπτο με τα πόδια. Το βράδυ της Ανάστασης συνήθως φυσούσε κι η λαμπάδα έσβηνε στο δρόμο. Τη μια χρονιά πήραμε φως (η μάνα μου) από το γείτονα που είχε φαναράκι. Την επόμενη και έκτοτε, μόλις βγαίναμε από τον περίβολο, ο πατέρας μου άναβε τσιγάρο από την λαμπάδα κι όταν φτάναμε σπίτι, αν είχαν σβήσει και οι τρεις, κόλλαγε δυο σπίρτα στο τσιγάρο κι από κείνα μεταλαμπάδευε το φως στα κεριά…

  7. Κουνελόγατος said

    Καλημέρα.

  8. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    Καλά να περνάτε όλοι, με αγάπη και υγεία!

  9. spiridione said

    – …. Η αγορά που περιγράφει ο Λουκάτος μάλλον δεν υπάρχει πια
    Τραπεζάκια Νικοκύρη πάντως και σήμερα υπάρχουν, στο ίδιο σημείο της φωτογραφίας (έξω απ΄την Εθνική Τράπεζα δεν είναι;).

  10. Γς said

    1:

    >Στη Μαραθώνος πάντως, δεκαετία του ’90, πρόλαβα να σφάζουν αρνιά ζωντανά

    ζωντανά ε;

    Ναι κι εγώ. Στο Βύρωνα

    https://caktos.blogspot.com/2014/04/blog-post_24.html

    [πραγματική φωτό του διασωθέντος]

  11. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    6 Μωρέ μπράβο!

  12. leonicos said

    6

    Τη μια χρονιά πήραμε φως (η μάνα μου) από το γείτονα που είχε φαναράκι. Την επόμενη και έκτοτε, μόλις βγαίναμε από τον περίβολο, ο πατέρας μου άναβε τσιγάρο από την λαμπάδα κι όταν φτάναμε σπίτι, αν είχαν σβήσει και οι τρεις, κόλλαγε δυο σπίρτα στο τσιγάρο κι από κείνα μεταλαμπάδευε το φως στα κεριά…

    Πολύ ευρηματικό Ξεροσφύρη

  13. Καλημέρα

    Υπέροχο άρθρο

    με το ζόρι θυμάμαι το μικρό χάρτινο (πενηνταράκι) πούγραφε επάνω 500 και την δραχμή ππυ ήτανε χιλιάρικο. Το 54 κυκλοφόρησαν τα κέρματα της νέας δραχμής και της υπέροχης πεντάρας με το στάχυ, η δεκάρα με τα σταφύλια και η εικοσάρα με την ελιά. Αργότερα ο πληθωρισμός έκαννε τα νομίσματα με τρύπα φτηνότερα από τις ροδέλλες και εξαφανίσθηκαν.
    Αντίστοιχα και το (αρκετά) ασημένιο εικοσάρικο έφτασε να αξίζει σαν μέταλλο περισσότερο από την ονομαστική του τιμή και το λιώσανε οι αργυροχρυσοχόοι, ειδικά στα Γοάνενα έλεγε μια φήμη.

  14. leonicos said

    10

    Αναρωτιέσαι ποιο απο τα δύο είναι το πιο όμορφο

  15. leonicos said

    13

    Αντίστοιχα και το (αρκετά) ασημένιο εικοσάρικο έφτασε να αξίζει σαν μέταλλο περισσότερο από την ονομαστική του τιμή και το λιώσανε οι αργυροχρυσοχόοι,

    Θυμάμαι ότι κάποιοι τα μα΄ζευαν συστηματικά. Σου δίνανε και 22 δρ. τοο εικοσάρικο

  16. Triant said

    Καλημέρα.

    Πότε θ’ αρχίσουν οι εικασίες για την σημερινή αξία των τότε χιλιάρικων; 🙂

  17. leonicos said

    Τις αγορές αυτές, Πάσχα και Χριστούγενα τις θυμάμαι πολύ έντονα, καθώς και την απογοήτευσή μου όταν ξαφνικά σταμάτησαν.

    Η γοητεία τους ήταν τόσο μεγάλη, που δεν νομίζω οτι είναι ικανή μια περιγραφή ν’αποδώσει τη συγκίνηση, ενός παιδιού τουλάχιστον, και γι’ αυτό, χωρίς να κάνω κρτική, το κέιμενο αυτό με την κατάτμηση και την κατηγοριοποίηση, μου φάνηε πολύ αναιμικό. Ισως όμως να μη ειναι δυνατόν να γραφτεί κι αλλιώς.

    Έχω στο νού μου, πηγαίναμε συνήθως απόγευμα όταν σουρούπωνε, και γι’ αυτο, ακομα ακι η φωτογραφια δεν μου δίνει αυτό που θα ήθελα, ένα απίθανο πάει έλα, φωνές και χαρά, αγορές διαφόρων, και το επίσημο παιχνιδάδικο του Φράγκου σε μια γωνιά της Αιόλου, ανοιχτό κι αυτό.

    Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες τα νοσταλγώ

  18. leonicos said

    Βέβαια, δεν θα έλεγαπω είναι »λαογραφικό κείμενο». Τέτοια παζάρια υπάρχουν ακόμα, π.χ. στον Πειραιά, θυμάμαι κάποτε και στην Αυλιδα, κάθε παρασκευή κοκ, στο Αμύνταιο κάθε Δευτέρα

  19. leonicos said

    Η περιγραφή ιας αγοράς που δεν γίνεται πια, δεν είναι Λαογραφία.

  20. # 15

    Ενα άλλο νόμισμα που εξαφανίσθηκε-για την ακρίβεια μετανάστευσε εις ΗΠΑ- ήταν το πενηνταράκι του 54, ίδιο σε βάρος και διαστάσεις με το αμερικάνικο ντάιμ, κλασσικό νόμισμα στις υποδοχές των αυτόματων πωλητών. Η τότε σχέση αξίας ήταν 1 : 6 και με τα τσουβάλια τα έβγαζαν οι ναύτες από τις βάσεις, και όσοι πηγαιναν Αμερική

  21. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    20 Δεκάχρονα τσογλάνια ήμασταν όταν ρίχναμε στους αυτόματους πωλητές τσιχλόφουσκας (κάτι στρογγυλές ήτανε) μαλακή λαμαρίνα σε πάχος δραχμής, κομμένη και λιμαρισμένη στο μέγεθος του νομίσματος. Τη βάζαμε στην υποδοχή, γυρνάγαμε τη ρόδα και τσουπ έπεφτε η τσίχλα. Ή το στραβωμένο σε σχήμα U καρφί που ανοίγαμε τις αύλειες 🙂 βρύσες από τις οποίες οι νοικοκύρηδες είχαν αφαιρέσει το φορητό κλειδάκι, ακριβώς για τον φόβο κάτι τέτοιων τσόγλανων.

  22. Γς said

    21:

    Κι εγώ πιτσιρικάς κάτι κοινές ροδέλες, που τις στράβωνα καταλλήλως στους κερματοδέκτες του ΟΤΕ.

    Κι ήμουν μέσα σ ένα τηλ. θάλαμο, όταν αποφάσισα να σταματήσω για λίγο την ευρεσιτεχνία μου για να τηλεφωνήσει κι ένας χριστιανός που περίμενε έξω.

    Εριχνε αυθεντικά κέρματα του ΟΤΕ και του έβγαζε τις ροδέλες μου. Ανοίγει την πόρτα και μου τις δείχνει.

    -Α, δεν καταλάβατε κύριε. Να σας δείξω πως βάζουμε το κέρμα;

    -Ξέρω, ξέρω. Είχα κάνει άλλο ένα τηλέφωνο το 1945!

  23. Γς said

    13:

    https://caktos.blogspot.com/2015/05/blog-post_70.html

  24. spiridione said

    Τα τελευταία χρόνια βλέπω ότι κληρώνονται από τον Δήμο Αθηναίων 40 πάγκοι στην Αιόλου, από Λυκούργου έως Γ. Σταύρου.
    http://www.cityofathens.gr/node/33085

  25. Θυμάμαι, από ένα παλιό ημερολόγιο, ένα σκίτσο του Μποστ επιγραφόμενο «Ο απόδημος μετά χαράς αδόλου / απολαμβάνει την οδός Αιόλου», με το απίθανο δίστιχο «Μάθετε οικονομία παίρνοντας το Φασουλή. Φασουλή το φασουλή, γεμίζει το σακουλή»!
    Σοβαρά, δεν υπάρχει πια το παζάρι της οδού Αιόλου;

  26. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    9-24 Έλεγα να περάσω σήμερα να βγάλω φωτογραφία, αλλά δεν πρόλαβα.

    16 Να σημειωθεί (το ξέρεις, βέβαια) ότι λίγο αργότερα κόπηκαν τα τρία μηδενικά.

  27. Αγγελος said

    Και τα δίφραγκα ταίριαζαν αντί για quarter, τουλάχιστον στο Μετρό της Βοστόνης στη δεκαετία του 1970 🙂

  28. sarant said

    25 ίσως βιάστηκα να γράψω ότι δεν υπάρχει -αλλά δεν έχει την αίγλη που είχε.
    Το σκιτσο αυτό θα το βάλουμε κάποια φορά.

  29. Αγγελος said

    Τα τρία μηδενικά κόπηκαν την άνοιξη του 1954.
    Τα πρώτα Μίκυ-Μάους (του Πεχλιβανίδη) κυκλοφόρησαν τέλος Φεβρουαρίου 1954, και έγραφαν τιμή «ΔΡΧ. 3.000». Από το νούμερο 13 και μετά, και μέχρι το 1965 που έπαψαν να βγαίνουν, είχαν 3 δραχμές. Μετά από 211 τεύχη ξανάρχισαν να κυκλοφορούν από το 1, και εγώ, που άρχισα να διαβάζω το 1958, θυμάμαι την κατάπληξη που μου έκανε αυτή η αναγραφόμενη τιμή!
    Οπότε δεν χρειάζονται εικασίες για την αξία του χιλιάρικου του 1953. Ήταν όση η αξία της δραχμής των παιδικών μας χρόνων (μιλώ φυσικά για τους σημερινούς 60ρηδες). Μιάμιση δραχμή είχε η εφημερίδα, μία το αστικό τηλεφώνημα από τηλεφωνικό θάλαμο, μία (και αργότερα 1,20) το εισιτήριο ως την Ομόνοια, 3 (νομίζω) η φρατζόλα του κιλού, 7,50 (αυτό το θυμάμαι πολύ καθαρά, γιατί με στέλνανε να πάρω) τα τσιγάρα Ασσος — ένα πενηνταράκι δε (και όχι μια δραχμή, τουλάχιστον το 1961) οι τσίκλες που έκλεβε ο Στοδγιάλοχτήνος. Πολύ χοντρικά, όσο ενός σημερινού ευρώ.

  30. loukretia50 said

    «Είναι τα κεριά που θα δώσουν, τα δυο αυτά βράδια, στους δρόμους της Αθήνας, το παράξενο περπατητό φεγγοβόλημα, που λες κι άντιφεγγίζει στη γη κομμάτια από τον έναστρο ουρανό της…»

    Τι όμορφο!

    «…σύμφωνα με τη σωστή λαογραφική κλίμακα, πίσω από το είδος είναι το έθιμο, και πίσω από το έθιμο πάντα ο άνθρωπος, ο ξένος θα καταλάβει εδώ τη σχέση γενικά του Έλληνα με το Πάσχα…»

    Σίγουρα κάθε ξένος θα νοιώσει την ιδιαίτερη ατμόσφαιρα αυτών των ημερών και τη δύναμη της παράδοσης , αν και όχι τόσο στην Αθήνα, κυρίως σε χωριά.
    Και αυτό είναι κάτι που νοσταλγούν πολύ οι μετανάστες.
    (τότε και τώρα…)

  31. Μαρία said

    29
    Μια δεκάρα η κοινή καραμέλα και δυο δεκάρες οι γάλακτος.

  32. loukretia50 said

    Η «πατροπαράδοτη ανάγκη για ξέσπασμα» και οι περιορισμοί «Ρυθμισμένη λαογραφία» …
    Δε θα το έλεγα και πολύ ρυθμισμένη, τουλάχιστον όχι στον τόπο που μεγάλωσα!
    Στην περιφορά του Επιταφίου και κυρίως στην Ανάσταση ο μόνιμος φόβος και όχι μόνο των μικρών, ήταν να μην αρπάξουν φωτιά τα μαλλιά από λαμπάδες που κρατούσαν παιδάκια – στην αγκαλιά ή περιφερόμενα – και να μη σκάσει τρίγωνο ή ό,τι άλλο αυτοσχέδιο βεγγαλικό στα πόδια.
    Εκτός από τα πυροτεχνήματα στον ουρανό που είναι πάντα εντυπωσιακά, καθόλου δε θα μου έλλειπαν τα επίγεια βαρελότα.
    Δεν είναι και λίγα τα ατυχήματα που έχουν προκαλέσει.
    Βέβαια είναι εντυπωσιακό το έθιμο στους Βροντάδες και αλλού τα χαλκούνια, αρκεί να τα βλέπεις από πολύ- πολύ μακριά!

  33. venios said

    Το πιο φτηνό είδος ήταν οι καραμέλες Τσάρλεστον, 50 δρχ (=0,05), στα παγωτά ΕΒΓΑ (τα μοναδικά) 600-700 δρχ η κρέμα και 1000 η σοκολάτα.

  34. venios said

    Και τη δεκαετία του 70 οι έλληνες φοιτητές στη Γαλλία τηλεφωνούσαν βάζοντας στον κερματοδέκτη ελληνικά δίδραχμα αντί φράγκου.

  35. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    29 > οι τσίκλες που έκλεβε ο Στοδγιάλοχτήνος

    τσκ – τσκ -τσκ.
    Οποία περιφρόνησις του πλούτου της τρισχιλιετούς. Οι τσίκλες που αποκτούσε / προμηθευόταν / εξοικονομούσε είναι ευγενέστερες, πιστεύω. Λίγη κομιλφότης δεν βλάπτει 🙂
    Και ναι, δεκ. 70 κάνανε δραχμή, όχι πενηνταράκι. Είχαν προηγηθεί οι αντ χοκ εργώδεις προσπάθειες της εθνοσωτηρίου.

  36. Μαρία said

    34
    Μου μας τα μάζευαν την παραμονή της επιστροφής τους στα Παρίσια 🙂

  37. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ηλεκτρική λαμπάδα με μπαταρία και λαμπάκι; Πρώτη φορά το ακούω. Προφανώς για να μη σβήνει τη φλόγα ο άνεμος, αλλά πιο κακόγουστο πράγμα δεν θα μπορούσαν να σκεφτούν. Θα έπρεπε να έχει περίοπτη θέση στην εκδήλωση του ΑΝΤΙ για το κιτς «Κάτι το ωραίον». Δεν ήταν μόνο έντυπο αφιέρωμα, ήταν ολόκληρη έκθεση, νομίζω στο παλιό εργοστάσιο Κλωναρίδη-Φιξ. Το 1984 πρέπει να ήταν, την είχα επισκεφτεί.

  38. loukretia50 said

    35. Υποθέτω ότι οι ζωηροί μπόμπιρες μετά από κάποιες φορές, για να μη γίνουν αντιληπτοί, εύρισκαν κάποιο παιδί υπεράνω υποψίας να ρίξει το δήθεν κέρμα! – και εκείνο δεχόταν με χαρά που καταδέχονταν οι «μεγάλοι» να του δώσουν σημασία! – ξέρω τι σου λέω!
    Επίσης είχαν πλήρη επίγνωση ότι μια τσίχλα κολλημένη σε ρούχα ή σε μαλλιά είναι μεγάλο καψόνι!
    και μια φωτό επίκαιρη

  39. Triant said

    Γύρω στο 70 το πενηνταράκι ήταν ίδιο με τα 50 λεπτά του ελβετικού φράγκου. Οι φοιτητές παίρνανε μπουκαλάκια Gerber με δαύτα και τηλεφωνούσαν σπίτι φτηνά. Φημολογείται ότι οι Ελβετοί πήγαν με ένα σακί πενηνταράκια στην πρεσβεία μας και απαίτησαν τα αντίστοιχα μισόφραγκα. Δεν το αποκλείω.

    Το εξηνταλίγο θυμάμαι τον Μικρό Ήρωα δύο δραχμές. Αργότερα, το εβδομηνταλίγο (70 – 71), το σουβλάκι 4 αλλά το λεωφορείο 1 και το τρόλλεϋ 1,20 (επειδή απαγορευόταν το κάπνισμα;). Οι αντιστοιχίες δεν είναι απόλυτες δηλαδή. Αν βάλεις 1 δρχ. = 1 ευρώ άλλα ήταν φτηνά και άλλα ακριβά.

  40. ΣΠ said

    39 Φημολογείται ότι οι Ελβετοί πήγαν με ένα σακί πενηνταράκια στην πρεσβεία μας και απαίτησαν τα αντίστοιχα μισόφραγκα.

    Αυτό πράγματι γινόταν και στις ΗΠΑ και στην Γαλλία.

  41. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γειά σας καὶ χρόνια πολλά!

    Μπορεῖ νὰ μήν διεκδικεῖ λογοτεχνικὲς δάφνες τὸ σημερινό, ἀλλὰ μᾶς ξύπνησε παιδικές μνῆμες.

    Οἱ δικές μου μνῆμες ἀπὸ τὴν Αἰόλου εἶναι μιὰ δεκαετία νεώτερες, μιᾶς καὶ ἤρθαμε στὴν Ἀθήνα τὸ ᾿61.

    Οἱ εἰκόνες ἦταν πραγματικὰ μαγικές στὰ μάτια ἑνὸς παιδιοῦ ἀπὸ νησί, τῆς ἄγονης γραμμῆς τότε, ποὺ ἔβλεπε ἐλάχιστα εὐτελῆ παιχνίδια στὸ μοναδικὸ ψιλικατζίδικο τοῦ χωριοῦ.

    @5. Γιῶργο, μὲ συγκίνησε τὸ σχόλιό σου.

  42. # 40

    Και πως απέδειξαν πως τα κέρματα τα χρησιμοποίησαν έλληνες πολίτες και όχι π.χ. γερμανοελβετοί τουρίστες που έκαναν διακοπές στην Ελλάδα.; Μόνο παράπονα και αγνάκτηση μπορούσαν να εκφράσουν, τίποτε δεν μπορούσαν να απαιτήσουν

  43. loukretia50 said

    42. Μπορεί να επικαλέστηκαν τον απλούστερο λόγο:
    ότι έχουν πολλά ελληνικά κέρματα και θέλουν να τα ανταλλάξουν με φράγκα. Θα είχε κανείς αντίρρηση?

  44. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μια ωραία ανθολογία με πασχαλινά κείμενα, στα οποία περιλαμβάνεται και αυτό του Λουκάτου:

    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.politeianet.gr/books/9789608239609-anthologia-narkissos-to-diko-mas-pascha-paschalina-afigimata-256621&ved=2ahUKEwjCkOuoluvhAhVN6qQKHY0HB78QFjAEegQIARAB&usg=AOvVaw3kIJuyROk01aYQuEqxiiL3&cshid=1556192931826

  45. sarant said

    34-39 Και τώρα, κάποια νομίσματα μεσογειακών χωρών έχουν διαστάσεις και όψη ταυτόσημες με τα μονόευρα και τα δίευρα.

  46. ΧριστιανoΜπoλσεβίκoς said

    45 Έχω στα χέρια μου δύο νομίσματα εντελώς όμοια με το δίευρο. Tο ένα έχει έναν Φαραώ μπροστά και πίσω γράφει αραβικά και ONE POUND.
    Το άλλο έχει έναν προφανώς ασιατικής καταγωγής άντρα μπροστά και πίσω κάτι σαν οικόσημο με δύο ελέφαντες, τα γράμματα ασιατικά σίγουρα.
    Σε ποιές πρεσβείες να πάω;

  47. loukretia50 said

    46. ταις πρεσβείαις του στρατοκόπου!
    (you know, οδοιπόρε, αδελφέ μου κλπ – εσείς οι ταξιδιάρηδες!)

  48. ΧριστιανoΜπoλσεβίκoς said

    47 Όχι δεν είναι τουριστικά ενθύμια, εδώ μου τα πασάρανε για δίευρα.

  49. Αγγελος said

    (43) Μα το ζήτημα δεν ήταν να τα ανταλλάξουν — ήταν ότι το μισό γαλλικό φράγκο άξιζε τότε 4 δραχμές!
    Αλλά κι εγώ δεν πιστεύω πως μπορεί να έγινε τέτοιο πράγμα. Από πού κι ως πού η πρεσβεία θα ήταν υπέυθυνη για τις μικροαπάτες των συμπατριωτών της;

  50. Αγγελος said

    γαλλικό –> ελβετικό
    (Αλλά και το μισό γαλλικό 3 δραχμές είχε την εποχή των σταθερών ισοτιμιών…)

  51. loukretia50 said

    49. Δε θα απέκλεια να συνέβη, όχι για να απαιτήσουν κάτι από την πρεσβεία, απλά για να δηλώσουν την ενόχλησή τους για ένα γεγονός με …ατράνταχτες αποδείξεις!

  52. Μανούσος said

    Και κάποιες λιρέτες αντιστοιχούσαν σε 5μαρκα Γερμανικά….

  53. Αγγελος said

    Χριστιανομπολσεβίκε (46), αυτό με τον Φαραώ (πρόκειται για τη μάσκα του Τουταγχαμών) και την ένδειξη one pound είναι προφανώς αιγυπτιακό. Είναι ζητημα αν αξίζει 5 λεπτά στο άρτιο. Κράτα το για σουβενίρ. https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a0/100_EPT_obverse.JPG/70px-100_EPT_obverse.JPG https://en.wikipedia.org/wiki/File:100_EPT_reverse.JPG

  54. 45 Έχω 50 λέκια αλβανικά και 10 δηνάρια βορειομακεδόνοκα (κι αυτά πρέπει να τ’ αλλάξουνε, ρεμπούμπλικα Μακεντόνια γράφουμε) στο πορτοφόλι μου, για τα καρότσια του σουπερμάρκετ 🙂

  55. 48 Και τούρκικες λίρες και ουγγαρέζικα φιορίνια αντί για ευρά και δίευρα.

  56. Γιάννης Ιατρού said

    Ξεφτιλίσει το έχουν με τις λαμπάδες… Φάτε μάτια ψάρια…

  57. sarant said

    Ωραίο το νομισματικό υποθέμα που πιάσαμε 🙂

  58. Γς said

    Κι άλλα τηλεφωνικά κόλπα.

    Από Αμερική:

    Ελεγες στην Οπερέτα [τηλεφωνήτρια] ότι θέλεις να κάνεις «collect» τηλεφώνημα στην Ελλάδα

    Κι η τηλεφωνήτρια ρώταγε τη μάνα σου, που δεν καταλάβαινε γκρι αγγλικά:

    -Ντου γιου ακσέπτ α κολέκτ κολ;

    Τότε έμπαινες στη μέση:

    -Πες γες μαμά!

    Κι αυτό ήταν όλο

  59. Γιάννης Κουβάτσος said

    Βαφτιστήρι μου Τζι, δεν ξέχασα τη λαμπαδίτσα σου:
    https://www.google.com/url?sa=i&source=web&cd=&ved=2ahUKEwiZ0oezuOvhAhVLEVAKHc9rAB8Qjhx6BAgBEAI&url=http%3A%2F%2Fwww.baftiseto.gr%2Fcontent%2Fpashalini-lampada-aris&psig=AOvVaw37d93JoGHNJaxOrRpqmeMu&ust=1556288440242767

  60. 27, … Και τα δίφραγκα ταίριαζαν αντί για quarter, τουλάχιστον στο Μετρό της Βοστόνης στη δεκαετία του 1970 🙂 …

    Ταίριαζαν και στα ηλεκτρονικά παιχνίδια (Πάκμαν και συναφή) στα 80ζ! 🙂

  61. Πουλ-πουλ said

    Πολύ αργότερα, στην Αθήνα, δεν χρειαζόταν να ψάχνεις για παρόμοια νομίσματα. Θυμάστε τα κουτιά στα λεωφορεία; Μπορούσες να ρίξεις μέχρι και κουμπιά.

  62. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>(τα στέφανα) φτιαγμένα από λουλούδια ψεύτικα, χάρτινες μαργαρίτες, τριαντάφυλλα ή φύλλα δάφνης, που ειδικοί τεχνίτες τα καρφώνουν σέ προσκέφαλα από πευκόφυλλα ξερά.
    Το πλαστικό δεν είχε ακόμη απλωθεί

  63. Georgios Bartzoudis said

    # «Κόκκινη Πέφτη» σήμερα, όπως λέμε Μακεδονιστί (τα σχόλια …απαγορεύονται!). Αυτή και μόνο αυτή τη μέρα έβαφε η μάννα τα αυγά.

    # Τα στεφάνια βέβαια τα έφτιαχναν οι γυναίκες, από φυσικά και μόνο λουλούδια: Κάθε αυλή Μακεδονικού σπιτιού είχε ένα «μπαχτσιούδ(ι)» [χαμουτζιστί, ανθόκηπος]¨με διάφορα λουλούδια, όπως συμπουϊές (βιολέτες), τριαντάφυλλα, κρίνα κλπ.

    # Ελάχιστα πασχαλινά είδη αγοράζονταν: Οι μπακάληδες μας πουλούσαν «καραμέλις» που τις λέγαμε «χιλιάρκις» (1000 ολόκληρες δραχμές η μία) και «πιντακουσιάρ(ι)κις». Λίγο μετά κόπηκαν τρία μηδενικά.

    # Εν Μακεδονία, άλλα ήταν τα κεριά και άλλες οι λαμπάδες: Τα κεριά ήταν από μελισσοκέρι, χειροποίητα βεβαίως, που τυλίγονταν σε κουλούρες. Τις έφτιαχναν οι μανάδες και μας τις έδιναν από την αρχή της Μεγάλης Βδομάδας για τις «Αγρυπνίες». Οι λαμπάδες ήταν από σπαρματσέτο και αγοράζονταν από το παζάρι, κυρίως για τα μικρά παιδιά, και δίνονταν το Μεγάλο Σαββάτο, πριν από την Ανάσταση.

    # Πιστολάκια με τάπες (φελλούς) που είχαν λίγο μπαρούτι και εκπυρσοκροτούσαν, αγόραζαν μόνο οι πλούσιοι και μόνο για τα μεγαλύτερα από τα παιδιά τους. Αργότερα, τινές εξ ημών εισαγάγαμε το …φωσφορίζον σύρμα: Ψιλό σύρμα κουζίνας που την ώρα του «Χριστός Ανέστη» το ανάβαμε και το περιστρέφαμε, στεκόμενοι σε ένα σημείο του καμπαναριού. Χαμός!

    # Εγχώριας παραγωγής ήταν και τα παπίσια (ή παπίτ’κα) αυγά: Έσπαζαν όλα τα αρνιθίσια τοιαύτα!

    # «Σύναψη» (έτσι τη λέγαμε), ή βιβλιαράκι «η ζωή εν τάφω» (έτσι το λέγαμε κι αυτό) είχαμε μόνο 3-4 παρέες, μία βέβαια η κάθε παρέα. Με αυτήν ψάλλαμε τα εγκώμια το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής.

    # Τέλος, η χαμουτζήδικη λέξη «τσουρέκι» ήταν άγνωστη εν Μακεδονία. Αντ’ αυτής, η μάννα κατασκεύαζε τα κ’λίκια (κλί-κια, η …μισοχαμουτζιστί, κουλίκια): Ένα για τον νούνο, ένα για τη μανιά Γιουργιά, ένα για τη μανιά Παναέτου κλπ.

    ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!

  64. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Την ίδια χρονιά,1953, και σε κοντινές μέρες, στην Ομόνοια
    «Θα πρέπει να πλησιάζει Πάσχα, αφού το Κοτοπούλη προαναγγέλλει τον Βαρκάρη του Βόλγα «την Κυριακή του Πάσχα» (ένα γαλλογερμανοϊταλικό φιλμάκι δεύτερης διαλογής με αυθεντικό τίτλο I battellieri del Volga και την Έλσα Mαρτινέλι στον ρόλο της Μάσα).
    https://www.lifo.gr/articles/retronaut_articles/161418

  65. sarant said

    64 Τι ωραία φωτογραφία κι αυτή!

  66. Γιάννης Ιατρού said

    64: Πράγματι ωραία φωτό. Δεν είχαμε κι αφρικάνικη σκόνη τότε, ενώ σήμερα …

  67. ΣΠ said

    64
    Πρέπει να είναι λάθος η χρονιά γιατί «Ο βαρκάρης του Βόλγα» με την Έλσα Mαρτινέλι είναι ταινία του 1959.
    https://www.imdb.com/title/tt0051401/

  68. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    #31: Ναι! Πού το θυμήθηκες;;!!

    #32: Τα αυτοσχέδια τρίγωνα βαρελότα (από άσπρη ή μπλε κόλλα ντυσίματος τετραδίων), τα λέγαμε στο Ηράκλειο ’’πλακατζίκια’’, ενώ στα Ρεθυμνιώτικα ’’πλαταντζίκια’’. (Αναζητείται ετυμολογία, γιατί η κυκλοφορούσα από το «πλαταγίζω», δεν με πείθει…). Με στοιχειωδώς προσεχτική χρήση ήταν ακίνδυνα!

    #20 κλπ: Το πενηνταράκι του ΄54:
    https://el.ucoin.net/coin/greece-50-lepta-1954/?cid=30908

    Και το προηγούμενό του ίσης αξίας χάρτινο πεντακοσαράκι του ΄50 (έως ΄53):

    (για ένα κουλούρι της ’’κανέλας’’, ενώ το σταφιδόψωμο νομίζω έκανε χιλιάρικο)

    #56: Μόνο ξεφτιλίσει;; Το έχουν παραχ…ει με τις ανόητες «πασχαλινές» λαμπάδες! Πολύ τσαντίζομαι! Είμαι περίεργος να μάθω αν αγοράζονται…

  69. loukretia50 said

    Απουσιολόγε, κρυφορομαντικέ!! for you!
    Tης ομίχλης
    Κόρη ωραία τροφαντή
    Στέκεται στο μπαλκόνι
    Κοιτάζει τον ορίζοντα
    που χάθηκε στη σκόνη

    Απέναντι ένας νεαρός
    Έχει αλλοιθωρίσει
    Και αφορμή αναζητά
    συζήτηση ν΄αρχίσει

    -Άραγε τι να σκέφτεται
    Αυτή η πανώρια κόρη
    Και είναι μελαγχολική
    Σα νάχασε βαπόρι?
    Μια αγάπη μάλλον έχασε
    κι η θλίψη της φουντώνει
    Στα μάτια της τα δάκρυα
    πως λάμπουν! Αχ! βουρκώνει!

    Κι εκείνη αναστέναξε
    Το βλέμμα της σηκώνει
    Κι ένα πικρό χαμόγελο
    στα χείλη της παγώνει :

    -Ομίχλη τόσο πνιγερή
    Το πέπλο της απλώνει
    Αχ! κρίμα η μπουγάδα μου
    που πνίγηκε στη σκόνη»
    ΛΟΥ
    Τα μάτια μας πολύ συχνά
    μας παίζουν παιχνιδάκια
    κι η σκόνη η αφρικάνικη
    ξυπνάει τα μεράκια

  70. Μαρία said

    56

  71. Γιάννης Ιατρού said

    χαχα, κρυφορομαντικέ !! Καλό 🙂
    ΜισιρΛΟΥ !

  72. ΣΠ said

    69
    Λουκρητία, μου θύμισες αυτό του Τιμολέοντος Αμπελά:

    Η ΓΕΙΤΩΝ

    Και ήτο η γείτων
    ξανθή λευκοχίτων
    εστία χαρίτων
    πλουσίων, αρρήτων·
    και έλεγον φρίττων,
    το μέτωπον πλήττων:
    ω είθε αχίτων
    να ήτο η γείτων!

  73. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    67 ΣΠ
    Α! Bλέπω έχει κάμποσες(ωραίες!) των Clarence & Andrew Morange και χρονολογούνται σχεδόν όλες 1953. Αφού είναι του 1959 ή και νεότερη η της Ομόνοιας και 1953 της Αιόλου, να έμειναν τόσο στην Ελλάδα;
    ‘Aλλη μια πασχαλινή του C.M. «κάπου κοντά στην Αγορά» 1953, Από το ίδιο ΦΒ μ΄αυτήν που έβαλε ο Νικοκύρης

  74. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    73 Να δούμε θα μπει η φωτό; https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/12294682_969267686484701_8483260407608348472_n.jpg?_nc_cat=104&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&oh=bdd7e231ce1f9f33c48994be0a4599a2&oe=5D6A0C3F

    66 Γιάννης Ι. (ο κρυπτορομαντικός) >>Δεν είχαμε κι αφρικάνικη σκόνη τότε, ενώ σήμερα …
    Μην ορκίζεσαι

  75. loukretia50 said

    72. ! δεν το ήξερα!
    όμως… η δικιά μου τελικά…

    Εθεάθη η γείτων
    η πλήρης χαρίτων
    εις όροφον τρίτον
    και κοίταζε φρίττων */ * καταχρηστικώς!
    κουβάρι απλύτων
    που – μάλλον ή ήττον
    πλην άλλων – αρρήτων
    εθύμιζε κρείττον
    εσμόν φαιοχίτων!

  76. ΣΠ said

    75
    Καλά, ήμουν σίγουρος ότι θα το σκάρωνες σε δευτερόλεπτα. Δεν παίζεσαι!

  77. loukretia50 said

    76. Όμως δε θέλω να παίζω μόνη μου!
    Δε χρειάζεται να είναι σε ρίμες μία πάσα!

  78. Γιάννης Ιατρού said

    74β: Ναι, ναι, πως, από το Λαύριο, με τους Φοίνικες της Σακχάρας 🙂

  79. sarant said

    75 Φοβερή είναι, πράγματι. Και δεν έβαλε και το κολέγιο του Ίτον διότι είναι αρρένων.

  80. sarant said

    Κι ένα σχόλιο από το ΦΒ για τα νομισματικά:

    Τον Γεναρη που πηγα στην Τουρκια ειδα πως τα κερματα της μιας λιρας (το 1/6 και λιγοτερο του ενος ευρω) ηταν σχεδον ολοϊδιο σε διαμετρο και διχρωμια με το δικο μας διευρο. Εννοειται πως ολοι μας εξαφανισαμε απο το πορτοφολι μας τα ευρωκερματα για να μην μπερδευτουμε.

  81. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    75 Λου 🙂
    Ανδρικών κοινοτήτων
    φαντασίωσις κρείττων
    η γείτων, η γείτων
    η άνευ εσθήτων…

    Ο Κράου ένα βράδυ στο στέκι του στο τσακίρ της παράστασής του έλεγε πως αποκηρύσσει το στίχο στο παλιό του άσμα «κι ύστερα κανόνισα και δε σου τηλεφώνησα» και καλούσε το ακροατήριο να το αλλάξουμε σε πιο θετικό απ αυτή την ξινίλα «μα άκου, δε σου τηλεφώνησα! να τηλεφωνάτε παιδιά να τηλεφωνάτε…»
    «Κι ύστερα κανόνισα
    και πήγα στη γειτόνισσα, άλλη μια φοράαα!»
    η αλλαγή που προκρίθηκε 🙂
    Κολαστήκαμε Μ.Πέμπτη…

  82. Γιάννης Ιατρού said

    79: Στα θερινά τμήματα δέχονται και γυναίκες. Αμέ!

  83. loukretia50 said

    ΄Ιτον θέλατε? έφτασεεε!

    Ο Χαρούλης – ή Χαρίτων
    της σχολής των Αναβρύτων
    από σόι με μέγα μύτον
    και με αδελφό τον Τίτον
    (του οποίου ήμουν γείτων),
    όταν σπούδαζε στο Ίτον
    ήτανε –μάλλον ή ήττον-
    ειδικών δεξιοτήτων
    για τα γούστα των εγκρίτων
    χάι προσωπικοτήτων
    φανφαρόνων και κομήτων

    Και ο τάλας νέος φρίττων
    έκρινε πως είναι «κρείττον»
    -όπως λέει ο φίλος Κρίτων –
    και τους νεροβράστους πλήττων
    με κατεβατά αρρήτων
    ύβρεων και αισχροτήτων
    την κοπάνισε με τρίτον
    Αμ πώς!

  84. mitsos said

    ο Λουκάτος, που δεν ήταν ακραίος δημοτικιστής -κι όμως γράφει «οι δέησες» και «ο Σταυρωμένος»
    εδώ λέμε επιλέγει \νουνοί» αντί ανάδοχοι.

    Καλησπέρα
    το πιο εντυπωσιακό στην αγορά της Αιόλου, το εξηντακάτι , ήταν τα πιστόλια με φωτοβολίδες, οι στρακαστρούκες … και για τα κορίτσια μάλλον τα φαναράκια …

    Όμως οι πασχαλινές αναμνήσεις μου περιλαμβάνουν πιο εντυπωσιακές εικόνες από αυτές της αγοράς της Αιόλου:

    Σφαγή μικρών κατσικιών από τον παπού μου με αμοιβή το τομάρι ( παπουτσής ήταν και αντάλλασσε τα τομάρια με δέρματα στα βυρσοδεψεία του Πειραιά )… Θυμάμαι ακόμα πως μια δυο χρονιές πεταγόμουν την νύχτα βλέποντας στο όνειρό μου το αίμα που πεταγόταν προς το μέρος μου…Ύστερα ήταν το κρεμασμα στην μουριά , φούσκωμα από το πόδι και το γδάρσιμο.

    Η ετοιμασία αυτοσχέδιων βαρελότων … άδειασμα πρώτα φυσιγγίων σε χωνάκια από τσακισμένα τραπουλόχαρτα και μετά … το φυτίλι και τύλιγμα πολύ σφιχτό με σχοινί.

    Ακόμα και Μεγαλόπαρασκευιάτικα με εκείνη την καμπάνα να κτυπά θλιμένα και τα σκυλιά να αλυχτούν βρίσκαμε τρόπο να γελάσουμε . Μια μικρή φλόγα και λίγο λίπος στη γράνα , δίπλα στην βρύση, σήκωνε όλες τις μοικοκυρές στο πόδι να βρουν αυτόν που έψηνε στην γειτονιά.

    Και την νύχτα στις γωνιές να καρτερούν το πέρασμα του επιτάφιου με φωτιές με δίμετρες φλόγες και ρίχναν θυμάρι και λιβάνι …

    Καλή … μαγειρίτσα

  85. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ε, αφού έβαλε το μποστικής εμπνεύσεως «η γείτων…κοίταζε φρίττων», μπορούσε να βάλει και το Ίτον. 😊

  86. Γιάννης Ιατρού said

    81: α+β
    …Κολαστήκαμε Μ. Πέμπτη
    χαχα, βλέπω, σ’ έχει πιάσει η κατάνυξη 🙂

  87. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    86 Κατάνοιξη ! 🙂

  88. Γς said

    81:

    > Κι ύστερα κανόνισα
    και πήγα στη γειτόνισσα

    [την κακούργα]
    και την δολοφόνησα

  89. Γιάννης Ιατρού said

    87: 😂😂

  90. loukretia50 said

    Των γειτόνων – αναισθήτων-
    περιφερομένων
    και διάφανων εσθήτων
    περιβαλλομένων
    Φευ!
    Των ανδρών τε κοινοτήτων
    εμπιμπραμένων
    Ημείς άδομεν!
    (κι ας είναι Μ.Πέμπτη!)

  91. sarant said

    83-90 Εντυπωσιάζομαι διαρκώς!

  92. loukretia50 said

    Γιάννη Κουβάτσο
    Μολόγα δάσκαλε! Είμαι τόσο προβλέψιμη?

  93. Γιάννης Κουβάτσος said

    Προβλέψιμη από πού κι ως πού; Στο ‘χω ξαναπεί, έχεις σίγουρα μεγάλο χάρισμα στη στιχουργία και, υποψιάζομαι, και στην ποίηση. 😉

  94. 92 Μπα, όχι. Ένα Μπάστερ Κήτον περίμενα κ γω κ με απογοήτευσες :-Ρ

  95. Ή έστω το τέραν και το κήτον.

  96. mitsos said

    @83 Η Λου
    σε μεγάλα κέφια
    ( εξ απορρήτων )

  97. 80 Ε, ναι για.

    64 – 67 Μήπως «Ο βαρκάρης του Βόλγα» του Κοτοπούλη είναι θεατρικό κι όχι ταινία;

    84 κ.ά. περί σφαχτών: Στο χωριό τα αμνοερίφια ήταν λιγοστά κι έτσι δεν περιμέναν να τα φάνε το Πάσχα. Ανάλογα πότε είχαν γεννηθεί, γινόταν και το σφάξιμο. Κάποιος χασάπης του χωριού (είχαμε τρεις – τέσσερις) αναλάμβανε τη διαδικασία (συνήθως σ’ ένα μέρος του χωριού που είχε δίπλα και νερό για πλύσιμο, σπάνια στο σπίτι μπροστά). Η αμοιβή του, το τομάρι. Και μεγάλος χαβαλές για τη φούσκα, ποιος θα την πάρει.

  98. sarant said

    64-67-97

    Τελικά δεν είναι λάθος η χρονιά, αλλά λάθος η ταινία ή μάλλον συνωνυμία. Πρόκειται για άλλη ταινία του 1935 που είχε ξαναβγεί το 1950

    http://athina-nea.blogspot.com/2016/03/1953.html

  99. loukretia50 said

    Πέπλο μυστηρίου η σκόνη
    πόσα πάθη φανερώνει!
    Πώς το νου μας ξεσηκώνει!
    Πώς τα μάτια μας θολώνει!
    Και αργεί να φύγει η σκόνη…
    Αχ!
    Τι κακό να είναι μόνη
    η μοιραία Περσεφόνη!
    Φήμες λένε πως σκοτώνει
    όταν πάθος την τυφλώνει
    και στην άσφαλτο ξαπλώνει
    με το smart, όταν θυμώνει
    όποιον απρεπή μουτζώνει.

    Υπερβολές! – παρήλθον εκείνοι οι χρόνοι!

    Φιγουρίνι ξεδιπλώνει
    βλέπει άνδρες και λιγώνει.
    Μα ούτε τσάι στο μπαλκόνι
    δε μπορεί, γιαυτό στριτζώνει
    και τα βάζει με τη σκόνη.
    Ούτε να κρατά τιμόνι
    Γιατί όποιος κι αν ζυγώνει
    και φοράει παντελόνι
    τον νομίζει για το Χρόνη
    που την έχει αφήσει μόνη.
    Πεζοδρόμιο σκαρφαλώνει.
    και αρχίζει να γκαζώνει.

    Από φόβο αυτός παγώνει.
    Τη ζωή σε μια οθόνη
    βλέπει τώρα να τελειώνει
    Βρέχει και το παντελόνι
    και λιπόθυμος ξαπλώνει.
    Από τύχη τη γλιτώνει
    όμως όχι η Περσεφόνη.
    Η τροχαία τη μπαγλαρώνει
    κι η μοιραία πάλι μόνη
    και την ώρα της σκοτώνει
    ΛΟΥ
    Έτσι να’ταν όλοι οι φόνοι…
    Αυλαία

  100. loukretia50 said

    Βρήκα ένα «βαρκάρη του Βολγα» – ΙΒΑΝ ΜΠΕΛΟΥΚΙΝ
    Δεν ξέρω αν αυτό έγινε ταινία, δε θα το απέκλεια
    http://ex-amaxis.gr/wp-content/uploads/2011/02/I%CE%92%CE%91%CE%9D-%CE%9C%CE%A0%CE%95%CE%9B%CE%9F%CE%A5%CE%9A%CE%99%CE%9D.pdf

  101. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    98 Ωραία! Λύθηκε κι αυτό. Όχι που θα ξέφευγε του Νικοκύρη! 🙂

    94 Διαλοχτήνε
    >>Ένα Μπάστερ Κήτον περίμενα κ γω
    Παίγνιο πιθανοτήτων
    αν σφηνώσεις Μπάστερ Κήτον
    μεταξύ των τριτοκλίτων
    -αστειοτήτων, ωμοτήτων
    εχθροτήτων, ακροτήτων
    ταυτοτήτων,πραοτήτων
    (και λοιπών …αρχαιοτήτων)-
    άντε νάβρεις μούσας μίτον 🙂

  102. # 59

    Οσοπερισσότερο θα μαθαίνεις , τόσο πιο πολύ θα καταλαβαίνεις

  103. ΣΠ said

    98
    Ναι, είναι δύο ταινίες του 1936 και του 1959 με τον ίδιο τίτλο:
    https://www.imdb.com/title/tt0030948/
    https://www.imdb.com/title/tt0051401/
    Δεν φαίνεται να σχετίζονται, κρίνοντας από τους συγγραφείς.
    Η ταινία «Η εκδίκηση του Ινδού», που παιζόταν, δεν έχει σχέση με Ινδούς αλλά με Ινδιάνους! Είναι γουέστερν με αρχικό τίτλο Comanche Territory (1950).
    Η χρονιά πρέπει να είναι το 1951, όχι το 1953.

  104. loukretia50 said

    103. Πάντως δεν ήταν ο Τάφος του Ινδού, που όπως διάβαζα κάπου «… πλημμύριζε συχνά και δεν θερμαινόταν επαρκώς, αλλά η ομάδα μπάσκετ του ΠΑΟ, με αυτή την έδρα, κατέκτησε 14 πρωταθλήματα από το 1961 έως το 1984…»

    Δε λένε ότι στο τέλος όλο και κάτι μένει? Ε, να κι εγώ!

  105. loukretia50 said

    Ο τίτλος του κειμένου που βρήκα (σχ. 100) αναφέρεται σ’ αυτό το τραγούδι των λεμβούχων του Βόλγα, παραδοσιακό ρώσικο .
    Traditional Revolutionary song Old Russian – https://youtu.be/xtm5rCV7Xxs
    THE SONG OF THE VOLGA BOATMEN – Red army choir

    Κάπου στα τέλη του 19ου αιώνα ο Μίλι Μπαλακίρεφ, δημιουργός της ομάδας των 5 (της εθνικής σχολής μουσικής της Ρωσίας τον 19ο αιώνα) δημοσιεύει ένα βιβλίο με λαϊκά τραγούδια και, φυσικά, έχει επιλέξει και το τραγούδι των βαρκάρηδων στον ποταμό Βόλγα.
    Το τραγούδι ουσιαστικά περιλάμβανε έναν μόνο στίχο, την κραυγή-σύνθημα των βαρκάρηδων κάθε που ετοιμαζόντουσαν να ξανατραβήξουν το βαρύ φορτίο τους, τα καράβια, κόντρα στο ρεύμα τού μεγάλου ποταμού.
    Κι αυτή η δουλειά γινόταν αιώνες ολόκληρους στην τότε τσαρική Ρωσία. Ο μόχθος τους δεν περιγράφεται με λόγια. Περιγράφεται όμως μέσ’ από εικόνες και μουσική.

    Στα τέλη του 19ου αιώνα (1870-1873) ο σπουδαίος Ρώσος ζωγράφος Ίλια Ρέπιν είχε παρουσιάσει έναν συγκλονιστικό πίνακα με τους βαρκάρηδες (burlak) στον Βόλγα και βρίσκεται στο κρατικό μουσείο τής Αγίας Πετρούπολης.

    Το 1922 ο ισπανός συνθέτης Μανουέλ ντε Φάλια διασκευάζει το τραγούδι μετά από σχετική έκκληση της Κοινωνίας των Εθνών…

  106. voulagx said

    Ειναι μια γάτα σουρλουλού
    που πίνει τσίπουρα στα κουτουρού
    τις ρίμες έχει για μεζέ
    και τους στίχους αγκαζέ
    Ειναι η Λουκρητία, η Λου!
    (που δεν εβαλε το Ητον
    τι δεν τό’ βγαλε, ως κρείττων)

  107. nikiplos said

    74@, στη φωτό του Μοράνζ, ο πωλητής τσουρεκιών, έχει αυτοσχέδιο μηχανισμό για να διώχνει τις μύγες… 🙂
    Η Ελλάδα της καινοτομίας και της Ανάπτυξης που έλεγε και η ΔιαΒίου… 🙂

  108. Κουτρούφι said

    #68. «Τα αυτοσχέδια τρίγωνα βαρελότα (από άσπρη ή μπλε κόλλα ντυσίματος τετραδίων), τα λέγαμε στο Ηράκλειο ’’πλακατζίκια’’, ενώ στα Ρεθυμνιώτικα ’’πλαταντζίκια’’. (Αναζητείται ετυμολογία, γιατί η κυκλοφορούσα από το «πλαταγίζω», δεν με πείθει…). Με στοιχειωδώς προσεχτική χρήση ήταν ακίνδυνα!»

    Τρίγωνα βαρελότα φτιάχναμε και εμείς στη Σίφνο με χαρτί από σακιά τσιμέντου η ζάχαρης. Τα λέγαμε «φυλαχτά». Πώς χρησιμοποιούνται τα πλακατζίκια ή πλαταντζίκια; Εμείς πυροδοτούσαμε το φυλαχτό μέσω ενός φιτιλιού (που το λέγαμε «μίκια») και το πατούσαμε. Δεν το πετούσαμε. Έτσι η έκρηξη περιοριζόταν στο σημείο πατήματος. Το πολύ πολύ να εκτοξευόταν η πυρωμένη μίκια και να έκαιγε κάνα καλτσόν.

  109. Κάποτε είχα μια φίλη που την φωνάζαμε Λάρα- ήταν κι η εποχή του Ομάρ Σαρίφ και του Δόκτωρα Ζιβάγκο.
    Καλό παιδί αλλά έλεγε ψεμματάκια ή είχε μια διαφορετική αντίληψη για την πραγματικότητα- κανένας δεν ήταν απόλυτα σίγουρος.
    Οποτε έκανε ατασθαλίες της έλεγε κάποιος » Πρόσεχε Λάρα μου, Λάρα μου, Λάρα μου…»

  110. loukretia50 said

    106.
    Ω! μου μίλησε ο Voulagx !
    Και δεν είπε «Κονξ Ομ Πανξ»! * /*η ελληνική βερσιόν!
    Tα μάλα χαίρω, σας δηλώ
    Σας νόμιζα πολύ δειλό
    Ή φοβερά ευγενικό
    που ανέχεται ριμαδικό
    χείμαρρο λίαν …γαληκό!
    που μάλλον βρίσκει σπαστικό
    ΛΟΥ
    Αχ το τσίπουρο το έρμον
    Με χαλάει, γίνομαι σέρνων!!
    κάλλιο μπέρμπον- κι ας μην κάνει
    ρίμα που να ξετρελλάνει!

  111. Μαρία said

    108
    Πρέπει να συγγενεύουν ετυμολογικά με τα βορειοελλαδίτικα πατλάκια. Τούρκικο patlama έκρηξη

  112. loukretia50 said

    Τζι,
    Αυτή η Λάρα ήτο κουκλάρα
    Εγώ είμαι από άλλη φάρα
    Μπορεί να είμαι πιο ναζιάρα
    κι όμως εσύ μ΄είπες «μουλάρα»
    Αμέ,
    (και δε ζήτησες ποτέ συγνώμη!)

  113. ΧριστιανoΜπoλσεβίκoς said

    53 Ναι Άγγελε αυτό είναι το ένα αιγυπτιακό.
    Βρήκα και το άλλο ταϊλανδέζικο είναι. 10 μπαθ λέει, φαντάζομαι πολύ μικρότερη αξία των 2 ευρώ.

  114. ΧριστιανoΜπoλσεβίκoς said

    113 Στη Ταϊλάνδη δεν χρησιμοποιούν τους αραβικούς αριθμούς;

  115. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    68 ΜΙ-ΚΙΟΣ >>στο Ηράκλειο ’’πλακατζίκια’’, ενώ στα Ρεθυμνιώτικα ’’πλαταντζίκια’’
    Ήθελα να πω απ το μεσημέρι και το ξέχασα ,καλά που το επανέφερε το Κουτρούφι 112, ότι σ΄εμάς ανατολικά τα λένε παρτατζίκια. Στην Κυνουρία τα βρήκα τρεπεκλίκια.
    Τα αυτοσχέδια παρτατζίκια ήταν δυνατά κι επικίνδυνα,γι΄αυτό σπάνια.Σαν μικρό πορτοκάλι στρογγυλά που είχαν μπαρούτι μέσα αλλά δεν ξέρω λεπτομέρειες. Δεν έκαναν τ΄αγόρια της σειράς μου πια. Αντίθετα θυμάμαι να φτιάχνουν κάτι άλλα, «φουρκέτες» τα λέγανε. Τριγωνικά σαν μίνι τυροπιτάκια, τυλιγμένο χασαπόχαρτο και στη μια πλευρά εξείχε ο πυροδότης πως να πω. Αυτό ήταν ένα κομμάτι μολυβί «μακαρόνι», συμπαγές που νομίζω το έτριβαν απ΄ευθείας στο κουτί τα σπίρτα και μετά το εκτόξευαν να σκάσει μακριά. Από κάπου τα έβρισκαν αυτά. Είναι δυνατόν από μπαταρίες; κάποιο είδους μπαταρίες της εποχής. Θυμάμαι να ξεχαρβαλώνουν κάτι τέτοια η παρέα του αδελφού μου και μετά να κάνουν με μπαρούτι τις «φουρκέτες». Να μην ξεχάσω να το ρωτήσω αυτές τις μέρες.

  116. ΣΠ said

    113
    10 baht = 0.28 euro
    https://www.google.com/search?source=hp&ei=qSnCXNWYAYLTsAeb-LyADA&q=baht+to+euro

  117. ΣΠ said

    114
    https://en.wikipedia.org/wiki/Thai_numerals

  118. # 112

    Ωστε σε είπα μουλάρα δημόσια, έεε… και δεν αντέδρασε κανείς ;;; τόσο φυσικό τους φάνηκε !! ή μήπως ήταν … κουφό το δημόσιο.

    Γράφε τα στιχουργήματά σου, σ’ αυτά είσαι διασκεδαστική και μην ξαναασχοληθείς μαζί μου, όπως έχεις παραδεχθεί δεν είναι να σε παίρνει κανείς στα σοβαρά, κάποιοι άλλοι δεν τόχουν καταλάβει ακόμα αλλά δεν θα παραβώ τις αρχές μου για να τους το δείξω

  119. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    115 Παρτατζίκια (πυροτεχνήματα) , βρίσκω πατρατζίκια!
    *πατρατζίκι (τδ) = λέξι πού συναντιέται μόνο στη φράσι «δ διάολος μέ τδ πατρατζίκια του» (;;;).
    «Ηπειρώτικη Εστία» Μάρτιος -Απρίλιος 1969
    http://olympias.lib.uoi.gr/jspui/bitstream/123456789/27587/1/%CE%97%CF%80%CE%B5%CE%B9%CF%81%CF%89%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE%20%CE%95%CF%83%CF%84%CE%AF%CE%B1.%20%CF%84%CE%B5%CF%8D%CF%87.%20203-204.%201969.pdf

  120. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    119 μικρή διόρθωση (ίδιο λίνκ)
    πατρατζίκι (το) = λέξι πού συναντιέται μόνο στη φράσι «ο διάολος μέ τα πατρατζίκια του» (;;;).

  121. loukretia50 said

    118. Μάλλον πρέπει να το πάρω απόφαση ότι όλα τα παίρνεις πολύ σοβαρά.
    Απλά περίμενα μια αντίδραση πιο πνευματώδη.
    Λάθος μου.
    Και δια την τάξιν :
    Δυσάρεστος καυγάς ήταν, επί της ουσίας είχες άδικο και το παραδέχτηκες πολύ αργότερα, αλλά ταυτόχρονα σε άλλο νήμα γινόταν χειρότερος και δεν το πρόσεξε κανείς!
    Άλλωστε ποιός θα επενέβαινε? Δε συνηθίζεται.
    «Σίντυ το δεξί της πόδι»
    https://sarantakos.wordpress.com/2018/08/12/gpoint-2/#comment-522026

    ——————————–
    Δε λησμονώ κοσμητικόν
    Έστω κι αν δε με νοιάζει
    Το ίματζ μου είναι ιδανικόν
    δεν το επηρεάζει!
    Χα!

  122. Γ-Κ said

    Μερικά νομισματικά:

    Το νόμισμα της Ταϊλάνδης είναι μπατ ή μπαχτ (baht), όχι μπαθ.

    Τα συγκεκριμένα δεκάρικα είναι τεράστια συλλογή, όπως και τα αναμνηστικά δίευρα.
    https://en.numista.com/catalogue/thailande-14.html

    Αλλά… δεν μοιάζουν τα δεκάμπατα της Ταϊλάνδης με τα δίευρα, αλλά τα δίευρα με τα δεκάμπατα, γιατί τα δεκάμπατα είχαν γίνει διμεταλλικά από το 1995

    Κα τα αιγυπτιακά μονόλιρα:
    https://en.numista.com/catalogue/egypte-20.html

    Ισοτιμίες, τωρινές και προηγούμενες, εδώ:
    https://www.oanda.com/currency/converter/
    https://www.xe.com/

  123. Δεν σε αποκάλεσα, είπες πως δηλώνεις άλλο ζώο από γάιδαρος και σε ρώτησα «μουλάρα, ΙΣΩΣ ; »

    Εδώ λεξιλογούμε, άλλο το αποκαλώ και άλλο να ζητώ μια διευκρίνηση.

    Τέλος

  124. loukretia50 said

    Δεν υπάρχει κανένας σχολιαστής αυτή την ώρα να το βρει αστείο?
    Τζι
    Δε θα σου ξαναμιλήσω αφού δε θέλεις, νομίζω με έχεις παρεξηγήσει, αλλά ούτε παιδιά δε μαλώνουν για τέτοιους χαρακτηρισμούς !
    Ή το ξεπερνάνε εύκολα. Ελπίζω και συ.
    Εύχομαι να ονειρευτείς τον ΠΑΟΚ και να γλυκάνεις.
    Το μόνο που υποτίμησα ήταν η καλή σου διάθεση.
    Καληνύχτα!

  125. loukretia50 said

    … κακή σου διάθεση!

  126. Γς said

    123:

    >είπες πως δηλώνεις άλλο ζώο από γάιδαρος και σε ρώτησα «μουλάρα, ΙΣΩΣ ;

    https://caktos.blogspot.com/2013/12/1-2013-1444-38.html

  127. Γς said

    126:

    Από τα σχόλια στο λινκ του 126:

    gpointofview είπε..

    Η δικιά μου η Νεφέλη έμπαινε μέσα στην φαρδιά μπλούζα μου κι έβγαζε κι αυτή το κεφαλάκι της από την λαιμόκοψη. Α ρε Γιάννη, τι μου θύμισες. Ευχαριστώ

  128. Γς said

    Ει, φρόνημα Τζί, Λου

  129. loukretia50 said

    Καληνύχτα Τζων μπόυ!

  130. Πέπε said

    @119:
    > > «δ διάολος μέ τδ πατρατζίκια του» (;;;).

    Αυτό το δ μόνο του μες στη μέση μοιάζει με ο με δασεία, διαβασμένο από κάποιο πρόγραμμα ανάγνωσης πδφ, άρα «ο διάολος».

  131. Γς said

    128:

    Θα φωνάξω το Σαλέα!
    [Μεγάλη Παρασκευή σήμερα]

    Αι γενεαί πάσαι, ύμνον τη Ταφή Σου, προσφέρουσι Χριστέ μου.

    Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου Τέκνον, πού έδυ σου το κάλλος;

    Έρραναν τον τάφον αι Μυροφόροι μύρα, λίαν πρωί ελθούσαι.

    Ω Τριάς Θεέ μου, Πατήρ Υιός και Πνεύμα, ελέησον τον κόσμον.

  132. sarant said

    Καλημέρα και από εδώ!

  133. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Καλημέρα σε όλους!

    (σχ. 108), Κουτρούφι: Υποθέτω ότι «φυλαχτά» τα λέγατε επειδή είχαν το τριγωνικό σχήμα που είχαν πολλά φυλαχτά εκείνης της εποχής (μέσα είχαν κλεισμένο κάποιο ‘αγιωτικό’…). Δες π.χ.

    Όσον αφορά το «μίκια» είναι ατόφιο ιταλικό: miccia = φυτίλι.
    [Πάντως, τα πλακατζίκια εμείς τα πετούσαμε].

    (σχ. 111): Με τη «σπρωξιά» σου, Μαρία, θυμήθηκα και πήγα στο ’’Λέξεις τουρκικής προέλευσης στο κρητικό ιδίωμα’’ του Β. Ορφανού (έκδ. Βικελαίας Δημοτικής Βιβλιοθήκης, 2014). Εκεί υπάρχει η σωστή ετυμολόγηση για το πλακα(ν)τζίκι από το τουρκ. patlangaç ¨είδος εορταστικής κροτίδας¨. [το patla εύκολα παραφθείρεται σε πλακα, προφανώς με περετυμολογική επίδραση]. Και, βέβαια, συγγενεύει με το patlama ¨έκρηξη¨.

    (σχ. 115): Αχ, ΕΦΗ-ΕΦΗ, σε πειρασμό μ’ έβαλες (ή, διαφορετικά, μου άνοιξες πόρτα σε μνήμες…). Αλλά, δεν προλαβαίνω τώρα…

  134. dryhammer said

    68,108,115, κλπ.
    Στη Χίο τα τριγωνικά βαρελότα λεγόταν «αρακαδάκια» (λεγόταν γιατί κανείς πια δεν φτιάχνει- όλοι παίρνουν τα έτοιμα). Η γόμωση ήταν σφιχτά τυλιγμένη σε χαρτί από τσουβάλια τσιμέντου ή ζάχαρης. Οι πιο μερακλήδες κολλούσαν απόξω κι ένα φύλλο από κόκκινο ή μπλε χαρτί (χρωματιστό λαδόχαρτο πού μ’ αυτό έφτιαχναν και τους χαρταετούς). Αρχικά τα γέμιζαν μ’ ένα μείγμα από χλωρική, νίτρο και αντιμόνιο ανακατεμένο με ψιλό βοτσαλάκι που έσκαγε όταν τα πετούσες κάτω με δύναμη και εκτόξευε θραύσματα γύρω. Αργότερα έγιναν ασφαλέστερα με μπαρούτι και φιτίλι. Το φιτίλι το έφτιαχναν βουτώντας κομμάτια από μπαμπακερό σπάγο σε λάσπη από μπαρούτι και ξίδι που όταν στέγνωνε κοκάλωνε.

  135. Γς said

    134:

    >Το φιτίλι το έφτιαχναν βουτώντας κομμάτια από μπαμπακερό σπάγο σε λάσπη από μπαρούτι και ξίδι που όταν στέγνωνε κοκάλωνε.

    Το δικό μας το βραδύκαυστο φιτίλι ήταν σπάγκος διάσπαρτος από μπαρουτόσκονη κολλημένη με μανό.

    Καμιά φορά όμως έσβηνε, όπως εκείνο το βράδυ

    Διάβασε το:

    https://sarantakos.wordpress.com/2016/08/19/olympic-bost-2/#comment-377483

  136. Triant said

    Καλημέρα.
    Στο Μαρινάκι, το χωριό της Ηλείας που έμενε μία αδελφή του πατέρα μου και που πηγαίναμε μερικές φορές όταν ήμουν μικρός το Πάσχα, το μείγμα (που δεν είχε μέσα θραύσματα) και το βραδύκαυστο τα πούλαγε το μπακάλικο/εμπορικό. Τα τρίγωνα, όπως τα λέγαμε με τον πατέρα μου, τά φτιάχναμε ή με την μπλε κόλλα που ντύναμε τα τετράδια ή με τραπουλόχαρτο όπου ο θόρυβος ήταν πολλαπλάσιος.

  137. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    με τις τόσες οδηγίες για στρακαστρούκες, θα μας κλείσουν μέσα σε λίγο 🙂

  138. sarant said

    133 Το βιβλίο του Βασίλη Ορφανού το είχαμε παρουσιάσει και εδώ.

  139. Γς said

    Κι εκείνο το βαρελότο μιας Μεγάλης Παρασκευής

    Κι η περίεργη γάτα.

    https://caktos.blogspot.com/2016/04/blog-post_8.html

  140. loukretia50 said

    139. Θέλω να πιστεύω ότι δεν το θεωρείς αστείο και απλά ανέφερες ένα δυσάρεστο περιστατικό.
    Έτσι δεν είναι?

  141. Γς said

    140:

    Εσύ τι λες;

    Κι έκλαιγε με μαύρο δάκρυ ο μικρός Γς για τα πέντε γατάκια που έπνιξε η μάνα του. Και μια γειτόνισσα:

    -Τα ήθελες πολύ Γιαννάκη, ε;

    -Ναι! Ηθελα να τα πνίξω εγώ!

    Σε πειράζω. Ολοι ξέρουν εδώ πόσο τ αγαπώ τα ζώα. Τα ζώα γενικώς.
    Τα ζώα που είναι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου.
    Μετά τις γυναίκες φυσικά.

    Σε πειράζω πάλι.

    Να και τα 5 γατάκια, που κανείς δεν διανοήθηκε να τα πνίξει.

    https://caktos.blogspot.com/2014/11/5.html

    Ο Μελής είναι με τον Γς-τζούνιορ στην Τυβίγγη [Tübingen] της Βάδης-Βυρτεμβέργης κι εμείς υιοθετήσαμε το γατούλη μας. Κι η Γουίλη πέθανε και μούτρα η κόρη μου:

    -Γιατί πήρατε γάτο; Ηθελα να κρατάτε τον δικό μου όταν λείπω

  142. loukretia50 said

    141. Σ΄ευχαριστώ, χάρηκα την επιβεβαίωση.
    Έχω ένα θέμα με την πλάκα, είμαι τελείως άουτ!

  143. Μαρία said

  144. Κουτρούφι said

    #133. Σωστά. Από το σχήμα του φυλακτού ονομάστηκαν αυτά τα βαρελότα. Αλλά νομίζω ότι τα λένε και αλλού έτσι. Ευχαριστώ και για το miccia. Δεν το ήξερα. Στη Σίφνο υπήρχαν μεταλλεία (γύρω στις αρχές του 20ου αιώνα) που τα εκμεταλλεύονταν Ιταλοί (του ομίλου Serpieri). Ίσως από αυτούς πέρασε η σχετική ορολογία για το φιτίλι. Εμείς, τις δεκαετίες 70 και 80 παίρναμε τη μίκια από πετροκόπους. Ο τρόπος που πυροδοτούσαμε το φυλακτό ήταν να βάζουμε το κεφάλι του σπίρτου πάνω στη μίκια και να σύρουμε την επιφάνεια του σπιρτόκουτου (καμιά φορά και με τσιγάρο). Όταν έπαιρνε φωτιά το βάζαμε στο έδαφος και το πατούσαμε (με το τακούνι συνήθως). Στα φυλακτά βάζαμε μπαρούτι (όχι άλλα περίεργα που λέει ο dryhammer στο #134). Έτσι δεν σκούσαν με την τριβή ή τη δόνηση.
    Εμείς, στην ενορία της Κόχης του Αρτεμώνα, για να παίξουμε τα φυλαχτά παρατασσόμασταν εδώ: https://paspartou.gr/index.php/ile-de-sifnos, στους τοίχους, ο ένας πίσω από τον άλλο (η Ανάσταση γινόταν λίγο πιο κάτω που ήταν η εκκλησία της Κόχης). Προφανώς η ασπρίλα πήγαινε περίπατο.

  145. Γιάννης Ιατρού said

    144: Αυτό με το πάτημα…. Τι ποσοστό κουτσών νά ΄χει άραγε το νησί;

  146. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    134, Dryhammer
    Η λ. «αρακαδάκια» για τα αυτοσχέδια βαρελότα, μάλλον πρέπει να είναι μόνο χιώτικη. Ωστόσο, μου ήρθε στο μυαλό και τη συσχέτισα με την κρητική λ. «αραγός», μικρό δερμάτινο ασκί στο οποίο οι βοσκοί έβαζαν (βάζουν;) γάλα, μυζήθρα και τυρί. Αν η λ. αυτή ήταν σε χρήση και στη Χίο, τότε μπορούμε να υποθέσουμε ότι: αρακαδάκι < αραγαδάκι < υποκορ. του αραγός, αφού είναι, γενικεύοντας, μικρού μεγέθους υποδοχέας κάποιου γεμίσματος.

  147. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ένα είδος κροτίδας πολεμάγανε με τα κούφια παλιά κλειδιά,τα μοναστηρικά που λέμε. Δεν ξέρω τί ακριβώς. Μπαρούτι,καψούλια και μεγάλες ταβανόπροκες θυμάμαι τα σύνεργα που κυκλοφορούσαν γύρω.

  148. Αγγελος said

    Τις φόλες (όχι τις δηλητηριώδεις, τις εκρηκτικές) τις θυμάται κανείς;

  149. Γς said

    148:

    Τις φόλες της εκρηκτικές; Για θύμισε μας…

    Τους φελλούς με μπαρουτοειδή γέμιση;
    Τους βάζαμε σε κάτι πιστολάκια και μπουμ!

    Αυτό έκανα μια φορά πιτσιρίκι μέσα στο πλήθιος πριν την ανάσταση, όταν ένας χοντρός κύριος μου άστραψε μια σφαλιάρα.
    Του προτείνω κι εγώ το οπλισμένο πιστολάκι μου με το φελλό.
    Γυρίζει από την άλλη για να φυλαχτεί και με την άνεσή μου τον πυροβολώ στον ποπό του που ήταν στο ύφος μου.

    Ακόμα θυμάμαι τις μικρές τρυπούλες στο ύφασμα του παντελονιού του, που εμφανίστηκαν αμέσως. Που καπνίζανε κιόλας.

    Και με στρώνει στο κυνήγι ουρλιάζοντας. Και τα δωσα όλα για να γλιτώσω. Παραλίγο να με πιάσει αλλά ευτυχώς βρέθηκε μια ανηφόρα κι εκεί τα ΄φτυσε

  150. dryhammer said

    148: Άν εννοείς εκείνα τα μικρά κόκκινα που τα πατούσες κι έσκαγαν αναπηδώντας και στα σκοτεινά φωσφόριζαν, στη Χίο τα λέγαμε «ντοματάκια».

    147: Έβαζες χλωρική στην τρύπα του κλειδιού (ή εναλλακτικά μπαρούτι με καψούλι), το καρφί με το κεφάλι προς τα μέσα (ή με τη μύτη για να χτυπήσει το καψούλι) και χτύπημα με το σφυρί κι όποιον πάρει ο Χάρος γιατί το καρφί κλώτσαγε ή και πεταγόταν έξω ανάλογα την ποσότητα του εκρηκτικού.

  151. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Καλημέρα!

    148.
    Νομίζω εννοείς κάτι τρακατρούκες, στρογγυλές, διαμέτρου περίπου 2 εκ. και πάχους 1 εκ., κοκκινόμαυρες, που όταν τις πατούσες ενώ τις έτριβες ταυτόχρονα με τη σόλα του παπουτσιού διασκορπίζονταν σε πολλά κομματάκια τριγύρω, σκάζοντας (όχι δυνατά όμως). Κίνδυνος-θάνατος για τα καλτσόν! (κάλτσες νάιλον τότε…). Αν θυμάμαι καλά, έρχονταν συσκευασμένες σε κουτιά, ανακατεμένες με πριονίδι, και αγόραζες όσες ήθελες χύμα.

  152. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    150, Dryhammer
    (Όπως βλέπεις, γράφαμε ταυτόχρονα.) Ναι, αυτά εννοώ κι εγώ! Αλλά το «ντοματάκια»… πολύ μου άρεσε. Ποιητικότατο!

  153. sarant said

    Τον όρο «φόλες» τον θυμάμαι γραμμένον στη συσκευασία στρακαστρούκας.

  154. Γιάννης Ιατρού said

    133: MIK_ΙΟΣ
    όσο για το φιτίλι (miccia που γράφεις) το φτιάχναμε με κορεσμένο υδατικό διάλυμα 75% νιτρικού καλίου (λίπασμα) και 25% ζάχαρης, στο οποίο βαφτίζεις το κορδρόνι (βαμβακερό) και μετά το αφήνεις να στεγνώσει. Για να μαθαίνουν κι οι νέοι 🙂

  155. ΓιώργοςΜ said

    147, 150
    Πρόλαβα στο χωριό το «κανονάκι»: Σε μια υδραυλική σωλήνα 3/4 μήκους 15-20 εκ κλείναμε με μέγγενη τη μία άκρη και ρίχναμε λιωμένο μολύβι. Στη μέση βάζαμε μια μεγάλη πρόκα οικοδομής στα 3/4 του μήκους της περίπου.
    Όταν κρύωνε το μολύβι, αφαιρούσαμε την πρόκα, κόβαμε τη μύτη, ξύναμε το φώσφορο από κάμποσα σπίρτα μέσα στην τρύπα, η κολοβή πρόκα έμπαινε σαν έμβολο από πάνω, και την κοπανούσαμε στον τοίχο κάποιου άτυχου γείτονα. Αποτέλεσμα: Θόρυβος και μαυρισμένοι τοίχοι με μια τρύπα στη μέση.

  156. α said

    150 β:

    Δεν χτυπούσαμε με σφυρί, αλλά δέναμε με σπάγκο κλειδί και πρόκα και μετά από δυο τρεις αιωρήσεις χτυπούσαμε τη διάταξη σε σταθερή επιφάνεια και μπάμ. Ενα ψευτομπάμ.

    Το απόλυτο βαρελότο, εξέλιξη του κλειδιού καρφιού ήταν αυτό που είχε στενάξει τις γωνίες-μάρμαρα των εκκλησίών και είχε καταλαχταρίσει τους πιστούς. Νόμιζες ότι θα γκρεμίσει η εκκλησία.

    Επρόκειτο για την ακόλουθη κατασκευή: Αντί του κλειδιού παίρναμε ένα μασίφ σιδερένιο κομμάτι, ας πουμε 15 χ 2 χ 2 πόντους και ανιίγαμε μια τρύπα στο σιδερά στη μέση, βάθους πες 10 πόντους που την γεμίζαμε με εκρηκτική ύλη. Τοποθετούσαμε το έμβολο [μεγάλη χοντρή σιδερφόβιδα] και μετά την όλη κατασκευή στην τσέπη μας.

    και την κατάλληλη στιγμή το κραδαίναμε σφιχτά στην παλάμη μας και το χτυπούσαμε στον τοίχο της εκκλησίας

    Ντάξει έχουν χαθεί δάχτυλα και άλλοι τραυματισμοί … Τι να κάνουμε;

  157. Γς said

    150 β:

    Δεν χτυπούσαμε με σφυρί, αλλά δέναμε με σπάγκο κλειδί και πρόκα και μετά από δυο τρεις αιωρήσεις χτυπούσαμε τη διάταξη σε σταθερή επιφάνεια και μπάμ. Ενα ψευτομπάμ.

    Το απόλυτο βαρελότο, εξέλιξη του κλειδιού καρφιού ήταν αυτό που είχε στενάξει τις γωνίες-μάρμαρα των εκκλησίών και είχε καταλαχταρίσει τους πιστούς. Νόμιζες ότι θα γκρεμίσει η εκκλησία.

    Επρόκειτο για την ακόλουθη κατασκευή: Αντί του κλειδιού παίρναμε ένα μασίφ σιδερένιο κομμάτι, ας πουμε 15 χ 2 χ 2 πόντους και ανιίγαμε μια τρύπα στο σιδερά στη μέση, βάθους πες 10 πόντους που την γεμίζαμε με εκρηκτική ύλη. Τοποθετούσαμε το έμβολο [μεγάλη χοντρή σιδερφόβιδα] και μετά την όλη κατασκευή στην τσέπη μας.

    και την κατάλληλη στιγμή το κραδαίναμε σφιχτά στην παλάμη μας και το χτυπούσαμε στον τοίχο της εκκλησίας

    Ντάξει έχουν χαθεί δάχτυλα και άλλοι τραυματισμοί … Τι να κάνουμε;

  158. Στα χωριά της Σάμου πάντως ακόμα βρίσκουν οβίδες από τον εμφύλιο, τις θάβουν στο χώμα μέχρι το λαιμό και… μπαμ! Αυτή τη στιγμή μου διαφεύγει το όνομα που τους δίνουν.

  159. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    150 Dryhammer >>εκείνα τα μικρά κόκκινα που τα πατούσες κι έσκαγαν αναπηδώντας και στα σκοτεινά φωσφόριζαν, στη Χίο τα λέγαμε «ντοματάκια».

    Κοριούς εμείς τα λέγαμε. Ναι, κροταλίζανε αναπηδώντας και φωσφορίζοντας, ακίνδυνα για τραυματισμό αλλά τις νάυλον άσπρες γιορτινές μας κάλτσες, και τα καλτσόν αργότερα,πιο μεγάλες, τα έκανα κόσκινο! Απαίσια ανάμνηση 😦

    150β Πυροδότησες 🙂 νέο κύμα αναμνήσεων! Αυτό με το κλειδί ήταν άκρως επικίνδυνο και δεν άφηναν οι μεγάλοι και γι΄αυτό το κάνανε τα παιδόπουλα «χωστά» /συνωμοτικά και παίρνανε κρυφά τα κλειδιά από σπίτια των γιαγιάδων (εκείνες μένανε σχεδόν πάντα στο παλιό τους σπίτι, εκείνο που στήσανε όπως όπως μετά το Ολοκαύτωμα της Κατοχής, και τις εκτελέσεις των αντρών τους)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: